Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1979/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 165, art. 156 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Bożena Marciniak, Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2017 r. sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy

1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. znak [...], por rozpatrzeniu odwołania syndyka masy upadłości [...]Spółdzielni Mieszkaniowej od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] wydanej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 23).

2. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że decyzją z dnia [...] maja 2016 r. [...] WINB stwierdził nieważność decyzji PINB [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] nakazującej inwestorowi – M. P. doprowadzenie części obiektu budowlanego - tarasu przynależnego do lokalu nr [...] i stropodachu nad lokalem nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. G. [...] w W. do stanu poprzedniego w terminie 14 dni od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna.

3. GINB stwierdził, że po rozpatrzeniu odwołania i przeanalizowaniu akt sprawy uznał, iż należy utrzymać w mocy rozstrzygnięcie [...] WINB z dnia [...] maja 2016 r., w którym stwierdzono, że decyzja PINB [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, jednak z innym uzasadnieniem w zakresie okoliczności świadczących o wypełnieniu wady określonej w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.

Prowadzone przez organ wojewódzki postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem weryfikacji decyzji administracyjnych, stanowiącym wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej zawartej w art. 16 Kpa. Dlatego też stosowane może być wyłącznie w ściśle określonych sytuacjach przewidzianych w art. 156 § 1 Kpa. Jedną z przesłanek jego zastosowania jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Upatruje się go nie w błędach jego wykładni, czy interpretacji prawa, ale w przekroczeniach prawa jasnych i niedwuznacznych, niedających się pogodzić z porządkiem prawa. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności bada się, czy sporna decyzja była dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa, w chwili jej wydawania, a organ nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej nawet wadliwą decyzją, lecz orzeka jako organ kasacyjny.

Organ podał, iż z akt sprawy wynika, że pracownicy PINB [...] w dniu [...]maja 2014 r. przeprowadzili kontrolę robót budowlanych wykonywanych na dachu budynku wielorodzinnego przy ul. G. [...] m [...]. Z protokołu przeprowadzonej kontroli wynika, że lokai mieszkalny nr [...] wraz z przynależnym do niego tarasem usytuowany jest na dwunastym (ostatnim) piętrze budynku. Bezpośrednio nad tym lokalem i lokalem nr [...] znajduje się taras dachowy o powierzchni 166,2 m2, z nawierzchnią - w części wykończeniową dachu, w części z otoczaków kamiennych. W trakcie oględzin stwierdzono wycięcie części attyki żelbetowej na dachu wraz z ociepleniem wełną mineralną i tynkiem oraz częścią ocieplenia nadproża okiennego pod tarasem; nad tarasem przyległym do lokalu nr [...] zdemontowano konstrukcję stalową, będącą częścią aranżacji tarasu. Zgodnie z oświadczeniem inwestora wycięcie attyki zostało wykonane w celu montażu schodów łączących oba poziomy tarasów - przyległego do lokalu i na dachu - z założeniem odtworzenia ocieplenia i zdemontowania konstrukcji stalowej oraz części attyki. Na tarasie dachowym stwierdzono zalegające bloczki z rozbitej ścianki działowej osłaniającej pomieszczenie wentylatorni i oddzielającej część tarasu będącą własnością M. P. od części wspólnej. Dodatkowo ustalono, że podczas prac wykończeniowych w lokalu nr [...] w ścianie zewnętrznej od strony tarasu w poziomie lokalu usunięto słupy międzyokienne i zastąpiono je drzwiami przeszklonymi na całej długości ściany.

Pismem z dnia 19 maja 2014 r. PINB [...] zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie robót budowlanych wykonywanych na dachu nad częścią lokalu nr [...] i nad lokalem [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. G.[...] w W.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. PINB [...] wstrzymał prowadzenie robót budowlanych wykonywanych na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. G. [...]w W. nad częścią lokalu mieszkalnego [...] i nad lokalem [...] wykonywanych bez stosownego pozwolenia organu administracji architektoniczno-budowlanej i nałożył na inwestora robót budowlanych M. P. obowiązek sporządzenia i przedłożenia w PINB [...] w określonym terminie inwentaryzacji wykonywanych robót budowlanych wraz z oceną techniczną dotyczącą prawidłowości ich wykonania i zgodności z przepisami prawa oraz określeniem zakresu robót niezbędnych do wykonania w celu doprowadzenia tych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

W dniu 24 czerwca 2014 r. przeprowadzono ponowną kontrolę, w trakcie której stwierdzono, że roboty budowlane są w dalszym ciągu prowadzone; na tarasie lokalu nr 35 wykonane zostały dwie ścianki osłonowe w miejscu zniszczonych uprzednio ścianek; trwały roboty związane z układaniem desek tarasowych na tarasie górnym oraz na tarasie przy lokalu nr [...], trwały także prace przy układaniu okładziny kamiennej na murze-attyce tarasu lokalu [...], ponadto wykonano nową obudowę komina.

W konsekwencji powyższego organ powiatowy na podstawie art. 50a pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nakazał inwestorowi – M. P. doprowadzenie części obiektu budowlanego - tarasu przynależnego do lokalu nr [...] i stropodachu z tarasem nad lokalem nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. G.[...] w W. do stanu poprzedniego, w terminie 14 dni od kiedy decyzja organu stanie się ostateczna.

GINB stwierdził, że co prawda, w podstawie prawnej tej decyzji powołano błędnie art 50a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, jednak sentencja jak i uzasadnienie wyraźnie wskazują, że zamiarem organu było zastosowanie art. 50a pkt 2 wskazywanej ustawy, zgodnie z którym właściwy organ w przypadku wykonywania robót budowlanych - pomimo wstrzymania ich wykonywania postanowieniem, o którym mowa w art. 50 ust. 1 - nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę części obiektu budowlanego wykonanego po doręczeniu postanowienia albo doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego. Naruszenie to nie ma charakteru rażącego, dlatego też z tego powodu nie można było stwierdzić nieważności przedmiotowego rozstrzygnięcia. Błędne powołanie podstawy prawnej decyzji stanowi jedynie wadę formy decyzji, a więc stanowi naruszenie, które nie powoduje, że rozstrzygnięcie pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa, a charakter tego naruszenia nie spowodował, aby decyzja nie mogła być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

Natomiast w ocenie GINB rażące naruszenie prawa, którego dopuścił się organ powiatowy w przedmiotowej sprawie nie polegało na błędnym zastosowaniu podstawy prawnej decyzji, lecz na nieprecyzyjnym sformułowaniu sentencji decyzji, a przez to określenia obowiązku, który ma zostać wykonany.

GINB wskazał, że w orzecznictwie sądowym dotyczącym pojęcia rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa podkreśla się, że naruszenie prawa kwalifikowane będzie jako rażące, jeżeli następuje oczywista sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy, a treścią przepisu stanowiącego podstawę tego rozstrzygnięcia. Rażące naruszenie prawa dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej występuje w przypadku, w którym treść przepisu, którego naruszenia dopuścił się organ może zostać ustalona bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Kolejną przesłanką jest niemożliwość zaakceptowania, z punktu widzenia praworządności, skutków społeczno-gospodarczych naruszenia prawa. Przy ocenie, czy naruszenie prawa można zakwalifikować jako rażące, znaczenie ma także charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne i gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja.

Zdaniem GINB, sposób w jaki sformułowano obowiązek zawarty w decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. zarówno w sentencji jak i uzasadnieniu, jest nieprecyzyjny w takim stopniu, że doprowadzić może do błędnego jego rozumienia i w konsekwencji do niemożności wyegzekwowania od zobowiązanego prawidłowego wykonania obowiązku. Jak wskazywano wcześniej postępowanie prowadzone przez organ powiatowy dotyczyło tarasu na dachu nad mieszkaniem nr [...] i [...], natomiast decyzja kończąca postępowanie, w tym zakresie odnosi się tylko do tarasu na dachu nad mieszkaniem nr [...]. Decyzja z dnia [...] czerwca 2014 r. nie zawiera żadnego uzasadnienia przyczyn, dla których tylko ta część dachu miałaby zostać oprowadzona do stanu zgodnego z prawem, tym bardziej, że przytaczając w decyzji ustalenia kontroli wskazywano na roboty budowlane na "tarasie górnym", jako całości (nie wyodrębniano poszczególnych jego części).

Zdaniem GINB wszystko to prowadzi do uznania, że rozstrzygnięcie (nałożony obowiązek) zawarte w decyzji PINB [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. zostało sporządzone wadliwie, z naruszeniem art. 107 § 1 Kpa.

