Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 469/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 175 poz 1459
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi A.W. (W.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę.


UZASADNIENIE

We wniosku z dnia 17 czerwca 2008 r. A. W. oraz A. i M. małżonkowie F. wnieśli o przekształcenie w prawo własności prawa użytkowania wieczystego działek gruntu nr nr "1", "2" i "3", położonych w N., gmina R., objętych Księgą wieczystą nr [...] Sądu Rejonowego w G. oraz o udzieleniu im 90 % bonifikaty w opłacie za to przekształcenie.

W uzasadnieniu wniosku, powołując się na dołączoną do niego ekspertyzę techniczno – budowlaną z dnia [...] r. opracowaną przez biegłego sądowego inż. T. Ż. podnieśli, że zarówno w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności ( Dz. U. Nr 175, poz. 1459 ze zm., zwanej dalej ustawą lub ustawą o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego) jak i obecnie objęte nim działki były zabudowane na cele mieszkaniowe i na taki też cel przeznaczono je zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem wnioskodawców takiego sposobu zagospodarowania tych nieruchomości nie zmieniał fakt, że zarówno w umowie o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste jak i w Księdze wieczystej znajdujące się na tym gruncie budynki mieszkalne zostały nazwane "domkami kempingowymi", gdyż od momentu ich wybudowania spełniały wymogi definicji budynków mieszkalnych jednorodzinnych zgodnie z art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane.

Po wszczęciu i przeprowadzeniu w tej sprawie postępowania Wójt Gminy R. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] odmówił przekształcenia prawa użytkowania wieczystego objętych wnioskiem działek. Jako podstawę decyzji wskazał art. 104 kpa oraz art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, ust, 3, ust. 4 i ust. 5 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. W obszernym uzasadnieniu decyzji stwierdził, że prawo użytkowania wieczystego objętej wnioskiem nieruchomości ustanowione zostało umową notarialną z dnia [..] r. zawartą na podstawie art. 207 ustawy z dnia 21 sierpnia 2000 r. o gospodarce nieruchomościami ( obecnie Dz. U. z 2010 r. Nr 102 poz. 651 ze zm., zwanej dalej ustawą o gospodarce nieruchomościami) pomiędzy Gminą R. a "A". Umową tą przeniesiono jednocześnie na rzecz wieczystego użytkownika nieodpłatnie własność znajdujących się na tej nieruchomości budynków tj. [...] domków wypoczynkowych wybudowanych w 1982 r. (konstrukcja z elementów prefabrykowanych z użytkowym poddaszem krytym blachą), zadaszaną wiatą ( rok budowy 1982 ), budynek sanitariatów ( rok budowy 1983 ) i budynek kuchni turystycznej ( rok budowy 1983 ). Budynki te zostały wybudowane przez wieczystego użytkownika z jego środków własnych. W dniu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości te w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zapisane były pod symbolem P 7 UT – MWS, teren zabudowy wczasowo – sezonowej. Na taki zapis powołano się również w ww. akcie notarialnym, co znalazło też swoje odzwierciedlenie we wpisie do księgi wieczystej KW Nr [...] dokonanym w dniu [...] r.

W wyniku zawarcia kolejnych umów notarialnych prawo użytkowania wieczystego nieruchomości i prawo własności znajdujących się na niej zabudowań przysługiwało w dniu złożenia wniosku o przekształcenie i w dniu orzekania A. W. oraz na zasadzie wspólności ustawowej M. i A. małżonkom F. Dalej organ orzekający powołując się na treść zgromadzonych, a szczegółowo opisanych w tym uzasadnieniu dokumentów stwierdził, że odnośnie znajdujących się na nieruchomości budynków murowanych określonych w aktach notarialnych i w księdze wieczystej jako domki kempingowe nie było prowadzone postępowanie przed organami architektoniczno – budowlanymi w przedmiocie zmiany sposobu ich użytkowania na potrzeby zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Rekreacyjny charakter wykorzystywania tych budynków wynika również z opinii z dnia [...] r. wykonanej przez rzeczoznawcę majątkowego D. J. w sprawie o zmianę wysokości stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu wieczystego użytkowania. W związku ze sporem co do wysokości tej stawki sprawa była też rozpatrywana przez SKO w K. i Sąd Rejonowy w G.

