Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 741/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6246 Orzeczenia Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Centralna Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 15 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 2015/05 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi L. K. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...] w przedmiocie uznania schorzenia za pozostające w związku ze służbą wojskową postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę L. K. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2005 r., którym utrzymano w mocy orzeczenie Stołecznej Wojskowej Komisji Lekarskiej Nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. wydanego w sprawie badania kontrolnego inwalidy.

W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd stwierdził, iż postanowieniem z dnia [...] czerwca 2005 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy W. uznał się niewłaściwym do rozpoznania sprawy ze skargi L. K. o odszkodowanie za chorobę powstałą w związku ze służbą wojskową i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W takiej sytuacji Sąd ten nie mógł odrzucić skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), niemniej jednak, w ocenie Sądu I instancji, skarga mogła zostać odrzucona z "innych przyczyn", o czym mowa w art. 58 § 1 pkt 6 tej ustawy, zwanej dalej p.p.s.a. W oparciu o ten przepis Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie "wobec braku organu uprawnionego do rozstrzygnięcia powstałego sporu kompetencyjnego, braku możliwości prawnych zwrócenia się do sądu powszechnego o reasumpcję wadliwego prawnie postanowienia i niedopuszczalności rozpoznania przedmiotowej sprawy przez sąd administracyjny" odrzucił skargę L. K.

W skardze kasacyjnej wniesionej od tego postanowienia pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu, z uwagi na naruszenie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 3 § 2 pkt 1 i pkt 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd nie miał podstaw do odrzucenia skargi z "innych przyczyn". W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną nie stanowi podstawy odrzucenia skargi "z innych przyczyn" ani fakt, że sąd powszechny uznał się niewłaściwym do rozpoznania sprawy ani okoliczność braku organu uprawnionego do rozstrzygania sporów kompetencyjnych między sądem powszechnym a administracyjnym. W skardze kasacyjnej podniesiono także, że orzeczenia Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w wyroku z dnia 3 listopada 1998 r., sygn. akt I SA 831/98 zostały uznane przez Naczelny Sąd Administracyjny za decyzje administracyjne, a zatem podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna oparta jest na usprawiedliwionych podstawach.

Słusznie wskazał Sąd I instancji, że brak jest organu, który byłby uprawniony do rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego pomiędzy sądem powszechnym a sądem administracyjnym. Spory te nie są rozstrzygane przez Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym ani przez Trybunał Konstytucyjny. Niemniej jednak nie oznacza to, że z tej przyczyny można odrzucić skargę, uznając to za "inną przyczynę", o której mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w sytuacji, w której skarga ta została przekazana według właściwości sądowi administracyjnemu przez sąd powszechny, który uznał się za niewłaściwy do jej rozpoznania.

Skarga ta nie mogła także zostać odrzucona z powodu niedopuszczalności jej rozpoznawania przez sąd administracyjny. W obowiązującym stanie prawnym regułą jest domniemanie właściwości sądów powszechnych, co z kolei wyznacza zamknięty katalog spraw rozpatrywanych przez sądy administracyjne. Wniesienie skargi w sprawie nienależącej do właściwości sądu administracyjnego nie stwarza jednak możliwości odmowy rozpoznania skargi z powodu niedopuszczalności zaskarżenia, jeżeli sąd powszechny uznał się za niewłaściwy. Tym bardziej powodu odrzucenia skargi "z innych przyczyn" nie może stanowić podany przez Sąd I instancji - brak możliwości prawnych zwrócenia się do sądu powszechnego o reasumpcję wadliwego prawnie postanowienia. Inne przyczyny niedopuszczalności skargi, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., do których należy m.in. brak przedmiotu zaskarżenia lub niewyczerpanie środków zaskarżenia, nie obejmują okoliczności wskazanych przez Sąd jako podstawa rozstrzygnięcia.

W niniejszej sprawie Sąd I instancji wskazał wprawdzie jako podstawę odrzucenia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jednakże w rzeczywistości odrzucił skargę z powodu określonego w art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., co wynika z uzasadnienia postanowienia. Faktu tego nie zmienia powołanie innej podstawy prawnej orzeczenia. Natomiast skarga do sądu administracyjnego została wniesiona na skutek prawomocnego postanowienia sądu powszechnego o przekazaniu sprawy według właściwości.

Z uwagi na brzmienie art. 58 § 4 p.p.s.a., w zaistniałych okolicznościach sprawy odrzucenie skargi z przyczyn powołanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie było możliwe.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.