Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3939/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 134
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 116 ust. 1, art. 116a ust. 1, art. 123
journal: Dz.U. 2014 poz 243
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2002 nr 108 poz 33 art. 4 ust. 1
law: Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności  elektronicznej (dyrektywa ramowa)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2015 r. sprawy ze skargi O.S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] września 2014r. znak: [...] Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: Prezes UKE) stwierdził w oparciu o przepis art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 2060r. Kodeks postępowania administracyjnego (jt. Dz.U z 2013r. poz. 267 z późn. zm. – dalej k.p.a) w zw. z art. 206 ust.1 ustawy z dnia 16 lipca 20014r. Prawo telekomunikacyjne (jt. Dz.U z 2014, poz. 243 – dalej: Pt), po rozpatrzeniu wniosku O. S.A. z siedzibą w W. (dalej: Spółka lub O.) o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2013r. nr [...], niedopuszczalność odwołania.

Przedmiotowe postanowienie została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Dnia [...] września 2013 r. Prezes UKE zawiadomił S. S.A. z siedzibą w W. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zmiany rezerwacji częstotliwości dokonanej na rzecz S. S.A. z siedzibą w W. (zwanej dalej "S. ") decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty (zwanego dalej "Prezesem URTiP") nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., zmienioną decyzjami: Prezesa URTiP nr [...] z dnia [...] września 2004 r., Prezesa URTiP nr [...] z dnia [...] października 2005 r. oraz Prezesa UKE nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r., Prezes UKE nr [...] z dnia [...] października 2008 r., Prezesa UKE nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. (zwanej dalej również "Rezerwacją"), w związku ze stwierdzeniem istnienia przesłanek, o których mowa w art. 123 ust. 1 pkt 1 i 3 Pt.

Dnia [...] grudnia 2013 Prezes UKE wydał decyzję nr [...] na mocy, której dokonał zmiany Rezerwacji (zwanej "decyzją Zmieniającą")

Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. O. złożyło wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez Prezesa UKE w/w decyzji Zmieniającej. Zdaniem O., Spółka jest stroną postępowania zakończonego wydaniem decyzji Zmieniającej, natomiast Prezes UKE uniemożliwił O. czynny udział w sprawie, we wszystkich stadiach postępowania, naruszając w ten sposób przepisy art. 10 oraz art.73 w związku z art. 28 k.p.a., a także art. 7,77 oraz 107 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i niepowołanie rzeczywistej podstawy prawnej. O. zarzuciła również Prezesowi UKE naruszenie przepisów materialnych regulujących procedurę rezerwacji częstotliwości (art. 114 ust. 6, 116 ust. 1 pkt. 2, art. 116 ust. 3, art. 123 ust. 1 w zw. z art. 189 ust. 2 pkt. 1 lit. d Pt) oraz naruszenie art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie decyzji Zmieniającej rygoru natychmiastowej wykonalności.

W odrębnym piśmie z dnia [...] lutego 2014r. wskazując na przesłanki z art. 28 k.p.a. Spółka wskazała, że po stronie O. występuje interes prawny do bycia stroną postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji Zmieniającej w związku ze zgłoszeniem przez Spółkę wniosku o rezerwację częstotliwości [...] MHz oraz [...] MHz., oraz wskazując na konieczność rozdysponowania częstotliwości zarezerwowanych na rzecz S. w drodze przetargu lub aukcji.

W wyniku rozpoznania wskazanego wyżej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes UKE skarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2014r. stwierdził niedopuszczalność odwołania/wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ze względów podmiotowych, uznając że O. nie przysługuje przymiot strony.

W uzasadnieniu postanowienia organ przypomniał przebieg postępowania w sprawie wyjaśniając m. in., że w związku ze stwierdzeniem istnienia przesłanek, o których mowa w art. 123 ust.1 pkt 1 i 3 Pt, decyzją z dnia [...] grudnia 2013r. nr [...] dokonał zmiany Rezerwacji częstotliwości na rzecz S.

Prezes UKE wskazał na brzmienie przepisu art. 206 ust.1 Pt oraz dokonał analizy normy art. 134 k.p.a. oraz poglądów doktryny i orzecznictwo dot. przesłanek niedopuszczalności wniesienia odwołania. Organ wyjaśnił również, że w myśl przepisu art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dot. postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Wskazując na powyższe Prezes UKE podniósł, że uzasadniając posiadanie interesu prawnego w rozstrzygnięciu niniejszego postępowania, O. podniosła w pierwszej kolejności, iż ma przymiot strony w postępowaniu w sprawie zmiany Rezerwacji, ponieważ jest stroną postępowania w sprawie rezerwacji częstotliwości z zakresu "dywidendy cyfrowej" w tym pasma [...] MHz oraz [...] MHz (pismo O. z dnia [...] lutego 2014 r.). Inaczej rzecz ujmując, O. swojego interesu prawnego w rozstrzygnięciu postępowania w sprawie zmiany Rezerwacji, prowadzonego na podstawie art. 123 ust.1 pkt 1 i 3 Pt, doszukuje się w możliwości ubiegania się o te same zasoby częstotliwości, które zostały przyznane S. na mocy zmiany Rezerwacji, na podstawie odrębnego postępowania, o którym mowa w art. 116 ust.1 Pt, tj. w przetargu lub aukcji.

