Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 271/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: WSA Magda Froncisz (spr.) WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: starszy referent sądowy Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2020 r. sprawy ze skargi J. Z. – W. na decyzję Wojewody z dnia 22 stycznia 2020 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 1 października 2019 r., znak [...] Prezydent Miasta Krakowa, po rozpoznaniu wniosku J. Z. oraz S. S. orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako parcela l. kat. [...] b.gm.kat. Czyżyny obj. [...] cd. [...], stanowiącą własność R. Z., przejętą na własność Państwa zgodnie z orzeczeniem Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 01.06.1970 r. Nr [...]

Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 poz. 2096 ze zm.), art. 128 w zw. z art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U z 2018 r. poz. 2204 ze zm.).

W uzasadnieniu decyzji podano, że pismem z dnia 16.02.2011 r. J. Z. oraz S. S. zwróciły się o ustalenie i wypłatę odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] zajętą pod drogę AL Planu 6-letniego (obecnie al. [...]) w Krakowie przejętą na własność Skarbu Państwa orzeczeniem Ministra Gospodarki Komunalnej. Następnie w dniu 09.03.2011 r. J. Z. oraz S. S. przedłożyły kopię księgi wieczystej KW [...] oraz uzupełniły i sprecyzowały w/w wniosek. W przedmiotowym postępowaniu zarejestrowanym pod znakiem [...] podjęto czynności mające na celu ustalenie przebiegu postępowania wywłaszczeniowe – odszkodowawczego. Zwrócono się do właściwych jednostek archiwalnych tj. Archiwum Zakładowego Urzędu Miasta Krakowa, Archiwum Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego Archiwum Narodowego, Archiwum Akt Nowych, Instytutu Pamięci Narodowej, Archiwum Sądu Okręgowego w Krakowie, Narodowego Banku Polskiego, Banku Gospodarstwa Krajowego, Banku Gospodarki Żywnościowej, Banku Handlowego w Warszawie oraz Powszechnej Kasy Oszczędności Banku Polskiego o udzielenie informacji czy w zasobach ww. jednostek znajdują się dokumenty dotyczące orzeczenia z dnia 01.06.1970 r. Nr [...]

Organ I instancji wskazał, że pomimo szeroko zakrojonych czynności poszukiwawczych, nie odnaleziono decyzji rozstrzygającej kwestię odszkodowania za przejętą nieruchomość oznaczoną jako parcela I. kat. [...] o pow. 0,0331 b. gm. kat. Czyżyny. Decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 30.11.2011 r. orzeczono o odmowie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako parcela I. kat. [...] b. gm. kat. Czyżyny obj. [...] cd. KW [...], stanowiącą własność R. Z., przejętą na własność Państwa zgodnie z orzeczeniem Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 01.06.1970 r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 17 pkt. 2 lit. b ustawy z dnia 25 lutego 1958 r. o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod zarządem państwowym (Dz. U. z 1958 r. nr 11, poz. 37). Pismem z dnia 20.12.2011 r. J. Z. - W. i S. S. złożyły odwołanie od w/w decyzji. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 05.07.2012 r. znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Krakowa - wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej z dnia 30.11.2011 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. W związku z zaleceniami Wojewody Małopolskiego, podjęto czynności w celu ustalenia, czy parcela I. kat. [...] b. gm. kat. Czyżyny stanowiła własność osobistą R. Z.. W tym celu wystąpiono do Wydziału Geodezji Urzędu Miasta Krakowa oraz przesłuchano J. Z. - W. oraz S. S. w charakterze stron postępowania oraz K. B. w charakterze świadka.

Mając na uwadze dokonane ustalenia, zlecono wykonanie operatu szacunkowego określającego wartość przedmiotowej nieruchomości. W sporządzonym w dniu 27.06.2013 r. operacie, rzeczoznawca majątkowy W. P. - Ż. stwierdziła, iż przedmiotowa nieruchomość obejmuje ogródek przydomowy ogrodzony siatką na słupkach metalowych pomiędzy budynkami nr [...] Celem wyjaśnienia wątpliwości dot. położenia i zajęcia w/w parceli, zlecono wykonanie okazania na gruncie położenia punktów granicznych wywłaszczonej nieruchomości. Dnia 11.09.2013 r. została przeprowadzona rozprawa administracyjna z udziałem geodety uprawnionego M. K., który oświadczył, że parcela I. kat [...] weszła w skład działki ewidencyjnej nr [...] obr. [...]. Ponadto, pismami z dnia 14.10.2013 r. zwrócono się do Zarządu Dróg Wojewódzkich w Krakowie, Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie oraz Zarządu Powiatu Krakowskiego z prośbą o odszukanie dokumentów archiwalnych niezbędnych w przedmiotowej sprawie. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie pismem z dnia 15.11.2013 r. poinformował, iż: "w/w działka nie jest zajęta pod pas drogowy drogi publicznej - al. [...] (dawna al. [...]). Ponadto, mapa Orto-Foto z 1970 r., udostępniona przez Internetowy System Danych Przestrzennych - ISDP wskazuje, że opisana powyżej działka nie była zajęta pod pas drogowy przedmiotowej ulicy, a przebieg ulicy na tym odcinku nie uległ zmianie".

