Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 412/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2019-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2019 r. sprawy ze skargi L. N. i W. N. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] marca 2017r. L. N. i W. N. (skarżący), reprezentowani przez radcę prawnego, zwrócili się do Starosty [...] z wnioskiem o ustalenie i wypłacenie odszkodowania za przejętą nieruchomość - działkę nr [...], położoną w S.. Motywując wniosek skarżący wskazali, że na podstawie zarządzenia Naczelnika Miasta i Gminy w S. z dnia [...] grudnia 1975r. nr [...], doszło do przejęcia ww. nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa, zaś decyzją z dnia [...] września 1976r., nr [...], organ orzekł o ustaleniu na rzecz skarżących odszkodowania wraz ze znajdującymi się na niej składnikami roślinnymi w wysokości [...] zł. Podnieśli, że decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego ostateczną decyzją Wojewody z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], który stwierdził jej nieważność, w związku z czym do załatwienia pozostaje sprawa ustalenia odszkodowania za przejętą nieruchomość.

Decyzją z dnia [...] września 2018r., nr [...] Starosta [...] umorzył postępowanie w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania i jego wypłacenia za nieruchomość położoną w S., stanowiącą w chwili wywłaszczenia działkę nr [...], przejętą na rzecz Skarbu Państwa na podstawie zarządzenia Naczelnika Miasta i Gminy w S. z dnia [...] grudnia 1975r. nr [...], w sprawie ustalenia terenów budownictwa rodzinnego w S. oraz ich podziału na działki budowlane. W uzasadnieniu organ wskazał, że w toku postępowania ustalono, iż przedmiotowa nieruchomość została w roku 1975 wywłaszczona na rzecz Skarbu Państwa, zaś odszkodowanie z tego tytułu ustalono na podstawie decyzji z dnia [...] września 1976r., nr [...]. Organ wskazał, że w celu ustalenia, czy wypłacono stosowne odszkodowanie, zwrócił się do PKO Banku Polskiego S.A. o zbadanie dokumentacji archiwalnej w zakresie obejmującym otwarcie książeczki oszczędnościowej, na którą wypłacone miało być ustalone odszkodowanie, przy czym w archiwach własnych organu odnaleziono polecenie otwarcia ww. książeczki oszczędnościowej ale bez pokwitowania odbioru. W odpowiedzi na zapytanie bank poinformował, że nie jest w stanie udzielić odpowiedzi na pytanie ze względu na pięcioletni okres archiwizacji dokumentów. Dalej organ przywołał okoliczność przeprowadzenia rozprawy administracyjnej w sprawie, podczas której wnioskodawcy oświadczyli, że nie pamiętają okoliczności otrzymania decyzji odszkodowawczej i wypłaty odszkodowania, potwierdzając, że mieli świadomość dokonanego wywłaszczenia. Organ wskazał, że materiał dowodowy potwierdza prawidłowe doręczenie decyzji odszkodowawczej wnioskodawcom, wydanie przez organ polecenia otwarcia książeczki oszczędnościowej z określeniem harmonogramu wypłat odszkodowania, zmianę decyzji odszkodowawczej w zakresie wypłaty odszkodowania (jednorazowo, w terminie trzech miesięcy od daty uostatecznienia się decyzji), dokonanie adnotacji na postanowieniu o jego uprawomocnieniu się przed upływem siedmiu dni na mocy porozumienia stron oraz wydanie zaświadczenia o wywłaszczeniu przedmiotowej nieruchomości na wniosek strony z dnia [...] grudnia 1976r. Organ potwierdził i opisał okoliczność stwierdzenia nieważności decyzji odszkodowawczej mocą decyzji Wojewody z dnia [...] grudnia 2016r. ze względu na brak podstawy prawnej do jej wydania. Przywołał nadto opinię szacunkową z dnia [...] lipca 1976r. dotyczącą wartości przedmiotowej nieruchomości na dzień jej opracowania. Organ zauważył, że o ile w aktach sprawy nie zachowało się pokwitowanie wypłaty odszkodowania, to konfrontacja stanowiska stron z zawartą w materiale dowodowym dokumentacją archiwalną pozwala na stwierdzenie, że zostało ono ustalone i wypłacone, zaś jego ponowne ustalenie i wypłacenie jest niedopuszczalne z racji na niewypełnienie przesłanek określonych w art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, bez względu na fakt stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej to odszkodowanie. Organ zwrócił w tym kontekście uwagę na ogólnikowość twierdzeń skarżących i ich niespójność z treścią wniosku, a także na okoliczność, że poprzedni właściciele nieruchomości mieli świadomość toczącego się postępowania wywłaszczeniowego i czynnie brali w nim udział.

