Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1021/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 14b par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Wiatrowski (spr.), Sędzia NSA Hieronim Sęk, Sędzia NSA Marek Kołaczek, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2021 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Łd 1065/17 w sprawie ze skargi Gminy Miasta S. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 2 października 2017 r. nr 01113-KDIPT1-1.4012.512.2017.1.ŻR w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, 2) zasądza od Gminy Miasta S. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji.

Wyrokiem z 23 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Łd 1065/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie ze skargi Gminy Miasta S. (dalej skarżąca, Gmina, Miasto, wnioskodawca) na interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 2 października 2017 r. w przedmiocie przepisów prawa podatkowego w sprawie podatku od towarów i usług 1. Uchylił zaskarżoną interpretację, 2. Zasądził od organu na rzecz Gminy kwotę 680 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (ww. wyrok oraz inne orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu opublikowane zostały w bazie internetowej NSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

2. Wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług Gmina przedstawiła mi.n., że jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT, dokonuje sprzedaży opodatkowanej VAT i zwolnionej z VAT oraz sprzedaży niepodlegającej VAT. W 2017 roku Gmina złożyła wniosek na dofinansowanie inwestycji pn. "Przebudowa targowiska przy ul. J. [...] w S.". Wnioskodawca ubiega się o przyznanie pomocy na operacje typu "Inwestycje w targowiska lub obiekty budowlane przeznaczone na cele promocji lokalnych produktów" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w tworzenie, ulepszanie i rozwijanie podstawowych usług lokalnych dla ludności wiejskiej", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Przedmiotem projektu będzie przebudowa terenu targowiska miejskiego, będącego własnością Gminy Miasto S. Targowisko będzie obiektem całorocznym i ogólnodostępnym.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy Gminie przysługuje odliczenie w całości podatku VAT naliczonego wykazanego na fakturach dokumentujących wydatki poniesione na budowę targowiska oraz na jego bieżące utrzymanie?

Zdaniem wnioskodawcy, Gminie przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego w całości wykazanego na fakturach dokumentujących wydatki poniesione na budowę targowiska, a następnie na jego bieżące utrzymanie.

3. Interpretacja indywidualna.

Zaskarżoną interpretacją z 2 października 2017 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że stanowisko Gminy Miasta S. przedstawione we wniosku z dnia 3 sierpnia 2017 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług – jest nieprawidłowe.

W uzasadnieniu interpretacji organ wyjaśnił, że udostępniając targowisko dla mieszkańców działa jako organ władzy publicznej i nie działa jako podatnik. Tym samym wydatki związane z przebudową targowiska będą związane z czynnościami opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług (pobieranie opłaty rezerwacyjnej na podstawie umowy dzierżawy oraz opłaty czynszowej na podstawie umowy najmu/dzierżawy), jak i czynnościami niepodlegającymi opodatkowaniu tym podatkiem (udostępnianie targowiska jako organ władzy publicznej). Zatem zdaniem organu Gminie nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia w całości podatku naliczonego związanego z realizacją inwestycji polegającej na przebudowie targowiska oraz bieżących wydatków związanych z jego utrzymaniem. Wnioskodawca zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 122, dalej ustawa o VAT), będzie miał prawo do odliczenia podatku w części w jakiej efekty realizowanej inwestycji będą wykorzystywane do czynności opodatkowanych.

Podsumowując organ stwierdził, że Gminie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z realizacją inwestycji pn. "Przebudowa targowiska przy ul. J. [...] w S." oraz jego bieżącym utrzymaniem w zakresie, w jakim towary i usługi będą służyć do wykonywania przez Gminę czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, wyliczonym na podstawie "sposobu określenia proporcji", o którym mowa w art. 86 ust. 2a-2h ustawy o VAT, z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników.