Pismem z dnia 05.12.2013 r. Biuro Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta Krakowa poinformowało, iż: "w dniach od 17.04.1967 r. do 19.08.1977 r. ww. działka położona była w granicach Ogólnego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa zatwierdzonym Uchwałą Nr 117A/II/67 Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa z dnia 31 marca 1967 r. (Dz.U. Nr 9 z 17 kwietnia 1967 r., poz. 28) i znajdowała się w Ciągu ulic [...]/. Istniejąca ulica klasy N - II z tramwajem wraz z pasem przyległych terenów o różnym sposobie użytkowania przeznaczona do przebudowy na ulicę ruchu przyspieszonego Klasy P - l o szerokości w liniach regulacyjnych do 60,0 m. - Realizacja po 1970 r.". Ponadto prowadząc przedmiotowe postępowanie, powstały wątpliwości odnośnie organu właściwego do rozpoznania przedmiotowej sprawy, zainicjowanej pismem J. Z. oraz S. S. z dnia 16.02.2011 r. o ustalenie i wypłatę odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] zajętą pod drogę al. [...] (obecnie al. [...]) w K. przejętą na własność Skarbu Państwa zgodnie z orzeczeniem Ministra Gospodarki Komunalnej wydanym w oparciu o art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 25 lutego 1958 r. o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod zarządem państwowym.

Organ I instancji dodał, że działając na podstawie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego uznając, iż obowiązująca nadal ustawa z dnia 25 lutego 1958 r. nakłada kompetencje do ustalenia odszkodowania za przejęte na własność Państwa nieruchomości prezydium wojewódzkiej rady narodowej, one zaś nie zostały przeniesione na inny organ, przekazano przedmiotowy wniosek do Wojewody, jako organu obecnie właściwego do ustalenia odszkodowania za w/w nieruchomość. Pismem z dnia 24.07.2014 r. znak [...] Wojewoda Małopolski poinformował strony postępowania oraz Prezydenta Miasta Krakowa o złożeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosku w kwestii rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego. Postanowieniem z dnia 24.11.2014 r. sygn. akt. l OW 132/14 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał Prezydenta Miasta Krakowa jako organ właściwy w przedmiotowej sprawie. Uwzględniając dokonane ustalenia i biorąc pod uwagę fakt, iż działka nr [...] o pow. 0,0331 ha nadal pozostaje przy właścicielu i stanowi ogródek przydomowy, a zatem nie jest zajęta pod drogę pismem z dnia 24.02.2015 r. zwrócono się do Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju o rozważenie możliwości stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 01.06.1970 r. Nr [...] Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju w piśmie z dnia 09.03.2015 r. (data wpływu 26.03.2015 r.) zwróciło się do Wydziału Skarbu Miasta Urzędu Miasta Krakowa o przesłanie wszystkich posiadanych akt archiwalnych dotyczących przedmiotowego postępowania, celem zajęcia stanowiska. W związku z ww. prośbą przy piśmie z dnia 14.04.2015 r. przesłano do Ministerstwa akta postępowania o sygn. sygn. [...], które zostały zwrócone w dniu 29.05.2015 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa pismem z dnia 19.05.2016 r. znak [...] poinformował Prezydenta Miasta Krakowa, że nie znaleziono podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 01.06.1970 r. Nr [...]

Decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 30.09.2016 r. znak [...] orzeczono o odmowie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako parcela I. kat. [...] b. gm. kat. Czyżyny obj. Iwh [...], cd. KW [...] Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 11.08.2017 r. znak [...] uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. W uzasadnieniu ww. decyzji wskazano na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego o pozyskanie operatu szacunkowego celem ustalenia odszkodowania za ww. nieruchomość. W związku z powyższym podjęto czynności mające na celu pozyskanie operatu szacunkowego oraz stosownej dokumentacji geodezyjne - prawnej. W ramach prowadzonego postępowania wykonany został operat szacunkowy określający wartość nieruchomości oznaczonej jako parcela I. kat. [...] b. gm. kat. Czyżyny obj. Iwh [...], cd. KW [...] wraz ze składnikami roślinnymi i budowlanymi. Dnia 24.04.2018 r. przeprowadzona została rozprawa administracyjna z udziałem autora operatu rzeczoznawcy majątkowego. Ponadto do akt niniejszej sprawy pozyskano operat pomiarowy z dnia 28.11.2018 r. nr [...], wykonany przez geodetę uprawnionego M. K.. Zgodnie z ww. operatem z działki nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] powstają: działka nr [...] obr [...] jedn. ewid. Nowa Huta o pow. 235 m2 stanowiąca własność J. Z. i S. S. oraz działka nr [...] obr [...] jedn. ewid. Nowa Huta o pow. 197 m2 stanowiąca własność Skarbu Państwa. Pismem z dnia 07.12.2018 r. zwrócono się do Referatu Decyzji Aktualizacji Ewidencji Gruntów i Budynków Wydziału Geodezji o wydanie decyzji o rozdzieleniu połączonych ciał hipotecznych w działce nr [...] obr. [...] jedn. ewid. Nowa Huta. Zawiadomieniem z dnia 30.08.2019 r. poinformowano strony, że w przedmiotowym postępowaniu został skompletowany materiał dowodowy i zgodnie z art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego mogą zapoznać się i wypowiedzieć co do zebranych dowodów i materiałów w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma.

