Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 373/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, art. 7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 5 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Wojewody z dnia 27 kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego M. W. 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SA/ Gd. 373/12

UZASADNIENIE

M. W. złożył skargę na decyzję Wojewody z dnia 27 kwietnia 2012r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia 10 sierpnia 2010r. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na realizację inwestycji: rozbudowa budynku magazynowo – biurowo – handlowego przy ul. D. [...] w P. G.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia 15 marca 2005r. Starosta na podstawie art. 28 , art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 art. 80 ust. 1 pkt 1 , art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r., nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 kpa po rozpoznaniu wniosku skarżącego M. W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. W. pozwolenia na budowę budynku magazynowo-biurowo- handlowego (kategoria obiektu XVII i XVIII) wraz z przyłączeniami sieci kanalizacji sanitarnej, deszczowej, elektrycznej i wodociągowej na dz. nr [...] w P. G. W decyzji wskazano, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego obejmuje nieruchomość nr [...].

W sprawie ww. decyzji toczyło się postępowanie wznowieniowe z wniosku W. W. będącego stroną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę M. W. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 września 2006r. sygn. akt 984/05).

Po wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia 31 stycznia 2007r., Starosta decyzją z dnia 16 kwietnia 2007r. stwierdził, że decyzja z dnia 15 marca 2005r. udzielająca pozwolenia na budowę wydana została z naruszeniem prawa, jednakże odstąpił od jej uchylenia uznając, że w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Na skutek odwołania W. W. od tej decyzji Wojewoda decyzją z dnia 19 lipca 2007r. uchylił zaskarżoną decyzję Starosty z dnia 16 kwietnia 2007r. (punkt 1) i stwierdził, że decyzja z dnia 15 marca 2005r. o udzieleniu pozwolenia na budowę została wydana z naruszeniem prawa w postaci braku udziału W. W. jako strony postępowania poprzedzającego jej wydanie oraz poprzez powołanie się w decyzji z dnia 15 marca 2005r. na niepozostającą w obrocie prawnym decyzję o warunkach zabudowy z dnia 22 kwietnia 2004r. (punkt 2) Wojewoda nie uchylił decyzji z dnia 15 marca 2005r. z uwagi na fakt, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadającą w swej istocie decyzji dotychczasowej(punkt 3).

Wyrokiem z dnia 9 lipca 2008r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 646/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zarówno decyzję Wojewody z dnia 19 lipca 2007r., jak i decyzję Starosty z dnia 16 kwietnia 2007r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd ustalił, że istotą rozpoznawanej sprawy była ocena prawidłowości ustaleń dokonanych przez organy dotyczących zgodności zamierzonej inwestycji z obowiązującym w dniu wydania decyzji planem zagospodarowania przestrzennego. Wskazano, że z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z dnia 15 marca 2005r. wynika, że inwestycja obejmuje budynek magazynowo–biurowo-handlowy o powierzchni 657,6m², parking dla klientów, parking dla obsługi i plac składowy o powierzchni 1096m². W tej sytuacji jak wskazał Sąd przedmiotowa inwestycja pełniłaby funkcje nie tylko lokalnej usługi polegającej na sprzedaży materiałów budowlanych okolicznym mieszkańcom lecz hurtownię prowadzącą działalność wykraczającą poza lokalne potrzeby Świadczy o tym wielkość budynku magazynowo- biurowo – handlowego (657,6m²) i przede wszystkim wielkość placu składowego (1096m²). Także zaliczenie w petitum pozwolenia na budowę obiektu do kategorii XVIII (m.in. obiekty magazynowe) podkreśla charakter inwestycji. Wskazano, że tak dużej inwestycji, o wskazanym charakterze nie sposób zakwalifikować jako usługi nieuciążliwej towarzyszącej okolicznej zabudowie mieszkaniowej. Taka inwestycja nie może być zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który w par. 45 przewiduje zabudowę mieszkaniowo– usługową oznaczoną symbolem MNU1 oraz różne formy usług nieuciążliwych, które nie stanowią zagrożenia dla funkcji mieszkaniowej po względem sanitarnym i pożarowym. W planie zapisano, że wyklucza się prowadzenie działalności gospodarczej, która może wymagać sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Przykładowo wymieniono rodzaje usług i warsztatów wykluczonych. We wskazaniach co do dalszego postępowania Sąd podał, że rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji winien dokładnie i precyzyjnie ustalić zamiar inwestycyjny wnioskodawcy a następnie poddać analizie, czy zamierzona na spornym terenie inwestycja czyni zadość wymaganiom określonym w planie zagospodarowania przestrzennego

