Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 267/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 56 ust. 2 i ust. 4, art. 51 ust. 1 pkt 3 i 10
journal: Dz.U. 2015 poz 1651
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz – Kluj (spr.), sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Protokolant referent stażysta Wioletta Matuszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na wykonanie czynności wobec chronionych gatunków roślin oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., znak:-[...], Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, dalej "GDOŚ", na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.), dalej "k.p.a." w związku z art. 56 ust. 2 i ust. 4, art. 51 ust. 1 pkt 3 i 10 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r. poz. 1651, z późn. zm.), dalej "O.P" oraz § 6 ust. 1 pkt 3 i 8 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin (Dz. U. z 2014 r. poz. 1409), dalej "rozporządzenie" po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia [...] z dnia 14 lipca 2016 r., [...], od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...], utrzymał ją w mocy.

Stan sprawy przedstawiał się w sposób następujący.

Wnioskiem z dnia 22 marca 2016 r., znak: [...], uzupełnionym pismem z dnia 11 kwietnia 2016 r., znak: [...], Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, dalej "GDDKiA" zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., dalej "RDOŚ", "organ I instancji" o wydanie zezwolenia na umyślne przemieszczanie w środowisku przyrodniczym (przesadzenie) okazów: gnidosza rozesłanego (Pedicularis sylvatica), mieczyka dachówkowatego (Gladiolus imbricatus), kukułki plamistej (Dactylorhiza maculata) oraz goryczki wąskolistnej (Gentiana pneumonanthe) oraz zniszczenie ich siedlisk, w związku z realizacją inwestycji pn. Rozbudowa drogi krajowej nr 1 do parametrów drogi ekspresowej na odcinku od granicy województwa [...] do węzła drogowo-kolejowego w S. .

Postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], organ I instancji dopuścił Stowarzyszenie [...] dalej: "Stowarzyszenie", "Skarżąca", do udziału w ww. postępowaniu na prawach strony.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...], RDOŚ zezwolił GDDKiA na umyślne przemieszczanie w środowisku przyrodniczym (przesadzanie) okazów gnidosza rozesłanego, mieczyka dachówkowatego, kukułki plamistej i goryczki wąskolistnej oraz zniszczenie ich siedlisk na obszarze do 5 ha, na działkach położonych w obrębie S., tj. obręb [...] arkusz [...]: [...]; obręb arkusz [...]: [...] oraz obręb [...] arkusz [...]: [...], przeznaczonych pod rozbudowę drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku od granicy województwa [...] do węzła drogowo - kolejowego w S. , przy spełnieniu określonych w decyzji warunków. Termin obowiązywania zezwolenia określono do dnia 15 listopada 2020 r.

Pismem z dnia 27 czerwca 2016 r., znak: [...], GDDKiA zwróciła się do RDOŚ o nadanie ww. decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, uzasadniając powyższe interesem społecznym oraz wyjątkowo ważnym interesem strony.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...], RDOŚ nadał decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...], rygor natychmiastowej wykonalności.

Pismem z dnia 14 lipca 2016 r., znak: [...], Stowarzyszenie odwołało się od ww. decyzji, zarzucając jej naruszenie:

1) art 56 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (dalej: uop) w zw. z art 51 ust. 1 pkt 10 uop oraz art. 56 ust. 4 uop, poprzez wydanie zezwolenia na czynności w stosunku do gatunków objętych ochroną ścisłą i częściową, tj. niszczenie siedlisk, umyślne przemieszczenie z miejsc regularnego przebywania na inne miejsca, chwytanie, przetrzymywanie oraz przenoszenie, płoszenie i niepokojenie - pomimo że, nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające wydanie takiego zezwolenia;

2) § 6 ust. 1 pkt 3 i 8 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin (dalej: rogr), poprzez nieuzasadnione złamanie zakazu niszczenia siedlisk i umyślnego przemieszczania w środowisku przyrodniczym rośliny objętej ścisłą ochroną gatunkową, tj. goryczki wąskolistnej;

3) § 9 pkt 1, 2, 3 i 4 rogr, poprzez wydanie rozstrzygnięcia, które zaprzecza instrumentom ścisłej ochronie goryczki wąskolistnej, takim jak: inwentaryzowanie, ocena stanu zachowania, monitorowanie stanowisk, siedlisk, ostoi i populacji roślin, zabezpieczanie ostoi, stanowisk i siedlisk, ustalenie stref ochrony ostoi lub stanowisk gatunków, wykonywanie zabiegów ochronnych utrzymujących właściwy stan siedliska roślin;

4) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak dokładnego i wyczerpującego zbadania okoliczności przedmiotowej sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, a w związku z tym wydanie rozstrzygnięcia sprzecznego z ustaleniami faktycznymi sprawy, wynikającymi z przedstawionych dokumentów, opinii i ekspertyz, co również skutkowało wadliwym uzasadnieniem skarżonej decyzji;

5) art. 56 ust. 6 uop, poprzez wydanie zezwolenia na podstawie wniosku, który był niezupełny i nie zawierał elementów określonych przepisami prawa.

Pismem z dnia 25 lipca 2016 r., znak: [...], RDOŚ przekazał, na podstawie art. 133 k.p.a., Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska (dalej: GDOŚ/ organ odwoławczy) ww. odwołanie, uznając, iż nie znalazł podstaw do zmiany decyzji we własnym zakresie, w trybie art. 132 k.p.a.