4. Wyrok i uzasadnienie Sądu pierwszej instancji.

Uzasadniając powody uchylenia interpretacji Sąd pierwszej instancji przypomniał treść pytania wnioskodawcy, które dotyczyło tylko czynności opodatkowanych i tylko w odniesieniu do takich czynności winna być udzielona odpowiedź.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji wnioskodawca nie zadał pytania o to, czy prowadząc targowisko wykonuje działalność gospodarczą, to wypowiadanie się przez organ na ten temat w zaskarżonej interpretacji należy uznać za wyjście poza granice zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku. Sąd uznał, że organ z własnej inicjatywy przyjął, że poza czynnościami opodatkowanymi wnioskodawca wykonuje też czynności nie podlegające opodatkowaniu. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że o wyjściu poza granice wniosku najlepiej świadczy okoliczność, że w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji czynności opodatkowane sprowadzono wręcz do rangi wyjątków stwierdzając: "Wykorzystywanie targowiska również do czynności opodatkowanych nie oznacza, że jego przebudowa nastąpi (...) wyłącznie w ramach prowadzonej przez gminę działalności gospodarczej."

Zmieniając przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe, zdaniem Sądu pierwszej instancji organ w istocie nie udzielił odpowiedzi na tak postawione pytanie. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, że wyrażona ocena, że wnioskodawca będzie miał prawo do odliczenia podatku w części w jakiej efekty inwestycji będą wykorzystywane do czynności opodatkowanych, a przy wykorzystywaniu do innych czynności prawa tego mieć nie będzie, nie przystaje do treści wniosku interpretacyjnego.

5. Skarga kasacyjna

W skardze kasacyjnej organ wniósł na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.) o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i jej oddalenie lub na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sadowi pierwszej instancji. Ponadto organ wniósł o zasądzenie kosztów postepowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie, podnosząc zarzuty naruszenia:

I. przepisów postępowania, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201, ze zm., dalej o.p.), poprzez dokonanie przez Sąd błędnej - nieprawidłowej oceny faktycznej prawnej stanowiska organu interpretacyjnego i nieuzasadnionym przyjęciu, że organ, wydając interpretację indywidualną, wykroczył poza granice zdarzenia przyszłego, przedstawionego we wniosku o interpretację, a w istocie nie udzielił odpowiedzi na postawione przez wnioskodawcę pytanie, czym naruszył ww. art. 14b § 3 o.p. Podczas gdy organ, wydając interpretację indywidualną, dokonał subsumcji, przedstawionego przez Gminę we wniosku opisu stanu sprawy, pod przepisy prawa podatkowego mające w sprawie zastosowanie, a rozstrzygnięcie zawarte w interpretacji stanowi jednoznaczną odpowiedź na postawione przez Gminę pytanie.

Powyższe naruszenie przepisu doprowadziło Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi do bezpodstawnego uchylenia interpretacji odpowiadającej prawu, zawierającej wnikliwe i wyczerpujące uzasadnienie rozstrzygnięcia organu, z podaniem prawidłowego stanowiska oraz uzasadnienia prawnego dokonanej oceny, z uwzględnieniem wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego sprawy, zawartych we wniosku o interpretację, ze wskazaniem jakie przepisy prawa i dlaczego mają w sprawie zastosowanie oraz dlaczego stanowisko Wnioskodawcy uznaje za nieprawidłowe.

Naruszenie to skutkowało uwzględnieniem skargi i uchyleniem odpowiadającej prawu interpretacji, podczas gdy przedmiotowa skarga powinna zostać oddalona, na podstawie art. 151 p.p.s.a., gdyż w niniejszej sprawie organ nie dopuścił się naruszenia przepisu, wskazanego przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

5.1. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina wniosła o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

5.2. Pismem z 23 czerwca 2020 r. pełnomocnik organu wyraził zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

6. Pismem z 24 czerwca 2020 r. pełnomocnik Gminy nie wyraził zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

7. Pismem z 9 czerwca 2021 r. pełnomocnik Gminy wniósł o rozpoznanie sprawy poza kolejnością.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

8. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę na rozprawie (art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, ustalił, że skarga kasacyjna, jako uzasadniona zasługuje na uwzględnienie.

