Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 924/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
6561
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 14 b par. 3, art. 14 g par. 1, art. 14 h, art. 122, art. 169 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 1a ust. 1 pkt 1, art. 2 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 146 par. 1, art. 200;
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 3 grudnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś Sędziowie WSA Małgorzata Górecka WSA Szymon Widłak (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka - Nerka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi "X" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we W. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta O. W. z dnia [...] lutego 2013 roku nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżoną interpretację, II. zasądza od Prezydenta Miasta O. W. na rzecz skarżącej Spółki kwotę 457,- (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

III SA/Po 924/13

UZASADNIENIE

Spółka B w W. (Spółka A) zwróciła się do Prezydenta Miasta z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. We wniosku Spółka wskazała, że jest właścicielem myjni bezdotykowych znajdujących się na terenie dzierżawionym od C. Obiekt myjni posiada podpory, dach, ściany boczne i nie jest trwale związany z gruntem. Zgodnie z zapisami umowy łączącej wnioskodawcę z C, po zakończeniu okresu dzierżawy Spółka B zobowiązana jest do demontażu dokonanych naniesień (myjni samochodowych) i przywrócenia terenu do stanu pierwotnego. Nakłady na myjnie zostały rozliczone na dwie odrębne pozycje środków trwałych:

1. budowlę stanowiącą konstrukcję myjni zaliczonej według KŚT do rodzaju 103,

2. technikę myjni kontenerowej oraz urządzenia towarzyszące, w postaci technologia myjni zaliczone według KŚT do rodzaju 449,291. Urządzenia techniczne myjni zapewniają dodatkową funkcjonalność zdatnego do użycia obiektu budowlanego.

W związku z powyższym wnioskodawca zadał następujące pytania:

1. Czy zakwalifikowanie myjni do budowli jest prawidłowe?

2. Czy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegała część budowlana myjni, bez wyposażenia techniczno-technologicznego?

3. Kto będzie podatnikiem podatku od nieruchomości od obiektu myjni?

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie wnioskodawca wskazał, że myjnia samochodowa należąca do Spółki B jest obiektem budowlanym, nie posiada cech budynku w rozumieniu Prawa budowlanego i dlatego zdaniem Spółki należy ją uznać za budowlę w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W zakresie pytania nr 2 Spółka stanęła na stanowisku, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegała jedynie część budowlana myjni, gdyż zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm.), dalej "u.p.o.l.", oraz art. 3 ust. 3 i ust. 9 Prawa budowlanego, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega budowla, czyli części budowlane myjni, natomiast pozostałe elementy stanowiące jedynie wyposażenie techniczno-technologiczne nie mieszczą się w definicji budowli ani urządzenia budowlanego, a wobec tego brak jest podstaw do ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Ponadto nakłady na myjnie zostały rozliczone na dwie odrębne pozycje środków trwałych. Jeśli natomiast chodzi o pytanie nr 3 to podatnikiem podatku od nieruchomości jest Spółka, będąca właścicielem myjni, stanowiącej odrębny od gruntu przedmiot własności.

W wydanej 21 lutego 2013 r. indywidualnej interpretacji podatkowej Prezydent Miasta uznał stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym:

- odmówił zajęcia stanowiska w zakresie zakwalifikowania przedmiotowego obiektu myjni do budowli;

- uznał za nieprawidłowe stanowisko spółki w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości jedynie części budowlanej obiektu myjni;

- uznał za nieprawidłowe stanowisko spółki w zakresie uznania, że podatnikiem podatku od nieruchomości za obiekt myjni będzie właściciel budowli.

Organ wskazał, że myjnię należy jako całość uznać za budowlę, podlegająca opodatkowaniu. Definicja budowli, zawarta w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wskazuje, że budowla stanowi całość techniczno – użytkową z instalacjami i urządzeniami. Pod pojęciem urządzenia budowlanego, zgodnie z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Zatem wszystkie elementy konstrukcyjne myjni samochodowej, które stanowią całość techniczno – użytkową podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Organ stwierdził, że zgodnie z art. 3ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i płatach lokalnych podatnikiem podatku od nieruchomości jest w pierwszym rzędzie właściciel nieruchomości lub obiektu budowlanego. Prezydent Miasta stwierdził także, że w myśl art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę wymaga budowla związana trwale z gruntem. Organ podkreślił, że wymaga sprostowania przedstawiony przez spółkę we wniosku o interpretację stan faktyczny, ponieważ to spółka uzyskała pozwolenie na budowę i spółce wydano pozwolenie na użytkowanie myjni. Oznacza to zdaniem organu, że na spółce C ciąży obowiązek podatkowy, a umowa najmu nie przenosi obowiązku w podatku od nieruchomości na najemcę. Organ powołując się na zasady prawa cywilnego wywnioskował, że skoro myjnia jest trwale połączona z gruntem, stała się częścią składową tego gruntu i własnością właściciela gruntu.

Nie zgadzając się z otrzymaną interpretacją Spółka wezwała Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa.

Organ podatkowy uznał to wezwanie za nieuzasadnione i podtrzymał stanowisko zawarte w interpretacji.

Spółka B zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ww. interpretację indywidualną w zakresie dotyczącym opodatkowania części budowlanych myjni bez wyposażenia techniczno-technologicznego, zarzucając naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 ust. 3 pkt 9 Prawa budowlanego przez jego błędną wykładnię i uznanie, że podatkiem od nieruchomości należy objąć część budowlaną myjni wraz z wyposażeniem techniczno-technologicznym. Ponadto nie zgodziła się ze stanowiskiem organu w kwestii uznania, że podatnikiem będzie właściciel nieruchomości na której posadowiona została myjnia, zarzucając organowi błędną wykładnię przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 Ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w zw. z art. 48 Kodeksu Cywilnego.

W uzasadnieniu skargi strona wyjaśniła, że przedmioty będące wyposażeniem myjni, takie jak: system sterowania on – line, umożliwiający podłączenie głównego sterownika myjni do sieci internetowej, układ podgrzewania wody – dwufunkcyjny kocioł z wymiennikami ciepłej wody oraz palniki, układ wysokiego ciśnienia – pompy, system zmiękczania i demineralizacji wody – kolumny zmiękczacza, zawory głowic, membrany do demineralizacji wody, osprzęt elektryczny, wyposażenie: ramiona, pistolety i lance, dysze, szczotki, złączki obrotowe, odkurzacz, rozmieniarka banknotów, centralny system zasysania monet, szczotki na stanowiskach, monitoring nie stanowią urządzeń budowlanych, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. W ocenie strony skarżącej konstrukcja myjni wraz z wyposażeniem techniczno–technologicznym składa się na całość użytkową, ale nie występuje między nimi powiązanie techniczne. W myjni bezdotykowej istnieje możliwość wymiany urządzeń technicznych i przeniesienia w inne miejsce. Sam fakt umiejscowienia urządzenia lub maszyny na fundamencie, będącym budowlą nie powoduje, że stanowią one całość techniczno – użytkową. Wyposażenie techniczno – technologiczne może zostać zdemontowane i przeniesione w inne miejsce bez uszczerbku dla jego funkcjonowania. Użytkowanie obiektu myjni kontenerowej zgodnie z jego przeznaczeniem nie jest uzależnione od zainstalowania w nim urządzeń myjących (np. mycie ręczne). Wyposażenie myjni, nie stanowi urządzeń budowlanych, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., ponieważ to obiekt budowlany wraz z fundamentem służy urządzeniom technicznym, a nie na odwrót. Ponadto Prawo budowlane odnosi się tylko do takich obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych, które są wytworem procesu budowlanego. Należy zatem odróżnić pojęcie urządzeń technicznych od urządzeń budowlanych. Technika myjni kontenerowej oraz urządzenia towarzyszące są urządzeniami technicznymi, które nie mieszczą się w zakresie stosowania Prawa budowlanego. Montaż tych urządzeń nie wymaga pozwolenia na budowę i mogą być one w każdym czasie zdemontowane lub wymienione. Dlatego też wyposażenie techniczno – technologiczne myjni nie spełnia definicji obiektu budowlanego i urządzeń budowlanych.

W zakresie drugiego z zarzutów spółka podkreśliła, że skoro obiekt myjni nie jest trwale związany z gruntem, to nie stanowi części składowej gruntu, zatem podatnikiem jest właściciel, czyli Spółka A. Spółka podkreśliła, że dla istnienia myjni konieczne są dwa obiekty budowlane: fundament wraz z wylewką i prętami, jak też sam obiekt budowlany w postaci myjni, który można w prosty sposób odłączyć od fundamentu.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze.

Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), dalej "O.p.", składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że organ wydający interpretację może "poruszać się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska). O ile zatem w ramach zwykłego postępowania podatkowego, prowadzonego na podstawie przepisów działu IV ustawy Ordynacja podatkowa, organ podatkowy obowiązany jest m.in. do ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych, rzeczywiście zaistniałych (art. 122 O.p.), o tyle zadanie organu interpretacyjnego zawężone jest do analizy okoliczności podanych we wniosku (wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2011 r., sygn. akt I FSK 897/10, LEX nr 976050). Organ podatkowy, jako organ interpretujący obowiązany jest stwierdzić, czy we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sposób wyczerpujący, pełny i kompleksowy przedstawiono zaistniały stan faktyczny, a więc czy w oparciu o ten stan możliwa jest ocena stanowiska wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego. Wynikający z art. 14b § 3 O.p. wymóg, aby stan faktyczny przedstawiony we wniosku był wyczerpujący wiąże się z koniecznością podania wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku. Na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej organy podatkowe nie są uprawnione do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego ani też do udzielania interpretacji w obszarze regulacji prawnych nieprzedstawionych w stanowisku wnioskodawcy odnośnie do podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego (wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1523/10, LEX nr 1123044).