Organ II instancji nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wskazał, że zgodnie z Załącznikiem nr 1 (pozycja: 181 i 234) rozporządzenia, goryczka wąskolistna i mieczyk dachówkowaty należą do gatunków objętych ochroną ścisłą, wobec których obowiązuje, m. in., zakaz niszczenia ich siedlisk (§ 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia) oraz zakaz umyślnego przemieszczania w środowisku przyrodniczym (§ 6 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia).

Ponadto, stosownie do Załącznika nr 2 (pozycja: 247 i 259) kukułka (storczyk) plamista i gnidosz rozesłany należą do gatunków objętych ochroną częściową, wobec których również obowiązują ww. zakazy.

Na podstawie art. 56 ust. 2 oraz ust. 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 i 10 O.p. w związku z § 6 ust. 1 pkt 3 i 8 rozporządzenia, regionalny dyrektor ochrony środowiska na obszarze swojego działania może zezwolić w stosunku do gatunków roślin objętych ochroną ścisłą i częściową na niszczenie ich siedlisk oraz umyślne przemieszczanie w środowisku przyrodniczym, w przypadku łącznego spełnienia dwóch generalnych przesłanek, tj. braku rozwiązań alternatywnych, jeżeli nie są szkodliwe dla zachowania we właściwym stanie ochrony dziko występujących populacji chronionych gatunków roślin, zwierząt lub grzybów oraz w przypadku zaistnienia jednej z indywidualnych przesłanek, wskazanych w art. 56 ust. 4 pkt 1-7 O.p.

W niniejszej sprawie konieczność uzyskania zezwolenia na odstępstwo od zakazów, obowiązujących wobec roślin należących do ww. gatunków chronionych, podyktowana jest realizacją inwestycji drogowej, polegającej na rozbudowie drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej, na odcinku od granicy województwa [...] do węzła drogowo- kolejowego w S. . Łączna długość planowanego odcinka wynosi ok. 7,5 km. Droga przebiegać będzie po zachodniej stronie miasta S., omijając je, i jednocześnie stanowić będzie obwodnicę miejscowości: S. , Z., W. i P. Droga w większości będzie poprowadzona po nowym śladzie. W następstwie realizacji tejże inwestycji dojdzie do wyprowadzenia ruchu samochodowego poza miasto S., co wiązać się będzie z poprawą jakości powietrza atmosferycznego na terenie miasta i zmniejszeniem oddziaływania na klimat akustyczny - powyższe zaś przełoży się na poprawę warunków życia ludzi. Dodatkowo, przeniesienie drogi z dala od ww. miejscowości wpłynie bezpośrednio na poprawę bezpieczeństwa kierowców oraz pieszych w ruchu lokalnym. Inwestycja we wnioskowanym wariancie lokalizacyjnym wpisuje się ponadto w założenia Programu Ochrony Powietrza dla woj. [...] , przyjętego uchwałą Sejmiku Województwa [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r., gdzie jednym z zadań ograniczających skutki negatywnego oddziaływania transportu samochodowego w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza jest konieczność przebudowy istniejących szlaków komunikacyjnych, celem zwiększenia ich przepustowości, a także budowa nowych obwodnic, w celu wyprowadzenia ruchu tranzytowego z centrów miast. Biorąc powyższe argumenty pod uwagę, należy stwierdzić, iż w przedmiotowej. sprawie zaistniały niewątpliwie indywidualne przesłanki umożliwiające wydanie zezwolenia, o których mowa w art. 56 ust. 4 pkt 6 i 7 uop, tj. udzielenie odstępstwa od zakazów wynika z koniecznych wymogów nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogów o charakterze społecznym lub gospodarczym.

Odnosząc się do kwestii dotyczącej rozwiązań alternatywnych stowarzyszenie wskazało, iż w sprawie istnieją warianty alternatywne wobec zniszczenia chronionych gatunków roślin, obejmujące zaniechanie realizacji węzła [...], bądź też zmianę jego lokalizacji (tj. bliżej S.). W związku z tym organ II instancji wyjaśnił, że przesłanki dotyczącej braku rozwiązań alternatywnych, o której mowa w art. 56 ust. 4 uop, nie należy utożsamiać z tzw. analizą wariantową obecną w procedurze oceny oddziaływania przedsięwzięć na środowisko, przeprowadzaną w ramach ustawy z dnia 3 października 2008 r o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 353, z późn. zm.) (dalej: uooś). Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5-7 uooś, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać, m.in.: opis analizowanych wariantów, w tym wariantu proponowanego przez wnioskodawcę, racjonalnego wariantu alternatywnego oraz wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru, określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów i uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu, ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko. Zgodnie natomiast z art. 81 ust. 1 uooś: jeże' z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody wnioskodawcy, odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia. Przesłanka dotycząca braku rozwiązań alternatywnych, o której mowa w art. 56 ust. 4 uop, odnosi się natomiast do przeprowadzenia analizy czy istnieje możliwość osiągnięcia zamierzonego celu bez konieczności wykonywania czynności zakazanych w stosunku do gatunków objętych ochroną. Sytuacje te osadzone są więc w zupełnie odrębnych przepisach prawa materialnego, stąd też przenoszenie tzw. analizy wariantowej na potrzeby postępowań w sprawie odstępstw od czynności zakazanych wobec gatunków objętych ochroną jest nieuprawnione i niedopuszczalne. Prowadzenie analizy w zakresie możliwych wariantów realizacji rozbudowywanej drogi krajowej nr [...], jak słusznie wskazał RDOŚ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, było zasadne na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej, zakończonego decyzją RDOŚ z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...] (kwestie dot. budowy węzła S. były poddawane szczegółowej analizie w toku ww. postępowania), nie zaś w toku wydawania rozstrzygnięcia z zakresu ochrony gatunkowej. W trakcie prowadzonego postępowania z zakresu ochrony gatunkowej analizie może zostać poddana realizacja inwestycji w kształcie wskazanym we wniosku GDDKiA z dnia 22 marca 2016 r., znak: [...], zbieżnym z tym, który został usankcjonowany ww. decyzją środowiskową. Należy zaznaczyć, iż na żadnym etapie toczącego się postępowania z zakresu ochrony gatunkowej, GDDKiA nie dokonał formalnej modyfikacji lokalizacji planowanej inwestycji, która została wskazana we wniosku z dnia 22 marca 2016 r., a także określona w decyzji środowiskowej, co potwierdza dokumentacja zgromadzona w sprawie.

Ze względu zatem na charakter i zakres prac budowlanych, wykonywanych w rejonie węzła S. oraz na odcinku od ww. węzła do granicy województwa [...], w pasie objętym liniami rozgraniczającymi inwestycji, uwzględniających zdjęcie powierzchniowej warstwy ziemi na obszarze budowy planowanego odcinka drogi [...], a następnie zajęcie ww. powierzchni pod infrastrukturę drogową, zniszczenie siedlisk gnidosza rozesłanego, mieczyka dachówkowatego, kukułki plamistej i goryczki wąskolistnej na tym terenie jest nieuniknione. Brak jest zatem rozwiązań alternatywnych, umożliwiających przeprowadzenie ww. inwestycji z jednoczesnym pozostawieniem siedliska ww. gatunków w przedmiotowej lokalizacji w niezmienionym stanie. Alternatywą wobec zniszczenia okazów ww. gatunków chronionych jest ich translokacja, przeprowadzona zgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu RDOŚ, w inne, wyselekcjonowane w ramach postępowania ocenowego, miejsce (dz. ew. nr [...], obręb [...] ). Powyższe działanie pozwoli na zachowanie okazów tych gatunków, minimalizując negatywny wpływ inwestycji na ich populacje, jak również stworzenie alternatywnego siedliska ww. gatunkom roślin i zwierząt (modraszek alkon (Phengaris alcon)).

Odnosząc się do zaistnienia w sprawie drugiej generalnej przesłanki, zgodnie z którą wydanie zezwolenia jest możliwe pod warunkiem, iż nie będzie to szkodliwe dla zachowania we właściwym stanie ochrony dziko występujących populacji chronionych gatunków roślin, zwierząt lub grzybów, organ wskazał, że biorąc pod uwagę aktualny stan zachowania krajowej populacji ww. gatunków roślin objętych ochroną (nie są one wymienione w Red list of the vascular plants in Poland Czerwonej liście roślin naczyniowych w Polsce K. Zarzycki Z. Szeląg, Kraków 2006, jak również nie zostały umieszczone w Polskiej Czerwonej Księdze Roślin, praca zbiorowa, IOP PAN, Kraków 2014), częste występowanie w województwie [...], skalę ingerencji w populacje ww. gatunków (gnidosz rozesłany 1 stanowisko z kilkoma okazami, mieczyk dachówkowaty - kilkadziesiąt okazów, kukułka plamista - do kilkuset okazów, goryczka wąskolistna od kilkunastu do kilkudziesięciu okazów), a także planowaną translokację roślin w inne miejsce, mające na celu zachowanie okazów i stworzenie siedliska zastępczego, realizacja inwestycji nie wiąże się zagrożeniem dla zachowania we właściwym stanie ochrony ww. gatunków roślin.

Analizując wpływ planowanych działań wobec goryczki wąskolistnej na związaną z ww. gatunkiem nieliczną populację modraszka alkona, uznał, że realizacja inwestycji, w ramach której przewidziana jest translokacja okazów ww. rośliny żywicielskiej motyli i odtworzenie siedlisk na działce zastępczej, nie będzie szkodliwa dla zachowania we właściwym stanie ochrony ww. gatunku motyla. Powyższe stwierdzenie potwierdza decyzja środowiskowa, w której wskazano, iż: nawet jeżeli przyjmiemy, że nastąpi utrata powierzchni siedliska motyli (modraszka alkona, modraszka telejusa i przeplatki aurinii) w dolinie rzeki [...], to zgodnie z dokonaną w raporcie oceną, nie spowoduje to zagrożenia dla populacji tych chronionych gatunków motyli.

W toku prowadzonego postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej, oceniono planowany na siedlisko zastępcze obszar (dz. ew. nr [...], obr. [...] ) jako właściwy do przesadzenia roślin, wskazując w szczególności na podobieństwo elementów biotopu. Przy właściwym zrównoważonym użytkowaniu, z zachowaniem warunków określonych w zezwoleniu RDOŚ, dojdzie do ustabilizowania i stopniowej poprawy stanu flory, aż do osiągnięcia właściwego stanu biocenozy na ww. terenie. Odnosząc się do obecnego, niezadowalającego stanu flory na działce zastępczej organ wskazał, iż zgodnie z ustaleniami decyzji środowiskowej, jak również warunkami określonymi w zezwoleniu RDOŚ, darń z ww. działki, w miejscach przesadzenia będzie wymieniona na darń otaczającą przenoszone rośliny chronione i rośliny żywicielskie. Stąd też aktualny stan roślinności na działce, w tym miejscowy brak wzrostu roślin oraz miejscami ich małe zwarcie, nie czynią bezskutecznym przeprowadzenie translokacji roślin. Jak wskazano w zaskarżonej decyzji, proces przenoszenia roślin będzie wykonywany pod nadzorem przyrodniczym, a siedlisko zastępcze w kolejnych latach będzie utrzymywane i monitorowane. Nadzór przyrodniczy na podstawie obserwacji może zalecić dodatkowe działania pielęgnacyjne, np. podlewanie lub koszenie, zmierzające do osiągnięcia maksymalnego sukcesu przesadzenia roślin na działce zastępczej. Naturalne procesy kształtowania się siedlisk na działce zastępczej będą zatem wspomagane kierunkowymi działaniami.

