Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2656/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 9 pkt 1 i pkt 3,; art. 14 ust. 4; art. 19
journal: Dz.U. 2009 nr 72 poz 619
law: Ustawa z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego.
article: art. 1 ust. 1; art. 2 ust. 6
journal: Dz.U. 2002 nr 110 poz 967
law: Ustawa z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich - tekst  jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 marca 2011 r. sprawy ze skargi A. K. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej; oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 29 grudnia 2009 r. do {...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] wpłynął wniosek A. K. o dofinansowanie w zakresie środka 3.3 "Inwestycje w portach rybackich, miejscach wyładunku i przystaniach" w ramach Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007- 2013". Wnioskowana przez stronę kwota dofinansowania 19 175zł. stanowiła udział poniesiony przez wnioskodawcę jako współwłaściciela nieruchomości znajdującej się na terenie portu rybackiego w M. na inwestycję " Budowa przyłącza wodociągowego i przepompowni ścieków" o łącznej wartości ok. 120. 000 zł.

Na etapie weryfikacji wstępnej wniosku o dofinansowanie organ stwierdził, iż wnioskującemu nie może zostać przyznana pomoc finansowa, z uwagi na fakt, że osoby fizyczne nie kwalifikują się do otrzymania wsparcia w ramach przedmiotowego środka. Wobec powyższego pismem P-5/253 z [...] stycznia 2010 r. znak [...] Kierownik Biura Wsparcia Inwestycyjnego [...] Oddziału Regionalnego ARiMR, działający na podstawie pełnomocnictwa Prezesa ARiMR Nr GP-02021-57/10 z dnia 19 lutego 2010 r., odmówił przyznania pomocy finansowej w zakresie środka 3.3 "Inwestycje w portach rybackich, miejscach wyładunku i przystaniach" w ramach Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013". Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 14 ust 4 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego ( Dz. U nr 72 , poz. 619 ) oraz § 25 ust 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 25 września 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 3- Środki służące wspólnemu interesowi , zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007- 2013" ( Dz. U. nr 161, poz. 1285).

Nie zgadzając się z treścią doręczonego w dniu 15 stycznia 2010r. rozstrzygnięcia organu i zgodnie z zawartym w nim pouczeniem - 25 stycznia 2010 r. A. K. wezwał Prezesa ARiMR do usunięcia naruszenia prawa. W wezwaniu wskazał na nieprawidłowość wydania rozstrzygnięcia odmownego w niniejszej sprawie wskazując, że jako współwłaściciel nieruchomości znajdującej się w granicach przystani rybackiej jest on podmiotem zarządzającym przystanią w rozumieniu ustawy z 20 grudnia 1996r. o portach i przystaniach rybackich, a tym samym spełnia warunki do przyznania wnioskowanej pomocy jako podmiot, o którym mowa w art. 25 ust 1 pkt 2 rozporządzenia z 25 września 2009r.

Pismem z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...] Prezes ARiMR podtrzymał rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przyznania pomocy. W wyniku przeprowadzonej analizy wezwania do usunięcia naruszenia prawa organ wyższej instancji stwierdził, że w sprawie wszczętej wnioskiem z dnia 29 grudnia 2009 r. nie doszło do naruszenia prawa przez Agencję, w związku z czym brak jest podstaw do zmiany rozstrzygnięcia o odmowie przyznania pomocy. Powyższe pismo doręczone zostało pełnomocnikowi strony w dniu 8 marca 2010r., który w dniu 8 kwietnia 2010r. ( data nadania k. 6 akt sądowych ), a więc z jednodniowym uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 p.p.s.a , złożył skargę do WSA w Warszawie.

W przedmiotowej skardze pełnomocnik strony, początkowo wskazując na pismo z dnia [...] marca 2010r.( weryfikując ostatecznie stanowisko, że jest nim rozstrzygnięcie z dnia [...] stycznia 2010r. ),wnosi między innymi o uchylenie zaskarżonego aktu jako naruszającego prawo oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazuje, podobnie jak w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, iż rozstrzygnięcie organu wydane zostało na podstawie błędnej wykładni § 25 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 25 września 2009 r.

