Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2219/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1, art. 33 par. 2 pkt 1, art. 33 par. 4 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat (sprawozdawca), Sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant referent stażysta Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do sierpnia 2006 r. oraz zabezpieczenia na majątku podatnika oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2011 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu odwołania D. M. (dalej: Skarżący) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do sierpnia 2006 r.

2. Z motywów rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji wynika, że wnioskiem z [...] lutego 2011 r. znak: [...], w związku z ustaleniami prowadzonej kontroli wskazującymi, że Skarżący w złożonych deklaracjach VAT-7 za okres od stycznia do sierpnia 2006 r. rozliczył podatek naliczony wynikający z faktur nie dokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, przewidywaną wielkością zobowiązań podatkowych przekraczającą wartość majątku oraz z uwagi na fakt wyzbywania się przez Skarżącego składników majątku trwałego, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B., zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. o zabezpieczenie na majątku Skarżącego zobowiązań w podatku od towarów i usług okres od stycznia do sierpnia 2006 r.

3. Decyzją z [...] marca 2011 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. określił przybliżone kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okres styczeń - sierpień 2006 r.

4. Od powyższej decyzji Skarżący wniósł odwołanie, w którym decyzji organu pierwszej instancji zarzucił naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124. art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60, z późn. zm.), dalej: “Ordynacja podatkowa", polegające na dowolnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i na przyjęciu, iż zachodzi obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane w sytuacji, gdy zaniechano poczynań co do majątku Skarżącego.

W ocenie Skarżącego uzasadnienie decyzji organu I instancji sprowadza się jedynie do wskazania na transakcje sprzedaży środków trwałych. Nie ma w niej ustaleń co do rzeczywistej substancji majątku Skarżącego i nie uprawdopodobniono obawy niewykonania zobowiązań. Stwierdził, że zaskarżona decyzja jest przedwczesna - koniecznym jest poczynienie dokładnych ustaleń dotyczących majątku Skarżącego z uwzględnieniem reguł wynikających z art. 187 §1 i art. 191 Ordynacji podatkowej.

5. W powołanej na wstępie zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że z akt niniejszej sprawy wynika, że:

Skarżący w deklaracjach VAT- 7 za okres styczeń - sierpień 2006 r. odliczył podatek naliczony z 212 faktur wystawionych przez "P." Sp. z o.o., ul. [...] W., NIP [...], na łączną kwotę netto 7.923.774.08 zł i podatek w kwocie 1.743.230,27 zł;

kontrola podatkowa przeprowadzona w "P." Sp. z o.o. wykazała, że działalność tej Spółki w 2006 r. polegała na wprowadzaniu do obrotu faktur sprzedaży, które nie dokumentowały wymienionych w nich zdarzeń gospodarczych (były fakturami stwierdzającymi czynności, które nie zostały dokonane) - przesłuchany w charakterze świadka prezes "P." Sp. z o.o. zeznał (po okazaniu zestawienia faktur wystawionych przez Spółkę i zadanym pytaniu czy faktury te dokumentują rzeczywiste transakcje sprzedaży): "Nie dokonywałem takiej sprzedaży. Nie miałem pojęcia czym się firma zajmuje. Nie posiadałem żadnej gotówki. Nie znam tych kontrahentów". "Nie potwierdzam, ponieważ nie mam o tym pojęcia, przy mnie takie transakcje nie następowały, nie uczestniczyłem w takich transakcjach, w biurze nie było dokumentacji, która by potwierdzała takie transakcje...";

w dniu [...] września 2010 r. Skarżący sprzedał samochód [...] (bez określonej wartości w zestawieniu środków trwałych);

w dniu [...] stycznia 2011 r. Skarżący sprzedał samochód J. (wartość na koniec 2010 r. 32.583, 29 zł - wg zestawienia środków trwałych);

w dniu [...] stycznia 2011 r. Skarżący sprzedał samochód F. (bez określonej wartości w zestawieniu środków trwałych);

w dniu [...] stycznia 2011 r. Skarżący sprzedał samochód [...] (wartość na koniec 2010 r. 12.666,64 zł - wg zestawienia środków trwałych);

według zestawienia środków trwałych Skarżący posiada sortownik do kruszyw (wartość na koniec 2010 r. - 28.750 zł) oraz żuraw samojezdny (wartość na koniec 2010 r. -15.666,67 zł).