W skardze kasacyjnej sformułowano tylko jeden zarzut tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 14b § 3 o.p. poprzez dokonanie przez Sąd błędnej - nieprawidłowej oceny faktycznej prawnej stanowiska organu interpretacyjnego i nieuzasadnionym przyjęciu, że organ, wydając interpretację indywidualną, wykroczył poza granice zdarzenia przyszłego, przedstawionego we wniosku o interpretację, a w istocie nie udzielił odpowiedzi na postawione przez wnioskodawcę pytanie, czym naruszył ww. art. 14b § 3 o.p. Podczas gdy organ, wydając interpretację indywidualną, dokonał subsumcji, przedstawionego przez Gminę we wniosku opisu stanu sprawy, pod przepisy prawa podatkowego mające w sprawie zastosowanie, a rozstrzygnięcie zawarte w interpretacji stanowi jednoznaczną odpowiedź na postawione przez Gminę pytanie.

Na wstępie zauważyć należy, że w sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ale art. 146 p.p.s.a., ponieważ sprawa dotyczyła indywidualnej interpretacji. Powyższe nie mogło mieć jednak wpływu na wynik sprawy. Powyższe uchybienie nie zamyka drogi do rozpatrzenia skonstruowanego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów o postępowaniu. Autor skargi kasacyjnej wskazał bowiem art. 14b § 3 o.p., które mają kluczowe znaczenie dla oceny stanowiska Sądu pierwszej instancji.

8.1. W rozpatrywanej sprawie uchylił zaskarżoną interpretację zarzucając organowi interpretacyjnemu naruszenie art. 14b § 3 o.p. Sąd pierwszej instancji uznał, że wnioskodawca nie zadał pytania o to, czy organizując i prowadząc targowisko miejskie wykonuje działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku VAT, lecz czy przysługuje mu pełne odliczenie VAT wynikającego z faktur dokumentujących wydatki na budowę (przebudowę) i bieżące utrzymanie targowiska.

Sąd stwierdził, że organ z własnej inicjatywy, bo nie wynikało to z treści wniosku, przyjął, że poza czynnościami opodatkowanymi wnioskodawca wykonuje też czynności nie podlegające opodatkowaniu. Zmienił zatem przedstawione zdarzenie przyszłe, do czego nie był uprawniony. O wyjściu poza granice wniosku, zdaniem Sądu pierwszej instancji najlepiej świadczy okoliczność, że w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji czynności opodatkowane sprowadzono wręcz do rangi wyjątków stwierdzając: "Wykorzystywanie targowiska również do czynności opodatkowanych nie oznacza, że jego przebudowa nastąpi (...) wyłącznie w ramach prowadzonej przez gminę działalności gospodarczej."

W ocenie Sądu pierwszej instancji skoro wnioskodawca nie zadał pytania o to, czy prowadząc targowisko wykonuje działalność gospodarczą, to wypowiadanie się przez organ na ten temat w zaskarżonej interpretacji należy uznać za wyjście poza granice zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku.

Sąd ostatecznie uznał, że zmieniając przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe organ w istocie nie udzielił odpowiedzi na tak postawione pytanie. Wyrażona ocena, że wnioskodawca będzie miał prawo do odliczenia podatku w części w jakiej efekty inwestycji będą wykorzystywane do czynności opodatkowanych, a przy wykorzystywaniu do innych czynności prawa tego mieć nie będzie nie przystaje do treści wniosku interpretacyjnego. Jak wskazano wyżej pytanie dotyczy bowiem tylko czynności opodatkowanych i tylko w odniesieniu do takich czynności winna być udzielona odpowiedź.

8.2. Z takim stanowiskiem Sadu pierwszej instancji nie można się zgodzić.

Przypomnieć należy, że wnioskodawca jest organem władzy publicznej- gminą, która zamierza dokonać inwestycji polegającej na przebudowie terenu targowiska miejskiego, będącego jej własnością. Wnioskodawca wskazał zakres inwestycji oraz wyjaśnił, że targowisko będzie środkiem trwałym i stanowiło będzie własność Gminy. Zostanie ustalony regulamin targowiska (przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w S.). Przebudowanym targowiskiem administrował będzie podmiot wyłoniony w trybie zgodnym z ustawą Prawo zamówień publicznych (na podstawie umowy odpłatnej wynagrodzenie na podstawie faktury VAT), który będzie odpowiedzialny za zabezpieczenie prawidłowej organizacji targowiska, sprawowanie nadzoru nad przestrzeganiem regulaminu targowiska, utrzymanie porządku. Administrator będzie ponosił wydatki bieżące związane z utrzymaniem targowiska (np. koszty energii, wody, sprzątania, wywóz nieczystości, usługi remontowo-budowlane itp.).

Wnioskodawca wskazał również jakie opłaty będą pobierane na targowisku tj:

- na części niezadaszonej targowiska opłata rezerwacyjna (w przypadku rezerwacji wybranego miejsca handlowego na określony czas na podstawie zawartej umowy dzierżawy) oraz opłata targowa (zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 716 z późn. zm.; dalej powoływana jako: "u.p.o.l.");

- w pawilonach handlowych wraz z ekspozycją opłata czynszowa (za zajęcie powierzchni handlowej na podstawie zawartej umowy najmu/dzierżawy).

We winsoku wyjaśniono również, że poboru opłaty targowej dokonywać będzie inkasent, wyznaczony uchwałą Rady Miejskiej w S. Administrator w imieniu Gminy będzie zawierał umowy z handlującymi, od których pobierana będzie opłata czynszowa i opłata rezerwacyjna. Ww. opłaty wpływać będą na rachunek bankowy Gminy. Najem/dzierżawa stanowisk handlowych w części zadaszonej i niezadaszonej dokumentowana będzie fakturą VAT, wystawianą przez Gminę Miasto S. Gmina odprowadzać będzie także należny podatek VAT. Objęte programem działania należą do zadań własnych Gminy. Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 446 z późn. zm.; dalej powoływana jako "u.s.g."), do zadań własnych Gminy należą sprawy z zakresu targowisk i hal targowych.

Uznając stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe organ stwierdził, że Gminie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z realizacją inwestycji pn. "Przebudowa targowiska przy ul. J. [...] w S." oraz jego bieżącym utrzymaniem w zakresie, w jakim towary i usługi będą służyć do wykonywania przez Gminę czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, wyliczonym na podstawie "sposobu określenia proporcji", o którym mowa w art. 86 ust. 2a-2h ustawy, z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników.

8.3. Analiza wydanej interpretacji pozwala uznać, że organ interpretacyjny, wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji nie zmodyfikował stanu faktycznego. W szczególności nie można zgodzić się Sądem pierwszej instancji, że stwierdzając iż poza czynnościami opodatkowanymi wnioskodawca wykonuje też czynności nie podlegające opodatkowaniu organ zmienił przedstawione zdarzenie przyszłe, do czego nie był uprawniony.

Organ wziął pod uwagę stan faktyczny opisany we wniosku o interpretację ale uwzględnił również stan prawny niezbędny w jego ocenie do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy wnioskodawcy przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Organ odwołując się do przepisów uznał, że niezbędnym warunkiem pełnego prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek dokonywanej inwestycji z działalnością gospodarczą oraz brak działania w charakterze organu władzy publicznej. Swoje stanowisko, że Gmina udostępniając targowisko dla mieszkańców działa jako organ władzy publicznej i nie działa jako podatnik organ interpretacyjny wywiódł z treści powołanych w interpretacji przepisów. W szczególności organ interpretacyjny odwołał się do treści art. 2 ust. 1, art. 7 ust. 1 i ust. 2 u.s.g. oraz art. 15 ust. 1 u.p.o.l. Zdaniem organu należy wskazać, że zakres aktywności podejmowanych przez Gminę należy oceniać według kryterium celowości, ze szczególnym uwzględnieniem czy ich realizacja ma służyć zaspokajaniu zbiorowych potrzeb mieszkańców gminy. Zgodnie z tą zasadą każde działanie podejmowane przez Gminę w imieniu własnym na własną odpowiedzialność i finansowane z budżetu Gminy, a dotyczące nieruchomości stanowiących mienie gminne, należy uznać za działanie publiczne służące zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej, które jest wykonywane przez jednostkę samorządu terytorialnego jako zadanie własne.

Na podstawie powołanych przepisów organ interpretacyjny wywiódł, że budowa (przebudowa) targowiska odbywa się w ramach władztwa publicznego i gmina wykonując zadanie działa jako administracja publiczna i może korzystać ze środków prawnych o charakterze władczym. Gmina realizując swe ustawowe obowiązki dotyczące budowy (przebudowy) targowiska, podejmuje najpierw uchwały przeznaczające określone tereny na ich budowę w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, a następnie pozyskuje tereny te dla takiego zamierzenia i podejmuje działania dla ich budowy. Zgodnie z ustawą o samorządzie gminnym gmina, samodzielnie decyduje o zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty, w tym o konieczności budowy (przebudowy) targowisk.

W ocenie organu wykorzystywanie targowiska również do czynności opodatkowanych, nie oznacza, że jego przebudowa nastąpi - jak wynika z treści wniosku - wyłącznie w ramach prowadzonej przez gminę działalności gospodarczej. Nadal w głównej mierze jest to sfera działań publicznoprawnych, która nie ma cech działalności gospodarczej. Targowisko nie jest budowane w celu czerpania dochodów z odpłatnego udostępniania stanowisk, ale w celu wykonywania zadań publicznych, tj. zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej.

Targowisko ma charakter miejsca ogólnodostępnego dla mieszkańców Gminy, którzy zamierzają na nim dokonywać zakupów. Z okoliczności sprawy nie wynika bowiem, że z targowiska mogą korzystać tylko ci mieszkańcy, którzy uiszczą opłaty za wstęp. Wobec powyższego w ocenie organu należało stwierdzić, iż Gmina udostępniając targowisko dla mieszkańców działa jako organ władzy publicznej i nie działa jako podatnik. Tym samym wydatki związane z przebudową targowiska będą związane z czynnościami opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług (pobieranie opłaty rezerwacyjnej na podstawie umowy dzierżawy oraz opłaty czynszowej na podstawie umowy najmu/dzierżawy), jak i czynnościami niepodlegającymi opodatkowaniu tym podatkiem (udostępnianie targowiska jako organ władzy publicznej).

W świetle powyższych okoliczności, organ ostatecznie stwierdził, że Gminie nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia w całości podatku naliczonego związanego z realizacją inwestycji polegającej na przebudowie targowiska oraz bieżących wydatków związanych z jego utrzymaniem. W ocenie organu wnioskodawca zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT będzie miał prawo do odliczenia podatku w części w jakiej efekty realizowanej inwestycji będą wykorzystywane do czynności opodatkowanych.

8.4. Z powyższego wynika, że organ wywiódł związek poniesionych wydatków inwestycyjnych, związanych z przebudową targowiska, z czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT oraz niepodlegającymi opodatkowaniu tym podatkiem. W ocenie organu związek wydatków Gminy z czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT, wynika z faktu udostępniania sprzedającym stanowisk targowych i pobierania opłaty rezerwacyjnej na podstawie umowy dzierżawy oraz opłaty czynszowej na podstawie umowy najmu/dzierżawy. Z kolei związek przedmiotowych wydatków z czynnościami niepodlegającymi opodatkowaniu podatkiem VAT wynika z faktu, iż targowisko - jak wynika z treści wniosku - ma charakter miejsca ogólnodostępnego dla mieszkańców Gminy, którzy zamierzają na nim dokonywać zakupów, co świadczy o realizacji przez Gminę, jako organ władzy publicznej, zadań własnych nałożonych przepisami prawa.

W odniesieniu do takiego stanowiska organu interpretacyjnego Sąd pierwszej instancji mógł je zaaprobować albo zakwestionować. Nie można było natomiast, jak zrobił to Sąd pierwszej instancji, uznać, że organ wyszedł poza zakres zadanego pytania oraz zmienił przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe.

Organ, oparł swoje stanowisko na przedstawionych we wniosku okolicznościach sprawy, w kontekście przepisów prawa podatkowego, nie zaś jak uznał Sąd, w oparciu o domysły lub przypuszczenia.

8.5. