Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2698/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6063 Opłaty eksploatacyjne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 67a par 1 pkt 2 i 3;
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 7; art. 77 par 1; art. 80; art. 107 par 3; art. 15; art. 8;
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 2;
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 142
journal: Dz.U. 2020 poz 1064
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Tomasz Sałek Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2020 r. sprawy ze skargi M. A. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie rozłożenia opłaty na raty i umorzenia odsetek za zwłokę uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezesa Zarządu Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej z dnia [...] czerwca 2019 r.;


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] maja 2012 r., znak [...] Starosta [...] ustalił M. A. (dalej "skarżący", "wnioskodawca") opłatę eksploatacyjną za wydobycie kopaliny bez koncesji w wysokości 204 310,00 złotych, w tym dla Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (NFOŚiGW) w kwocie 81 724,00 złotych. W związku z brakiem wpłaty NFOŚiGW w dniu 28 grudnia 2012 r. wystawił upomnienie nr [...], a następnie w dniu [...] grudnia 2017 r. tytuł wykonawczy nr [...] oraz wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z wnioskiem o wszczęcie postępowania egzekucyjnego.

Wnioskiem z [...] grudnia 2017 r. skarżący, wystąpił do NFOŚiGW o udzielenie ulgi w spłacie opłaty eksploatacyjnej za wydobywanie kopaliny bez koncesji, w postaci rozłożenia zaległości na 2 raty i umorzenie w całości przypadających odsetek za zwłokę. Wnioskodawca wyjaśnił, że nie ma możliwości spłaty zobowiązań ponieważ przebywa na rencie chorobowej w minimalnej wysokości, a stan zdrowia nie rokuje podjęcia jakiejkolwiek pracy.

Pismem z 22 lutego 2018 r., w uzupełnieniu wniosku, nadesłał oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i wydatkach, zaświadczenie Burmistrza Miasta T. o niezaleganiu z podatkami oraz badanie histopatologiczne.

W dniu 8 sierpnia 2018 r. zmienił wniosek o udzielenie ulgi, zwiększając ilość rat z dwóch na cztery, płatne co pól roku. Do pisma załączył odcinek renty, kartę informacyjną ze szpitala, badanie histopatologiczne oraz dwa wydruki z przychodni lekarskiej.

Decyzją z [...] czerwca 2019 r., nr [...], [...] Prezes Zarządu NFOŚiGW odmówił skarżącemu rozłożenia na raty zaległej opłaty eksploatacyjnej za wydobycie kopaliny bez koncesji oraz umorzenia odsetek za zwłokę. Organ uznał, że w sprawie wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika, tym niemniej interesowi publicznemu sprzeciwia się przede wszystkim charakter obciążającej stronę należności. Jak podkreślił, w okolicznościach niniejszej wnioskodawca zignorował ustawowy obowiązek uzyskania koncesji a zatem nałożona sankcja administracyjna w postaci opłaty eksploatacyjnej za wydobywanie kopaliny bez koncesji jest skutkiem bezprawnego działania strony, a nie efektem wypadku losowego. W ocenie organu, w sytuacji nielegalnego wydobycia kopaliny przyznanie przedmiotowej ulgi, zarówno w postaci rozłożenia zaległości na raty, jak i w szczególności w postaci umorzenia odsetek za zwłokę, stanowiłoby nieusprawiedliwione uprzywilejowanie wnioskodawcy w stosunku do innych podmiotów.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o rozłożenie kwoty należności głównej na trzy raty płatne do 30 czerwca 2020 r., 30 czerwca 2021 r. i do 30 czerwca 2022 r. oraz o wniósł o umorzenie w całości naliczonych odsetek za zwłokę. Wskazał również, że obecny stan jego zdrowia nie pozwala na jednorazową spłatę zobowiązań. Nadmienił, że jest na rencie chorobowej (o minimalnej wartości), a stan zdrowia nie rokuje podjęcia jakiejkolwiek pracy.

Pismem z 12 sierpnia 2019 r. skarżący podtrzymał dotychczasowe żądanie oraz zaproponował nowe terminy spłaty rat.

Decyzją z [...] września 2019 r., nr [...] Minister Środowiska, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu NFOŚiGW z [...] czerwca 2019 r. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji, badając zaistnienie przesłanek umożliwiających zastosowanie wnioskowanej ulgi, dokonał szczegółowej analizy całego materiału dowodowego oraz jego wszechstronnej oceny pod kątem sytuacji materialnej i ekonomicznej strony. Podkreślił jednocześnie, że ze zgromadzonych w toku postępowania materiałów wynika, że skarżący jest osobą schorowaną, utrzymuje się z renty chorobowej w wysokości 669,84 złotych netto miesięcznie. Jest współwłaścicielem (małżeńska wspólność ustawowa) domu o powierzchni 100 m2 i wartości szacunkowej 150 tys. złotych, nieruchomości rolnej o powierzchni 3,65 ha i wartości szacunkowej 200 tys. złotych oraz właścicielem samochodu [...], rok produkcji 1999 o szacunkowej wartości (przyjęto model [...]) od 5 tys. do 9 tys. złotych w zależności od stanu, wyposażenia i przejechanych kilometrów. Skarżący nie posiada żadnych zobowiązań, poza wnioskowaną. Ponadto w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i wydatkach złożonym już w 2018 r. wskazał, że nie posiada żadnych zgromadzonych środków pieniężnych. W 2016 roku wnioskodawca został przyjęty do kliniki z powodu guza nowotworowego (nowotwór złośliwy).

Organ podkreślił, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności dotyczący stanu zdrowia oraz dochodów skarżącego potwierdza, że w sprawie wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika. Wskazał jednocześnie, powielając stanowisko organu I instancji, że nałożona sankcja administracyjna w postaci opłaty eksploatacyjnej za wydobywanie kopaliny bez koncesji jest skutkiem bezprawnego działania strony, a nie efektem wypadku losowego, dlatego też w sytuacji nielegalnego wydobycia kopaliny przyznanie przedmiotowej ulgi, zarówno w postaci rozłożenia zaległości na raty, jak i w szczególności w postaci umorzenia odsetek za zwłokę, stanowiłoby nieusprawiedliwione uprzywilejowanie wnioskodawcy w stosunku do innych przedsiębiorców, którzy nie tylko dopełniają wszelkich wymaganych prawem formalności, ale i zapewniają środki na prowadzenie działalności, w tym wywiązują się z obowiązku płacenia podatków.

Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych organ wskazał, że zastosowanie ulgi w spłacie zaległości podatkowej w sytuacji, gdy podatnik generuje zaległości, mimo uzyskiwania dochodów, byłoby sprzeczne z interesem publicznym. Wskazując na złożone przez skarżącego deklaracje PIT-28, z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, z których wynika, że w 2015 r. skarżący nie osiągnął przychodów; w 2016 r. uzyskał przychód w wysokości 40 tys. złotych; w 2017 r. osiągnął przychód w wysokości 60 tys. złotych organ wywiódł, że pomimo zawieszenia działalności od dnia 1 czerwca 2016 r. z powodu choroby (wynik badania histopatologicznego z 2016 r.) skarżący osiągał zyski z prowadzonej działalności gospodarczej i dysponował środkami na zapłacenie opłaty eksploatacyjnej za wydobywanie kopaliny bez koncesji. Obowiązek ten jednak zignorował co sprawia, że wnioskowanej uldze sprzeciwia się interes publiczny.

Organ zaznaczył również, że instytucja rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowych może być udzielana w sytuacjach gdy podatnik wykaże realne możliwości wywiązania się z przyznanego układu ratalnego w przeciwnym razie przyznana ulga będzie pozorna i w sposób oczywisty niemożliwa do zrealizowania. Osiągane przez skarżącego dochody w wysokości 669,84 złotych netto miesięcznie są niższe od minimum socjalnego określonego przez Instytut Pracy i Spraw Socjalnych za rok 2018 dla 1- osobowego gospodarstwa emeryckiego na kwotę 1 151,97 złotych oraz niewiele wyższe od minimum egzystencji określonego przez IPiSS za rok 2018 dla 1-osobowego gospodarstwa emeryckiego na kwotę 560,01 złotych. '

Odnosząc się do kwestii umorzenia odsetek za zwłokę, organ wskazał, że skarżący posiada majątek, który może spieniężyć, by uregulować zaległość z tytułu opłaty eksploatacyjnej, umorzenie zaległości podatkowej przed wyczerpaniem powyższej możliwości byłoby sprzeczne z interesem publicznym.

Zdaniem organ analiza stanu zdrowia i obecnej sytuacji finansowej skarżącego nie pozwala stwierdzić, że zaproponowane przez niego nowe raty są możliwe do spłaty. Uwzględnienie wniosku skarżącego bez wykazania, że spłata wnioskowanych rat jest możliwa do spełnienia, stwarzałoby pozory rozstrzygnięcia zgodnego z prawem. Podkreślił jednak, że nie wyklucza możliwości zwrócenia się do NFOŚiGW z wnioskiem o inny rodzaj ulgi w spłacie zadłużenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zaskarżył decyzję Ministra Środowiska z [...] września 2019 r. zarzucając jej:

– naruszenie art. 67a § 1 pkt 1 i 3 Ordynacji podatkowej, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy spełnione zostały przesłanki jego zastosowania, a w szczególności poprzez ustalenie, że występuje w sprawie przesłanka interesu publicznego, w sytuacji, gdy rozłożenie na raty umożliwi faktyczne zaspokojenie należności przysługującej NFOŚiGW, podobnie jak to miało miejsce z należnością na rzecz Gminy T. (tu skarżący odwołał się do decyzji Burmistrza Miasta T. z [...] stycznia 2013 r.),

– naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa poprzez sprzeczne ustalenia dotyczące sytuacji finansowej wnioskodawcy prowadzące do stwierdzenia, że z jednej strony wnioskowana ulga, polegająca na rozłożeniu na raty, byłaby pozorna z uwagi na sytuację majątkową wnioskodawcy i brak środków na spłatę, a z drugiej strony ustalenie, że nie istnieją podstawy do umorzenia odsetek za zwłokę z uwagi na fakt, że wnioskodawca posiada majątek nadający się do spieniężenia; twierdzenia, że dochody wnioskodawcy uzyskane w 2016 i 2017 roku (przychód łącznie 100 tyś. złotych) umożliwiały w całości uregulowanie należnej opłaty eksploatacyjnej (łącznie 204 310 złotych); pominięcie faktu, że wnioskodawca, uzyskawszy decyzją Burmistrza Miasta T. z [...] stycznia 2013 r. ulgę w postaci rozłożenia należności na raty spłacił w całości swoje zadłużenie na rzecz Gminy T., zgodnie z ustalonym harmonogramem.

Wskazując powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy Ministrowi Środowiska do ponownego rozpoznania. Podkreślił, że nie uchyla się od obowiązku zapłaty należności, jednakże jego sytuacja życiowa nie pozwala na zapłatę pełnej kwoty jednorazowo. Zaznaczył, że udzielenie przez Burmistrza Gminy T. ulgi w formie rozłożenia na raty należności pozwoliło na pełne zaspokojenie roszczenia Gminy T., udzielenie podobnej ulgi ze strony NFOŚiGW pozwoli na analogiczne zaspokojenie należności Funduszu. Skarżący zadeklarował, że przy wsparciu rodziny będzie mógł uiścić należną kwotę. Podnosi, że udowodnił już, że poważnie traktuje swoje zobowiązanie i stara się je zaspokoić, jednak z uwagi na obecna sytuację zdrowotną potrzebuje pomocy. Wskazał również, że w jego ocenie, organ błędnie pojmuje przesłankę interesu publicznego. Podnosi, że nadrzędnym interesem jest uzyskanie zaspokojenia roszczenia wynikającego z decyzji administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na mocy art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Badając prawidłowość zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów, Sąd stwierdził, że została ona podjęta z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej, które to uchybienia mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty opłaty eksploatacyjnej za wydobywanie kopaliny bez koncesji oraz odmowy umorzenia odsetek za zwłokę, w części należnej NFOŚiGW. Wskazane rozstrzygnięcie zostało podjęte w oparciu o art. 67 a § 1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek (pkt. 2); umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną (pkt 3).

Użyty w art. 67 a § 1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej zwrot "może" oznacza, że organ przy rozpatrywaniu sprawy i wydaniu rozstrzygnięcia działa w ramach uznania administracyjnego. W przypadku stwierdzenia zaistnienia przesłanek w nim wskazanych może zatem wniosek uwzględnić lub odmówić jego uwzględnienia, ma prawo wyboru rozstrzygnięcia. Zaznaczyć jednak trzeba, że wybór taki nie może być dowolny i musi wynikać z wszechstronnego oraz dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (art. 7 kpa), wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 kpa), zaś uzasadnienie decyzji winno spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 kpa. Treść zawarta w uzasadnieniu decyzji ma bowiem zasadnicze znaczenie przy ocenie jej prawidłowości, realizowanej w administracyjnym toku instancji, a następnie w ramach kontroli sądowej.

Sądowa kontrola tego rodzaju decyzji sprowadza się do oceny, czy organ zbadał sprawę pod kątem wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, tj. istnienia w danej sprawie ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Sądową kontrolą nie jest natomiast objęte rozstrzygnięcie, będące wynikiem dokonania przez organ wyboru. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji uznaniowej.

Wyrażenia niedookreślone jak "interes publiczny", "ważny interes dłużnika", "względy szczególne", "szczególne uzasadnione przypadki" pozbawione są z góry określonej treści, a ich skonkretyzowania dokonuje rozstrzygający w danej sprawie organ, na postawie znajdującego zastosowanie przepisu prawa materialnego i ustalonych okoliczności faktycznych, co oznacza, że ocena zastosowania przepisu w konkretnej sprawie musi być zindywidualizowana. W doktrynie, jak i orzecznictwie podkreśla się, że w wyniku takiej zindywidualizowanej oceny interes publiczny może mieć różną treść i wcale nie musi zdominować interesu strony postępowania.

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 kwietnia 2013 r., II GSK 170/12 o istnieniu ważnego interesu dłużnika nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangą jest zdrowie i życie, a także możliwości zarobkowe w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny. Pojęcia ważnego interesu dłużnika nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych, czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie dochodzonej należności pieniężnej, gdyż pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym również sytuację ekonomiczną dłużnika, uzyskiwanych przez niego dochodów i wydatków (dostępne w CBOSA).

Z kolei, zaistnienie interesu publicznego oceniać należy z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie państwa kosztami pomocy. Niemożność jednoznacznego zdefiniowania tego pojęcia powoduje, że w każdym indywidualnym przypadku jego znaczenie może uwzględniać różne aspekty wskazanych wyżej wartości.

Wskazane powyżej przesłanki mają charakter równorzędny i samodzielny, co jednak nie oznacza, że organ podatkowy nie jest zobowiązany do wyważenia interesu publicznego z indywidualnym interesem strony. W przeciwnym razie doszłoby do naruszenia art. 2 Konstytucji RP. Wyważenie to nie może uchybiać wykładni omawianego przepisu i zanegowania samodzielnego charakteru obu przesłanek art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej.

Z uzasadnienia decyzji Ministra Środowiska jednoznacznie wynika, że przeprowadzona przez organ analiza materiału dowodowego potwierdziła wystąpienie w sprawie przesłanki ważnego interesu podatnika. Przedstawiając swe stanowisko w powyższym zakresie organ uwzględnił informacje o stanie zdrowia skarżącego i wykazanych dochodach miesięcznych w łącznej kwocie 669,84 złotych. Pomimo spełnienia przesłanek ustawowych organ nie uwzględnił wniosku skarżącego stwierdzając, że przyznanie przedmiotowej ulgi, zarówno w postaci rozłożenia zaległości na raty, jak i w szczególności w postaci umorzenia odsetek za zwłokę, stanowiłoby nieusprawiedliwione uprzywilejowanie wnioskodawcy w stosunku do innych przedsiębiorców, którzy nie tylko dopełniają wszelkich wymaganych prawem formalności, ale i zapewniają środki na prowadzenie działalności, w tym wywiązują się z obowiązku płacenia podatków. Organ podniósł, że nałożona na skarżącego sankcja administracyjna w postaci opłaty eksploatacyjnej za wydobywanie kopaliny bez koncesji jest skutkiem bezprawnego działania strony, a nie efektem wypadku losowego. Zważywszy powyższe, organ uznał, że zastosowanie ulgi w spłacie zaległości byłoby sprzeczne z interesem publicznym.

Podkreślić należy, że przewidziana w art. 67a Ordynacji podatkowej instytucja udzielania ulg w spłacie należności podatkowych dotyczy opłaty eksploatacyjnej, która stanowi daninę publiczną. Zgodnie z treścią art. 142 ustawy Prawo geologiczne i górnicze (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 1064) do opłat, o których mowa w dziale VII ww. ustawy, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Ordynacja podatkowa dotyczące zobowiązań podatkowych. Określone tymi przepisami uprawnienia organów podatkowych przysługują wierzycielom. Wierzycielami są odpowiednio gmina, powiat, województwo oraz NFOŚiGW. Zważywszy powyższe argument organu o sankcyjnym charakterze opłaty eksploatacyjnej nie może skutecznie uzasadniać odmowy rozłożenia na raty lub umorzenia tych należności, bowiem sugerowałby - co do zasady - wyłączenie stosowania omawianej regulacji względem opłaty eksploatacyjnej ustalonej za wydobycie kopaliny bez koncesji.

Zdaniem Sądu, o ile można zgodzić się z organem co do tego, że nawet w sytuacji udzielenia ulgi, sytuacja majątkowa skarżącego nadal będzie utrudniała spłatę należności, to jednak, mając na uwadze typowo wnioskowy charakter przedmiotowego postępowania administracyjnego, brak jest możliwości antycypowania hipotetycznego złożenia przez skarżącego innego, dalej idącego wniosku (np. o umorzenie należności głównej), co zdaje się sugerować organ w końcowej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Skoro skarżący widzi możliwość dokonania spłaty (np. z pomocą rodziny - vide - skarga), to należy rozważyć udzielenie mu żądanej ulgi. Należy bowiem uznać za zgodne z interesem publicznym, aby strona postępowania, dotknięta niekorzystną sytuacją losową, mimo wszystko przynajmniej w pewnej części należność publicznoprawną uregulowała. Podkreślenia wymaga, ze realność dokonania spłaty potwierdza fakt wywiązania się z analogicznej należności, gdzie Burmistrz Miasta T. decyzja z dnia [...] stycznia 2013 r. udzielił skarżącemu stosownej ulgi (vide – załączniki do skargi).

Rację ma także skarżący, wskazując na niespójność w twierdzeniach organu, wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, sugerujących brak podstaw do rozłożenia należności na raty - z uwagi na brak środków na ich opłacenie oraz brak podstaw do umorzenia należności z tytułu odsetek za zwłokę - z uwagi na posiadany przez skarżącego majątek, który skarżący może spieniężyć - przy jednoczesnym twierdzeniu, że w sprawie zachodzi przesłanka ważnego interesu podatnika. Sąd podkreśla, że z oświadczeń skarżącego składanych w toku postępowania jednoznacznie wynika, że intencją wystąpienia z wnioskiem o udzielenie ulgi było uzyskanie od organu pomocy w spłacie zadłużenia. Wielokrotnie skarżący podnosił, że nie uchyla się od zapłaty należności a jedynie wnosi o przewidziane w przepisach prawa przyznanie ulgi w jej spłacie. Oceniając zatem działanie organu z perspektywy interesu publicznego uznać należy, że w sytuacji, gdy organ nie kwestionuje, że spełnione zostały ustawowe warunki rozłożenia na raty, czy umorzenia należności i mimo to nie uwzględnia wniosku to takie postępowanie trudno pogodzić z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej (art. 8 kpa), czy też dbałością o stan finansów publicznych (por. wyrok NSA z 4 września 2014 r., II GSK 1208/13 – dostępne w CBOSA).

W ocenie Sądu zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko organu, wskazujące na negowanie zasadności stosowania ulgi w postaci rozłożenia na raty, czy umorzenia należności w przypadku opłaty eksploatacyjnej naliczonej za wydobywanie kopaliny bez koncesji jako sankcji administracyjnej za bezprawne działanie strony, nie zostało oparte na wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a tym samym nosi cechy dowolności przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem powołanego już powyżej art. 7 kpa a także art. 77 § 1 kpa, który określa obowiązki organu w zakresie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Uznając, że w rozpatrywanej sprawie nastąpiło przekroczenie granic uznania administracyjnego, Sąd stwierdza, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w uzasadnieniu niniejszego wyroku oraz prawidłowo wyważyć bezspornie występujące przesłanki ważnego interesu dłużnika z przesłanką interesu publicznego, jaką niewątpliwie jest dążenie do zaspokojenia roszczenia wynikającego z decyzji administracyjnej, a co w świetle oświadczeń oraz podejmowanych przez skarżącego działań uprawdopodabnia, iż skarżący wywiąże się z należności publicznoprawnej w złagodzonej poprzez udzielenie przedmiotowej ulgi, formie.

Uchylenie obydwu wydanych decyzji ma na celu umożliwienie skarżącemu skorzystania z pełnego postępowania administracyjnego, w tym z prawa do ewentualnego dwukrotnego rozpatrzenia sprawy (art. 15 kpa), celem obrony jego praw.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.