Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1498/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 6, art. 18 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas (spr.) Sędzia WSA Jolanta Królikowska – Przewłoka Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2007 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcie pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Z akt sprawy wynika, że w dniu 08.03.2007 r. organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską, Panu R. W. ze względu na uzyskaną informację o toczącym się postępowaniu karnym przeciwko stronie.

Jak wynika z zebranego materiału dowodowego, Prokuratura Okręgowa Wydział Śledczy w S. skierowała do Sądu Rejonowego w B. akt oskarżenia, m. in. przeciwko p. R. W. o czyny z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 585 § 1 k.s.h. przy zast. art. 11 § 2 k.k. - o czym świadczy pismo Sądu Rejonowego w B. XI Wydziału Karnego z dnia 17.01.2007 r. wraz z kopią aktu oskarżenia z dnia [...] nr [...].

Organ I instancji uznał, iż powyższy fakt w pełni pozwala na zakwalifikowanie strony do kategorii osób, wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i dnia [...] maja 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w B. wydał decyzję cofającą pozwolenie na broń palna myśliwską na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji.

Od tej decyzji pełnomocnik strony wniósł odwołanie w ustawowym terminie do Komendanta Głównego Policji, podnosząc, iż nie ma związku przyczynowego pomiędzy zarzucanymi jego mandantowi czynami w toczącym się postępowaniu karnym, a zaliczeniem go do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W tym stanie rzeczy - w jego ocenie - brak jest podstaw prawnych i faktycznych do cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie przedmiotowego postępowania administracyjnego.

Komendant Główny Policji po przeprowadzeniu postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy wydał decyzję z dnia [...] lipca 2007 r. utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję.

Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa.

Przepis ten ma charakter obligatoryjny, a nie fakultatywny, co oznacza, iż organ Policji po ujawnieniu wskazanych wyżej okoliczności jest obowiązany do cofnięcia pozwolenia na broń.

Z dyspozycji powyższego przepisu wynika, że ustawodawca istnienie obawy związał wprost ze skazaniem posiadacza pozwolenia na broń za przestępstwo przeciwko m. in. mieniu albo z toczącym się przeciwko niemu postępowaniem karnym o popełnienie takiego czynu.

Jak wynika z akt sprawy, p. R. W. jest oskarżony, m. in. o popełnienie przestępstwa oszustwa w stosunku do mienia znacznej wartości, które niewątpliwie jest czynem skierowanym przeciwko mieniu. W tym stanie rzeczy, organ I instancji miał obowiązek cofnąć stronie pozwolenie na broń palną myśliwską. Strona bowiem, jako oskarżona o różnego rodzaju przestępstwa, w tym wymierzone przeciwko mieniu - nie daje gwarancji przestrzegania przepisów prawa w przyszłości, a więc także przepisów ustawy o broni i amunicji, a co za tym idzie budzi obawy, że broni może użyć w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Od osób uprawnionych do posiadania broni należy oczekiwać nieposzlakowanej opinii, przejawiającej się poszanowaniem prawa. Takie postępowanie stwarza bowiem rękojmię, iż osoba posiadająca tak szczególne prawo jakim jest pozwolenie na broń, będzie przestrzegała także zasad bezpiecznego posiadania i używania broni, a zatem, iż nie użyje jej w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Oskarżenie strony, m. in. o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu taką gwarancję niweczy. Należy przy tym podkreślić, iż właściwy organ Policji ze względu na miejsce zamieszkania strony, wydając opinię o niej, mając na uwadze fakt toczącego się przeciwko niej postępowania karnego o wymienione wyżej przestępstwa, zaopiniował ją negatywnie.

Dlatego też argumenty pełnomocnika strony, zawarte w odwołaniu nie są zasadne, a dokonana przez organy Policji ocena postępowania strony w kontekście możliwości zachowania jej pozwolenia na broń palną myśliwską nie jest dowolna, bowiem ma potwierdzenie w materiale dowodowym i mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, do której organy Policji mają prawo na podstawie art. 80 k.p.a.

Należy podkreślić, iż ustawodawca nie związał możliwości cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. I pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jedynie w przypadku uzyskania prawomocnego wyroku sądu powszechnego skazującego posiadacza broni za określone przestępstwo. Z woli samego ustawodawcy prawnokarna zasada domniemania niewinności nie ma zastosowania w postępowaniu administracyjnym w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną, ponieważ ustawodawca nakazał takie rozstrzygniecie także w sytuacji, gdy przeciwko takiej osobie tylko toczy się postępowanie karne o przestępstwo wymienione przykładowo w art. 15 ust. 1 pkl 6 ustawy, a zatem wystarczającym jest ustalenie, iż w postępowaniu przygotowawczym wydane zostało postanowienie o przedstawieniu zarzutów. Tymczasem przeciwko stronie sporządzono akt oskarżenia, m. in. o przestępstwa przeciwko mieniu, a więc przesłanka, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, została w tym przypadku niewątpliwie spełniona. Nie stanowi zatem przeszkody do cofnięcia stronie pozwolenia na broń okoliczność, iż toczące się przeciwko niej postępowanie karne nie zostało prawomocnie zakończone.

Zauważyć też należy, iż ustawodawca nie związał faktu skazania lub podejrzenia/oskarżenia o przestępstwo z warunkiem użycia do jego popełnienia broni palnej. Zatem brak takiej okoliczności nie ma wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy.

Norma prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji jednoznacznie bowiem nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń osobie, którą można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 usl. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Z takim przypadkiem mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, a zatem w tym stanie faktycznym i prawnym nie można było przyjąć nadrzędności interesu indywidualnego strony nad interesem społecznym (publicznym) i zachować stronie przedmiotowa pozwolenie. Ocenie tej w żaden sposób nie można zarzucić naruszenia art. 7 k.p.a. Prymat interesowi społecznemu dał bowiem sam ustawodawca ustalając obligatoryjny charakter art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji i wiążąc organy Policji co do rodzaju decyzji kończącej sprawę administracyjną co do jej istoty.

Ponadto organ odwoławczy stwierdza, iż, wniosek pełnomocnika strony o umorzenie postępowania administracyjnego został zbadany pod kątem ewentualnego zaistnienia przesłanek określonych w art. 105 k.p.a. Zgodnie z dyspozycją § 1 tego przepisu, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Ponadto organ może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym (art. 105 § 2 k.p.a.). Przesłanki te muszą być spełnione łącznie, aby instytucja umorzenia postępowania mogła być w danej sprawie zastosowana. W przedmiotowej sprawie postępowanie toczy się z urzędu - zostało wszczęte przez organ administracji publicznej - nie występuje więc warunek, o którym mowa w opisanym wyżej § 2. Brak jest, zatem podstaw do zastosowania tego przepisu.

Organ odwoławczy zbadał więc czy w prowadzonym postępowaniu nie zaistniała przesłanka wymieniona w § 1 art. 105 k.p.a., dająca podstawę do umorzenia z urzędu postępowania administracyjnego ze względu na jego ewentualną bezprzedmiotowość. Przeprowadzona analiza materiałów postępowania pozwala stwierdzić, iż w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi ta przesłanka. Komendant Wojewódzki Policji w B. był organem właściwym miejscowo i rzeczowo do przeprowadzenia oraz zakończenia postępowania w sprawie cofnięcia p. R. W. pozwolenia na broń palną myśliwską, a zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy stanowił podstawę do rozstrzygnięcia sprawy decyzją orzekającą co do jej istoty.

Przepisy ustawy o broni i amunicji oraz k.p.a. nie ustanawiają instytucji odmowy umorzenia postępowania, a tym bardziej jej prawnej formy. Dlatego też zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, do wniosku strony o umorzenie postępowania w sprawie cofnięcia jej pozwolenia na broń palną myśliwską, wobec braku przesłanek do takiego rozstrzygnięcia, organ odwoławczy odniósł się w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2007 r.

