Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 620/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia WSA Elwira Brychcy /spr/ Protokolant masz. Maria Kasztelan po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 07 czerwca 2006r. przy udziale sprawy ze skargi W.G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie pozostawienia podania bez rozpoznania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. /-/ E. Brychcy /-/ J. Szaniecka /-/ A. Łaskarzewska


UZASADNIENIE

Burmistrz decyzją Nr [...] z dnia [...] r. na podstawie art. 50, 51, 53, 54, 55, 56 i 58 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80 poz. 717 ze zm.) ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] arkusz mapy 3 położonej w G. przy ul. [...], dla spółki "A" S.A. w W.

Odwołanie od tej decyzji – pismem z dnia [...] r. złożył W. G. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przedstawiając szereg argumentów, które uzasadniają niezadowolenie odwołującego z powodu planowanej inwestycji. W odpowiedzi na powyższe odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia [...] r. wyjaśniło odwołującemu, że jego odwołanie nie spełnia warunków o jakich mowa w przepisie art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o panowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i w związku z tym na podstawie art. 64 § 2 kpa wezwało odwołującego do usunięcia braków pisma w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania. W odpowiedzi na wezwanie W. G. pismem z dnia [...] r. przedstawił zarzuty do decyzji Burmistrza. Podał, że decyzja ta pominęła negatywną opinię okolicznych mieszkańców, narusza równowagę świata przyrody, naraża na utratę zdrowia okolicznych mieszkańców, zakwestionował także dołączony do opinii raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ostatecznie wniósł o unieważnienie zaskarżonej decyzji.

W dniu [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowiło pozostawić bez rozpoznania odwołanie W. G. z uwagi na to, że odwołanie nie czyni zadość wymaganiom określonym w art. 53 ust. 6 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazano w uzasadnieniu, że aby pismo miało cechy odwołania należy w nim określić zarzuty odnoszące się do decyzji oraz wskazać dowody na poparcie stawianego żądania. Ponieważ pismo odwołującego nie zawiera żadnych dowodów uzasadniających uchylenie lub zmianę decyzji, w związku z tym z powołaniem na przepis art. 64 § 2 kpa wniesione podanie pozostawiono bez rozpoznania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. złożył W. G., który domaga się uchylenia decyzji Burmistrza, zakazania budowy wieży telefonii komórkowej we wskazanym miejscu. Skarżący podaje w uzasadnieniu, że decyzja została oparta na raporcie, który zawiera nieprawdę i pomija w swej treści istotne oddziaływanie budowli na okolicznych mieszkańców w tym i na dom skarżącego, który znajduje się w odległości 50 - 60 m od miejsca przewidzianej lokalizacji.

W odpowiedzi na skargę podtrzymano argumentację, że skarżący nie usunął braków odwołania w terminie, co spowodowało pozostawienie odwołania bez rozpoznania. Na rozprawie sądowoadministracyjnej przedstawiciel SKO sformułowała wniosek o odrzucenie skargi argumentując, że akt z [...] r. będący przedmiotem skargi nie jest ani decyzją ani postanowieniem, a pismem informacyjnym stanowiącym czynność techniczną, na którą nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że odwołanie złożone przez W. G. związane jest z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Odwołanie od takiej decyzji zgodnie z brzmieniem przepisu art. 53 ust. 6 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powinno zawierać zarzuty odnoszące się do decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie.

Formalne wymogi odwołania od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego są więc szersze i mają zagwarantować racjonalność, a więc celowość odwołania. Prawidłowo w tej sytuacji organ II instancji wezwał odwołującego się pismem z dnia [...] r. aby doprecyzował swoje odwołanie i to pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania. Odwołujący się wykonał nałożony na niego obowiązek i pismem z [...] r. sformułował swoje żądanie, iż domaga się unieważnienia decyzji Burmistrza w całości i wskazał, że kwestionuje prawidłowość oceny przedłożonego raportu oddziaływania budowy na środowisko. Jeśli organ odwoławczy stanąłby na stanowisku, że pomimo dalszego wyjaśniania odwołanie W. G. nie spełnia wymogów to należało w trybie art. 134 kpa wydać postanowienie o niedopuszczalności odwołania. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 grudnia 1998r. III SA 4842/97 zgodnie z art. 64 § 2 kpa jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa należy wezwać do usunięcia braków w terminie 7 dni. Nieusunięcie tych braków powoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Pozostawienie odwołania bez rozpoznania stanowi natomiast jedną z postaci stwierdzenia niedopuszczalności odwołania przewidzianą w art. 134 kpa.

Należy przyjąć, że niedopuszczalne jest rozpatrzenie odwołania, które nie zawiera podpisu strony, jej adresu i nie ma możliwości ustalenia adresu oraz gdy strona nie usunęła braków odwołania w terminie. W takim przypadku organ winien wydać postanowienie o niedopuszczalności odwołania. Nietrafne jest więc postanowienie organu odwoławczego pozostawiające odwołania W. G. bez rozpoznania.

Ubocznie Sąd zauważa, że interpretacja organu II instancji, że odwołanie W. G. nie spełnia warunków formalnych jest zbyt daleko idące. Dwa pisma skarżącego wyjaśniają jego stanowisko co do przedmiotu inwestycji celu publicznego. Odwołujący się zgłasza zarzut naruszenia prawa – a z treści pism wynika, że chodzi o przepisy prawa o ochronie środowiska skoro zważyć, że wyraźnie odwołujący się wskazuje, że nie zgadza się z przedłożonym raportem oddziaływania na środowisko.

Ponownie rozpoznając odwołanie skarżącego należy dokładnie przeanalizować treść odwołania w sposób, który pozwoli na prawidłowe ustalenie zarzutów odnoszących się do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego i rozpoznać żądanie odwołującego domagającego się uchylenia zaskarżonej decyzji.

Ponadto jest jeszcze koniecznym przy merytorycznym rozpoznawaniu odwołania rozważyć czy wniosek z [...] r. o ustalenie warunków zabudowy, następnie zmieniony jako wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego został sformułowany, a w konsekwencji i rozpoznany prawidłowo. W tym względzie organ odwoławczy nie jest związany przedłożoną przez wnioskodawcę interpretacją przedstawioną przez Ministerstwo Infrastruktury, Departament Prawno – Legislacyjny z dnia 24 grudnia 2003 r.

Postanowienie organu odwoławczego zawiera naruszenie prawa materialnego poprzez nieprawidłową interpretację art. 53 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów proceduralnych w tym art. 64 § 2 kpa i art. 134 i 138 kpa.

Powyższe sprawia, że Sąd na podstawie art. 145 § i pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania Sąd orzekł na zasadzie art. 200, a orzeczenie zawarte w pkt III wyroku uzasadnia przepis art. 151 cytowanej ustawy.

/-/ E. Brychcy /-/ J. Szaniecka /-/ A. Łaskarzewska