W odwołaniu skarżących od powyższej decyzji podniesiono, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ustalającej odszkodowanie powoduje wypełnienie normy art. 125 ust. 5 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stwierdzenie nieważności decyzji odszkodowawczej zobowiązuje stronę, zgodnie z art. 132 ust. 3a ww. ustawy, do zwrotu wypłaconego odszkodowania, a wyegzekwowanie odszkodowania przez Skarb Państwa spowoduje, w obliczu braku decyzji odszkodowawczej, konieczność stwierdzenia wywłaszczenia nieruchomości bez słusznego odszkodowania.

Decyzją z dnia [...] marca 2019r., nr [...], Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu, po przytoczeniu stanu faktycznego w sprawie oraz art. 2, art. 5 ust. 2, art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1972r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz podziale nieruchomości w miastach i osiedlach, art. 8 ust. 8 i 9 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, jak i art. 129 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, organ odwoławczy stwierdził, że wywłaszczenie nieruchomości objętej wnioskiem nastąpiło zgodnie z wówczas obowiązującymi przepisami. Wskazał, że w aktach spray znajduje się wniosek L. N. z dnia [...] grudnia 1976r. o wydanie zaświadczenia o wywłaszczeniu przedmiotowej nieruchomości oraz wniosek do Urzędu Miasta i Gminy w S. z dnia [...] czerwca, podpisany przez byłych właścicieli wywłaszczonych nieruchomości, w tym W. N., o oszacowanie szkód związanych z ich pomiarem, co świadczy o tym, że wnioskodawcy wiedzieli o przejściu nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa z mocy prawa. Organ stwierdził, że akta sprawy, a w szczególności z pisma Naczelnika Urzędu Miasta i Gminy w S. z dnia [...] października 1976r. obejmującego polecenie otwarcia książeczki oszczędnościowej PKO na nazwisko skarżących oraz przelewu sumy odszkodowania, wynika, iż odszkodowanie zostało przekazane do wypłaty byłym właścicielom przedmiotowej nieruchomości. W ocenie Wojewody informacja banku PKO o braku danych dotyczących rachunków z lat 70-tych ubiegłego wieku, w obliczu skompletowanego materiału dowodowego, nie świadczy o braku wypłaty odszkodowania. Przywołał oświadczenia wnioskodawców, zgodnie z którymi kojarzą oni sprawę wypłaty pieniędzy, ale nie pamiętają, w jakiej kwocie. Organ odwoławczy zauważył, że w odwołaniu wnioskodawcy nie twierdzą, iż odszkodowania nie wypłacono, a wystosowane żądanie oparli o okoliczność stwierdzenia nieważności decyzji odszkodowawczej z 1976 roku. W odniesieniu do powyższego stwierdził, że w niniejszej sprawie przyczyna stwierdzenia nieważności, tj. wydanie decyzji odszkodowawczej bez podstawy prawnej, wyłącza możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy. Nadto wskazał, że z racji na to, iż w przedmiotowej sprawie stwierdzenie nieważności decyzji odszkodowawczej nie nastąpiło z uwagi na nienależność odszkodowania, art. 132 ust. 32a ustawy o gospodarce nieruchomościami nie będzie miał zastosowania.