W świetle powyższego, argumenty odwołania nie dają podstaw do odmiennego niż to uczynił organ I instancji, rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł pełnomocnik Pana R. W. (zwanego dalej skarżącym). W skardze domagał się uchylenia powyższej decyzji. W uzasadnieniu podano miedzy innymi: że w zaskarżonej decyzji przyjęto, że dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa.

W niniejszej sprawie, zdaniem pełnomocnika skarżącego, w żaden sposób nie wykazano, aby istniała uzasadniona obawa, że skarżący R. W. może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Tylko wykazanie istnienia tej podstawowej przesłanki może być podstawą do cofnięcia pozwolenia na broń w stosunku do skarżącego. W dotychczasowym postępowaniu R. W., brak jakichkolwiek danych, aby zachowywał się on nagannie oraz brak po jego stronie jakiś ujemnych cech charakteru jak, np.: nieopanowanie, porywczość czy niezrównoważenie psychiczne. Zachowanie to w żaden sposób nie uzasadnia przekonania organu, aby R. W. mógł użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządkiem prawnym. Komendant Główny Policji w Warszawie w ogóle nie wziął pod uwagę zarzutu podnoszonego w odwołaniu skarżącego z dnia 23 maja 2007r. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego w B. z dnia [...] maja 20071., znak [...] o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

Komendant Główny Policji w Warszawie przy cofnięciu pozwolenia na broń nie może się powoływać jedynie na fakt akt, że przeciwko R. W. skierowano do Sądu Rejonowego w B. akt oskarżenia o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. W takich przypadkach niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między zarzucanym R. W. czynem i jego cechami charakteru a dotychczasowym postępowaniem skarżącego, które pozwalałoby na zaistnienie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego ( teza 2 wyroku WSA z dnia 28 kwietnia 2004r., III SA 2258/02 ).

W razie jednak gdy sprawca (posiadacz broni) nie został skazany prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwa wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), a jedynie toczy się przeciwko niemu postępowanie karne, powzięcie "uzasadnionej obawy" musi być poprzedzone należycie przeprowadzonym postępowaniem, w toku którego w sposób niebudzący wątpliwości zostanie ustalone, iż skarżący należy do osób, których zachowanie budzi uzasadnione obawy, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ przed wydaniem decyzji nie może być zwolniony od prowadzenia postępowania administracyjnego zgodnie z kodeksem postępowania administracyjnego, w szczególności w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie ( wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2002r., III SA 74602 ).

Zarzucany skarżącemu czyn nie wskazuje na to, że zachodzi obawa, iż osoba ta może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. R. W. pełniąc funkcje w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością nie posiadając zdolności kredytowej, którą ustala sam bank, zawarł z bankiem umowę kredytową.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podnosząc ponadto, że argumentacja przedstawiona przez pełnomocnika skarżącego w ślad za wyrokiem NSA z dnia 12 grudnia 2002 r., III SA 746/02, iż "w razie jednak gdy sprawca (posiadacz broni) nie został skazany prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwa wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, a jedynie toczy się przeciwko niemu postępowanie karne, powzięcie "uzasadnionej obawy" musi być poprzedzone należycie przeprowadzonym postępowaniem, w toku którego w sposób niebudzący wątpliwości zostanie ustalone, iż skarżący należy do osób, których zachowanie budzi uzasadnione obawy, że mogą broni użyć w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego", w przedmiotowej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Przesłanką cofnięcia pozwolenia jest bowiem uzasadniona obawa, że osoba taka może użyć broni w celu określonym w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, a wynika ona z faktu popełnienia przez tą osobę czynu zabronionego wskazanego w tym przepisie. Z tego względu właściwy organ Policji dysponując dowodami potwierdzającymi fakt, iż w stosunku do osoby, posiadającej pozwolenie na broń, toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, zobligowany jest cofnąć wydane jej pozwolenie. Takie stanowisko organów Policji oraz przyjęta interpretacja, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż fakt prawomocnego skazania lub toczenia się postępowania karnego przeciwko określonej osobie o popełnienie którekolwiek z przestępstw wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, budzi tę obawę, wynika również z utrwalonego w podobnych sprawach orzecznictwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Ponadto, należy wskazać, iż dyspozycja art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, nie różnicuje sytuacji w których nastąpiło skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, od sytuacji, w których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sądy Administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego, nie zaś według kryteriów słuszności.