Reasumując, zostały spełnione ustawowe przesłanki, umożliwiające wydanie zezwolenia w niniejszej sprawie. Bezzasadny jest zatem zarzut podnoszony w odwołaniu, dotyczący naruszenia art. 56 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 10 i 56 ust. 4 O.p, a także przepisów rozporządzenia. Organ I instancji wyjaśnił szczegółowo przesłanki, jakimi się kierował wydając rozstrzygnięcie w sprawie, nie naruszając tym samym art. 107 § 3 k.p.a. Nietrafny, w ocenie GDOŚ, jest również zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a.

Stowarzyszenie zarzuciło RDOŚ wydanie decyzji na podstawie niekompletnego wniosku, nie spełniającego wymogów formalnych, określonych w art. 56 ust. 6 O.p., w którym nie wyjaśniono wpływu zamierzonego działania na zachowanie we właściwym stanie populacji dziko żyjących gatunków chronionych, nie sprecyzowano zagrożeń wynikających z podjętych działań, czy podmiotu, który będzie realizował te działania. Dodatkowo, wniosek nie określa liczby lub ilości osobników roślin, których on dotyczy, podobnie jak decyzja RDOŚ. Odnosząc się do powyższego, wskazać należy, iż art. 56 ust. 6 uop nie określa, iż wniosek powinien zawierać wyjaśnienie wpływu zamierzonego działania na zachowanie we właściwym stanie populacji dziko żyjących gatunków chronionych. Wpływ wnioskowanych działań na zachowanie populacji gatunków chronionych bada samodzielnie organ wydający zezwolenie, w toku analizy przesłanek umożliwiających wydanie zezwolenia na odstępstwo od ustawowych zakazów (art. 56 ust. 4 uop). Wymóg wskazania we wniosku podmiotu realizującego działanie, odnosi się jedynie do chwytania lub zabijania zwierząt, nie zaś działań ujętych w niniejszej decyzji. Ponadto, wniosek zawiera informacje, o których mowa w art. 56 ust. 6 pkt 6 uop, w tym wskazanie zagrożeń wynikających z realizacji planowanych działań. Brak możliwości wskazania dokładnej liczby osobników, których dotyczy wniosek, a następnie określenia ich liczby w zezwoleniu RDOŚ, został szczegółowo uzasadniony we wniosku GDDKiA, jak również w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jak wynika z brzmienia przepisu art. 56 ust. 6 pkt 5 uop, należy wskazać liczbę lub ilość osobników, których dotyczy zezwolenie, o ile jest to możliwe do ustalenia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiodło Stowarzyszenie [...] z siedzibą w B., zaskarżając w całości decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2016 r. Decyzji zarzuciło naruszenie:

I. prawa materialnego:

1) art. 56 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tj. Dz.U. z 2015 r. poz. 1651 ze zm.), dalej jako "u.o.p", w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 10 u.o.p. oraz art. 56 ust. 4 u.o.p., poprzez wydanie zezwolenia na czynności w stosunku do gatunków objętych ochroną ścisłą i częściową, m.in. - niszczenie siedlisk, umyślne przemieszczenie z miejsc regularnego przebywania na inne miejsca - mimo że, nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające wydanie takiego zezwolenia (tzn. uzasadnienie nadrzędnym interesem społecznym, brak alternatywnych rozwiązań, brak szkodliwości dla zachowania we właściwym stanie ochrony dziko występujących populacji chronionych roślin).

II. prawa procesowego, mające wpływ na wynik sprawy:

1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. przez brak dokładnego i wyczerpującego zbadania okoliczności przedmiotowej sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie - a w związku z tym wydanie rozstrzygnięcia sprzecznego z ustaleniami faktycznymi sprawy, wynikającymi z przedstawionych dokumentów, opinii i ekspertyz, co również skutkowało wadliwym uzasadnieniem skarżonej decyzji;

2) art. 15 k.p.a., poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego i brak ponownego, pełnego merytorycznego, wszechstronnego rozpatrzenia sprawy.

Zarzucając powyższe, na podstawie art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i c) p.p.s.a., wniosło o uchylenie w całości: decyzji GDOŚ z dnia [...] listopada 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzji RDOŚ z dnia [...] czerwca 2015 r. i zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu zarzutów skargi stwierdzono, że organ wydający skarżoną decyzję nie zanalizował w przedmiotowym stanie sprawy, wyczerpująco przesłanek determinujących wydanie zezwolenia, tj. braku rozwiązań alternatywnych dla planowanych czynności, jak i konieczność wydania zezwolenia ze względu na nadrzędny interesu publiczny, dokonał rozszerzającej wykładni przesłanek, przemawiających za wydaniem zezwolenia na odstępstwa od zakazów, dotyczących roślin chronionych. Organ nie skonkretyzował na czym ma polegać w przedmiotowym stanie faktycznym spełnienie wymogów nadrzędnego interesu publicznego, którym jest interesem kwalifikowanym, a który powinien być jasno wskazany i wykazany w kontekście przedmiotowego stanu faktycznego.

Każdy przypadek zgłaszania potrzeby wydania zgody na odstępstwo od obowiązujących tego typu zakazów, jako postępowanie wyjątkowo szczególne, wymaga zindywidualizowanej oceny i zindywidualizowanego podejścia oraz bardzo skrupulatnego wyważenia dwóch przeciwstawnych interesów, to jest ochrony przyrody i nadrzędnego interesu społecznego. W treści skarżonej decyzji nie sposób dostrzec tych elementów. Organ w skarżonej decyzji, jedynie blankietowo scharakteryzował inwestycję drogową i wynikające z niej skutki. Trudno uznać, żeby budowa lokalnej obwodnicy na przebiegu trasy [...], która, wbrew twierdzeniom GDOŚ, nigdy nie wprowadzała ruchu tranzytowego do centrum miasta (droga biegnie zachodnim skrajem miejscowości) realizowały nadrzędny interes ogólnospołeczny. Organ pominął, iż to właśnie interes ogólnospołeczny polegający na ochronie prewencyjnej środowiska naturalnego (dziedzictwa przyrodniczego o szczególnym znaczeniu i ochronie) - jest interesem realnym, wykazanym w przedmiotowej sprawie w stopniu wystarczającym, oczywistym w kontekście związania Organów administracji publicznej unijną zasadą przezorności w ochronie środowiska. Należy zwrócić szczególna uwagę na fakt, iż zarówno literatura jak i praktyka nie znają przykładów potwierdzających skuteczność translokacji gatunków motyli, polegającej na przesadzaniu roślin żywicielskich, a temu ma służyć realizacja niniejszego wniosku.

Uzasadniając brak rozwiązań alternatywnych Organ stwierdził, iż wymóg ten "odnosi się natomiast do przeprowadzenia analizy czy istnieje możliwość osiągnięcia zamierzonego celu bez konieczności wykonywania czynności zakazanych w stosunku do gatunków objętych ochroną". Paradoksalnie, w tym kontekście, Organ wyklucza możliwość zmiany lokalizacji (przebiegu inwestycji), skoro - jest to oczywista przecież sposobność osiągnięcia celu - realizacji inwestycji, bez konieczności wykonywania czynności zakazanych względem gatunków roślin objętych ochroną. Zatem rozwiązanie alternatywne wskazywane przez Skarżącego spełnia wymóg "alternatywności" w rozumieniu analizowanych przepisów, a Organ pomija je jedynie ze względów pragmatycznych (łatwość realizacji inwestycji w obecnym planie), co nie ma w przedmiotowej sprawie znaczenia prawnego. W tym kontekście, nie można uzasadniać, jak czyni to Organ, braku alternatyw umożliwiających przeprowadzenie inwestycji z jednoczesnym pozostawieniem siedlisk gatunków w przedmiotowej lokalizacji w niezmienionym stanie - charakterem i zakresem prac budowlanych, wykonywanych w rejonie inwestycji. Co więcej taka alternatywa została zauważona przez samego wnioskodawcę i jest przez niego realizowana. GDDKiA podpisała umowę z firmą J. na opracowanie zamiennej dokumentacji projektowej stadium Projektu Budowlanego dla zadania polegającego na budowie drogi ekspresowej [...] na odcinku: granica województw [...]/[...] - węzeł drogowo-kolejowy w S. (zmiana rozwiązań dot. WĘZŁA [...]) wraz z uzyskaniem decyzji o zmianie decyzji ZRID. W wyniku zmiany ZRID dojdzie do zmiany lokalizacji węzła S. , a w konsekwencji do zmiany oddziaływania inwestycji na gatunki objęte zezwoleniem. Fakt ten znajduje potwierdzenie w dokumentach inwestora "przeprojektowanie węzła S. znacznie zmniejszy powierzchnię inwestycji jak i obszar jej oddziaływania. /.../ zmniejszenie powierzchni spowoduje zachowanie cennych siedlisk roślin /.../ - strona 13 w dokumencie "Sprawdzenie możliwości wprowadzenia zmian projektowych na węźle S. w zatwierdzonym projekcie budowlanym".

Skarżące Stowarzyszenie nie podzieliło argumentacji Organu, dotyczącej, spełnienia przesłanek wydania zezwolenia - tj. spełnienie warunku, iż nie będzie to szkodliwe dla zachowania we właściwym stanie ochrony dziko występujących populacji chronionych gatunków. Organ nie ma wiedzy o stanie populacji roślin objętych zezwoleniem. Świadczy o tym brak sprecyzowania konkretnej ilości osobników objętych wnioskiem. Wg. RDOŚ określenie konkretnej liczby okazów możliwe będzie dopiero po wcześniejszym rozpoznaniu miejsc występowania okazów chronionych roślin - strona 7 skarżonej decyzji RDOŚ. Organ II Instancji w żaden sposób tego błędu nie naprawia. Skarżący nie znajduje na takie działanie żadnego usprawiedliwienia. Przeprowadzenie inwentaryzacji 5 ha terenu w celu wykazania stanu populacji chronionych gatunków roślin nie wymaga ani długiego czasu ani dużego nakładu pracy. Wobec braku wiedzy o faktycznym stanie populacji chronionych gatunków roślin, organ nie wykluczył, że nie dojdzie do zagrożenia dla zachowania we właściwym stanie ochrony dziko występujących populacji chronionych gatunków.

GDOŚ naruszył art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a,, przez brak dokładnego i wyczerpującego zbadania okoliczności przedmiotowej sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie - a w związku z tym wydanie rozstrzygnięcia sprzecznego z ustaleniami faktycznymi sprawy, wynikającymi z przedstawionych dokumentów, opinii i ekspertyz, co również skutkowało wadliwym uzasadnieniem skarżonej decyzji.

Uprawnione jest prowadzenie analiz w toku przedmiotowego postępowania w oparciu o materiały, które nie były dostępne na etapie wydawania decyzji środowiskowej. Z tego samego względu za nieprawdziwe należy uznać twierdzenie GDOŚ, iż kwestie dot. budowy węzła S. były poddane szczegółowej analizie w toku postępowania dotyczącym wydania decyzji środowiskowej. Analizowane postępowanie jest niezależną procedurą, obejmującą specjalistyczne zagadnienia możliwości udzielenia zezwolenia na odstępstwo od ochrony gatunkowej roślin. Organ nie może z kwestii rozstrzyganych uprzednio wydaną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach czynić "prejudykatów" co do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie może - wbrew sugestiom Organu - rzutować na wszelkie kwestie związane z wydaniem decyzji derogacyjnej (zezwalającej), a Organ winien rozstrzygnąć autonomicznie również zagadnienie kierunku translokowania gatunków i warunków siedliskowych, panujących aktualnie w miejscu docelowym, a nadto - rozstrzygnięcie w tej kwestii wyczerpująco uzasadnić. W skarżonej decyzji Organ nie zawarł powyżej wskazanej analizy.

Organ pominął zastrzeżenia Skarżącego dotyczące nieskuteczności i nieadekwatności do skali zniszczeń w związku z translokowaniem chronionych gatunków roślin na działkę [...], które nie były przedmiotem rozważań przed wydaniem decyzji środowiskowej. Raport oddziaływania na środowisko analizował bowiem inną działkę zastępczą, niż określona w decyzji. Jak zaznaczono w raporcie: "Działka nr [...] (a więc - nie działka [...]- przyp, Skarżącego) jest działką rolną zagospodarowaną, jako użytki zielone (dane z ewidencji gruntów), charakteryzuje się ona podobnymi warunkami wilgotnościowymi i troficznymi co tereny, z których rośliny żywicielskie zostaną przesadzone. Podczas przeprowadzonej wizji terenowej w terminie 22-24.05.2013 we wschodniej części działki [...] stwierdzono obecność mrówek z podrodziny Myrmicinae. Między innymi gatunku wścielkica uszatka. Rokuje to powodzenie zabiegu przenoszenia modraszka alkona, którego rozwój jest związany z tymi mrówkami". Takiej analizy brak w decyzji środowiskowej.

To właśnie najnowsza, pełna i rzetelna wiedza powinna stać u podstawy analizy, czy możliwe było wydanie zezwolenia na odstępstwa od ochrony gatunkowej. Organ, w tym zakresie, kolejny raz odstąpił od oceny nałożonej art. 56 ustawy o ochronie przyrody.

Organ naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 K.p.a. i zaniechał ponownego merytorycznego, wszechstronnego rozpatrzenia sprawy. Organ II instancji odniósł się jedynie do zarzutów skarżącego (i to nie wszystkich - np. pominął szczegółowe i merytoryczne opinie ekspertów), co prowadzi do wniosku, iż zastosował model kontynuacji postępowania przez Organem odwoławczym, a nie obowiązujący model pełnej analizy sprawy administracyjnej. Postępowanie przed organem odwoławczym nie jest w modelu polskiego postępowania administracyjnego - jedynie uzupełnieniem prowadzonych czynności i wydanych rozstrzygnięć przez organ niższego stopnia, ponieważ konkretna sprawa administracyjna podlega dwukrotnemu merytorycznemu rozpatrzeniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując arguemnty jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., 270, ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja GDOŚ wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o ochronie przyrody wraz z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin.

W ocenie Sądu zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego oraz przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Organ w sposób dostateczny zebrał materiał dowodowym a następnie dokonał subsumcji pod właściwą normę prawa materialnego.

Podstawą materialnoprawną decyzji był przepis art. 56 ust. 1 i 4 ustawy o ochronie przyrody który daje organowi ochrony środowiska możliwość wydania zezwolenia, w stosunku do gatunków objętych ochroną ścisłą i częściową na czynności podlegające zakazom o jakich mowa w art. 51 ust. 1 i 1a i 52 ust. 1 i 1a tej ustawy (zakazy umyślnego niszczenia, zrywania lub uszkadzania , niszczenia ich siedlisk lub ostoi, dokonywania zmian stosunków wodnych, umyślnego przemieszczania w środowisku przyrodniczym (art. 51 ust. 1 pkt 1,2,3,10). Warunkiem zwolnienia od tych zakazów jest, zgodnie z art. 56 ust. 4 O.p. brak rozwiązań alternatywnych, jeżeli nie są szkodliwe dla zachowania we właściwym stanie ochrony dziko występujących populacji chronionych gatunków roślin, zwierząt lub grzybów i gdy wynikają ze słusznego interesu strony lub koniecznych wymogów nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogów o charakterze społecznym lub gospodarczym lub wymogów związanych z korzystnymi skutkami o podstawowym znaczeniu dla środowiska (art. 56 ust. 7 O.p.).

W ocenie Sądu organ w sposób prawidłowy uznał, że zostały spełnione oba warunki. Wbrew wywodom skargi organ I instancji zasadnie przyjął, w aspekcie istnienia rozwiązań alternatywnych, że ta sprowadza sią albo do zniszczenia roślin albo do ich przesadzenia w inne miejsce. Dokonał zatem wyboru rozwiązania korzystnego dla środowiska, co zostało zresztą przesądzone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...] stycznia 2014 r. nr [...], dotyczącej rozbudowy drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku od granicy województwa [...] do węzła drogowo-kolejowego w S. (pkt II.1.17.c (goryczka), II.1.18 (kukułka plamista, mieczyk dachówkowy, gnidosz rozesłany). To na etapie wydawania decyzji środowiskowej organ dokonywał wyboru wariantów przedsięwzięcia mając na uwadze m.in. oddziaływanie inwestycji na chronione gatunki roślin i zwierząt, i oddziaływanie na tereny chronione na podstawie ustawy o ochronie przyrody (p. uzasadnienie str. 12-13). Z decyzji tej, którą organ jest związany wynika m.in., że odnośnie gnidosza rozesłanego stwierdzono, że nastąpi jedynie ingerencja w jedno stanowisko tego gatunku i nie powinno wystąpić znaczące negatywne oddziaływanie na tę populację. W przypadku kukułki szerokolistnej, która jest gatunkiem dość licznym w kraju, nie wystąpią negatywne oddziaływania na populację tego gatunku (wskazano na celowość nadzoru przyrodniczego). Wydanie zezwolenia na odstąpienie od zakazów niszczenia i przemieszczania gatunków chronionych jest zatem konsekwencją wydanej wcześniej decyzji środowiskowej.

Zasadą jest zakaz niszczenia siedlisk określonych gatunków chronionych. Ustawodawca zaś dopuścił wyjątek od tej zasady, uzależniając możliwość jego zastosowania tylko do sytuacji, w których nie ma możliwości rozwiązań alternatywnych (np. możliwości skutecznego przeniesienia siedliska, gniazd w inne miejsce) oczywiście tylko, gdy nie spowoduje to zagrożenia dla dziko występujących populacji chronionych gatunków Ustawodawca dopuszczając odstępstwo od zasady, kwestię jego zastosowania pozostawił uznaniu organu administracji. Osiągnął to poprzez użycie sformułowania "może". Zatem organ administracji posiadał uprawnienie do wydania decyzji o charakterze uznaniowym. Nie oznacza to jednak dowolności przy wydawaniu decyzji we wskazanym trybie, gdyż organ miał obowiązek przedstawienia w decyzji przesłanek uzasadniających odstępstwo od reguły, jaką jest zakaz niszczenia siedlisk gatunków chronionych. Uznanie administracyjne jest uprawnieniem organów administracji do kształtowania skutków prawnych w ramach pewnej swobody, którą pozostawiają jej przepisy prawa materialnego z zachowaniem obowiązujących reguł proceduralnych. Organ administracji działając w oparciu o uznanie ma obowiązek wyważyć interes publiczny oraz słuszny interes strony. W konsekwencji organ ma wydać rozstrzygnięcie zgodnie z żądaniem strony chyba, że takie rozstrzygnięcie pozostaje w sprzeczności z interesem publicznym.

Ponadto aby organ mógł wydać decyzję wbrew omówionej wyżej zasadzie zakazu niszczenia siedlisk, w sprawie musiała wystąpić jedna z przesłanek wskazanych w art. 56 ust. 4 pkt 1 -8. Wskazać należy, iż przesłanki z pkt 6-8 cyt. art. zostały dodane do ustawy o ochronie przyrody, ustawą nowelizującą z dnia 21 maja 2010 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 119, poz. 804). Powyższe zmiany wynikały z konieczności transpozycji art. 16 dyrektywy Rady nr 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz. Urz. UE wyd. spec. rozdz. 15, t. 2, str. 102 ze zm.).

Odnosząc te rozważania do realiów niniejszej sprawy należy stwierdzić że słusznie organ doszedł do wniosku, że jedynym rozwiązaniem alternatywnym jest przeniesienie (przemieszczenie) roślin o jakich mowa w decyzji z 24 czerwca 2016r. w inne miejsce. Skarżące stowarzyszenie kwestionując ustalenia zawarte w decyzji i zarzucając organowi naruszenie art. 56 ustawy o ochronie przyrody poza cytowaniem poglądów doktryny nie wykazało jakiego rodzaju zaniechania w procesie decyzyjnym dopuściły się organy i co można byłoby zrobić innego aby uniknąć przemieszczenia gatunków chronionych. Propozycja zmiany przebiegu trasy drogi, nie jest, w ocenie sądu, w świetle przepisów ustawy o ochronie przyrody rozwiązaniem alternatywnym. Alternatywa to, zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego (internetowym)

"1. dwie wykluczające się możliwości,

2. sytuacja wymagająca wyboru między dwiema wykluczającymi się możliwościami, 3. potocznie: inna możliwość, inne rozwiązanie".

Na gruncie przepisów o ochronie przyrody chodzi zatem o brak innego rozwiązania które doprowadziłoby do zachowania gatunków chronionych z jak najmniejszym uszczerbkiem dla nich. O ile w odniesieniu do zwierząt alternatywną mogłaby być albo zmiana przebiegu szlaku migracyjnego, albo wybudowanie przejść dla nich (pod drogą) to w odniesieniu do roślin alternatywą dla ich zniszczenia jest wyłącznie przeniesienie w inne miejsce. Ani z zebranych przez organ dowodów ani twierdzeń skarżącego nie wynika jakie inne rozwiązanie (poza zmianą przebiegu drogi) mogłoby uchronić okazy chronione przed ich usunięciem z jednego miejsca do drugiego. Wbrew wywodom skargi co prawda dojdzie do częściowego zniszczenia roślin na skutek ich przeniesienia jednakże jest to normalne następstwo takiego rodzaju zabiegów.