W postępowaniu tym, w związku ze zmianą sposobu użytkowania nieruchomości na usługi turystyczne, z wypoczynkowo – rekreacyjnego, doszło do ustalenia tej stawki począwszy od 1 stycznia 2007 r. w wysokości 2 % a nie 1 %, jak wnosili o to wieczyści użytkownicy. W przedmiotowym postępowaniu zakończonym wyrokiem SR w G. z dnia [...] r. sygn. akt [...], SKO i Sąd Rejonowy w G. nie podzielili argumentacji, iż nieruchomość jest wykorzystywana na cele mieszkaniowe i że na taki cel są wykorzystywane znajdujące się na niej budynki. Za przyjęciem, że budynki te miały przeznaczenie rekreacyjne i na taki też cel były wykorzystywane przemawia też zdaniem Wójta Gminy R. przeznaczenie nieruchomości wynikające zarówno z rejestru ewidencji gruntów jak i z obowiązujących dla tego terenu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W rejestrze gruntów objęte wnioskiem działki figurowały głównie jako tereny rekreacyjno – wypoczynkowe. Według miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy R. zmienionego uchwałą nr [...] Rady Gminy w R. z dnia [...] r. nieruchomości te znajdowały się na terenie oznaczonym w tym planie symbolem

P 7UT – MSW – tereny zabudowy wczasowo – sezonowej ( adaptacja istniejącego stanu zaawansowania z możliwością uzupełnień w granicach posiadanej przez inwestora działki ). Zgodnie zaś z obowiązującym planem zagospodarowania przyjętym uchwałą Rady Gminy R. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy R. dla obszaru położonego w rejonie zbiornika wodnego "[...]", objęty postępowaniem teren oznaczony jest symbolem B3-MR jako strefa mieszkaniowo – rekreacyjna (jako przeznaczenie podstawowe). Stwierdził też organ orzekający, że na dokonany w październiku [...] r. wpis w prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości Księdze wieczystej w przedmiocie zmiany przeznaczenia znajdujących się na niej budynków – na budynki mieszkalne, został uchylony przez Sąd Okręgowy w G. postanowieniem z dnia [...] r. sygn. akt [...]. Ponownej zmiany wpisu w tej Księdze odnośnie zmiany przeznaczenia znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości [...] – ciu budynków wczasowych na budynki mieszkalne oraz budynku kuchni turystycznej na budynek mieszkalny dokonano dopiero w dniu [...] r. m.in. w oparciu o postanowienie Sądu Rejonowego w G. sygn. akt [...] z dnia

[...] r. o zniesieniu współwłasności i ustanowieniu na tej nieruchomości samodzielnych [...] – miu lokali mieszkalnych.

W konsekwencji organ orzekający stwierdził, że jakkolwiek w dniu [...] r. tj. w dniu wejścia w życie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego, wnioskodawcy byli użytkownikami wieczystymi objętej postępowaniem nieruchomości to ich wniosek o przekształcenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przekształceniu podlega bowiem tylko prawo użytkowania wieczystego ustanowione na pewnych kategoriach nieruchomości, w tym m.in. wskazanych w art. 1 ust. 1 ustawy, co oznacza, że ustawa daje możliwość przekształcenia we własność użytkowania wieczystego ustanowionego na nieruchomościach zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami, albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych. Przesłanka ta nie została w tej sprawie spełniona bowiem, w dniu wejścia w życie ustawy, nieruchomość przedmiotowa była zabudowana [...] domkami wypoczynkowymi, budynkiem sanitariatów, budynkiem kuchni turystycznej oraz wiatą. Użytkownicy wieczyści nie dokonali zmiany sposobu użytkowania ww. budynków na mieszkalne przed dniem [...] r. Wpis zmiany przeznaczenia budynków na mieszkalne dokonany został w księdze wieczystej dopiero w dniu [...] r.

