Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1844/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6,12,7 pkt 2, art. 18 ust. 1, art. 25, art. 19
journal: Dz.U. 2014 poz 1182
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.) Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją nr [...] z dnia [...] października 2013 r., na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) w zw. z art. 12 pkt 2, art. 22, art. 23 ust. 1 pkt 2, art. 25 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego ze skargi W. G. na działania podejmowane przez Starostę Powiatowego w [...] oraz przez [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...], odmówił uwzględnienia wniosku.

W uzasadnieniu podał, że W. G. w swojej skardze wskazała, iż [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] gromadził dotyczące jej "anonimy" i nie powiadomił jej o tym, ani ich jej nie udostępnił. Ponadto podała, że we wrześniu 2011 r. miała miejsce wizyta Wojewódzkiego Inspektora w kierowanej przez nią jednostce (Państwowym Powiatowym Inspektoracie Sanitarnym w [...]) i wtedy tenże Inspektor zgromadził załogę ww. jednostki i pod nieobecność zainteresowanej, przedstawił treść anonimów.

Strona podniosła również, iż w dniu 5 lipca 2012 r. zwróciła się do Starosty [...] o udostępnienie kopii przedmiotowych anonimów, uzasadniając potrzebę ich uzyskania "zamiarem obrony dobrego imienia", jednakże otrzymała odpowiedź odmowną.

W piśmie z dnia 8 września 2012 r. precyzującym żądanie wymieniona wskazała, że wnosi m.in. o nakazanie Staroście [...]oraz [...] Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu w [...], ujawnienia treści gromadzonych anonimów, a także przywrócenie stanu zgodnego z prawem. Zarzuciła też, że odmowa udostępnienia jej przez wymienione organy kopii anonimów stanowiła naruszenie art. 25 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie danych osobowych, bowiem odmówiono jej w ten sposób sprawowania kontroli nad przetwarzaniem jej danych osobowych, co stanowiło naruszenie art. 32 ust. 1 ustawy. Ponadto, podała, że nie została poinformowana o przysługujących jej prawach, a to naruszyło art. 33 ust. 1 ww. ustawy.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy W. G. podniosła liczne zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego oraz błędnego ustalenia stanu faktycznego. Zgłosiła wnioski dowodowe dotyczące ustalenia źródła rzekomego konfliktu, przesłuchania Starosty na okoliczność wykazania, który złożony mu dokument uzasadniał jego obecność w Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej, ustalenia z treści dokumentów faktu, iż przetwarzane dane osobowe zawierały pomówienia i nie kwalifikowały się jako skargi.

Wniosła z tego względu o uchylenie zaskarżonej decyzji i załatwienie sprawy zgodnie z wnioskiem.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., wydaną po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, art. 12 pkt 2, art. 22, art. 23 ust. 1 pkt 2 i art. 25 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu podał, że złożone przez W. G. wnioski dowodowe nie zasługiwały na uwzględnienie, gdyż okoliczności, jakie miałyby zostać udowodnione, nie przyczyniały się w żaden sposób do wyjaśnienia sprawy, a więc nie spełniały dyspozycji art. 75 § 1 Kpa. Podkreślił też, iż ustosunkowując się do pisma z 8 września 2012 r. wyjaśnił, że żądanie oznacza wniosek o udostępnienie dokumentów, zaś Generalny Inspektor nie zajmuje się nośnikami danych, lecz samymi danymi. Wskazał, że nie mógł zakwalifikować pism strony jako wniosku z art. 33 ustawy o ochronie danych osobowych, który przyznaje prawo do uzyskania informacji o danych osobowych wymienionych w art. 32 ust. 1 pkt 1-5a, przetwarzanych przez administratora danych.

Organ stwierdził, iż z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że strona zwróciła się do Starosty [...] oraz [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z wnioskiem o udzielenie jej informacji nie na temat jej danych osobowych, ale na temat dokumentów. W związku z tym jej żądanie należało traktować jako żądanie udostępnienia dokumentów.