Nie zasługują na uwzględnienie twierdzenia strony skarżącej, że na tym etapie postępowania organ ma uprawnienie do prowadzenia analiz na temat przebiegu drogi, gdyż do zostało przesądzone w decyzji lokalizacyjnej i środowiskowej. Poza tym, wbrew wywodom skargi w decyzji środowiskowej mowa była o translokacji na działkę o nr ew. [...] a nie [...] w związku z tym rozważania zawarte na str. 8 skargi są w tym zakresie bezprzedmiotowe.

Organ skonkretyzował także na czym ma polegać spełnienie wymogu interesu publicznego wskazując to na stronie 3 i 4 uzasadnienia decyzji organu II instancji. Interes publiczny, to ogólnie rzecz ujmując cel działań który ma uwzględniać

zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności, związanych np. zagospodarowaniem przestrzennym.

Organ wskazał na konieczności (celowości) wybudowania obwodnicy S., Z., W. i P. i wyprowadzenie w związku z tym ruchu pojazdów poza te miejscowości, co z kolei będzie miało wpływ na poprawienie jakości powietrza w tych miejscowościach, zmniejszenie oddziaływania na klimat akustyczny, zwiększenie bezpieczeństwa pieszych z uwagi na zmniejszony ruch samochodów w ruchu lokalnym. Jak wskazuje organ tego rodzaju rozwiązanie w zaproponowanym wariancie wpisuje się w założenia Programu Ochrony Powietrza dla województwa [...] , przyjętego uchwałą Sejmiku Województwa [...] nr [...] z [...] listopada 2011 r. w którym jednym z założeń jest konieczność przebudowy istniejących szlaków komunikacyjnych tak aby zwiększyć ich przepustowość, budowa nowych obwodnic aby wyprowadzić ruch tranzytowy z centów miast. W ocenie Sądu te aspekty sprawy należy ocenić jako ważne z punktu widzenia nadrzędnego interesu ogółu społeczeństwa.

Przeniesienie okazów gnidosza rozesłanego, mieczyka dachówkowego, kukułki plamistej i goryczki wąskolistnej wraz ze zniszczeniem ich siedlisk z uwagi na przyjęty wariant przemieszczenia nie powoduje zagrożenia dla tych roślin. Proces przenoszenia będzie wykonywany pod nadzorem przyrodniczym, powstaną siedliska zastępcze, które będą na bieżąco monitorowane, przewidziane są w razie konieczności czynności pielęgnacyjne np. podlewanie, koszenie lub innego rodzaju czynności wspomagające.

Podnoszony w skardze brak dokładnego określenia liczby okazów roślin przeznaczonych do przeniesienia nie stanowi o wadzie decyzji. Zgodnie z art. 56 ust. 6 pkt 5 ustawy O.p. wskazanie liczby lub ilości osobników jest warunkiem formalnym wniosku o wydanie zezwolenia ale o ile jest to możliwe do ustalenia. Organ wskazał, że w tym wypadku występują różnice w liczebności populacji wynikające z warunków fenologicznych tj. związanych ze zmianami warunków klimatycznych i pór roku a terminami zachodzenia periodycznych zjawisk w rozwoju roślin zachodzących w danej porze roku, takich jak kiełkowanie, kwitnienie, owocowanie, zrzucanie liści u roślin. Dlatego w takim wypadku oznaczenie nastąpiło poprzez odniesienie się do powierzchni terenu (5 ha). Poprzedzono to ma być oznaczeniem terenu i wykonaniem prac pod nadzorem przyrodniczym. Oznaczono także terminy wykonywania prac, które wcześniej zostały ustalone w decyzji środowiskowej.

Twierdzenia skargi, że nieskuteczne jest translokacja roślin żywicielek nie została poparta żadnymi dowodami a w sytuacji gdy wariantem alternatywnym nie jest przeniesienie lokalizacji drogi należałoby dojść do wniosku, że pozostaje wyłącznie wariant likwidujący rośliny, bez próby ich translokacji. Przyjęcie takiego rozwiązania oznaczałoby zaniechanie jakiejkolwiek próby pozostawienia roślin chronionych.

Sąd w związku z tym w pełni podziela argumentację organów, że przeniesienie siedlisk może być skuteczne a organ nie dopuścił się naruszenia art. 56 ustawy o ochronie przyrody.

W ocenie Sądu organ nie dopuścił się także naruszenia przepisów postępowania (art. 7, 77 § 1 i 107§ 3 K.p.a.) gdyż organ w sposób należyty zebrał materiał dowodowy, następnie go ocenił a odzwierciedlenie czynności organu znajduje podstawę w treści uzasadnienia, które spełnia wymogi art. 107 § 3 K.p.a.

Sąd nie stwierdził także aby organ dopuścił się naruszenia art. 15 K.p.a.

Organ nie tylko odniósł się do zarzutów odwołania ale także dokonał ustaleń faktycznych (podzielając te dokonane przez organ I instancji) a następnie dokonał subsumpcji pod właściwą normę prawną, (str. 3-6 decyzji).

Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej jako ppsa orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.