Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 942/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 138 par. 2, art. 15, art. 7, art. 136
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 50 ust. 1, art. 52
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 59
journal: Dz.U. 2017 poz 1405
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 października 2017 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Wnioskiem z dnia 16 września 2016 r. P. Sp. z o.o. z Siedzibą w W. (dalej przywoływana jako: "Inwestor", "Skarżąca"), wystąpiła do Urzędu Miasta S. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W toku postępowania Inwestor wyjaśnił, że ustalenie lokalizacji inwestycji wynika z obowiązku nałożonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia [...] ([...]). Podał, że projekt przewiduje budowę na dachu istniejącego budynku (działka nr [...], przy ul. [...] w S.) antenowej konstrukcji wsporczej o wysokości całkowitej [...] m nad poziom dachu (około [...] m nad poziomem terenu) wraz z instalacją radiokomunikacyjną. Załączona do wniosku [...] wskazuje, że wyposażenie stacji będą stanowić:

- zespół urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz transmisyjnych umiejscowionych w szafach systemowych posadowionych na dachu budynku;

- anteny sektorowe pracujące na częstotliwościach 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz,

- anteny paraboliczne (radiolinie),

- elementy torów antenowych.

Tabelarycznie podano ilość anten ([...] sztuk), ich azymuty, wysokość zawieszenia anten (nad poziomem terenu), moc anten ([...]), rozpatrywany zasięg osi głównej wiązki promieniowania, dopuszczalne maksymalne pochylenie anten. Załączono również rysunki (w płaszczyźnie poziomej i pionowej) przebiegu wiązek promieniowania anten.

2. Prezydent Miasta S. postanowieniem z dnia [...] dopuścił do udziału w postępowaniu na prawach strony Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania Elektroskażeniom "[...]" z siedzibą w R. wskazując, że żądanie Stowarzyszenia o dopuszczenie do udziału w postępowaniu jest uzasadnione celami statutowymi tej organizacji oraz przemawia za tym interes społeczny.

3. Decyzją nr [...] z dnia [...] wydaną na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Prezydent Miasta S. ustalił na rzecz P. Sp. z o.o. w W. warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją radiokomunikacyjną na dachu budynku położonego przy ul. [...] w S., w granicach działki nr [...] z obrębu nr [...]. W decyzji określono następujący zakres inwestycji:

- budowa na dach budynku antenowej konstrukcji wsporczej o wysokości całkowitej (wraz ze sztycą odgromową) około [...] m nad poziom dachu (maksymalnie [...] m nad poziom terenu);

- budowa niezbędnej infrastruktury technicznej, instalacja urządzeń technicznych,

- instalacja anten parabolicznych (radiolinie),

- instalacja anten sektorowych:

antena A1 azymut 40°, wysokość zawieszenia [...] m npt; antena A2 azymut 40°, wysokość zawieszenia [...] m npt; antena A3 azymut 160°, wysokość zawieszenia [...] m npt; antena A4 azymut 160°, wysokość zawieszenia [...] m npt; antena A5 azymut 300°, wysokość zawieszenia [...] m npt; antena A6 azymut 300°, wysokość zawieszenia [...] m npt.

W powyższej decyzji wskazano, że Inwestor do wniosku załączył Kwalifikację przedsięwzięcia z października 2015 r., wykonaną zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 817), w której wykazano, że dla przedstawionej konfiguracji anten sektorowych inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych.

Zdaniem Organu I instancji, z analizy założonych parametrów zawartych we wniosku Inwestora oraz obowiązujących przepisów wynika, że odległość pionowa pomiędzy osiami głównymi wiązek promieniowania, a miejscami dostępnymi dla ludzi dla wszystkich rozpatrywanych oddzielnie pojedynczych anten sektorowych wynosi co najmniej [...] m. W tej sytuacji, w świetle obowiązujących przepisów raport o oddziaływaniu ww. przedsięwzięcia na środowisko nie jest więc wymagany.

4. Nie zgadzając się z przedmiotową decyzją odwołanie od niej złożyli wspólnie: L. L., M. S., R. D., T. N. oraz samodzielnie Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania Elektroskażeniom "[...]" z siedzibą w R..

Odwołujący L. L., M. S., R. D. i T. N. zarzucili naruszenie przepisów: art. 7,8,9,77 § 1, 107 § 1, 107 § 3 K.p.a. oraz art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 54 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W uzasadnieniu podnieśli, że decyzja została wydana dla inwestycji o bliżej nieokreślonych parametrach technicznych, nie zawiera uzasadnienia pozwalającego na przyjęcie, że nie było w niniejszej sprawie wymagane ustalenie obszaru oddziaływania obiektu w zakresie występowania pól elektromagnetycznych o wartościach ponadnormatywnych oraz uzyskania decyzji środowiskowej. Z decyzji nie można odczytać: faktycznej mocy [...] anten objętych analizą, maksymalnych tiltów dla danej anteny, dopuszczalnej maksymalnej wysokości zabudowy na terenie przy przyjęciu, że główne wiązki promieniowania wystąpią na wysokościach niedostępnych dla zabudowy, mocy anten radioliniowych oraz określenia czy wejdą w supozycję z antenami sektorowymi, wskazania metody obliczeniowej oraz informacji czy uwzględniono w obliczeniach zjawisko odbić pól elektromagnetycznych, analizy co do ograniczeń w zagospodarowaniu terenu, konkretnego przepisu rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Odwołujący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Kolejny odwołujący Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania Elektroskażeniom "[...]" z siedzibą w R. sformułowało tożsame zarzuty w odniesieniu do decyzji. Wydana decyzja, w ocenie odwołującego, rażąco narusza prawo gdyż nie zawiera konkretnych danych technicznych oraz z tej przyczyny, że dla wskazanej inwestycji jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Powołując się na poglądy orzecznictwa sądów administracyjnych zaprezentowanych w: wyroku NSA z dnia 21.06.2016 r. (II OSK 2538/14) i wyroku NSA z dnia 25.11.2016 r. (II OSK 471/15) odwołujący zarzucił, że Organ I instancji nie ustalił obszaru oddziaływania inwestycji lecz uznał, że jest to nieistotne albowiem decyzja (środowiskowa) jest bezprzedmiotowa. Tymczasem organ nie analizował mocy [...] anten, pomimo że parametry te po ich zsumowaniu pozwalają na ocenę czy przedsięwzięcie potencjalnie znacząco negatywnie oddziałuje na środowisko. Odwołujący się zarzucił Organowi dokonanie kwalifikacji pojedyńczych elementów przedsięwzięcia, a nie całego przedsięwzięcia.

5. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu złożonych odwołań, decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1235) - uchyliło zaskarżoną decyzję oraz przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Na wstępie swoich rozważań Kolegium poddało ocenie status podmiotów, które wniosły odwołania od decyzji oraz zachowanie terminu do jego złożenia. W oparciu o akta sprawy organ II instancji ustalił, że skoro zawiadomienie stron postępowania w formie obwieszczenia było wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta S. w dniach 4.01.2017 r. - 18.01.2017 r., zaś odwołania zostały wniesione w dniu 23 stycznia 2017 r. (jedno odwołania złożone osobiście w siedzibie urzędu oraz drugie nadane przesyłką pocztową), zatem organ przyjął, że odwołania zostały złożone w terminie do ich wniesienia. Odwołanie wniosło zarówno Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania Elektroskażeniom "[...]" z siedzibą w R. - organizacja dopuszczona do udziału w niniejszym postępowaniu na prawach strony, jak również czworo osób fizycznych. Jak wynika z danych adresowych odwołania, są to właściciele nieruchomości położonych w bliskim sąsiedztwie inwestycji. Kolegium uznało, że z uwagi na położenie nieruchomości odwołujących w obszarze oddziaływania inwestycji - posiadają oni przymiot stron postępowania.

W dalszej części uzasadnienia Organ odwoławczy wskazał, że podstawę wydania decyzji w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej dalej: "ustawą"). Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, który między innymi powinien zawierać określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.

W niniejszej sprawie Inwestor do wniosku dołączył "Kwalifikację przedsięwzięcia", wykonaną zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w którym to dokumencie zawarł opis przedsięwzięcia oraz obliczenia dotyczące zakresu pól elektromagnetycznych, przesądzając o kwalifikacji przedsięwzięcia jako inwestycji nie zaliczających się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Zdaniem Kolegium, Organ pierwszej instancji poprzestał na dokumentacji przedstawionej przez inwestora i zakwalifikował stację bazową do instalacji, dla których nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, co kwestionuje odwołujące się Stowarzyszenie.

