Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 335/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 1985 nr 48 poz 256
law: Obwieszczenie Ministra Oświaty i Wychowania z dnia 6 września 1985 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 stycznia 1979 r. w sprawie rodzin zastępczych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędziowie : NSA Joanna Tuszyńska WSA Joanna Człowiekowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi Polskich Sieci Elektroenergetycznych S.A. z siedzibą w K. - J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia stwierdzającego ostateczność decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie:

Postanowieniem z dnia 15 listopada 2019 r. ([...]) na podstawie art. 219 kpa Burmistrz Libiąża odmówił Firma A z siedzibą w K. wydania zaświadczenia stwierdzającego ostateczność decyzji nr [...] Naczelnika Miasta i Gminy w Libiążu z dnia 8 grudnia 1977 r.

Organ podał, że w dniu 4 marca 2019 r. Firma A wystąpiły z wnioskiem o wydanie zaświadczenia stwierdzającego ostateczność w/w decyzji. Powyższa decyzja, jak wynika z załączonej do wniosku kopii zezwalała firma B na wejście w teren celem budowy linii 220 kV Bujaków-Byczyna.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego postanowieniem nr [...] z dnia 18 marca 2019 r. Burmistrz Libiąża odmówił wydania zaświadczenia o żądanej przez stronę treści, które wskutek zażalenia wnioskodawcy uchyliło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem nr [...] z dnia 4 czerwca 2019 r. Zdaniem organu odwoławczego odmowa wydania zaświadczenia była przedwczesna.

W ponownie prowadzonym postępowaniu przeszukano zasoby archiwalne Urzędu i nie odnaleziono rejestru spraw prowadzonych pod sygnaturą nr 8221/2977 ani akt sprawy postępowania administracyjnego związanego z udzieleniem zezwolenia na wejście w teren celem budowy linii 220 kV Bujaków - Byczyna. Fakt ten potwierdził również pracownik, w piśmie z dnia 15 marca 2019 r. prowadzący archiwum Urzędu. Nadto podjęto rozmowy z najstarszymi wiekiem pracownikami urzędu, by ustalić czy znane są im okoliczności budowy ww. inwestycji. Rozmowy te nie przyniosły oczekiwanych efektów. Nie odnaleziono również protokołów przekazania akt sprawy do innych organów i instytucji.

Organ wskazał, że zgodnie z Zarządzeniem Nr 36 Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 12 grudnia 1975 r. Jednolity Rzeczowy Wykaz Akt dla Urzędów Terenowych Organów Administracji Państwowej - sprawy prowadzone pod numerem 8221 (Prawo pierwokupu, wywłaszczanie) miały kategorię archiwalną B15 (Bc). Oznacza to, że akta administracyjne związane

z wydaniem decyzji o zezwoleniu na wejście w teren celem budowy linii 220 kV Bujaków-Byczyna archiwizowane były przez okres 15 lat i po tym czasie, jako dokumentacja "niearchiwalna" mogły ulec brakowaniu. W zasobach archiwalnych nie odnaleziono protokołu ze zniszczenia ww. akt, poświadczenia zniszczenia ani certyfikatu zniszczenia. Również w archiwum Urzędu Miejskiego w Libiążu brak jest jakichkolwiek dokumentów związanych z niniejszą sprawą, w tym spisów zdawczo-odbiorczych i protokołów z brakowania dokumentów również niearchiwalnych. Dla rozpoznania wniosku strony wystąpiono również w poszukiwaniu akt sprawy do Starostwa Powiatowego w Chrzanowie, Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego

w Katowicach, Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie i Archiwum Państwowego w Katowicach. W żadnym z ww. urzędów nie odnaleziono akt postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji Naczelnika i Miasta Gminy w Libiążu z dnia 8 grudnia 1977 r. nr [...]/77. W Archiwum Państwowym w Katowicach, w celu odnalezienia ww. akt sprawy przeszukano również zespoły akt nr 12/429 Zakłady [...] 1945-1987 oraz [...] Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach (1946) 1974-1988 (2001), co nie przyniosło zamierzonych efektów. W celu poszerzenia kwerendy wystąpiono również do bielsko-bialskiego Oddziału Archiwum Państwowego, który posiada zespół akt nr [...] Zakłady [...] z lat 1926-1974. W odpowiedzi, pismem nr [...] z dnia 4 listopad 2019 r potwierdzono brak stosownych dokumentów. Podjęto również czynności mające na celu ustalić, czy zaistniały przesłanki powodujące nieważność decyzji nr [...] Wojewody Małopolskiego z dnia 21 sierpnia 1974 r. zatwierdzającej plan realizacyjny linii energetycznej 220 kV Bujaków-Byczyna biegnącej przez teren powiatu żywieckiego, oświęcimskiego i chrzanowskiego. Z treści przywołanej decyzji wynika, że traci ona ważność w razie nieprzystąpienia do budowy w ciągu 3 lat bądź, jeżeli inwestor nie uzyska prawa wejścia w teren. Pozyskane z Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie akta sprawy nr [...] potwierdziły tylko fakt zatwierdzenia planu realizacyjnego elektroenergetycznej linii 220 KV Bujaków-Byczyna pomimo, że od pierwotnie wydanej w tym zakresie decyzji wniesiono odwołanie. Z akt tych nie wynika natomiast, by decyzja nr [...] Naczelnika Miasta i Gminy w Libiążu z dnia 8 grudnia 1977 r. stała się ostateczna. Nie sposób też ustalić, czy te same osoby brały udział w ww. postępowaniach zakończonych decyzjami i wykluczyć, by strony nie wniosły odwołania od decyzji nr [...] Naczelnika Miasta i Gminy w Libiążu z dnia 8 grudnia 1977 r.

Zdaniem organu I instancji zebrane w toku postępowania wyjaśniającego informacje nie pozwalają na rozpoznanie wniosku strony, a wydanie zaświadczenia

w drodze domniemania jest niedopuszczalne. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie dopuszczają możliwości tworzenia na użytek jedynie tego postępowania materiałów dowodowych, czy też kompletowanie w tym postępowaniu materiału dowodowego, mającego służyć wydaniu zaświadczenia określonej treści. Przewidziana w art. 218 § 2 kpa możliwość przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na skutek złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia sprowadza się w istocie do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych ewidencji, rejestrów

i innych danych i nie może prowadzić do dokonywania jakichkolwiek ocen, w tym prawnych, odnośnie informacji będących w dyspozycji organu. Niedopuszczalne jest również przyjmowanie domniemania, że skoro inwestycja została zrealizowana, to decyzja nr [...] Naczelnika Miasta i Gminy w Libiążu z dnia 1977 r. stała się ostateczna. Treść zaświadczenia ma opierać się na materiale zastanym, istniejącym w posiadaniu organu w chwili złożenia danego wniosku o wydanie zaświadczenia.

Na powyższe postanowienie Firma A złożyła zażalenie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;

- art. 77 kpa poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności nieprzeprowadzenie dowodu z odpisu decyzji, który został przez wnioskodawczynię załączony do akt postępowania oraz niezebranie całego materiału dowodowego

w postaci przesłuchania świadków tj. osób, które podpisały przedmiotową decyzję bądź innych pracowników ówczesnego Urzędu Miasta w Libiążu;

- art. 218 § 2 kpa poprzez nieprzeprowadzenie przez organ postępowania wyjaśniającego w zakresie zmierzającym przede wszystkim do ustalenia czy od decyzji, co do której wnioskodawczyni domaga się wydania zaświadczenia o jej ostateczności, zostało wniesione odwołanie, a ograniczenie się wyłącznie do czynności oceny prowadzonych aktualnie postępowań oraz skierowania zapytań o materiały archiwalne;

- art. 16 kpa poprzez niezastosowanie tego przepisu przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy i przyjęcie, że nie jest możliwym stwierdzenie ostateczności decyzji, w sytuacji, w której nie zostało wykazane, że od decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w Libiążu z dnia 8 grudnia 1977 r. zostało złożone odwołanie bądź, że decyzja ta została uchylona w trybie nadzwyczajnym;

- art. 8 § 1 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania uczestników do władcy publicznej oraz prowadzące do wniosku, iż decyzje wydane wiele lat temu nie mają mocy prawnej z uwagi na brak możliwości potwierdzenia ich ostateczności, a także niearchiwizowaniu przez organ dokumentacji prowadzonej przed wieloma laty;

- art. 219 kpa poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że w okolicznościach niniejszej sprawy zachodziły przesłanki do odmowy wydania zaświadczenia, podczas gdy brak było dowodów uzasadniających odmowę wydania zaświadczenia.

