Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 46/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 67 § 5, art. 72 § 1, art. 76 § 3, art. 177  § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia V. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Sz 806/12 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi V. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 8 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2009 r. oraz styczeń 2010 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 7 listopada 2012 r., I SA/Sz 806/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie umorzył postępowanie w sprawie ze skargi V. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z 8 grudnia 2010 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2009 r. oraz styczeń 2010 r.

Odpis ww. postanowienia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego 19 listopada 2012 r.; trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał 19 grudnia 2012 r. Natomiast skarga kasacyjna od ww. postanowienia została złożona dopiero 12 czerwca 2014 r.

W związku z powyższym Sąd odrzucił skargę kasacyjną postanowieniem z 25 listopada 2014 r., stosownie do art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa).

W zażaleniu na ww. postanowienie odrzucające skargę kasacyjną strona domagała się uchylenia tegoż orzeczenia, a także zasądzenia kosztów postępowania, zarzucając naruszenie szeregu przepisów postępowania, tj.: 1) art. 67 § 5 w zw. z art. 91 § 2, 2) art. 75 w zw. z art. 76, 3) art. 49 w zw. z art. 47, 4) art. 76 § 3 w zw. z art. 91, art. 109, art. 34 oraz art. 26 § 1-2, 5) art. 99 w zw. z art. 109, art. 75, art. 76 oraz art. 183 § 2 pkt 5, 6) art. 91 § 2 w zw. z art. 109, 7) art. 67 § 5 w zw. z art. 72 § 1 Ppsa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na wstępie przypomnieć ponownie należy, że podstawą odrzucenia skargi kasacyjnej było ustalenie, że została ona złożona 12 czerwca 2014 r., tj. po upływie terminu przewidzianego w art. 177 § 1 Ppsa, a to w związku z doręczeniem zaskarżonego postanowienia z 7 listopada 2012 r. (umarzającego postępowanie sądowe) pełnomocnikowi strony skarżącej 19 listopada 2012 r.

W tym stanie rzeczy te zarzuty zażalenia, które odnoszą się do poprawności czynności procesowych poprzedzających wydanie ww. postanowienia z 7 listopada 2012 r., jak i towarzyszące im argumenty, są irrelewantne w kontekście oceny kwestionowanego rozstrzygnięcia; dotyczy to zarzutów nr 1-6. Wskazane podstawy zaskarżenia dotyczą bowiem w istocie, jak wynika z ich treści (por. s. 1-3 zażalenia), zgodności z prawem nie tyle analizowanego obecnie postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej, ile ww. postanowienia z 7 listopada 2012 r. zaskarżonego odrzuconą skargą kasacyjną. Ich rozważenie byłoby zatem możliwe tylko w przypadku merytorycznego rozpoznania tejże skargi kasacyjnej.

W zakresie oceny poprawności zaskarżonego obecnie postanowienia odrzucającego skargę kasacyjną istotny jest natomiast zarzut (nr 7) i argumenty zażalenia, odnoszące się do kwestii doręczenia postanowienia umarzającego postępowanie sądowe (z 7 listopada 2012 r.) pełnomocnikowi strony 19 listopada 2012 r. W tym zakresie skarżący koncentruje się zasadniczo na wykazaniu, że:

1) zakres pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu I. W., na adres której wysłano przesyłkę z ww. postanowieniem z 7 listopada 2012 r., nie obejmował umocowania do zastępowania skarżącego w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji;

2) nawet gdyby nie uwzględnić ww. zarzutu, to wskazanej przesyłki nie odebrał ww. pełnomocnik, a osoba trzecia niebędąca domownikiem, administratorem domu lub dozorcą (por. s. 4, 6-8 zażalenia).

Ad 1. Umocowanie ww. radcy prawnego do reprezentowania skarżącego w przedmiotowym postępowaniu nie nasuwa zastrzeżeń; z jego treści wynika, że pełnomocnik został ustanowiony zwłaszcza do "prowadzenia spraw (...) związanych z działalnością firmy L. w postępowaniu przed sądami (...) administracyjnymi" (por. k. 67 akt). Biorąc więc pod uwagę, że postępowanie w niniejszej sprawie dotyczy zobowiązań podatkowych skarżącego wynikających z ww. działalności gospodarczej, poprawność przesłania postanowienia z 7 listopada 2012 r. na adres wskazanego pełnomocnika (k. 157, 167 akt) nie powinna budzić wątpliwości, w świetle art. 67 § 5 w zw. z art. 76 § 3 Ppsa.

Z treści ww. pełnomocnictwa nie wynika, wbrew twierdzeniu strony, ograniczenie do postępowania kasacyjnego. Przeczy takiemu odczytaniu treści pełnomocnictwa zresztą nie tylko jego literalne brzmienie, ale i aktywność ww. pełnomocnika w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji (k. 157 akt).

Ponadto podkreślić należy, że wskazany art. 76 § 3 Ppsa daje swobodę wyboru pełnomocnika, któremu Sąd doręcza korespondencję, w przypadku ustanowienia (jak w niniejszej sprawie) więcej niż jednego pełnomocnika i niewskazania zarazem właściwego ds. doręczeń (k. 8, 67 akt). Przy tym ww. orzeczenie z 7 listopada 2012 r., umarzające postępowanie, doręczone zostało z urzędu (art. 163 § 1 Ppsa). Bez wpływu na ustalenia w zakresie poprawności doręczenia pozostaje więc, w świetle ww. przepisów, akcentowana przez stronę okoliczność złożenia przez pełnomocnika wniosku o przesłanie jednie kserokopii protokołu rozprawy z 7 listopada 2012 r.

Ad 2. Nie ma również podstaw do kwestionowania poprawności doręczenia dokonanego na adres ww. pełnomocnika. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłkę odebrała Pani J. J., jako osoba upoważniona z mocy art. 72 § 1 Ppsa (zaznaczono: "doręczono (...) dorosłemu domownikowi – administracji domu – dozorcy domu lub sołtysowi, jeżeli podejmą się oddać przesyłkę adresatowi", k. 167 akt in verso). W środku odwoławczym konsekwentnie prezentowane jest stanowisko, że ww. osoba jest obca pełnomocnikowi; w szczególności nie jest to osoba należąca do kręgu osób wymienionych w art. 72 § 1 Ppsa. Przypomnieć jednak należy, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, korzysta z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Tymczasem strona, poza własnymi twierdzeniami, nie przedstawia żadnych środków dowodowych (np. uznanej reklamacji usługi pocztowej) pozwalających na podważenie domniemania wynikającego z ww. dokumentu. Sąd odwoławczy nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że przesyłkę odebrała osoba nieupoważniona, jak wywodzi strona, tym bardziej, że doręczenie nastąpiło na adres wskazany przez pełnomocnika. Obalenie wskazanego domniemania nie może bowiem nastąpić jedynie w oparciu o oświadczenie strony (por. np. postanowienie NSA z 3 grudnia 2014 r., I FZ 460/14, CBOSA).

Skarżący usiłuje uprawdopodobnić swoje twierdzenia wywodząc, że pełnomocnik nie prowadziła (aktywnie) działalności gospodarczej w czasie ww. doręczenia. Jednakże zawieszenie działalności gospodarczej w formie kancelarii indywidualnej nie jest tożsame z zawieszeniem prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego.

W związku z powyższym Sąd odwoławczy uznaje za prawidłowe ustalenie przyjęte w zaskarżonym postanowieniu, o doręczeniu orzeczenia z 7 listopada 2012 r. pełnomocnikowi skarżącego 19 listopada 2012 r. Tym samym skarga kasacyjna wniesiona półtora roku później (12 czerwca 2014 r.) podlegała odrzuceniu, jako spóźniona, na podstawie art. 178 w zw. z art. 177 § 1 Ppsa, co też Sąd pierwszej instancji uczynił.

Z tych powodów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa.