Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1599/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-11-22 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przywrócono termin do uiszczenia wpisu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. i M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy postanawia: przywrócić termin do uiszczenia wpisu od skargi oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi.


UZASADNIENIE

Skarżący A. B. i M. R. wnieśli w dniu 11 lipca 2007 r. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy.

Pismami z dnia 24 sierpnia 2007 r. Sąd wezwał skarżących do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 (pięćset) złotych oraz do nadesłania 4 egzemplarzy odpisów skargi, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwań. W pismach tych zamieszczono pouczenie, że nieuiszczenie opłaty sądowej oraz nieuzupełnienie braków formalnych skargi we wskazanym terminie spowoduje odrzucenie skargi.

Wezwania dla A. B. i M. R. z dnia 24 sierpnia 2007 r. zostały doręczone dorosłemu domownikowi w dniu 30 sierpnia 2007 r. Doręczenie wezwań, w świetle art. 72 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) uznano za skuteczne. Termin do wykonania wezwań Sądu upłynął zatem w dniu 6 września 2007 r. Tymczasem skarżący uzupełnili braki formalne skargi oraz uiścili wpis w dniu 7 września 2007 r., a więc po upływie wskazanego przez Sąd terminu.

W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 3 października 2007 r. odrzucił skargę A. B. i M. R.

Pismem z dnia 16 października 2007 r. (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 17 października 2007 r.) skarżący A. B. i M. R. wystąpili do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi. We wniosku skarżący podnieśli, że o naruszeniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz do uiszczenia wpisu skarżąca A. B. dowiedziała się z treści postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2007 r., które zostało doręczone skarżącym w dniu 10 października 2007 r. Przyczyną uchybienia terminom było poinformowanie skarżącej A. B. przez jej matkę, do rąk której zostały doręczone wezwania Sądu z dnia 24 sierpnia 2007 r., iż wezwania te zostały odebrane przez nią w dniu 31 sierpnia 2007 r., a nie jak miało to miejsce w dniu 30 sierpnia 2007 r. Skarżąca A. B. oświadczyła również, iż duża liczba zajęć zawodowych, opieka nad dzieckiem i konieczność przebywania w gospodarstwie sadowniczym męża, oddalonym od miejsca zamieszkania ok. 60 km, powodują, że wszelką korespondencję odbierają rodzice skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 86 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się, zgodnie z art. 87 P.p.s.a. do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym w ww. piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Brzmienie powołanego przepisu art. 86 P.p.s.a. wskazuje, iż przywrócenie terminu możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. A zatem brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Jednocześnie art. 86 § 1 P.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy ocenić zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich ustalonych w sprawie okoliczności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 1999 r., IPKN 273/99, OSNAP 2000, nr 20, poz. 757). Ponadto zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972 r. II CRN 448/71, OSPiKA 1972/7-8/144).

W rozpatrywanej sprawie, jak wynika z oświadczenia skarżących, wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi złożony został w terminie 7 dni od chwili dowiedzenia się przez skarżących o przyczynie uchybienia. Z wniosku tego wynika bowiem, że skarżący o naruszeniu terminu do uiszczenia wpisu oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi dowiedzieli się w dniu 10 października 2007 r., tj. w dniu, kiedy doręczone zostało im postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2007 r. odrzucające ich skargę, natomiast wniosek o przywrócenie wyżej wskazanych terminów złożyli w dniu 17 października 2007 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym). Zdaniem Sądu należy również stwierdzić, że skarżący A. B. i M. R. we wniosku uprawdopodobnili, że uchybienie terminom nastąpiło bez winy skarżących. Sąd oceniając kryterium braku winy uznał, iż za zaniedbanie dorosłego domownika, który błędnie poinformował skarżących, iż wezwania Sądu z dnia 24 sierpnia 2007 r. odebrał w dniu 31 sierpnia 2007 r., a nie jak miało to miejsce w dniu 30 sierpnia 2007 r., nie sposób przypisać winy adresatom tych wezwań, czyli skarżącym A. B. i M. R. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2002 r., II SA/Kr 2612/98, niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 1973 r., I CZ 157/72, OSNCP 1973, nr 12, poz. 215).

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.