Zdaniem organu przekształceniu mogłyby podlegać nieruchomości przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową, ale tylko wówczas, gdy nie są zabudowane. Przesłanka ta nie jest spełniona, bowiem przedmiotowa nieruchomość na dzień wejścia w życie ustawy była zabudowana.

Dalej Wójt Gminy R. stwierdził, że zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy żądanie przekształcenia przysługuje osobom fizycznym i prawnym będącym właścicielami lokali, których udział w nieruchomości wspólnej obejmuje prawo użytkowania wieczystego, ale tylko w stosunku do nieruchomości, o której mowa w ust. 1 ustawy. Przesłanka ta nie jest zatem również spełniona bowiem w dniu wejścia w życie ustawy przedmiotowa nieruchomość nie była zabudowana na cele mieszkaniowe lub garażami, ani nie była przeznaczona na tego rodzaju zabudowę

( co wyżej wykazano ), ani też nie była nieruchomością rolną. Jakiekolwiek zmiany dokonane po tej dacie wpływające na sposób jej użytkowania oraz przeznaczenia nie mają zaś żadnego znaczenia dla dopuszczalności przekształcenia.

Zdaniem Wójta Gminy R. w sprawie nie zachodzi też sytuacja o jakiej mowa w art. 1 ust. 4 ustawy zgodnie z którym przepisy ust. 1 a pkt 2 i ust. 2 pkt 1, stosuje się również do osób, które nabyły udział w użytkowaniu wieczystym po dniu wejścia w życie ustawy. Przepis ten nie rozszerza bowiem zakresu przedmiotowego ustawy określonego w art. 1 i chodzi w nim wyłącznie o sytuacje, w których prawo użytkowania wieczystego zostało ustanowione przed wejściem w życie ustawy i również przed tym terminem został wyodrębniony na nieruchomości co najmniej jeden lokal. W tym względzie powołał się organ orzekający na stanowisko zawarte w komentarzu do ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości R. S. ( Oficyna a Wolters Kluwer buisnes, Warszawa 2008 r.). Samodzielność [...] – miu lokali mieszkalnych na przedmiotowej nieruchomości została zaś ustanowiona dopiero postanowieniem Sądu Rejonowego w G. [...] sygn. akt [...] z dnia [...] r.

W odwołaniu od tej decyzji A. W. oraz M. i A. małżonkowie F. wnieśli o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zarzucili, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i niewyjaśnienie sprzeczności wynikających z zebranego materiału dowodowego oraz z naruszeniem prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, w szczególności przez przyjęcie, że przepis art. 2 ust. 2 ustawy odsyła do zakresu przedmiotowego wynikającego z jej art. 1 ust. 1. Uzasadniając te zarzuty podnieśli, że z naruszeniem art. 7 – 11 i art. 73 § 2 Kpa organy odmówiły im wydania projektu decyzji. Zdaniem odwołujących się znajdujące się na nieruchomości budynki od momentu ich wybudowania były budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi gdyż odpowiadały definicji zawartej w art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 kwietnia 1994 r. Prawo budowlane. O takim charakterze tych budynków i w konsekwencji o mieszkaniowej zabudowie nieruchomości powinny decydować parametry techniczne zabudowy i faktyczny sposób wykorzystania [...] budynków a nie ich nazwa używana w poszczególnych dokumentach, w których określane były jako domki wypoczynkowe, kampingowe lub wczasowo – wypoczynkowe. O takim ich określeniu decydowały bowiem najprawdopodobniej względy księgowo-finansowe, skoro ich budowę finansowano m.in. z zakładowego funduszu socjalnego. O niemieszkalnym charakterze tych budynków nie może też decydować sam tytuł decyzji o pozwoleniu na budowę: "[...]", która dotyczyła szerszej inwestycji. Najprawdopodobniej pierwotnym przeznaczeniem przedmiotowych budynków było zapewnienie stałego zamieszkiwania dla pracowników zatrudnionych w ośrodku. O mieszkalnym charakterze budynków świadczy ich konstrukcja, rozmieszczenie i rodzaj pomieszczeń oraz ich wyposażenie m.in. w instalację centralnego ogrzewania. O tym, że były to budynki mieszkalne świadczy też okoliczność, iż po nabyciu nieruchomości w [...] r. w trzech z nich zamieszkali ich właściciele zaś pozostałe były zamieszkiwane przez najemców i to nie jedynie w sezonie letnim (wczasowym ). Zamieszkanie w tych budynkach nie wymagało przy tym jakichkolwiek ich modernizacji czy przebudowy. Dlatego też nie istniała potrzeba przeprowadzenia przewidzianej w art. 71 Prawa budowlanego procedury zmiany sposobu ich użytkowania. Świadczy o tym również okoliczność, że ostatecznie doszło do ustanowienia odrębnych własności tych budynków jako lokali mieszkalnych bez przewidzianej w prawie budowlanym procedury zmiany sposobu ich użytkowania i bez wydawania zaświadczeń o samodzielności lokali. Zdaniem odwołujących się pojęcie "domku wczasowego" – rozumianego jako budynek przeznaczony jedynie do okazjonalnego zaspokajania potrzeb mieszkaniowych w związku z rekreacją i wypoczynkiem – niekoniecznie jest przeciwstawne pojęciu budynku mieszkalnego w rozumieniu przepisów prawa budowlanego jako budynku mogącego zaspokajać potrzeby mieszkaniowe w pełnym zakresie, w sposób trwały przez cały rok. W tym względzie powołano się na orzeczenia sądów administracyjnych w sprawach dotyczących podatku od nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną z powołaniem się m.in. na treść art. 17 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego, utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W obszernym uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podzieliło w całej rozciągłości ustalenia organu pierwszej instancji oraz ich ocenę prawną. Zaakcentowało, że treść ustępu 2 art. 1 ustawy nie rozszerza zakresu przedmiotowego jej zastosowania określonego w art. 1 ust. 1, a to w sytuacji gdy odsyła do tego przepisu. Oznacza to, że również art. 1 ust. 2 ma zastosowanie tylko do użytkowania wieczystego nieruchomości o jakich mowa w art. 1 tego przepisu. Decydujący jest zatem charakter zabudowy nieruchomości w dniu wejścia w życie tej ustawy tj. w dniu 13 października 2005 r. Ta zaś, również zdaniem SKO, nie miała charakteru mieszkaniowego, o czym świadczy treść zgromadzonych w sprawie dokumentów, szczegółowo przez organ odwoławczy wyliczonych i omówionych. W szczególności o rekreacyjno – wypoczynkowym a nie mieszkaniowym charakterze zabudowy nieruchomości świadczy zdaniem organu odwoławczego treść pozwolenia na budowę w oparciu o które znajdujące się na nieruchomości budynki zostały zrealizowane tj. decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r. nr [...] i poprzedzającej ją decyzji tego Prezydenta z dnia [...] r. w sprawie zatwierdzenia planu realizacyjnego. W obu tych dokumentach określono, że inwestycja ta jest "[...]". W żaden sposób z dokumentów tych nie wynika, że w ramach realizacji tej inwestycji mają powstać budynki mieszkalne, czy też iż teren ma być zabudowany na cele mieszkaniowe. Pozwolenia te uprawniały do wybudowania ośrodka przystani wodnej – ośrodka wypoczynkowo – rekreacyjnego, a nie osiedla mieszkaniowego czy też osiedla domków jednorodzinnych. Nie sposób zatem uznać zdaniem SKO, że w pozwoleniach tych udzielono zgody na budowę domów mieszkalnych, w sytuacji gdy przeznaczenie objętych tymi decyzjami budynków było jednoznaczne: wypoczynek sobotnio – niedzielny, wczasy rodzinne, baza noclegowa dla uprawiających sporty wodne ( żeglarstwo). Co do charakteru zabudowy nieruchomości oraz charakteru wykorzystywania położonych na nich domków powołało się dodatkowo SKO na zaświadczenia Burmistrza Gminy i Miasta K. z dnia [...] r. i z dnia [...] r., z których wynika, że prowadzona przez M. F.

( odwołującą się ) w N. przy ul. [...] działalność gospodarcza polega m.in. na wynajmie kampingów i obejmuje m.in. miejsca krótkotwałego zakwaterowania. Również z wydanej na wniosek M. F. decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...] r. nr [...], [...] wynika, że w położonym na przedmiotowej nieruchomości [...] prowadzone są m.in. usługi hotelarskie świadczone w [...]-ciu domkach murowanych letniskowych, kempingowych ( o pow. 54 m2 każdy).

Organ odwoławczy stwierdził nadto, powołując się m.in. na treść wyroku NSA z dnia 25 czerwca 2009 r. sygn. I OSK 929/08 (LEX nr 563310), że nieruchomość zabudowana na inny cel niż mieszkaniowy nie będzie podlegała przekształceniu zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy nawet jeżeli jest obecnie przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową, która to sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO w K. A. W. wniosła o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zarzuciła, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego:

- art. 1 ust. 2 pkt 1 oraz art. 1 ust. 1ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu

prawa użytkowania wieczystego, poprzez ich błędną wykładnię,

- przepisów prawa budowlanego definiujących budynek mieszkalny jednorodzinny –

poprzez ich niezastosowanie

oraz z naruszeniem przepisów prawa procesowego mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy polegające na:

- niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy,

- oparciu rozstrzygnięcia na ustaleniach faktycznych opartych jedynie na dowodach pośrednich, które nie stanowiły dostatecznej podstawy do ich dokonania, przy pominięciu dowodów bezpośrednich wskazujących, że nieruchomość została zabudowana na cele mieszkaniowe.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko oraz powołując się na jego uzasadnienie sformułowane w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo stwierdziło, że dla oceny charakteru zabudowy objętej wnioskiem nieruchomości, stanowiącej istotę sprawy, nie było podstaw do sięgania do przepisów Prawa budowlanego, ani też nie było potrzeby wyjaśniania jeszcze dodatkowych okoliczności faktycznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje :

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem, wbrew jej zarzutom, brak jest zdaniem Sądu dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa ( w zw. z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) dającym podstawę do jej wzruszenia.

Zdaniem Sądu obszernie zgromadzony zgodnie z treścią art. 7 i 77 § 1 Kpa i wnikliwie omówiony w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do poczynienia istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych. Ustalenia te dokonane przez organy obu instancji znajdują w tym materiale pełne potwierdzenie i zostały dokonane bez naruszenia wynikającej z art. 80 Kpa zasady swobodnej oceny dowodów, przy uwzględnieniu całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Również uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada zdaniem Sądu wszystkim wymogom o jakich mowa w art. 107 § 3 Kpa.

Jak to zasadnie stwierdził w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy rozstrzygnięcie sprawy i skargi sprowadza się do rozstrzygnięcia sporu między stronami co do charakteru zabudowy objętych postępowaniem nieruchomości w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 29 lipca 2009 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego tj. w dniu 13 października 2005 r. Należy bowiem z urzędu podnieść w zw. z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.), że Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, ( które nie było przez wnioskodawców kwestionowane), iż zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 ustawy (według brzmienia tego przepisu obowiązującego w dacie złożenia wniosku i w dacie wydania zaskarżonej decyzji ) przekształceniu podlegają nieruchomości przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową lub zabudowę garażami tylko wówczas, gdy w dniu wejścia w życie ustawy nie były zabudowane na inny cel niż mieszkaniowy lub garażami. W tym względzie Sąd przychyla się do stanowiska zajętego w piśmiennictwie przez komentatorów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego : Radosława Skwarło ( LEX/El,2007) i Barbarę Jelonek – Jarko (LEX/El.2008) oraz z powołanym w zaskarżonej decyzji wyroku NSA z dnia 25 czerwca 2009 r. sygn. I OSK 929/08/LEX nr 563310, zobacz też w tym względzie uzasadnienie wyroku NSA z dnia 27 listopada 2008 r. sygn. akt

I OSK 1814/07 – LEX nr 526068).

