Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 880/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6124 Uprawnienia zawodowe w dziedzinie geodezji i kartografii
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Główny Geodeta Kraju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 44 ust. 1 i 4;
journal: Dz.U. 2016 poz 1629
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.
article: art. 32; art. 87;
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 107 par 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant Referent Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie uznania posiadania wykształcenia w zakresie geodezji i kartografii oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2017 r. Główny Geodeta Kraju utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] września 2016 r. o odmowie uznania posiadania przez R. P. (dalej skarżący) innego pokrewnego wykształcenia i długoletniej geodezyjnej praktyki zawodowej za spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1629, z późn. zm.- dalej jako p.g.k.).

Jako podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 6 ust. 1, art. 7a pkt. 10, art. 43, art. 44 ust. 1 i art. 45f ust. 1 p.g.k.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] sierpnia 2016 r. Pan R. P. złożył wniosek o uznanie posiadanego wykształcenia i wieloletniej praktyki w zakresie geodezji i kartografii na podstawie art. 44 ust. 4 p.g.k. Do wniosku zostały załączone następujące dokumenty;

- kserokopia dyplomu ukończenia jednolitych studiów magisterskich na Politechnice [...] (Wydział Inżynierii Budowlanej i Sanitarnej, kierunek budownictwo, w zakresie konstrukcji budowlanych i inżynierskich) wraz z suplementem do dyplomu.

- zaświadczenie z Politechniki [...] o statusie studenta 8 semestru studiów niestacjonarnych zaocznych inżynierskich pierwszego stopnia na Politechnice [...] (Wydział Geodezji i Kartografii, kierunek geodezja i kartografia), z informacją o planowanym ukończeniu studiów w dniu [...] września 2016 r.

Po dokonaniu analizy suplementu do dyplomu, wykazującego przedmioty i nakłady edukacyjne, obowiązujące w 5-letnim toku kształcenia jednolitych studiów magisterskich w trybie stacjonarnym, na kierunku budownictwo, w zakresie konstrukcji budowlanych i inżynierskich, objętych programem kształcenia realizowanym w latach 2001 - 2006, organ stwierdził brak w programie kształcenia zagadnień technicznych, istotnych dla zapewnienia podstawowej wiedzy teoretycznej z zakresu geodezji i kartografii, która uzupełniona wiedzą empiryczną pozyskaną poprzez praktyczne wykonywanie prac geodezyjnych i kartograficznych, pozwoliłaby zapewnić należyte przygotowanie pozwalające ubiegać się o uznanie posiadanego wykształcenia za pokrewne geodezyjnemu. Organ wskazał, że z wykazu przedmiotów zawartych w suplemencie do dyplomu, objętych programem nauczania wynika, iż wymiar kształcenia geodezyjnego określający nakłady edukacyjne, wynosił zaledwie 75 godzin zajęć dydaktycznych, co nie zapewnia możliwości pozyskania podstawowej wiedzy teoretycznej, bowiem minimalny wymiar nakładów edukacyjnych kształcenia geodezyjnego, powinien być nie mniejszy niż 150 godzin zajęć dydaktycznych. Organ uznał, że wykształcenie wyższe uzyskane na Wydziale Inżynierii Budowlanej i Sanitarnej Politechniki [...], na kierunku budownictwo w zakresie konstrukcji budowlanych i inżynierskich, nie może być uznane za pokrewne względem wykształcenia geodezyjnego na podstawie art. 44 ust. 4 p.g.k., co oznacza, iż skarżący nie spełnia wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w art. 44 ust. 1 p.g.k., związanych z uzyskaniem uprawnień zawodowych, o których mowa w art. 43 pkt 1, 2 i 4 tej ustawy.

W związku z powyższym Główny Geodeta Kraju w dniu [...] września 2016 r. wydał decyzję o odmowie uznania posiadania innego pokrewnego wykształcenia i długoletniej geodezyjnej praktyki zawodowej za spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w art. 44 ust. 1 p.g.k.

W złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zarzucił decyzji naruszenie art. 75, art. 77 ust. 1 oraz art. 107 ust. 3 k.p.a. Podniósł, że organ przeprowadził postępowanie w sprawie tylko w oparciu o dyplom ukończenia jednolitych studiów magisterskich na Politechnice [...] (Wydział Inżynierii Budowlanej i Sanitarnej, kierunek budownictwo, w zakresie konstrukcji budowlanych i inżynierskich). Natomiast pominął zaświadczenie wyższej uczelni — Politechniki [...], Wydziału Geodezji i Kartografii, że skarżący jest studentem na ww. wydziale na ostatnim semestrze studiów zaocznych inżynierskich.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ, odnosząc się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, przytoczył treść art. 44 ust. 4 p.g.k. , zgodnie z którym Główny Geodeta Kraju może w uzasadnionych przypadkach, na wniosek osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnień zawodowych, uznać posiadanie innego pokrewnego wykształcenia i długoletniej geodezyjnej lub kartograficznej praktyki zawodowej za spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w art. 44 ust. 1. W świetle art. 44 ust. 1 pkt 3 p.g.k. wykształcenie geodezyjne, to wykształcenie uzyskane na poziomie wyższym lub średnim, potwierdzone odpowiednio dyplomem ukończenia studiów wyższych pierwszego stopnia, studiów wyższych drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich, lub zawodowej szkoły średniej, którego program zapewnia nabycie umiejętności w dziedzinie geodezji i kartografii, niezbędnych do wykonywania zawodu geodety we wszystkich zakresach prac geodezyjnych i kartograficznych, wymienionych w art. 43 p.g.k. Umiejętności takie może zapewnić tylko odpowiedni program kształcenia realizowany przy określonych nakładach edukacyjnych.

Odpowiadając na zarzuty strony Główny Geodeta Kraju zauważył, że zarówno w postępowaniu w sprawie uznania posiadania innego pokrewnego wykształcenia i długoletniej geodezyjnej praktyki zawodowej za spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w art. 44 ust. 1 p.g.k., jak i w postępowaniu w sprawie nadania uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii w zakresach, o których mowa w art. 43 pkt 1, 2, 4 i 5 p.g.k., dowodem potwierdzającym posiadanie na poziomie wyższym odpowiednio wykształcenia pokrewnego lub wykształcenia geodezyjnego jest dyplom ukończenia szkoły wyższej. Z dokumentów oraz wyjaśnień strony wynika, że skarżący na dzień składania wniosku o uznanie posiadania innego pokrewnego wykształcenia i długoletniej praktyki zawodowej za spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w art. 44 ust. 1 ustawy, nie uzyskał dyplomu ukończenia studiów wyższych pierwszego stopnia na Politechnice [...] (Wydział Geodezji i Kartografii, kierunek geodezja i kartografia). Zaświadczenie oraz karta przebiegu studiów z dnia [...] października 2016 r. wskazuje, że planowany termin ukończenia studiów upływa w dniu [...] grudnia 2016 r., co nie jest jednoznaczne z uzyskaniem dyplomu szkoły wyższej. Co więcej, dyplom ukończenia studiów wyższych na Politechnice [...] (Wydział Geodezji i Kartografii, kierunek geodezja i kartografia), potwierdzałby posiadanie przez Pana R. P. wyższego wykształcenia geodezyjnego. Bezzasadne byłoby zatem rozpatrywanie wyższego wykształcenia geodezyjnego uzyskanego na Politechnice [...] (Wydział Geodezji i Kartografii, kierunek geodezja i kartografia) za wykształcenie pokrewne, w oparciu o art. 44 ust. 4 p.g.k. bowiem wyższe studia geodezyjne, nie mogą być podstawą do rozpatrywania wykształcenia pokrewnego geodezyjnemu. Zatem organ nie zgodził się ze stawianym zarzutem o pominięciu w prowadzonym postępowaniu faktu, że skarżący jest studentem 8 (ósmego) semestru studiów niestacjonarnych zaocznych inżynierskich pierwszego stopnia na Politechnice [...] (Wydział Geodezji i Kartografii, kierunek geodezja i kartografia), bowiem informacja ta nie stanowi dowodu w prowadzonej sprawie. Jednocześnie organ wskazał, że w przypadku uzyskania dyplomu szkoły wyższej inżynierskiej na Politechnice [...] (Wydział Geodezji i Kartografii, kierunek geodezja i kartografia), Pan R. P. będzie mógł ubiegać się o uprawnienia zawodowe na podstawie art. 44 ust. 1 p.g.k., po odbyciu 2- letniej praktyki zawodowej, przy czym przepis art. 44b ust. 3 p.g.k. umożliwia wliczenie praktyki zawodowej, odbywanej przez osobę zainteresowaną w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2 ustawy do okresów, o których mowa odpowiednio w art. 44 ust. 1 pkt 4 ustawy, jednakże w wymiarze nieprzekraczającym 6 miesięcy.