Natomiast zdaniem Prezesa UKE, interes prawny w postaci możliwości ubiegania się o rezerwację określonych częstotliwości nie może przejawiać się jedynie w możliwości hipotetycznej, ewentualnej, nieznajdującej jednoznacznego, pewnego i sprawdzalnego potwierdzenia w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisów prawa regulujących instytucję rezerwacji częstotliwości. Organ wskazał przy tym, że posiadanie określonych, jak największych zasobów częstotliwości przez operatora telekomunikacyjnego istotnie należy do żywotnych interesów takiego operatora, ponieważ z zasady umożliwia świadczenie zaawansowanych usług telekomunikacyjnych o lepszych parametrach i o lepszej jakości, a więc umożliwia takiemu przedsiębiorcy zdobycie przewagi konkurencyjnej i w rezultacie powiększenie zysków. Jednakże sama potrzeba posiadania i korzystania z takich zasobów częstotliwości nie może być uznawana za interes prawny. Nie istnieje bowiem taki przepis prawa, który przyznawałby bezpośrednio danemu przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu roszczenie o zarezerwowanie na jego rzecz ściśle określonych zasobów częstotliwości lub w inny sposób gwarantował ich uzyskanie. Zdaniem organu powyższe oznacza, że sama potrzeba posiadania jak największych zasobów częstotliwości może być rozpatrywana jedynie w kategoriach majątkowego interesu przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, nie znajdującego oparcia w przepisach praw, a zatem jedynie w kategoriach interesu faktycznego. Prawo telekomunikacyjne nie przewiduje bowiem prawa do dostępności zasobów częstotliwości, a jedynie prawo do ubiegania się o wolne zasoby (aft. 116 ust. 1 Pt). Organ wskazał również, że kwestia ilości wolnych oraz dostępnych zasobów nie ma znaczenia z punktu widzenia interesu prawnego - ilość wolnego widma oraz dostępnych zasobów częstotliwości należy bowiem do sfery faktów i istnienie jak największej ilości wolnych zasobów częstotliwości, o które podmiot może się ewentualnie ubiegać, jest jedynie jego interesem faktycznym a nie prawnym. Zdaniem Prezesa UKE prawna kwalifikacja tego interesu faktycznego przejawia się dopiero w możliwości ubiegania się o rezerwację tych zasobów na podstawie art. 116 ust.1 Pt, gdyż wyżej opisany interes faktyczny przedsiębiorcy telekomunikacyjnego przejawiający się w potrzebie posiadania jak największej ilości zasobów częstotliwości, zyskuje kwalifikację jako interes prawny jedynie wówczas, gdy możliwość uzyskania określonych zasobów częstotliwości staje się realna, aktualna i obiektywna, a więc wówczas, gdy możliwość ubiegania się o te zasoby częstotliwości znajduje potwierdzenie w przepisie prawa, jakim jest art. 116 ust. 1 Pt, który umożliwia przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu wzięcie udziału w przetargu, aukcji lub konkursie na daną rezerwację częstotliwości.

Natomiast wskazana wyżej zmiana Rezerwacji nastąpiła w trybie art. 123 ust.1 pkt 1 i 3 Pt, regulującego przypadki, w których Prezes UKE może zmienić lub cofnąć rezerwację częstotliwości. Tryb ten jest zatem trybem odrębnym niezwiązanym z trybem przewidzianym w art. 116 ust.1 lub w art. 116a ust.1 Pt, w którym nie jest przewidywane przeprowadzenie przetargu, konkursu bądź aukcji a jest ono wręcz wykluczone. Powyższe oznacza zatem zdaniem Prezesa UKE, że O. nie miała interesu prawnego w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Zmieniającej, prowadzonym na podstawie art. 123 Pt, gdyż nie mogła skutecznie powołać się na możliwość ubiegania się o zasoby częstotliwości będące przedmiotem postępowania w sprawie zmiany Rezerwacji, bądź też ubiegania się o zasoby częstotliwości, które poprzednio były przyznane S., co oznacza, że postępowanie w sprawie zmiany Rezerwacji oparte na przepisie art. 123 Pt nie rozstrzygało bezpośrednio o prawach i obowiązkach O. ani też nie wpływało na jej prawa lub obowiązki.

Podsumowując organ wskazał, że zmiana Rezerwacji oddziałuje bezpośrednio lub pośrednio jedynie na sytuacje prawną S., która posiadała tą rezerwację. Sytuacja prawna O., w raz z wydaniem decyzji Zmieniającej, nie uległa zmianie. Zmianie ewentualnie mógł ulec jedynie interes faktyczny tej Spółki – tj. ilość wolnych zasobów częstotliwości, co jednak nie łączy się z interesem prawnym O. w niniejszej sprawie. Brak jest zatem, zdaniem organu, przepisu prawa materialnego, na podstawie którego Spółka mogłaby się domagać, w niniejszej sprawie, ustalenia przez organ swoich praw i obowiązków.

Niezgadzając się z w/w rozstrzygnięciem Prezesa UKE O. pismem z dnia [...] października 2014r. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie skarżonego orzeczenia w całości oraz zasądzenie od Prezesa UKE zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W skardze zarzucono:

1. naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 28 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że postępowanie w sprawie zmiany rezerwacji S. S.A. z pasma [...] MHz oraz [...] MHz na pasmo [...] MHz oraz [...] MHz nie dot. interesu prawnego O.,

2. naruszenie prawa materialnego, to jest art. 123 P.t., poprzez jego niewłaściwą interpretację, polegającą na przyjęciu, że prowadzenie na tej podstawie prawnej postępowania w sprawie zmiany rezerwacji częstotliwości wyklucza uwzględnienie interesu prawnego O. ubiegającego się o rezerwację zarówno częstotliwości, które w wyniku zmiany rezerwacji S. zostały przyznane tej spółce ([...] MHz oraz [...] MHz), jak również częstotliwości pierwotnie posiadanych przez S. ([...] oraz [...] MHz).

