Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 2520/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwia Zapalska Sędziowie NSA Gabriela Gorzan NSA Maria Skwierzyńska(spr) Protokolant st.sekr.sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2004 r. sprawy ze skargi M.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2001 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. Nr [...], II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz M.W. kwotę 3.785,80 zł (słownie: trzy tysiące siedemset osiemdziesiąt pięć złotych i 80/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania. III. orzeka, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie mogą być wykonane do czasu uprawomocnienia się wyroku. /-/G.Gorzan /-/S.Zapalska /-/M.Skwierzyńska


UZASADNIENIE

Urząd Skarbowy decyzją z dnia [...] określił M. W. w podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2001r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu decyzji w/w organ, powołując się na ustalenia dokonane w toku kontroli przeprowadzonej w prowadzonej przez podatnika firmie przedsiębiorstwo "A", stwierdził nieprawidłowości w zakresie podatku naliczonego polegające na odliczeniu tegoż podatku z faktur VAT:

- Nr [...] z dnia [...] maja 2001r. w kwocie [...] zł

- Nr [...] z dnia [...] maja 2001r. w kwocie [...] zł

wystawionych przez Urząd Miejski z tytułu czynszu dzierżawnego od nieruchomości nie wykorzystywanych przez M. W. do celów prowadzonej działalności gospodarczej wobec czego, zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, skoro wydatek na ten czynsz nie stanowił kosztu uzyskania przychodu, podatnik nie mógł odliczyć podatku naliczonego określonego w w/w fakturach od podatku należnego.

Stwierdzono także, że podatnik pomyłkowo ujął w ewidencji zakupów wartość podatku naliczonego z faktury Nr [...] z dnia [...] maja 2001r. w kwocie [...] zł zamiast [...] zł przez co zawyżył ten podatek o kwotę [...] zł.

Ponadto M. W. odliczył od podatku należnego podatek naliczony z faktury Nr [...] z dnia [...] maja 2001r. wystawionej na nazwisko jego matki Z. W., wbrew postanowieniom przepisu art. 19 ust. 1 w/w ustawy oraz z faktury Nr [...] z dnia [...] czerwca 2001r. w kwocie [...] zł dotyczącej zakupu paliwa w miesiącu czerwcu 2001r., naruszając tym samym przepis art. 19 ust. 3 pkt. 1 powołanej ustawy z 8. I. 1993r.

Organ podatkowy zakwestionował także zasadność odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury:

1. - Nr [...] z dnia [...] maja 2001r. w wysokości [...] zł wystawionej na nieokreślonego odbiorcę ( art. 19 ust. 1)

2. - Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. w kwocie [...] zł z tytułu remontu dachu

3. - Nr [...] z dnia [...] maja 2001r. w kwocie [...] zł z tytułu konserwacji konstrukcji stalowej

4. - Nr [...] z dnia [...] maja 2001r. w kwocie [...] zł z tytułu remontu zadaszenia nad zbiornikiem paliwa.

Powołując się na opinię biegłego z zakresu budownictwa Urząd Skarbowy nie uznał wydatków na roboty, których dotyczyła faktura określona w pkt. 2 i 3 za koszty uzyskania przychodu, natomiast z faktury wymienionej w pkt 4 nie uznano za koszt uzyskania przychodu wydatku w wysokości [...] zł i podatku naliczonego w kwocie [...] zł wobec zakwestionowania przez biegłego zakresu rzeczowego i wartościowego wykonanych usług. Na podstawie art. 25 ust. 1 pkt. 3 w/w ustawy organ podatkowy uznał, że podatnikowi nie przysługuje prawo odliczenia podatku naliczonego z w/w trzech faktur w kwocie odpowiednio: [...] zł, [...] zł i [...] zł.

W świetle powyższego Urząd Skarbowy stwierdził zawyżenie zakupu towarów i usług za maj 2001r. w kwocie netto [...] zł i podatku naliczonego w kwocie [...] zł.

Uwzględniając złożoną przez podatnika [...] marca 2002 r. korektę deklaracji VAT-7 za miesiąc maj 2002r. Urząd Skarbowy powołując się na swoją decyzję z dnia [...] r. Nr [...], jak należy sądzić dotyczącą podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień 2001r., określił podatnikowi podatek do odliczenia z kwietnia 2001r. w wysokości [...] zł. (zamiast zadeklarowanego przez podatnika - [...] zł), podatek naliczony w wysokości [...] zł (zamiast zadeklarowanego- [...] zł), kwotę podatku do odliczenia w wysokości [...] zł (zamiast zadeklarowanego - [...] zł). W związku z tym nadwyżka podatku naliczonego nad należnym wyniosła [...] zł (zamiast zadeklarowanego - [...] zł), zaś kwota do przeniesienia na następny miesiąc [...] zł (zamiast zadeklarowanej- [...] zł).

Izba Skarbowa Ośrodek Zamiejscowy, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję podzielając stanowisko organu I instancji.

Organ odwoławczy dodatkowo stwierdził, że zakwestionowane jako koszt uzyskania przychodu roboty remontowe wartości [...] zł. zostały wykonane w 2000 r., a nie jak wynika z przedłożonych faktur w 2001r.

Organ odwoławczy nie podzielił jednak stanowiska Urzędu Skarbowego, że nakłady poniesione przez podatnika z tytułu faktury Nr [...] z dnia [...] maja 2001r. winny być rozliczone w ramach inwestycji i uznał, że skoro prace te nie zostały wykonane ich wartość nie może stanowić kosztu uzyskania przychodu, ani być rozliczone przez odpisy amortyzacyjne. Tym niemniej wyłączenie przez organ I instancji z w/w tytułu kwoty [...] zł z kosztów uzyskania przychodu z nieprawidłowych motywów, nie rzutuje na prawidłowość wysokości zobowiązania podatkowego określonego w zaskarżonej decyzji.

W skardze na tę decyzję, skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącego wnosi o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji Urzędu Skarbowego jako wydanych z naruszeniem:

- art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej- przez tendencyjną i nieobiektywną ocenę materiału dowodowego i rozstrzygnięcie sprawy wbrew zgromadzonym dowodom,

- art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej - przez prowadzenie sprawy w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych i nie podjęcie działań niezbędnych do prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,

- art. 180 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej przez odmowę przeprowadzenia dowodu z zeznań wykonawców zakwestionowanych robót,

- art. 25 ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatku od towarów i usług przez zastosowanie go w sprawie bez uwzględnienia przepisu art. 25 ust. 2 pkt. 1, zgodnie z którym, odliczeniu podlega podatek wynikający z faktur dokumentujących wydatki inwestycyjne.

W uzasadnieniu skargi podniesiono okoliczności przede wszystkim dotyczące zakwestionowania przez organy podatkowe odliczeń podatku naliczonego określonego w fakturach wystawionych w miesiącach od marca do czerwca 2001r. za roboty, na które wydatki nie zostały uznane za koszty uzyskania przychodu.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpatrując sprawę na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zważył co następuje:

Wydane przez organy podatkowe decyzje w znacznej mierze dotyczą nie uznania za koszt uzyskania przychodu robót remontowych, których dotyczą faktury Nr [...],[...] i [...], skutkiem czego uznano, że podatek naliczony określony w tych fakturach nie może być odliczony we wskazanej wysokości od podatku należnego, w myśl przepisu art. 25 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 zm.).

Podstawową kwestią jest więc w niniejszej sprawie problem oceny, czy roboty, których - wykonanie potwierdzają w/w faktury miały charakter robót remontowych, na które wydatki mogą być uznane za koszt uzyskania przychodu.

Rozpatrując sprawę ze skargi M. W. na decyzję dotyczącą określenia mu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2001 sąd dopatrzył się jej nieprawidłowości w szczególności w aspekcie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, zwłaszcza co do oceny charakteru oceny wykonanych robót. W związku z tym wyrokiem z dnia 2 grudnia 2001r. sygn. akt I SA/Po 718/03 uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

W tym stanie rzeczy, skoro decyzje dotyczące istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kwestii zostały uchylone, w obrocie prawnym nie może ostać się decyzja dotycząca podatku od towarów i usług oparta na zakwestionowanych przez Sąd ustaleniach dotyczących kosztów uzyskania przychodów w sprawie podatku dochodowego.

Przepis art. 25 ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatku od towarów i usług wyłącza bowiem możliwość obniżenia podatku należnego lub zwrotu jego różnicy w przypadku nabycia przez podatnika towarów bądź usług, którymi rozporządzano w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodu w rozumieniu przepisów art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "a" i "c", art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2000r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.

/-/G.Gorzan /-/S.Zapalska /-/M.Skwierzyńska

LF