Główny Geodeta Kraju powtórzył argumentację zawartą w decyzji z dnia 26 września 2016 r. , że analiza programów kształcenia na kierunkach studiów uczelni kształcących w dziedzinie geodezji i kartografii wskazuje, iż minimalne nakłady edukacyjne realizowane w modułach kształcenia obejmujących odpowiednie zagadnienia merytoryczne, istotne przy realizacji prac geodezyjnych i kartograficznych w ramach określonego zakresu uprawnień zawodowych, zapewniające wiedzę teoretyczną pozwalającą uznać wykształcenie za pokrewne wykształceniu geodezyjnemu, wymagają zaangażowania co najmniej 10 punktów ECTS (Europejskiego Systemu Transferu Punktów) lub równoważnie, co najmniej 150 godzin zajęć dydaktycznych. Tymczasem wymiar kształcenia geodezyjnego określający nakłady edukacyjne w przypadku skarżącego , wynosił zaledwie 75 godzin zajęć dydaktycznych, co nie zapewnia możliwości pozyskania podstawowej wiedzy teoretycznej.

W związku z tym Główny Geodeta Kraju wskazał, że wbrew stanowisku strony uprawnienia zawodowe w dziedzinie geodezji i kartografii w zakresach, o których mowa w art. 43 ust. 1, 2, 4 i 5 p.g.k. można uzyskać w trybie art. 44 ust. 1 p.g.k. tylko po stwierdzeniu spełnienia wymagań określonych w art. 44 p.g.k., w drodze postępowania kwalifikacyjnego. Nie można zatem wnioskować o nadanie uprawnień zawodowych w zakresie ust. 1 i ust. 4 bez przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego obejmującego część sprawdzającą, polegającą na przeprowadzeniu egzaminu ze znajomości przepisów w dziedzinie geodezji i kartografii.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. P. zarzucił rażące naruszenia przepisów art. 8, art. 35 § 1, § 3, art. 36 § 1, art. 75 §1 k.p.a., art. 164a ust. 1 i 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, art. 44 ust. 4 i art. 44b ust. 2 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 32 i art. 87 Konstytucji Rzeczpospolitej.

Skarżący wniósł o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji , jak i poprzedzającej ją decyzji Głównego Geodety Kraju oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi rozwijając stawiane zarzuty wskazał, że Główny Geodeta Kraju zastosował swoją nieprawidłową wykładnię językową przepisu art. 44 ust. 4 p.g.k., gdzie istniejące pojęcie "wykształcenia pokrewnego" geodezyjnemu nie jest zdefiniowane, czym organ naruszył art. 32 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącego równe traktowanie w odniesieniu do kwalifikacji zawodowych należy rozumować tak, że osoba wyżej wykwalifikowana ma mieć możliwość zdobycia większych lub szybciej uprawnień zawodowych a nie odwrotnie.

Ponadto naruszenia art. 87 Konstytucji RP skarżący upatruje w tym, że organ ustanawia "własne regulacje prawne" do czego nie jest uprawniony. Nie wyjaśnia podstawy prawnej powoływania się w decyzji na punkty ECTS.

