Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 486/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1,  ust. 16,  ust. 5
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.
article: art. 5 pkt 3
journal: Dz.U. 2021 poz 573
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Skiba Asesor WSA Anna Fyda-Kawula Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant referent stażysta Magdalena Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2022 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy [...] – [...] z [...] października 2021 r. nr [...].


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, po rozpoznaniu odwołania M.K., decyzją z 17 stycznia 2022 r. nr KOA/4151/Sr/21 utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Sobienie-Jeziory z 4 października 2021 r. n SS-ŚR.5212.6.4.2021 w przedmiocie odmowy przyznania M. K. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad A. S.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

M. K. zwróciła się o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką, A. S. (ur. [...]), legitymującą się orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS z 16 stycznia 2020 r. nr 4224193 orzekającym, że A. S. jest trwale niezdolna do samodzielnej egzystencji, niezdolność do samodzielnej egzystencji istniała 1 listopada 2019 r.

Wójt Gminy Sobienie-Jeziory decyzją z 4 października 2021 r. odmówił M. K. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad matką A. S. Uzasadniając odmowę przyznania wnioskowanego świadczenia organ I instancji powołał się na art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Odwołanie od decyzji Wójta Gminy Sobienie-Jeziory z 4 października 2021 r. złożyła M. K. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 17 ust. 1b pkt 1 i 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie, że w sprawie nie została spełniona jedna z pozytywnych przesłanek przyznania świadczenia, tj. że niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18 roku życia, w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, nie później niż do 25 roku życia, w sytuacji gdy prawidłowo zrekonstruowana podstawa normatywna w zakresie art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych nie zawiera już kryterium wieku powstania niepełnosprawności jako przesłanki nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, ze względu na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z 17 stycznia 2022 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Sobienie-Jeziory z 4 października 2021 r. W uzasadnieniu przywołało treść art. 17 ust. 1, ust. 5 i ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 111 ze zm.) – dalej zwanej "uśr".

Dalej Kolegium podało, że z orzeczenia o niepełnosprawności wydanego w stosunku do matki skarżącej wynika, że niepełnosprawność powstała w wieku 86 lat. Organ I instancji pominął art. l7 ust. 1b uśr, który utracił moc obowiązująca w zakresie w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie, ze względu na moment powstania niepełnosprawności, 23 października 2014 r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 (Dz.U. poz. 1443). Ze stanowiska Trybunału Konstytucyjnego zaprezentowanego w tym wyroku wynika, że nie jest dopuszczalne oparcie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części art. 17 ust. 1b uśr, która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

Kolegium nie podzieliło argumentacji przedstawionej przez organ I instancji, jednakże uznało, że zaskarżoną decyzje należało utrzymać w mocy z innych przyczyn.

Z nadesłanych akt sprawy wynika, że: 1) M.K. legitymuje się orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS z 27 maja 2020 r nr 045190706, orzekającym o częściowej niezdolności do pracy do 31 maja 2023 r. (w uzasadnieniu orzeczenia stwierdzono, że u M.K. stwierdzono naruszenie sprawności układu pokarmowego, z naruszeniem sprawności całego organizmu w stopniu znacznym powodujące utratę zdolności do pracy zgodnie z poziomem kwalifikacji), 2) M.K. pobiera rentę z ZUS w wysokości 947,31 zł, 3) M.K. sprawuje całodobową opiekę nad matką A.S. (oświadczenie A.S. z 16 września 2021 r., kwestionariusz rodzinnego wywiadu środowiskowego z 16 września 2021 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie pismem z 24 listopada 2021r. zwróciło się do M.K. o udzielenie informacji na temat przebiegu jej pracy zawodowej przed dniem złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego (przedstawienie świadectw pracy, oświadczeń, wskazujących okresy w jakich była zatrudniona lub prowadziła działalność gospodarczą, daty ustania stosunku pracy, zawieszenia lub zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej).

Z akt sprawy nie wynika, że M.K. była zatrudniona lub prowadziła działalność gospodarczą, z których zrezygnowała, z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad matką. Pismo Kolegium zostało odebrane przez M.K. 29 listopada 2021 r. M.K. nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie Kolegium.

SKO w Warszawie podało, że uśr nie zawiera definicji "sprawowania opieki" jednakże w orzecznictwie wskazuje się, że aby można było mówić o opiece, o której mowa w art. 17 ust. 1 uśr musi ona być "stała" lub "długoterminowa’. Określenia "stała" lub "długoterminowa" wskazują na to, że nie może to być opieka świadczona niecodziennie, a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez część doby. Art. 17 ust. 1 uśr należy zatem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Świadczenie pielęgnacyjne ma bowiem być rekompensatą za rezygnację z pracy, z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która jej wymaga. Dlatego musi istnieć bezpośredni związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem), a sprawowaną opieką. Natomiast w sytuacji, gdy opieka nad daną osobą nie nosi cech opieki stałej lub długotrwałej, taki związek przyczynowo-skutkowy nie istnieje. Legitymowanie się przez osobę wymagającą opieki określonym w stosownych przepisach orzeczeniem o niepełnosprawności nie może wykluczać możliwości wywodzenia braku związku przyczynowego ze stopnia faktycznie sprawowanej opieki nad taką osobą.

Kolegium wskazało, że świadczenie pielęgnacyjne nie może zostać przyznane za samą opiekę nad niepełnosprawną matką, gdyż wynika ona z prawnego i moralnego obowiązku dzieci względem rodziców, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania.

Z akt sprawy nie wynika, a M.K., pomimo wezwania Kolegium, nie przedstawiła wyjaśnień dotyczących przebiegu jej zatrudnienia. Ponadto w uzasadnieniu orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS z 27 maja 2020 r. orzekającego o częściowej niezdolności M.K. do pracy do 31 maja 2023 r. stwierdzono u M.K. naruszenie sprawności układu pokarmowego, z naruszeniem sprawności całego organizmu w stopniu znacznym, powodujące utratę zdolności do pracy zgodnie z poziomem kwalifikacji.

Zatem – zdaniem Kolegium - z akt sprawy nie wynika, że powodem braku zatrudnienia lub możliwości podjęcia zatrudnienia jest konieczność sprawowania opieki nad matką.

Od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie 17 stycznia 2022 r. M.K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 17 ust. 1 i art. 17 ust. 5 uśr poprzez błędne uznanie, że nie przysługuje skarżącej świadczenie pielęgnacyjne z tytułu sprawowania opieki nad matką w sytuacji, gdy spełnia ona wszystkie przesłanki ustawowe uprawniające do ubiegania się o uzyskanie ww. świadczenia; II. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj.: 1) art. 7, art. 77 § 1 kpa poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy poprzez przyjęcie, że nie wykonuje pracy, z uwagi na orzeczoną rentę w sytuacji, gdy faktycznie skarżąca od 2017 r. posiada orzeczoną niezdolność do pracy, a jak wynika ze świadectwa pracy załączonego do akt sprawy, pozostawała w stosunku pracy do 2020 r. a więc do czasu, kiedy musiała zrezygnować z pracy zarobkowej celem podjęcia stałej i długotrwałej opieki nad matką A.S. Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o: I. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy Sobienie-Jeziory z 4 października 2021 r.; II. dopuszczenie na podstawie art. 106 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dowodu z dokumentu (świadectwa pracy z 30 czerwca 2020 r. wystawionego przez Gospodarstwo Ogrodnicze P. S. w P.) na okoliczność potwierdzenia, że była zatrudniona w okresie od 2005 r. do 2020 r. jako robotnik szklarniowy, korzystała z urlopu bezpłatnego w celu sprawowania opieki nad matką w okresie od 2018 r. do 2020 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie.

Na rozprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił dopuścić dowód w postaci świadectwa pracy z 30 czerwca 2020 r. na okoliczność okresu wykonywania pracy przez skarżącą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona.

Trafnie zwróciło uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie w zaskarżonej decyzji, że decyzja Wójta Gminy Sobienie-Jeziory z 4 października 2021 r. jest wadliwa z tego powodu, że odmawia M.K. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z powołaniem się na art. 17 ust. 1b uśr. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 (Dz.U. z 2014 r. poz. 1443) orzekł, że art. 17 ust. 1b uśr w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie, ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

Zdaniem Trybunału przesłanka wieku powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, stanowiąca warunek przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, powoduje zróżnicowanie sytuacji prawnej w gronie opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych. Takie zróżnicowanie w wersji przyjętej przez ustawodawcę nie ma konstytucyjnego uzasadnienia. Ustawodawca powinien w jednakowy sposób uregulować prawo do świadczenia pielęgnacyjnego opiekunów osób niepełnosprawnych, które nie są dziećmi. Konstytucja nie stwarza bowiem podstaw różnicowania sytuacji prawnej podmiotów należących do tej grupy. Takie zróżnicowanie mogłoby być uznane za uzasadnione tylko, gdyby opierało się na obiektywnych kryteriach odnoszących się do oceny całokształtu sytuacji materialnej osoby niepełnosprawnej.

Trybunał Konstytucyjny nie skorzystał z przewidzianej w art. 190 ust. 3 Konstytucji RP możliwości odroczenia utraty mocy obowiązującej art. 17 ust. 1b uśr, co oznacza, że bezpośrednim skutkiem orzeczenia jest utrata przez ten przepis (we wskazanym w wyroku zakresie) domniemania konstytucyjności i to od momentu wejścia w życie tegoż przepisu. Oznacza to, że po opublikowaniu wskazanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego organy właściwe w sprawach przyznawania świadczeń pielęgnacyjnych nie mogą odmawiać przyznania świadczenia pielęgnacyjnego tylko z tego powodu, że o to świadczenie ubiega się opiekun osoby niepełnosprawnej, której niepełnosprawność powstała w wieku dorosłym.

Trzeba podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny już w wyrokach z: 14 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 2920/16, 2 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 108/12, 26 maja 2017 r. sygn. akt I OSK 128/16 wyraził pogląd odnośnie konieczności pomijania przez organy administracji publicznej rozpatrujące sprawy o świadczenia pielęgnacyjne kryteriów dotyczących okresu powstania niepełnosprawności wnikających z art. 17 ust. 1b uśr.

Wobec tego należało przyjąć, że organ I instancji przy wydawaniu odmownej decyzji z 4 października 2021 r. dokonał błędnej wykładni prawa materialnego – art. 17 ust. 1b uśr, w brzmieniu nadanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13, przez co naruszył ten przepis, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie zgodził się z Kolegium, że uznanie M.K. za osobę częściowo niezdolną do pracy do 31 maja 2023 r. (orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z 27 maja 2020 r.) i pobierającą rentę, na podstawie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr, eliminuje skarżącą z kręgu osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad matką A.S.

Na wstępie trzeba wskazać, że orzeczenie tego rodzaju nie kwalifikuje skarżącej nawet jako osoby o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności (art. 3 pkt 20 uśr), lecz jako osobę o lekkim stopniu niepełnosprawności (art. 5 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych – Dz.U. z 2021 r. poz. 573 ze zm.). Osoba częściowo niezdolna do pracy może zatem podjąć zatrudnienie – także w normalnych warunkach – w zakresie zachowanej zdolności do pracy.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 26 czerwca 2019 r. sygn. akt 2/17 uznał, że art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, jest niezgodny z art. 71 ust. 1 zdanie drugie w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu swego stanowiska Trybunał Konstytucyjny wskazał, że osoba sprawująca opiekę nad niepełnosprawnym, która ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, może więc - a zatem jest w stanie – faktycznie pracować. Co istotne, nie istnieją również legislacyjne przeciwwskazania do tego, aby podejmowała ona zatrudnienie. Wobec takich osób ustawodawca przewidział jedynie mechanizm zapobiegający pobieraniu przez nie świadczenia. Mechanizm ten polega na zmniejszeniu lub zawieszeniu renty w przypadku osiągnięcia określonego przychodu, według zasad wynikających z art. 103-106 ustawy emerytalno-rentowej. Sytuacja faktyczna oraz prawna opiekunów mających ustalone prawo do renty, lecz rezygnujących z dalszego zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, w tym chociażby przytoczony wyżej mechanizm ograniczenia, czy wyłączenia możliwości pobierania świadczenia, wskazuje na podobieństwo ich sytuacji do sytuacji opiekunów, którzy są zdrowi i nie mają tym samym prawa do renty, lecz również rezygnują z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego wyłączenie przez ustawodawcę możliwości uzyskania przez opiekuna-rencistę świadczenia pielęgnacyjnego, a przez to również obarczenie rodziny osoby niepełnosprawnej kosztami związanymi z opieką nad osobą niepełnosprawną oraz pozbawienie w tym zakresie niepełnosprawnego członka rodziny pomocy socjalnej, stanowi nieproporcjonalne i nieuzasadnione różnicowanie. Brak jest podstaw do wykluczenia z pobierania świadczenia osób, które nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną z tego tylko względu, że mają one przyznane prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy.

Sąd nie zgodził się także z Kolegium w kwestii niespełnienia przez M.K. przesłanki z art. 17 ust. 1 pkt 4 uśr w zakresie braku istnienia zawiązku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją przez nią z zatrudnienia i jego dalszym niepodejmowaniem, a podjęciem opieki nad matką A.S..

Z przedłożonego Sądowi świadectwa pracy z 30 czerwca 2020 r. wynika, że M.K. od 1 lipca 2005 r. do 30 czerwca 2020 r. była zatrudniona w Gospodarstwie Ogrodniczym P. S. w P. na cały etat jako pomocniczy robotnik szklarniowy. Od 12 stycznia 2018 r. do 7 grudnia 2018 r. skarżąca pobierała świadczenie rehabilitacyjne. Od 8 grudnia 2018 r. do 30 czerwca 2020 r. (daty rozwiązania stosunku pracy za porozumieniem stron) M.K. przebywała na urlopie bezpłatnym. Kilka dni wcześniej (27 maja 2020 r.) M.K. uzyskała orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS o okresowej częściowej niezdolności do pracy. 7 września 2021 r. M.K. złożyła wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad matką A.S.. Matka skarżącej A. S. jest niezdolna do samodzielnej egzystencji od 1 listopada 2019 r. (orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z 16 stycznia 2020 r.).

Z powyższego wynika, że M.K. faktycznie zaprzestała świadczenia pracy już w styczniu 2018 r. Niezdolność jej matki do samodzielnej egzystencji datuje się od 1 listopada 2019 r. W czerwcu 2020 r. skarżąca rozwiązała stosunek pracy na mocy porozumienia stron, co poprzedziło uzyskanie 16 stycznia 2020 r. przez A. S. orzeczenia o trwałej niezdolności do samodzielnej egzystencji.

Zdaniem Sądu akta sprawy i zasady doświadczenia życiowego dowodzą tego, że z uwagi na pogarszający się stan zdrowia A.S., M.K. stopniowo wycofywała się ze świadczenia pracy zarobkowej, a następnie, po formalnym potwierdzeniu znacznej niepełnosprawności matki (art. 3 pkt 21 lit. e uśr), trwale zrezygnowała z zatrudnienia i do daty złożenia wniosku o świadczenie pielęgnacyjne nie podejmowała pracy zarobkowej.

W ocenie Sądu chronologia i korelacja opisanych wyżej zdarzeń świadczy o tym, że zachowanie skarżącej miało ścisły związek z koniecznością sprawowania przez nią stałej i długotrwałej opieki nad matką. Sprawowanie tej opieki przez córkę potwierdziła A. S. w oświadczeniu z 16 września 2021 r. oraz wynik przeprowadzonego przez pracownika socjalnego Rodzinnego Wywiadu Środowiskowego z 16 września 2021 r. (mycie, pomoc w zaspokajaniu potrzeb fizjologicznych, zakupy, przygotowanie posiłków, karmienie, sprzątanie, podawanie leków, kontakty z lekarzami, podwożenie na wizyty lekarskie). Na spełnienie powyższej przesłanki z art. 17 ust. 1 uśr wskazał także Wójt Gminy Sobienie-Jeziory w uzasadnieniu decyzji z 4 października 2021 r.

Wobec tego Sądu uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wadliwie oceniło stan faktyczny niniejszej sprawy na kanwie przesłanki rezygnacji oraz niepodejmowania przez M.K. pracy zarobkowej celem opieki nad A.S. i niewłaściwie stwierdziło brak bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy tymi okolicznościami przez co organ odwoławczy naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 17 ust. 1 uśr, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo Kolegium naruszyło art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy uznając, że status rencistki eliminuje skarżącą z możliwości uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego.

Zatem w ponownie prowadzonym postępowaniu o przyznanie M.K. świadczenia pielęgnacyjnego Wójt Gminy Sobienie-Jeziory będzie miał na uwadze zaprezentowaną w niniejszym wyroku ocenę prawną i ponownie oceni, czy skarżąca spełnia przesłanki z art. 17 uśr decydujące o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego w celu sprawowania opieki nad matką A.S..

Jeżeli organ I instancji uzna, że M.K. spełnia przesłanki z art. 17 uśr, to wezwie stronę do złożenia, w określonym terminie, oświadczenia, czy rezygnuje z renty na rzecz świadczenia pielęgnacyjnego, a jeżeli tak, to zobowiąże ją do przedstawienia w określonym terminie decyzji organu rentowego o wstrzymaniu wypłaty emerytury w związku z zawieszeniem na wniosek emeryta prawa do tego świadczenia (art. 134 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 103 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z FUS), pod rygorem odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W zależności od poczynionych ustaleń i ocen organ I instancji wyda decyzję, którą uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) w zw. z art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.