Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1030/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 7a, art. 30 ust. 2, ust. 5, ust. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 4 pkt 18, art. 8 ust. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: par. 3 pkt 3, par. 7 ust. 2
journal: Dz.U. 1999 nr 43 poz 430
law: Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.
article: art. 7, art. 10, art. 107 par. 3, art. 113 par. 1, art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a), art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 18 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2014 roku sprawy ze skargi Miasta i Gminy D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej Miasta i Gminy D. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.) – w skrócie: "K.p.a." w związku z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Starosty P.z dnia [...]., Nr [...], w której organ wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na przebudowie drogi gminnej wewnętrznej w zakresie budowy jednokierunkowej ścieżki rowerowej wraz z chodnikiem dla pieszych w granicach pasa drogowego na działkach nr ewid. 374, 524 i 525, obręb 2, miasto D.

Wojewoda [...] wskazał, że w dniu 18 czerwca 2014r. do Starosty P. wpłynęło zgłoszenie Miasta i Gminy D. o zamiarze przebudowy drogi gminnej wewnętrznej w granicach pasa drogowego, na działkach nr ewid. 374, 524 i 525, jednakże w ocenie organu I instancji wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem naruszało ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co skutkowało wniesieniem sprzeciwu. W odwołaniu od decyzji organu I instancji inwestor wyjaśnił, że starosta błędnie zinterpretował zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem budowa chodnika i ścieżki rowerowej poprawi bezpieczeństwo pieszych i rowerzystów na tym odcinku drogi krajowej i w żadnym wypadku nie zmieni jej dotychczasowego wykorzystania. Burmistrz wyjaśnił, że właścicielem terenu przyległego do drogi krajowej jest Miasto i Gmina D., co potwierdza wypis z ewidencji gruntów dla ww. działek.

Jak wynika z opisu zgłoszenia projektem przebudowy objęto drogę wewnętrzną o długości 507 m, położoną równolegle do drogi krajowej, posiadającą obecnie nawierzchnię gruntową trawiastą. Zaprojektowano przebudowę polegającą na wykonaniu jednokierunkowej ścieżki rowerowej wraz z chodnikiem dla pieszych o szerokości łącznej 2,50 m.

Dalej organ II instancji wyjaśnił, że działka którą obejmuje zgłoszenie inwestora położona jest na terenie, dla którego obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego Uchwałą Rady Miejskiej w Działoszynie Nr XXI/139/2004 z dnia 24 listopada 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Działoszyn (Dziennik Urzędowy Województwa Łódzkiego z 2005, Nr 35, poz. 384). Działka, na której inwestor planuje wykonanie przedmiotowej inwestycji położona jest na terenie jednostki planistycznej oznaczonej symbolem 1KDG, tj. KDG drogi (ulice) główne "G". Zgodnie z zapisami § 172 pkt 2 ww. uchwały plan wyznacza "tereny ulic (dróg) - KD" i "tereny komunikacji pieszej - KP" z podstawowym przeznaczeniem pod utrzymanie, modernizację i realizację dróg (ulic) i ciągów pieszych oraz urządzeń związanych z ich obsługą. Zgłoszenie inwestora dotyczy budowy jednokierunkowej ścieżki rowerowej i chodnika tj. przebudowy drogi wewnętrznej zawartej w liniach rozgraniczających istniejącej drogi krajowej Nr 42 (fragment drogi na odcinku od ul. A (część) - Plac A – ul.B) usytuowanej równolegle do tej drogi, zatem jest sprzeczne z zapisami planu. Oprócz powyższych ustaleń ogólnych w art. 172 pkt 8 planu wskazano, że na terenach, ulic ogólnodostępnych, tj. klas główna, lokalna zbiorcza i dojazdowa, w obrębie linii rozgraniczających ulicy (drogi), plan zakazuje lokalizacji nowych budynków i urządzeń nie związanych z gospodarką drogową lub potrzebami ruchu drogowego; dopuszcza się lokalizację zieleni, urządzeń komunikacyjnych związanych z obsługą ruchu, a w szczególności: przystanków komunikacji zbiorowej, zatok postojowych, o ile szerokość w liniach rozgraniczających jest wystarczająca do rozplanowania wszystkich elementów przekroju poprzecznego zakładanej klasy ulicy, stacji paliw, urządzeń związanych z utrzymaniem i eksploatacją tras oraz urządzeń infrastruktury technicznej pod warunkiem nienaruszania wymagań określonych w odrębnych przepisach dotyczących dróg publicznych, a także uzyskania zgody zarządcy dróg. Plan nie dopuszcza realizacji drogi wewnętrznej w ramach istniejącej drogi powiatowej bowiem budowa dróg wewnętrznych jest możliwa na terenach oznaczonych symbolem KDW - drogi (ulice) wewnętrzne ogólnodostępne "W", a działki należące do inwestora nr ewid. 374, 524, 525 nie zostały w planie oznaczone jako odrębna droga wewnętrzna, bowiem zostały zawarte w liniach rozgraniczających drogi lokalnej oznaczonej 1KDG.

Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do sądu administracyjnego wniósł Burmistrz Miasta i Gminy D., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., z uwagi na to, iż treść uzasadnienia decyzji pozostaje w sprzeczności z jej rozstrzygnięciem, a także art. 7 i art. 10 K.p.a, co uniemożliwiło ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy i tych faktów prawotwórczych, które miały miejsce, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści oraz pozbawiło odwołującego możliwości czynnego udziału w postępowaniu przed organem odwoławczym, jak również naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez jego zastosowanie w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki do uchylenia decyzji organu I instancji.

Zarzucono ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe jego zastosowanie, gdy brak było przesłanek do wniesienia sprzeciwu, a także art. 30 ust. 2 ww. ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, to jest wniesienie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych, bez uprzedniego wezwania do złożenia wyjaśnień.

W uzasadnieniu skargi podniesiono w pierwszej kolejności, że pośrednim skutkiem sprzeczności uzasadnienia z decyzją jest brak wskazania jakichkolwiek przesłanek uzasadniających rozstrzygnięcie. Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Obowiązek jego sporządzenia wiąże się także z zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenie szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć tak, aby strony poznały argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Motywy decyzji winny zatem wyjaśnić tok rozumowania organu prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Wskutek wskazanej sprzeczności adresat decyzji nie jest w stanie ustalić powodów przyjęcia decyzji i w rezultacie sentencja decyzji jest pozbawiona uzasadnienia prawnego.

Po drugie strona skarżąca stwierdziła, że stanowisko organu wnoszącego sprzeciw jest całkowicie błędne, gdyż budowa jednokierunkowej ścieżki rowerowej wraz z chodnikiem dla pieszych w granicach pasa drogowego na działkach nr ewid. 374, 524, 525 w obrębie 2 miasta D., Gm. D. jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Nr XXI/139/2004 Rady Miejskiej w Działoszynie z dnia 24.11.2004r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Działoszyn. Potwierdza to opinia urbanisty mgr inż. P. U. z dnia 19 września 2014r., który wskazuje w niej, że zgodnie z ustaleniami § 172 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Działoszyn, w jednostkach planistycznych: KDZ - drogi (ulice) zbiorcze "Z" oraz KDL - drogi (ulice) lokalne "L" ustalono prawo realizacji budowy ścieżek rowerowych wraz z chodnikami na terenach zabudowy i w bezpośrednim sąsiedztwie jezdni poza terenami zabudowy.

Zdaniem strony skarżącej nieprawidłowe stanowisko organu wynika z błędnej wykładni pojęcia zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ścieżka rowerowa jest urządzeniem związanym z obsługą istniejącej drogi i w żadnym wypadku nie zmienia jej dotychczasowego wykorzystania, wręcz przeciwnie służy poprawie bezpieczeństwa ruchu drogowego odbywającego się na tej drodze. Poza tym Miasto i Gmina D. jest prawnym właścicielem terenu przyległego do pasa drogowego drogi krajowej nr 42 relacji R. – D. – J. wzdłuż ulicy A w D. po północnej stronie drogi - działki nr 374, 524, 525. Natomiast zgodnie z ustawą z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (Dz.U. nr 44, poz. 60) drogi niezaliczane do żadnej kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami oraz pętle autobusowe są drogami wewnętrznymi (art. 8 ww. ustawy). W ocenie strony skarżącej skoro teren przyległy do pasa drogowego drogi krajowej (dz. o nr ewid. 374, 524, 525) zgodnie z ewidencją gruntów zaliczony został do drogi, to każdą drogę zgodnie z ustawą Prawo budowlane można przebudować nie naruszając ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi. Burmistrz Miasta i Gminy D. nie zgodził się z tym, że wykonanie robót budowlanych związanych z budową chodnika i ścieżki rowerowej narusza ustalenia planu miejscowego zagospodarowania, ponieważ są to elementy funkcjonalnie związane z drogą, a droga krajowa nr 42 ul. A od strony północnej nie posiada na tym odcinku ani chodnika, ani ścieżki rowerowej. Miasto i Gmina D. będąca prawnym właścicielem terenu przyległego do pasa drogowego zgłaszając zamiar wykonania chodnika wraz ze ścieżką rowerową dąży do poprawienia bezpieczeństwa pieszych i rowerzystów na tym odcinku drogi krajowej nr ul. A w D., zwłaszcza, że ww. ścieżka oddalona jest od krawędzi jezdni o ok. 10m.