Generalny Inspektor wskazał na zadania, jakie określa przepis art. 12 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, podnosząc, iż zgodnie z przyznanymi mu kompetencjami, jest organem właściwym do kontroli zgodności przetwarzania danych osobowych z przepisami ustawy o ochronie danych osobowych, wydawania decyzji administracyjnych oraz rozpatrywania skarg w sprawach wykonania przepisów ustawy. Nie jest natomiast uprawniony do nakazania ww. podmiotom udostępnienia zainteresowanej anonimów, jak też do oceny, czy słusznie nie zostały one jej udostępnione. Nie jest również władny oceniać prawidłowości odmowy udostępnienia stronie dokumentów w postaci anonimów (w odpowiedzi Starosta oraz Inspektor powołali się bowiem na ustawę o dostępie do informacji publicznej).

Odnosząc się do zarzutu błędnej interpretacji art. 25 ustawy o ochronie danych osobowych w zakresie niespełnienia wobec zainteresowanej obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 25 ust. 1 ww. ustawy przez Starostę i Inspektora, organ stwierdził, że zgodnie z art. 25 ust. 2 pkt 5, administrator danych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, w przypadku zbierania danych osobowych nie od osoby, której dane dotyczą, działając na podstawie przepisów prawa, nie ma obowiązku poinformowania strony w zakresie wskazanym w art. 25 ust. 1.

Oznacza to, że w przypadku, gdy dane osobowe zbierane są przez organy państwowe, organy samorządu terytorialnego i inne państwowe i komunalne jednostki organizacyjne (art. 3 ust. 1) oraz podmioty realizujące zadania publiczne (art. 3 ust. 2 pkt 1) i istnieje przepis uprawniający te podmioty do przetwarzania danych, administratorzy nie mają tzw. czynnego obowiązku informacyjnego wobec osób, których dane dotyczą.

Generalny Inspektor podniósł, że Starosta pozyskał dane osobowe W. G. zawarte w anonimach, w związku ze składanymi do niego skargami na działania przez nią podejmowane jako Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...]. W ocenie zaś osób skargi te składających, Starosta był podmiotem właściwym do podjęcia działań mających na celu poprawę funkcjonowania kierowanej przez zainteresowaną jednostki.

Zdaniem organu przekazanie przez Starostę treści anonimów Inspektorowi Wojewódzkiemu do służbowego wykorzystania odbyło się zgodnie z prawem. Skargi te dotyczyły bowiem działalności strony jako Powiatowego Inspektora, a nie osoby prywatnej, natomiast Inspektor Wojewódzki działający jako jej zwierzchnik służbowy, nie nadał im dalszego biegu, kierując się treścią § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków (Dz. U. Nr 5, poz. 45). W związku z tym zarówno Starosta, jak i Inspektor Wojewódzki, są podmiotami zwolnionymi z obowiązku informacyjnego na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 5 ustawy.

W ocenie Generalnego Inspektora zasadne są twierdzenia zainteresowanej, że miały miejsce dwa spotkania Starosty i Wojewódzkiego Inspektora z załogą Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w [...], na których omawiano treść anonimowych i podpisanych skarg dotyczących wykonywania przez nią funkcji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]. Pisma te zawierały dane osobowe strony w postaci imienia, nazwiska, stanowiska służbowego oraz inne dane kontekstowe dotyczące jej życia prywatnego i zawodowego. Doszło zatem do przetwarzania przedmiotowych danych przez ich odczytanie oraz udostępnienie, jednakże przetwarzanie tych danych znajduje oparcie w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Stosownie bowiem do treści art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 595), starosta jest kierownikiem starostwa powiatowego oraz zwierzchnikiem służbowym pracowników starostwa i kierowników jednostek organizacyjnych powiatu oraz zwierzchnikiem powiatowych służb, inspekcji i straży.

Natomiast w myśl art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o państwowej inspekcji sanitarnej (Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 ze zm.), państwowego inspektora sanitarnego i jego zastępcę powołuje i odwołuje starosta za zgodą państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego. Oznacza to, że o ile Starosta jest odpowiedzialny w sensie politycznym za skutki działań ww. organów, to w zakresie postępowania administracyjnego organy te odpowiadają wyłącznie wobec odpowiednich organów wyższego stopnia.

Zatem obecność Starosty na spotkaniach była prawnie usprawiedliwiona, gdyż posiada on kompetencje kierownicze w stosunku do podległych mu służb. Z kolei Wojewódzki Inspektor sprawuje nadzór merytoryczny nad pracą Inspektora Powiatowego.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. G. zarzuciła jej:

1. naruszenie art. 10 Kpa przez pozbawienie strony czynnego udziału na każdym etapie postępowania, a w szczególności przed wydaniem decyzji administracyjnej uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań,

2. rażące naruszenie art. 12 § 1 oraz art. 35 § 3 i art. 36 Kpa przez przekroczenie terminu rozpatrzenia sprawy oraz przez to, że organ nie podał przyczyny zwłoki i nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy,

3. naruszenie art. 7 i 77 Kpa w związku z art. 78 § 1 Kpa przez zaniechanie przeprowadzenia dowodów, o których mowa we wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] października 2013 r., dotyczących w szczególności:

a) przeprowadzenia kontroli na podstawie art. 14 ustawy, w Starostwie Powiatowym w [...] oraz w Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w [...], w celu ustalenia ilości zgromadzonych anonimów oraz zgodności przetwarzania danych z ustawą i zweryfikowania prawdziwości informacji przekazanych Generalnemu Inspektorowi,

b) ustalenia w jakim zakresie były przetwarzane dane osobowe oraz zweryfikowania podstawy faktycznej tego postępowania,

c) przesłuchania Starosty [...] na powyższe okoliczności,

d) ustalenia na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 2 i art. 26 ust. 1 i 2 ustawy celu gromadzenia danych oraz odbiorców danych i zweryfikowania zgodności przetwarzania danych z tymi celami, a ponadto które anonimy zdaniem Starosty [...] i [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego wymagały obecności w stacji i ich odczytania przed załogą oraz wzajemnego przesyłania.

4. naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 25 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie danych osobowych przez zaniechanie wydania decyzji administracyjnej zobowiązującej Starostę [...] oraz [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego do udostępnienia danych osobowych zawartych w anonimach oraz przywrócenia stanu zgodnego z prawem.

5. rażące naruszenie art. 25 ust. 1 pkt 4 i pkt 5, w związku z art. 32 ust. 1 pkt 3, pkt 7 i pkt 8 ustawy o ochronie danych osobowych przez nieuwzględnienie w decyzji niedopuszczalności przetwarzania danych osobowych oraz zaniechania powiadomienia skarżącej przez administratorów danych o jej prawach, a wobec powyższego naruszenia art. 19 ustawy przez zaniechanie zawiadomienia organów ścigania.

6. naruszenie art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych przez przyjęcie, że stanowi to samoistną podstawę prawną uprawniającą do przetwarzania danych osobowych skarżącej bez rozważenia istoty przepisów art. 25 ust. 1 pkt 4 i 5, w związku z art. 32 ust. 1 pkt 7 i 8 ustawy o ochronie danych osobowych i nieuwzględnienie prawa strony do pisemnego, umotywowanego żądania zaprzestania przetwarzania jej danych ze względu na szczególną sytuację oraz wniesienia sprzeciwu wobec przekazywania danych osobowych innemu administratorowi danych, a w konsekwencji na podstawie art. 32 ust. 2 nieuwzględnienie skutków sprzeciwu, to jest obowiązku zaprzestania przetwarzania kwestionowanych danych osobowych albo bez zbędnej zwłoki przekazania żądania Generalnemu Inspektorowi, który wydaje decyzję administracyjną.

Wskazując na powyższe wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zobowiązanie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych do wydania decyzji administracyjnej nakazującej przywrócenie stanu zgodnego z prawem przez zobowiązanie Starosty [...] i [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego do:

a) udostępnienia danych osobowych,

b) zabezpieczenia danych osobowych do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy,

c) poinformowania strony na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy o ochronie danych osobowych o celu i zakresie zbierania danych, a w szczególności o odbiorcach danych osobowych oraz o źródle danych osobowych.

2. stwierdzenie w wyroku istnienia obowiązku zawiadomienia organów ścigania na postawie art. 19 ustawy o ochronie danych osobowych, w związku z oczywistym naruszeniem przepisów tej ustawy, wyczerpujących znamiona przestępstwa.

