Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 328/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-05-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono sprostowania wyroku
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 328/12 w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych - postanawia - odmówić sprostowania wyroku.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 328/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę M. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

W piśmie z dnia 5 marca 2014 r. (data nadania w placówce operatora pocztowego) M. M. zwrócił się do tut. Sądu o sprostowanie w wyroku z dnia 13 czerwca 2012 r. pomyłki i "napisanie, że utracił status bezrobotnego na 25 miesięcy a nie 7 jak napisano". Powyższy wniosek o sprostowanie wyroku został ponowiony w dniu 23 kwietnia 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a./ sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 P.p.s.a.).

Przedmiotem sprostowania mogą być jedynie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe a także inne oczywiste omyłki, przez które należy rozumieć m.in. błędne oznaczenie imion i nazwisk stron postępowania, nieprawidłowe opisanie zaskarżonego aktu lub czynności (poprzez podanie złej sygnatury aktu lub daty) a także inne błędy polegające np. na mylnej pisowni wyrazu lub jego nieprawidłowym użyciu. Powyższe nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Sprostowaniu nie podlega również mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem (por. postanowienie NSA z dnia 19.10.2010 r., sygn. akt II OZ 1039/2010 Lex Polonica nr 2410746). Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Jest to dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym (por. post. NSA z dnia 1.06.2010 r., sygn. akt II GZ 109/10).

W przedmiotowej sprawie skarżący domaga się sprostowania wyroku poprzez podanie w jego treści, że utracił on status osoby bezrobotnej na okres 25 miesięcy

a nie na okres 7 miesięcy. W ocenie skarżącego sprostowanie tej omyłki spowoduje, że "Wojewoda czy Starosta również sprostują swą omyłkę".

Sąd stwierdza, że wniosek M. M. nie może zostać uwzględniony. Zakres zmian o których dokonanie zmian wniesiono, wykracza poza granice określone w art. 156 § 1 P.p.s.a. Nie dotyczy on bowiem niedokładności, błędu pisarskiego albo rachunkowego lub innej oczywistej omyłki.

Raz jeszcze podkreślić wypada, że sprostowanie orzeczenia, nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia a przedmiotem sprostowania nie mogą być ustalenia faktyczne sądu lub zastosowanie przepisu prawnego. Zastrzeżenia w tym zakresie mogą być poddane kontroli sądowej jedynie poprzez złożenie środka odwoławczego.

Strona niezadowolona z treści orzeczenia zapadłego w sprawie nie może żądać jego zmiany w trybie sprostowania, o którym mowa w art. 156 § 1 P.p.s.a.

Mając na względzie powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a.