Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 490/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 28, art. 7, art. 77, art. 107 par. 3, art. 157 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 140
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2010 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2010 r. Nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącej kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ E. Podrazik /-/ T. Świstak /-/ W. Batorowicz


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2010 r., Nr: [...] , wydaną na podstawie, art. 157 § 1 i 3 ustawy z dnia 14, czerwca 1960 r - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. , po rozpoznaniu wniosku A.F., zamieszkałej przy ul. P. [...] w S., odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. z dnia [...] 2003 r., nr [...], zmienionej decyzją tegoż organu z dnia [...] 2009 r., nr [...] w sprawie zatwierdzenia programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi i zezwolenia na zbieranie odpadów dla firmy "A" Sp. j. ul. K. [...],[...] P., dotyczącego zakładu zlokalizowanego w S. przy ul. P. [...] (aktualnie ul. P. [...]).

W uzasadnieniu wydanej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wskazało, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stąd też dla rozpatrzenia sprawy niezbędnym jest określenie czy wnioskodawczyni jest stroną postępowania, a wiec czy posiada legitymacje do wniesienia wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji Starosty P. W ocenie Kolegium wnioskodawczyni A. F. nie posiada interesu prawnego uprawniającego do skutecznego wniesienia wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. z dnia [...] 2003 r., nr [...], zmienionej decyzją tegoż organu z dnia [...] 2009 r., nr [...], bowiem zgodnie z praktyką i stanowiskiem doktryny stroną postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi i zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów jest podmiot uzyskujący zatwierdzenie lub zezwolenie, albo podmiot na terenie, którego ma się odbywać zbieranie odpadów i ich segregacja, zaś wnioskodawczyni w swoim podaniu nie wykazała jakiegokolwiek interesu prawnego w rozpatrywanej sprawie.

Nadto w uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w dniu [...] 2010 r. z urzędu wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. z dnia [...] 2003 r., nr [...], zmienionej decyzją tegoż organu z dnia [...] 2009 r., nr [...], którego to postępowania A. F. nie jest jednakże stroną.

W terminie prawem przewidzianym A. F. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zgadzając się z podjętą przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją o odmowie wszczęcia na jej wniosek postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy A. F. podniosła między innymi, iż punkt skupu surowców, który zlokalizowany jest w S. przy ul. P. [...] tak silnie oddziaływuje poprzez hałas na jej posesję, że przesądza to o tym, iż nie ma możliwości nie uznania jej za stronę postępowania oraz wskazała na ciężkie i rażące naruszenia prawa jakimi w jej ocenie dotknięta jest decyzja Starosty P. z dnia [...] 2003 r., nr [...].

Decyzją z dnia [...] 2010 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy.

W uzasadnieniu podjętej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wskazało, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, bowiem wnioskodawczyni nie jest stroną postępowania zakończonego decyzją Starosty P., a co za tym idzie zgodnie z art. 157 § 2 i 3 k.p.a. Kolegium zobligowane było wydać decyzję odmawiającą wszczęcia z wniosku A. F. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy czyjego interesu prawnego dotyczy postępowanie, zaś ewentualne generowanie hałasu związane z prowadzeniem punktu skupu surowców wtórnych świadczyć może jedynie o istnieniu po stronie wnioskodawczyni interesu faktycznego, który jednakże nie zasługuje na szczególną ochronę prawa.

Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. A. F. złożyła skargę do sądu administracyjnego. W skardze powtórzyła zarzuty podniesione uprzednio we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, oraz podniosła, że w sprawie należało wydać wyłącznie jedną decyzję rozstrzygającą sprawę ewentualnej nieważności organu I instancji, albowiem ewentualna decyzja Kolegium rozstrzygająca sprawę nieważności prowadzoną z urzędu będzie nieważna, gdyż będzie dotyczyła sprawy już uprzednio rozstrzygniętej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko, iż stroną postępowania dotyczącego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów jest tylko podmiot uzyskujący zezwolenie, lub podmiot na terenie, którego ma się odbywać zbieranie odpadów i ich segregacja i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest uzasadniona, ale nie z przyczyn w niej podniesionych.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto jak wynika z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie bodąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną .

Sądowa kontrola przeprowadzona według wyżej wskazanych kryteriów wykazała, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2010 r. zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję tegoż samego organu o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Jak wynika z uzasadnienia tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. doszło do przekonania, że wnioskująca o stwierdzenie nieważności A. F. nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a., albowiem stroną postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi i zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów jest wyłącznie podmiot uzyskujący zatwierdzenie lub zezwolenie, albo podmiot na terenie, którego ma się odbywać zbieranie odpadów i ich segregacja.

W ocenie Sądu nie można zaakceptować kategorycznego twierdzenia organu, że na tle ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji (tekst jednolity Dz.U. z 2007 r., nr 39, poz. 251 ze zm.) stronami postępowania administracyjnego, prowadzonego w oparciu o przepisy ustawy o odpadach, są wyłącznie: podmiot uzyskujący zatwierdzenie lub zezwolenie oraz podmiot na terenie, którego ma się odbywać zbieranie odpadów i ich segregacja.

Zauważyć należy, że ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach należy do tzw. ustaw środowiskowych., tj. należących do systemu prawa ochrony środowiska, w którym to ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t.ekst jednolity Dz. U. Nr 25, poz. 150 z 2008 r. ze zm.) pełni rolę "ustawy - matki". Z jednej strony wytycza ona generalne zasady oraz tworzy pewne wspólne instytucje ochrony środowiska, z drugiej zaś strony zawiera wyczerpującą regulację ustawową w odniesieniu do pewnych zagadnień związanych z prawem emisyjnym (por. Ustawa - Prawo ochrony środowiska - komentarz pod red. Jerzego Jędrośki, Wrocław 2001, s. 25). Zawarte w tytule I ustawy przepisy ogólne mają w istocie charakter przepisów ogólnych nie tylko w odniesieniu do tej ustawy, ale do całej regulacji prawnej ochrony środowiska. Dla systemu prawa ochrony środowiska wiodącą rolę powinny odgrywać przede wszystkim przepisy zawarte w dziale II tytułu I Prawa ochrony środowiska, tj. zasady ogólne oraz definicje podstawowych pojęć, zawarte w słowniczku ustawy. Przepisy tego działu powinny być brane pod uwagę przy interpretowaniu i stosowaniu także przepisów tych ustaw szczegółowych, związanych z ochroną środowiska, w których zawarto normę takie założenie konstytuującą. Przykładem jest tutaj właśnie ustawa o odpadach. Wyraźnie wynika to z treści art. 1 ust. 2 ustawy o odpadach stanowiącego, iż: przepisy ustawy nie naruszają postanowień działu II w tytule I ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska. Interpretacja i stosowanie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach nie może naruszać postanowień wskazanego działu ustawy prawo ochrony środowiska.

Trzeba wreszcie podkreślić, że stworzony przez ustawę Prawo ochrony środowiska system środków administracyjnoprawnych (także i cywilnych i karnych), zapewniających przestrzeganie ochrony środowiska, ściśle wiąże się z pojęciem strony jako podmiotu uprawnionego do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego i biorącego udział w tym charakterze w całym jego przebiegu.

Konstytuujący na gruncie postępowania administracyjnego pojęcie strony przepis art. 28 k.p.a. stanowi, iż stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

O interesie prawnym w rozumieniu omawianego przepisu mówić można wtedy gdy ma on oparcie w przepisach prawa. O tym więc czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes prawny decyduje przepis prawa (najczęściej prawa materialnego). W orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny podmiotu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z obowiązku.

Podstawową zatem kwestią jest rozważenie, czy decyzje administracyjne, podejmowane na gruncie ustawy o odpadach, wkraczają w sferę praw i obowiązków właścicieli szeroko rozumianych nieruchomości sąsiednich, w stosunku do nieruchomości dla której wydano decyzję o zatwierdzeniu programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi.

Skoro ustawa Prawo ochrony środowiska ustala podstawowe zasady ochrony środowiska rozciągające się na wszystkie ustawy należące do systemu, takie jak: ochrona powierzchni ziemi i kopalin, wód, środowiska morskiego, powietrza, świata roślinnego i zwierzęcego, walorów krajobrazowych oraz wypoczynkowych, zieleni w miastach i wsiach, ochrony przed hałasem, to nie ulega wątpliwości, że naruszenie tych zasad ochrony środowiska może oddziaływać na nieruchomości położone w pobliżu obiektu emitującego szkodliwe dla środowiska czynniki lub w zasięgu szkodliwego jego oddziaływania. Gospodarka odpadami (w szczególności niebezpiecznymi) może co do zasady powodować oddziaływanie na grunt sąsiednich nieruchomości, utrudniać, czy wręcz nawet uniemożliwiać korzystanie z nich zgodnie z ich społeczno-gospodarczym przeznaczeniem (art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, Dz.U. z 1964 r., Nr 16, poz. 93 z późn. zm. dalej k.c.).

Interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. oznacza zatem występowanie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków określonego podmiotu, a sferą administracyjną, w której może nastąpić konkretyzacja uprawnień i obowiązków. Związek ten musi być bezpośredni. Interes prawny właściciela nieruchomości, wynikający z prawa rzeczowego, winien pozostawać w bezpośrednim związku ze sprawą administracyjną i rozstrzygnięciem w takiej sprawie. Przykładowo jakichkolwiek wątpliwości w orzecznictwie nie budzi, że na sposób wykonywania własności nieruchomości sąsiednich może wpływać decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, a tym samym właściciele tych nieruchomości są stronami tego postępowania o ustalenie warunków zabudowy.

Przenosząc to na grunt ustawy o odpadach - można stwierdzić, że na prawo właściciela sąsiadującej nieruchomości, na którą przez immisje może oddziaływać działalność wymagająca zatwierdzenia programu gospodarki odpadami, może mieć wpływ decyzja administracyjna dotycząca gospodarki odpadami niebezpiecznymi i zezwalająca na prowadzenie ich odzysku. To, że właściciel taki może wystąpić do sądu cywilnego z roszczeniem o zaniechanie naruszenia (następującego na przykład poprzez immisje) przeciwko podmiotowi dopuszczającemu się naruszeń przepisów ochrony środowiska nie wyklucza samo przez się możliwości skorzystania z ochrony prawa administracyjnego. Właściciel nieruchomości sąsiedniej, niezależnie od tego cywilnoprawnego roszczenia może wykazać, że sprawa administracyjna, której jest przedmiotem gospodarka odpadami niebezpiecznymi i zezwolenie na ich odzysk, dotyczy także jego interesu. Właściciel szeroko rozumianej nieruchomości sąsiedniej może mieć zatem interes prawny wynikający z art. 140 k.c. uzasadniający uczestniczenie jako strona (art. 28 k.p.a.) w postępowaniach administracyjnych, w wyniku których może zapaść decyzja tak kształtująca stosunki na sąsiedniej nieruchomości (sposób korzystania z niej), iż będzie to miało wpływ na wykonywanie prawa własności przez właściciela sąsiedniej nieruchomości w szczególności jeżeli uwzględni się to, że na działce, której dotyczy postępowanie administracyjne magazynowane są odpady niebezpieczne, oddziaływujące na działkę sąsiednią (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2007 r., sygn. II OSK 468/06 i z dnia 12 lipca 2007 r., sygn. II OSK 1062/06 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Nadto, nie należy także zapominać, że stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej może być nie tylko osoba, która nią była w postępowaniu zwykłym, ale każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą skutki stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 1999 r., sygn.: IV SA 2520/98, LEX nr 48669).

Wszystkie powyższe okoliczności winno wziąć pod uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. przy podejmowaniu decyzji o odmowie wszczęcia postępowania u sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji Starosty P. na wniosek skarżącej.

Ustalenia w zakresie legitymacji do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności muszą być przy tym konkretne i indywidualne i nie mogą pozostawiać wątpliwości.

Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. takich precyzyjnych ustaleń nie poczyniło, zwłaszcza w kontekście wyżej przytoczonych rozważań, co do możliwości istnienia związku decyzji administracyjnej, wydawanej na gruncie ustawy o odpadach - ze sferą prawną osób, których władających nieruchomościami sąsiednimi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P.nie wykazało w sposób dostateczny, że nie istnieje bezpośredni związek pomiędzy indywidualną sferą praw A. F., a sferą praw i obowiązków podmiotu, którego prawa lub obowiązki, ulegały konkretyzacji w kwestionowanej przez nią decyzji administracyjnej. Nie czyni to zadość postanowieniom art. 7, 77 § l i art. 107 § 3 k.p.a. i w konsekwencji narusza art. 157 § 3 k.p.a.

W szczególności Kolegium nie poczyniło i nie uzewnętrzniło w uzasadnieniach swoich decyzji jakichkolwiek ustaleń co do usytuowania zajmowanej przez nieruchomości skarżącą, względem nieruchomości, której dotyczyła decyzja o zatwierdzeniu programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi i zezwoleniu na zbieranie odpadów i tytułu prawnego A. F. do tej nieruchomości.

Zauważyć nadto należy należy, iż z poczynionej przez organ prawidłowej konstatacji, że stroną postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi i zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów jest podmiot uzyskujący zatwierdzenie lub zezwolenie, albo podmiot na terenie, którego ma się odbywać zbieranie odpadów i ich segregacja, nie wynika - jak przyjęło to Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., że przymiotu bycia stroną w takowym postępowaniu pozbawione są inne podmioty, w tym na przykład właściciele nieruchomościami, na które oddziaływać może działalność polegająca - jak w niniejszej sprawie - na magazynowaniu odpadów niebezpiecznych.

Niezależnie od powyższych rozważań wskazać należy, iż jak trafnie wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2009 r., sygn. II OSK 1508/09 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), jeżeli wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji składa podmiot powołujący się na własny interes prawny, organ ma obowiązek wszcząć w tej sprawie postępowanie, w toku którego dopiero nastąpi ustalenie czy faktycznie jednostka ta ma interes prawny do występowania w sprawie. Dokonanie wykładni przepisów prawa określających interes prawny jednostki poza formami regulowanymi przepisami prawa procesowego, a zatem z pozbawieniem jednostki prawa do udziału w postępowaniu, prawa do wysłuchania, stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2005 r., sygn. akt OSK 1534/04; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 551/08 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji odmowa wszczęcia postępowania następuje na podstawie art. 157 § 3 k.p.a., zgodnie z którym odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji. Treść tego przepisu obliguje organ do kontroli złożonego w sprawie wniosku pod względem spełnienia formalnoprawnych przesłanek warunkujących dopuszczalność tego rodzaju postępowania. Zatem odmowa wszczęcia postępowania z przyczyn podmiotowych jest dopuszczalna jedynie, gdy wnioskodawca nie wywodzi własnego interesu prawnego, a jego ustalenie nie wymaga złożonego procesu wykładni W przypadkach gdy - jak w niniejszej sprawie - ustalenie istnienia bądź braku interesu prawnego wymaga złożonego procesu wykładni, organ nie może przeprowadzić takiej wykładni poza postępowaniem administracyjnym. Zastosowanie art. 157 § 3 k.p.a. powinno mieć bowiem miejsce w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma wątpliwości co do przyczyn podmiotowych takiego rozstrzygnięcia.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skoro skarżąca we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z jej wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty P. z dnia [...] 2003 r., nr [...] w sprawie zatwierdzenia programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi i zezwolenia na zbieranie odpadów powołała się na swój interes prawny wywodzony z prawa do nieruchomości położonej w sąsiedztwie nieruchomości, na której prowadzona jest działalność gospodarcza polegająca na zbiórce i magazynowaniu odpadów oddziaływująca negatywnie na jej nieruchomość, to ustalenie czy faktycznie skarżącą posiada interes prawny wymagało poczynienia ustaleń faktycznych i przeprowadzenia złożonego procesu wykładni. Tym samym organ administracji zobowiązany był w sprawie do wszczęcia postępowania, dokonania oceny istnienia po stronie skarżącej interesu prawnego i w razie stwierdzenia jego braku do umorzenia postępowania.

Reasumując stwierdzić należy, że całokształt powyższych rozważań prowadzi do wniosku, iż uchybienia przepisom postępowania administracyjnego (art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., art. 28 k.p.a. i art. 157 § 3 k.p.a.) mogły mieć wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § l lit. "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. powinno poczynić ustalenia co do lokalizacji nieruchomości skarżącej stosunku do nieruchomości na której zlokalizowano zakład zbierania odpadów, tytułu prawnego skarżącej do zajmowanej przez nią nieruchomości oraz co do tego czy zajmowana przez nią nieruchomość sąsiaduje z nieruchomością, dla której wydano decyzję o zatwierdzeniu programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi i zezwoleniu na zbieranie odpadów, względnie czy znajduje się w obszarze negatywnego oddziaływania tej działalności.

dopiero poczynienie wskazanych powyżej ustaleń faktycznych umożliwi ocenę czy A. F. przysługuje przymiot strony w postępowaniu i związane z nim uprawnienie do zainicjowania postępowania nieważnościowego dotyczącego ostatecznej decyzji Starosty P. z dnia [...] 2003 r., nr [...], zmienionej decyzją tegoż organu z dnia [...] 2009 r., nr [...] w sprawie zatwierdzenia programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi i zezwolenia na zbieranie odpadów dotyczącego zakładu zlokalizowanego w S. przy ul. P. [...] (aktualnie ul. P. [...]).

Wskazane uchybienia w procedowaniu jakich dopuściło się Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., uniemożliwiły Sądowi dokonanie oceny pozostałych zarzutów skargi, albowiem ocena taka byłaby równoznaczna z zastąpieniem przez sąd jurysdykcji zastrzeżonej organom administracyjnym, których działanie sąd administracyjny jedynie kontroluje pod względem zgodności z prawem.

Uwzględnienie skargi czyniło koniecznym orzeczenie z urzędu o niemożności wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku (art. 152 p.p.s.a.).

O kosztach Sąd orzekł, na podstawie art. 200 p.p.s.a..

/-/ E. Podrazik /-/ T. Świstak /-/ W. Batorowicz