Przechodząc do rozważań merytorycznych organ I instancji wskazał, że pismem Prezydium Rady Narodowej w m. Krakowie - Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej z dnia 25.02.1964 r. znak: [...] wezwano R. Z. do osobistego stawienia się w siedzibie organu celem przeprowadzenia rozprawy odszkodowawczej oraz ustalenia stanu faktycznego i prawnego nieruchomości zajętych pod budowę węzła komunikacyjnego w Nowej Hucie w latach 1949-1951 r. Dnia 03.03.1964 r. w siedzibie Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej odbyła się rozprawa odszkodowawcza dot. nieruchomości oznaczonych jako parcele I. kat. [...] i I. kat. [...] o łącznej powierzchni 0,0708 ha obj. Iwh [...] b. gm. kat. Czyżyny. Jak wynika z akt sprawy przedmiotowa nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną we władaniu Wojewódzkiego Zarządu Dróg Publicznych w Krakowie. W protokole z rozprawy z dnia 03.03.1964 r. [...] póz. 51 wskazano, iż część w/w nieruchomości o powierzchni 0,0331 ha zajęta została pod drogę publiczną, natomiast pozostała część o pow. 0,0377 ha pozostała przy właścicielu. Ponadto dokonano opisu przedmiotowej nieruchomości (w tym zniszczonych nasadzeń w ogrodzie w związku z zajęciem tego terenu przez pas drogowy) oraz odebrano oświadczenie właściciela i świadków niezbędne do ustalenia stanu faktyczno-prawnego nieruchomości. W piśmie z dnia 21.03.1964 r. R. Z. sprecyzowała swoje oświadczenie złożone na rozprawie w dniu 03.03.1964 r. podając m.in. powierzchnię zabraną pod drogę oraz straty w ogrodzie zwracając się jednocześnie o ustalenie i wypłatę odszkodowania z tytułu przejęcia nieruchomości pod drogę publiczną.

Następnie organ I instancji wskazał, że pismem z dnia 30.09.1964 r. Nr. [...] Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa zwrócił się do Ministerstwa Gospodarki Komunalnej o wydanie orzeczenia o stwierdzeniu przejścia na rzecz Skarbu Państwa części nieruchomości zajętej pod drogę oznaczonej jako parcela I. kat. [...] o pow. 0,0331 ha powstałej z nieruchomości oznaczonych jako parcele I. kat. [...] oraz I. kat. [...] obj. Iwh [...] b. gm. kat. Czyżyny o łącznej powierzchni 0,0708 ha.

Orzeczeniem Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 01.06.1970 r. Nr [...] stwierdzono przejęcie na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości oznaczonej jako parcela I. kat. [...] o pow. 0,0331 ha obj. Iwh [...] b.gm.kat. Czyżyny c.d. KW [...] zajętej pod drogę publiczną Kraków - Nowa Huta (obecnie al. [...]) zgodnie z planem sytuacyjnym z dnia 23.09.1964 r. Nr [...] W/w orzeczenie doręczono R. Z. dnia 21.08.1970 r. Egzemplarze w/w orzeczenia oraz dokumenty archiwalne postępowania odnaleziono w aktach archiwalnych byłego Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa o sygn. G [...] oraz sygn. [...], a także w zbiorze dokumentów złożonych przy księdze wieczystej KW [...] przemigrowanej do księgi wieczystej nr [...] W/w orzeczenie Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 01.06.1970 r. Nr [...] wydano na podstawie obowiązującej ustawy z dnia 25.02.1958 r. o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod zarządem państwowym (tekst jednolity Dz. U. z 1958 r. nr 11, poz. 37, z pozn. zm.). Ww. orzeczeniem parcela I. kat. [...] została przejęta na własność Skarbu Państwa z dniem 08.03.1958 r. Analiza wpisów w księgach wieczystych wykazała, iż w księdze wieczystej nr [...] na podstawie planu sytuacyjnego z dnia 23.09.1964 r. Nr [...] dokonano zmiany oznaczenia działek nr [...] i nr [...] stanowiących ówcześnie własność R. Z. z d. [...] c. M. i J. a następnie odłączono działkę nr [...] do księgi wieczystej KW [...] co wpisano i dokonano dnia 26.01.1972 r. (wzmianka nr [...] Zgodnie z postanowieniem Sądu Powiatowego dla m. Krakowa z dnia 06.08.1971 r. sygn. akt: II Ns II [...] prawa do spadku po zmarłej R. Z. nabyły córki: J. Z. oraz S. S., po 1/2 części.

Następnie w uzasadnieniu podano, że jak wynika z pozyskanej dokumentacji w dacie wywłaszczenia właścicielkę przejętej nieruchomości była R. Z.. Wywłaszczona zmarła, a z wnioskiem o ustalenie odszkodowania z tytułu ww. wywłaszczenia wystąpili jej następcy prawni.

Organ I instancji wskazał, że aktualnie instytucja odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości uregulowana jest w dziale III rozdziale V ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm.). Zgodnie z przepisem art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu: gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie. Natomiast zgodnie z treścią art. 128 ust. 1 wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej odpowiadającym wartości tych praw. Prezydent dodał, że przepis art. 129 ust. 5 pkt 3 ww. ustawy uprawnia Starostę do wydania odrębnej decyzji o ustaleniu odszkodowania, w związku z uprzednim wydaniem wobec nieruchomości decyzji skutkującej pozbawieniem własności.

Jak przyjął w orzeczeniu z dnia 11.12.2018 r. sygn. akt l OSK 4191/18 Naczelny Sąd Administracyjny "wprawdzie w orzecznictwie sądowoadministarcyjnym w ostatnich latach przeważa istotnie pogląd o możliwości zastosowania art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. do stanów przeszłych, ale generalnie pogląd ten odnosi się do osób wywłaszczonych (będących adresatami decyzji wydanych w okresie minionym) (...) W niniejszej sprawie ze stosownym wnioskiem wystąpiła jednak spadkobierczyni takiej osoby. Po myśli art. 922 k.c., w skład spadku wchodzą zaś tylko prawa i roszczenia mające charakter cywilny. Przyjęcie jednak, że roszczenie spadkobiercy osoby dawniej wywłaszczonej ma charakter cywilny powoduje tym samym, iż podlega ono przedawnieniu, tak jak roszczenie cywilne (art. 118 k.c.). Uznanie natomiast, że w/w roszczenie, dotyczące przyznania odszkodowania, nie ma w tym wypadku charakteru cywilnego powoduje to, że wprawdzie - jako roszczenie publicznoprawne, realizowane na drodze administracyjnej - nie podlega przedawnieniu, tym niemniej należy w takiej sytuacji wskazać na jakiej podstawie prawnej to roszczenie przysługuje spadkobiercy wywłaszczonego. W przypadku bowiem praw o charakterze publicznoprawnym, które -co do zasady - nie wchodzą w skład spadku niektóre tego rodzaju prawa - ale z mocy przepisów szczególnych - przysługują spadkobiercom (np. prawo dotyczące żądania zwrotu nieruchomości - art. 136 ust. 2 i 3 u.g.n. lub prawo do potwierdzenia rekompensaty - art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, Dz. U. z 2017 r. póz. 2097). Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28.05.2019 r. sygn. akt l OSK 993/19 podzielił ww. pogląd.

Kolejno organ I instancji podał, że tożsamy pogląd odnośnie kręgu podmiotów uprawnionych do ubiegania się o odszkodowanie z tytułu wywłaszczenia przedstawiony został również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29.05.2019 r. sygn. akt l OSK 740/19. Sąd stwierdził, że "nie podziela poglądu wyrażonego w zaskarżonym wyroku, zgodnie z którym "za utrwalone już uznać należy w orzecznictwie stanowisko, że prawo domagania się odszkodowania przysługuje nie tylko właścicielowi wywłaszczonej nieruchomości, ale także jego spadkobiercom jako następcom prawnym na mocy sukcesji generalnej, co potwierdza chociażby art. 136 ust. 3 u.g.n. przyznający prawo do domagania się zwrotu wywłaszczonej nieruchomości także spadkobiercom wywłaszczonego właściciela (...)". Dalej organ I instancji wskazał, iż w orzeczeniu wskazano również, że "skład orzekający w niniejszej sprawie wyraża pogląd, że odszkodowanie o którym mowa w art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. jest odszkodowaniem należnym tylko podmiotowi wywłaszczonemu. Prawo to nie przechodzi co do zasady na następców syngularnych ani uniwersalnych".

Prezydent Miasta Krakowa podkreślił, iż organy rozpatrując sprawy winny opierać się na aktualnym orzecznictwie. Biorąc pod uwagę treść art. 128 ust 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami który wprost wskazuje, że odszkodowanie należy się osobie wywłaszczonej i jako roszczenie publicznoprawne nie jest dziedziczne oraz stanowisko obecnie prezentowane przez sądy administracyjne należy stwierdzić, że żadna z osób będących wnioskodawcą w niniejszym postępowaniu nie posiada stosownej legitymacji procesowej do bycia stroną w postępowaniu o ustalenie odszkodowania z tytułu wywłaszczenia parceli I. kat. [...] ponieważ nie została wywłaszczona.

Podstawą uznania, że danej osobie przysługuje prawo do bycia stroną w postępowaniu administracyjnym jest ustalenie jej legitymacji procesowej. Legitymacja procesowa strony to uprawnienie określonego podmiotu do wszczęcia postępowania administracyjnego (legitymacja czynna) lub uczestniczenia w tym postępowaniu jako strona (legitymacja bierna) ze względu na dysponowanie interesem prawnym lub obowiązkiem znajdującym umocowanie w materialnym prawie administracyjnym.

Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniach wprost wskazał przykłady przepisów administracyjnych z treści których wynika, że roszczenia publicznoprawne podlegają dziedziczeniu , tj. art. 136 ust. 2 i 3 u.g.n. lub prawo do potwierdzenia rekompensaty - art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Obecnie w materialnym prawie administracyjnym nie ma przepisu szczególnego, który uprawniałby następców prawnych osób wywłaszczonych do ubiegania się o ustalenie odszkodowania z tytułu wywłaszczenia, co oznacza, że ustawodawca nie zakwalifikował takich roszczeń do katalogu dziedzicznych roszczeń publicznoprawnych. Jedynie wyraźna podstawa prawna przyznająca spadkobiercom prawo do dochodzenia roszczeń publicznoprawnych po spadkodawcy dawałby następca prawnym legitymacje do bycia strona w postępowaniu o ustalenie odszkodowania z tytułu wywłaszczenia.

Ustalenie, że wnioskodawczynie nie były osobami wywłaszczonymi czyni ich żądanie bezzasadnym. Postępowanie z wniosku J. Z. oraz S. S. jest bezprzedmiotowe.

Następnie organ I instancji wyjaśnił, iż zgodnie z treścią art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. § 2. Organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z Interesem społecznym. Bezprzedmiotowość postępowania może mieć aspekt podmiotowy. W wyroku z 09.01.2013 r., II GSK 1833/11 (niepubl.) NSA przyjął: "Z poglądów prezentowanych zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądów administracyjnych, które skład orzekający w tej sprawie w pełni podziela, wynika, że bezprzedmiotowość postępowania występuje m.in. wówczas, gdy podmiot nieuprawniony do domagania się wszczęcia postępowania zgłosił inicjatywę w tym względzie. Wszczęcie postępowania administracyjnego, w sytuacji, gdy zgodnie z przepisami prawa administracja publiczna może kształtować stosunki prawne wyłącznie na wniosek jednostki, oparte jest na zasadzie skargowości. Wymaga to wniosku strony - osoby mającej legitymację procesową w rozumieniu art 28 KPA Wszczęcie postępowania na wniosek nielegitymowanego podmiotu jest podstawą do wydania decyzji o umorzeniu postępowania (zob. uchwała siedmiu sędziów NSA z 5.7.1999r., OPS 16/98, ONSA 1999, Nr4,poz. 119; wyrok NSA z24.5.2001 r., IVSA599/99)".

Na zakończenie Prezydent Miasta Krakowa wskazał, że z uwagi na to, iż decyzja administracyjna rozstrzyga o prawach lub obowiązkach strony postępowania administracyjnego, działanie w takim postępowaniu podmiotu, który nie posiada przymiotu strony, uniemożliwia ukształtowanie jego sytuacji prawnej, w związku z tym stanowiąc o bezprzedmiotowości podmiotowej postępowania administracyjnego, daje podstawę do jego umorzenia (wyr. WSA w Warszawie z 9.10.2007 r., l SA/Wa 1043/07, Legalis; wyr. WSA w Krakowie z 31.3.2008 r., III SA/Kr 1014/07, Legalis; wyr. NSA z 25.9.2008 r., II OSK 1058/07, Legalis).

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła J. Z., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy przez przyznanie stosownego odszkodowania w trybie art. 128 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 22 stycznia 2020 roku, znak [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, orzekając na podstawie art. 9a w związku z art. 142 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 65, dalej u.g.n.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej k.p.a.), w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935).

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda Małopolski wskazał, że w niniejszej sprawie istotą postępowania jest ustalenie w pierwszej kolejności, że danej osobie przysługuje prawo do bycia stroną w postępowaniu administracyjnym i ustalenie jej legitymacji procesowej. Wojewoda Małopolski wyjaśnił, że legitymacja procesowa strony to uprawnienie określonego podmiotu do wszczęcia postępowania administracyjnego lub uczestniczenia w tym postępowaniu jako strona ze względu na dysponowanie interesem prawnym lub obowiązkiem znajdującym umocowanie w materialnym prawie administracyjnym. W sytuacji gdy organ nie stwierdzi w sprawie interesu prawnego osoby żądającej wszczęcia postępowania albo wobec której wszczął postępowanie, należy postępowanie umorzyć.