Według skarżącego do naruszenia art. 75 §1 k.p.a. doszło poprzez niedopuszczenie jako dowodu dokumentów urzędowych z Politechniki Warszawskiej dotyczących przebiegu studiów z informacjami o uzyskanych ilościach punktów ECTS w dziedzinie geodezji i kartografii. Skarżący wskazuje, że art. 164a ust. 1 i 2 ustawy o szkolnictwie wyższym stanowi, iż zajęciom zaliczonym przez studenta przypisuje się punkty ECTS w chwili zaliczenia tych zajęć, bowiem aby uzyskać dyplom ukończenia studiów student jest obowiązany uzyskać wcześniej ściśle określoną liczbę punktów ECTS. Skarżący uważa, że spełnia wymagania organu odnośnie ilości punktów ECTS, a nawet wielokrotnie je przekracza, co jest negowane przez Głównego Geodetę Kraju bowiem nie uznaje on punktów ECTS zdobytych na Politechnice [...], czym narusza art. 164a ust. 1 i 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym.

W ocenie skarżącego w sprawie doszło do rażącego naruszenia Kodeksu postępowania administracyjnego przez niezachowanie ustawowych terminów i przewlekłe prowadzenie sprawy.

Główny Geodeta Kraju w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w uzasadnieniu skarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.).

Skarga rozpoznawana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd nie dopatrzył się po stronie organu naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na ostateczną treść rozstrzygnięcia, a w konsekwencji prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Stosownie do art. 44 ust. 4 p.g.k. Główny Geodeta Kraju może w uzasadnionych przypadkach, na wniosek osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnień zawodowych, uznać posiadanie innego pokrewnego wykształcenia i długoletniej geodezyjnej lub kartograficznej praktyki zawodowej za spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w ust. 1.

W myśl art. 44 ust. 1 p.g.k. uprawnienia zawodowe w dziedzinie geodezji i kartografii w zakresach, o których mowa w art. 43 pkt 1, 2, 4 i 5, mogą uzyskać osoby, które:

1) posiadają pełną zdolność do czynności prawnych;

2) nie były karane za przestępstwo przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego, za przestępstwo przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, za przestępstwo przeciwko mieniu, za przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu, za przestępstwo przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi lub za przestępstwo skarbowe;

3) posiadają wyższe lub średnie wykształcenie geodezyjne;

4) posiadają rok praktyki zawodowej w przypadku ukończenia studiów wyższych drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich, 2 lata praktyki zawodowej w przypadku ukończenia studiów wyższych pierwszego stopnia albo 6 lat praktyki zawodowej w przypadku posiadania średniego wykształcenia geodezyjnego;

5) wykażą się znajomością przepisów w dziedzinie geodezji i kartografii.

W rozpoznawanej sprawie skarżący R. P. złożył wniosek o przyznanie mu uprawnień zawodowych w oparciu o art. 44 ust. 4 p.g.k. domagając się uwzględnienia jego wykształcenia nabytego na Politechnice [...] (Wydział Inżynierii Budowlanej i Sanitarnej, kierunek budownictwo, w zakresie konstrukcji budowlanych i inżynierskich) oraz jednocześnie uwzględnienia faktu, że jest studentem ósmego semestru studiów niestacjonarnych zaocznych inżynierskich pierwszego stopnia na Politechnice [...] (Wydział Geodezji i Kartografii, kierunek geodezja i kartografia), zaś ukończenie tych studiów jest planowane we wrześniu 2016 r.

Wydając zaskarżone decyzje organ uznał, że skarżący nie spełnia warunku posiadania wykształcenia pokrewnego, o którym mowa w art. 44 ust. 4 p.g.k. bowiem wymiar kształcenia geodezyjnego określający nakłady edukacyjne na Politechnice [...] (Wydział Inżynierii Budowlanej i Sanitarnej, kierunek budownictwo, w zakresie konstrukcji budowlanych i inżynierskich), wynosił zaledwie 75 godzin zajęć dydaktycznych, co nie zapewnia możliwości pozyskania podstawowej wiedzy teoretycznej. Zdaniem organu minimalny wymiar nakładów edukacyjnych kształcenia geodezyjnego, powinien być nie mniejszy niż 150 godzin zajęć dydaktycznych. Organ uznał, że wykształcenie wyższe uzyskane na Wydziale Inżynierii Budowlanej i Sanitarnej Politechniki [...], na kierunku budownictwo w zakresie konstrukcji budowlanych i inżynierskich, nie może być uznane za pokrewne względem wykształcenia geodezyjnego na podstawie art. 44 ust. 4 p.g.k. co oznacza, że skarżący nie spełnia wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w art. 44 ust. 1 p.g.k.