Skoro więc nie ulega wątpliwości, że objęte postępowaniem nieruchomości były w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. zabudowane, to do rozstrzygnięcia pozostawała kwestia czy w tej dacie były zabudowane na cele mieszkaniowe w rozumieniu art. 1 ust. 1 tej ustawy. Z przyczyn obszernie i szczegółowo przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, również zdaniem Sądu, na to pytanie należało udzielić odpowiedzi negatywnej. Wbrew stanowisku skarżącej dowodów w oparciu o które organy poczyniły ustalenia faktyczne nie można uznać za "dowody pośrednie", w sytuacji gdy nie ma normatywnej definicji zawartego w art. 1 ust. 1 ustawy sformułowania "zabudowanych na cele mieszkaniowe". W świetle brzmienia tego przepisu nie może ulegać jednak zdaniem Sądu wątpliwości, że decyduje cel istniejącej zabudowy a nie jej charakter, parametry techniczne i użytkowe gdy chodzi o możliwość jej wykorzystania. Nie może decydować nawet faktyczne wykorzystywanie tej zabudowy w dniu wejścia w życie ustawy w sytuacji gdyby to faktyczne użytkowanie pozostawałoby w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa np. w przypadku samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynków. Wbrew stanowisku skarżącej nie ma zatem prawnego znaczenia czy budynki na objętej wnioskiem nieruchomości mogły być pod względem technicznym uznane za budynki mieszkalne jednorodzinne, w sytuacji gdy zgodnie z pozwoleniem na budowę zostały wybudowane z innym przeznaczeniem i na inny cel były w dniu wejścia w życie ustawy wykorzystywane. Gdyby prawodawca chciał uzależnić dopuszczalność przekształcenia prawa użytkowania wieczystego od właściwości technicznych budynków na nieruchomości to nie odsyłałby w treści art. 1 ust. 1 ustawy do celu istniejącej na nieruchomości zabudowy. O tym, że decyduje cel zabudowy tj. zabudowa na cele mieszkaniowe w orzecznictwie sądów administracyjnych nie ma rozbieżności ( zobacz np. wyrok NSA sygn. akt I OSK 1242/10). Nie może też ulegać wątpliwości, że inne są cele zabudowy gdy chodzi o zabudowę na cele mieszkaniowe od zabudowy chociażby budynkami rekreacji indywidualnej czy zamieszkania zbiorowego tj. w przypadku zabudowy o jakiej mowa w Prawie budowlanym ( § 3 pkt 5 i 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.), do którego unormowań należy się zdaniem skarżącej odnieść. Nie ma zatem znaczenia, czy w danym budynku można mieszkać tylko okresowo czy też przez cały rok i w jakim zakresie oraz w jaki sposób można zaspokoić w nim ogólnie pojęte potrzeby związane z pobytem lub zamieszkiwaniem, ale czy został on wybudowany i jest wykorzystywany na cele mieszkaniowe tj. co do zasady do stałego w nim zamieszkiwania przez konkretnego człowieka lub grupę ludzi. Nie można więc mówić, że zabudowa np. hotelami, domami wypoczynkowymi, domami studenckimi czy budynkami rekreacji indywidualnej jest zabudową na cele mieszkaniowe tylko dlatego, że w budynkach takich można przebywać czy też mieszkać przez cały rok. Nie w takim bowiem celu zostały wybudowane i nie w takim celu co do zasady są przez konkretnych ludzi wykorzystywane. Dlatego też nie mogła mieć też istotnego znaczenia okoliczność czy po ustanowieniu wieczystego użytkowania na rzecz wnioskodawców w budynkach były wykonywane roboty budowlane w celu ich przystosowania do celów mieszkalnych. W tym względzie można jednak chociażby zauważyć, że z aktów notarialnych z dnia [...] r., z dnia [...] r. i z dnia [...] r. wynika, że na przedmiotowych działkach znajduje się [...] dwukondygnacyjnych murowanych domków wczasowych gdy tymczasem w akcie notarialnym z dnia [...] r. jest już mowa o dodatkowo jeszcze jednym dwukondygnacyjnym budynku mieszkalnym o pow. 50 m2.

W konsekwencji zasadnie przyjęły organy orzekające, że o charakterze zabudowy objętych postępowaniem działek decyduje charakter znajdujących się na nich budynków wynikający z decyzji związanych z ich budową, z celu ich budowy i z charakteru korzystania z terenów na których zostały wybudowane ( zarówno w dacie budowy jak i w dacie wejścia w życie ustawy ) oraz ze sposobu korzystania z tych budynków w dniu [...] r. W tym względzie zgromadzony w sprawie i skrupulatnie omówiony oraz oceniony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości, że w dacie wejścia w życie ustawy przedmiotowe działki nie były zabudowane na cele mieszkaniowe gdyż istniejące na nich budynki zostały wybudowane na terenach przeznaczonych i wykorzystywanych dla celów wypoczynkowych, rekreacyjnych i sportowo – turystycznych – w tym uprawiania sportów żeglarskich nad [...] oraz dla realizacji tych celów budynki te były wykorzystywane. Z tego też powodu w dokumentach na które powołały się organy orzekające były nazywane domkami wczasowymi, wczasowo – noclegowymi czy też campingowymi. Jak to zatem trafnie stwierdził organ odwoławczy celem powstania tych budynków nie było zapewnienie miejsc zamieszkiwania lecz zapewnienie wypoczynku i rekreacji dla osób korzystających z akwenu wodnego oddalonego od miejsca ich zwykłego bytowania. Należy przy tym podkreślić, że taki charakter korzystania z tych budynków wynika również z dowodów pochodzących z okresu wejścia ustawy w życie bo z [...] r. (powoływane przez SKO zaświadczenie Burmistrza Gminy i Miasta K. z dnia [...] r. oraz decyzja Wójta Gminy R. z dnia [...] r.).

Z powyższych względów o zabudowie objętych postępowaniem działek na cele mieszkaniowe nie może przemawiać ustanowienie w znajdujących się na tej nieruchomości budynkach odrębnych własności lokali, do czego doszło dopiero postanowieniem SR w G. z dnia [...] r., a więc po upływie ponad 3 lat od wejścia w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego.

Z tych wszystkich względów należało podzielić w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stanowisko organów orzekających, że w dniu wejścia w życie ustawy objęte wnioskiem o przekształcenie działki były zabudowane w inny sposób niż na cele mieszkaniowe. Z tego też względu zasadne jest zawarte w decyzjach tych organów stanowisko, że wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego tych działek w prawo własności, z przyczyn przedmiotowych określonych w art. 1 ust. 1 ustawy, nie zasługiwał na uwzględnienie.

W sprawie nie zachodziła również sytuacja o jakiej mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy. Należy bowiem podzielić stanowisko organów, że skoro przepis ten odsyła co do użytkowania wieczystego do treści ust. 1 art. 1 ustawy to ma on zastosowanie do nieruchomości zabudowanych w dniu jej wejścia w życie na cele mieszkaniowe, która to sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi.

Z powyższego wynika, że zaskarżona decyzja odpowiada obowiązującemu prawu co skutkuje oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.

Informacyjnie jedynie należy podnieść, że w następstwie nowelizacji ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego ustawą z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. 187 poz. 1110), zmianie uległa m.in. treść art. 1 ust. 1 omawianej ustawy, która nie zawiera już warunku aby w dniu [...] r. nieruchomość miała być zabudowana na cele mieszkaniowe.

su.