Wojewoda Małopolski wyjaśnił, że przedmiot postępowania administracyjnego istnieje, gdy zostaną łącznie spełnione następujące warunki: w sprawie działa organ administracji publicznej, organ ten jest właściwy do podjęcia rozstrzygnięcia w tej sprawie, sprawa ma charakter indywidualny, rozstrzyganie o sprawie następuje w formie decyzji administracyjnej, w przepisach prawa materialnego administracyjnego zawarta jest norma kompetencyjna upoważniająca organ do podjęcia takiego rozstrzygnięcia, sprawa musi mieć charakter otwarty, tzn. nie może być już rozstrzygnięta ostateczną decyzją, zrealizowany został pewien stan faktyczny odpowiadający generalnie hipotezie określonej w normie zawierającej normę kompetencyjną, istnieje podmiot mogący być stroną postępowania, podmiot ten dysponuje interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a., podmiot uprawniony do wszczęcia postępowania zgłosi inicjatywę w tym względzie. Wojewoda Małopolski dodał, że brak w postępowaniu administracyjnym jednego z ww. elementów skutkuje jego bezprzedmiotowością. Zgodnie bowiem z treścią art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

Aktualnie instytucja odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości uregulowana jest w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z przepisem art. 128 ust. 1 u.g.n., wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej odpowiadającym wartości tych praw. W wyrokach z 11 grudnia 2018 r. sygn. akt I OSK 352/17, z 11 grudnia 2018 r. sygn. akt I OSK 4191/18, z 28 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 993/19 oraz z 29 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 740/19 Naczelny Sąd Administracyjny zajął stanowisko, że roszczenie o odszkodowanie z tytułu wywłaszczenia nieruchomości jest roszczeniem należnym tylko podmiotowi wywłaszczonemu i nie przechodzi na następców prawnych pod jakimkolwiek tytułem.

Wojewoda dodał, że jak wyjaśnił Sąd: "W przypadku praw o charakterze publicznoprawnym musi bowiem istnieć podstawa prawna wskazująca na przejście tego prawa na następców prawnych (por. wyrok NSA z 11.12.2018 r, sygn. akt I OSK 4191/18). Na przykład z mocy przepisów szczególnych - przysługują spadkobiercom (prawo dotyczące żądania zwrotu nieruchomości art. 136 ust. 2 i 3 u.g.n. lub prawo do potwierdzenia rekompensaty - art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, Dz. U. z 2017 r. poz. 2097). Skład orzekający w niniejszej sprawie wyraża pogląd, że odszkodowanie o którym mowa w art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. jest odszkodowaniem należnym tylko podmiotowi wywłaszczonemu. Prawo to nie przechodzi co do zasady na następców syngularnych ani uniwersalnych" (wyrok NSA z 27 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 875/17).

Podsumowując powyższe rozważania Wojewoda Małopolski podkreślił, że niezasadny jest zatem zarzut odwołującej co do "jednostkowego poglądu NSA z dnia 29.05.2019 r., iż nie uznaje sukcesji domagania się odszkodowania po wywłaszczonej osobie przez spadkobierców właściciela.".

Wojewoda Małopolski wskazał, że przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami nie przewidują uprawnienia następców prawnych osób wywłaszczonych do ubiegania się o ustalenie odszkodowania z tytułu wywłaszczenia. Jeżeli przeprowadzone w tym zakresie postępowanie wyjaśniające wykazało, iż w świetle obecnego brzmienia przepisu art. 128 ust. 1 oraz art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. oraz najnowszego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wnioskodawczynie nie są uprawnione do ubiegania się o ustalenie odszkodowania z tytułu wywłaszczenia nieruchomości stanowiącej własność R. Z., niniejsze postępowanie było bezprzedmiotowe i jako takie podlegać musiało umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Jak bowiem wskazuje się w orzecznictwie: "(...) w sytuacji, gdy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego okaże się, że wnioskodawcy nie przysługuje przymiot strony, to organ powinien w takim przypadku zastosować art. 105 § 1 k.p.a. i umorzyć postępowanie administracyjne prowadzone na wniosek ze wskazaniem, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie dało podstawy do stwierdzenia, że wnioskodawcy przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. z uwagi na brak interesu prawnego" (wyrok NSA z 12 kwietnia 2018 r. sygn. akt II OSK 1387/16 Legalis). Zatem należało podzielić konkluzję organu I instancji co do bezprzedmiotowości postępowania w omawianym zakresie oraz - uznając niezasadność zarzutów podniesionych w odwołaniu - utrzymać w mocy zaskarżoną odwołaniem decyzję Prezydenta Miasta Krakowa.