Stosownie do art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 pozostawia się bez rozpatrzenia. Należy mieć jednak na uwadze, że zgodnie z art. 14h Ordynacji podatkowej w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy m. in. art. 169 § 1-2. W myśl art. 169 § 1 O.p. jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Jeżeli więc wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p., tj. nie zawiera wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego, organ podatkowy winien w pierwszej kolejności wezwać wnioskodawcę na podstawie art. 169 § 1 do uzupełnienia powyższego braku.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznanej sprawy Sąd stwierdza, że wniosek spółki nie zawiera wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego, umożliwiającego udzielenie odpowiedzi na pytania objęte tym wnioskiem. We wniosku o wydanie interpretacji spółka w sposób bardzo ogólny opisała wyposażenie znajdujące się w myjni kontenerowej, wskazując jedynie, że jest to "technika myjni kontenerowej oraz urządzenia towarzyszące w postaci technologii myjni, zaliczone według KŚT do rodzaju 449, 291". Spółka użyła też sformułowania "wyposażenie techniczno – technologiczne". W Klasyfikacji Środków Trwałych pod rodzajem 449 wymienione są "pozostałe maszyny i urządzenia do przetłaczania i sprężania cieczy i gazów", a pod rodzajem 291 "pozostałe obiekty inżynierii lądowej i wodnej". Na podstawie podanego przez Spółkę opisu nie można zidentyfikować wyposażenia myjni. Nie wskazano też sposobu połączenia tych urządzeń z konstrukcją myjni oraz stopnia trwałości tego powiązania. Powyższe informacje zostały zamieszczone dopiero w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, a następnie w skardze do Sądu. Z oczywistych względów organ podatkowy przy wydawaniu interpretacji nie może kierować się informacjami przedstawionymi dopiero na tym etapie postępowania. W ocenie Sądu dane te niezbędne są do udzielenia prawidłowej odpowiedzi na pytanie, czy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegała część budowlana myjni, bez wyposażenia techniczno – technologicznego.

Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m. in. budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Opodatkowaniu podlega więc budowla jako obiekt budowlany oraz urządzenie budowlane, zdefiniowane w przepisach Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Natomiast urządzeniami budowlanymi są urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki (art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego). W rozpatrywanej sprawie istotne jest, czy "wyposażenie techniczno – technologiczne myjni" stanowi całość techniczno – użytkową z konstrukcją myjni lub czy jest to urządzenie techniczne związane z myjnią, zapewniające możliwość użytkowania myjni zgodnie z przeznaczeniem, podobne do przyłącza i urządzenia instalacyjnego. Natomiast informacje zamieszczone we wniosku o udzielenie interpretacji nie pozwalały na ustalenie takich cech tego wyposażenia. Istotny jest bowiem rodzaj urządzeń umieszczonych w myjni oraz sposób ich powiązania z konstrukcją myjni. W konsekwencji należy uznać, że organ podatkowy udzielił odpowiedzi na podstawie niepełnego stanu faktycznego, uniemożliwiającego ocenę stanowiska wnioskodawcy. Na podstawie art. 169 § 1 O.p. powinien był w pierwszej kolejności wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia stanu faktycznego w powyższym zakresie. Podjęcie takich działań będzie zatem konieczne przy ponownym rozpoznawaniu sprawy.

Wadą obarczona jest także odpowiedź na ostatnie z pytań objętych wnioskiem o interpretację. Otóż organ podatkowy – jak ujęto to w zaskarżonym akcie – "sprostował" przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny. Dokonał tego w wyniku de facto samodzielnie przeprowadzonego postępowania dowodowego, "uzupełniając" wniosek spółki o dodatkowe informacje. Tymczasem jak wskazano wyżej wyłącznie wniosek o interpretację zakreśla ramy w jakich organ może rozpoznawać przedstawiony stan faktyczny. W niniejszej sprawie skoro zdaniem organu podatkowego wniosek spółki nie spełniał wymogu określonego w art. 14b ust. 3 Ordynacji Podatkowej, albowiem nie był wyczerpujący, a informacje podane przez wnioskodawcę wymagały doprecyzowania - organ winien był wezwać wnioskodawcę do stosownego uzupełniania tego wniosku pod rygorem przewidzianym przez art. 14g § 1 Ordynacji Podatkowej.

Wobec powyższego Sąd stwierdza, że interpretacja została wydana z naruszeniem art. 169 § 1 w związku z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej.