Ponadto Kolegium przytoczyło przepisy prawa stanowiące podstawę wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w tym art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zgodnie z którym przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.

Dodatkowo Organ przytoczył przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko regulujących kwestię przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Organ zaznaczył, że według § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia, ustalając równoważną moc promieniowaną izotropowo bierze się pod uwagę i wyznacza dla pojedynczej anteny, także w przypadku gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja tego samego rodzaju. Jest to podstawowa zasada przy kwalifikowaniu przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ustala się moc każdej anteny oddzielnie jako elementu instalacji po to aby możliwe było zakwalifikowanie każdej z nich pod kątem owej mocy ze względu na kolejne punkty § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Zatem wystarczy, że jedna z anten przekroczy dopuszczalną moc w powiązaniu z odległością miejsca dostępnego dla ludności, a całe przedsięwzięcie zostanie zakwalifikowane jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Oznacza to konieczność dokładnego badania każdej anteny skierowanej z reguły na inny azymut nie tylko pod kątem mocy, ale przede wszystkim, czy w podanych odległościach występują miejsca dostępne dla ludności.

Organ zwrócił uwagę, że § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia ma charakter przepisu uzupełniającego do omawianej normy. Zgodnie z którym do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Gdyby oddzielnie oceniać te przedsięwzięcia wedle kryteriów określonych w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, żadne z nich nie kwalifikowałoby się jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co oznacza, że nie byłoby możliwości przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Tymczasem przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w takiej sytuacji tj. w ramach tego samego zakładu lub obiektu nakazuje sumowanie tych przedsięwzięć. Może być bowiem taka sytuacja, w której pierwsza instalacja na terenie tego zakładu wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a druga instalacja oceniana oddzielnie nie wymagałaby takiej oceny, bowiem nie spełniałaby kryteriów podanych w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Wówczas dojdzie do stosowania przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, nakazujący jednak sumowanie obydwu przedsięwzięć (w istocie ocenę nakładania się mocy promieniowania poszczególnych anten), co w konsekwencji doprowadzi do sytuacji, że w przypadku tej drugiej anteny będzie jednak konieczność wydania decyzji środowiskowej.

W ocenie Kolegium, taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Elementem inwestycji jest montaż sześciu anten sektorowych, po dwie anteny skierowane w trzech kierunkach. W kwalifikacji przedsięwzięcia inwestor w tabeli przedstawił moc [...] dla każdej z anten, jednakże nie sumował parametrów tych anten, pod kątem możliwości kumulacji wartości mocy poszczególnych anten działających łącznie. Również organ pierwszej instancji nie czyniły rozważań w zakresie możliwej kumulacji mocy anten, ani nie dokonały samodzielnych i przekonujących ustaleń w zakresie tego, czy rzeczywiście dla wnioskowanej inwestycji nie było wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Organ w tym zakresie oparł się wyłącznie na analizie oddziaływania na środowisko sporządzonej na zlecenie inwestora.

Ponadto Organ II instancji podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 7 października 2015 r. (II OSK 323/14), wskazujące że przy ocenie oddziaływania pól elektromagnetycznych na środowisko trzeba mieć na uwadze nie tylko jaka legalna zabudowa istnieje w chwili obecnej, ale również jaka zabudowa może powstać w przyszłości zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym.

Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że:

- z akt postępowania wyraźnie wynika, że Inwestor ubiega się o wydanie decyzji lokalizacyjnej z uwagi na obowiązek nałożony na niego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia [...] r., gdzie w podstawie prawnej tej decyzji wskazano na przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 1 ustawy Prawo Budowlane - zarzut braku informacji w tym zakresie - za nieuzasadniony.