Istota rozpoznawanej sprawy sprowadzała się zatem do oceny dokonanej przez organ interpretacji pojęcia " wykształcenie pokrewne" , użytego w art. 44 ust.4 p.g.k. przez odwołanie się przez organ do ilości godzin przeznaczonych na teoretyczną naukę przedmiotu geodezji na kierunku studiów magisterskich na Politechnice [...] (Wydział Inżynierii Budowlanej i Sanitarnej, kierunek budownictwo, w zakresie konstrukcji budowlanych i inżynierskich). W przypadku skarżącego wymiar kształcenia geodezyjnego określający nakłady edukacyjne, wynosił 75 godzin zajęć dydaktycznych.

W tym aspekcie sprawy należy podkreślić, że ustawodawca w obowiązującej w dacie wydania decyzji ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne nie definiuje pojęcia wykształcenia "pokrewnego" pozostawiając je wykładni organów stosujących normy prawne w tym zakresie.

Brak legalnej definicji, jak również odesłania w tym zakresie do innych regulacji ustawowych, przy występujących na tym tle wątpliwościach zgłaszanych w skardze, oznacza, że punktem wyjścia do interpretacji tego pojęcia powinna być wykładnia językowa. Zgodnie z powszechnie akceptowanymi w polskim porządku prawnym dyrektywami preferencji wykładni pierwszeństwo ma właśnie wykładnia językowa. Zasada pierwszeństwa wykładni językowej nie oznacza natomiast, że interpretatorowi wolno ignorować wykładnię systemową. Może się bowiem okazać, że sens przepisu, który wydaje się językowo jasny, okaże się wątpliwy w konfrontacji z innymi przepisami lub celami regulacji. Aby ustalić ten sens można odwołać się do kontekstu językowego, systemowego i funkcjonalnego interpretowanego przepisu zgodnie z przyjętymi w judykaturze dyrektywami wykładni językowej, systemowej i funkcjonalnej. Jak podkreśla się w judykaturze i doktrynie jednym z najmocniejszych argumentów o poprawności jest okoliczność, że wykładnia językowa, systemowa i funkcjonalna dają zgodny wynik (por. uchwały NSA z dnia 14 marca 2011 r., II FPS 8/10 i z dnia 22 czerwca 2011 r., I GPS 1/11, postanowienie SN z 26 kwietnia 2007 r., I KZP 6/07, OSNKW 2005/5/37; oraz: M. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki. Warszawa 2010, s. 291 i nast.; L. Morawski. Zasady wykładni prawa. Toruń 2006, s. 87 i nast.).

Posługując się wykładnią językową należy zastosować się do dyrektywy języka powszechnego (potocznego), ponieważ interpretator wykładając pojęcia języka prawnego co do zasady powinien przypisywać im takie znaczenie jakie mają w języku potocznym.

Według pojęć słownikowych języka polskiego "pokrewny" oznacza: podobny pod jakimś względem, mający wspólne lub podobne cechy, zbliżony.

Zdaniem Sądu wykładnia pojęcia "wykształcenia pokrewnego" dokonana przez organ a zawarta w art. 44 ust. 4 p.g.k. odwołująca się do ilości godzin przeznaczonych na teoretyczną naukę przedmiotu geodezji w oparciu o ECTS (Europejski System Transferu Punktów) była prawidłowa. Sąd podzielił stanowisko organu w tym zakresie uznając, że skoro dokonuje się zrównoważenia wykształcenia pokrewnego - w przypadku skarżącego jest to wykształcenie budowlane - z wykształceniem geodezyjnym, powinno się to czynić właśnie w oparciu o ilość czasu przeznaczonego na zdobywanie wiedzy w danej dziedzinie, w tym wypadku geodezji. Z tych powodów Sąd uznał, że nie doszło do sugerowanego w skardze naruszenia art. 87 Konstytucji RP.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi dotyczących pominięcia przez organ odbywania przez skarżącego zaocznych inżynierskich studiów na Politechnice [...], Wydziale Geodezji i Kartografii, Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organu, że przepisy ustawy - Prawo Geodezyjne i Kartograficzne nie przewidują możliwości połączenia dwóch sposobów uzyskiwania uprawnień zawodowych, a mianowicie rozpatrywania wyższego wykształcenia geodezyjnego uzyskanego na Politechnice [...] (Wydział Geodezji i Kartografii, kierunek geodezja i kartografia), o którym mowa w art. 44 ust. 1 pkt 3 p.g.k. jako wykształcenia pokrewnego, w oparciu o art. 44 ust. 4 p.g.k. Wyższe studia geodezyjne wraz ze stosowną praktyką zawodową mogą być podstawą do rozpatrywania wykształcenia geodezyjnego wyłącznie w trybie przewidzianym w art. 44 ust. 1 pkt 3 p.g.k. W konsekwencji nie może być mowy o zaliczaniu godzin nauki geodezji na studiach Politechnice Warszawskiej na poczet ilości godzin z tego przedmiotu przeznaczonych na studiach magisterskich na Politechnice [...] (Wydział Inżynierii Budowlanej i Sanitarnej, kierunek budownictwo, w zakresie konstrukcji budowlanych i inżynierskich), czego domagał sie skarżący.

W rozpatrywanej sprawie nie doszło również do naruszenia art. 32 Konstytucji RP. Z faktu zróżnicowania przez ustawodawcę w art. 44 p.g.k. możliwości uzyskania uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji nie można wywodzić stanowiska, że takie rozwiązania ustawowe naruszają zasadę równości oraz prowadzą do dyskryminacji jednostki.

Ustawodawca co do zasady odmiennie traktuje podmioty mające wykształcenie geodezyjne od podmiotów mających jedynie wykształcenie "pokrewne" do wykształcenia geodezyjnego. Ta odmienność przejawia się właśnie w istnieniu dwóch sposobów uzyskiwania tych uprawnień , a mianowicie przewidzianego w art. 44 ust. 1 p.g.k. oraz dodatkowo w art. 44 ust. 4 p.g.k., dotyczącego możliwości uzyskania uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji w oparciu o wykształcenie pokrewne. Ta odmienność , która oprócz wykształcenia obejmuje także długoletnią praktykę zawodową nie upoważnia jednak do twierdzenia o naruszeniu art. 32 Konstytucji RP.

Natomiast wniosek zawarty w skardze o ukaranie organu grzywną i zarzuty dotyczące przewlekłości rozpoznania sprawy przez organ nie mogły być rozpoznawane w ramach niniejszego postępowania. Tego rodzaju zarzuty podlegają ocenie w postępowaniu odrębnym, co wynika z art. 3 § 2 pkt p.p.s.a.. który przewiduje odrębną skargę skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1–3 aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w postępowaniach określonych w kodeksie postępowania administracyjnego oraz w postępowaniach objętych w działach IV, V i IV ustawy – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Reasumując powyższe rozważania Sąd uznał, że w toku przeprowadzonego postępowania w sprawie zbadane zostały wszystkie istotne dla podjętego rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Zarzuty skargi, aczkolwiek wyartykułowane w sposób nieusystematyzowany, nie podważają – zdaniem Sądu – co do zasady żadnych okoliczności w tej sprawie istotnych dla końcowego rozstrzygnięcia sprawy.

Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do wniosku, że organ rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz wyjaśnił dokładnie stan faktyczny sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej, spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Organ dokonał prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego do przepisów prawa materialnego.

W świetle motywów zaskarżonej decyzji skarga ma charakter polemiczny i jest wyrazem odmiennych, niż przyjął to organ, zapatrywań na kwestie objęte rozstrzygnięciem organu. Jednak wobec prawidłowego działania organu w tej sprawie, który nie naruszył – wbrew zarzutom skargi – żadnego z wymienionych w niej przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, stanowisko skargi nie mogło odnieść zamierzonego skutku.

Z tych wszystkich powodów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.