Ponadto w ocenie Burmistrza Miasta i Gminy D. w przedmiotowym postępowaniu organ I dopuścił się naruszenia art. 30 ust. 2 zdanie trzecie ustawy Prawo budowlane przez niezwrócenie się do inwestora o wyjaśnienie zaistniałych wątpliwości, chociaż procedura ta ma charakter obowiązkowy. Zarzucono także pozbawienie w toku postępowania administracyjnego Miasta i Gminy D. możliwości czynnego udziału w postępowaniu oraz ustosunkowania się do materiału zabranego w toku postępowania II instancyjnego. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca nie została powiadomiona w trybie art. 10 K.p.a. o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych przed Wojewodą [...] dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Na tej podstawie strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 18 grudnia 2014 roku przedstawiciel strony skarżącej dodatkowo wyjaśnił, że planowana inwestycja miała stanowić dokończenie, kontynuację ścieżki pieszo-rowerowej, realizowanej w latach 2007-2008na wcześniejszym odcinku ul. A. Projekt, obejmujący również sporny odcinek nie został w pełni zrealizowany z uwagi na ograniczenia budżetowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, a więc jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym wypadku, stosownie do treści art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd skargę oddala.

Skarga jest uzasadniona, choć nie wszystkie zarzuty są trafne. I tak nie może odnieść skutku zarzut niezgodności treści decyzji organu odwoławczego z jego uzasadnieniem związany z niewłaściwym określeniem organu I instancji i treści rozstrzygnięcia. Organ ten został właściwie wskazany w rozstrzygnięciu Wojewody, nie budzi też wątpliwości, którą decyzję organ odwoławczy rozpatrzył. Wobec tego uznać należy za skuteczne wyeliminowanie tego błędu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. postanowieniem z dnia 13 października 2014 roku. W tym zakresie zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. nie jest zasadny.

Zgłoszone prace budowlane polegać mają na przebudowie drogi wewnętrznej, która doprowadzi do powstania ścieżki rowerowej z chodnikiem w granicach istniejącego pasa drogowego. Organ I instancji nie kwestionował przy tym zakwalifikowania projektowanych prac jako przebudowy. Takie stanowisko wydaje się trafne, zważywszy na definicję przebudowy, w szczególności przebudowy drogi, zawartą w ustawie Prawo budowlane oraz w ustawie o drogach publicznych.

Stosownie do art. 3 pkt 7a PB przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. Zgodnie zaś z art. 4 pkt 18 ustawy o drogach publicznych przebudowa drogi oznacza wykonywanie robót, w których wyniku następuje podwyższenie parametrów technicznych i eksploatacyjnych istniejącej drogi, niewymagających zmiany granic pasa drogowego. Złożony projekt techniczny stwierdza, że planowane roboty budowlane nie spowodują żadnej zmiany wymiarów i granic pasa drogowego drogi wewnętrznej usytuowanej na działce nr 130. Tak więc kwalifikacja planowanych robót przez organ i instancji jako przebudowy istniejącej drogi wewnętrznej jest trafna. Nieuzasadniona zaś jest wniosek Wojewody, iż zgłoszenie dotyczy realizacji drogi, budowy ciągu pieszo-jezdnego w ramach istniejącej drogi powiatowej.

Postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w trybie art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm., dalej powoływanej jako PB). Przepis ten określa tryb postępowania organu administracji w przypadku zgłoszenia zamiaru realizacji określonych robót budowlanych. Przy tym co istotne, samo dokonanie zgłoszenia nie wszczyna postępowania administracyjnego, nie stanowi bowiem wniosku (podania) zainteresowanego podmiotu, który w myśl k.p.a. wymagałby załatwienia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawy administracyjnej. Do dnia wydania decyzji o sprzeciwie w sprawie zgłoszenia nie toczy się postępowanie administracyjne w zakresie regulowanym przepisami k.p.a., mają natomiast zastosowanie reguły formalne określone w P.B. Postępowaniem administracyjnym prowadzonym przez organ architektoniczno-budowlany po dokonaniu zgłoszenia budowy jest dopiero postępowanie w sprawie sprzeciwu (wszczynane w istocie decyzją o sprzeciwie) będącego decyzją administracyjną wydawaną z urzędu i to tylko wówczas, gdy organ dojdzie do przekonania, że zachodzą ustawowe przesłanki do wydania takiej decyzji (tak NSA w wyroku z dnia 6 marca 2009 roku w sprawie I OSK 307/08, lex 530044).

