Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1171/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-30 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o uzupełnienie postanowienia Sądu
Powołane przepisy: article: art. 157 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. sp. z o.o. z siedzibą w Z. z dnia 1 grudnia 2015 r. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 1171/15 odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: - oddalić wniosek o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 1171/15 -


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 listopada 2015 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1171/15 odmówił Skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Pełnomocnik Skarżącej w piśmie z dnia 30 listopada 2015 r. złożył wniosek o uzupełnienie ww. postanowienia przez wypowiedzenie się przez Sąd co do kosztów zastępstwa procesowego oraz do rozstrzygnięcia wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu do reprezentowania Skarżącej tylko w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej – "P.p.s.a.") Strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Na mocy przepisu art. 166 tej ustawy, powyższa instytucja znajduje zastosowanie również do postanowień.

Strona może zatem zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a. zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku (postanowienia), jeżeli Sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku (postanowieniu) dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zatem przepis ten ma wówczas zastosowanie, gdy Sąd nie orzekł o wszystkich żądaniach zawartych w skardze bądź jeżeli wyrok (postanowienie) nie zawiera dodatkowego orzeczenia, które Sąd powinien podjąć z urzędu.

W niniejszej sprawie, WSA w postanowieniu z dnia 5 listopada 2015 r. orzekł o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu szczegółowo wyjaśniając motywy swojego rozstrzygnięcia.

Z wniosku o uzupełnienie postanowienia Sądu wynika, że pełnomocnik Skarżącego zasadność wniosku o uzupełnienie ww. postanowienia upatruje w tym, że Sąd nie rozpoznał wszystkich jego wniosków zawartych w formularzu PPPr z dnia 19 sierpnia 2015 r. oraz wniesionym sprzeciwie z dnia 23 września 2015 r. od postanowienia referendarza sądowego z 26 sierpnia 2015 r.

W ocenie Sądu wniosek o uzupełnienie postanowienia z dnia 5 listopada 2015 r. przez orzeczenie co do kosztów zastępstwa procesowego jest bezzasadny.

Po pierwsze sąd orzeka o zwrocie stronie kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw tylko w orzeczeniach wydanych na podstawie art. 200, art. 201, art. 203 i art. 204 w zw. art. 209 P.p.s.a. (tak: NSA w wyroku z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. akt II GZ 395/12 i WSA w Gdańsku w postanowieniu z dnia 4 listopada 2015 r. I SA/Gd 1049/15). Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 § 1 P.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 P.p.s.a.

Odnośnie wniosku o uzupełnienie ww. postanowienia o rozstrzygnięcie dotyczące kwestii ustanowienia pełnomocnika z urzędu do reprezentowania Skarżącej w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy, to wskazać należy, iż stosowne argumenty o braku takiej możliwości zostały zawarte w uzasadnieniu postanowienia z dnia 5 listopada 2015 r. (str. 7 i 8 ww. postanowienia) przez wskazanie, iż "Odnośnie wniosku o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego lub adwokata w postępowaniu wpadkowym wskazać należało, iż zgodnie z art. 246 § 3 p.p.s.a. adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z wyżej wskazanymi osobami. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy" oraz "Skarżąca pozostaje z radcą prawnym w stosunku prawnym w rozumieniu art. 246 § 3 p.p.s.a." Sąd w wydanym postanowieniu z dnia 5 listopada 2015 r. wyjaśnił również, iż "Skoro skarżąca aktualnie jest reprezentowana w postępowaniu sądowoadministracyjnym toczącym się w niniejszej sprawie, wobec treści art. 246 § 3 p.p.s.a. brak było podstaw do uwzględnienia wniosku. Obowiązek zagwarantowania skutecznego dostępu do Sądu nie oznacza bezwarunkowego prawa do uzyskania bezpłatnej pomocy prawnej, w sytuacji gdy strona korzysta z pomocy profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego z wyboru (postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2010 r. II GZ 156/10, LEX nr 742993)".

Na marginesie sprawy wskazać należy, iż w przypadku gdy wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zostanie rozpatrzony negatywnie, zainteresowanemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na to postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wniosek Skarżącego o uzupełnienie orzeczenia w trybie art. 157 § 1 p.p.s.a. należało oddalić, bowiem żądania w nim zawarte okazały się być bezzasadne. W sprawie nie zaistniały przesłanki do uzupełnienia postanowienia Sądu z dnia 5 listopada 2015 r. Postanowienie to zawiera wszystkie elementy wymagane prawem.