Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 272/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5, art. 243 par. 1 i 2, art. 245 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło, Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod (sprawozdawca);, asesor WSA Katarzyna Górska,, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 5 lipca 2018r. sprawy ze skargi A. P. i A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie uchylenia części decyzji oraz ustalenia podatku rolnego i podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]", Burmistrz (dalej : organ pierwszej instancji, Burmistrz) ustalił A. i A. P. (dalej: podatnicy, strona, skarżący) właścicielom nieruchomości położonych w gminie działki nr "[...]" wysokość zobowiązania podatkowego na 2013 rok pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego w kwocie 2.016 zł. Decyzja ta stała się decyzją ostateczną w dniu "[...]".

W dniu "[...]" organ pierwszej instancji wezwał podatników do przedłożenia informacji w sprawie podatku od nieruchomości i podatku rolnego. Organ wszedł bowiem w posiadanie informacji, zgodnie z którymi w 2011r. nastąpiło wyłączenie z produkcji rolniczej, działki nr "[...]". W odpowiedzi na powyższe A. P. zgłosił się do Urzędu Miejskiego w dniu "[...]" przedkładając informację IN - 1, do której dołączył umowę dzierżawy z dnia "[...]" zawartą z Spółką A.

Postanowieniem z dnia "[...]", Burmistrz, działając na podstawie art. 243 § 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wznowił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości i podatku rolnego zakończonego ostateczną decyzją z dnia "[...]". W wyniku tegoż postępowania w dniu "[...]" Burmistrz wydał decyzję, którą uchylił w części decyzję własną z dnia "[...]" oraz ustalił podatnikom - właścicielom nieruchomości położonych w gminie działki nr "[...]" zobowiązanie podatkowe pobierane w formie łącznego zobowiązania podatkowego za 2013 rok w odniesieniu do działki nr w kwocie 10.850,00 zł.

W wyniku złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło powyższą decyzję decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia "[...]", Burmistrz uchylił w części decyzję z dnia "[...]", oraz wymierzył podatek rolny i podatek od nieruchomości za 2013 rok w formie łącznego zobowiązania pieniężnego w odniesieniu do działki nr "[...]" położonej w obrębie "[...]" w wysokości 10.850,00 zł.

Ww. decyzję, w wyniku złożonego odwołania, Kolegium także uchyliło, decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę organ pierwszej instancji winien przeprowadzić postępowanie przy pomocy wszelkich dostępnych środków dowodowych, np. w drodze analizy planu ruchu zakładu górniczego, przesłuchania świadków w osobach pracowników zatrudnionych w 2013r. w Spółce A, którego celem będzie ustalenie jaka faktycznie powierzchnia spornej działki była zajęta w 2013r. na prowadzenie prac przygotowawczych oraz samego wydobycia.

Decyzją z dnia "[...]", Burmistrz uchylił w części własną decyzję z dnia "[...]" oraz ustalił podatek rolny i podatek od nieruchomości za 2013r. w formie łącznego zobowiązania pieniężnego w odniesieniu do działki nr "[...]" w wysokości 10.850,00 zł.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji stwierdził, że podatnicy w dniu "[...]" zawarli z Spółką A umowę dzierżawy działki nr "[...]" i tym samym dokonali zmiany jej przeznaczenia, jednak o fakcie tym poinformowali organ w dniu "[...]", tj. już po wydaniu decyzji podatkowej w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego na 2013 rok pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego. Organ wskazał, iż w dacie wydania ostatecznej decyzji z dnia "[...]" nie miał wiedzy o okolicznościach mogących mieć wpływ na opodatkowanie nieruchomości należących do strony. Organ wskazał, iż miał wiedzę jedynie o zamiarze poszukiwania przez Spółkę kopalin na działkach "[...]", a nie wiedzę o rzeczywistym podjęciu prac w tym zakresie oraz osobie właściciela działek "[...]". Organ nie zgodził się ze stanowiskiem strony, wyrażonym w piśmie z dnia "[...]", że posiadał co najmniej od dnia "[...]" wiedzę, iż Spółka dysponuje prawem do nieruchomości strony. Podkreślono, że dokumenty przedłożone wraz ze wskazanym pismem tj. wniosek Spółki do Burmistrza do studium gminy potwierdzają jedynie, że podmiot ten wnioskował o uwzględnienie w studium zmiany w zakresie odnoszącym się do działki "[...]", a nie, jak interpretuje to strona, że miał prawo do dysponowania przedmiotową nieruchomością. Organ stwierdził, iż przedstawiony przez stronę w "[...]" dokument - umowa dzierżawy z dnia "[...]", stanowił nowy dowód o istotnych dla sprawy nowych okolicznościach, nieznanych organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji ostatecznej z dnia "[...]", gdyż z jego treści oraz z informacji w sprawie podatku od nieruchomości (złożonej w dniu "[...]") i oświadczenia A. P. (złożonego w dniu "[...]") przedłożonych w trakcie prowadzonego postępowania wynikało, że należąca do strony działka nr "[...]" w okresie od 1 grudnia 2010r. do 31 grudnia 2013r. była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej związanej z wydobyciem kruszywa naturalnego i jego sprzedażą, co potwierdza również treść pisma Starostwa Powiatowego z dnia "[...]", zgodnie z którym

zawiadomiono organ o wyłączeniu z produkcji rolniczej na okres 6-ciu miesięcy od 1 lipca 2013r. do 31 grudnia 2013r. należącej do strony działki Nr "[...]", w celu prowadzenia eksploatacji kruszywa naturalnego. Organ podkreślił, iż okoliczność ta nie była znana organowi w momencie wydawania decyzji z dnia "[...]", i wobec powyższego należało na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej uchylić powyższą decyzję w części i orzec ponownie co do istoty sprawy. Organ podkreślił, iż wymierzając podatek rolny i podatek od nieruchomości związany jest, w odniesieniu do konkretnej nieruchomości, danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla tej nieruchomości, natomiast w momencie wydawania decyzji z dnia "[...]", w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla działki nr "[...]" widniał zapis wskazujący, iż jest to działka rolna, a dopiero dowody nieznane organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej z dnia "[...]" w postaci umowy z dnia "[...]", załączonej do informacji w sprawie podatku od nieruchomości (oba dokumenty złożone w dniu "[...]") i oświadczenie A. P. (złożone w dniu "[...]"), dały podstawę organowi do zmiany decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym. Organ za niewiarygodne uznał oświadczenia Spółki, gdyż pierwotnie spółka twierdziła, że rozpoczęła wydobycie od ok. "[...]", a następnie że wydobycie rozpoczęła od "[...]", a z kolei z przedstawionego planu wydobycia wynikają zmiany w zasobach złoża w całym roku 2012. W drodze analizy planu ruchu zakładu górniczego oraz informacji zmian złoża "[...]" organ podatkowy ustalił, iż w 2011r. Spółka nie prowadziła wydobycia kruszywa na złożu "[...]". Ustalono, że wydobycie kruszywa spółka rozpoczęła w 2012r. Jednocześnie, na podstawie informacji o zmianach do złoża organ podatkowy ustalił, iż koncesję na eksploatację kopaliny na złożu Spółka posiadała do dnia "[...]". Decyzją z dnia "[...]" Starosta uznał za zakończoną rekultywację terenu poeksploatacyjnego kopalni "[...]", w tym działki o nr "[...]" na powierzchni 1,5500 ha. Zgodnie z zaświadczeniem Starostwa Powiatowego z dnia "[...]", wyżej wymieniona decyzja stała się ostateczna w dniu "[...]". W związku z powyższym za dzień zakończenia działalności na gruncie działki nr "[...]", należącej do złoża "[...]" organ podatkowy przyjął dzień "[...]". Organ podatkowy, w ślad za treścią umowy dzierżawy oraz treścią decyzji Starosty z dnia "[...]" uznał, iż cała powierzchnia działki nr "[...]" (1,5500 ha) była wykorzystywana na cele związane z wydobywaniem kopalin ze złóż.

