Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 857/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 138
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: § 2 ust. 3 i 4
journal: Dz.U. 2002 nr 236 poz 1998
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi  przepisy ruchu drogowego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Radosław Stelmasiak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 14 marca 2013 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie skierowania kierowcy na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie uprawnień kategorii "BCDE", zatrzymania prawa jazdy i zobowiązania do jego zwrotu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 13 lipca 2013 r. L. Komendant Wojewódzki Policji w L. wystąpił do Starosty B. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji M. B. do kierowania pojazdem. Podstawą wniosku było otrzymanie łącznie 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...] Starosta B.: skierował M. B. na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie uprawnień kat. B, C, D i E prawa jazdy; zatrzymał kierującemu prawo jazdy oraz zobowiązał go do zwrotu dokumentu prawa jazdy.

W uzasadnieniu wskazano, że decyzję wydano w oparciu o przepisy ustawy – Prawo o ruchu drogowym, nakazujące zatrzymanie prawa jazdy i poddanie kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji osobę posiadającą uprawnienie do kierowania pojazdem, w razie przekroczenia 24 punktów karnych.

Odnosząc się do podnoszonych przez pełnomocnika strony zarzutów wadliwe przypisania punktów karnych za popełnione wykroczenia drogowe, organ powołał się na pismo L. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 10 sierpnia 2012 r. W piśmie wyjaśniono, że w sprawie kwestionowanego przez stronę wykroczenia popełnionego 11 marca 2012 r., za które przypisano 16 punktów karnych zapadły prawomocne wyroki Sądu Rejonowego w R., którymi uznano M. B. winnym popełnionych wykroczeń.

W odwołaniu od decyzji M. B. zakwestionował stanowisko organu odnośnie przekroczenia dopuszczalnej liczby punktów karnych, powołując się na wadliwe przypisanie punktów za wykroczenie popełnione 11 marca 2012 r.

Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] września 2012 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium powołało się na przepisy Prawa o ruchu drogowym i wskazało na konieczność odróżnienia postępowania w sprawie nałożenia mandatu karnego i wpisania punktów karnych do ewidencji, od postępowania w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami. Podnoszone przez stronę zarzuty należało wnieść w toku postępowania w sprawie o wykroczenie. Wniosek komendanta wojewódzkiego Policji obliguje starostę do wydania decyzji o skierowaniu, z uwagi na domniemanie prawdziwości informacji zawartych w dokumentacji urzędowej, pochodzącej od Komendanta Wojewódzkiego Policji. Organy prowadzące postępowanie w sprawie o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie mają uprawnień do badania prawidłowości postępowania w zakresie nałożenia punktów karnych i popełnionego wykroczenia drogowego.

Strona podważa w istocie prawidłowość czynności podjętych w postępowaniu poprzedzającym postępowanie dotyczące skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Zarzuty te powinny być podnoszone w postępowaniu ewidencyjnym prowadzonym przez Policję. Z możliwości tej strona nie skorzystała i nie wykazała, że rzeczywista liczba punktów karnych jest mniejsza a zatem nie uzasadnia skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.

W skardze na decyzję z [...] września 2012 r. M. B. podniósł zarzuty naruszenia przepisów postępowania poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz brak właściwego uzasadnienia decyzji, w szczególności wskutek nieodniesienia się w pełni do zarzutów odwołania.

W uzasadnieniu skarżący jeszcze raz podniósł, że przypisanie mu aż 16 punktów za wykroczenie drogowe w dniu 11 marca 2012 r. nastąpiło niezgodnie z przepisami, gdyż skarżący za to samo wykroczenie został ukarany dwa razy, większą ilością punktów niż przewidziana przepisami. Wbrew twierdzeniom organu skarżący nie mógł odwołać się od nałożonych punktów karnych w postępowaniu mandatowym, bo takiego nie było. Było to postępowanie sądowe, w którym o żadnych punktach karnych nie było mowy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami prawnymi, które musiałyby skutkować jej uchyleniem.

Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) oraz art. 138 ustawy – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. nr 108, poz. 908 ze zm dalej jako: ustawa). Zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt.1 lit. b) ustawy, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1, czyli na podstawie prowadzonej przez policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Natomiast art. 138 ustawy stanowi, że starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego (art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g).