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że stanowisko Prezesa UKE - iż skarżącej nie przysługuje przymiot strony postępowania, gdyż postępowanie zakończone decyzją Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2013r. nie dotyczy jej interesu - jest błędne. To, iż skarżąca ma interes prawny do bycia stroną postępowania wynika bowiem z faktu, że O. S.A. była wnioskodawcą i stroną postępowania w sprawie przydziału wszystkich częstotliwości "dywidendy cyfrowej", w tym pasma [...] MHz oraz [...] MHz przydzielonego S. na mocy decyzji Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2013 r. Przydzielenie tych częstotliwości wykluczyło prawną możliwość uzyskania przez O. rezerwacji powyższych zasobów, w tym także w trybie aukcji ogłoszonej przez Prezesa UKE w dniu [...] października 2014r. Skarżąca podkreśliła, że wniosek o rezerwację wskazanych wyżej zasobów został złożony przez jej poprzedniczkę prawną ponad 2 lata temu tj. w dniu [...] lutego 2012r. a zatem znany był organowi z urzędu fakt ubiegania się przez skarżącą o rezerwację częstotliwości zarezerwowanych w wyniku decyzji z dnia [...] grudnia 2013r. na rzecz S. Tym samym nieuwzględnienie wskazanych okoliczności jako rozstrzygających o posiadaniu przez skarżącą statusu strony w przedmiotowej sprawie stanowi o naruszeniu art. 28 k.p.a.

Skarżąca wskazała również, że Prezes UKE wydając skarżone orzeczenie zbadał jedynie, czy O. posiada interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy. Tymczasem, ocena posiadania statusu strony na gruncie art. 28 k.p.a. powinna dot. w niniejszej sprawie tego, czy postępowanie dotyczy interesu prawnego P. Nadto organ wydając skarżone orzeczenie skupił się wyłącznie na analizie "posiadania" interesu prawnego, pomijając przy tym ocenę tego, czy postępowanie to "dotyczy" interesu prawnego O., co powoduje, że organ uwzględnił tylko jedną z dwóch norm prawnych wynikających z art. 28 k.p.a., określających przesłanki posiadania statusu strony postępowania, przy czym wskazana norma prawna, zdaniem skarżącego, ma jedynie wyłącznie zastosowanie do postepowań wszczynanych na wniosek. Tym samym zdaniem skarżącej, skarżone postanowienie jest niepełne, gdyż nie obejmuje analizy tego, czy postępowanie "dotyczy interesu prawnego" O. oraz jest nieadekwatne, gdyż analizuje status strony tak jak w postępowaniu prowadzonym na wniosek.

Skarżąca podniosła również, że interes prawny O. w przedmiotowej sprawie wynika także z faktu ubiegania się o rezerwację częstotliwości, które w wyniku wydania decyzji Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2013r. zostały zwolnione przez S., gdyż O. złożyła w dniu [...] stycznia 2014r. wniosek o rezerwa częstotliwości z zakresu [...] MHz oraz [...] MHz, które objęte były rezerwacją na rzecz S.

Podsumowując skarżąca wskazała, iż postępowanie w sprawie zmiany rezerwacji S. dotyczy jej interesu prawnego, z trzech powodów:

- O. jest stroną postępowania w sprawie przydziału wszystkich częstotliwości "dywidendy cyfrowej", w tym pasma [...] MHz oraz [...] MHz, będącego obecnie na etapie rozpatrywania przez Prezesa UKE wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy. A zatem, przydzielenie tych częstotliwości S., uniemożliwiło realizację nie tylko uprawnień procesowych Skarżącej, ale także wykluczyło możliwość uzyskania rezerwacji powyższych zasobów w przyszłości, w tym także w trybie aukcji;

- O. jest zainteresowana udziałem w aukcji (czemu dała wyraz składając stanowiska konsultacyjne do projektu dokumentacji aukcyjnej) i umożliwieniem uzyskania rezerwacji częstotliwości obejmujących także pasmo [...] MHz oraz [...] MHz. Przyznanie powyższego pasma S. w drodze zmiany rezerwacji tego podmiotu, wykluczyło możliwość ubiegania się przez O. o ten zakres częstotliwości w ramach aukcji;

- O. ubiega się, na podstawie wniosku z dnia [...] stycznia 2014 r., o rezerwację częstotliwości z zakresu [...] MHz oraz [...] MHz, które zostały zwolnione przez S. w wyniku decyzji Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2013 r. W związku z tym sposób rozstrzygnięcia rezerwacji dla S. wpływa na możliwość uzyskania rezerwacji powyższego zakresu częstotliwości przez O. Tym samym każde rozstrzygnięcie w powyższej sprawie dotyczy interesu prawnego O., które swój interes prawny do bycia stroną postępowania wywodzi z przepisów prawa materialnego tj. art. 114 ust.2 Pt.

Uzasadniając zarzut dot. naruszenia przez organ przepisu art. 123 Pt, skarżąca wskazał, że nie można, z urzędu rozpatrując kwestie zmiany rezerwacji częstotliwości, przyjąć za dopuszczalne przyznanie dysponentowi rezerwacji (tj. S.) nowego pasma, w stosunku do którego prowadzone jest postępowanie w sprawie rezerwacji na rzecz innych podmiotów i którego (zgodnie z pierwszym ogłoszeniem Prezesa UKE) miało dotyczyć postępowanie aukcyjne.

W uzasadnieniu skargi podniesiono również, że zdaniem O., niezależnie od tego czy postępowanie w sprawie zmiany rezerwacji częstotliwości prowadzone jest na podstawie: art. 123 Pt (z urzędu), czy też na innej podstawie (na wniosek), jeżeli zmiana ta polega na zmianie przydzielonego zakresu częstotliwości na pasmo, w stosunku do którego prowadzone jest postępowanie w sprawie przydziału na rzecz innego podmiotu, to podmiot ten musi być uznany za stronę postępowania dotyczącego zmiany rezerwacji.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko oraz wniósł o oddalenie skargi.

