Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 8/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ: Rada Powiatu
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 marca 2007 r. sprawy ze skargi D. J. na bezczynność Rady Powiatu w Ż. postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia [...]r. D. J. skarżyła się na bezczynność Rady Powiatu w Ż. i nie podjęcie w jej sprawach działań wobec Dyrektora Domu Pomocy Społecznej w Ż.. W szczególności wskazywała, że w dniu [...]r. wysłała do Rady Powiatu w Ż. monit dotyczący jej [...]letnich "krzywd" (łamania praw i swobód, nadużyć i zaniedbań, rozliczenia kosztów pobytu), których doznała jako pensjonariuszka Domu Pomocy Społecznej w Ż. oraz strat materialnych w wysokości ok. [...],- zł. poniesionych w związku z "dewastacją ogródka w DPS", który został zniszczony przez wandali.

W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu w Ż. wyjaśniła, że zarzuty D. J. były rozpatrywane i za każdym razem na piśmie była udzielona odpowiedź. W załączeniu przedłożyła komplet kserokopii jedenastu pism w sprawach zainicjowanych przez D. J..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kwestią zasadniczą w rozpatrywanej sprawie jest ocena, czym skarga D. J. z dnia [...] r. mieści się w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego i czy w istocie jest to skarga na bezczynność Rady Powiatu w Ż., czy też skarga w rozumieniu Działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.).

Analiza pierwszej części skargi, oznaczona jako punkt 1, w której skarżąca pisze "1) W dniu [...]r. wysłałam wezwanie monit (załączam dowód), aby Rada Pow. Ż. rozliczyła się ze mną za wszystkie krzywdy jakie mi wyrządziła Dyrektorka DPS (...)" pozwala na stwierdzenie, iż jest to skarga w trybie wnioskowo-skargowym uregulowanym w Dziale VIII k.p.a., a nie na bezczynność Rady Powiatu w Ż.. Dodatkowym argumentem przemawiającym za słusznością takiego rozumowania jest powołanie się przez D. J. na łamanie jej praw i swobód jako pensjonariuszki DPS, nadużyć i zaniedbań Dyrektora DPS oraz rozliczenia jej kosztów pobytu w DPS oraz strat materialnych w wysokości ok. [...],- zł. poniesionych w związku z "dewastacją ogródka w DPS".

Mając na względzie przepis art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póżn. zm.), powołanej dalej w skrócie jako ustawa p.p.s.a. stanowiący, że sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4, tj. takich, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo które kończą postępowanie lub rozstrzygają je co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie, czy też wydaniem innych aktów lub dokonaniem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. na jego podstawie zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają akty i czynności inne niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 tej samej ustawy. Przyjmuje się, iż chodzi tu o akty i czynności podejmowane w sprawach indywidualnych o charakterze publicznoprawnym, wynikających z przepisów prawa w stosunku do uprawnień i obowiązków konkretnych podmiotów. Tym samym musi istnieć konkretny i ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku (por. postanowienie NSA z dnia 16 września 2004r., sygn. OSK 247/04).

W zaistniałej sytuacji należy uznać, iż brak jest podstaw prawnych do rozstrzygania monitu D. J. z dnia [...]r., skierowanego do Rady Powiatu w Ż., w formach przewidzianych w powołanym wyżej przepisie art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a.

Należy wskazać, że zdaniem Sądu, sprawa podniesiona w skardze, a dotycząca strat materialnych w wysokości ok. [...],- zł. poniesionych w związku z "dewastacją ogródka w DPS" może być poddana kognicji sądu powszechnego (np. odszkodowanie), ale również nie podlega rozpoznaniu przez organy administracji ani sądy administracyjne.

W tym miejscu należy zauważyć, że skarga D. J. w dalszej części dotyczy jej negatywnych opinii związanych z pobytem w DPS-ie w Ż., których adresatem jest Rada Powiatu w Ż..

Zdaniem Sądu, rozpatrzenie skargi na działalność i sposób wykonywania obowiązków przez Dyrektora DPS w Ż. również nie następuje w postaci aktu wymienionego w art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a.

Tymczasem przy bezczynności organu, musi być spełniony warunek, że to właśnie ten konkretny organ administracji zobowiązany jest do podjęcia określonych czynności, ale ich nie podejmuje w terminie określonym przepisami prawa. Dodatkowo ta zawiniona bezczynność musi być zawsze rozpatrywana na gruncie konkretnej regulacji prawnej. Zatem musi dotyczyć sfery faktów, co do których przepisy prawa zobowiązują właściwy organ administracji do wyrażenia stanowiska, bądź wyrażenia opinii (por. art. 3 § 2 pkt 8 w związku z pkt 1-4 ustawy p.p.s..a).

W przedmiotowej sprawie nie zachodzi też sytuacja opisana w art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a., dlatego skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.

Na marginesie wskazać trzeba, że skarżąca może wnieść skargę w postępowaniu skargowym przewidzianym w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (skargi i wnioski). W postępowaniu tym nie podejmuje się żadnych władczych rozstrzygnięć z zakresu administracji publicznej, lecz ocenia sposób wykonywania zadań lub działalność określonego organu albo jego pracowników.

Trzeba przy tym jeszcze raz podkreślić, że do tych skarg i wniosków nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej, bowiem jest to wewnętrzna sprawa tych organów, a skarga jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., podlega odrzuceniu. Sąd w pełni podziela utrwalone w tym zakresie stanowisko judykatury, wyrażone m.in. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 1999 r. sygn. akt. III SAB 7/99, ONSA 2001, z.1, p.27, a także niepublikowanych postanowieniach NSA: z dnia 6 października 2003 r., sygn. akt II SA/Ka 1735/03; z dnia 12 listopada 2001 r., sygn. akt II SA/Ka 2942/01; z dnia 23 lipca 2001 r., sygn. akt. II SAB 213/00; z dnia 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt I SA 2668/00; z dnia 18 lutego 1997 r., sygn.akt III SAB 1/97, jak również Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach: z dnia 10 lutego 2004 r., sygn. akt II SA/Ka 3294/03 i z dnia 19 kwietnia 2004 r., sygn. akt IV SA/Gl 170/04.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy p.p.s.a. skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, co orzeczono w sentencji postanowienia.