Jak wynika z przeprowadzonego przez organy administracji postępowania, skarżący przekroczył w okresie krótszym od jednego roku (tj. od dnia 10 lutego 2012 r. do 29 czerwca 2012 r.) limit 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, uzyskując łącznie 26 punktów. Okoliczność ta wynika wprost z dokumentu urzędowego - wniosku o sprawdzenie kwalifikacji wystawionego przez L. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 13 lipca 2012 r oraz pisma Zastępcy Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KWP w L. z dnia 10 sierpnia 2012 r. Pisma te wskazują zarówno daty w jakich skarżący naruszał przepisy ruchu drogowego, rodzaj naruszeń, treść wyroków Sądu Rejonowego w R., jak

i przypisaną tym naruszeniom odpowiednią liczbę punktów, określoną zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisu art. 130 ust. 1 ustawy oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2002 r., nr 236, poz. 1998) i załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U z 2012 r., poz. 488 ).

Cała argumentacja skarżącego sprowadza się do tezy, iż organy nie ustaliły w należyty sposób stanu faktycznego sprawy i pominęły w swoich rozważaniach fakt, że skarżący kwestionuje rozstrzygnięcia zapadłe przed Sądem Rejonowym w R. w sprawach: [...] i [...], mocą których M. B. uznany został winnym kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości oraz spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym i otrzymanych z tego tytułu punktów karnych.

Zarzuty skargi byłyby zasadne, gdyby przyjąć, że w postępowaniu administracyjnym w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji organy są zobowiązane badać prawidłowość nałożenia na stronę mandatu karnego. Taki wniosek jest absolutnie nieuprawniony w świetle brzmienia art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy, który wskazuje jednoznacznie na związany charakter decyzji, wydawanej na jego podstawie. Wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, wykazujący spełnienie przesłanek omówionych w tym przepisie obliguje organ do podjęcia jednej konkretnej decyzji: o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Za utrwalony należy uznać pogląd wyrażony w orzecznictwie, zgodnie z którym organ jakim jest starosta, wydając na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów karnych za przekroczenie przepisów ruchu drogowego, decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy (art. 138 Prawa o ruchu drogowym)

i skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym), nie ma uprawnienia do badania prawidłowości orzeczenia, w związku z którym naliczone zostały kierowcy punkty karne (por. chociażby wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 sierpnia 2009 r., I OSK 1371/08; LEX nr 595102 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt I OSK 742/11; orzeczenia.nsa.gov. pl).

Wskazane w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania są zatem chybione, gdyż okoliczności, na które powołuje się skarżący nie mogły być brane pod uwagę przez organy orzekające w sprawie. Jedyna okoliczność, która podlegała ustaleniu i ocenie organu to prawidłowo sporządzony wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w L., wskazujący na spełnienie przesłanki z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy, czyli przekroczenie przez skarżącego limitu 24 punktów karnych. W tym zakresie, relewantnym z punktu widzenia badania legalności zaskarżonej decyzji, żadnych uchybień organ nie popełnił.

Jedynie celem wyjaśnienia skarżącemu zasad dokonywania wpisów do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego należy zwrócić uwagę iż sporne wykroczenie z dnia 11 marca 2012 r., za które skarżący otrzymał 16 punktów karnych, miało miejsce w okresie obowiązywania rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (utraciło ono moc dnia 8 czerwca 2012 r.). W czasie obowiązywania rozporządzenia zapadły również (i uprawomocniły się – 1 i 2 czerwca 2012 r.) wyroki Sądu Rejonowego w R. skazujące M. B. za jego popełnienie.

Stosownie do treści § 2 ust 3 i 4 przytaczanego rozporządzenia, do ewidencji wpisuje się naruszenia, zgodnie z wykazem stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia. Ponadto, jeżeli jeden czyn popełniony przez kierowcę narusza więcej niż jeden przepis ruchu drogowego, w ewidencji uwidacznia się wszystkie naruszenia, przypisując każdemu odpowiednią liczbę punktów, z zastrzeżeniem ust. 5 (który nie ma w sprawie zastosowania). Dla prowadzenia ewidencji kierowców istotna jest data naruszenia przepisów ruchu drogowego, a nie data technicznej czynności jaką jest dokonanie wpisu tego naruszenia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2010 r., sygn. akt. VIII SA WA 148/10, publ. LEX nr 644050). Sąd w składzie niniejszym zgadza się z poglądem zaprezentowanym w tym wyroku, dlatego też zarzuty skargi w tym przedmiocie są bezzasadne.

Niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów sąd miał obowiązek dokonać kompleksowej analizy zgodności z prawem zaskarżonej decyzji (art. 134 p.p.s.a.) i w tym zakresie nie dostrzegł żadnych uchybień, które powinny były skutkować jej uchyleniem.

Mając powyższe na uwadze sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.).