Badając zaskarżoną decyzję według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie narusza ona prawa. Zatem skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu.

Podstawę materialnoprawną decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 roku, Nr 52, poz. 525 z późn. zm.).

Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. wyżej wymienionej ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy.

Zastosowanie przez organ Policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku, gdy osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6.

W niniejszej sprawie skarżącego zaliczono do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw (art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy) co skutkowało cofnięciem mu pozwolenia na posiadanie broni (w stosunku do skarżącego toczy się postępowanie o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1k.k.)

W tym miejscu należy podnieść, że obecne brzmienie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wprowadzone zostało art. 1 pkt 16 lit. a tiret drugie ustawy z dnia 14 lutego 2004 roku (Dz. U. 2003.52.451) zmieniającym ustawę z dniem 1 stycznia 2004 roku. Przed tą zmianą art. 15 ust. 1 pkt 6 brzmiał: "co do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw".

Nie ulega więc wątpliwości, że katalog przestępstw wymienionych w tym przepisie uległ poszerzeniu, bo ustawodawca wymienia obecnie m.in. wszystkie przestępstwa przeciwko mieniu, podczas, gdy przed 1 stycznia 2004 roku chodziło, w przypadku przestępstw przeciwko mieniu, przede wszystkim o te, które zostały popełnione z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. W niniejszej sprawie przeciwko skarżącemu toczy się między innymi postępowanie o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, tj. czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1k.k., art. 585 § 1 k.s.h., tak więc w sytuacji gdy organ Policji otrzymał akt oskarżenia skierowany przeciwko skarżącemu do Sądu Rejonowego w B., nie tylko miał prawo, ale wręcz obowiązek cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską.

Tak więc zdaniem Sądu, organ administracyjny nie naruszył prawa materialnego.

Uprawnienie posiadania broni ma szczególny reglamentacyjny charakter i od osób posiadających takie uprawnienie należy wymagać poszanowania prawa. Kwestie posiadania broni palnej myśliwskiej z uwagi na skutki, często nieodwracalne, jakie powoduje jej użycie ma ogromne znaczenie dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wszelkie zatem działania skutkujące naruszeniem porządku prawnego, w tym wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 przestępstwa przeciwko mieniu wymagają wnikliwej oceny przez organy Policji. Taka ocena w niniejszej sprawie została dokonana, organ Policji zasadnie uznał, że skierowanie przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w B.– wszczęcie postępowania o czyn będący przestępstwem przeciwko mieniu stanowi przesłankę do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni. W świetle powyższego chybionymi są zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów k.p.a., a zaistniały stan rzeczy ustalony przez organy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje na istnienie stwierdzonej przez te organy przesłanki obligującej do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń i powyższej oceny nie może zmienić podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż dysponując pozwoleniem na broń nie użył jej w celach sprzecznych z prawem.

Skarżący w swej skardze podnosi, powołując się na ukształtowaną w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zasadę, że przy cofnięciu pozwolenia na broń niezbędne jest wykazanie związku pomiędzy popełnionym przez skarżącego czynem i jego cechami charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które wskazywałyby na istnienie obawy, że posiadacz broni użyje jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego. W rozważaniach zawartych w skardze pominięto jednak to, iż w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawodawca przesądził jakie zachowania uważa za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wprowadzoną bowiem z tym dniem zmianą przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stwierdził, iż obawę taką mogą stwarzać w szczególności osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wprowadzenie takiej regulacji prawnej powoduje, iż osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Jak wyżej wskazano przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne o popełnienie czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 585 § 1 k.s.h., dwa z ww. artykułów dotyczą przestępstw przeciwko mieniu i organy miały podstawę do zastosowania w stosunku do skarżącego przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Biorąc powyższe pod rozwagę na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.