Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 82/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
659
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 58 par. 1  pkt 6
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Jakub Makuch po rozpoznaniu w dniu 13 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.J. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosków z dnia: 20 lutego 2019 r., 18 marca 2019 r., 20 marca 2019 r., 22 marca 2019 r. oraz 31 marca 2019 r. o wydanie uwierzytelnionych akt administracyjnych postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 7 września 2022 r. K.J. (dalej: skarżący) wniósł skargę na niezałatwienie podań skarżącego z 20 lutego 2019 r., 18 marca 2019 r., 20 marca 2019 r., 22 marca 2019 r. oraz 31 marca 2019 r. o wydanie uwierzytelnionych akt administracyjnych postępowania prowadzonego pod znakiem sprawy [...]. Skarga została poprzedzona ponagleniem. Skarżący wniósł o stwierdzenie przewlekłości postępowania i zobowiązanie organu do niezwłocznego załatwienia jego żądań oraz o przyznanie sumy pieniężnej.

W odpowiedzi na tę skargę organ zaznaczył, że dostępne organowi dokumenty sprawy zostały przesłane skarżącemu za pismem przewodnim [...] z dnia 11 kwietnia 2019 r. i doręczone skarżącemu w formie uwierzytelnionych kopii w dniu 17 kwietnia 2019 r. Organ zaznaczył, że kwestia bezczynności organu w przedmiocie wymienionych wniosków była przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który to sąd wyrokiem z 19 sierpnia 2021 r. sygn. akt III SAB/Kr 45/21 oddalił skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga w niniejszej sprawie podlegała odrzuceniu, ponieważ sprawa z wniosków skarżącego została załatwiona przed wniesieniem skargi.

Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej P.p.s.a.) sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wątpliwości co do różnego rozumienia powołanego przepisu i związanej z tym dopuszczalności jego stosowania w sytuacji wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość po zakończeniu postępowania były przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 7 marca 2022 r. sygn. akt II OPS 1/21 wskazano, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Poparciem tego stanowiska jest również uchwała siedmiu sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r. (II OPS 5/19). W uchwale tej przesądzono, że "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.".

Wskazać należy, że jakkolwiek odnośne uchwały traktują bezpośrednio o postępowaniu jurysdykcyjnym, to przyjąć należy, że zaprezentowany w nich pogląd dotyczy także postępowań zmierzających do wydania innych niż decyzja aktów, czy też do podjęcia określonych czynności. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił bowiem, że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej tj. stanu bezczynności". W odniesieniu do wniesienia skargi na przewlekłość postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że jeżeli sprawą poddawaną rozstrzygnięciu w procedurze sądowoadministracyjnej jest ocena zaistnienia stanu przewlekłości postępowania administracyjnego w celu przeciwdziałania dalszego istnienia tego stanu, będącego stanem faktycznym, to znaczy, że prawo do sądu tak długo przysługuje, jak długo istnieje przedmiot tego prawa – w tym przypadku jak długo istnieje stan faktyczny przewlekłego prowadzenia postępowania. Dyscyplinowanie administracji publicznej nakierowane na załatwienie sprawy administracyjnej w rozsądnym terminie nie może bowiem zostać oderwane od źródła w postaci trwającego postępowania administracyjnego oraz prowadzącego je organu, w stosunku do którego środki dyscyplinujące powinny zostać zastosowane (zob. powołaną uchwałę NSA z 7 marca 2022 r. sygn. akt II OPS 1/21).

W niniejszej sprawie, wnioskowane przez skarżącego i dostępne organowi dokumenty zostały udostępnione zgodnie z wnioskami skarżącego – w formie uwierzytelnionych kopii. Skarżący otrzymał je 17 kwietnia 2019 r. Na okoliczność zrealizowania żądania skarżącego zwrócił już uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w prawomocnym wyroku z 19 sierpnia 2021 r. sygn. akt III SAB/Kr 45/21 zapadłym na gruncie skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia właśnie przedmiotowych akt. Skarga na przewlekłość w niniejszej sprawie została wniesiona 7 września 2022 r., zatem po zakończeniu postępowania poprzez załatwienie żądania skarżącego. Rodziło to konieczność odrzucenia skargi, jako niedopuszczalnej (zob. postanowienie NSA z 10 listopada 2020 r. sygn. akt I OZ 879/20 oraz postanowienie NSA z 24 lutego 2021 r. sygn. akt III OZ 94/21).

Z tych względów, Sąd zobligowany był orzec jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.