W skardze na powyższą decyzję L. i W. N., reprezentowani przez radcę prawnego H. K., wnieśli o jej uchylenie wraz z decyzją I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzucili rażące naruszenie art. 129 ust. 5 pkt 3 w zw. z art. 128 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego niezastosowanie mimo zaistnienia ku temu przesłanek, naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 138 § 1 pkt 1 i art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nieprawidłowe umorzenie postępowania i zaniechanie przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, a nadto art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie i błędną ocenę materiału dowodowego. Uzasadniając zarzuty skarżący podnieśli, że za wywłaszczoną nieruchomość nie ustalono odszkodowania, albowiem decyzja odszkodowawcza została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją Wojewody z dnia [...] grudnia 2016r. stwierdzającą jej nieważność. W ocenie skarżących powoduje to stan odpowiadający dyspozycji art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zarzucili nadto organowi odwoławczemu błędne twierdzenie, jakoby w obecnym stanie prawnym nie było podstaw do rozstrzygania o odszkodowaniu w formie decyzji za nieruchomość wywłaszczoną na podstawie ustawy z 6 lipca 1972r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach. Skarżący powołali się nadto na art. 17 Karty Praw Podstawowych UE i art. 1 Pierwszego Protokołu Dodatkowego do Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w zw. z art. 21 ust. 1 i art. 64 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018r. poz. 2107 ze zm.) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r. poz. 1302 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") doprowadziła Sąd do wniosku, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę prawną wydanych decyzji stanowił art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 2096 ze zm. – dalej "k.p.a."), zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i literaturze ugruntowany jest pogląd, według którego bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza brak przedmiotu postępowania, tj. konkretnej sprawy administracyjna w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu albo stwierdzając w niej o niedopuszczalności takiego orzekania. Bezprzedmiotowość postępowania może wynikać zarówno z przyczyn podmiotowych i przedmiotowych. Przyczyny podmiotowe związane są z podmiotem stosunku prawnego w taki sposób, że w razie jego braku nie mogą w jego miejsce wstąpić następcy prawni, więc będzie to śmierć osoby fizycznej lub likwidacja osoby prawnej, także podmiotu, który był stroną postępowania. Przyczyny przedmiotowe zachodzą wówczas, gdy brak jest przedmiotu postępowania, gdy nie istnieje sprawa, która mogłaby stanowić przedmiot postępowania.

Dla oceny legalności zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej niezbędne jest rozważenie, czy ustalone w decyzjach zdarzenie prawne czyni bezprzedmiotowym postępowanie administracyjne wszczęte wskutek wniosku skarżących z [...] marca 2017 r.

Ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny zasadniczo nie jest sporny. Wynika z niego, że nieruchomość oznaczona numerem ewidencyjnym [...], położona w S., została objęta zarządzeniem Naczelnika Miasta i Gminy w S. z dnia [...] grudnia 1975r. nr [...], w sprawie ustalenia terenów budownictwa jednorodzinnego w S. oraz ich podziału na działki budowlane. Zarządzenie powyższe wydane zostało na podstawie obowiązującego w dacie jego podjęcia art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1972r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz podziale nieruchomości w miastach i osiedlach (Dz.U. z 1972r., nr 27, poz. 192 – dalej "u.t.b.j.), przewidującego przejście z mocy prawa na własność nieruchomości objętych uchwałami, o których mowa była w art. 2 u.t.b.j. (uchwały prezydiów powiatowych rad narodowych co do terenów przeznaczonych pod budownictwo jednorodzinne zagrodowe). W związku z powyższym, na rzecz dotychczasowych właścicieli przedmiotowej nieruchomości, tj. skarżących, przyznano odszkodowanie pieniężne za przejęty grunt oraz składniki roślinne w wysokości [...] zł, mocą decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w S. z dnia [...] września 1976r., nr [...], wydanej w oparciu o art. 10 ust. 1 u.t.b.j.