Od powyższej decyzji podatnicy wnieśli odwołanie, w którym wskazali, że decyzja ta jest błędna i wadliwa. W ich ocenie użytki rolne powinny co do zasady podlegać podatkowi rolnemu, a tylko w wyjątkowych przypadkach podatkowi od

nieruchomości. Jednym z takich przypadków jest zajęcie gruntów na potrzeby działalności gospodarczej. Samo oddanie użytków rolnych w dzierżawę przedsiębiorcy, jak podnoszą powoduje tylko, że grunty znajdują się w jego posiadaniu i przez to mogą być związane z działalnością gospodarczą. Do zmiany podatku konieczne jest zajęcie gruntów na działalność gospodarczą. Zdaniem podatników umowa dzierżawy z dnia "[...]" nie miała znaczenia w sprawie bowiem samo jej zawarcie nie spowodowało zajęcia gruntów na działalność. Wskazanie tej umowy jako podstawy do wznowienia postępowania jest, w ich ocenie, bezpodstawne. Ponadto wskazali, że nie wiedzą z jakiego powodu organ uznał, iż cała powierzchnia wydzierżawionych gruntów była zajęta na wydobycie kruszywa.

Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie nadzwyczajnym – wznowieniowym, na skutek wystąpienia nowej okoliczności w rozumieniu art. 240 §1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017r. poz. 201 ze zm., dalej jako Ordynacja podatkowa). Ta nowa okoliczność to fakt zawarcia w dniu "[...]przez podatników umowy dzierżawy ze Spółką i faktycznego wykonywania na działce nr "[...]" czynności wchodzących w zakres prowadzonej przez spółkę działalności (wydobywanie kopalin).

Oceniając, zasadność wznowienia postępowania organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż przedstawiony przez strony w dniu "[...]" dokument - umowa dzierżawy z dnia "[...]" stanowił nowy dowód o istotnych dla sprawy nowych okolicznościach, nieznany organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji ostatecznej z dnia "[...]".

SKO wskazało, że z akt sprawy wynika, że przed wydaniem decyzji ostatecznej z dnia "[...]", do Urzędu Miejskiego wpłynęła decyzja Marszałka Województwa z dnia "[...]", oraz pismo z dnia "[...]". Jednak, jak trafnie wskazał organ pierwszej instancji, z tych dokumentów nie mógł on pozyskać wiedzy o zmianie sposobu użytkowania nieruchomości należącej do stron. Ze wskazywanych dokumentów wynikało jedynie, że Spółka ma prawo poszukiwać w obrębie wskazanych w treści decyzji nieruchomości, kopalin. Tym samym Burmistrz nie miał podstaw dla przyjęcia, że podmiot, który pozyskał koncesję, rozpoczął na wskazanych działkach poszukiwanie kopalin, w szczególności duże znaczenie ma tu fakt, iż organ nie otrzymał zgłoszenia wykonawcy prac geodezyjnych o zamiarze przystąpienia do ich wykonywania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło zatem, że organ pierwszej instancji miał wiedzę jedynie o zamiarze poszukiwania przez Spółkę kopalin na działkach "[...]", a nie wiedzę o rzeczywistym podjęciu prac w tym zakresie. Organ odwoławczy podzielił również stanowisko organu pierwszej instancji dotyczące pisma Marszałka Województwa z dnia "[...]", które wpłynęło do Urzędu Miejskiego w dniu "[...]", gdyż pismo to zostało skierowane do Burmistrza w celu uzyskania opinii w przedmiocie udzielenia koncesji Spółce na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin w okolicach miejscowości "[...]".

Następnie SKO przytoczyło treść art. 1a ust. 1 pkt 3 (zawierającą definicję gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą) i art. 2 ust. 2 (wprowadzający wyłączenie z opodatkowania gruntów rolnych oraz lasów z wyjątkiem z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej) ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2010r. nr 95, poz. 613 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "u.p.o.l".. Wskazano, że ustawodawca posłużył się w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. pojęciem "grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej", a w art. 2 ust. 2 u.p.o.l. pojęciem "grunt zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej". Tym samym w ocenie organu nie można zatem, dokonując wykładni językowej i przyjmując działanie ustawodawcy za racjonalne uznać, iż pojęcie użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na gruntach rolnych lub lasy "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej" jest tożsame z pojęciem gruntu "związanego z działalnością gospodarczą". Wykładnię taką potwierdza również wykładnia systemowa wewnętrzna - pojęciem gruntu, budynku czy budowli związanych z działalnością gospodarczą ustawodawca posługuje się bowiem przy określeniu przedmiotu opodatkowania (w stosunku do budowli - art. 2 ust. 1 u.p.o.l.) i stawek opodatkowania (w odniesieniu do gruntów - art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. i budynków - art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.I.). Cecha w postaci związku z działalnością gospodarczą przesądza więc o powstaniu obowiązku podatkowego tylko w przypadku budowli, zaś w przypadku gruntów i budynków decyduje wyłącznie o wysokości podatku.

SKO powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2015r., sygn. akt II FSK 3223/13, stwierdziło, że zajęcie gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej będzie polegać na faktycznym jego wykorzystywaniu w tej działalności. Między innymi może to polegać na traktowaniu danego gruntu, jako pewnego rodzaju przestrzeni służącej wykonywaniu określonego rodzaju działalności gospodarczej. Konieczne jest jednak w każdym przypadku wykazanie bezpośredniego związku danego gruntu z wykonywaną działalnością gospodarczą. Nie jest wystarczający sam fakt posiadania gruntu przez przedsiębiorcę. Zatem to nie moment wydania przez stronę spornej działki w dzierżawę, lecz moment faktycznego rozpoczęcia wydobycia kruszywa na spornej działce należy uznać za okoliczność mającą wpływ na powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. Tym samym w stanie faktycznym niniejszej sprawy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie będzie podlegać grunt, jaki przedsiębiorca wydzierżawił od strony, lecz grunt, który został faktycznie przeznaczony na prowadzenie działalności gospodarczej. W przedmiotowej sprawie opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegać będzie powierzchnia zajęta na wydobycie, tj. cała działka nr "[...]".

Organ odwoławczy wskazał, że w drodze analizy planu ruchu zakładu górniczego oraz informacji dotyczących zmian złoża "[...]" Burmistrz ustalił, iż w 2011r. Spółka nie prowadziła wydobycia kruszywa na złożu "[...]". Ustalono, że wydobycie kruszywa Spółka rozpoczęła w 2012r. Jednocześnie, na podstawie informacji o zmianach do złoża organ podatkowy ustalił, iż koncesję na eksploatację kopaliny na złożu Spółka posiadała do dnia "[...]". Decyzją z dnia "[...]"Starosta uznał za zakończoną rekultywację terenu poeksploatacyjnego kopalni "[...]", w tym działki o nr "[...]" na powierzchni 1,5500 ha. Zgodnie z zaświadczeniem Starostwa Powiatowego z dnia "[...]", wyżej wymieniona decyzja stała się ostateczna w dniu "[...]". W związku z powyższym za dzień zakończenia działalności na gruncie działki nr "[...]", należącej do złoża "[...]" organ podatkowy przyjął dzień "[...]". Ponadto, pismem z dnia "[...]" Burmistrz wezwał w charakterze świadka kierownika ruchu zakładu górniczego złoża "[...]". W toku przesłuchania świadek zeznał, iż ze względu na upływ czasu nie jest w stanie przypomnieć sobie od kiedy i na jakiej powierzchni działki nr "[...]", wchodzącej w skład złoża były prowadzone prace przygotowawcze, jak i samo wydobycie kruszywa. Tym samym w ocenie SKO organ podatkowy pierwszej instancji, w ślad za treścią umowy dzierżawy oraz treścią decyzji Starosty z dnia "[...]", prawidłowo uznał, iż cała powierzchnia działki nr "[...]" (1,5500 ha) była wykorzystywana na cele związane z wydobywaniem kopalin ze złóż.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy przytoczył treść art. 1 a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. i art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj. Dz. U z 2017r., poz. 2168 ze zm.) zawierające definicję działalności gospodarczej oraz wskazał, że działalność gospodarcza w zakresie wydobywania kopalin ze złóż wymaga uzyskania koncesji. Następnie przytoczył definicję rekultywacji gruntów zawartą w art. 4 pkt 18 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, treść art. 20 ust. 1,3 i 4, art. 4 pkt 26, art. 22 ust. 1 i 2, tej ustawy oraz art. 126 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska. Wskazując, że z przywołanych przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz o ochronie środowiska wynika, że grunty poddane procesowi rekultywacyjnemu są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Do rekultywacji gruntów poeksploatacyjnych przedsiębiorcę zobowiązują przepisy wymienionych ustaw. Ponadto rekultywacja gruntów poeksploatacyjnych jest procesem wieloetapowym, który przygotowuje się, planuje i wykonuje na każdym etapie prowadzonej działalności gospodarczej. Czynności rekultywacyjne stają się częścią składową działalności gospodarczej w zakresie wydobywania kopalin, od chwili uzyskania koncesji. Do czasu zakończenia rekultywacji stwierdzonej ostateczną decyzją właściwego organu administracyjnego grunty te są nie tylko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, ale także faktycznie zajęte na jej prowadzenie, co w świetle przepisów: art. 2 ust. 1 i 2 w związku z art. 1 a ust. 1 pkt 3 i 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. powoduje, iż podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek najwyższych.

Tym samym, zdaniem SKO skoro Starosta decyzją z dnia "[...]" uznał za zakończoną rekultywację terenu poeksploatacyjnego kopalni "[...]", w tym działki o nr "[...]" na powierzchni 1,5500 ha to grunty te były nie tylko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, ale także faktycznie zajęte na jej prowadzenie, i podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek najwyższych.

Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że w zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji wykonał wskazania zawarte w poprzednich decyzjach kasacyjnych i w tym zakresie decyzja również nie budzi jego zastrzeżeń.

Skargę na w/w decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wywiedli skarżący wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją Burmistrza oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazali, że przyczyną wydania decyzji było wydzierżawienie przez nich części gruntów spółce, która prowadziła tam swoją działalność gospodarczą. Organ uznał, że ta część gruntów podlega podatkowi od nieruchomości, a nie podatkowi rolnemu. Pomimo ich odwołania decyzja nie została uchylona przez SKO mimo, że jest ona błędna i wadliwa.

Stwierdzili, że jak im wiadomo użytki rolne powinny co do zasady podlegać podatkowi rolnemu, a tyko w wyjątkowych przypadkach podatkowi od nieruchomości. Jednym z takich przypadków jest zajęcie gruntów na potrzeby działalności gospodarczej. Samo oddanie użytków rolnych w dzierżawę przedsiębiorcy powoduje tylko tyle, że grunty znajdują się w jego posiadaniu i przez to mogą być związane z działalnością gospodarczą. Ale nie musi tak być, ponieważ przedsiębiorca również może być zainteresowany działalnością rolniczą, lub nawet odłogować grunty i wówczas nadal należny będzie podatek rolny. Do zmiany podatku konieczne jest zajęcie gruntów na działalność gospodarczą przedsiębiorcy. Jeżeli tak, to w ich ocenie, umowa dzierżawy z dnia "[...]" nie miała znaczenia w sprawie. Jej zawarcie nie spowodowało zajęcia gruntów na działalność. Wskazanie tej umowy jako podstawy do wznowienia postępowania jest bezpodstawne. Z jednej strony Kolegium potwierdza w treści decyzji, że oddanie gruntów w posiadanie przedsiębiorcy nie powoduje jeszcze, że grunt taki jest zajęty na działalność gospodarczą, z drugiej jednocześnie uznaje, że informacja o umowie dzierżawy jest istotną okolicznością i może być podstawą wznowienia postępowania, nie wyjaśniając tych rozbieżności.

Dodatkowo podali, że Burmistrz wiedział o tym, że Spółka ma prawo posiadania opodatkowanych gruntów co najmniej od "[...]". Informacja taka zawarta została w piśmie z dnia "[...]", w którym Spółka zwróciła się do Burmistrza o zmianę studium. Burmistrz wiedział o tym fakcie i dlatego nie mógł wznowić postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

W rozpoznawanej sprawie sądowa kontrola działania organów podatkowych sprowadzała się do oceny prawidłowości zastosowania przepisów regulujących instytucję wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Podstawę zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji – Burmistrza Jezioran stanowią bowiem art. 245 § 1 pkt 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej oraz przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych regulujące m.in. obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości i zasady jego wykonywania.

W świetle tych przepisów osobom fizycznym będącym właścicielami nieruchomości zobowiązanie w podatku od nieruchomości ustala decyzją wójt, burmistrz prezydent, natomiast na tych osobach ciąży obowiązek składania informacji o przedmiotach opodatkowania i zmianach mogących mieć wpływ na powstanie i zakres obowiązku podatkowego.

Przepisy Ordynacji podatkowej w drodze wyjątku od zasady trwałości decyzji administracyjnej, dopuszczają możliwość weryfikowania przez organy podatkowe wydanych przez nie decyzji. Chodzi tu między innymi o zmianę lub uchylenie decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania.

Wznowienie postępowania to instytucja stwarzająca prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową, wyliczoną w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Enumeratywnie wymienione w powyższym przepisie podstawy wznowienia postępowania nakazują organom dokonywanie ich precyzyjnej interpretacji, jako że wznowienie postępowania jest szczególnym nadzwyczajnym trybem weryfikacji decyzji ostatecznych. Granice tego postępowania są ściśle ograniczone konkretną podstawą prawną wymienioną w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej stanowiącą podstawę wznowienia, a ujętą w postanowieniu o wznowieniu postępowania. Organ podatkowy wznawiając postępowanie ma możliwość ponownego rozpatrzenia i rozpoznania sprawy podatkowej jedynie w granicach podstawy, na której wznowił postępowania. W tym zatem zakresie ma obowiązek wyjaśnienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej.

Z postanowienia z dnia "[...]" Burmistrza o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją wynika, że podstawą wznowienia była przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej.

Stosownie do art.240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej "w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję".

Kwestią zasadniczą było więc ustalenie, czy uzyskane przez organ pierwszej instancji informacje oraz dowody, m.in. przedłożona przez stronę w dniu "[...]" umowa dzierżawy z dnia "[...]" świadczą o ujawnieniu istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów które istniały w dacie wydania decyzji ostatecznej a nie były znane organowi, który wydał decyzję.

Zgodnie z art. 243 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej postanowienie o wznowieniu postępowania jest aktem o charakterze formalnym, otwierającym proces badania czy wystąpiła powołana podstawa wznowienia, a następnie zbadania jej wpływu na byt dotychczasowej decyzji oraz rozstrzygnięcia co do istoty sprawy.

Sąd w pełni podziela stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego wyrażone w zaskarżonej decyzji, że przedłożona organowi umowa dzierżawy nieruchomości gruntowej o powierzchni 1,56 ha na rzecz Spółki A " do używania i pobierania pożytków poprzez wydobywanie kruszyw znajdujących się na jej terenie"( i aneks do niej) stanowiła nowy istotny dowód w sprawie zakończonej ostateczną decyzją organu podatkowego z dnia "[...]", ustalającą wysokość zobowiązania w podatku rolnym i od nieruchomości w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2013. Przedłożony dowód istniał w dniu wydania decyzji, ale nie był znany organowi. Z tego względu był to nowy dowód w rozumieniu art.240 § 1 pkt.5 Ordynacji podatkowej. Wbrew zarzutom skargi, z decyzji Marszałka Województwa z dnia "[...]", oraz z pisma z dnia "[...]" organ podatkowy nie mógł pozyskać wiedzy o zmianie sposobu użytkowania nieruchomości należącej do stron. Ze wskazywanych dokumentów wynikało jedynie, że spółka A ma prawo poszukiwać w obrębie wskazanych w treści decyzji nieruchomości, kopalin. Organ miał wiedzę jedynie o zamiarze poszukiwania przez Spółkę kopalin na działkach "[...]", a nie wiedzę o rzeczywistym podjęciu prac w tym zakresie. Dopiero z umowy dzierżawy, zawartej w dniu "[...]", a więc dokumentu późniejszego w stosunku do decyzji Marszałka Województwa i przedstawionego Burmistrzowi dopiero w październiku 2013r. wynika, że skarżący oddają działkę Spółce w celu wydobywania znajdujących się na niej kruszyw.

Argumentacja skargi, że samo oddanie gruntów rolnych w dzierżawę przedsiębiorcy nie przesądza o ich zajęciu na działalność gospodarczą, co do zasady słuszna, nie przystaje jednak do treści umowy dzierżawy, z której wprost można wywieść domniemanie zajęcia gruntu rolnego na działalność gospodarczą.

Jak już wyżej stwierdzono, po wznowieniu postępowania, z uwagi na zaistnienie wskazanej w postanowieniu przesłanki wznowienia, następuje badanie, jaki wpływ miała ujawniona podstawa wznowienia na byt decyzji ostatecznej ustalającej zobowiązanie podatkowe.

Nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowość zaskarżonej decyzji, w której zaakceptowano stanowisko organu pierwszej instancji, że wydzierżawiona przez skarżących działka o numerze geodezyjnym nr "[...]", położona w miejscowości "[...]" w 2013r. w całości i przez cały rok była zajęta na działalność gospodarczą. Takie ustalenie zostało dokonane po przeprowadzeniu właściwego zakresowo postępowania dowodowego, a przede wszystkim na podstawie informacji nadesłanych organowi podatkowemu przez Marszałka Województwa przy piśmie z dnia "[...]" – zestawienia zmian zasobów złoża "[...]" za lata 2011-2013 (k.419-430 akt), oraz informacji z dnia "[...]" (k.117) Prezesa Zarządu spółki A, że na działce nr "[...]" wydobywano kruszywo od sierpnia 2012r. Istotnym dowodem wpływającym na ocenę okresu "zajęcia" na działalność gospodarczą była decyzja Starosty z dnia "[...]" o uznaniu za zakończoną rekultywację terenu poeksploatacyjnego kopalni "[...]", w tym działki o nr "[...]" na powierzchni 1,5500 ha. Niewątpliwie, jak stwierdziło SKO, do czasu zakończenia rekultywacji stwierdzonej ostateczną decyzją właściwego organu grunty te są nie tylko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, ale także faktycznie zajęte na jej prowadzenie.

Powyższe ustalenie dowodziło, że zaistniała przesłanka, określona w art. 240 § 1 pkt.5 Ordynacji podatkowej do wznowienia postępowania, oraz, że okoliczności faktyczne obligowały organ podatkowy do wydania decyzji na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej tj. uchylenia decyzji w części wymiaru podatku rolnego od gruntu co do działki nr "[...]" i ustalenia podatku od nieruchomości, przy zastosowaniu stawki jak do gruntów związanych z działalnością gospodarczą.

Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani przepisów postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2018r. poz. 1302) oddalił skargę.