Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 62/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2019-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant sekr. sąd. Magdalena Komar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2019 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dnia 27 września 2017 r. wpłynęło do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (określanego dalej jako PPIS) zgłoszenie J.Z. o podejrzeniu chorób zawodowych pod postacią przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej i przewlekłego zapalenia ścięgna i jego pochewki, sporządzone na formularzu określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 237 § 4 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 917 ze zm. – określanego dalej jako k.p.) wraz z pismem przewodnim z dnia [...]września 2017 r. i dokumentacją medyczną. W powyższym piśmie J.Z. wyjaśniła, iż podstawą dokonania tego zgłoszenia były nowe dokumenty świadczące o istnieniu u niej chorób, tj. przewlekłego zapalenia ścięgna i jego pochewki (poz. 19.1 wykazu chorób zawodowych, określonego w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1367 – określanego dalej jako r.ch.z.) oraz przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej - zespołu tenisisty (poz. 19.5 wykazu chorób zawodowych), z których wynika także potwierdzenie jeszcze innych schorzeń, tj. zespołu cieśni nadgarstka oraz zmęczeniowego złamania kości palca III ręki prawej. Wyżej wymieniona podnosiła również, że tego typu schorzenia z reguły są skutkiem warunków pracy polegających na wykonywaniu długotrwałe monotypowych czynności, wielokrotnie powtarzanych w czasie zmiany roboczej, które mogły powodować przeciążenie kończyn górnych i spowodować powstanie chorób układu ruchu, co tak zostało zakwalifikowane przez specjalistów w czasie badań na podstawie objawów i potwierdzone w czasie wizyt.

W związku z powyższym PPIS pismami z dnia [...] października 2017 r. zawiadomił strony postępowania o wszczęciu dwóch odrębnych postępowań administracyjnych, tj. w sprawie podejrzenia u J.Z. choroby zawodowej pod postacią "przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy: przewlekłe zapalenie ścięgna i jego pochewki", wymienionej pod poz. 19.1 wykazu chorób zawodowych (sprawa znak: [...]) oraz w sprawie podejrzenia u wyżej wymienionej choroby zawodowej pod postacią "przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy: przewlekłe zapalenie nadkłykcia kości ramiennej", wymienionej pod poz. 19.5 obowiązującego wykazu chorób zawodowych (sprawa znak: [...]). W powyższych zawiadomieniach zobowiązano J.Z. do przedstawienia istnienia jakichkolwiek nowych okoliczności w sprawie (tj. po [...] stycznia 2009 r.), w której było prowadzone postępowanie administracyjne zakończone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 19 stycznia 2011 r., II SA/Go 876/10 oddalającym skargę na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (określanego dalej jako PWIS) z dnia [...] października 2010 r. Nr [...]w przedmiocie chorób zawodowych układu ruchu wymienionych w poz. 19.1 i 19.5 wykazu chorób zawodowych (opisania szczegółowo charakteru wykonywanej pracy (rodzaju wykonywanych czynności) podczas zatrudnienia u pracodawców po [...] stycznia 2009 r. uwzględniającej m.in. obsługiwanie maszyn i urządzeń, miejsc wykonywania pracy, stosowanych środków profilaktycznych udostępnianych przez poszczególnych pracodawców oraz kiedy wystąpiły pierwsze objawy chorobowe. Ponadto zwrócono się także o wskazanie czy J.Z. domaga się wszczęcia nowego postępowania w sprawie podejrzenia choroby zawodowej, czy też wzruszenia wcześniej wydanej decyzji w trybie nadzwyczajnym, jeśli tak, to w jakim trybie i w oparciu o jakie przesłanki.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie J.Z. w piśmie z dnia [...]października 2017 r. poinformowała, że żąda wszczęcia nowego postępowania o stwierdzenie choroby zawodowej pod postacią: "przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy: przewlekłe zapalenie ścięgna i jego pochewki" (poz. 19.1 wykazu chorób zawodowych) i "przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy: przewlekłe zapalenie nadkłykcia kości ramiennej" (poz. 19.5 wykazu chorób zawodowych), a jako nową okoliczność wskazała potwierdzenie istniejących wyżej wymienionych chorób oraz stwierdzenie dodatkowych chorób współistniejących, tj.: zespołu cieśni nadgarstka (poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych) oraz zmęczeniowego złamania kości palca III ręki prawej (poz. 19.6 wykazu chorób zawodowych). J.Z. wskazała również, że tego rodzaju schorzenia są z reguły skutkiem warunków pracy polegających na wykonywaniu długotrwale monotypowych czynności, wielokrotnie powtarzanych o charakterze przeciążeniowym i kulminacją mikrourazów w czasie zmiany roboczej, co spowodowało przeciążenie kończyn górnych powodując powstawanie chorób układu ruchu. Ponadto wnioskodawczyni poinformowała, że jest na emeryturze i po 2009 r. do chwili obecnej nigdzie nie była zatrudniona.

W związku ze zgłoszeniem przez J.Z. nowych jednostek chorobowych PPIS wszczął odrębne postępowania administracyjne, tj. w związku z podejrzeniem choroby zawodowej pod postacią: "przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka" (sprawa znak: [...]) i w związku z podejrzeniem choroby zawodowej pod postacią: "przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy: zmęczeniowe złamanie kości" (sprawa znak: [...]).

Decyzją z dnia [...]sierpnia 2018 r. Nr [...]PPIS – powołując się na art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. – określanej dalej jako k.p.a.) - umorzył postępowanie w sprawie podejrzenia u J.Z. choroby zawodowej pod postacią przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy: przewlekłe zapalenie ścięgna i jego pochewki, wymienionej pod poz. 19.1 wykazu chorób zawodowych, określonego w załączniku do r.ch.z. W uzasadnieniu powyższej decyzji PPIS przedstawił stan faktyczny i przebieg dotychczasowego postępowania oraz wskazał, że na podstawie całości zgromadzonego materiału dowodowego, wyjaśnień J.Z. oraz informacji uzyskanej z Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, nie znalazł nowych okoliczności i dowodów mających wpływ na kontynuowanie postępowania, ponieważ w powyższej sprawie były już prowadzone postępowania administracyjne, które zostały zakończone prawomocnymi wyrokami WSA w Gorzowie Wlkp. powołanymi w uzasadnieniu decyzji. Organ I instancji stwierdził, że postępowanie jest bezprzedmiotowe, gdyż w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja rozstrzygająca sprawę w sposób ostateczny i kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii staje się niedopuszczalne.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła J.Z., domagając się jej uchylenia oraz nadania sprawie właściwego biegu, mającego na celu wydanie merytorycznej i korzystnej dla odwołującej się decyzji.

Zdaniem J.Z. stanowisko PPIS jest nieprawidłowe i formalnie przedwczesne, gdyż nie było poprzedzone żadnymi działaniami mającymi na celu zgodnie z obowiązującymi przepisami wszechstronne, rzetelne i obiektywne wyjaśnienie sprawy. Decyzja organu I instancji – w jej ocenie - oparta jest jedynie na treści dokumentów zawartych w aktach poprzednich postępowań i niczym nie odnosi się, a więc i nie analizuje obszernej dokumentacji medycznej, dotyczącej obecnego stanu zdrowia odwołującej się, sporządzonej przez właściwe instytucje medyczne w latach 2016-17, a więc w pełni nowej i aktualnej. Odwołująca się podniosła również, że niedopuszczalne jest a priori zakładanie, aby nie wniosła ona niczego nowego do sprawy i nie mogła mieć wpływu na zmianę wydanej wcześniej i opartej na odmiennych w treści orzeczeniach lekarskich poprzedniej, niekorzystnej dla odwołującej się decyzji. Nie zostały przecież ustalone i wyjaśnione przyczyny tych i takich rozbieżności, co oznacza bezspornie, że w ogóle nie wyjaśniono istoty sprawy. Nie można bowiem w żadnej mierze wykluczyć, że obecny obraz schorzeń występujących u odwołującej się jest na tyle jasny i niewątpliwy, że będzie stanowił wystarczającą podstawę do odmiennego stanowiska co do występowania u odwołującej się choroby zawodowej i wydania odmiennej, korzystnej dla niej decyzji. W tym celu niezbędnym jest dokładne wyjaśnienie tych rozbieżności, w oparciu o "nowe przedstawione przez odwołującą się orzeczenie lekarskie, wydane przecież m.in. przez lekarzy specjalistów, których fachowość i wiedza nie mogą i nie są zresztą kwestionowane". Również ewidentnym błędem tego postępowania jest fakt nie poddania odwołującej się żadnym badaniom lekarskim celem właściwej oceny jej stanu zdrowia jako kardynalnego przecież dla tej sprawy zagadnienia.

Decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. Nr [...]PWIS, powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W ocenie organu II instancji w niniejszej sprawie bezsporne jest, iż w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja PWIS z dnia [...] października 2010 r., Nr [...]utrzymująca w mocy decyzję PPIS z dnia [...]sierpnia 2010 r Nr [...]o braku podstaw do stwierdzenia chorób zawodowych układu ruchu wymienionych w poz. 19.1 i 19.5 wykazu chorób zawodowych. Skarga bowiem na powyższą decyzję została oddalona wyrokiem WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 19 stycznia 2011 r., II SA/Go 876/10. Zatem kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe. Wydanie decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy w sytuacji, gdy sprawa została uprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną, stanowiłoby kwalifikowaną wadę prawną, będącą podstawą do stwierdzenia nieważności takiej decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

Badając prawidłowość decyzji organu I instancji organ odwoławczy uznał za bezsporne, że postępowanie w obu sprawach dotyczy tych samych podmiotów, bowiem w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z ponownym żądaniem stwierdzenia choroby zawodowej wymienionej pod poz. 19.1 wystąpiła J. Z., która jest stroną w obecnym postępowaniu. Nie zmienił się również pracodawca, u którego wystąpiło narażenie na chorobę zawodową, gdyż J.Z. w piśmie z dnia [...] października 2017 r. jednoznacznie wskazała, że obecnie jest na emeryturze i po roku 2009 r. do chwili obecnej nie była zatrudniona. W dniu wydania zaskarżonej decyzji obowiązywało to samo r.ch.z., które stanowiło podstawę prawną decyzji PWIS z dnia [...] października 2010 r. Nr [...].

Przedmiotem postępowania w obu decyzjach - tej ostatecznej i tej będącej obecnie przedmiotem odwołania - jest choroba wymieniona pod poz. 19.1 wykazu chorób zawodowych, tj. przewlekłe zapalenie ścięgna i jego pochewki.

Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że zachodzi tożsamość podmiotowa, przedmiotowa i prawna. Ponadto J.Z. nie wskazała żadnych nowych okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do rozpoznania sprawy w innym stanie faktycznym, czego potwierdzeniem jest pismo Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia [...] czerwca 2018 r. znak: [...], który przeanalizował dostarczoną przez J.Z. dokumentację medyczną. Mając jednocześnie na uwadze wcześniej wydane orzeczenia lekarskie w przedmiotowej sprawie w efekcie stwierdzono brak podstaw prawnych do wdrożenia kolejnej procedury diagnostyczno-orzeczniczej.

W ocenie organu II Instancji zarzuty odwołującej ponownie sprowadzają się do polemiki z ostateczną decyzją PWIS z dnia [...] października 2010 r. Nr [...]. Ta zaś decyzja zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a., mogłaby być zweryfikowana tylko w trybach nadzwyczajnych wskazanych w tym przepisie, gdy zachodziłyby ku temu stosowne przesłanki.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na powyższą decyzję złożyła J.Z., domagając się jej uchylenia jako sprzecznej z prawem, a następnie jej zmianę przez stwierdzenie występowania u skarżącej chorób zawodowej w postaci przewlekłego zapalenia ścięgna i jego pochewki oraz orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca powieliła argumentację zawartą w uzasadnieniu odwołania podkreślając, iż decyzja o umorzeniu postępowania w pierwszej instancji jest absolutnie niewłaściwa, niekonsekwentna i podjęte z rażącym naruszeniem prawa, gdyż niepoprzedzona została właściwym obiektywnym rozpoznaniem istoty sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2019 r. skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowań w sprawach dotyczących stwierdzenia u niej dwóch nowych chorób zawodowych, tj. zespołu cieśni nadgarstka oraz zmęczeniowego złamania kości palca III ręki prawej.