Postanowieniem z dnia 12 listopada 2020 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie na podstawie art. 138 §1 pkt 1 w zw. z art. 219 kpa oraz art. 217 i 127 §2 w zw. z art. 144 i 17 pkt 1 kpa utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

Organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz podał, co następuje:

Stosownie do treści art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 kpa organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie, jeżeli osoba ubiega się o nie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Organ administracji publicznej obowiązany jest natomiast wydać zaświadczenie w myśl art. 218 § 1 kpa gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających

z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W okolicznościach niniejszej sprawy istotne znaczenia ma również przepis art. 218 § 2 kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w koniecznym zakresie. Zaświadczenie wydawane przez organ stanowi oświadczenie wiedzy tego organu oparte na danych będących w jego posiadaniu, co wynika wprost z art. 218 § 1 kpa. Nie jest, zatem dopuszczalne w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń dokonywanie jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych, jeśli nie wynikają one z prowadzonych przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadani.

Postępowanie wyjaśniające uregulowane w przepisie art. 218 §2 kpa ma charakter ograniczony i pomocniczy (por. np. II OSK 1270/15). Oznacza to, że w sytuacji, gdy organ nie posiada w prowadzonych rejestrach danych, które mogłyby stanowić podstawę wydania zaświadczenia stosownie do żądania wnioskodawcy, oczywistym jest, że nie może wydać zaświadczenia żądanej treści. Dla braku możliwości potwierdzenia faktów lub stanu prawnego nie mają przy tym znaczenia przyczyny, dla których organ nie znajduje się w posiadaniu określonych danych, brak ten nie obliguje również organu do prowadzenia postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia faktów czy stanu prawnego.

Skoro zaświadczenie z istoty swej może dotyczyć niebudzących wątpliwości danych znajdujących się w ewidencjach organu, rejestrach czy innego rodzaju zbiorach, to w niniejszej sprawie słusznie uznano, że nie można poświadczyć, że decyzja nr [...] Naczelnika Miasta i Gminy w Libiążu z dnia 8 grudnia 1977 r. jest decyzją ostateczną. W przedmiotowej sprawie organ l instancji podjął w bardzo szerokim zakresie czynności wyjaśniające celem pozyskania dokumentacji pozwalającej ustalić czy ww. decyzja jest decyzją ostateczną, zgodnie

z zaleceniami zawartymi w postanowieniu SKO w Krakowie z dnia 4 czerwca 2019 nr [...] Jak wynika z akt sprawy organ l instancji prawidłowo przeprowadził badanie akt archiwalnych Urzędu Miejskiego w Libiążu, jak i pozyskał informacje ze Starostwa Powiatowego w Chrzanowie, Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach, Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie

i Archiwum Państwowego w Katowicach. W żadnym z ww. urzędów nie odnaleziono akt postępowania zakończonego wydaniem decyzji Naczelnika Miasta i Gminy

w Libiążu z dnia 8 grudnia 1977 r. nr [...]. Nie można zatem wydać zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawczynię.

Organ w trybie postępowania o wydanie zaświadczenia nie bada sprawy, nie dokonuje wykładni przepisów prawa, a jedynie ustala, czy znajdujące się w jego posiadaniu dane umożliwiają wydanie zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści. Nie jest bowiem dopuszczalne dokonywanie w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających

z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zaświadczenie nie może rozstrzygać istnienia lub nieistnienia faktów lub określonego stanu prawnego w sytuacji, gdy jest on sporny. Jeżeli informacje, których żąda osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia nasuwają wątpliwości organu, nie może on w sposób arbitralny przesądzać w formie zaświadczenia tych wątpliwych kwestii.

Zarzuty zażalenia są chybione. W świetle zgromadzonego obszernego materiału dowodowego nie można czynić organowi l instancji zarzutu nie wyjaśnienia w sposób dostateczny przedmiotowej sprawy. Organ l instancji dostatecznie wyjaśnił

i przedstawił dowody uzasadniające odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści. Skoro organ l instancji podjął w bardzo dużym zakresie czynności celem pozyskania dokumentacji pozwalającej ustalić czy decyzja z dnia 8 grudnia 1977 r. nr [...] jest decyzją ostateczną, ale takich dokumentów brak, to słusznie organ uznał, że nie może wydać żądanego zaświadczenia stwierdzającego ostateczność ww. decyzji.

Na powyższe postanowienie Firma A złożyła skargę go Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Skarżąca spółka powtórzyła zarzuty zawarte w zażaleniu na postanowienie organu I instancji dodając, że zaskarżone postanowienie narusza nadto przepisy:

- art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 kpa poprzez niewydanie zaświadczenia pomimo wykazania przez skarżącą interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego;

- 77 kpa poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności nieprzeprowadzenie dowodu z odpisu decyzji, który został przez skarżącą załączony do akt postępowania oraz nie zebranie całego materiału dowodowego, w postaci przesłuchania świadków, w tym osoby, która podpisała przedmiotową decyzję, bądź innych pracowników ówczesnego Naczelnika Miasta i Gminy w Libiążu;

- art. 80 kpa poprzez nie dokonanie oceny całokształtu materiału dowodowego, przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia;

- art. 138 § 1 pkt1 kpa w zw. z art. 144 kpa poprzez zaaprobowanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie stanowiska organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Burmistrz Libiąża, nie otrzymując odpowiedzi od jednostek prowadzących dokumentacje archiwalne nie ustalił z jakich przyczyn w ich zbiorach nie znajdują się akta zawierające przedmiotową decyzję oraz czy brak istnienia akt postępowania odwoławczego oznacza, iż żadna ze stron postępowania takiego odwołania nie wniosła, przez co akta odwoławcze istnieć nie mogą, a tym samym, decyzję nr [...] Naczelnika Miasta i Gminy w Libiążu z dnia 8 grudnia 1977 r. należy uznać za ostateczną. Burmistrz Libiąża powinien również ustalić, czy pozostałe strony są w posiadaniu oryginału decyzji. Skarżąca bowiem przedłożyła poświadczony za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika działającego w sprawie odpis decyzji, jednakże nie została w żaden sposób przez organ wezwana do okazania oryginału decyzji, zatem uznać należy, że dokument ten nie był przez organ kwestionowany. Co więcej Burmistrz Libiąża nie przeprowadził postępowania dowodowego w zakresie przesłuchania świadków, m.in. osoby, która złożyła podpis pod przedmiotową decyzją bądź też innych pracowników ówczesnego Naczelnika Miasta i Gminy w Libiążu z 1977 roku, którzy to mogą posiadać niezbędną wiedzę w zakresie procesu realizacji inwestycji, wydanej decyzji oraz czy wniesiono od niej odwołanie, bądź określenia do jakich jednostek przekazywano dokumentację archiwalną tego organu.

W razie braków oryginałów stosownych dokumentów, organ może działać

w oparciu o istniejące kopie (które to zostały przez skarżącą przedstawione

w niniejszym postępowaniu). Brak jest bowiem podstaw do uznania, że kserokopia dokumentu urzędowego nie może być środkiem dowodowym w postępowaniu administracyjnym. Różnica w mocy dowodowej polega na tym, że kserokopia właściwie uwierzytelniona korzysta z mocy dowodowej dokumentu oryginalnego.

W ocenie skarżącej, powinny istnieć dokumenty, które były podstawą wydania decyzji nr [...] Naczelnika Miasta i Gminy w Libiążu z dnia 8 grudnia 1977 r. Nadto Spółka załączyła do wniosku zarówno przedmiotową decyzję, jak również inne dokumenty znajdujące się w jej posiadaniu, związane z procesem realizacji decyzji

i które stanowić mogły podstawę do wydania przedmiotowej decyzji. Przedmiotem zatem ewentualnych ustaleń organu mogło być jedynie to, czy została ona zaskarżona. Burmistrz Libiąża miał zatem obowiązek poczynienia ustaleń mających na celu ustalenie ewentualnego zaskarżenia ww. decyzji i wydania zaświadczenie na wniosek Firma A

Podniesiono również, że w sprawie o wydanie zaświadczenia o ostateczności decyzji organu I instancji nie można powoływać się na brak dokumentów, tj. akt postępowania, w ramach którego doszło do wydania decyzji, zwłaszcza w sytuacji, gdy bezspornym jest, że decyzja została wydana. Decyzja administracyjna rozpoczyna bowiem swój byt prawny z chwilą jej wydania. Jeżeli nie jest podważony fakt wydania decyzji, uchylenia lub stwierdzenia jej nieważności, potwierdzenie przymiotu ostateczności mieści się w dopuszczalnych granicach domniemania faktycznego, nie naruszającego przepisów prawa. Zaświadczenie potwierdza jedynie stan prawny w zakresie przymiotu ostateczności, a treść rozstrzygnięcia przyjętego w decyzji w zakresie uprawnienia nie jest kwestionowana.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Zaświadczenie w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego jest urzędowym potwierdzeniem, w formie pisemnej, obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego), dokonanym przez organ administracji publicznej na żądanie zainteresowanej osoby, której interes jest oparty na prawie (por. Z. Kmieciak, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania weryfikacji jego treści, PiP, 2004 r. nr 10, str. 58). Zaświadczenia są aktami, które potwierdzają istnienie uprawnień czy obowiązków określonych uprzednio indywidualnym aktem prawnym. Zaświadczenie jest zatem aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Istota zaświadczenia sprowadza się do potwierdzenia niebudzących wątpliwości danych znajdujących się w ewidencji, rejestrze lub innych zbiorach organu administracji. Wydanie zaświadczenia dopuszczalne jest więc wyłącznie na podstawie posiadanych przez organ danych, bez konieczności ich tworzenia, kreowania czy ustalania w drodze interpretacji, analizy lub porównania i wyprowadzania określonych wniosków.

Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń regulują przepisy Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego i stanowią rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Zgodnie z art. 217 § 2 kpa organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie potwierdzające fakty lub stan prawny, wynikający z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 kpa). Postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w cytowanym przepisie spełnia tylko pomocniczą rolę w ustaleniu treści zaświadczenia. Jego celem jest ustalenie faktów wynikających z już istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, jak też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany. Co do zasady, w postępowaniu o wydanie zaświadczenia, nie jest dopuszczalne dokonywanie jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (por. wyroki NSA z: 27 października 2015 r., I OSK 674/14; 15 stycznia 2014 r., I OSK 1518/12, 28 sierpnia 2013 r., I OSK 605/12, z 4 lutego 2020 r., I OSK 1698/18 – dostępne na stronie internetowej CBOSA). W rozpoznawanej sprawie zaś nie mają zastosowania żadne przepisy szczególne, z których mogłoby wynikać ewentualne odstępstwo od opisanej zasady.

Ani burmistrz Libiąża, ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie nie dysponowali dokumentem, którego wniosek dotyczył tzn. decyzją z klauzulą jej ostateczności. Stosownie do art. 218 § 2 kpa przeprowadzono w sprawie wszechstronne postępowanie wyjaśniające mające na celu odszukanie dokumentów potwierdzających ew. ostateczność decyzji. Zbadano akta archiwalne Urzędu Miejskiego w Libiążu, pozyskano informacje ze Starostwa Powiatowego w Chrzanowie, Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach, Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie i Archiwum Państwowego w Katowicach. Wszystkie opisane działania okazały się bezskuteczne.

Treść zaprezentowanych w skardze zarzutów wskazuje, że strona skarżąca postrzega postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia jako zwykłe postępowanie administracyjne, w ramach którego przeprowadzane są dowody dla ustalenia faktów niewynikających z dokumentacji pozostających w dyspozycji organu. Podkreślić więc należy, że istotą zaświadczenia jest potwierdzenie istnienia określonego faktu, a nie jego ustalenie w drodze zwykłego postępowania dowodowego. Odmowa wydania zaświadczenia nie wyklucza możliwości ustalenia danego faktu w ramach innych, zwykłych postępowań.

Mając powyższe na względzie , na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako nieuzasadnioną, oddalono.