Następnie podał, że w toku postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej w W. ustalił, że:

wg zeznania PIT-37 za 2006 r. Skarżący osiągnął dochód w kwocie 13.518,69 zł (w tym: ze stosunku pracy - 6.307,41 zł, z tytułu emerytur i rent krajowych - 7.211.28 zł);

wg zeznania PIT-37 za 2007 r. Skarżący osiągnął dochód w kwocie 15.231,23 zł (tylko ze stosunku pracy);

wg zeznania PIT-37 za 2008 r. Skarżący osiągnął dochód w kwocie 18.449,93 zł (tylko ze stosunku pracy);

wg zeznania PIT-37 za 2009 r. Skarżący osiągnął dochód w kwocie 16.576.48 zł (w tym: ze stosunku pracy - 13.465,92 zł, z tytułu emerytur i rent krajowych - 1.447.44 zł, z działalności wykonywanej osobiście - 1.663,12 zł);

wg zeznania PIT-36 L za 2006 r. Skarżący uzyskał dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej w kwocie 41.830,84 zł (przychód - 18.564.000,05 zł. koszty uzyskania przychodu- 18.522.169,21 zł);

wg zeznania PIT-36 L za 2008 r. Skarżący uzyskał dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej w kwocie 81.515,39 zł (przychód - 21.230.766.08 zł, koszty uzyskania przychodu -21.149.250,69 zł);

wg zeznania PIT-36 L za 2009 r. Skarżący uzyskał dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej w kwocie 292.557,42 zł (przychód - 29.993.147.44 zł, koszty uzyskania przychodu 29.700.590.02 zł);

Skarżący posiada nieruchomość lokalową o powierzchni [...] m2 położoną w Z. przy ul. [...] (wartość nabycia w 2010r. wg bazy CZM 199.357 zł);

Skarżący wg bazy CZM posiada: samochód osobowy A. rok produkcji 2000, samochód osobowy marki A. rok produkcji 2002, samochód osobowy T. rok produkcji 2003, motocykl H. rok produkcji 2004 (w bazie brak danych na temat wartości i informacji dotyczących zbycia).

Z akt przedmiotowej sprawy wynika ponadto, wg stanu wynikajacego z Księgi Wieczystej na dzień [...] lutego 2011 r., że:

Skarżący posiada dwie nieruchomości niezbudowane położone w miejscowości R., gmina M. - działki [...] i [...], o powierzchni [...] ha;

z nieruchomości objętej Księgą Wieczystą nr [...] wszczęte jest postępowanie egzekucyjne na rzecz: Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., S. Sp. z o.o. w W. i G. S.A. z siedzibą w G. (Dział III [...], podrubryka [...]);

na nieruchomości objętej w/w Księgą Wieczystą ustanowiona jest hipoteka przymusowa zwykła w kwocie 56.150 zł, wraz z odsetkami 30 % począwszy od dnia [...] lutego 2003 r., na rzecz B. w K. Oddział w K.

W oparciu o wydruk z podsystemu CZM o wartościach nieruchomości położonych w miejscowości R. wartość wskazanych nieruchomości należących do Skarżącego Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. ocenił na kwotę 166.625 zł.

Organ odwoławczy wyraził stanowisko, że analiza powyższych danych wskazuje, że Skarżący posiada majątek niewystarczający na uregulowanie całej kwoty zobowiązań w podatku od towarów i usług za okres styczeń - sierpień 2006 r. Przewidywana wielkość tych zobowiązań (wg zaskarżonej decyzji) to kwota 1.743.232 zł zaległości głównej oraz 970.682 zł należnych za zwłokę odsetek.

