Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 771/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2009-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 1 pkt 1, art. 43 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 7 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.- tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 lutego 2009 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby - oddala skargę.-


UZASADNIENIE

Zaskarżonym rozkazem personalnym z dnia [...] września 2008 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w B. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia M. B. ze służby w P.

U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna:

Orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w B. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...], zatwierdzonym przez Okręgową Komisje Lekarską MSWiA w W. w dniu [...] stycznia 2008 r., M. B. został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji od dnia [...] grudnia 2007 r. i zaliczony do trzeciej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą w Policji.

W związku z powyższym, rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2008 r. Komendant Miejski Policji w B., powołując się na art. 41 ust. 1 pkt 1, art. 43 ust. 1 oraz art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. nr 7, poz. 58 ze zm.) zwolnił M. B. ze służby w Policji z dniem 03 października 2008 r.

Odwołanie od powyższego rozkazu wniósł M. B. i podniósł, że nie zgadza się z datą zwolnienia ze służby oraz zakwestionował sposób ustalenia należnych mu gratyfikacji pieniężnych z tytułu odejścia ze służby.

Organ II instancji utrzymał w mocy kwestionowany rozkaz i w pierwszej kolejności podniósł, że przedmiotowe postępowanie dotyczy zwolnienia ze służby w Policji i dlatego też kwestie dotyczące wysokości dodatku służbowego oraz nagrody jubileuszowej nie mogą być rozstrzygane przez organ odwoławczy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez błędne określenie daty zwolnienia ze służby organ uznał, że jest on bezzasadny. Podał, że podstawę prawną zwolnienia ze służby w związku z orzeczeniem komisji lekarskiej o trwałej niezdolności M. B. do służby stanowił art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Zwolnienie policjanta ze służby na tej podstawie nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powody choroby – art. 43 ust. 1 ustawy. W rozpoznawanej sprawie skarżący został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji z powodu choroby od dnia 20 grudnia 2007 r., przy czym już wcześniej – od dnia 03 października 2007 r. przebywał na nieprzerwanym zwolnieniu lekarskim. Dlatego też termin 12 miesięcy upływał w dniu 02 października 2008 r.

Od powyższego rozkazu personalnego skargę do sądu administracyjnego wywiódł M. B. i zakwestionował wysokość dodatku służbowego określonego w tym rozkazie.

Komendant Wojewódzkiej Policji w B. wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Dodatkowo wyjaśnił, że kwestia dodatku służbowego jest regulowana odrębną decyzją, zaś ujęcie jego wysokości w rozkazie o zwolnieniu ze służby stanowi jedynie element informacyjny, nie mający żadnego wpływu na fakt zwolnienia ze służby.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 §1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje tylko w takim przypadku, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zarzuty i argumenty skargi nie podważają jej legalności, dlatego też skarga podlegała oddaleniu.

Podkreślić należy, iż mimo, że skarga dotyczy formalnie rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby, zarzuty podnoszone w skardze nie kwestionują samego zwolnienia, lecz dotyczą innych decyzji (rozkazów personalnych) wydanych wcześniej i dotyczących kwestii obniżenia dodatku służbowego (skarżący wymienia w skardze rozkazy nr [...] i [...]). Decyzje te nie mogą być wszakże przedmiotem rozpoznania Sadu, gdyż Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi, a jej przedmiotem jest decyzja ostateczna (rozkaz personalny) wydana przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. dnia [...] września 2008 r. nr [...].

Zwolnienie skarżącego ze służby jest zgodne z przepisami art. 41 ust. 1 pkt 1 oraz art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277), ponieważ skarżący został uznany, orzeczeniem właściwej komisji lekarskiej, za całkowicie niezdolnego do służby w Policji od dnia 20 grudnia 2007 r. Skoro zaś już wcześniej, od dnia 03 października 2007 r., przebywał na nieprzerwanym zwolnieniu lekarskim, termin 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby (art. 43 ust. 1 ustawy) upływał dnia 02 października 2008 r. I z tą datą został zwolniony ze służby.

Gdy chodzi o podnoszone przez skarżącego kwestie wysokości dodatku służbowego i nagrody rocznej – jak wyjaśnił organ odwoławczy – były one rozstrzygnięte odrębnymi rozkazami, które stały się prawomocne z uwagi na fakt, iż strona nie wniosła stosownej skargi do Sądu. Natomiast wskazanie wysokości dodatku służbowego (w kwocie 219,00 zł) w rozkazie o zwolnieniu wydanym przez organ I instancji stanowiło rzeczywiście jedynie element informacyjny, a nie miało charakteru przedmiotu rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja (rozkaz personalny) o zwolnieniu ze służby w Policji jest zgodna z prawem i orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami).-