Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 579/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-08-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt. 19 , art. 7 ust. 1,
journal: Dz.U. 2018 poz 2134
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant Starszy referent Damian Szczurowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi B.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza P. z dnia [...] r., nr [...]; 2) zasądza na rzecz skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej kwotę 497 (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej po rozpatrzeniu odwołania skarżącej B. B. (B.) od decyzji Burmistrza P. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na syna skarżącej działając m.in. na podstawie art 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.), dalej: "k.p.a." orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu

I instancji.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym

i prawnym.

Burmistrz P. decyzją z dnia [...] r. odmówił przyznania skarżącej świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że w 2017 roku członkowie rodziny skarżącej uzyskali dochód w łącznej kwocie 38.273,05 złotych, co po uwzględnieniu zmiany sytuacji dochodowej po 2017 roku doprowadziło do wniosku, że miesięczny dochód rodziny skarżącej w przeliczeniu na jednego jej członka wynosi 1.145,09 złotych i przekracza kryterium dochodowe uprawniające do przyznania świadczenia wychowawczego, o którym mowa w art. 5 ust. 3 ustawy z dnia11 lutego 2016 roku o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 2134 z późń. zm., dalej: "p.p.w.d." lub "ustawa").

Skarżąca nie zgodziła się z decyzją organu I instancji i wniosła odwołanie,

w którym zarzuciła, że organ ten nie uwzględnił utraty dochodu spowodowanej zmniejszeniem od 1 marca 2018 r. wymiaru zatrudnienia u dotychczasowego pracodawcy z pełnego etatu do 1/4 etatu. Skarżąca przyznała, że od 1 marca 2018 r. podjęła równolegle zatrudnienie w pełnym wymiarze etatu u innego pracodawcy i nie budzi jej zastrzeżeń, że dochód z tego tytułu został uwzględniony przy ustalaniu sytuacji dochodowej jej rodziny. Niemniej organ I instancji nie wziął pod uwagę, że

u dotychczasowego pracodawcy równolegle nastąpiła utrata dochodu.

W kwestionowanej decyzji organu I instancji dochód uzyskiwany u dotychczasowego pracodawcy jest jednak liczony tak, jakby zatrudnienie było kontynuowane w pełnym

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Kolegium zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium najpierw odniosło się do decyzji organu I instancji omawiając szczegółowo jej uzasadnienie, a także przybliżyło treść odwołania, które skarżąca wniosła od tej decyzji.

Następnie Kolegium przedstawiło ustalenia poczynione w odniesieniu do sytuacji skarżącej, zgodnie z którymi rodzina skarżącej składa z 4 osób, a w jej składa wchodzą: skarżąca, mąż skarżącej oraz dwójka ich dzieci. Miesięczny dochód rodziny skarżącej wynosi 1.145,09 zł w okresie od października 2018 roku. Na wysokość tego dochodu składają się: dochody jakie członkowie rodziny skarżącej

i ona sama uzyskiwali w 2017 roku w łącznej kwocie 38.273,05 zł, a także dochód uzyskany od marca 2018 roku w kwocie 1.390,94 złotych. •

Kolegium wskazało, ze zgodnie z art. 5 ust. 3 p.p.w.d. świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2 (matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka), jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł. Według Kolegium organ I instancji prawidłowo ustalił, dochód w rodzinie wnioskodawczyni na kwotę 1145,09 złotych.

Następnie Kolegium przedstawiło pojęcie utraty dochodu wynikające z art. 2 pkt. 19 p.p.w.d. podkreślając pkt. c tego przepisu, zgodnie, z którym za utratę dochodu należy rozumieć jego utratę spowodowaną utratą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Według Kolegium organy przyznające świadczenie powinny ściśle przestrzegać przesłanek utraty dochodu określonych w art. 2 pkt. 19 p.p.w.d., co nie pozwala na to, aby dochód uzyskiwany przez skarżącą u dotychczasowego pracodawcy przed zmianą wymiaru zatrudnienia traktować jako dochód utracony.

Kolegium wyjaśniło także, że na dochód w rodzinie skarżącej składają się dochody skarżącej i jej męża, który w 2017 r. osiągnął dochód w kwocie 375,90 złotych opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych oraz w kwocie 15.470,44 złotych opodatkowany na zasadach zryczałtowanych (wg stawki 3% - 3509,09 złotych oraz według stawki 5,5% - 11.961,35 złotych). Wymienione stawki

i wysokości ich kwot wynikają z zaświadczenia Naczelnika Urzędu Skarbowego,

a organy przyznające świadczenie wychowawcze nie są władne do ich.

W konsekwencji łączna wysokość uzyskanych przez męża skarżącej dochodów

w 2017 roku wyniosła 15.846,34 złotych, co daje miesięczną ich wysokość w kwocie 1320,53 złotych. Natomiast skarżąca w 2017 roku uzyskała dochód w kwocie 21.888,48 złotych z tytułu opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych i zatrudnieniem od dnia [...] 2013 roku. Ponadto skarżąca otrzymała również dochód kwocie 538,23 złotych stanowiący kwotę zwrotu z tytułu niewykorzystanych ulgi na dzieci. Od 1 marca 2018 roku skarżąca podjęła zatrudnienie u nowego pracodawcy i z tego tytułu uzyskała w kwietniu 2018 roku wynagrodzenie w kwocie 1.390,94 złotych. Według Kolegium oznacza to, że miesięczny dochód skarżącej w zakresie uprawnień do świadczenia wychowawczego wynosi 3.259,83 złotych, a miesięczny dochód rodziny wynosi 4.580,36 złotych, co po podzieleniu na 4 osoby daje kwotę 1145,09 zł i tym samym przekracza kryterium dochodowe w kwocie 800 złotych, umożliwiające przyznanie świadczenia na pierwsze dziecko.

Skarżąca nie zgodziła się z decyzją Kolegium i wniosła na tę decyzję skargę do tutejszego Sądu.

Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 2 pkt 19 ppkt c) w związku z art. 7 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie. Ponadto skarżąca zarzuciła, naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 8, 11, 77 k.p.a. polegające na niedostatecznym i niedokładnym wyjaśnieniu wszelkich okoliczności sprawy, jak również błąd w ustaleniach faktycznych. W związku

z podniesionymi zarzutami skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonych decyzji poprzez przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko za okres od 01.10.2018 do 30.09.2019 roku w kwocie 500 zł za każdy miesiąc wraz z odsetkami, a także o zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła szczegółowe wyliczenie, według którego kryterium dochodowe zostało spełnione. Z wyliczenia wynika dochód

w wysokości 757,38 zł. na członka rodziny skarżącej, czyli jest to dochód nieprzekraczający kwoty 800 zł. zgodnie z obowiązującym kryterium dochodowym.

Według skarżącej organy dokonały analizy dochodów jej rodziny w oparciu

o rok 2017 oraz dochód za kwiecień 2018, nie uwzględniając wszystkich zmian, jakie zaszły od tego czasu do chwili obecnej. Nie dokonały w żaden sposób oceny dowodów świadczących o faktycznym i realnym obniżeniu dochodu uzyskiwanego przez skarżącą. Doliczył dodatkowy dochód uzyskany w kwietniu 2018 r. nie obniżając realnej utraty dochodu za rok 2017.

Skarżąca nie zgadza się, że "utrata zatrudnienia" na gruncie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci dotyczy wyłącznie w sytuacji rozwiązania umowy

o pracę, a nie zmniejszenia etatu i związanego z tym zmniejszenia wynagrodzenia. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca przywołała wyrok WSA w Kielcach z dnia 03.08.2018 r. sygn. akt II SA/Ke 356/17, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 11.04.2017 r., sygn. akt II SA/Ol 217/17, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 05 04 2017 r, sygn. akt II SA/Po 106/17.

Skarżąca przywołała również wyrok NSA sygn. akt. I OSK 1728/17 według, którego każde zmniejszenie dochodu związanego z pracą jest utratą dochodu.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Ponadto Kolegium na poparcie swojego stanowiska przywołało pogląd NSA wyrażony wyroku z dnia 4 listopada 2011 r. sygn. akt. I OSK 1047/11 oraz wyrok WSA z dnia 12 czerwca 2007 r. sygn. akt. II SA/Bk 188/07. Ponadto Kolegium wskazało, że w razie ewentualnego uwzględnienia skargi brak jest podstaw do obciążenia organu kosztami sądowymi, gdyż skarżąca korzysta ze zwolnienia z tych koszów na mocy art. 239 § 1 pkt. 1 p.p.s.a.

Na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2019 r. skarżąca stawiła się wraz pełnomocnikiem będącym adwokatem, który w imieniu skarżącej zmodyfikował żądanie skargi, w ten sposób, że domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji organu

I i II instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107, t.j. z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2018 r., poz. 1302, t.j. z późn. zm. ) dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone

w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Kolegium oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

W rozpoznawanej sprawie Kolegium, zaskarżoną decyzją, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą przyznania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, celem tej regulacji jest udzielenie przez Państwo rodzicom (opiekunom) dzieci pomocy w wychowaniu dzieci w formie częściowego pokrycia wydatków związanych z wychowywaniem dziecka,

w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych (świadczenie wychowawcze).

Należy odnotować, że z dniem 1 lipca 2019 r. przepisy tej ustawy uległy istotnym zmianom wprowadzonym ustawą z dnia 26 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 roku, poz.924), polegającym m.in. na rezygnacji z wymogu spełnienia kryterium dochodowego w przypadku przyznania świadczenia wychowawczego na pierwszej dziecko. Zgodnie jednak z art. 6 ust 1 pkt. 1 ustawy zmieniającej

w sprawach o świadczenia wychowawcze za okres od dnia 30 czerwca 2019 r. stosuje się przepisy ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci

w dotychczasowym brzmieniu. Zatem Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji jako podstawę materialnoprawną tej kontroli przyjął przepisy ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci w brzmieniu sprzed nowelizacji i w takim brzmieniu przepisy tej ustawy są przywoływane w ramach niniejszego uzasadnienia.

Zgodnie z przepisem art. 2 pkt 1 u.p.w.d. ilekroć w ustawie jest mowa

o dochodzie oznacza to dochód w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych. Zatem regulacja u.p.w.d. odwołuje się do definicji ustawowej "dochodu", zawartej w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2015 r.,. poz. 114, z późn. zm.) dalej: u.ś.r. Zgodnie z treścią art. 3 pkt 1 lit. a u.ś.r. dochód stanowią po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób - przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, 30b, 30c, i 30e i 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1509 z późn. zm.), pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne. Natomiast pod pojęciem dochodu członka rodziny, stosownie do art. 2 pkt 2 u.p.w.d., rozumie się przeciętny miesięczny dochód uzyskany w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 1 -3a.

Zasady utraty i uzyskania dochodu reguluje art. 7 ust. 1-3 u.p.w.d.

W przypadku utraty dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, lub po tym roku, ustalając ich dochód, nie uwzględnia się dochodu utraconego - art. 7 ust. 1 u.p.w.d. W przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, ustalając dochód członka rodziny lub dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, osiągnięty w tym roku dochód dzieli się przez liczbę miesięcy, w których dochód ten był uzyskiwany, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na jaki ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczenia wychowawczego - art. 7 ust. 2 u.p.w.d. W przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego po roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, dochód ich ustala się na podstawie dochodu członka rodziny lub dochodu dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, powiększonego o kwotę osiągniętego dochodu za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na jaki ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczenia wychowawczego - art. 7 ust. 3 u.p.w.d.

Zgodnie z regulacją zawartą w art. 2 pkt 19 u.p.w.d., ilekroć w ustawie mowa jest o utracie dochodu oznacza to utratę spowodowaną m.in. utratą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (lit.c). Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do wykładania pojęcia "utraty dochodu".

W orzecznictwie sądowym, które Sąd orzekający w pełni podziela, przyjmuje się, że nie chodzi jedynie o utratę zatrudnienia w całości ale dla przyjęcia utraty dochodu wystarczająca jest utrata zatrudnienia w części, np. wskutek zmniejszenia wymiaru czasu pracy i płacy, urlopu bezpłatnego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 1728/17, skoro "utrata zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej" czyli "strata, zanik, ubytek" zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej jest zdarzeniem powodującym, że określona osoba przestaje uzyskiwać jakikolwiek dochód, bądź też powodującym, że jej dotychczasowy dochód ulega częściowemu zmniejszeniu, to nie sposób wiązać tego pojęcia wyłącznie z całkowitym ustaniem prawnego stosunku zatrudnienia. W pojęciu tym będą mieściły się wszelkie zmiany związane z zatrudnieniem lub inną pracą zarobkową określonej osoby wpływające na zmniejszenie jej dochodów". Zatem

o "utracie dochodu" należy mówić zarówno w sytuacji, gdy określona osoba przestała uzyskiwać jakikolwiek dochód, jak i w sytuacji, gdy jej dotychczasowy dochód uległ częściowemu zmniejszeniu. Zdarzenia wymienione w katalogu określonym

w punktach a-j przepisu art. 2 pkt 19 ustawy to zatem zdarzenia wpływające w ten właśnie sposób na dochody określonej osoby. Tak też należy wykładać istotne

w realiach niniejszej sprawy przesłanki "utraty zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej" jako zdarzeń powodujących utratę dochodu (wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2018 r. sygn. I OSK 378/18). Powyższe upoważnia do tezy, że przepis art. 2 pkt 19 ustawy nie może być wykładany literalnie. W kontekście problemu zmniejszenia wynagrodzenia nie mającego charakteru utraty zatrudnienia przyjęto, że wykładni art. 2 pkt 19 lit. c ustawy nie można ograniczać wyłącznie do sytuacji,

w której stosunek pracy ustał. Prowadziłoby to bowiem do nieuzasadnionego zawężenia kręgu potencjalnych beneficjentów przewidzianego w tej ustawie świadczenia, co byłoby nie tylko sprzeczne z intencją ustawodawcy wyrażoną w art. 4 ust. 1 ustawy, lecz również z zasadą równości wynikającą z art. 32 Konstytucji RP. Stanowisko takie ugruntowane jest w orzecznictwie (por. wyrok NSA z dnia 5 października 2017 r. sygn. I OSK 817/17, wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2018 r. sygn.

I OSK 378/18,.

Zmniejszenie wymiaru zatrudnienia i związane z tym zmniejszenie wysokości uzyskiwanego w ramach stosunku pracy z dotychczasowym pracodawcą wynagrodzenia może być zatem odczytywane jako utrata dochodu w rozumieniu art. 2 ust. 19 lit. c ustawy. Takie rozumienie omawianego przepisu znajduje potwierdzenie w wykładni celowościowej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy świadczenie wychowawcze ma na celu częściowe pokrycie wydatków związanych

z wychowaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokajaniem jego potrzeb życiowych. Nie powinno budzić wątpliwości, że przepisy określające przesłanki warunkujące uzyskanie prawa do zasiłku rodzinnego powinny być wykładane

w sposób pozwalający realizować ustawowy cel tego świadczenia, a zatem zaspokajanie potrzeb dziecka w zakresie adekwatnym do aktualnej sytuacji finansowej osoby ubiegającej się o tego rodzaju świadczenie. Aktualna sytuacja finansowa determinowana jest nie tylko nawiązaniem lub rozwiązaniem stosunku pracy bądź podjęciem lub zakończeniem zatrudnienia w inny sposób, lecz również wszelkimi zmianami związanymi z zatrudnieniem lub inną pracą zarobkową określonej osoby wpływającymi na zmniejszenie jej dochodów (tak też NSA w ww. wyroku z dnia 19 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 1728/17, por.m.in. wyroki NSA

z 13 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1376/17, z 14 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 759/12, wyrok WSA w Bydgoszczy z 26 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 396/17, wyrok WSA w Olsztynie z 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 217/17, wyrok WSA w Warszawie z 27 lutego 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 2163/17, wyrok WSA w Poznaniu z 23 maja 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 330/18).

W rozpoznawanej sprawie skarżąca wraz ze zmianą warunków zatrudnienia polegającą na zmniejszeniu wymiaru czasu pracy z pełnego etatu do 1/4 etatu utraciła dochód w zakresie stanowiącym różnicę pomiędzy wynagrodzeniem uzyskiwanym dotychczas za pełny etat, a wynagrodzeniem uzyskiwanym za pracę

w obniżonym do 1/4 etatu wymiarze czasu pracy.

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, nie sposób zaakceptować stanowiska Kolegium interpretującego pojęcie utraty dochodu spowodowanej utratą zatrudnienia, którym posługuje się art. 2 pkt 19 lit. c ustawy, w taki sposób,

iż sprowadza się ono jedynie do sytuacji, gdy ta utrata związana jest z całkowitym zaprzestaniem świadczenia pracy. Wobec powyższego, stanowisko Kolegium nie można uznać za prawidłowe.

Dokonana przez organy orzekające w sprawie niewłaściwa wykładnia art. 7 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 19 lit. c ustawy skutkowała nieprawidłowym ustaleniem dochodu rodziny skarżącej, co miało kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia

w przedmiocie prawa do świadczenia wychowawczego.

W związku z tym, uznając, że w sprawie doszło do naruszenia tych norm przez organy obu instancji, sąd uchylił decyzje tych organów na podstawie

art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 p.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 497 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składa się opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł. Wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego zostało ustalone w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c

w związku z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 z późn. zm.).

Rozpoznając sprawę, organ I instancji ponownie zbada przesłanki przyznania skarżącej świadczenia wychowawczego, uwzględniając dokonaną przez Sąd wykładnię przepisów prawa.