Uwzględniając wartość posiadanych przez Skarżącego środków trwałych oraz nieruchomości lokalowej położonej w Ząbkach (nieruchomości gruntowe mimo znacznej wartości już obciążone są prawami i roszczeniami osób trzecich, posiadane zaś pojazdy nie przedstawiają większej wartości rynkowej) zobowiązania Skarżącego w podatku od towarów i usług za okres styczeń - sierpień 2006 r., wraz z należnymi za zwłokę odsetkami mogłyby zostać uregulowane zaledwie w 10 % (wartość majątku: 243.995 zł - wartość zobowiązań i odsetek łącznie: 2.713.914 zł). Jeżeli do tego uwzględnić wysokość uzyskanego przez Skarżącego w ostatnim okresie dochodu (za 2009 r. 13.465.92 zł z wynagrodzenia za pracę oraz emerytur i rent krajowych, za 2008 r. -18.449,93 zł z wynagrodzenia za pracę i 292.557,42 zł z pozarolniczej działalności gospodarczej) możliwość uregulowania przedmiotowych należności wzrasta jedynie do 20 %.

W ocenie organu opisana powyżej sytuacja finansowo - majątkowa wskazuje jednoznacznie na zasadność zastosowania instytucji zabezpieczenia. Szczegółowe ustalenia w tym zakresie nie dają postaw do innego rozstrzygnięcia (nie eliminują obawy niewykonania przedmiotowych należności).

6. Skarżący niezgadzjąc się z powyższą decyzją złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosł o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] czerwca 2011 r.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, w zw. z art. 77 §1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 1960 r. Nr 30 poz. 168, z późn. zm.), dalej: “Kodeks postępowania administracyjnego" w zw. z art. 33, art. 120, art. 121 §1, 122, 124, 187 §1, 191 Ordynacji podatkowej, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także dowolnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło do przyjęcia, iż "(...) sytuacja finansowo - majątkowa wskazuje jednoznacznie na zasadność zastosowania instytucji zabezpieczenia", gdy tymczasem nie przeprowadzono wnikliwego postępowania, które mogłoby uzasadniać istnienie obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie przez Skarżącego wykonane.

W ocenie Skarżącego wyszczególnione przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji składniki majątku Skarżącego w żadnej mierze nie wykazują obawy niewykonania przez niego należności, wręcz przeciwnie – świadczą one o jego płynności majątkowo – finansowej. Podał, że od 2006 r. stale uzyskiwał dochód. Ponadto jest włascicielem nieruchomości (lokal o pow. [...] m2 położony w Z.) oraz ruchomości (samochody osobowe marki: A., A., T., motocykl H.) wskazanych w treści uzasadnienia decyzji. Powyższe niezaprzeczalnie świadczy o tym, iż rzeczywista substancja składu majątku Skarżącego pozwala mu na realizację zobowiązań podatkowych. Wskazał, że główną podstawą zaskarżonej decyzji jest powołanie się na transakcje sprzedaży środków trwałych w postaci pojazdów: V., J., F. i V.. Zdaniem Skarżacego nie powinno budzić wątpliwości, że odpłatne zbycie wskazanych samochodów, nie może uzasadniać uznania, że wystąpiła przesłanka do dokonania zabezpieczenia. Kwota uzyskana ze zbycia wchodzi przecież do majątku zobowiązanego, nie powodując przy tym jego uszczuplenia.

Ponadto wskazał, iż wprawdzie organ odwoławczy poczynił szersze niż organ pierwszej instancji ustalenia w zakresie majątku Skarżącego, jednakże zaniechał określenia wartości niektórych z wyszczególnionych jego składników.

7. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

8. Skarga nie jest zasadna.

9. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji w przedmiocie zabezpieczenia należności podatkowych przed wydaniem decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego stanowiły przepisy art. 33 § 1 zdanie pierwsze i § 2 pkt 1 oraz art. 33 § 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy w niniejszej sprawie. Zgodnie z powyższymi przepisami zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Zabezpieczenia w okolicznościach wyżej wskazanych można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, w takim jednak przypadku organ podatkowy ma obowiązek w decyzji o zabezpieczeniu określić przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w oparciu o posiadane dane co do wysokości podstawy opodatkowania.

10. Na podstawie tak brzmiących przepisów należy wysnuć wniosek, że organy podatkowe mogą dokonać zabezpieczenia na majątku podatnika wyłącznie, gdy spełnione zostaną przesłanki wskazane w ustawie, a zatem gdy zajdzie "uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane". Powyższego nieostrego pojęcia, ze względu na jego rozległy zakres, ustawodawca nie zdefiniował. Przybliżył je jednak dwoma przykładami. Są to "trwałe zaprzestanie regulowania zobowiązań o charakterze publicznoprawnym" lub "dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję". Wystąpienie już jednej z przedstawionych niżej okoliczności uzasadnia obawę, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Te dwie okoliczności "w szczególności" wskazują na to, że ustawowa przesłanka zabezpieczenia (uzasadniona obawa) ma miejsce. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, zawartym w skardze, nic nie stoi jednak na przeszkodzie, aby organ podatkowy wnioskujący o zastosowanie zabezpieczenia wskazał na inne okoliczności, które tę obawę też uzasadniają (Komentarz do art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U.05.8.60), (w:) C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.) Na powyższą okoliczność zwrócił także uwagę NSA w Warszawie w wyroku z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt I FSK 1383/08 (niepublikowanym), gdzie stwierdził, że nie zasługuje na aprobatę stanowisko, zgodnie z którym warunkiem sine qua non sięgnięcia do instytucji zabezpieczenia jest wykazanie, że podatnik trwale nie uiszcza wymaganych zobowiązań publicznoprawnych oraz w sposób nieuzasadniony prowadzoną działalnością gospodarczą zbywa składniki swego majątku w celu udaremnienia egzekucji. Nie ulega bowiem wątpliwości, że wyliczenie zawarte w tym zakresie w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi jedynie egzemplifikację przykładowo wybranych okoliczności, które mogą uzasadniać stan "obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego. Nie oznacza to jednak, że okoliczności te muszą wystąpić, aby o obawie takiej można było mówić. Przeciwnie, organy podatkowe mogą za pomocą wszelkich argumentów, popartych ustalonymi w sprawie okolicznościami, wykazywać, że istnieje groźba niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości uzasadniająca sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia. W tym kontekście NSA w Warszawie zwrócił również uwagę na trudności przy stosowaniu klasycznych, tradycyjnych środków dowodowych dla wykazania stanu obawy. Jak podkreślono w uzasadnieniu wyroku odnosząc się do charakteru przesłanek warunkujących możliwość sięgnięcia do instytucji zabezpieczenia: "Z jednej strony nawiązują one do sytuacji już istniejącej (stan obawy), z drugiej natomiast do przyszłości (groźba niewykonania zobowiązania podatkowego). Ujmując rzecz innymi słowy, nie ulega wątpliwości, że uzasadniona obawa musi istnieć już w chwili rozstrzygania w przedmiocie zabezpieczenia, jednak obawa ta odnoszona jest zarazem do zdarzenia, które jeszcze na nastąpiło (a nawet nie wiadomo czy w ogóle wystąpi). Ten stan rzeczy sprawia, że rozważanej kwestii niepodobna rozpatrywać w kontekście tradycyjnie pojmowanych dowodów. Trudno bowiem wskazać, jakie okoliczności uzasadniałyby w sposób pewny (to zaś jest istotą dowodu), istnienie takiej obawy. Jeśli z kolei zważyć, że problem "wykonania" bądź "niewykonania" zobowiązania podatkowego jest materią dotyczącą rzeczywistości mającej się dopiero ziścić w przyszłości, to niepodobna oczekiwać dowodu na to, że nie zostanie ono wykonane. W odniesieniu do przyszłości zawsze bowiem przedmiotem rozważań jest pewien stan hipotetyczny, co sprawia, że ocenie (a także wykazywaniu argumentów mających wskazywać na rzecz tej oceny), podlegać może tylko możliwość ziszczenia się tego stanu".

Orzekający w niniejszej sprawie Sąd akceptuje w pełni stanowisko NSA wyrażone w przytoczonym wyroku. W związku z czym należy stwierdzić, że w postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia należności podatkowych organy mogą wykazywać ziszczenie się przesłanek ustawowych zabezpieczenia przy użyciu wszelkich dostępnych i możliwych środków, a także w oparciu o wszelkie okoliczności faktyczne uprawdopodabniające możliwość niewykonania zobowiązania podatkowego, przy czym wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącego nie można mówić w tym przypadku o klasycznym postępowaniu dowodowym i tradycyjnych dowodach. Ocenę, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania w konkretnym wypadku pozostawiono do uznania właściwego w sprawie organu. Uznanie to nie może oznaczać dowolności działania, lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych. Treść art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej wyraźnie stanowi bowiem o "uzasadnionej obawie", a więc takiej, która ma swoje źródło. Nie może ona być domyślna, ale powinna być uprawdopodobniona w sposób jasny i czytelny dla podatnika.

11. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy podnieść, że organy wykazały w wystarczający sposób istnienie przesłanki zabezpieczenia określonej w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej.

Organy podatkowe uznały, że podatnik posiada majątek niewystarczający na uregulowanie całej kwoty zobowiązań w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do sierpnia 2006 r., dokonując zestawienia wysokości przewidywanych zobowiązań publicznoprawnych w podatku od towarów i usług za okres styczeń - sierpień 2006 r. oraz dochodów i majątku Skarżącego.

Biorąc pod uwagę okoliczność, że nieruchomości gruntowe mimo znacznej wartości już obciążone są prawami i roszczeniami osób trzecich, posiadane zaś pojazdy nie przedstawiają większej wartości rynkowej oraz uwzględniając wartość posiadanych przez Skarżącego środków trwałych oraz nieruchomości lokalowej położonej w Z. oraz wskazując, że przewidywana wielkość zobowiązań to kwota 1.743.232 zł zaległości głównej oraz 970.682 zł należnych za zwłokę odsetek organ wykazał, że zobowiązania Skarżącego w podatku od towarów i usług za wskazane miesiące, wraz z należnymi za zwłokę odsetkami mogłyby zostać uregulowane zaledwie w 10 % (wartość majątku: 243.995 zł - wartość zobowiązań i odsetek łącznie: 2.713.914 zł). Organ przedstawił również drugi wariant tj. uwzględniający wysokość uzyskanego przez Skarżącego w ostatnim okresie dochodu (za 2009 r. 13.465.92 zł z wynagrodzenia za pracę oraz emerytur i rent krajowych, za 2008 r. -18.449,93 zł z wynagrodzenia za pracę i 292.557,42 zł z pozarolniczej działalności gospodarczej), podając, iż możliwość uregulowania przedmiotowych należności wzrasta jedynie do 20 %.

Za słuszną w ocenie Sądu należało uznać konstatację organu, że przytoczony wyżej wskaźnik możliwej spłaty przedmiotowych zobowiązań publicznoprawnych w wystarczający sposób przesądza istnienie przesłanki zabezpieczenia określonej w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej.

12. Powyższe twierdzenie wspiera orzecznictwo, z którego wynika, że nic nie stoi zatem na przeszkodzie, aby organ podatkowy orzekający o zabezpieczeniu wskazał na inne niż wymienione w przepisie okoliczności, które obawę, o której mowa w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej uzasadniają. Chodzi o takie działania podatnika lub sytuacje z nim związane, które wpływają na stan majątkowy podatnika w kontekście przewidywanych zobowiązań i możliwości przeprowadzenia skutecznej egzekucji. Z uzasadnioną obawą niewykonania zobowiązania mamy więc do czynienia przede wszystkim w razie trudnej sytuacji finansowej podmiotu zobowiązanego, ewentualnie w przypadku działań skierowanych na wyzbywanie się majątku (por. wyrok WSA w Gdańsku z 21 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 1011/11, LEX nr 1110749).

13. Odnosząc się do argumentów przedstawionych w skardze wskazać należy, że podstawowym argumentem organu było stwierdzenie w przytoczony wyżej sposób, że majątek posiadany przez Skarżącego nie jest wystarczający do pokrycia wskazanych należności w podatku od towarów i usług, co rodzi obawę, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Już ta okoliczność jest wystarczająca do zastosowania przedmiotowej regulacji. Fakt wyzbywania się majątku stanowił dodatkowy argument.

14. W kontekście prezentowanej przez Skarżącego argumentacji, że wyzbywanie się majątku nie świadczy o ziszczeniu się przedmiotowej przesłanki ustawowej wspomnieć wypada, że wymienienie w art. 33 § 1 o.p. okoliczności uzasadniających obawę niewykonania zobowiązania (w tym sprzedaży majątku) ma takie znaczenie, że sam ustawodawca uznał, że w każdym wypadku ich wystąpienia spełniona jest przesłanka dokonania zabezpieczenia. Sam już zatem fakt wystąpienia którejś z okoliczności wskazanych w tym przepisie świadczy o tym, że zachodzi obawa niewykonania zobowiązania. Organ podatkowy nie będzie musiał wykazywać związku między zaistnieniem powyższych zdarzeń, a wystąpieniem obawy niewykonania zobowiązania. Wystarczy, że wykaże, iż mają miejsce zdarzenia wskazane w tym przepisie. Taki pogląd wyrażany jest w orzecznictwie, co ilustruje wyrok WSA w Bydgoszczy z 16 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 724/11, a Sąd w składzie orzekającym pogląd ten podziela.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że z uwagi na podany wyżej wskaźnik możliwego uregulowania należności w podatku od towarów i usług, okoliczność interpretacji wyrażenia "dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję" ma drugorzędne znaczenie.

15. W kontekście twierdzenia Skarżącego, że wprawdzie organ odwoławczy poczynił szersze niż organ pierwszej instancji ustalenia w zakresie majątku Skarżącego, jednakże zaniechał określenia wartości niektórych z wyszczególnionych jego składników skład orzekający zwraca uwagę, że Skarżący nie powołał się na okoliczność która mogłaby rzutować na konieczność dokonania odmiennego rozstrzygnięcia od przyjętego przez organ.

W ocenie Sądu postępowanie dowodowe, w tym przybliżenie wartości nieruchomości było wystarczające.

Wobec powyższego Sąd uznał, że nie można zarzucić organowi, że rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji jest dowolne i że przekroczył on granice uznania administracyjnego.

16. Wreszcie należy wskazać że organ prowadził postępowanie w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej, a nie Kodeksu postępowania administracyjnego, którego przepisy zostały wskazane w skardze jako naruszone. Tym niemniej oceniając sprawę w jej całokształcie Sąd uznaje, że wskazania co do przebiegu postępowania wynikające z przepisów Ordynacji podatkowej nie zostały naruszone. Podobnie sposób sformułowania zaskarżonej decyzji nie daje podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego z uwagi na naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej. Organ klarownie przedstawił sytuację majątkową Skarżącego, obrazując dokładność postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji.

17. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzeczono jak w sentencji.