- zarzut braku oznaczenia przez Inwestora obszaru oddziaływania inwestycji - za uzasadniony. Przepis art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy zobowiązuje inwestora do oznaczenia tego obszaru. Przyjmując, że w niniejszej sprawie integralną częścią wniosku Inwestora jest przedłożona [...], to na znajdującej się w tym dokumencie mapie zaznaczono jedynie rozpatrywany zasięg w osi głównej wiązki promieniowania dla poszczególnych anten. Należy ocenić, że organ pierwszej instancji prowadząc postępowania również nie znał tego obszaru oddziaływania inwestycji, gdyż oznaczony na załączniku mapowym do decyzji obszar oddziaływania (zdaniem organu) pokrywa się z terenem inwestycji, co Kolegium zakwestionowało;

- zarzut braku określenia w decyzji rodzaju inwestycji - za uzasadniony. Z powołanych przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wynika, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej, mogących decydować o skali jej wpływu na środowisko należą:

1) rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem, azymut promieniowania (oś głównej wiązki promieniowania), wysokość zawieszenia anten na maszcie, 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. W takich sytuacjach konieczne staje się podanie w decyzji lokalizacyjnej tych parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej, które zdecydowały o charakterze inwestycji. W decyzji zabrakło określenia rodzaju i typu anten, ich mocy, i innych parametrów technicznych decydujących o zakwalifikowaniu inwestycji do inwestycji nie wymagających uzyskania decyzji środowiskowej. Przy czym skoro przywołane przepisy rozporządzenia wyraźnie wyłączają z badania radiolinie, zatem zarzut odwołania braku podania mocy anten radioliniowych jest nietrafny. Podobnie tyczy się to zarzucanego braku podania metody obliczeniowej i określenia błędu tej metody.

Końcowo Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji powinien samodzielnie przeanalizować, czy dla wnioskowanej inwestycji jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, z uwagi na możliwą kumulację mocy anten oraz występowania miejsc dostępnych dla ludności w zasięgu działania tej mocy anten.

6. Skargę na powyższą decyzję złożyła P. Spółka z o.o. z siedzibą w W., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną ich wykładnię: t.j. § 2 ust 1 pkt 7 oraz § 3 ust 1 pkt 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w zw. z art. 122 a pkt 1 w zw. z art. 122 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w związku z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów poprzez nałożenie na Skarżącą obowiązku dokonania dokumentacji niezgodnie z jednoznacznym przepisem Rozporządzenia o znaczącym oddziaływaniu oraz w zakresie w jakim działają przepisy Prawa ochrony środowiska i przepisów wykonawczych, w szczególności poprzez bezzasadne przyjęcie, że postanowienia Rozporządzenia o znaczącym oddziaływaniu nakładają obowiązek sumowania mocy anten, w sytuacji gdy przepisy nakazują badanie mocy wzdłuż wiązki pojedynczej anteny.

Jednocześnie Skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] roku, nr [...].

7. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie oraz utrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

8. W piśmie z dnia 4 października 2017 r. uczestnik postępowania Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania Elektroskażeniom "[...]" w R. powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podniosło, że nie zasługuje na aprobatę stanowisko inwestora, że przedmiotem kwalifikacji jest objęty pojedynczy element przedsięwzięcia, bowiem taka sytuacja może mieć miejsce wówczas, gdy na danym sektorze umieszczona jest 1 antena.

9. Na rozprawie w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 942/17 z dnia 18 października 2017 r. prezes zarządu ww. Stowarzyszenia "[...]" - Z. G. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w piśmie procesowym z dnia 4 października 2017 r., ponadto wskazał na potrzebę ustalenia w jaki sposób cała inwestycja wpłynie na środowisko, a nie jej poszczególne elementy; podniósł zagadnienie miejsc dostępnych dla ludności w przypadku istnienia jak i braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wskazał na aktualne orzecznictwo NSA w tym zakresie. Podniósł, że w aktach sprawy brak jest mapy, która ilustrowałaby obszar ponadnormatywnego oddziaływania pól elektroenergetycznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

10. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

11. Dokonując oceny legalności zakwestionowanej przez P. Spółka z o.o. z siedzibą w W. decyzji, z punktu widzenia powyższych zasad, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa dających podstawę do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

12. W rozpoznawanej sprawie przedmiot kontroli Sądu stanowi decyzja kasatoryjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana w oparciu o art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego - uchylająca decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] ustalającą na rzecz P. Spółki z o.o. z siedzibą w W. warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją radiokomunikacyjną operatora P. "[...]" położonej w S. na dachu budynku przy ul. [...], w granicach działki nr [...] z obrębu nr [...].

Zgodnie z powołanym wyżej przepisem, określającym jeden ze sposobów zakończenia postępowania przed organem administracji publicznej drugiej instancji, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Wydanie zatem decyzji o charakterze kasatoryjnym usprawiedliwione jest jedynie wówczas, gdy spełnione łącznie są dwie przesłanki, gdy: organ odwoławczy stwierdzi, że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania oraz konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

W ramach kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. sąd administracyjny ocenia zatem, czy organ odwoławczy powinien był merytorycznie rozstrzygnąć sprawę, czy też zaszła konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w takim zakresie, który - z uwagi na obowiązek zachowania zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.) oraz obowiązek wyjaśnienia ustawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy (art. 7 K.p.a.) - uzasadniał przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a jednocześnie w postępowaniu przed organem I instancji doszło do uchybień natury proceduralnej, które można określić jako istotne. Zakończenie postępowania odwoławczego w sposób kasacyjny wymaga bowiem dodatkowo stwierdzenia, że zachodzi konieczność przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Orzeczenie, o którym mowa w art. 138 § 2 K.p.a., organ odwoławczy może wydać tylko wówczas, gdy organ I instancji albo w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, albo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i jednocześnie brak jest podstawy do zastosowania przez organ odwoławczy art. 136 K.p.a.,

13. Jednocześnie należy mieć na względzie, że podstawę materialnoprawną do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz procedurę poprzedzającą jej wydanie regulują przepisy ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą. W myśl art. 50 ust. 1 ustawy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z regulacją art. 52 ustawy, ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, którego wymagana treść została określona w ust. 2 powołanego przepisu. Z powołanego art. 52 ust. 2 ustawy wynika, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zwierać m.in.: określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej, a w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na którym ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000 a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000 (punkt 1); charakterystykę inwestycji obejmującą określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej (2b); określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji (2c).

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi etap wstępny procesu inwestycyjnego, a jej wydanie wymaga wyjaśnienia, czy na danym terenie jest dopuszczalna zabudowa określonego rodzaju, czy zamierzenie jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, w tym przepisami szczególnymi oraz na jakich warunkach może być realizowane.

14. W orzecznictwie sądów administracyjnych został wyrażony pogląd zgodnie z którym w przypadku gdy przedmiotem decyzji lokalizacyjnej jest obiekt i urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej, wówczas konieczne jest ustalenie charakterystycznych parametrów technicznych determinujących wpływ przedsięwzięcia na środowisko i nieruchomości sąsiednie z wyszczególnieniem miejsc dostępnych dla ludzi (por. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2706/13, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwarunkowania środowiskowe powinny być zbadane przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej po to, aby właściwe były określone warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu inwestycji, zwłaszcza w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich.

15. Wobec powyższego obowiązkiem organu jest dokonanie jednoznacznej oceny, czy planowaną inwestycję należy zakwalifikować jako przedsięwzięcie, które wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko stosownie do art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

W tym zakresie, na co prawidłowo zwróciło uwagę Kolegium, podstawowe znaczenie odgrywa ustalenie, czy planowane przedsięwzięcie należy do kategorii mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko) czy też mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia).

Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, ustalając równoważną moc promieniowaną izotropowo bierze się pod uwagę i wyznacza dla pojedynczej anteny, także w przypadku gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja tego samego rodzaju. Jak prawidłowo na to zwróciło uwagę Kolegium jest to podstawowa zasada przy kwalifikowaniu przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ustala się moc każdej anteny oddzielnie jako elementu instalacji po to aby możliwe było zakwalifikowanie każdej z nich pod kątem owej mocy ze względu na kolejne punkty § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Wystarczy, że jedna z anten przekroczy dopuszczalną moc w powiązaniu z odległością miejsca dostępnego dla ludności, a całe przedsięwzięcie zostanie zakwalifikowane jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Uzupełnieniem § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia stanowi przepis § 3 ust. 2 pkt 3 w myśl którego do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Powołany przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia należy rozumieć w ten sposób, że w ramach tego samego zakładu lub obiektu nakazuje sumowanie przedsięwzięć.

Wyjaśnienia wymaga, że w przypadku stacji bazowych telefonii komórkowych kwalifikacji przedsięwzięcia dokonuje się w oparciu o dwa kryteria określone w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., tj. równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny i odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Należy przy tym wskazać, że dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń, jak i całego przedsięwzięcia. Wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. prowadzi bowiem do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne jej elementy) wpłynie na środowisko (por. wyroki NSA z 19 stycznia 2016 r., II OSK 1162/14 Lex nr 2033968 i z 29 września 2015 r., II OSK 139/14, Lex nr 1987019 oraz z dnia 9 czerwca 2017 r. II OSK 1839/16 publ. LEX nr 2314062).

