Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 88/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 3, 3a, 6, 7 i 9, art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 2 pkt 5, art. 30 ust. 5, ust. 6 pkt 1, ust. 6a, art. 81 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Natalia Sikorska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2017 r. sprawy ze skargi K. A. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru budowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2016r. Nr [...] Starosta [...] na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016r., poz. 290 ze zm.) po rozpatrzeniu zgłoszenia z dnia 18.10.2016r. W. S. oraz K. A. w sprawie zamiaru budowy utwardzenia terenu o szerokości 5 m i długości 92,72 m na działce nr ewid. [...] położonej w [...] przy ul. [...] wniósł sprzeciw w sprawie wyżej opisanego zgłoszenia.

W uzasadnieniu podał, że w ocenie organu zgłoszony zamiar budowy utwardzenia terenu działki stanowi budowę drogi wewnętrznej, której realizacja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę a nie jak twierdziły inwestorki – utwardzenia powierzchni gruntu na działce. Organ podał, że z załączonego do zgłoszenia szkicu sytuacyjnego wynika bowiem, że utwardzenie dotyczy pasa działki wzdłuż granicy z działkami nr ewid. [...], [...], [...] biegnącego od ulicy [...] (działka nr ewid.[...]) przez całą długość nieruchomości aż do działki nr ewid. [...]. Planowane prace polegały będą na ułożeniu warstwy ścieralnej ok. 8m, podsypki cementowo – piaskowej 1:4 grub. 3 cm, podbudowy zasadniczej z kruszywa łamanego stabilizowanego mechanicznie grub. 25 cm, gruntu stabilizowanego cementem grub. 15 cm, warstwy mrozoodpornej grub 25 cm. Za tym, że wnioskowana inwestycja stanowi budowę drogi wewnętrznej przemawia w ocenie organu fakt, że teren wyznaczony pod utwardzenie powierzchni graniczy bezpośrednio z drogą publiczną, którą jest ul. [...] (działka nr ewid.[...]) oraz drogą wewnętrzną (działka nr ewid. [...]) – o symbolu [...] KDW wyznaczoną ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości [...] rej. ul. [...], ul. [...] i ul. [...] uchwalonego uchwałą nr [...] Rady G. R. z dnia [...] 2009r., opubl. w Dz.Urz. Woj. Wlkp Nr [...] poz. [...] z dnia [...] 2009r.

Zdaniem organu zgłoszone roboty stanowią budowę drogi wewnętrznej nie mieszczą się w art. 29 ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo budowlane. Budowa prywatnej drogi wewnętrznej, która stanowi samodzielny obiekt budowlany, będący w rzeczywistością budowlą i obiektem liniowym (zgodnie z art. 3 prawa budowlanego) nie stanowi utwardzenia powierzchni gruntu na działce budowlanej, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 5 prawa budowlanego, a jest budową prywatnej wewnętrznej drogi. Prawo budowlane nie przewiduje zaś możliwości budowy drogi prywatnej, czy też publicznej w ramach instytucji zgłoszenia.

We wniesionym w terminie odwołaniu od w/w decyzji K. A. (dalej zwana Skarżącą) zaskarżyła decyzję w całości i wniosła o jej uchylenie jako niecelowej i wydanej bez właściwej podstawy prawnej, z naruszeniem obowiązujących przepisów.

W uzasadnieniu podała, że zgłosiła zamiar utwardzenia terenu a nie wykonania drogi. Utwardzenie powierzchni gruntu na działkach budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 5 prawa budowlanego. Zdaniem Skarżącej interpretacja własna organu nie powinna stanowić podstawy do wydania decyzji odmownej wobec zamiaru podjęcia wskazanych we wniosku robót budowlanych dlatego złożone przez inwestora zgłoszenia należy uznać za prawidłowe a wydane rozstrzygnięcie organu jako błędne, co czyni odwołanie uzasadnionym. Powołując się na wyrok NSA z 20.11.2012r. (II OSK 1283/11) wskazała, że skoro ustawodawca w art. 29 ust. 2 pkt 5 p.b. nie ograniczył w żaden sposób jakim celom ma służyć utwardzenie powierzchni gruntu na działkach budowlanych, jakie ma być przeznaczenie tak utwardzonego gruntu, to nie można w drodze wykładni wprowadzać tu ograniczeń. Jeżeli ktoś zgodnie z tym przepisem wykona roboty budowlane polegające na utwardzeniu gruntu na działce budowlanej, to nie można po wykonaniu tych robót mówić, że jest to budowa obiektu budowlanego, ponieważ utwardzony teren jest wykorzystywany np. jako plac składowy. Jeżeli na utwardzonej powierzchni gruntu zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 5 prawa budowlanego mogą lądować helikoptery lub poruszać się samochody to jeszcze nie oznacza, że jest to lotnisko, czy droga czyli budowla w rozumieniu art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, gdyż takie rozumienie wykluczałoby całkowicie zastosowanie art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego. Skarżąca podała, że definicja utwardzenia gruntu nie wynika z przepisów a zawarta jest w wielu orzeczeniach, np. w wyroku o sygn. II SA/Po 555/13 sąd podał, że przez utwardzenie gruntu należy rozumieć wszelkiego rodzaju prace, które wiążą się z utwardzeniem powierzchni gruntu z wykorzystaniem materiałów budowlanych, a więc np. wylanie płyty betonowej, ułożenie kostki brukowej, a więc jest zgodna z zamierzeniem Skarżącej, a w konsekwencji interpretacja organu niezgodna z obowiązującymi przepisami.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2016r. znak: [...] Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu podał, że decyzja sprzeciwu została doręczona Inwestorom w terminie o jakim mowa w art. 30 ust. 5 p.b. i podkreślił uproszczony i odformalizowany charakter przedmiotowego postępowania.

Wojewoda uznał, że prawidłowo organ I instancji przyjął, że wskazane przez inwestorki roboty budowlane podlegają jako budowa drogi wewnętrznej uzyskaniu pozwolenia na budowę a nie zgłoszeniu. Droga prywatna analogicznie do definicji drogi publicznej i obiektu liniowego to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno – użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, która będzie służyć do prywatnego użytku na działce stanowiącej własność prywatną. Klasyfikacja robót budowlanych nie zależy od ich zatytułowania w zgłoszeniu ale od ich charakteru i faktycznie planowanych robót. Oceny jakie w rzeczywistości zgłoszono roboty budowlane dokonuje organ administracji architektoniczno – budowlanej na podstawie załączonych dokumentów ( m.in. opisu, szkiców, rysunków). W ocenie Wojewody zgłoszone w niniejszej sprawie roboty polegają w rzeczywistości na budowie prywatnej drogi wewnętrznej, która stanowi samodzielny obiekt budowlany, będący w rzeczywistości budowlą i obiektem liniowym (zgodnie z art. 3 Prawa budowlanego). Utwardzenie pasa o szerokości 5m i długości 92,72m poprzez ułożenie warstwy ścieralnej ok. 8 cm, podsypki cementowo – piaskowej 1:4 grub.4 cm, podsypki żwirowej grubości 20cm mechanicznie grub 25 cm wraz ze spadkiem poprzecznym w kierunku zachodnim o wartości 2% (służącym odprowadzaniu wody deszczowej na teren zielony) nie stanowi utwardzenia powierzchni gruntu na działce budowlanej, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 5 p.b., a budowę prywatnej wewnętrznej drogi. Świadczą o tym również parametry obiektu: długość 92,72m oraz szerokość 5m oraz usytuowanie na działce przedstawione na załączonej wraz z wnioskiem mapie. Powołując się na wyrok NSA z 17 maja 2016r. (II OSK 1678/15) organ podał, że stosowna kwalifikacja zawsze musi uwzględniać okoliczności konkretnej sprawy, przyjęte bowiem dla danej inwestycji wymiary, a także sposób jej wykonania mogą doprowadzić organy do konkluzji, iż inwestor zamierza wybudować drogę wewnętrzną, która jako obiekt liniowy stanowi budowlę (art. 3 pkt 3 i 3a p.b.), której realizacja wymaga pozwolenia na budowę (art. 3 pkt 7 i 8 w zw. z art. 28 ust. 1 p.b.) i nie została zwolniona z obowiązku jego uzyskania w art. 29 p.b. Wojewoda wskazał, że zgodnie z w/w orzeczeniem zakresu robót zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie można interpretować rozszerzająco. Wojewoda wskazał, że zgłoszenie sprzeciwu przez organ I instancji było uzasadnione – zgłoszone w niniejszej sprawie roboty wymagają uzyskania pozwolenia na budowę a nie zgłoszenia.

W ustawowym terminie Skarżąca wniosła na w/w decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu domagając się uchylenia skarżonych decyzji i umorzenia postępowania oraz obciążenia organu w całości kosztami postępowania.

Decyzji zarzucała naruszenie przepisów prawa.

W uzasadnieniu podała, że z art. 29 ust. 2 pkt 5 p.b. nie wynika na czym ma polegać utwardzenie gruntu, jakim celom może służyć ani jakie może być docelowe przeznaczenie tak utwardzonej powierzchni gruntu działki budowlanej. Przepis ten nie zawiera żadnych ograniczeń przedmiotowych ani podmiotowych. Powołując się na orzecznictwo podała, że utwardzenie gruntu może być wykonane w różny sposób i mieć różne przeznaczenie. Kwestią sporną w tego typu sprawach było ustalenie czy w rezultacie końcowym powstał obiekt budowlany wymagający pozwolenia na budowę a nie zgłoszenia. Skarżąca podała, że utwardzenie terenu najczęściej jest zaliczane do urządzeń budowlanych (art. 3 pkt 9 p.b.), a więc urządzeń technicznych związanych z innym obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem i ze swej natury pozostający w związku funkcjonalnym z określonym obiektem budowlanym (budowlą) w stosunku do którego spełnia funkcję służebną, umożliwiającą prawidłowe użytkowanie tego obiektu. Skarżąca wskazała, że w jej przypadku pozwoli na dalsze zagospodarowanie działki nr [...] zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Utwardzenie będzie więc miało funkcję uboczną dla tej zabudowy i dostępu do niej. Skarżąca powołała, wskazany już w odwołaniu wyrok NSA z 20.11.2012r. ( II OSK 1283/11). Podała, że powołany przez organ II instancji wyrok NSA z 17 maja 2016r. (II OSK 1678/15) nie może mieć w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż w tamtej sprawie utwardzenie wynosiło 450m i szerokość 12m dla obsługi jednego budynku i nie dotyczyło działki budowlanej. W jej zgłoszeniu utwardzenie dotyczyło długości 93m i szerokości 5m i ma zapewnić obsługę możliwych do realizacji na działce [...] trzech domów mieszkalnych w zabudowie jednorodzinnej. Jak podała czym innym jest utwardzenie 5400m2 dla obsługi jednej zagrody, a czym innym utwardzenie części działki o powierzchni ok. 465m2 dla obsługi [...] domów jednorodzinnych. Wnosząc o umorzenie postępowania Skarżąca podała, że wyeliminowanie wadliwych decyzji z uwagi na upływ terminu do wniesienia sprzeciwu może skutkować jedynie umorzeniem postępowania. W skardze wnosiła również o zobowiązanie organu do przedłożenia do akt sprawy wypisu i wyrysu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmujących działkę nr [...] w [...] (będącą przedmiotem zgłoszenia robót).

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Z uwagi na fakt, że w tym samym wydziale tut. Sądu toczyła się sprawa o sygn. II SA/Po 857/16 ze skargi K. A. na uchwałę Nr [...] Rady G. R. z dnia [...] 2009r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( w tym samym dniu co rozprawa w niniejszej sprawie był ogłoszony wyrok w sprawie II SA/Po 857/16), co sądowi było wiadome z urzędu, do akt niniejszej sprawy dołączono kserokopię dwóch dokumentów ze sprawy II SA/Po 857/16, tj. załącznik nr [...] do uchwały z [...] 2009r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz pismo z 8 lipca 2016r. Zarządu Dróg Powiatowych w P. opiniujące negatywnie wniosek A. [...] o skomunikowanie części działek z wykorzystaniem na komunikację działki o nr [...] w [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje:

Należy na wstępie wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2016.1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz. U. z 2016.718; dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji w całości lub w części następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, natomiast jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, Sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części.

Mając na względzie powyższe unormowanie Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu.

Przedmiotem niniejszego postępowania była ocena legalności sprzeciwu organu architektoniczno – budowlanego wobec dokonanego przez Skarżącą i W. S. zgłoszenia wykonania robót budowlanych z dnia 18.10.2016r. określonych jako utwardzenie terenu części działki o numerze [...].

Termin do wniesienia sprzeciwu upływał z dniem 8 listopada 2016r. (art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane – t.j. Dz.U. 2016.290, dalej powoływanej jako p.b.). W terminie właściwy organ – Starosta [...] wydał i wysłał decyzję o wniesieniu sprzeciwu z dnia [...]2016r. i (art. 30 ust. 6a p.b.).

Zgodnie z art. 28 ust. 1 p.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 – 31 p.b. Wskazanych wyjątków nie można interpretować rozszerzająco. Nie ma również podstaw do ograniczania ich stosowania.

W przedmiotowej sprawie spór sprowadzał się do oceny, czy planowana inwestycja stanowiła jak wnosiła Skarżąca utwardzenie powierzchni gruntu na działce budowlanej nr [...] w R. przy ul. [...] czy budowę drogi wewnętrznej, jak twierdziły organy.

Utwardzenie powierzchni gruntu działki budowlanej, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 5 p.b. nie wymaga pozwolenia na budowę. Wybudowanie drogi wewnętrznej tj. budowli będącej obiektem liniowym (art. 3 pkt 3 i 3a p.b.), która zgodnie z art. 3 pkt 7 i 6 w zw. 28 ust. 1 p.b. wymaga pozwolenia na budowę, nie jest wymieniona ani w art. 29 ani w art. 30 p.b.

W przedmiotowej sprawie zarówno organ jak i Skarżąca powoływali się na określone wyroki NSA, w uzasadnieniach których zawarto tezy mogące mieć zastosowanie w niniejszej sprawie. Żadna z tych spraw ( II OSK 1678/15 i II OSK 1283/11) nie dotyczy takiego samego stanu faktycznego jaki miał miejsce w niniejszej sprawie a więc zastosowanie mogą mieć jedynie ogólne tezy dotyczące utwardzenia terenu czy procedury zgłoszenia.

Słusznie wskazała Skarżąca, że przepisy prawa budowlanego nie zawierają definicji utwardzenia powierzchni gruntu działki budowlanej, że nie zawierają żadnych ograniczeń ani przedmiotowych ani podmiotowych co do stosowania tego określenia. Słusznie również wskazała, że z art. 29 ust. 2 pkt 5 p.b. nie wynika na czym ma polegać utwardzenie gruntu, jakim celom może służyć ani jakie może być docelowe przeznaczenie tak utwardzonej powierzchni gruntu działki budowlanej. Z tego jednak nie wynika, co zdawała się sugerować Skarżąca, że tylko do inwestora należy kwalifikacja określonych robót budowlanych. Organy administracji architektoniczno - budowlanej zgodnie z art. 81 ust. 1 pkt 1 p.b. sprawują kontrolują przestrzegania przepisów prawa budowlanego. Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b. organ architektoniczno – budowlany wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Oceny zgłoszonych robót winien dokonać z uwzględnieniem okoliczności konkretnego zgłoszenia. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Organy dokonały oceny i prawidłowo uznały, że zgłoszona inwestycja nie spełnia wymogów uznania jej za zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę utwardzenie powierzchni działki, gdyż faktycznie z zarówno położenia, parametrów jak i sposobu wykonania kwalifikuje się do uznania jej za drogę wewnętrzną. Charakterystycznym jej parametrem jest długość – 92,72m, wzdłuż całej działki [...] ze zjazdem z drogi powiatowej (ul [...]), do działki [...], która wg miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego to teren [...]MW i na której znajduje się wg planu miejscowego droga wewnętrzna [...]KDW ( porównanie dołączonej do zgłoszenia mapy sytuację z kserokopią załącznika nr [...] do uchwały z [...] 2009. k. 23 akt). Długość inwestycji i możliwość korzystania z urządzonych zjazdów jest cechą charakterystyczną dla obiektu liniowego (art. 3 pkt 3a p.b.). Planowana szerokość inwestycji wynosi 5m – odpowiednia dla komunikacji. Komunikacja z wykorzystaniem działki [...] była przedmiotem negatywnej opinii Zarządu Dróg Powiatowych w P. (k. 22 akt – pismo z 8.07.2016r.), co wskazuje, że wcześniej już podejmowane były działania zmierzające do wykorzystania tego terenu na drogę. Do wykonania tej inwestycji liniowej niezbędna jest, jak to wynika z opisu technicznego dołączonego do zgłoszenia, rozbiórka obiektu gospodarczego znajdującego się na działce [...]. Na terenie działki [...] znajduje się jeden budynek mieszkalny – dom jednorodzinny o pow. zabudowy ok. 131,84m2 i przewidziany do rozbiórki, znajdujący się w części na terenie planowanej inwestycji – budynek gospodarczy. Trudno więc uznać, że inwestycja, jak wskazywała w skardze Skarżąca, pełni funkcję służebną wobec zainwestowania działki, skoro wymaga dodatkowo robót rozbiórkowych a sama działka nr [...] ma już zjazd do drogi publicznej i budynek mieszkalny znajduje się w odległości 10 m od drogi (jak wynika z dołączonej do zgłoszenia mapy). Nadto utwardzenie pasa o szerokości 5m i długości 92,72m ma nastąpić poprzez ułożenie warstwy ścieralnej ok. 8 cm, podsypki cementowo – piaskowej 1:4 grub.4 cm, podsypki żwirowej grubości 20cm mechanicznie grub 25 cm wraz ze spadkiem poprzecznym w kierunku zachodnim o wartości 2% (służącym odprowadzaniu wody deszczowej na teren zielony), co jest charakterystyczne dla drogi. Inwestycja zajmować ma 25,89 % całej działki [...], czyli Ľ jej powierzchni, co nie potwierdza, podkreślanego przez Skarżącą ubocznego charakteru inwestycji - utwardzeniu ma podlegać 465m2 wobec istniejącego domu o pow. 131, 84m2. Tym bardziej nie wpływa na uznanie, że inwestycja nie stanowi odrębnego obiektu budowlanego – obiektu liniowego.

Wskazując na służebny, uboczny charakter utwardzenia terenu Skarżąca nie odnosiła go do obiektu budowlanego już istniejącego ( jeden dom mieszkalny) a do potencjalnie planowanych budynków na działce, co nie jest zgodne z treścią art. 3 pkt 9 p.b. definiującym urządzenia budowlane, do których można zaliczyć utwardzenie terenu Zgodnie tym przepisem przez urządzenia budowlane należy rozumieć - urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. W cytowanym przez Skarżącą uzasadnieniu wyroku z 20.11.2012r. (II OSK 1283/11) NSA wskazał, że "wykonanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu, aby zakwalifikować jako zgodne z dokonanym zgłoszeniem, musi odpowiadać miejscu, powierzchni i wymiarom określonym w zgłoszeniu, a ponadto aby mogło być zaliczone do urządzeń budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, utwardzenie to powinno być związane z konkretnym obiektem budowlanym (zbudowanym legalnie), zapewniając możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem". Z przedłożonych dokumentów nie wynikało, by utwardzenie terenu związane było z istniejącym budynkiem mieszkalnym. Sama Skarżąca nie wskazywał również żadnych okoliczności pozwalających uznać, że zgłoszona inwestycja jest innym obiektem niż droga.

W przedmiotowej sprawie wszystkie w/w okoliczności słusznie doprowadziły organy do konkluzji, że inwestorki zamierzają wybudować drogę wewnętrzną a ta jako obiekt liniowy stanowi budowlę (art. 3 pkt 3 i 3a p.b.), której realizacja wymaga pozwolenia na budowę a nie zgłoszenia.

Stanowisko organów o sprzeciwie wobec takiej inwestycji było uzasadnione.

Uwzględniając powyższe Są uznał, że skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu i orzekł jak w wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.