3. zasądzenie od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1182 ze zm.), dalej jako "uodo", w rozumieniu ustawy za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej (ust. 1). Osobą możliwą do zidentyfikowania jest osoba, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności przez powołanie się na numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jej cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne (ust. 2). Informacji nie uważa się za umożliwiającą określenie tożsamości osoby, jeżeli wymagałoby to nadmiernych kosztów, czasu lub działań (ust. 3).

Powyższy przepis definiuje podstawowe dla uodo pojęcie danych osobowych.

Z kolei przez przetwarzanie danych, jak stanowi przepis art. 7 pkt 2 uodo, rozumie się jakiekolwiek operacje wykonywane na danych osobowych, takie jak zbieranie, utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie, a zwłaszcza te, które wykonuje się w systemach informatycznych.

Organem do spraw ochrony danych osobowych jest Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, zwany dalej "Generalnym Inspektorem" (art. 8 ust. 1 uodo), którego zadania określa przepis art. 12 tej ustawy. Do zadań Generalnego Inspektora w szczególności należy:

1. kontrola zgodności przetwarzania danych z przepisami o ochronie danych osobowych,

2. wydawanie decyzji administracyjnych i rozpatrywanie skarg w sprawach wykonania przepisów o ochronie danych osobowych (...). Przy czym chodzi tu o kontrolę zgodności przetwarzania danych osobowych nie tylko z przepisami uodo, ale także z przepisami innych aktów prawnych, które dotyczą kwestii ochrony danych osobowych.

W przypadku naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych Generalny Inspektor z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a w szczególności:

1. usunięcie uchybień,

2. uzupełnienie, uaktualnienie, sprostowanie, udostępnienie lub nieudostępnienie danych osobowych,

3. zastosowanie dodatkowych środków zabezpieczających zgromadzone dane osobowe,

4. wstrzymanie przekazywania danych osobowych do państwa trzeciego,

5. zabezpieczenie danych lub przekazanie ich innym podmiotom,

6. usunięcie danych osobowych (art. 18 ust. 1 uodo).

Ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny wskazuje, że w toku dwóch spotkań, które odbyły się w Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w [...], omawiano treść anonimowych oraz podpisanych skarg dotyczących wykonywania przez skarżącą funkcji Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]. Treść powyższych pism dotyczyła zarządzania podwładnymi oraz sprawowania przez Skarżącą wymienionej funkcji. Zawierały one dane osobowe skarżącej w postaci imienia, nazwiska, stanowiska służbowego oraz inne dane kontekstowe odnoszące się do jej życia prywatnego i zawodowego. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] (dalej: "Inspektor Wojewódzki") odczytał na spotkaniach treść losowo wybranych pism, w obecności Starosty [...] (dalej: "Starosta") oraz pracowników Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w [...]. Niewątpliwie doszło więc do przetwarzania danych osobowych skarżącej poprzez ich odczytanie oraz udostępnienie.

Jednakże wbrew zarzutowi skarżącej, przetwarzanie powyższych danych osobowych nastąpiło zgodnie z prawem. Podstawą legalnego ich przetwarzania był bowiem art. 23 ust. 1 pkt 2 uodo stanowiący, że przetwarzanie danych jest dopuszczalne, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa.

Trafne jest w tym zakresie stanowisko Generalnego Inspektora, że w odniesieniu do Starosty przepisem takim jest art. 35 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 595 ze zm.), stanowiący, iż starosta jest kierownikiem starostwa powiatowego oraz zwierzchnikiem służbowym pracowników starostwa i kierowników jednostek organizacyjnych powiatu oraz zwierzchnikiem powiatowych służb, inspekcji i straży. Natomiast w myśl ust. 3 ww. przepisu, starosta sprawując zwierzchnictwo w stosunku do powiatowych służb, inspekcji i straży: powołuje i odwołuje kierowników tych jednostek, w uzgodnieniu z wojewodą, a także wykonuje wobec nich czynności w sprawach z zakresu prawa pracy, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (pkt 1), zatwierdza programy ich działania (pkt 2), uzgadnia wspólne działanie tych jednostek na obszarze powiatu (pkt 3), w sytuacjach szczególnych kieruje wspólnymi działaniami tych jednostek (pkt 4), zleca w uzasadnionych przypadkach przeprowadzenie kontroli (pkt 5). Oznacza to, że starosta jest zwierzchnikiem służb, inspekcji i straży w zakresie spraw kadrowych (osobowych) oraz działań koordynujących i kontrolnych. Nie bez znaczenia jest również okoliczność, że Starosta w myśl art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o państwowej inspekcji sanitarnej (Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 ze zm.), powołuje i odwołuje państwowego powiatowego inspektora sanitarnego za zgodą państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego.

Natomiast państwowy wojewódzki inspektor sanitarny sprawuje nadzór merytoryczny nad państwowym powiatowym inspektorem sanitarnym, jest też w stosunku do niego organem wyższego stopnia w postępowaniu administracyjnym.

W świetle powyższego, wbrew ocenie skarżącej, obecność tak Inspektora Wojewódzkiego, jak i Starosty, na wspomnianych spotkaniach była zgodna z prawem.

Mając powyższe na względzie również zarzut błędnej interpretacji art. 25 uodo nie zasługuje na uwzględnienie. Nie można bowiem mówić o naruszeniu art. 25 ust. 1 pkt 4 i 5 w związku z art. 32 ust. 1 pkt 3, pkt 7 i pkt 8 uodo poprzez zaniechanie wykonania obowiązku informacyjnego w sytuacji, kiedy stosownie do przepisu art. 25 ust. 2 pkt 5 uodo, przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli dane są przetwarzanie przez administratora, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 (organy państwowe, organy samorządu terytorialnego, państwowe i komunalne jednostki organizacyjne oraz podmioty niepubliczne realizujące zadania publiczna), na podstawie przepisów prawa.

W konsekwencji nieuzasadniony jest też zarzut naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 uodo, polegający na niewydaniu decyzji administracyjnej nakazującej przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez udostępnienie skarżącej żądanych anonimów.

Podnieść przy tym należy, na co zwrócił uwagę organ, iż w istocie skarżąca żądała od Starosty oraz od Inspektora Wojewódzkiego, udostępnienia anonimów, a więc nie danych osobowych w nich zawartych, lecz nośników tych danych.

Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "Kpa". Z akt administracyjnych wynika bowiem, że przed wydaniem decyzji organ skierował do skarżącej pismo zawierające prawidłowo oznaczonego adresata, sygnaturę sprawy oraz pouczenie o uprawnieniach skarżącej, zaś jedynie nieprawidłowo zostały oznaczone we wstępie pisma, strony. Ponadto, skarżąca nie wykazała, że ewentualne uchybienie w tym zakresie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnej czynności, a nadto mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Takie też stanowisko zajmuje w tej kwestii orzecznictwo (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2582/11, publ. w Internecie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Orzecznictwo sądowoadministracyjne stoi także na stanowisku, że samo naruszenie terminów załatwienia sprawy określonych w art. 35 Kpa, a w konsekwencji ogólnych zasad postępowania wyrażonych w art. 8 i 12 Kpa, nie może uzasadniać uchylenia decyzji, nawet gdy postępowanie jest wyjątkowo przewlekłe.

Z tego względu nie jest trafny zarzut naruszenia art. 12 § 1 oraz art. 35 § 3 i art. 36 Kpa.

Natomiast w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 19 uodo Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 listopada 2001 r., sygn. akt II SA 2702/00, że osoba dochodząca ochrony swych praw w trybie ustawy o ochronie danych osobowych nie jest podmiotem postępowania obliczonego na wydanie decyzji o zawiadomieniu stosownego organu o przestępstwie w zakresie przetwarzania danych osobowych i nie może się tego domagać od GIODO w administracyjnoprawnych formach tego postępowania. Przepis art. 19 ustawy nie daje bowiem stronie roszczenia w tym względzie.

Wreszcie nieuprawniony jest zarzut zaniechania przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącą dowodów, gdyż okoliczności, jakie miałyby w efekcie ich przeprowadzenia zostać udowodnione, nie przyczyniły się w żaden sposób do wyjaśnienia sprawy, a zatem nie znajduje zastosowania przepis art. 75 § 1 Kpa.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.