Na skutek skargi kasacyjnej M. W. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 lutego 2010r. sygn. akt II OSK 289?09 oddalił skargę. NSA wskazał, że przedmiotowa inwestycja znajduje się na terenie, który w planie jest przeznaczony pod mieszkalnictwo i usługi, odrębnie natomiast przewidziano możliwość realizacji magazynów i składów. Jeżeli więc inwestor zamierza w danym obiekcie budowlanym realizować działalność składowo-magazynową, określając przy tym charakter obiektu jako "magazynowo- handlowo- biurowy" to zasadnie Sąd I instancji przyjął, że takie przeznaczenie nie pozostaje w zgodności z planem. W pierwszym rzędzie ma to być obiekt magazynowy, na co wskazuje projektowana duża powierzchnia pod skład towarów, zaś w następnej kolejności ma on pełnić funkcję handlową, a więc poddawane będą sprzedaży, a nie tylko magazynowaniu i składowaniu, towary przechowywane w magazynie oraz tam składowane (na placu składowym). Funkcja biurowa jest uzupełniającą dla pozostałych, to jest magazynowej, składowej i handlowej. Nawet gdyby inwestor zmienił zamiar objęcia w pierwszej kolejności magazynu i składu na funkcję handlową, to i tak podstawowym przeznaczeniem obiektu jest magazynowanie i składowanie, a więc sprzeczne z planem miejscowym stanowiącym, iż chodzi o teren o podstawowej funkcji mieszkaniowej, której uzupełnieniem są usługi, zaś do usług związanych z funkcją mieszkaniową nie można zaliczyć prowadzenia magazynów i składów. Treść planu odrębnie reguluje kwestię przeznaczenia terenów pod tego rodzaju działalność.

Decyzją z dnia 10 sierpnia 2010r. Starosta odmówił zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji: rozbudowa budynku magazynowo-biurowo-handlowego przy ul. D. [...] w P. G.

W uzasadnieniu organ podał, że inwestor w dniu 13 listopada 2008r z wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na ww. rozbudowę. Wskazano, że na działce nr [...] w P. G. istnieje budynek usługowo-biurowo-handlowy wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 15 marca 2005r budynku magazynowo—biurowo-handlowego. W sprawie wydanego pozwolenia na budowę toczyło się postępowanie wznowieniowe Wydanie pozwolenia na rozbudowę budynku zależało od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego a mianowicie, czy inwestycja ta jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Organ I instancji przytoczył ww. orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 lipca 2008r. oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2010r.

Organ I instancji ustalił, że w dniu 18 czerwca 2010r. skarżący złożył pismo wprowadzające korektę do treści wcześniej złożonego pisma z dnia 13 listopada 2008r. Korekta ta jak to określił sam wnioskodawca, dotyczyła zmian w nazewnictwie nie mających wpływu zarówno na architekturę jak i na konstrukcję hali. Zmiana polegać miała na wprowadzeniu nazwy inwestycji "dobudowa hali usługowej do budynku magazynowo–biurowo-handlowego" w miejsce nazwy: rozbudowa budynku magazynowo–biurowo- handlowego". Wydanie pozwolenia na rozbudowę budynku po zmianie na dobudowę hali usługowej do budynku magazynowo–biuro-handlowego zależało od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez NSA –czy wybudowana na podstawie ostatecznej decyzji z dnia 15 marca 2005r, istniejąca inwestycja (budynek magazynowo–biurowo-handlowy) jest zgodna z obowiązującym planem miejscowym. Organ I instancji przytoczył ustalenia zawarte w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 1 lutego 2010r. Powołując się na te ustalenia organ I instancji uznał, że dobudowa hali usługowej do omawianego budynku o funkcji magazynowo- biurowo- handlowej będzie rozszerzeniem i utrwaleniem funkcji co do której NSA orzekł, iż nie jest zgodna z obowiązującym planem miejscowym. Tym samym zamierzenie nie jest zgodne z planem co jest w świetle przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego warunkiem wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

M. W. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, zaskarżonej decyzji zarzucając:

I. naruszenie przepisów art. 61 i 104 kpa poprzez wydanie decyzji administracyjnej niezgodnej z jego wnioskiem, określającym zakres "sprawy" administracyjnej będącej przedmiotem rozstrzygnięcia. Skarżący wskazał, że w dniu 13 listopada 2008r. złożył wniosek o wydanie pozwolenia na dobudowę magazynu do istniejącego budynku, który to wniosek został doprecyzowany w trakcie postępowania administracyjnego jako wniosek o dobudowę hali usługowej do istniejącego budynku. Rozstrzygnięcia zaś odnosi się do wniosku pierwotnego i zostało określone jako rozbudowa budynku magazynowo –biurowo-handlowego

II. naruszenie przepisu art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji,

III. naruszenie przepisu art. 171 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez przyjęcie, że orzeczenie sądu administracyjnego wiąże organ administracyjny w każdym postępowaniu toczącym się przed organem administracji publicznej niezależnie od przedmiotu tego postępowania, w tym zakresie skarżący powołał się na swoją argumentację dotyczącą przedmiotu postępowania określonego zmodyfikowanym wnioskiem z dnia 13 listopada 2008r.

IV. naruszenie przepisu art. 35 ust. 1 prawa budowlanego poprzez niedopełnienie obowiązku analizy zgodności przedłożonego projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i ograniczenie się do omówienia wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego, organ tym samym odniósł się do innego postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej,

V. naruszenie przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oraz art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez przyjęcie, że ustalenie zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego stanowi zagadnienie wstępne, do którego rozstrzygnięcia właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny.

Powołując się na powyższe skarżący podniósł, że decyzja organu I instancji winna zostać uchylona. Skarżący wywodził uzasadniając powyższe zarzuty, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a więc organ II instancji winien sprawę rozpoznać merytorycznie.

W piśmie procesowym z dnia 10 kwietnia 2012r. będącym uzupełnieniem odwołania skarżący podtrzymał swoje stanowisko, podnosząc że zamiarem inwestycyjnym przy występowaniu o pozwolenie na budowę, którego wydania odmówił Starosta było wybudowanie obiektów na cele usługowo-handlowe. Ostatecznie inwestor wprowadził korektę do projektu dobudowy, w której wskazano, że dobudowa dotyczy hali usługowej. W swej decyzji Starosta odniósł się natomiast do pierwotnego wniosku, a takie rozstrzygniecie jest sprzeczne z art. 61 kpa.. Podniesiono, że niezasadnie organ I instancji w całości oparł się na uzasadnieniu orzeczenia NSA, w sytuacji gdy w wyroku WSA w Gdańsku wskazano, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy dokładnie i precyzyjnie ustalić zamiar wnioskodawcy i poddać analizie czy zamierzona inwestycja czyni zadość wymaganiom określonym w planie miejscowym. Zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazania co do dalszego postępowania wiążą organ, którego działanie jest przedmiotem zaskarżenia. Powyższe wskazania obowiązują przy rozpoznawaniu sprawy ze wznowionego postępowania w sprawie decyzji z dnia 15 marca 2005r., tym bardziej więc w sprawie dobudowy hali takie postępowanie dowodowe i analiza zamiaru inwestycyjnego pod kątem zgodności z planem powinna być przeprowadzona. Nadto skarżący przedstawił opis aktualnej funkcji pełnionej przez zrealizowaną już zabudowę.

Wojewoda decyzją z dnia 27 kwietnia 2012r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Starosty z dnia 10 sierpnia 2010r.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda przedstawił przebieg postępowania wywołany wnioskiem skarżącego z dnia 13 listopada 2008r. o pozwolenie na dobudowę do istniejącego budynku magazynowo- biurowo - handlowego przy ul. D. [...] w P. G.

Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Teren projektowanej inwestycji objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miasta P. G. z dnia 25 sierpnia 2004r. Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...]) przewiduje zabudowę mieszkaniowo- usługową i jest oznaczony symbolem MNU1. Przedmiotowa inwestycja przeznaczona głównie na magazynowanie i składowanie, jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania.

Organ II instancji powołał się na uzasadnienie wyroku z dnia 9 lipca 2008r w sprawie II SA/Gd 646/ 07 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku oraz na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2010r. sygn. akt II OSK 289/09, podkreślając że kontroli sądowej podlegała decyzja o pozwoleniu na budowę ww. budynku magazynowo-biurowo- handlowego. Jednocześnie z treści przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Oddalenie skargi kasacyjnej, przy braku wskazania, że uzasadnienie wyroku sądu I instancji było błędne oznacza, że organ jest związany w całości oceną prawną wyrażoną w wyroku WSA w Gdańsku. Ocena prawna sądu w sprawie, której przedmiotem była decyzja o pozwoleniu na budowę budynku magazynowo- biurowo-handlowego, obligowały organ I instancji do wykonania zaleceń wyłącznie w tym zakresie. Zatem organ I instancji, bez uprzedniego zakończenia postępowania z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w sprawie pozwolenia na budowę ww. budynku, miał możliwość wydać decyzję odmawiającą udzielenia pozwolenia na rozbudowę, z uwagi na niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

M. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie decyzji Wojewody.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:

1. naruszenie art. 61 i 104 kpa w zw. z art.140 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji administracyjnej wydanej niezgodnie z wnioskiem strony, która wszczęła postępowanie administracyjne,

2. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa, poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego w niniejszej sprawie oraz nierozpatrzenie całości materiału dowodowego, jak również niewskazanie dowodów, na których oparł się organ II instancji, uznając, że planowana inwestycja jest przeznaczona głównie na magazynowanie i składowanie,

3. art. 153 i art. 171 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez przyjęcie, że sprawa administracyjna, której dotyczy skarga jest tożsama podmiotowo i przedmiotowo z inną sprawą dot. udzielenia pozwolenia na budowę istniejącego już budynku,

4. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez niedokonanie czynności sprawdzających wskazanych w tym przepisie.

W uzasadnieniu skargi skarżący powołał się na swój wniosek z dnia 13 listopada 2008r. skorygowany wnioskiem z dnia 14 czerwca 2010r., w którym wnosił o wydanie pozwolenia na budowę polegającą na dobudowie hali usługowej do istniejącego budynku wraz z korektą do projektu budowlanego, wskazując jaką funkcję ma pełnić wybudowana hala oraz plac. Wniosek ten nie został rozpoznany przez organ II instancji wbrew treści przepisu art. 61 kpa. W decyzji organu II instancji brak jest wskazań dotyczących tego na podstawie jakich dokumentów bądź innych dowodów organ II instancji dokonał ustalenia, że przedmiotowa inwestycja będzie przeznaczona głównie na składowanie i magazynowanie. Pominięto też oświadczenie skarżącego z dnia 10 czerwca 2010r. Niezależnie od powyższego skarżący powołał się na wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyroku WSA w Gdańsku, nakazujące zbadać zamiar wnioskodawcy co do realizowanej inwestycji. Ostatecznie, jak podniósł skarżący, organ II instancji naruszył również art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, gdyż bez rozważenia całości materiału dowodowego i bez podejmowania ewentualnie innych czynności sprawdzających Wojewoda uznał, że projekt jest niezgodny z planem miejscowym. Nadto skarżący podniósł, że sposób użytkowania w przypadku istniejącej budowli, jak również w przypadku budowy, której dotyczy rozpoznawana sprawa został zmieniony przez skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Również uczestnik postępowania W. W. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest dokonywana pod względem zgodności z prawem/ legalności/, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl natomiast art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tyko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu.

Skargę należało uwzględnić, albowiem zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd podzielił zarzuty zawarte w skardze wniesionej do Sądu.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że stosownie do treści art. 61 § 1 kpa żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego określa przedmiot tego postępowania, a w razie wątpliwości sprecyzowanie żądania należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji. Zasadniczym obowiązkiem organu jest więc właściwe, precyzyjne ustalenie treści wniosku (podania) strony zwracającej się do niego o wydanie decyzji. Nadto organ II instancji winien sprawę rozpoznać oraz odnieść się do zarzutów odwołania.

Podzielając powyższy pogląd podkreślić należy, że będące przedmiotem oceny Sądu postępowanie administracyjne zostało zainicjowane przytoczonym wyżej wnioskiem skarżącego z dnia 19 listopada 2008r., skorygowanym następnie w piśmie z dnia 14 czerwca 2010r. Przedmiotem tego wniosku była dobudowa hali usługowej do istniejącego budynku magazynowo-biurowo-handlowego.

W rozpoznawanej sprawie organ II instancji, jak to zasadnie podniesiono w skardze naruszył przepisy art. 61 kpa oraz art. 7 i 77 § 1 kpa oraz art. 107 § 3 kpa.

Wskazać należy, że w istocie organ II instancji nie przeprowadził postępowania w sprawie, która została wszczęta przez organ I instancji na wniosek skarżącego. Wniosek skarżącego został zawarty w jego piśmie z dnia 13 listopada 2008r., organ I instancji wydając decyzję z dnia 10 sierpnia 2010r. powołał się nadto na pismo skarżącego z dnia 18 czerwca 2010r wraz z opisową korektą projektu budowlanego. Jak wynika z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych organ II instancji rozpoznał wniosek skarżącego oraz jego odwołanie nie dysponując powyższym wnioskiem z dnia 14 czerwca 2010r. W aktach organu II instancji brak jest tego wniosku. Z pisma złożonego przez skarżącego w trakcie postępowania sądowego w dniu 17 października 2012r. wynika zaś, że został on złożony przed organem I instancji w dniu 18 czerwca 2012r. W ocenie organu I instancji nie miał on wpływu na ocenę zasadności wystąpienia z wnioskiem o pozwolenia na budowę. Powyższy wniosek oraz stanowisko organu I instancji nie zostały przez organ II instancji rozpatrzone. Powyższe oznacza, że organ II instancji rozpoznając sprawę nie dysponował pełnym materiałem dowodowym określającym zakres wniosku skarżącego dotyczącego wydania pozwolenia na budowę, mimo że organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji powołał się na wniosek inwestora z dnia 18 czerwca 2010r. Już powyższa okoliczność powoduje, że zaskarżona decyzja winna być uchylona, albowiem organ odwoławczy dokonał ustaleń nie dysponując pełnym materiałem dowodowym, tj. wnioskiem strony z dnia 14 czerwca 2010r.

Nadto w okolicznościach sprawy organ II instancji negatywnie ocenił przedłożony przez skarżącego wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę. Przy czym należy podzielić zarzuty odwołania, że negatywna ocena nie została w ogóle uzasadniona, organ II instancji nie poczynił własnych ustaleń i nie odniósł się do zarzutów odwołania, mimo że zostały one precyzyjnie sformułowane przez skarżącego. Organ powołał się na postępowanie prowadzone w wyniku wznowienia postępowania w sprawie decyzji z dnia 15 marca 2005r., która nie była przedmiotem nin. postępowania. Z drugiej strony organ nie wskazał, czy w postępowaniu w sprawie decyzji z dnia 15 marca 2005r po wydaniu wyroku przez NSA została wydana decyzja administracyjna ewentualnie na jakim etapie postępowania znajduje się rozpatrzenie ww. sprawy. Powyższe sprawia, że w toku postępowania zostały naruszone zasady wyrażone w art. 7 i art. 77 § 1 kpa nakładające na organ obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i obowiązek wszechstronnego rozpoznania sprawy. Organ II instancji ograniczył się do przytoczenia ustaleń zawartych wyroku NSA. W konsekwencji powyższego kolejnym uchybieniem jest naruszenie art. 107 § 3 kpa zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy rozstrzygniecie organu II instancji wymogów z art. 107 § 3 kpa nie spełnia, skoro obowiązkiem organu odwoławczego jest ustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich żądań, wniosków i zarzutów strony, zwłaszcza zawartych w odwołaniu. W okolicznościach sprawy organ odwoławczy do żadnego z wniosków czy też zarzutów zawartych w odwołaniu się nie odniósł. Wskazać też należy, że uzasadnienie decyzji powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający sądowi administracyjnemu sprawdzenie prawidłowości decyzji oraz motywów rozstrzygnięcia. Takich wymogów nie spełnia uzasadnienie rozstrzygnięcia zawarte w decyzji zaskarżonej do sądu, tym bardziej, że jak to wyżej wskazano, organ II instancji wydając decyzję nie odniósł się do wszystkich dowodów zebranych i powołanych przed organem I instancji i nie ocenił, czy i jaki wpływ mogą one mieć na rozpoznanie wniosku skarżącego.

Powyższe naruszenie zasad postępowania administracyjnego oznacza, że organ odwoławczy wydał decyzję, która nie odpowiada wymaganiom powołanych przepisów procesowych. Podkreślić należy, że do oceny legalności zaskarżonej decyzji w zakresie zastosowanych przez organ administracji przepisów prawa materialnego można przystąpić dopiero po ustaleniu, że postępowanie przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami postępowania, nie naruszając zasad w nich zawartych, w tym zasady prawdy obiektywnej (art. 7 kpa) oraz zasady wyczerpującego wyjaśnia sprawy i zebrania całości materiału dowodowego (art. 77 § 1 kpa)

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że doszło w sprawie do naruszenia przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) powołanej ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję.

Ponownie rozpoznając sprawę organ winien w pierwszej kolejności ustalić treść żądania wnioskodawcy w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę w oparciu o pełny materiał dowodowy, gdyż wniosek taki zakreśla granice postępowania administracyjnego. Następnie winien przeprowadzić postępowanie z uwzględnieniem zasad postępowania oraz odnieść się do zarzutów odwołania.

Wobec uwzględnienia skargi Sąd zasądził na rzecz skarżącego na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. kwotę 757 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi w kwocie 500zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika wraz opłatą skarbową w kwocie 257 zł.