Postanowieniem z dnia 20 marca 2019 r. Sąd oddalił powyższy wniosek, uznając, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie zależy od wyniku powyższych postępowań.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli pod względem legalności w niniejszej sprawie była decyzja PWIS z dnia [...] listopada 2018 r. Nr [...]utrzymująca w mocy decyzję PPIS z dnia [...] sierpnia 2018 r. Nr [...]o umorzeniu postępowanie w sprawie podejrzenia choroby zawodowej układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy – przewlekłe zapalenie ścięgna i jego pochewki wymienionej w poz. 19.1 wykazu chorób zawodowych określonej w załączniku do r.ch.z. Podstawą umorzenia postępowania przez organ pierwszej instancji było ustalenie, że niniejsza sprawa została już wcześniej, w innym postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięta decyzją ostateczną, funkcjonującą w obrocie prawnym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, a mianowicie decyzja PWIS z dnia [...] października 2010 r. Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję PPIS z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...]o braku podstaw do stwierdzenia u J.Z. choroby zawodowej: przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy tj. przewlekłego zapalenia ścięgna i jego pochewki oraz przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej, poz. 19.1 i 19.5 wykazu chorób zawodowych, co do której WSA w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę wyrokiem z 19 stycznia 2011 r., II SA/Go 876/10. Powyższe spowodowało, iż PPIS uznał za niedopuszczalne przeprowadzenie kolejnego postępowania w tej samej materii i wydanie decyzji merytorycznej na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Zadaniem Sądu było dokonanie oceny czy rozstrzygnięcie PWIS utrzymujące – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. – decyzję organu pierwszej instancji umarzającą postępowanie w sprawie, jest zgodne z prawem, a zatem czy pomiędzy postępowaniem administracyjnym w niniejszej sprawie a postępowaniem administracyjnym wcześniej zakończonym decyzją PWIS z [...] października 2010 r., zachodzi tożsamość pozwalająca uznać, iż sprawa została wcześniej merytorycznie rozstrzygnięta i zakończona ostateczną decyzją organu z [...] października 2010 r. (jednocześnie prawomocną z uwagi na wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. wydany w sprawie II SA/Go 876/10) i czy wobec powyższego postępowanie wszczęte wnioskiem J.Z. z dnia [...] września 2017 r. (data wpływu do organu) uznać można było za bezprzedmiotowe.

Przedmiot postępowania administracyjnego istnieje, jeśli między innymi nie zostało w sprawie podjęte ostateczne rozstrzygnięcie. Sprawa administracyjna musi mieć charakter "otwarty" w tym znaczeniu, że nie może być rozstrzygnięta orzeczeniem ostatecznym (res iudicata). Dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe. Dopiero bowiem eliminacja z obrotu prawnego w trybie prawem przewidzianym takiego rozstrzygnięcia otworzyłaby możliwość ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy" (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2000 r., I SA/Ka 2247/98).

Zgodnie natomiast z art. 16 § 1 k.p.a. ostateczne są decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji. Art. 16 § 1 k.p.a. ustanawia ochronę decyzji ostatecznych przyznając im cechę trwałości, przy równoczesnym wyznaczeniu granic tej trwałości. Sprawa ta zatem nie może być ponownie przedmiotem postępowania administracyjnego (por. B. Adamiak, K.p.a. Komentarz. Wydawnictwo C.H. Beck 2005 , s. 101). Z kolei stosownie do art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Wskazać należy, iż decyzja ostateczna ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Sprawa musi dotyczyć więc tych samych podmiotów oraz tego samego przedmiotu, tj. podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony. Zmiana stanu prawnego nie wpływa przy tym na zmianę przedmiotu, jeżeli regulacja prawna została w pełni przejęta przez nowy akt. Stan faktyczny powinien być natomiast brany pod uwagę, jeżeli chodzi o tożsamość sprawy, tylko w odniesieniu do faktów prawotwórczych (por. J. Borkowski, K.p.a. Komentarz, C.H. Beck 2004, s. 732, wyrok NSA z 10 czerwca 1994 r., II SA 1192/93, ONSA 1995, nr 2, poz. 83, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 26 października 2016 r., II SA/Go 642/16).

Co do zasady przyjąć należy, że stwierdzenie w toku postępowania administracyjnego, iż sprawa administracyjna została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją administracyjną, powoduje konieczność umorzenia tego postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Stosownie do tego przepisu organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części. Niedopuszczalne bowiem jest ponowne rozstrzyganie sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, gdyż prowadziłoby to do naruszenia obowiązującej również w postępowaniu administracyjnym zasady res iudicata oraz do wydania decyzji nieważnej z mocy art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, iż stanowisko PWIS zawarte w zaskarżonej decyzji jest zgodne z prawem. Analiza akt sprawy wskazuje, iż w istocie pomiędzy postępowaniem zakończonym decyzją PWIS z [...] października 2010 r., a postępowaniem zainicjowanym przez skarżącą we wrześniu 2017 r. zachodzi tożsamość. Po pierwsze, zarówno w postępowaniu administracyjnym podlegającym kontroli w niniejszej sprawie, jak i w postępowaniu zakończonym decyzją PWIS z [...] października 2010 r., stroną domagającą się stwierdzenia choroby zawodowej była skarżąca. Również ten sam był organ administracji publicznej właściwy do rozpoznania w obu sprawach. Jeżeli chodzi o podstawę prawną żądania skarżącej wskazać należy, że zarówno w dacie złożenia pierwszego wniosku o stwierdzenie u skarżącej choroby zawodowej – przewlekłego zapalenia ścięgna i jego pochewki oraz przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej (poz. 19.1 i 19.5 wykazu chorób zawodowych), jak i wniosku z dnia [...] września 2017 r. dotyczącego stwierdzenia choroby zawodowej – przewlekłego zapalenia ścięgna i jego pochewki, obowiązywało to samo r.ch.z. wydane na podstawie art. 237 § 1 k.p. Świadczy to o tożsamości stanu prawnego istotnego dla rozstrzygnięcia w obu porównywanych sprawach.

Sąd uznał, iż także w zakresie stanu faktycznego w obu analizowanych sprawach zachodzi zbieżność. Skarżąca wskazała bowiem ten sam okres pracy: 1962-2009. Bezsporna w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność, że skarżąca od [...] stycznia 2009 r. nie pracuje, nie ulega zatem żadnej wątpliwości, że oba wnioski dotyczą tego samego okresu zatrudnienia. Skarżąca wskazała też na tego samego pracodawcę, z pracą u którego wiąże wystąpienie choroby zawodowej: P SA w i stanowisko pracy: kasjer-dysponent. Ponadto skarżąca wskazała w obu sprawach na tę samą jednostkę chorobową - przewlekłe zapalenie ścięgna i jego pochewki (pkt 19.1 z wykazu chorób określonych r.ch.z.)., przy jednoczesnym braku wskazania nowych okoliczności, w zakresie postępowania wszczętego z inicjatywy skarżącej, a zakończonego w 2010 r. Za taką okoliczność nie mogła uchodzić dokumentacja załączona do wniosku, z której wynika, iż u skarżącej rozpoznano m.in. "przewlekłe zapalenie ścięgna zginacza palców ręki prawej". Podkreślić bowiem należy, iż przyczyną wydania decyzji PPIS i PWIS z 2010 r. o braku podstaw do stwierdzenia chorób zawodowych układu ruchu wymienionych w poz. 19.1 i 19.5 wykazu chorób zawodowych była m.in. okoliczność, iż w środowisku pracy skarżącej brak było czynników powodujących powstanie tego rodzaju schorzeń, a mianowicie skarżąca nie wykonywała praca w narażeniu chrakteryzującym się jednorodnością i monotypią ruchów. Stąd też wobec tego, iż nowe okoliczności, na które powoływała się skarżąca, nie odnosiły się do czynników występujących w miejscu pracy, organy zasadnie zaniechały dalszego prowadzenia postępowania, zwłaszcza przeprowadzania ponownych badań i poprzestały na piśmie wyjaśniającym Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy – Poradni Chorób Zawodowych z dnia [...] czerwca 2018 r. wskazującym, iż "informacje zawarte w załączonej dokumentacji nie wnoszą nowych okoliczności i nie mają wpływu na zmianę wydanych wcześniej orzeczeń lekarskich". Nie sposób w związku z tym formułować w tym zakresie wobec organów zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe, bez wątpienia można zatem stwierdzić całkowitą tożsamość podmiotową i przedmiotową spraw co potwierdza prawidłowość i zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Dlatego też należało zaakceptować ustalenie organu odwoławczego, że niniejsza sprawa została już prawomocnie rozstrzygnięta, co powodowało konieczność umorzenia przez organ pierwszej instancji postępowania w niniejszej sprawie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Wobec tego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.).