W zakresie natomiast pytania kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości tj. myjni samochodowej, organ będzie mógł wypowiedzieć się dopiero po ewentualnym formalnym uzupełnieniu wniosku spółki o wiadomości niezbędne do udzielenia interpretacji i zapoznaniu się ze stanowiskiem wnioskodawcy.

Jedynie marginalnie i nie przesądzając kwestii prawidłowości stanowiska organu należy zwrócić uwagę na pogląd wyrażony w wyroku z 16.10.2009r. WSA w Lublinie - I SA/Lu 300/09, gdzie sąd powołując się na cytowanych tam autorów komentarzy stwierdził, że stosownie do art. 47 § 1 k.c. część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych. Zgodnie z art. 47 § 2 k.c. częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. Natomiast stosownie do art. 47 § 3 k.c. przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej części składowych. Z brzmienia art. 47 § 1 do § 3 k.c. wynika, że przedmiot staje się częścią składową innej rzeczy , kiedy są spełnione łącznie następujące przesłanki:

- przedmiot musi być połączony z inną rzeczą nie tylko w sensie gospodarczym, ale i fizycznym;

- to połączenie musi być na tyle silne, że odłączenie spowodowałoby zasadnicze zmiany całości lub przedmiotu odłączonego;

- połączenie przedmiotu z inną rzeczą musi być trwałe, gdyż połączenie tylko dla przemijającego użytku powoduje, że przedmiot połączony nie staje się częścią składową, choćby nawet połączenie go z rzeczą odpowiadało dwóm wcześniejszym przesłankom.

Stan przemijającego użytku może trwać nawet przez długi okres czasu. Przedmiot połączony z inną rzeczą w sposób zespalający go w jedną fizycznie i ekonomicznie nierozerwalną całość, ale tylko dla przemijającego użytku nie stanowi części składowej, w konsekwencji nie dzieli losu prawnego rzeczy. Pojęcie trwałego połączenia części składowej z rzeczą zawiera w sobie także element czasowy, obok gospodarczego i fizycznego.

Zatem na gruncie art. 47 § 3 k.c. i art. 48 k.c. ocena czy budynek jest związany z gruntem w sposób trwały musi być dokonywana z uwzględnieniem okoliczności każdego konkretnego stanu faktycznego i również w tej ocenie jednym z kryteriów jest przesłanka z art. 47 § 3 k.c., w myśl której przedmioty połączone z rzeczą tylko do przemijającego użytku nie stanowią jej części składowych. / Zob. szerzej: Kodeks Cywilny Komentarz pod red. E. Gniewka C.H.BECK 2006; Kodeks Cywilny Komentarz pod red. K. Pietrzykowskiego C.H.BECK 2005; Kodeks Cywilny Komentarz pod red. Z. Resicha, J. Ignatowicza, J. Pietrzykowskiego, J.I. Bielskiego, Wydawnictwo Prawnicze 1972; Komentarz do Kodeksu Cywilnego Księga Pierwsza, Wyd. Prawnicze 1998, S. Dmowski, S. Rudnicki; wszystkie do art. 47 k.c. i art. 48 k.c. oraz System Prawa Prywatnego, tom 1 pod red. M. Safjana C.H.BECK 2007, s. 1191 do 1194 /.

Warto przywołać także pogląd wyrażony przez L. Etela w komentarzu "Podatek od nieruchomości" – Lex 2012, gdzie autor stwierdził powołując się na wyrok SN z dnia 9 listopada 2001 r., III RN 141/00, OSNP 2002, nr 7, poz. 152, że w niektórych przypadkach za samoistnego posiadacza, którego obciąża podatek od nieruchomości, można uznać także osobę korzystającą z budynku wybudowanego na cudzym gruncie, i to na podstawie pozwolenia uzyskanego przez właściciela, choć sumptem tego posiadacza, a także z zajętej - w związku z tymi zabudowaniami - części gruntu. Oznacza to więc, że w niektórych przypadkach, mimo iż właścicielem lub samoistnym posiadaczem nieruchomości jest inna osoba niż rzeczywisty posiadacz budynku, w sytuacji, gdy budynek ten został wybudowany ze środków własnych rzeczywistego posiadacza budynku, podatnikiem podatku od nieruchomości (w tym przypadku budynku i części gruntu zajętego pod budowę) jest ten rzeczywisty posiadacz. W takim przypadku należy traktować go jako posiadacza samoistnego, którego obciąża podatek od nieruchomości.

Mając przede wszystkim na uwadze, że organ podatkowy udzielił interpretacji z naruszeniem cytowanych wyżej przepisów Ordynacji Podatkowej regulujących wydawanie interpretacji indywidualnych, Sąd działając na zasadzie art. 146§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uchylił zaskarżoną interpretację. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.