Wskazać w tym miejscu należy, że w aktach sprawy zainicjowanej wnioskiem z [...] marca 2017r. z oczywistych przyczyn związanych z upływem ponad 40 lat, nie zachował się jednoznaczny dowód na to, iż przedmiotowe odszkodowanie zostało skarżącym wypłacone, np. w postaci pokwitowania odbioru ustalonej sumy. Organy obu instancji słusznie jednak uznały, że okoliczność tę uprawdopodobniają inne dokumenty zawarte w materiale dowodowym, w tym przede wszystkim opinia szacunkowa z dnia [...] lipca 1976r. dotycząca ustalenia wartości przejętej działki wraz z jej uzupełnieniem z dnia [...] września 1976r. (k. 28 i 32 akt adm.), pismo Naczelnika Miasta i Gminy w S. z dnia [...] października 1976 r. obejmujące polecenie otwarcia książeczki oszczędnościowej PKO na nazwisko skarżących oraz polecenie przelewu sumy odszkodowania w ustalonej wysokości (k. 38 akt adm.) oraz postanowienie Naczelnika Miasta i Gminy w S. z dnia [...] listopada 1976r. o zmianie decyzji nr [...] w zakresie ustalenia sposobu wypłaty ustalonego odszkodowania (k. 40 akt adm.). Odebrania odszkodowania za przejętą nieruchomość, jak również prawidłowości ustalenia jego wysokości nie zakwestionowali jednak przede wszystkim sami skarżący. Zarzuty odwołania i skargi nie odnoszą się do tego, jakoby odszkodowanie nie zostało im wypłacone, a ponadto, jak wynika z protokołu z rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2018r. (k. 48 akt adm.) skarżący przyznali, że "kojarzą sprawę wypłaty pieniędzy", jednak nie pamiętają szczegółów tej okoliczności. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że fakt wypłaty odszkodowania nie może być obecnie podważany nie tylko z uwagi na ww. dokumenty, ale też na brak jakichkolwiek dowodów co do kwestionowania tego zdarzenia w przeszłości. Powyższe, jak i okres, który upłynął od momentu prawomocności decyzji odszkodowawczej, nie wymagał od organów przechowywania dokumentacji dotyczącej faktu wypłaty odszkodowania.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy głównie tego, czy wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji odszkodowawczej z 1976r. powoduje stan ponownej zawisłości sprawy o ustalenie odszkodowania za wywłaszczenie przedmiotowej nieruchomości. Wojewoda, decyzją z dnia [...] grudnia 2016r., nr [...], stwierdził bowiem nieważność ww. decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w S. z dnia [...] września 1976r. Skarżący wywodzą, jakoby istniejący obecnie stan prawno-faktyczny uzasadniał wydanie decyzji ustalającej odszkodowanie na podstawie art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 2204 – dalej "u.g.n.").

Zgodnie z art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu, gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie. W związku z art. 233 u.g.n., zgodnie z którym sprawy wszczęte, lecz niezakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, prowadzi się na podstawie jej przepisów, art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. będzie miał zastosowanie do roszczeń odszkodowawczych powstałych przed 1 stycznia 1998r. (przed wejściem w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami). Dotyczy to zwłaszcza spraw, w których wydano pozostający w obrocie prawnym akt w zakresie odjęcia własności nieruchomości, zaś w odniesieniu do decyzji przyznającej odszkodowanie za tę nieruchomość, stwierdzono jej nieważność, a tym samym nie zostało do tej pory ustalone odszkodowanie z tego tytułu, mimo że przepisy u.t.b.j., na podstawie których nastąpiło przejęcie, przewidywały odszkodowanie (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2015r., sygn. akt I OSK 2993/13 – dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodzić należy się z organami obu instancji, że w procesie badania istnienia podstawy prawnej do wydania nowej decyzji ustalającej odszkodowanie za przejęty przez Skarb Państwa grunt, w miejsce wyeliminowanej z obrotu prawnego decyzji odszkodowawczej (w niniejszej sprawie: decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w S. z dnia [...] września 1976r.), decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miały motywy decyzji organu nadzorczego o stwierdzeniu nieważności tej decyzji odszkodowawczej. Gdy zatem w wyniku stwierdzenia nieważności następuje eliminacja decyzji z obrotu prawnego, istotne jest nie tylko samo rozstrzygnięcie, ale także okoliczność, z powodu jakich wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a., następuje stwierdzenie nieważności takiej decyzji. Innymi słowy, to, czy aktualizuje się konieczność merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją, której nieważność stwierdzono, w znacznej mierze zależy od przyczyny stwierdzenia jej nieważności. Możliwość ponownego rozpoznania sprawy może być bowiem wyłączona np. w przypadku stwierdzenia okoliczości res iudicata, bądź braku podstaw prawnych do załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej (vide: powołany wyżej wyrok NSA).

Stwierdzając nieważność decyzji odszkodowawczej z roku 1976 Wojewoda miał na względzie, że odszkodowania za grunty przejmowane przez państwo na podstawie przepisów u.t.b.j. wypłacane były na podstawie "wykazów odszkodowań za grunty przejęte", nie zaś na podstawie decyzji administracyjnej o odszkodowaniu. W konsekwencji brak było podstaw prawnych do wydania decyzji administracyjnej o odszkodowaniu. Motywem decyzji Wojewody z dnia [...] grudnia 2016 r. było zatem ustalenie, że decyzja odszkodowawcza została wydana bez podstawy prawnej, a więc była dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jak uzasadniał Wojewoda, wysokość indywidulanego odszkodowania nie była wynikiem rozstrzygnięcia, lecz wynikiem zwykłego mnożenia liczby metrów kwadratowych przez ustaloną jednolitą dla wszystkich stawkę odszkodowania za 1 m˛. Kwestia ta została zresztą wyraźnie przesądzona prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 kwietnia 2011r., sygn. akt I OSK 878/10, oddalającym skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1634/09 (dostępne jw.).