Pismem z dnia [...] maja 2015r. stanowisko w sprawie zajęła również S. wnosząc o oddalenie skargi z uwagi na brak interesu prawnego po stronie skarżącej do udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie zmiany rezerwacji częstotliwości na jej rzecz. W uzasadnieniu stanowiska S. szczegółowo nakreśliła stan faktyczny sprawy, w której wydana została decyzja z dnia [...] grudnia 2013r. o zmianę rezerwacji i w stosunku do której skarżąca wniosła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w wyniku czego Prezes UKE wydał skarżone postanowienie o niedopuszczalności wniesienia odwołania. Odniosła się również szczegółowo do zarzutów podniesionych w skardze wskazując na ich bezzasadność.

W odpowiedzi na stanowisko S. O. wniosła replikę, w której podtrzymała dotychczasowe stanowisko oraz podkreśliła, że interes prawny skarżącej, którego dotyczy decyzja Prezesa UKE, wynika wprost z art. 116 ust.1 Pt a ściślej rzecz ujmując, istota normy prawnej determinującej interes prawny skarżącej, sprowadza się do wywodzonej z powołanego przepisu prawnej konieczności rozpatrzenia w ramach akcji lub przetargu, wniosku o rezerwację częstotliwości, złożonego przez Skarżącą na podstawie art. 114 ust.2 Pt. Nadto podniosła, że ocena dot. istnienia interesu prawnego skarżącej w ramach postępowania zakończonego wydaniem decyzji, powinna być dokonana także w świetle dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (Dz. U. UE L z dnia 24 kwietnia 2002 r. – Dyrektywa Ramowa) oraz orzecznictwa sądowego Unii Europejskiej.

W dniu 19 maja 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przeprowadził rozprawę. W trakcie rozprawy pełnomocnik skarżącej podniósł zarzut naruszenia art. 4 Dyrektywy Ramowej. Wskazał również, że zdaniem skarżącej decyzja Zmieniająca rezerwację S. została wydana w wyniku wykonania ugody zawartej pomiędzy Skarbem Państwa, S. i jej udziałowcami.

Organ oraz uczestnik postępowania wnieśli o oddalenie skargi podtrzymując stanowiska zawarte w odpowiedziach na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. – jt.Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.).

Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1 b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna, albowiem zaskarżone postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] września 2014r. nr [...] nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

W postępowaniu wstępnym organ odwoławczy podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Treść art. 134 kpa wskazuje dwie przesłanki skutecznego złożenia odwołania. Jedna z nich ma charakter konkretny i dotyczy zachowania terminu do wniesienia środka prawnego. Drugiej, ujętej w sformułowaniu "niedopuszczalność odwołania", należy przypisać cechy o charakterze ogólnym. Poza taką formułą kodeks nie określa bliżej, jakie warunki decydują o dopuszczalności bądź niedopuszczalności odwołania. Wynikają one jednak z innych jego przepisów stanowiących o przedmiocie zaskarżenia, toku postępowania, a także określających podmioty uprawnione do wniesienia środków prawnych (wyrok NSA z dnia 24 lutego 1992 r., I SA 1318/91, ONSA 1992, nr 3-4, poz. 80). W wyroku NSA z 10 marca 2009 r. (II OSK 316/08, Legalis) stwierdzono, że: "Organ odwoławczy po otrzymaniu odwołania obowiązany jest zbadać dopuszczalność odwołania. Dopuszczalność odwołania jest wyznaczona przesłankami przedmiotowymi i przesłankami podmiotowymi. Przesłanki podmiotowe, to złożenie odwołania przez legitymowany podmiot - stronę postępowania w sprawie. Jeżeli ze złożonego odwołania wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że wnoszący nie ma w sprawie interesu prawnego, organ odwoławczy w formie postanowienia stwierdza niedopuszczalność odwołania". W literaturze również wskazano, że: "Złożenie zażalenia przez osobę, która w sprawie nie jest stroną powinno spowodować wydanie na podstawie art. 134 k.p.a. postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia z przyczyn formalnych, tj. z powodu braku legitymacji procesowej skarżącego" (M. Ciecierski, Przekazanie według właściwości, s. 37-49).

Należy przy tym zaznaczyć, iż jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 sierpnia 2012 r. (sygn. akt II GSK 1005/11) rozpoznając skargę na postanowienie wydane w trybie art. 134 k.p.a. sąd wojewódzki nie może badać legalności rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji.

W niniejszej sprawie skarżone orzeczenie dotyczy rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa skarżącej do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony, co sprowadza się do kwestii posiadania przez nią, lub nie, interesu prawnego.

Podstawowym zagadnieniem prawnym wymagającym rozstrzygnięcia, w niniejszej sprawie, jest zatem kwestia interesu prawnego skarżącej spółki, pozwalającego na uczestnictwo w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie zmiany rezerwacji częstotliwości dokonanej na rzecz S. decyzją Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2013r. nr [...], który stanowi kwestię sporną między organem a skarżąca. Rozstrzygnięcie bowiem tej kwestii pozwoli na ustalenie czy skarżąca posiadała uprawnienie do zaskarżenia decyzji Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2013r. nr [...], czy takie uprawnienie jej nie przysługuje.

Pojęcie strony, a więc podmiotu, któremu w postępowaniu administracyjnym przysługuje szczególna pozycja procesowa i związana z tym ochrona zostało określone w art. 28 k.p.a. w myśl, którego stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Podstawowe znaczenie dla wykładni tego przepisu ma pojęcie interesu prawnego. Zarówno w literaturze jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości teza, iż kategoria interesu prawnego, na której oparta jest legitymacja procesowa w postępowaniu administracyjnym, należy do prawa materialnego. Czynnikiem różnicującym interes prawny i interes faktyczny jest istnienie lub brak normy prawnej przyznającej ochronę danemu podmiotowi. O istnieniu interesu prawnego decydują, zatem przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści.

