Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1079/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 113, art. 133, art. 205 § 2 i 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 185 par. 1 , art. 203 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Teza: W świetle treści przepisu art. 205 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.

1270 ze zm.) brak podstaw prawnych do zasądzenia na rzecz strony skarżącej

zwrotu kosztów dojazdu jej pełnomocnika - radcy prawnego ustanowionego z

wyboru

TEZY

W świetle treści przepisu art. 205 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.

1270 ze zm.) brak podstaw prawnych do zasądzenia na rzecz strony skarżącej

zwrotu kosztów dojazdu jej pełnomocnika - radcy prawnego ustanowionego z

wyboru


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sylwester Marciniak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Juliusz Antosik sędzia NSA Janusz Zubrzycki Protokolant Dariusz Rosiak po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej I. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 15 marca 2006 r. sygn. akt I SA/Ke 551/05 w sprawie ze skargi I. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu spółki z o. o. jako osoby trzeciej z tytułu zaległości w podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach na rzecz I. O. kwotę 1060,90 zł (jeden tysiąc sześćdziesiąt złotych 90/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 marca 2006 r., sygn. akt I SA/Ke 551/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę I. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach z dnia [...], nr [...], w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu spółki z o. o. jako osoby trzeciej z tytułu zaległości w podatku od towarów i usług.

2. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji ustalił, iż organy podatkowe, z racji braku możliwości wyegzekwowania należności z zaległości podatkowych w podatku VAT Firmy Wielobranżowej O. sp. z o. o. w K. za okres od grudnia 2001 r. do sierpnia 2003 r., stwierdziły przeniesienie odpowiedzialności z tego tytułu na członków zarządu spółki. W okresie powstania zaległości podatkowej skarżąca była ujawniona w rejestrze handlowym jako prezes zarządu, a w latach 2002 - 2003 podpisywała jako prezes zarządu dokumenty księgowe spółki przekazywane następnie do akt rejestrowych, stąd też na mocy art. 116 Ordynacji podatkowej ponosi ona, solidarnie ze spółką, odpowiedzialność za zaległości podatkowe powstałe w czasie pełnienia przez nią obowiązków członka zarządu. Skarżąca nie wykazała istnienia żadnej z okoliczności wyłączających ponoszenie przez nią tej odpowiedzialności.

3. W skardze na powyższe postanowienie skarżąca podniosła, iż od 2000 r. nie jest związana ze spółką O., gdyż złożyła rezygnację i z dniem 22 sierpnia 2000 r. została z funkcji prezesa odwołana. Powołała się na dokumenty złożone w toku postępowania administracyjnego - uchwałę z dnia 22 sierpnia 2000 r. i kserokopię pisma skierowanego do Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 25 sierpnia 2000 r. Nadto zarzuciła przedawnienie roszczenia.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, oddalając skargę, wskazał, że istotą sporu w sprawie jest to, czy w okresie powstania zaległości podatkowych spółki skarżąca pełniła funkcję prezesa jej zarządu, czy też nie. W ocenie Sądu I instancji skarżąca nie obaliła domniemania z art. 17 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym o zgodności z prawem wpisu do rejestru o jej udziale w składzie zarządu w przedmiotowym okresie. Obaleniem takim nie mogą być wskazane przez skarżącą dokumenty z racji ich braku w aktach rejestrowych. Fakt niezłożenia, mimo wezwania organu, oryginałów tych dokumentów, potwierdza tezę, iż do czynności obrazowanych złożonymi kserokopiami nie doszło. Sprawowanie przez skarżącą funkcji prezesa zarządu po 2000 r. potwierdzają podpisywane przez nią dokumenty finansowe składane do akt rejestrowych, stąd wnioski organów w tym zakresie są prawidłowe. Skoro skarżąca nie wykazała żadnej z okoliczności wyłączających jej odpowiedzialność, zaskarżona decyzja prawidłowo ustala jej odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki. Zobowiązanie nie jest przedawnione, bowiem zgodnie z art. 118 § 2 Ordynacji podatkowej przedawnienie zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej następuje po upływie 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym została doręczona. Nie przedawniło się też prawo do wydania decyzji, wynoszące 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość (art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej).

5. W skardze kasacyjnej strona, reprezentowana przez radcę prawnego M. T. S., zaskarżyła w całości powyższy wyrok oraz wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, o dopuszczenie dowodu z akt Sądu Okręgowego w Kielcach Wydział VI Ubezpieczeń Społecznych, sygn. akt VI U 1775/05 oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zastępstwa, według norm przepisanych.