Wbrew twierdzeniom organu skarżący spełniał bowiem warunki określone tym przepisem jako podmiot zarządzajacy portem lub przystanią. Zdaniem skarżącego użyte w treści rozporzadzenia sformułowanie odnosi się bowiem do definicji portu zawartej w przedmiotowej ustawie.

Niezależnie od powyższego skarżący podnosi, iż przepis §25 powołanego rozporządzenia jest sprzeczny z ustawą z dnia 3 kwietnia 2009r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego ( Dz. U nr 72 , poz. 619 ), gdyż zawarta w art. 19 ustawy delegacja nie upoważnia Ministra Rolnictwa do zawężajacego określenia kręgu ewentualnych beneficjentów środków pochodzacych z przedmiotowego programu pomocowego.

W ocenie skarżącego krąg ten określony został w sposób sprzeczny z treścią art. 9 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009r. oraz treścią rozporzadzeń unijnych. W tym stanie rzeczy skarżący zawarł w skardze wniosek o wystapienie przez WSA w Warszawie do Trybunału Konstytucyjnego z następujacymi pytaniami prawnymi:

-“Czy przepisy zawarte w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 25 września 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 3- Środki służące wspólnemu interesowi, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007- 2013" ( Dz. U. nr 161, poz. 1285). , a w szczególności § 25 tego rozporządzenia jest zgodny z normami prawnymi zawartymi w ustawie z dnia 3 kwietnia 2009r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego ( Dz. U nr 72 , poz. 619 ) oraz

- " Czy normy prawne zamieszczone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 25 września 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 3- Środki służące wspólnemu interesowi, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007- 2013" ( Dz. U. nr 161, poz. 1285). oraz ustawy z dnia 3 kwietnia 2009r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego ( Dz.U nr 72, poz. 619) są zgodne z Rozporządzeniem Rady ( WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego ( Dz. Urz. UE L 223 z dnia 15 sierpnia 2006r.) oraz Rozporządzeniem Komisji ( WE) nr 498/2007 z dnia 26 marca 2007r. w sprawie szczegółowych zasad wykonywania rozporządzenia Rady ( WE) 1198/2006 w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego ( Dz. Urz. UE L. 120 z 10 maja 2007r.)

W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji działający w imieniu organu wniósł o jej odrzucenie z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia.

Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2010r. wydanym w sprawie sygn. akt 1136/10 WSA w Warszawie na posiedzeniu niejawnym odrzucił skargę A. K. wobec uchybienia terminu do jej wniesienia. Na wniosek strony złożony w dniu 14 września 2010r. o przywrócenie terminu do jej wniesienia WSA uznając, że przedstawione przez pełnomocnika strony we wniosku okoliczności uprawdopodabniają brak winy strony w uchybieniu terminu do wniesienia skargi jak również wniosek spełnia pozostałe przesłanki warunkujące jego skuteczność postanowieniem z dnia 18 października 2010r. przywrócił stronie termin do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie ARiMR z dnia [...] stycznia 2010r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy ze środków budżetu Unii Europejskiej.

Na wezwanie Sądu o merytoryczne ustosunkowanie się do skargi ARiMR w piśmie procesowym z dnia 22 lutego 2011r. wniosła o oddalenie skargi jako niezasadnej wywodząc jak w zaskarżonym rozstrzygnięciu i piśmie z dnia 1 marca 2010r. stanowiącym odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa.

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej: p.p.s.a., w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Na wstępie wskazać należy, że podstawę prawną przyznania pomocy finansowej na realizację środka 3.3 "Inwestycje w portach rybackich, miejscach wyładunku i przystaniach" w ramach Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" objętego osią priorytetową 3 - Środki służące wspólnemu interesowi zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007- 2013" – stanowiącego załącznik do obwieszczenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 lipca 2009 r. w sprawie Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (M. P. Nr 51, poz. 739), stanowi Rozporządzenie Rady (WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. UE L 223 z 15.08.2006, str. 1), w którym ustanowiono Europejski Fundusz Rybacki (dalej zwany "EFR") oraz określono ramy wsparcia wspólnotowego na rzecz zrównoważonego rozwoju sektora rybactwa, obszarów zależnych głównie od rybactwa, a także rybołówstwa śródlądowego oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 498/2007 z dnia 26 marca 2007 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. Urz. UE L 120 z 10.05.2007, str. 1).

Należy zaznaczyć, iż zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 Komisja i państwa członkowskie zapewniają spójność pomocy udzielanej z EFR z politykami, priorytetami i działaniami Wspólnoty oraz jej komplementarność z innymi instrumentami finansowymi Wspólnoty. Ta spójność i komplementarność znajduje swoje odbicie w programie operacyjnym, który, stosownie do art. 17 ust. 1 rozporządzenia, jest opracowywany przez każde z państw członkowskich w celu realizacji polityki i priorytetów, które mają być współfinansowane z EFR. Zgodnie zaś z art. 20 ust. 2 rozporządzenia dla każdej osi priorytetowej określonej w tytule IV państwo członkowskie ustanawia w ramach swego programu operacyjnego warunki i procedury ich stosowania.

Należy również zauważyć, iż na gruncie prawa krajowego warunki i tryb przyznawania, wypłaty oraz zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osiami priorytetowymi zawartymi w programie operacyjnym, w zakresie nieokreślonym w przepisach Unii Europejskiej lub przewidzianym w tych przepisach do określenia przez państwo członkowskie Unii Europejskiej zostały określone w ustawie z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. Nr 72, poz. 619, z późn. zm.). Szczegółowe warunki i tryb przyznawania, wypłaty lub zwracania pomocy, na realizację środków w ramach osi priorytetowej 3 –Środki służące wspólnemu interesowi na podstawie delegacji zawartej w art. 19 ustawy, w której wytycznych wskazano m.in., iż regulacje podustawowe mają zapewnić prawidłową realizację programu oraz mieć na względzie istotę i cel poszczególnych środków objętych osiami priorytetowymi zawartymi w programie operacyjnym, zostały określone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 25 września 2009 r. ( Dz. U nr 161 poz. 1285)

Zgodnie z § 25 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 25 września 2009 r., pomoc na realizację operacji w ramach środka: inwestycje w portach rybackich, miejscach wyładunku i przystaniach przyznaje się:

1) będącym posiadaczami gruntów lub związanej z nimi infrastruktury portowej, znajdujących się w granicach portu lub przystani lub zarządzającym portem lub przystanią:

jednostkom samorządu terytorialnego, państwowym lub samorządowym osobom prawnym oraz państwowym lub samorządowym jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej, organizacjom producentów i ich związkom, innym niż wymienione w pkt 2 zarejestrowanym organizacjom reprezentującym producentów produktów rybnych;

2) podmiotom zarządzającym portem lub przystanią w rozumieniu ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 967, z późn. zm.).

Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy interpretacji powyższego przepisu, a w szczególności zapisu pkt 2 § 25 ust 1. Organy orzekające w sprawie, opierając się na treści i dokumentach wniosku uznały, iż wnioskodawca jako współwłaściciel nieruchomości znajdującej się w granicach morskiej przystani rybackiej w Międzyzdrojach nie spełnia przesłanki beneficjenta pomocy w ramach przedmiotowego środka. Skarżący twierdzi natomiast, iż spełnił przesłankę wymienioną w § 25 ust 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 25 wrzesnia 2009 r. będąc jako współwłasciciel takiej nieruchomosci podmotem zarządzajacym portem.

W ocenie Sądu organy administracyjne na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego słusznie uznały, iż w myśl obowiązujących przepisów prawa wspólnotowego jak i krajowego, co do warunków przyznawania pomocy finansowej na realizację środków objętych PO “Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007- 2013", skarżący nie może być beneficjentem pomocy w ramach środka 3.3.

Rację ma organ administracji, iż katalog podmiotów uprawnionych do uzyskania wsparcia finansowego w ramach środka 3.3 "Inwestycje w portach rybackich, miejscach wyładunku i przystaniach" jest zamknięty. Ze stanowiskiem skarżącego, zdaniem którego jest on podmiotem zarządzającym portem lub przystanią w rozumieniu ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich nie sposób się zgodzić. Wskazać należy, na co słusznie zwraca uwagę organ, iż ustawa o portach i przystaniach morskich, zgodnie z jej art. 1 ust. 1, określa zasady tworzenia podmiotów zarządzających portami i przystaniami morskimi, ich organizację i funkcjonowanie. W myśl definicji sformułowanej w art. 2 ust. 6 ustawy o portach i przystaniach morskich, przez podmiot zarządzający rozumie się, utworzony na podstawie niniejszej ustawy, podmiot powołany do zarządzania portem lub przystanią morską. Analiza przepisów powołanej ustawy wskazuje przy tym, iż na jej podstawie można powoływać podmioty zarządzające jedynie w portach o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej oraz innych portach i przystaniach morskich położonych na nieruchomościach, stanowiących mienie komunalne. W związku z tym istotnie § 25 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MRiRW z dnia 25 września 2009 r. dotyczy wyłącznie podmiotów, które zostały utworzone na podstawie ww. ustawy w celu zarządzania portami i przystaniami morskimi, co wskazuje na wykluczenie osób fizycznych z możliwości ubiegania się o wsparcie finansowe w ramach środka 3.3 "Inwestycje w portach rybackich, miejscach wyładunku i przystaniach". Za taką wykładnią powołanego przepisu, poza wyraźnym odwołaniem się w jego brzmieniu do definicji podmiotu zarządzającego sformułowanej w ustawie o portach i przystaniach morskich, przemawia również porównanie jego treści z § 25 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Z powyższego wynika, że § 25 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MRiRW z dnia 25 września 2009 r. obejmuje wyłącznie takie podmioty zarządzające portami lub przystaniami, które zostały utworzone na podstawie ustawy o portach lub przystaniach morskich, nie odnosi się natomiast, jak podnosi autor skargi do definicji portu.

Kolejną kwestią podnoszoną w skardze jest, w ocenie jej autora zarzut niekonstytucyjności przepisów rozporządzenia MRiRW z 25 września 2009r., które poprzez zapis § 25 w sposób nieuprawniony, bez upoważnienia ustawowego zawęża krąg ewentualnych beneficjentów środków pochodzących z przedmiotowego programu pomocowego. Stąd wniosek o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego celem zbadania konstytucyjności przepisu § 25 rozporządzenia wykonawczego.

Sąd uznał, że wbrew zarzutom skargi przepisy omawianego rozporządzenia są zgodne z Konstytucją RP , jak również są wyrazem realizacji zobowiązań wynikających z przepisów prawa wspólnotowego.

Nie można podzielić stanowiska strony, że uregulowanie zakresu pomocy z osi Priorytetowej 3: środki służące wspólnemu interesowi, wypłacanej z funduszy Unii Europejskiej nastąpiło z pominięciem ustawy, a jedynie w rozporządzeniu wykonawczym normującym ten zakres, co powinno prowadzić do pozbawienia przepisu § 25 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi Rady Ministrów waloru przepisu prawa w rozumieniu art. 87 ust. 1 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.

Sąd nie nabrał wątpliwości co do zgodności powyższego przepisu z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP i nie wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym w tym przedmiocie.

Przede wszystkim wymaga podkreślenia, że przepis § 25 rozporządzenia wykonawczego nie przekroczył granic upoważnienia ustawowego z art. 19 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego ( Dz. U nr 72 , poz. 619 ) i odpowiadał wytycznym zawartym w delegacji ustawowej zawartej w tym przepisie.

Wskazać w tym miejscu należy jak słusznie poodnosi organ , iż art. 9 pkt 1 ustawy z 3 kwietnia 2009r. wskazuje podmioty uprawnione do ubiegania się o przyznanie pomocy w ramach Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" jedynie w sposób ogólny, co nie oznacza iż w zakresie pomocy z każdej osi priorytetowej jej beneficjentami zawsze będą wszystkie osoby wskazane w tym przepisie. W tym kontekście trzeba mieć na względzie, iż art. 9 pkt 3 ustawy uzależnia możliwość przyznania pomocy od spełnienia przez wnioskodawcę warunków przyznania pomocy określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 19 ustawy, zgodnie z którym minister właściwy do spraw rybołówstwa określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb przyznawania, wypłaty lub zwracania pomocy, w ramach poszczególnych osi priorytetowych. Wydając rozporządzenie, o którym mowa powyżej, minister właściwy do spraw rybołówstwa jest zatem uprawniony do uszczegółowienia ogólnej regulacji art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r., poprzez wskazanie katalogu podmiotów uprawnionych do ubiegania się o przyznanie pomocy w odniesieniu do konkretnego środka w ramach danej osi priorytetowej, co powinno być dokonane, w myśl art. 19 pkt 2 ustawy, z uwzględnieniem konieczności zapewnienia prawidłowej realizacji Programu oraz istoty i celów poszczególnych środków. Zrozumiałe jest zatem, iż zapis § 25 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 25 września 2009 r. winien mieć na względzie na względzie charakter i cele osi priorytetowej 3 — Środki służące wspólnemu interesowi. Zgodnie bowiem z art. 36 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego, pomoc z EFR może być udzielana pomoc na środki służące wspólnemu interesowi o szerszym zakresie niż środki zwykle podejmowane przez przedsiębiorstwa prywatne i które pomagają w realizacji celów wspólnej polityki rybołówstwa. Środki te służą wspólnemu interesowi, jeżeli leżą w interesie grupy beneficjentów lub ogółu społeczeństwa. Z tego względu realizacja operacji w ramach osi priorytetowej 3 nie może mieć jak słusznie zauważa organ bezpośrednio charakteru komercyjnego, powinna przyczyniać się do wymiernych korzyści całego sektora rybackiego, a nie podmiotu indywidualnego, jakim jest osoba fizyczna, która wystąpiła o przyznanie pomocy finansowej. Tym samym w omawianych regulacjach ustawodawca w żadnym stopniu nie scedował swoich uprawnień legislacyjnych na organ wykonawczy i działał w ramach konstytucyjnych przewidzianych w art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Z powyższych względów brak jest podstaw uzasadniających uwzględnienie wniosku skarżącego o wystąpienie przez Sąd do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniami prawnymi .

Sąd nie uznał również za uzasadniony zarzut braku zgodności § 25 rozporządzenia MRiRW z dnia 25 września 2009 r. i zapisów ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. z przepisami prawa wspólnotowego. W tym zakresie brak jest kognicji Trybunału Konstytucyjnego, co wynika z art. 188 pkt 1-3 Konstytucji RP .

W tym miejscu wskazać natomiast należy, że kryteria dostępu do pomocy w ramach poszczególnych osi priorytetowych i środków w zakresie nieokreślonym w przepisach Unii Europejskiej lub przewidzianych w tych przepisach do określenia przez państwo członkowskie zrealizowane zostały na poziomie przepisów prawa krajowego i są zgodne z zapisami wspólnotowymi, o których stanowi rozporządzenie Rady WE 1198/2006.

Mając zatem na uwadze niespełnienie przez skarżącego podmiotowego warunku przyznania pomocy, wynikającego z § 25 ust. 1 ww. rozporządzenia, organ, w ocenie Sądu zasadnie w oparciu o art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego ( Dz. U nr 72 , poz. 619 ) zaskarżonym rozstrzygnięciem z 12 stycznia 2010r. odmówił przyznania wnioskowanej pomocy finansowej, stanowiącej jak wynika z treści wniosku i załączonych do niego dokumentów przypadającej na rzecz skarżącego, jako współwłaściciela nieruchomości części poniesionych na inwestycję kosztów.

W oparciu o powyższe Sąd uznał, że organy administracji podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy, w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy, należycie go oceniły, a wydane na jego podstawie rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Z tych względów, w oparciu o art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.