Najważniejszymi cechami interesu prawnego są bezpośredniość i realność tego interesu. Bezpośredniość dotyczy związku sytuacji prawnej danego podmioty z normą materialnoprawną, z której ten interes wywodzi. Pojęcie interesu prawnego na gruncie postępowania administracyjnego należy rozpatrywać w oparciu o normę prawa materialnego, konkretną sytuację prawną zindywidualizowanego podmiotu prawa, a także możliwość oddziaływania stosownej normy na sytuację prawną tego podmiotu. Zatem związek z konkretną normą prawa materialnego, którą można wskazać jako podstawę interesu prawnego stanowi jego istotę, przy czym norma ta musi być konkretnie określona i wyodrębniona z innych norm co powoduje, że interesu prawnego nie można opierać tylko na istnieniu jakiegoś aktu prawnego. W związku z tym przymiot strony postępowania daje dopiero norma o charakterze materialnoprawnym bezpośrednio legitymująca dany podmiot do uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym.

Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz nie może wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jego roszczenia i w konsekwencji uprawniałby go do żądania stosownych czynności organu administracji (por. postanowienie NSA z 3 czerwca 2008 r. w sprawie II OSK 1082/07).

Jak z powyższego wynika, określenie interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą administracyjnego prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że fakt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuacje prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej.

Jak wskazano powyżej istotą interesu prawnego jest zatem jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę, i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Może to być norma należąca do każdej gałęzi prawa - oczywiście nie tylko do prawa administracyjnego, ale za każdym razem norma dająca się indywidualnie określić i wyodrębnić spośród innych norm - norma, której treść można do końca ustalić. Interes prawny nie może być wywodzony tylko z faktu istnienia jakiegoś aktu prawnego, czy jakiejś instytucji prawnej (J. Zimmermana OSP 1997/4/83, glosa aprobująca do uchwały siedmiu sędziów SN z dnia 6 lutego 1996 r.,). Interes prawny powinien być przy tym rozważony w całokształcie regulacji prawnej dotyczącej sfery praw i obowiązków danego podmiotu, a nie tylko ograniczony do jednego przepisu stanowiącego materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia (wyrok NSA z dnia 21 września 2004 r. sygn. akt GSK 41/04, nie publ.). Jednocześnie jednak jego immanentną cechą pozostaje bezpośredniość związku między sytuacją danego podmiotu a normą prawa materialnego, na której jest budowany interes prawny. Wskazać w tym miejscu należy na nadal aktualny pogląd NSA wyrażony w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 1997 r. sygn. akt OPS 9/96 (ONSA 1997, z. 3, poz. 102), w której Sąd wskazał, że pojęcie strony, a więc podmiotu, któremu w postępowaniu jurysdykcyjnym przysługuje szczególna pozycja procesowa i związana z tym ochrona procesowa, zostało oparte w art. 28 k.p.a. na prawnej kategorii interesu prawnego. Według tego przepisu decydującym kryterium uznania określonego podmiotu za stronę, jest występowanie albo interesu prawnego albo obowiązku prawnego. Natomiast o tym, czy interes lub obowiązek mają charakter prawny, czy tylko faktyczny przesądza treść przepisów prawa materialnego. Chodzi przy tym o takie przepisy prawa materialnego, z których dla konkretnego podmiotu wynikają prawa lub obowiązki pozostające w związku z rozstrzygnięciem wydanym w postępowaniu administracyjnym. Natomiast podłoże ewentualnego interesu faktycznego może być różne. Jednakże interes faktyczny, w odróżnieniu od interesu prawnego, nie jest chroniony przepisami prawa materialnego i na tej podstawie nie można żądać wszczęcia postępowania, ani wykonywać czynności należnych stronie w postępowaniu administracyjnym.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, wskazać należy iż w niniejszej sprawie skarżąca swój interes prawny wywodzi z faktu, iż :

- jest stroną postępowania w sprawie przydziału wszystkich częstotliwości "dywidendy cyfrowej", w tym również pasma [...] MHz oraz [...] MHz.

- jest zainteresowana udziałem w aukcji i możliwością uzyskania rezerwacji częstotliwości obejmujących także pasmo [...] MHz oraz [...] MHz.

- ubiega się, na podstawie wniosku z dnia [...] stycznia 2014 r., o rezerwację częstotliwości z zakresu [...] MHz oraz [...] MHz, które zostały zwolnione przez S. w wyniku decyzji Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2013 r.

Wskazuje przy tym, że przydzielenie tych częstotliwości S. uniemożliwiło jej realizację nie tylko uprawnień procesowych, ale także wykluczyło możliwość uzyskania rezerwacji powyższych zasobów w przyszłości, w tym także w trybie aukcji. Nadto zdaniem skarżącej sposób rozstrzygnięcia rezerwacji dla S. wpływa na możliwość uzyskania rezerwacji powyższego zakresu częstotliwości przez O.

Powyższe zdaniem skarżącej wskazuje, że każde rozstrzygniecie w tej sprawie dotyczy jej interesu prawnego. Skarżąca wywodzi przy tym swój interes prawny z art. 116 ust.1 Pt a ściślej z wywodzonej z powołanego przepisu prawnej konieczności rozpatrzenia w ramach aukcji lub przetargu, wniosku o rezerwację częstotliwości, złożonego przez skarżącą na podstawie art. 114 ust. 2 w/w ustawy.

Oceniając tak wskazany przez skarżącą jej interes prawny do bycia stroną postępowania o zmianę rezerwacji częstotliwości przydzielonej S. dokonanej decyzją z dnia [...] grudnia 2013r. nr [...] w trybie art. 132 Pt, Sąd uznał, że Prezes UKE prawidłowo przyjął, że zmiana nie dotyczy praw i obowiązków skarżącej tj. O. S.A., co w sposób oczywisty wynika już ze złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W Szczególności za trafny należy uznać pogląd organu, że procedura zmiany rezerwacji częstotliwości przewidziana w art. 123 Pt jest postępowaniem odrębnym od postępowań przewidzianych w art. 116 ust. 1 Pt i art. 116a ust. 1 Pt, który do stosowania art. 116 ust. 1 odsyła w przypadkach określonych w tym artykule, co oznacza, że przepisy art. 116 ust. 1 Pt oraz 116a ust. 1 Pt nie mogły znaleźć zastosowania w sprawie zmiany rezerwacji częstotliwości, o której mowa w art. 123 ust. 1 Pt. Oznacza to, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 123 ust. 1 Pt. przeprowadzenie przetargu, konkursu bądź aukcji jest z istoty rzeczy wykluczone. To z kolei prowadzi do wniosku, że O. nie miała interesu prawnego w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Zmieniającej, prowadzonym na podstawie art. 123 Pt, gdyż nie mogła skutecznie powołać się na możliwość ubiegania się o zasoby częstotliwości będące przedmiotem postępowania w sprawie zmiany Rezerwacji, bądź też ubiegania się o zasoby częstotliwości, które poprzednio były przyznane S. (skutkiem postępowania, uregulowanego w art. 123 Pt nie może być bowiem przetarg, konkurs lub aukcja, w którym O. mogłaby wziąć udział). Tym samym postępowanie w sprawie zmiany Rezerwacji oparte na przepisie art. 123 Pt nie rozstrzygało bezpośrednio o prawach i obowiązkach O. ani też nie wpływało na prawa i obowiązki tego podmiotu. Podkreślić również należy, że z faktu, iż O. złożyła wnioski o rezerwacje częstotliwości obejmujących całą dywidendę cyfrową, nie wynika interes prawny skarżącej do udziału w postępowaniu w sprawie zmiany rezerwacji częstotliwości na rzecz S. Złożenie, bowiem wniosku o rezerwacje częstotliwości nie czyni wnioskodawcy przyszłym dysponentem wnioskowanych częstotliwości, gdyż podmiot taki nie może oczekiwać, iż zostaną one mu przyznane. Złożenie wniosku o rezerwację nie skutkuje bowiem powstaniem po stronie wnioskodawcy ekspektatywy uzyskania jakiejkolwiek częstotliwości. Wniosek taki jest jedynie formalnym wyrażeniem chęci nabycia częstotliwości objętych wnioskiem, nie może zatem przesądzać o istnieniu interesu prawnego po stronie wnioskodawcy do uzyskania jakiejkolwiek częstotliwości.

Ponadto, zgodzić się również należy z organem, że posiadanie określonych, jak największych zasobów częstotliwości przez operatora telekomunikacyjnego istotnie należy do żywotnych interesów takiego operatora, gdyż umożliwia świadczenie zaawansowanych usług telekomunikacyjnych o lepszych parametrach i o lepszej jakości, a wiec umożliwia takiemu przedsiębiorcy zdobycie przewagi konkurencyjnej i w rezultacie powiększenie zysków. Jednakże sama potrzeba posiadania i korzystania z takich zasobów częstotliwości nie jest i nie może być uznana za interes prawny, bowiem żaden z obowiązujących przepisów prawnych nie daje podstaw danemu przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu do roszczenia o zarezerwowanie na jego rzecz ściśle określonych zasobów częstotliwości lub gwarantujących ich uzyskanie. Powyższe oznacza zatem, że chęć ubiegania się przez O. o wolne – niezarezerwowane jeszcze zasoby częstotliwości, co wynika ze złożonych wniosków oraz treści zarówno skargi jak i złożonych w sprawie pism w tym m. in. odwołania, jest niewątpliwie interesem skarżącej jednak nie prawnym a faktycznym, który nie jest wystarczający do uznania, iż winna być ona stroną postepowania o zmianę Rezerwacji dokonywanej w trybie art. 132 Pt.

Ponieważ jak z powyższego wynika skarżącej nie przysługiwał przymiot strony w postepowaniu dot. zmiany rezerwacji czterech kanałów częstotliwości o szerokości 1,26 MHz w zakresach [...] MHz oraz [...] MHz do wykorzystania dla radiowego dostępu abonamentowego w publicznych sieciach telekomunikacyjnych na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej, co nie budziło wątpliwości zarówno organu jak również Sądu, uznać należy, iż prawidłowo organ po wpłynięciu wniosku z dnia [...] stycznia 2014r. o ponowne rozpatrzenie sprawy w oparciu o przepis art. 134 zd. 1 k.p.a., uznał iż wniosek jest niedopuszczalny, gdyż w niniejszej sprawie zaistniała bezprzedmiotowość z przyczyn podmiotowych, bowiem O., która wniosła w niniejszej sprawie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie przysługuje przymiot strony, na co wskazano powyżej.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, jak również zgłoszonych podczas rozprawy, która miała miejsce w dniu 19 maja 2015r., Sąd uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Nie został bowiem naruszone przepisy:

• art. 28 k.p.a., co zostało wykazane powyżej. Przy czym dodać w tym miejscu należy, mając na uwadze, iż skarżąca wskazując w skardze i w piśmie z dnia [...] maja 2015r. na interes prawny wywodzi go z art. 116 ust.1 Pt., że wskazany przepis określa jedynie na tryb wyłaniania podmiotu, na rzecz którego może zostać dokonana rezerwacja częstotliwości. Nie może on jednak stanowić w sprawie zmiany Rezerwacji materialnoprawnej podstawy do żądania dokonania przydziału częstotliwości. Nadto zgodzić się trzeba z uczestnikiem postępowania, że wydanie przez prezesa UKE decyzji z dnia [...] grudnia 2013r. nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków, jak również nie przyznaje jej żadnych praw. Decyzja ta nie ma też wpływu na rezerwacje częstotliwości posiadanych przez skarżącą, jak i na sposób ich wykorzystania. Sąd w tym miejscu ponownie wskazuje, że fakt, iż poprzedniczka prawna skarżącej złożyła wniosek m. in. o przyznanie rezerwacji na pasma, które w wyniku zmiany Rezerwacji zostały przyznane S. oraz fakt, iż skarżąca ubiega się o pasma, które w wyniku decyzji z dnia [...] grudnia 2013r. zostały uwolnione nie czyni jej stroną postępowania dot. zmiany Rezerwacji, gdyż nie może ona wskazać przepisu prawa, z którego wywodzi swój interes prawny a same podejmowane przez nią czynności nie kreują po jej stronie interesu prawnego (co wskazywano powyżej) a jedynie wskazują na jej interes faktyczny. Sąd wskazuje również w tym miejscu, że organ w danej sprawie zobligowany jest do ustalenia kręgu pomiotów, którym przysługuje przymiot strony postępowania w trakcie jego trwania (w momencie wszczęcia i prowadzenia postępowania) a zatem brak było podstaw do badania przez organ tego przymiotu w stosunku do poprzedniczki prawnej O. tj. P. sp. z o.o. ze względu na złożenie przez nią wniosku w 2012r. o dywidendę cyfrową z zakresów pasm [...] oraz [...] MHz.

• art. 123 Pt. Należy bowiem w tym miejscu wskazać za Naczelnym Sądem Administracyjnym "że przewidziana przepisem art. 123 ust.1 Pt. możliwość dokonania z inicjatywy Prezesa UKE zmiana lub cofnięcie decyzji o rezerwacje częstotliwości stanowi samodzielną podstawę zmiany takiego rozstrzygnięcia (wyrok z dnia 7 września 2012r. sygn. II GSK 1141/11, CBOSA). A zatem, podzielając w pełni wskazane wyżej stanowisko NSA, należy podnieść, że procedura przewidziana we wskazanym przepisie stanowi odrębną procedurę od procedury selekcyjnej uregulowanej w art. 116 Pt. Jest ona bowiem przeprowadzana z urzędu i nie przewiduje, jak słusznie wskazał organ w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia, uwzględnienia przez Prezesa UKE, przy wydawaniu decyzji, jakiejkolwiek procedury selekcyjnej w tym np. aukcji. Procedura ta jest przewidziana by chronić takie wartości jak np. bezpieczeństwo państwa, porządek publiczny czy też eliminowanie szkodliwych zaburzeń elektromagnetycznych – co wymaga w większości wypadków niezwłocznego działania przez organ w celu usunięcia lub ograniczenia negatywnych skutków występującego zjawiska, o którym mowa w tym przepisie, z punktu widzenia interesu publicznego. Prawidłowo zatem organ uznał, że ustawodawca wyposażył Prezesa UKE w kompetencje do władczej interwencji w sytuacjach nadzwyczajnych, w których prawo do wykorzystywania częstotliwości przedsiębiorcy telekomunikacyjnego powinno ulec ograniczeniu lub przekształceniu ze względu na ochronę innych, ważniejszych wartości. Sąd podziela zatem stanowisko Prezesa UKE, że nie sposób uznać, iż środkiem do celu w postaci działania Prezesa UKE, które zmierza do ochrony wskazanych w art. 123 ust.1 wartości ( bezpieczeństwo państwa, obronności państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, czy eliminacji szkodliwych zakłóceń lub efektywnego wykorzystania częstotliwości – pkt 1 i 3 tego przepisu), powinno być przeprowadzenie procedury przetargu, aukcji bądź konkursu, których rezultat nie może być z góry przewidziany i które stosuje się w odmiennym stanie prawnym.

A zatem mając na względzie, że przepis art. 123 Pt. wprowadza wyjątek od reguł ustanowionych w art. 116 Pt., to nie można uznać za zasadne oczekiwań skarżącej, że przy zastosowaniu tego przepisu winien być wyczerpać tryb przewidziany w art. 116 Pt.

Sąd zauważa również, że postępowanie, w którym zapadło skarżone orzeczenie jest odrębnym postępowaniem prowadzonym w oparciu o inną podstawę prawną niż postepowanie, którego stroną jest skarżąca a dot. wyłonienia w ramach procedury selekcyjnej (art. 116 ust.1 Pt) związanej z ubieganiem się o rezerwację wolnych zasobów. Tym samym fakt, iż w postępowaniu prowadzonym w oparciu o przepis art. 116 ust.1 Pt. skarżąca jest strona nie oznacza, iż w innym odrębnym i opartym na innej podstawie prawnej postępowaniu skarżącej ten przymiot również będzie przysługiwał. Ponieważ skarżąca nie mogła wykazać się interesem prawnym w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji, prowadzonym na podstawie art. 123 Pt, gdyż nie mogła skutecznie powołać się na możliwość ubiegania się o zasoby częstotliwości będące przedmiotem postępowania w sprawie zmiany rezerwacji S., bądź też o zasoby częstotliwości które poprzednio przyznane były S. (skutkiem postępowania prowadzonego w trybie art. 123 Pt. nie może być bowiem przetarg, aukcja lub konkurs, w którym skarżąca mogłaby wziąć udział). Oznacza to., że postępowanie w sprawie zmiany rezerwacji S. oparte na przepisie art. 123 Pt. nie rozstrzygało bezpośrednio o prawach i obowiązkach skarżącej ani też nie wpływało na jej prawa i obowiązki.