W prowadzonym postępowaniu, dotyczącym ustalenia i wypłaty odszkodowania za przedmiotowe nieruchomości, organy administracji były związane faktem istnienia i treścią opisanej wyżej decyzji, stwierdzającej brak podstawy prawnej do rozstrzygania w drodze decyzji administracyjnej o odszkodowaniu za nieruchomość przejętą na podstawie przepisów u.t.b.j. Dopóki decyzja nadzorcza nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, niemożliwie jest dokonywanie innej oceny prawnej w tym zakresie. Odmienna wykładnia tej sytuacji procesowej podważyłaby zarówno skutki prawne, jak i sens przeprowadzonego wcześniej postępowania nadzorczego, zakończonego ostateczną decyzją administracyjną, która korzysta z domniemania legalności, prawidłowości i mocy obowiązującej, dopóki nie zostanie podważona.

W konkluzji zatem stwierdzić należy, że skoro decyzja odszkodowawcza została wyeliminowana z obrotu prawnego ze względu na jej wydanie bez podstawy prawnej, to wyłączone jest ponowne rozstrzyganie o zasadności i wypłacie roszczenia odszkodowawczego w sytuacji, gdy roszczenie to już zaspokojono (a którą to okoliczność – jak wskazano - dostatecznie uprawdopodobniają zgromadzone akta sprawy administracyjnej skonfrontowane ze stanowiskiem skarżących przyjętym w postępowaniu administracyjnym oraz wynikającym ze skargi). Oddzielić należy zatem formalnoprawne zdarzenie w postaci stwierdzenia nieważności decyzji odszkodowawczej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. od sytuacji materialnoprawnej wykreowanej tym rozstrzygnięciem w postaci zaspokojenia roszczenia, poprzez wykonanie nieważnej obecnie decyzji. Powyższego zdają się nie dostrzegać skarżący, postulując ponowne ustalenie odszkodowania tylko z tego tytułu, że rozstrzygnięcie administracyjne ustalające wypłacone odszkodowanie przybrało niewłaściwą formę decyzji administracyjnej, bez względu na materialnoprawne skutki, jakie rozstrzygnięcie to wywołało. Wyeliminowanie decyzji z dnia [...] września 1976 r. w trybie nieważnościowym nie spowodowało powrotu stanu sprawy do okresu sprzed [...] września 1976 r. i skoro prawo do odszkodowania przysługujące osobom wywłaszczonym zostało zaspokojone, to niedopuszczalne jest zgłoszenie ponownego żądania w tym zakresie (vide: wyrok NSA z dnia 25 maja 2017r., sygn. I OSK 13/17 – dostępny jw.). Zauważyć też należy, że przepis art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. ma charakter procesowy i nie stanowi samoistnej podstawy do ustalenia odszkodowania - wymagane jest do tego wskazanie obowiązującego przepisu, z którego wynikałby materialnoprawny obowiązek ustalenia takiego odszkodowania. W niniejszej sprawie uznać zaś należy spełnienie zarówno dyspozycji obowiązującego w czasie wywłaszczenia art. 10 ust. 1 u.t.b.j., jak i obowiązującego obecnie art. 128 ust. 1 u.g.n.

W tym stanie faktycznym, przy uwzględnieniu motywów decyzji Wojewody z dnia [...] grudnia 2016 r. oraz faktu uprzedniej wypłaty odszkodowania, organy rozstrzygające w sprawie prawidłowo stwierdziły zaistnienie przesłanki bezprzedmiotowości postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżących o ustalenie i wypłatę odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, co skutkować musiało jego umorzeniem na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. ze względu na brak przedmiotu postępowania.

Mając powyższe na względzie, Sąd uznał podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa krajowego i europejskiego za nieuzasadnione, zaś wniesioną skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.