Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 573/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 148 i 149  par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi W. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego W. C. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta P. decyzją znak [...] wydaną [...] października 1993 r. na podstawie art. 36 ust. 3 i art. 37 ust. 2 ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane, nakazał W. C. i M. C. rozbiórkę części budynku zlokalizowanego w P. przy ul. [...] do wysokości dwóch kondygnacji nadziemnych. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z [...] grudnia 1993 r. a skarga wniesiona na tę ostatnią decyzję przez inwestorów wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w P. z 24 listopada 1994 r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt SA-P-831-832/94 oddalona.

Wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z [...] grudnia 1993 r. wniósł M. C. podając jako jego uzasadnienie fakt, że z zeznań złożonych w sprawie karnej toczącej się przed Sądem Wojewódzkim w P. przez W. O. wynika, iż poprzedni właściciel nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] wyraził zgodę na budowę przedmiotowego - objętego decyzją - budynku w granicy dwóch działek.

Po rozpatrzeniu wniosku Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją znak [...] wydaną [...] maja 1999 r. na podstawie art. 149 § 3 kpa odmówił wznowienia postępowania.

W uzasadnieniu decyzji, organ przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w P. z 12 stycznia 1993 r. i ocenę prawną dokonaną przez Sąd przedstawioną w uzasadnieniu wyroku, iż wybudowanie domu czterokondygnacyjnego nie było zgodne z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego a wobec tego orzeczony nakaz rozbiórki miał uzasadnienie w przepisie art. 36 Prawa budowlanego i uznał, że w świetle tej oceny która wiąże organ, bez znaczenia w sprawie są zeznania W. O. powołane we wniosku o wznowienie postępowania.

Organ podał, iż nie stwierdził istnienia podstaw wznowienia postępowania i wobec tego wydał rozstrzygnięcie na podstawie art. 149 § 3 kpa.

Odwołanie od tej decyzji złożył M. C. podnosząc, że nową okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt. 5 kpa. jest fakt ujawniony w zeznaniach W. O. w sprawie karnej - o którym dowiedział się wnioskodawca w sierpniu 1996 r.,- iż właściciel sąsiedniej nieruchomości E. K. wyraził zgodę na budowę przedmiotowego budynku. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną [...] lutego 2009 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ podał, że wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z [...] grudnia 1993 r. wniósł pełnomocnik M. C. w dniu [...] stycznia 1998 r. jako podstawę podając art. 145 § 1 pkt. 5 kpa i wyjaśniając, że wnioskujący o nowej okoliczności dowiedział się w sierpniu 1996 r.

Organ uznał zatem, że wnioskujący złożył wniosek z przekroczeniem terminu o którym mowa w art. 148 § 1 kpa, co stanowić musi przesłankę formalno-prawną przemawiającą za odmową wznowienia postępowania.

Także za takim rozstrzygnięciem przemawia fakt, że wnioskujący nie wykazali takiej okoliczności o której mowa w art. 145 § 1 pkt. 5 kpa.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł W. C. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 148 § 1, art. 151 § 1 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Skarżący podał, że podanie o wznowienie postępowania wniósł 12 sierpnia 1996 r. zaś pismo pełnomocnika z 6 stycznia 1998 r. jest odpowiedzią na wezwanie organu i precyzuje złożony wniosek.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego wyrażanych w art. 7 i 77 kpa co powoduje, że skargę należy uznać za zasadną. Będąca przedmiotem kontroli Sądu decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wydana w postępowaniu wznowionym.

Instytucja wznowienia postępowania stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych, określonej w art. 16 § 1 kpa. Stwarza ona prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozpatrzenia sprawy zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, dotknięte jest jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1 lub art. 145 a kpa.

Stosownie do treści art. 147 kpa wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony, z wyjątkiem wznowienia z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt. 4 oraz 145 a kpa.

Po wpłynięciu podania (wniosku) strony w pierwszej kolejności organ bada czy ma ono oparcie na podstawach wymienionych w art. 145 § 1 kpa oraz czy został zachowany termin określony w art. 148 kpa.

W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy uznał, że prawidłowym jest rozstrzygnięcie organu I instancji odmawiające wznowienia postępowania, z uwagi na to, że podanie o wznowienie złożone zostało z uchybieniem terminu do jego wniesienia określonego w art. 148 kpa.

Zgodnie z przywołanym art. 148 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w I instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia.

Dokonując ustaleń w kwestii dochowania terminu określonego w w/w przepisie organ pominął pismo skarżącego z 12 sierpnia 1996 r., w którym wnosi on o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1, 8 i 5 kpa, w uzasadnieniu powołując - jego zdaniem - istotną dla rozstrzygnięcia, nie znaną organowi w dacie wydania decyzji okoliczność.

Treść powołanego pisma nie budzi wątpliwości i jednoznacznie wskazuje, że stanowi ono podanie o wznowienie postępowania. Organ odwoławczy pominął ten wniosek przy ocenie zachowania terminu z art. 148 kpa, naruszając w ten sposób podstawowe zasady postępowania wyrażone w art. 7 i 77 kpa. Stwierdzone naruszenie przepisów procedury administracyjnej miało istotny wpływ na wynik sprawy i zobowiązuje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 c, art. 152 i art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.