16. W sprawie Inwestor dołączył do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dokument: "[...]" (sporządzony w październiku 2015 r. przez M. S.), w którym przedstawił moc [...] dla każdej z anten, jednakże nie sumował parametrów tych anten, pod kątem możliwości kumulacji wartości mocy poszczególnych anten działających łącznie. Po dokonaniu obliczeń dla przedstawionej konfiguracji anten nie zaliczono planowanej inwestycji do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jednocześnie ww. dokumencie wskazano, że przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w rozporządzeniu określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8, wobec tego zostaje uznane za nieniosące ryzyka wystąpienia znaczącego oddziaływania na środowisko dlatego też nie podlega ono konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W związku z powyższym stwierdzono, że niniejsza inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Jak prawidłowo zwróciło na to uwagę Kolegium, Organ I instancji swoje rozstrzygnięcie oparł wyłącznie na powołanym wyżej dokumencie nie dokonując ustaleń własnych w zakresie oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, tylko przyjął, że dla wskazanego przedsięwzięcia raport o oddziaływaniu ww. przedsięwzięcia na środowisko nie jest wymagany podnosząc, że odległość pionowa pomiędzy osiami głównymi wiązek promieniowania a miejscami dostępnymi dla ludzi, dla wszystkich rozpatrywanych oddzielnie pojedynczych anten sektorowych wynosi co najmniej [...] m.

Wobec powyższego zgodzić się należy z argumentacją Organu II instancji zarzucającą Organowi I instancji brak rozważań w zakresie możliwej kumulacji mocy anten, oraz brak dokonania samodzielnych i przekonujących ustaleń pod kątem wymogu przeprowadzenia dla planowanej inwestycji oceny oddziaływania na środowisko przy uwzględnieniu treści przepisu § 3 ust. 2 pkt 3, który należy rozumieć jako nakaz sumowania mocy anten w ramach tego samego obiektu. W tym zakresie Sąd przychylił się do stanowiska uczestnika postępowania wyrażonego na rozprawie dotyczącego ustalenia wpływu całej inwestycji na środowisko, a nie jej poszczególnych elementów.

17. Prawidłowe stanowisko Organu znajduje potwierdzenie w orzecznictwie, gdzie podano, że w przypadku inwestycji, która dotyczy różnych grup anten o różnej mocy powinna być uwzględniona kumulacja pól elektromagnetycznych, tak aby można w ogóle dokonać jakiejkolwiek kwalifikacji przedmiotowej inwestycji w odniesieniu do § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 708/15, publ. LEX nr 2191015).

W świetle powyższego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący naruszenia § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w związku z przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez niezasadne przyjęcie, że przepisy ww. rozporządzenia nakładają obowiązek sumowania mocy anten. Ponadto wbrew przekonaniu strony skarżącej organ odwoławczy nie nałożył na stronę skarżącą żadnego obowiązku, lecz zobowiązał organ I instancji do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia.

18. Podsumowując należy wskazać, że jak trafnie zwróciło na to uwagę Kolegium Prezydent Miasta S. przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej nie zbadał wszystkich istotnych parametrów planowanej inwestycji mogących decydować o wpływie na środowisko i oddziaływaniu na sąsiednie nieruchomości pod kątem występowania miejsc dostępnych dla ludności w zasięgu działania mocy anten.

Stwierdzone przez Kolegium nieprawidłowości świadczą, że Organ I instancji nie zbadał, czy dla wnioskowanego przedsięwzięcia wymagane jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, stanowiące kwestię zasadniczą w przypadku lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Wyjaśnienia wymaga, że decyzja wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie rozstrzyga sprawy co do istoty, a jedynie wskazuje jakie okoliczności sprawy wynikłe w toku postępowania administracyjnego powinny zostać wyjaśnione zgodnie z zasadami określonymi w kodeksie postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2569/12, publ. na stroniewww.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu, skoro konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na wynik sprawy, zatem uzasadnione było podjęcie przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej stosownie do art. 138 § 2 K.p.a.

19. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.