Wobec tego nie może odnieść skutku zarzut naruszenia przez organ I instancji norm zawartych w art. 7 i art. 10 § 1 k.p.a., bowiem przed wydaniem decyzji o sprzeciwie organ, nie prowadząc postępowania administracyjnego w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego nie mógł stosować reguł w nim zapisanych. Trzeba też wspomnieć, że organ odwoławczy nie może uchylić decyzji o sprzeciwie po upływie 30. dni od dokonania prawidłowego zgłoszenia.

Uzasadnione są natomiast zarzuty dotyczące naruszenia, niewłaściwej wykładni powołanych przez stronę skarżącą uregulowań prawa budowlanego i zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji, jak też decyzji organu pierwszej instancji jest przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy w zw. z art. 30 ust.5 PB. Stosownie do tego ostatniego przepisu organ, do którego wpłynęło zgłoszenie może zgłosić sprzeciw w drodze decyzji, w terminie 30 dni od dnia doręczenia mu zgłoszenia. Termin 30 dni jest terminem prawa materialnego, co oznacza, że nie podlega przedłużeniu, ani przywróceniu. Jest on terminem biegnącym od dnia złożenia kompletnego zgłoszenia, odpowiadającego wymogom określonym w art. 30 ust.2 PB. Stąd w sytuacji, gdy organ wyda postanowienie w trybie art. 30 ust.2 tiret 2 PB, zobowiązujące inwestora do uzupełnienia dokumentacji zgłoszenia, trzydziestodniowy termin do ewentualnego wniesienia sprzeciwu biegnie od dnia uzupełnienia dokumentacji, bądź od upływu terminu do uzupełnienia.

Termin zakreślony do złożenia sprzeciwu został zachowany – zgłoszenie zostało złożone w dniu 18 czerwca, zaś decyzję o sprzeciwie wydano w dniu 8 lipca 2014r.

W myśl przywołanego przepisu art. 30 ust.2 pkt 6 PB organ architektoniczno-budowlany zobowiązany jest do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia, które dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych zgłoszeniem naruszających ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Na te podstawę prawną wniesienia sprzeciwu powołał się organ i instancji.

Badanie zgodności z ustaleniami planu miejscowego, dotyczące zarówno rodzaju, zakresu jak i sposobu wykonania robót budowlanych, polegać powinno na dokładnej analizie zapisów obowiązującego na danym obszarze planu miejscowego, a w szczególności jego ustaleń dotyczących terenu przewidzianego do zainwestowania oraz możliwości dopuszczonych tym planem warunków i sposobów jego zabudowy. W omawianym przepisie chodzi o istotne (oczywiste) naruszenie, tj. takie, które występuje, kiedy realizacja budowy lub robót budowlanych objętych zgłoszeniem jest ewidentnie sprzeczna z wyraźnymi oraz nie budzącymi wątpliwości przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Tymczasem w niniejszej sprawie taka oczywista sprzeczność nie zachodzi.

Zgłoszenie dotyczy przebudowy drogi wewnętrznej istniejącej na działkach nr ewid. 374, 524 i 525, polegającej na budowie jednokierunkowej ścieżki rowerowej wraz z chodnikiem dla pieszych w granicach pasa drogowego. Droga wewnętrzna objęta wnioskiem według opisu technicznego załączonego do zgłoszenia biegnie równolegle do drogi krajowej (ul. A). Działki objęte wnioskiem należą do Gminy D., co jest niesporne. Stosownie do unormowania art. 8 ust.3 ustawy z dnia 8 marca 1985r. o drogach publicznych (t.j.Dz.U. 2013r., poz. 260 ze zm.) przebudowa dróg wewnętrznych należy do zarządcy drogi bądź jej właściciela, w tym wypadku do Gminy D.

Z załączonego wypisu z ewidencji gruntów wynika również, że działki ta stanowią drogę wewnętrzną o nawierzchni trawiasto-gruntowej. Jak wynika z opisu technicznego do projektu przebudowy, planowane roboty nie spowodują zmiany wymiarów pasa drogowego.