• art. 4 ust. 1 Dyrektywy Ramowej, który został podniesiony przez skarżącą dopiero w piśmie z dnia [...] maja 2015r. oraz w trakcie rozprawy przed Sądem a zatem na etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie bowiem z tym przepisem Państwa członkowskie zapewniają, aby na poziomie krajowym istniały skuteczne mechanizmy umożliwiające użytkownikom lub przedsiębiorstwom udostępniającym sieci lub usługi łączności elektronicznej, których dotyczy dana decyzja wydana przez krajowy organ regulacyjny, korzystanie z prawa odwołania się od takiej decyzji do organu odwoławczego niezależnego od stron uczestniczących w sporze. Organ taki, który może być sądem, dysponuje odpowiednią wiedzą specjalistyczną pozwalającą mu na skuteczne wypełnianie swoich funkcji. Państwa członkowskie zapewniają zatem, aby aspekty merytoryczne każdej sprawy zostały właściwie rozpatrzone, oraz zapewniają istnienie skutecznych środków odwoławczych.

Przepis ten nie rozstrzyga jednoznacznie czy postępowanie przed organem regulacyjnym toczy się z udziałem konkretnych stron. Stanowi on jednak wskazówkę, wskazującą iż przepisy prawa krajowego odnoszące się do zagadnienia występowania stron w tym postępowaniu należy interpretować w taki sposób, aby ustalić czy to postępowanie dotyczy konkretnego podmiotu.

Tak więc wskazany przepis wprowadza ogólną zasadę odwoływania się od decyzji krajowych organów regulacyjnych i nie zawiera dyspozycji ani wskazówek interpretacyjnych dotyczących przyznawania bądź też nie danemu przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu przymiotu stron. Nadto dotyczy stron postępowania sądowego, nie zaś postepowania administracyjnego (pkt 30-31 wyroku TS z dnia 21 lutego 2008r., C-426/05, ZOTSiS 2008/2/I-685, www.eur-lex.europa.eu, Dz.U.UE.C.2008/92/3, ECR 2008/2/I-685 ), zaś kwestia stron postępowania administracyjnego pozostawiona jest wewnętrznemu porządkowi prawnemu państw członkowskich.

A zatem w przypadku spraw związanych z rezerwacją częstotliwości brak jest takiego związku na jaki wskazuje Trybunał we wskazanym wyżej wyroku. Sama rezerwacja częstotliwości na rzecz jednego podmiotu nie wiąże się z ustanowieniem ochrony, czy też praw na rzecz innych podmiotów. Uzyskanie rezerwacji określonych częstotliwości umożliwia bowiem dopiero danemu przedsiębiorcy prowadzenie działalności telekomunikacyjnej. Rezerwacja częstotliwości na rzecz określonego podmiotu nie może zatem stanowić źródła konkretnych praw dla innych podmiotów.

Tym samym za zasadne uznać należy zawarte w skarżonym orzeczeniu stwierdzenie organu, że prawo odwołania się będzie przysługiwało tylko temu podmiotowi, którego sytuacji materialnoprawnej decyzja dotyczy w powyżej wskazanym kontekście. W niniejszej sprawie skarżąca nie wskazuje aby w wyniku decyzji doszło do ukształtowania jej sytuacji materialnoprawnej albo aby decyzja ta dawała taką podstawę. Podkreśla jedynie, że mogłaby - hipotetycznie, gdyż uzależnione to jest od spełnienia wymogów formalnych udziału w stosownej procedurze konkursowej oraz złożenia najkorzystniejszej oferty - stać się podmiotem, który uzyskałby prawo korzystania z danych częstotliwości.

Sąd podzielił zatem stanowisko organu, że skarżącej nie przysługuje prawo podmiotowe, które wynikałoby z decyzji z dnia [...] grudnia 2013r., albo znajdujące oparcie w podstawie prawnej jej wydania. Skarżącej przysługuje natomiast prawo udziału w procedurze przetargowej mającej na celu rozdysponowanie określonych częstotliwości ale jest to odrębne postępowanie.

Sąd uznał również, że bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostaje wskazany przez skarżącą wyrok Trybunału z dnia 22 stycznia 2015r. C-282/13 (lex 1611263), bowiem sprawa ta dot. przekazywania praw do częstotliwości radiowych między dwoma austriackimi operatorami sieci telefonii ruchomej w sytuacji, w której jeden podmiot wyzbywa się określonego zasobu na rzecz innego podmiotu (a zatem był to odmienny stan prawny). Nie mniej jednak godzi się zauważyć, że w motywie 37 uzasadnienia wskazanego wyroku Trybunał faktycznie wskazał, że "jak wskazał rzecznik generalny w pkt 74 przedstawionej opinii, art. 4 ust. 1 dyrektywy ramowej dotyczy zwłaszcza każdego przedsiębiorstwa dostarczającego sieci lub świadczącego usługi łączności elektronicznej. Należy zatem uznać, że przepis ten dotyczy zarówno adresata danej decyzji, jak i innych przedsiębiorstw, które dostarczają sieci lub świadczą usługi łączności elektronicznej i które mogą konkurować z owym adresatem, o ile dana decyzja może oddziaływać na ich pozycję rynkową". Trybunał uznał zatem, że wskazany przepis dotyczy każdego przedsiębiorstwa dostarczającego sieci lub świadczącego usługi łączności elektronicznej o ile dana decyzja może oddziaływać na ich pozycję rynkową. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała aby skarżona decyzja w jakikolwiek sposób mogła oddziaływać na jego pozycje rynkową.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu – Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako nieuzasadnioną oddalił.