Skarga kasacyjna została oparta na zarzutach: naruszenia przepisów postępowania, przy czym uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 120, art. 122, art. 123, art. 124, art. 133 § 1, art. 187, art. 191, art. 192, art. 247 § 1 pkt 3 i art. 290 Ordynacji podatkowej i art. 113, art. 133 i art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w ten sposób, że sąd zamknął rozprawę, uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, mimo niedokonania tego wyjaśnienia, a także orzekając na podstawie jedynie części akt sprawy, nie rozstrzygając w granicach sprawy; naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 17 ust. 1 ustawy o KRS, art. 116 Ordynacji podatkowej, a także licznych wymienionych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przepisów Kodeksu spółek handlowych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że Sąd I instancji orzekł wbrew bezwzględnie obowiązującym przepisom, a treść zaskarżonego orzeczenia stoi w sprzeczności z ustaleniami przyjętymi przez Sąd Okręgowy w Kielcach w wyroku w sprawie o sygn. akt VI U 1775/05. Pełnomocnik wskazał, że skarżąca złożyła w 2000r. rezygnację ze stanowiska prezesa zarządu spółki, a uchwałą wspólników z dnia 22 sierpnia 2000 r. została odwołana z zarządu zgodnie z art. 197 § 1 Kodeksu handlowego. Skoro nie była już członkiem zarządu, to nie ciążył na niej obowiązek zgłoszenia zmian w składzie zarządu celem ich wpisania do rejestru handlowego (art. 166 i art. 168 Kodeksu handlowego). Strona podkreśliła, iż w chwili odwołania skarżącej z zarządu dane dotyczące spółki były wpisane do Rejestru Handlowego, który nie zawierał domniemania prawdziwości zawartych w nim danych, a wpisy do tego rejestru miały charakter deklaratoryjny. Stąd też wnioski wyciągnięte przez Sąd I instancji z art. 17 ustawy o KRS są błędne. Strona przywołała szereg orzeczeń wskazując, iż zmiana członków zarządu spółki następuje w drodze wyboru, niezależnie od tego, czy zostało to ujawnione poprzez wpis w rejestrze. Odpowiedzialność odwołanych członków zarządu nie może podlegać różnicowaniu w zależności od tego, czy spółka dokonała odpowiednich aktów staranności w zakresie obowiązków rejestracyjnych, na co odwołany członek zarządu nie ma już żadnego wpływu. Prawidłowo podjęta uchwała o odwołaniu członka zarządu staje się skuteczna niezależnie od ujawnienia zmiany w składzie zarządu w rejestrze. Wpis członka zarządu do rejestru ma co do zasady charakter deklaratoryjny i nie może stanowić jedynej przesłanki przypisania odpowiedzialności z art. 116 Ordynacji podatkowej. Potwierdzeniem odwołania skarżącej z zarządu są załączone przez nią dowody - kopie uchwały z dnia 22 sierpnia 2000 r. i pisma skierowanego do Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 25 sierpnia 2000 r. Uznanie przez Sąd I instancji, iż pisma te nie mogły być dowodem w sprawie niezgodne jest z art. 75 Kodeksu postępowania administracyjnego - skoro skarżąca nie dysponowała oryginałem uchwały, to należało dopuścić jako dowód kopię, a dopiero potem oceniać jej znaczenie. Nadto na żądanie Sądu pełnomocnik dostarczył w dniu 13 marca 2006 r. oryginał zgłoszenia zmian z prezentatą Sądu rejestrowego - Sąd z nieznanych przyczyn zataja fakt dostarczenia oryginału i nie ustosunkowuje się do tego w uzasadnieniu wyroku. Niezrozumiałym jest dla strony stanowisko Sądu, skoro niekwestionowany jest fakt, że wniosek został złożony, a jedynie został zwrócony z powodu nieuiszczenia wpisu - jest to dowód na to, że wniosek był i to pełny, gdyż zarządzenie nie wspomina o brakach.

Odnosząc się do wskazania Sądu I instancji, iż do akt rejestrowych składane były dokumenty finansowe podpisywane przez skarżącą jako prezesa zarządu spółki, strona podniosła, iż nie może to stanowić podstawy do stwierdzenia, iż skarżąca pełniła tę funkcję, bowiem członków zarządu ustanawiają wspólnicy, a przepisy nie przewidują możliwości samodzielnego uznania się za członka zarządu (art. 195 § 3 Kodeksu handlowego, art. 201 § 4 Kodeksu spółek handlowych).

Strona wskazała też, iż Sąd I instancji nie ustalił, od którego momentu organ mógł przyjąć fakt niepłacenia. Data ta jest ważna dla określenia, czy brak było majątku na pokrycie zobowiązań, czy egzekucja była w danym momencie bezskuteczna oraz czy nie zachodziły inne przesłanki egzoneracyjne po stronie skarżącej. Ma to duże znaczenie z punktu widzenia odpowiedzialności członka zarządu wynikającej z art. 116 Ordynacji podatkowej.

Strona podniosła także, iż wyrokiem z dnia 31 marca 2006 r., sygn. VI U 1775/05, Sąd Okręgowy w Kielcach Wydział VI Ubezpieczeń Społecznych uznał, iż skarżąca skutecznie została odwołana z zarządu przedmiotowej spółki już w sierpniu 2000 r.

Na rozprawie kasacyjnej pełnomocnik skarżącej sprostował, iż nie nastąpiło naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 i art. 290 Ordynacji podatkowej. Nadto, oprócz kosztów zastępstwa procesowego wniósł o zwrot kosztów dojazdu w kwocie 392,30 zł.

6. Dyrektor Izby Skarbowej w Kielcach nie skorzystał z możliwości złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną, a jego pełnomocnik na rozprawie kasacyjnej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna skarżącej zasługuje na uwzględnienie.

7. Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z kolei art. 183 tej ustawy stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 ustawy, a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej.

Zgodnie z art. 174 powyższej ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Autor skargi powinien wskazać konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżanym orzeczeniem przepisy prawa materialnego i procesowego. W odniesieniu do prawa materialnego powinien wykazać, na czym polegała dokonana przez Sąd I instancji ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd oraz podać, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego. (takie też stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 marca 2005 r. FSK 618/04 ONSA 2005/6/120).

8. Zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego sprowadzają się z jednej strony do przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), a z drugiej strony przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

9. Przechodząc do pierwszego z zarzutów natury procesowej to jest naruszenia szeregu przepisów Ordynacji podatkowej, a mianowicie art.120, art.122, art.123, art.133 § 1, art.187, art.191 i art.192 (gdyż co do art.247 § 1 pkt 3 i art.290 pełnomocnik skarżącego cofnął zarzuty), należy stwierdzić że są one chybione. Pomijając już nawet to, iż nie zawierają one szerszego uzasadnienia, to nie mogą one być uwzględnione, gdyż autor skargi kasacyjnej nie powołał w powiązaniu z nimi żadnego przepisu z zakresu procedury sądowej. Ordynacja podatkowa nie jest stosowana bezpośrednio przez sądy administracyjne w ich postępowaniu, dlatego nie może stanowić kryterium oceny wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ze względu na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej nie wolno mu badać, czy w procesie poprzedzającym wydanie zaskarżonego wyroku doszło do naruszenia niewskazanego w skardze kasacyjnej przepisu postępowania sądowego. Ponieważ Ordynacja podatkowa nie mogła być stosowana bezpośrednio przez Sąd I instancji, jej przepisy nie mogły zostać naruszone. Tak też stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 maja 2004 r. FSK 80/04 (ONSA 2004/1/12).

10. Z kolei jeżeli chodzi o zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego to jest naruszenia art.113, 133 i 134 P.p.s.a. to należy przyjąć, iż są one częściowo zasadne.

11. Mianowicie przepis art. 113 stanowi, że Przewodniczący zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną (§ 1) i że można zamknąć rozprawę również w przypadku, gdy ma być przeprowadzony jeszcze uzupełniający dowód z dokumentów znanych stronom, a przeprowadzenie rozprawy co do tego dowodu sąd uzna za zbyteczne (§ 2). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 lutego 2006 r. I OSK 723/05 (LEX nr 194368) przepis art. 113 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), który upoważnia przewodniczącego do zamknięcia rozprawy, po uznaniu przez Sąd, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona do rozstrzygnięcia, ma charakter "porządkowy". Reguluje on jedynie jedną z kompetencji przewodniczącego, która wynika z jego funkcji. Natomiast dla skuteczności skargi kasacyjnej opartej na zarzucie naruszenia przepisów postępowania art. 174 pkt 2 tej ustawy, konieczne jest ustalenie, że to naruszenie dotyczyło istotnych przepisów postępowania, gdyż tylko naruszenie takich przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powołany przepis nie ma istotnego charakteru. Tezę powyższą skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, zwłaszcza co do istotnego wpływu na wynik sprawy, chociaż już nie w pełni zgadzając się z podziałem przepisów postępowania na istotne i nieistotne.

Także należy przyjąć, że w tej sprawie nie doszło do naruszenia art.113 § 2 P.p.s.a., gdyż z protokołu rozprawy z dnia 9.03.2006 r. wynika jedynie, że Sąd I instancji postanowił zobowiązać pełnomocnika skarżącej do przedłożenia pełnomocnictwa. Natomiast strona skarżąca nie skorzystała z możliwości złożenia sprostowania lub uzupełnienia protokołu w trybie art.103 P.p.s.a. Co prawda w piśmie procesowym z dnia 13.03.2006 r. stwierdza, że z uwagi na wezwanie Sądu przedkłada oryginał wniosku dotyczącego zmiany w składzie zarządu Firmy Wielobranżowej O. sp. z o.o. oraz pełnomocnictwo. Nadto w skardze kasacyjnej podnosi, że na żądanie Sądu I instancji przedłożył oryginał dokumentu, jednakże Sąd z nieznanych przyczyn zataja fakt dostarczenia oryginału i nie ustosunkowuje się do tego w uzasadnieniu wyroku. Skoro jednakże takie żądanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie wynika z protokołu rozprawy, należy dojść do przekonania, że i zarzut naruszenia § 2 art.113 jest bezzasadny.

12. Natomiast należy uznać za słuszny zarzut naruszenia przepisu art.133 P.p.s.a. który stanowi że Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi (§1), Sąd może zamkniętą rozprawę otworzyć na nowo (§ 2),rozprawa powinna być otwarta na nowo, jeżeli istotne okoliczności ujawniły się dopiero po jej zamknięciu (§ 3). Skoro bowiem Sąd I instancji w uzasadnieniu stwierdził, że "obaleniem domniemania nie mogą być złożone kserokopie uchwały o odwołaniu ani pisma do sądu wobec ich braków w aktach rejestrowych. Fakt niezłożenia mimo wezwania organu oryginałów tych dokumentów potwierdza tezę, że do czynności obrazowanych złożonymi kserokopiami nie doszło", a jednocześnie w aktach sądowych znajduje się oryginał wniosku do sądu rejestrowego o ujawnienie zmiany w składzie zarządu spółki O. i to z prezentatą biura podawczego Sądu z dnia 25.08.2000 r. (k.60 akt Sądu I instancji) to nie sposób przyjąć, że nie doszło do naruszenia art.133 P.p.s.a. Przy czym trzeba uznać, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy podzielić pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 25 maja 2006 r. II GSK 43/06 (LEX nr 236403) że pisma wpływające do sądu w związku z daną sprawą są dołączane do akt postępowania. Nie oznacza to jednak, że każde pismo strony, które wpłynie po zamknięciu rozprawy, zobowiązuje sąd do otwarcia rozprawy. Jednakże w okolicznościach niniejszej sprawy, zwłaszcza w świetle wyżej cytowanego uzasadnienia wyroku Sąd I instancji powinien ocenić przesłany oryginał dokumentu ewentualnie otworzyć rozprawę na nowo. Należy bowiem mieć na uwadze, iż aktami sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) są zarówno akta sądowe, jak i przedstawione sądowi administracyjnymi akta administracyjne (podatkowe). Tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 września 2005 r. FSK 1925/04 LEX nr 173085.

13. Z kolei zarzut naruszenia art.134 P.p.s.a., zresztą bliżej nie uzasadniony należy uznać za chybiony.

14. Natomiast rozpoznanie zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego w świetle powyższego, a mianowicie że stan faktyczny nie został zupełnie oceniony należy uznać, że byłoby przedwczesne.

15. Ubocznie należy wskazać, że decyzja o przeniesieniu odpowiedzialności skarżącej jako członka zarządu przedmiotowej spółki, obejmuje szerszy okres (o luty i kwiecień 2004 r.) jak powołana decyzja określająca wysokość zaległości w podatku od towarów i usług tejże spółki.

Nadto rozważenia wymaga możliwość rozbieżnego orzecznictwa sądów administracyjnych i powszechnych w zakresie przeniesienia odpowiedzialności członków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe jak i zaległe składki ubezpieczenia społecznego.

16. Wobec stwierdzenia, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

17. Na koszty postępowania kasacyjnego skład się wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 160,90 zł oraz wynagrodzenie radcy prawnego skarżącej za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w wysokości 900 zł. Natomiast Sąd nie znalazł podstaw prawnych do zasądzenia na rzecz skarżącej zwrotu kosztów dojazdu jej pełnomocnika, gdyż w świetle treści przepisu art.205 § 2 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednakże nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego. Przy czym w myśl § 3 art.205 zasady ustalania wysokości przysługujących stronie należności, o których mowa w § 1 i 2, oraz tryb przyznawania i sposób wypłacania tych należności, określają przepisy odrębne. Jednakże rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ...(Dz. U. Nr 163, poz.1349 ze zm.) w przeciwieństwie do kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, któremu przyznaje zwrot niezbędnych, udokumentowanych wydatków nie czyni tego w stosunku do radcy prawnego ustanowionego z wyboru.