Organ II instancji odwołuje się do umiejscowienia działek w liniach rozgraniczających drogi krajowej, jaką stanowi ulica A na tym odcinku. W ocenie sądu ta kwestia nie została przez organ w jakikolwiek sposób wyjaśniona. Z opisu technicznego projektu przebudowy wynika, że droga wewnętrzna, która ma zostać przebudowana w sposób zgłoszony w projekcie, biegnie równolegle do drogi krajowej, ale nie w jej granicy, to samo wynika z załączonej do projektu mapy wysokościowej. W tym aspekcie zasadny jest zarzut naruszenia przez organ stopnia podstawowego art. 30 ust.2 PB. Przepis ten uprawnia organ do wezwania inwestora do uzupełnienia zgłoszenia, także w zakresie przedstawionych opinii, rysunków. Tymczasem organ formułuje wnioski odmienne od zawartych w złożonej dokumentacji projektowej, nie poddając ocenie złożonych dowodów.

Ponadto, jak wynika z § 172 pkt 5 m.p.z.p. dla określenia szczegółowych linii rozgraniczających ulic (dróg) układu podstawowego wyznaczonego w planie, wymagane jest opracowanie koncepcji technicznych lub opracowań branżowych o problematyce uproszczonej w skali umożliwiającej ich ustalenie. Z dokumentacji zgromadzonej przez organy nie wynika, czy takie opracowanie istnieje, ani czy organy zapoznały się z jego treścią w celu ustalenia ostatecznego przebiegu aktualny linii rozgraniczających i ewentualnej kolizji drogi wewnętrznej z tą linią. Z kolei załączona do zgłoszenia mapa sytuacyjno-wysokościowa wyraźnie sytuuje pas drogowy (granicę działek nr 374, 524 i 525130) drogi wewnętrznej bez kolizji z linią rozgraniczającą drogi krajowej– ulicy A.

Jak wynika zaś z § 172 pkt 6 planu, w ramach pasów drogowych ulic klasy dojazdowa, lokalna i zbiorcza oraz w terenach zabudowy wielorodzinnej i terenach użyteczności publicznej dopuszcza się lokalizację ścieżek rowerowych jedno i dwukierunkowych, na terenach zabudowy łącznie z chodnikami i w bezpośrednim sąsiedztwie jezdni poza terenem zabudowy. Planowana ścieżka rowerowa leży w ramach pasa drogowego drogi wewnętrznej, a więc nie wymienionej w cytowanym przepisie, ale prowadzić ma wzdłuż nieruchomości o przeznaczeniu MN i UG, zatem spełnione są warunki zawarte w cytowanym przepisie do jej budowy.

Podstawę pozwalającą na przebudowę drogi wewnętrznej wywieźć można również z unormowania zawartego w § 172 pkt 2 m.p.z.p., zgodnie z którym plan wyznacza tereny dróg i tereny komunikacji pieszej z podstawowym przeznaczeniem pod utrzymanie, modernizację i realizacje dróg i ciągów pieszych oraz urządzeń związanych z ich obsługą.

Przy tym Wojewoda w uzasadnieniu swej decyzji także zauważa, że plan na terenach ulic lokalnych, w obrębie linii rozgraniczających ulic dopuszcza lokalizację urządzeń związanych z obsługą ruchu. Budowa ścieżki rowerowej z pewnością należy do inwestycji służących modernizacji dróg

Reasumując, planowana inwestycja jest przebudową istniejącej drogi wewnętrznej a nie jej budową; nie narusza zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, interpretowanych z uwzględnieniem regulacji zawartych w przepisach ustawy o drogach publicznych, ustawy Prawo budowlane i rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie; organ nie wykazał, aby działki objęte zgłoszeniem leżały w liniach rozgraniczających drogi krajowej, nawet potwierdzenie tej okoliczności nie przesądzałoby o niezasadności zgłoszenia, o czym wyżej.

Z uwagi na powyższe należy dojść do przekonania, że organy wadliwie zinterpretowały zapisy miejscowego planu zagospodarowania przywołaną wcześniej uchwałą Rady Miejskiej w D. w zakresie rozwiązań komunikacyjnych. W istocie brak było uzasadnionych podstaw do wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia w trybie art. 30 ust.2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, a następnie do utrzymania jej w mocy przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Wobec powyższego sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" w zw. z art. 135 p.p.s.a.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. są orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. O kosztach orzeczono z mocy art. 200 p.p.s.a.

W świetle stwierdzonych uchybień i wyeliminowania zaskarżonych decyzji należy przyjąć, że wobec upływu terminu wskazanego w art. 30 ust.5 ustawy Prawo budowlane z chwilą uprawomocnienia się wyroku zgłoszenie stanie się skuteczne.

IB