Jednym z podstawowych elementów każdej decyzji administracyjnej, stosownie do art. 107 § 1 Kpa, jest zawarte w jej sentencji rozstrzygnięcie, będące wyrazem woli organu administracji publicznej załatwiającego sprawę w tej formie. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz doktrynie, musi ono być tak sformułowane, aby wynikało z niego w sposób jednoznaczny, jaki obowiązek został nałożony na stronę. To, natomiast oznacza, że musi on być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji (por. wyrok NSA z 26 września 2007 r. II OSK 1254/06, LEX nr 382523).

Organ podniósł również, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji może być rażące naruszenie każdego przepisu prawa, w tym również procesowego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 listopada 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 1877/06, LEX nr 295007). Przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w ostatecznym związku z rozstrzygnięciem sprawy (por. wyrok NSA z dnia 13 września 2007 r. II OSK 1212/06, LEX nr 377245).

Zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie niewątpliwie doszło do rażącego naruszenia przez organ powiatowy przepisów postępowania. Sentencja decyzji PINB [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., po jej zestawieniu z treścią uzasadnienia nie pozwala na jednoznaczne ustalenie zakresu nałożonego obowiązku. Nałożony w sentencji decyzji organu powiatowego obowiązek został sformułowany w taki sposób, że powstały uzasadnione wątpliwości co do zakresu w jakim należy doprowadzić obiekt do stanu zgodnego z prawem. Również uzasadnienie decyzji nie precyzuje treści nałożonego obowiązku, które po opisie ustaleń dokonanych w trakcie przeprowadzonych kontroli, powtarza jedynie ogólne stwierdzenie o konieczności doprowadzenia części obiektu do stanu poprzedniego, z uwagi na wykonywanie robót budowlanych pomimo ich wstrzymania.

Zdaniem organu, badana decyzja PINB [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 107 § 1 Kpa - co wypełnia przesłankę art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.

Za stwierdzeniem nieważności rozstrzygnięcia, zdaniem organu, przemawiają również skutki społeczno-gospodarcze, które ta decyzja wywołuje. Za niedopuszczalną uznać należy sytuację, w której nakaz sformułowany w decyzji nie odzwierciedla w rzeczywistości przedmiotu w jakim było prowadzone postępowanie, a sama decyzja odnosi się tylko w części wykonanych robót budowlanych.

4. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa w upadłości likwidacyjnej;

zarzucając zaskarżonej decyzji jak również decyzji poprzedzającej naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 7, 8, 11, 107 § 1 i 3 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, a także naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 48 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 50a pkt 2 ustawy Prawo budowlane -

- wniosła o uchylenie w całości obu decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm prawem przewidzianych.

5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

II. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

6. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Przez prawo należy rozumieć prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), dalej "ppsa", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach.

7. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji PINB [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nakazującej inwestorowi – M.P. doprowadzenie części obiektu budowlanego - tarasu przynależnego do lokalu nr [...] i stropodachu nad lokalem nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. G. [...] w W. do stanu poprzedniego w terminie 14 dni od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja narusza prawo.

8. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie prowadzone było w trybie nadzwyczajnym - o stwierdzenie nieważności decyzji. Stwierdzić zatem należy, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym, stanowi formę nadzoru. Przedmiotem tego postępowania jest wyłącznie ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna poddana nadzorowi w nadzwyczajnym trybie jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. A zatem, w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązkiem organu

jest wyłącznie rozpatrzenie sprawy w granicach określonych w art. 156 § 1 Kpa, co oznacza, że w postępowaniu tym organ administracji nie jest władny rozstrzygnąć sprawę co do istoty, jak może to uczynić w postępowaniu odwoławczym, organ nadzoru może działać tylko jako organ kasacyjny.

Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 Kpa, a ponieważ przesłanki stwierdzenia nieważności zostały wymienione wyczerpująco w art. 156 § 1 Kpa, powinny być interpretowane dosłownie, a nie rozszerzająco.

Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji administracyjnej jest jednoznacznie sprzeczna z treścią przepisu prawa, i gdy taka decyzja nie może być zaakceptowana przez organy praworządnego państwa powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Nie jest rażącym naruszeniem prawa rozstrzygnięcie wynikające z odmiennej interpretacji przepisu, nawet jeżeli później zostanie ono uznane za nieprawidłowe. Rażącym naruszeniem prawa nie jest również błąd w wykładni przepisu, który, nawet przy zastosowaniu wszelkich zasad poprawnej interpretacji, może być interpretowany odmiennie. Rażącym naruszeniem prawa jest przekroczenie prawa, czyli naruszenie w sposób oczywisty i jednoznaczny przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Jeśli zastosowanie przepisu prawa wymaga interpretacji i subsumcji do konkretnego stanu faktycznego - nie ma rażącego naruszenia prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 sierpnia 2016 r. II OSK 2868/14 (LEX nr 2119359) stwierdził, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu

wydanego przez organy praworządnego państwa. Konieczne jest także, aby stwierdzone naruszenie miało znacznie większą wagę aniżeli stabilność decyzji ostatecznej, o której stanowi art. 16 k.p.a.

9. Zdaniem Sądu, decyzja PINB [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, i precyzyjnie określa obowiązek inwestora – M. P., nakazując "doprowadzenie części obiektu budowlanego - tarasu przynależnego do lokalu nr [...] i stropodachu z tarasem nad lokalem nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. G. [...] w W. do stanu poprzedniego". Jest oczywiste w sprawie, i nie budzi wątpliwości, który taras przynależy do lokalu nr [...], jest również oczywiste - który to jest stropodach z tarasem nad lokalem nr [...], jak również jest oczywiste, jaki był stan poprzedni, czyli bezpośrednio poprzedzający rozpoczęcie robót budowanych, których dotyczyła decyzja z dnia [...] czerwca 2014 r., a których inwestorem był M. P.

Z akt sprawy wynika, że PINB [...] prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, wziąwszy również pod uwagę przeprowadzone z udziałem inwestora dwie kontrole prowadzonych przez inwestora robót, oraz wydane postanowienie o wstrzymaniu prowadzonych przez inwestora robót oraz nałożony na inwestora obowiązek doręczenia inwentaryzacji prowadzonych robót budowlanych, wraz z oceną techniczną, jak również zastosował właściwe przepisy.

Nie ulega wątpliwości, że inwestor dopuścił się samowoli budowlanej, i zaszła konieczność doprowadzenia zmodyfikowanej przez inwestora części obiektu do stanu poprzedniego. Decyzja PINB [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., której częścią jest uzasadnienie, jest jasna, a znajdujące się w niej sformułowanie doprowadzenie (części obiektu budowlanego) "do stanu poprzedniego" jest sformułowaniem ustawowym, nie budzącym wątpliwości, znajdującym się w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Sąd uznał, że nie można podzielić poglądu GINB, iż rażące naruszenie prawa, którego dopuścił się organ powiatowy w przedmiotowej sprawie polegało na nieprecyzyjnym sformułowaniu sentencji decyzji, a przez to nieprecyzyjnym określeniu obowiązku, który ma zostać wykonany, oraz, że sposób, w jaki sformułowano obowiązek zawarty w decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. zarówno w sentencji jak i uzasadnieniu jest nieprecyzyjny w takim stopniu, że doprowadzić może do błędnego jego rozumienia i w konsekwencji do niemożności wyegzekwowania od zobowiązanego prawidłowego wykonania obowiązku.

A wobec powyższego nie można zarzucić decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r., iż została wydana z rażącym naruszeniem art. 107 § 3 Kpa. Zdaniem Sądu, decyzja ta została sformułowana wystarczająco jasno, aby obowiązek w niej nałożony na inwestora mógł zostać wykonany.

Słusznie stwierdził GINB, że co prawda, w podstawie prawnej tej decyzji powołano błędnie art 50a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, jednak sentencja jak i uzasadnienie wyraźnie wskazują, że zamiarem organu było zastosowanie art. 50a pkt 2 tej ustawy, zgodnie z którym właściwy organ w przypadku wykonywania robót budowlanych - pomimo wstrzymania ich wykonywania postanowieniem, o którym mowa w art. 50 ust. 1 - nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę części obiektu budowlanego wykonanego po doręczeniu postanowienia albo doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego; naruszenie to nie ma charakteru rażącego, dlatego też z tego powodu nie można było stwierdzić nieważności przedmiotowego rozstrzygnięcia.

10. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie miał na uwadze powyższe.

11. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 tej ustawy.