Opisaną powyżej decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 22 stycznia 2020r., znak [...], zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. Z.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła błędne powołanie się przez Wojewodę na stanowisko Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2019 r., iż roszczenia o odszkodowanie z tytułu wywłaszczenia nieruchomości jest roszczeniem należnym tylko podmiotowi wywłaszczonemu i nie przechodzi na następców prawnych po jakimkolwiek tytułem.

Na podstawie tego zarzutu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego oraz uwzględnienie okoliczności zawartych w osnowie skargi, a także przekazanie sprawy do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia z korzyścią na rzecz skarżącej, tj. ustalenie i przyznanie odszkodowania za wywłaszczoną na cele publiczne nieruchomość oznaczoną jako parcela kat. [...] b. gm. kat. Czyżyny objętą Iwh [...] cd. KW [...]. Skarżąca podała, że nieruchomość powyższa stanowiła własność R. Z., której prawnymi następcami są córki J. Z. - W. oraz S. S.. Skarżąca dodała, że przedmiotowa działka powstała z działki dz. ew. nr [...], która w całości należała do zmarłej R. Z. i zajęta została pod drogę publiczną Kraków - Nowa Huta zgodnie z planem sytuacyjnym z dnia 23 września 1964 r. i 26 stycznia 1972 r. została wpisana do księgi wieczystej nr [...] jako własność Skarbu Państwa.

Skarżąca zaznaczyła, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza fakt wywłaszczenia i okoliczność ta nie budzi wątpliwości, co potwierdza ostatecznie decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 1 października 2019 r. Skarżąca dodała, że fakt trwającego 15 lat postępowania administracyjnego i spory kompetencyjne co do wskazania organu właściwego do ustalenia odszkodowania za wyżej wymienioną nieruchomość jest bezsporny.

W ocenie skarżącej przytoczone orzeczenia sądów administracyjnych negujące prawo do odszkodowania spadkobiercom po zmarłej osobie wywłaszczonej sprzeciwiają się konstytucyjnej ochronie własności jak również przepisom ustawy o gospodarce nieruchomościami, art. 128,129 ust. 5 pkt 3 i art. 136 ust. 3. Zdaniem skarżącej powołanie się przez Wojewodę na stanowisko Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2019 r. iż roszczenia o odszkodowanie z tytułu wywłaszczenia nieruchomości jest roszczeniem należnym tylko podmiotowi wywłaszczonemu i nie przechodzi na następców prawnych po jakimkolwiek tytułem jest nietrafne, bowiem dotyczy stanu faktycznego nieodpowiadającego niniejszej sprawie. Powyższe orzeczenie oparte jest na fakcie, iż zainteresowana nie była właścicielem przedmiotowej nieruchomości w dacie ograniczenia prawa własności, a więc skutkowało to odmową dopuszczalność ustalenia odszkodowania za taką nieruchomość. Skarżąca podała, że w jej przypadku bezsporne jest, iż wywłaszczona R. Z. była właścicielem całości nieruchomości i nie wchodziły tutaj w grę jakiekolwiek uszczuplenia czy ograniczenia w prawie władania.

Zdaniem skarżącej powołana w decyzji okoliczność odmowy wypłaty odszkodowania sukcesorom prawnym jest w całości chybiona i nie może stanowić podstawy do braku przyznania rekompensaty z tego tytułu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), dalej "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Regułą jest, że w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Z istoty kontroli wynika, że legalność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd - w wyniku kontroli zaskarżonej decyzji - stwierdził, że jest ona zgodna z prawem, a zarzuty skargi nie mogły przynieść zamierzonego skutku. Sąd stwierdził również, że mające istotny wpływ na wynik sprawy ustalenia faktyczne poczynione przez organy są prawidłowe i Sąd przyjmuje je za własne.

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja Wojewody Małopolskiego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 1 października 2019 r., znak [...], orzekającą o umorzeniu - jako bezprzedmiotowego - postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako parcela l. kat. [...] b.gm.kat. Czyżyny obj. Iwh [...] cd. KW [...], stanowiącą własność R. Z., przejętą na własność Państwa zgodnie z orzeczeniem Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 01.06.1970 r. Nr [...]

W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, że Orzeczeniem Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 01.06.1970 r. Nr [...] stwierdzono przejęcie na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości oznaczonej jako parcela I. kat. [...] o pow. 0,0331 ha obj. Iwh [...] b.gm.kat. Czyżyny c.d. KW [...] zajętej pod drogę publiczną Kraków - Nowa Huta (obecnie al. [...]) zgodnie z planem sytuacyjnym z dnia 23.09.1964 r. Nr [...]. W/w orzeczenie doręczono R. Z. dnia 21.08.1970 r. W/w orzeczenie Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 01.06.1970 r. Nr [...] wydano na podstawie obowiązującej ustawy z dnia 25.02.1958 r. o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod zarządem państwowym (t.j. Dz. U. z 1958 r. nr 11, poz. 37, ze zm.).

Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że na mocy ww. decyzji doszło do wywłaszczenia. Z tego tytułu skarżąca domaga się ustalenia i wypłaty odszkodowania. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.

Zgodnie z art. 128 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 65, dalej "u.g.n.") wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej odpowiadającym wartości tych praw.

W obecnym stanie prawnym podstawę prawną do żądania odszkodowania stanowi art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n., zgodnie z którym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy uprawnienie do odszkodowania, o którym mowa w tym przepisie, przechodzi na inne osoby, w szczególności na spadkobierców uprawnionego.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane są w tym zakresie trzy poglądy.

Pierwszy z nich, prezentowany w zaskarżonej decyzji, opiera się na założeniu, że odszkodowanie przyjmuje tylko temu podmiotowi, który był właścicielem nieruchomości w dacie wywłaszczenia (wyroki w sprawach sygn. I OSK 875/17, I OSK 4191/18, I OSK 993/19, I OSK 740/19, I OSK 402/19 – te i inne powołane wyroki dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych).

Według drugiego poglądu o odszkodowanie mogą ubiegać się również spadkobiercy takiej osoby, tj. podmioty, które weszły w prawa i obowiązki poprzedniego właściciela pod tytułem ogólnym (wyroki w sprawach sygn. I OSK 2781/15, I OSK 3233/15, I OSK 2885/17).

Zgodnie z trzecim poglądem o odszkodowanie może ubiegać się każdoczesny właściciel obciążonej nieruchomości, niezależnie od tego, czy wstąpił w prawa poprzedniego właściciela, jako jego następca prawny ogólny, czy też syngularny np. na skutek umowy sprzedaży nieruchomości (sprawa sygn. I OSK 23/16).

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pierwszy z wymienionych poglądów, prezentowany również w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Roszczenie o zapłatę odszkodowania przysługuje niewątpliwie temu podmiotowi, który był właścicielem nieruchomości w dacie wywłaszczenia. Odszkodowanie ustalane na podstawie art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. nie ma charakteru cywilnoprawnego i nie wchodzi w skład spadku. Aby mogło przejść na inne podmioty konieczne jest istnienie szczególnego przepisu ustawowego, który takie przejście by umożliwiał. W orzecznictwie, jako szczególne przepisy przewidujące przejście uprawnień administracyjnoprawnych na inne podmioty wymienia się art. 136 ust. 2 i 3 u.g.n. (możliwość ubiegania się o zwrot wywłaszczonej nieruchomości przez spadkobierców byłego właściciela) lub prawo do potwierdzenia rekompensaty wynikające z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2017 r. poz. 2097).

Skoro w przypadku odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości przepisu takiego nie ma, to należy przyjąć, że odszkodowanie o którym mowa w art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. jest odszkodowaniem należnym tylko podmiotowi wywłaszczonemu.

Tym samym Sąd nie podziela poglądu prezentowanego przez skarżącą, jakoby roszczenie o ustalenie i zapłatę odszkodowania wchodziło w skład spadku po zmarłej R. Z..

Należy też zauważyć, że przepisy ustawy z dnia 25.02.1958 r. o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod zarządem państwowym (będące podstawą wydania orzeczenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 01.06.1970 r. Nr [...] stwierdzającego przejęcie na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości oznaczonej jako parcela I. kat. [...] o pow. 0,0331 ha obj. Iwh [...] b.gm.kat. Czyżyny c.d. KW [...] zajętej pod drogę publiczną Kraków - Nowa Huta, obecnie al. [...]) zostały przyjęte wiele lat przed przyjęciem Konstytucji RP z 1997 r. oraz art. 1 Protokołu Nr 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonego w dniu 20 marca 1952 r., a ratyfikowanego przez Polskę w dniu 10 października 1994 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 26, poz. 175). Przepisy uchwalone w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych ubiegłego wieku z natury rzeczy nie mogły odpowiadać standardom zawartym w tych aktach.

Z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a. Przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania, mogą być różnorodnej natury. W piśmiennictwie dzieli się te przyczyny na podmiotowe i przedmiotowe.

W niniejszej sprawie prawidłowe ustalenie, że wnioskodawczynie J. Z. –Wójcicka oraz S. S. nie były osobami wywłaszczonymi, czyni ich żądanie bezzasadnym, bowiem osobą której pozbawiono prawa własności była R. Z..

Postępowanie administracyjne z wniosku J. Z. i S. S. należało umorzyć, jako że odszkodowanie, o którym mowa w art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. jest odszkodowaniem należnym tylko podmiotowi wywłaszczonemu. Jeżeli zatem z wnioskiem o ustalenie odszkodowania wystąpiła osoba, która nie legitymuje się w tym zakresie interesem prawnym, wszczęte w ten sposób postępowanie należało uznać za bezprzedmiotowe.

Organ odwoławczy wydał zatem prawidłową decyzję, należycie ją uzasadniając.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi.