Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 429/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-10-31 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6342 Przyznanie uprawnień kombatanckich oraz przyznanie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Oddalono wniosek o ustanowienie adwokata

SENTENCJA

Dnia 31 października 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Referendarz sądowy Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 31 października 2007 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku S. O. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego w sprawie ze skargi S. O. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich p o s t a n a w i a oddalić wniosek AG


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu skargi S. O. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich.

W dniu 15 października 2007 roku skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata lub radcy prawnego.

Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, S. O. pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną A. Skarżący posiada dom o powierzchni 72 m kw. oraz mieszkanie o powierzchni 67,7 m kw., jest również współwłaścicielem działki o powierzchni 0,25 ha. Skarżący osiąga dochody z tytułu emerytury w wysokości 1.628,75 złotych, natomiast żona skarżącego – w wysokości 657,21 złotych. Ponadto skarżący oświadczył, iż A. O. posiada oszczędności w wysokości 15.748,24 złotych. Skarżący zadeklarował, iż nie posiada innych wartościowych przedmiotów ani papierów wartościowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Stosownie do przepisów art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zgodnie zaś z art. 246 § 1 p.p.s.a. osobie fizycznej przyznaje się, na jej wniosek, prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże ona, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Przede wszystkim należy zauważyć, iż stosownie do powyższych przepisów, warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, iż występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie skarżącego leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Ocena sytuacji materialnej nie sprowadza się tylko do stwierdzenia, że skarżący uzyskuje lub nie uzyskuje dochodów, ale również polega na zbadaniu, czy posiada on majątek oraz czy posiada obiektywnie rozumianą zdolność do zdobycia potrzebnych środków finansowych.

Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, iż wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd miał na uwadze przede wszystkim okoliczność, iż żona skarżącego posiada oszczędności w wysokości umożliwiającej ponoszenie kosztów postępowania przed sądem administracyjnym, a sam skarżący posiada również słuszny majątek w postaci nieruchomości. W tym miejscu należy podkreślić, iż przy badaniu przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 p.p.s.a. nie można tracić z pola widzenia przepisu art. 23 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, zgodnie z którym małżonkowie są obowiązani do wzajemnej pomocy, który to obowiązek nie ulega wyłączeniu w sytuacji prowadzenia sporów sądowych.

Powyższe oznacza w konsekwencji, iż skarżący nie może zostać uznany za osobę ubogą, co uzasadniałoby przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Jedynie zaś wykazanie przesłanki, o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. obliguje bowiem Sąd do przyznania stronie skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 504).

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.

AG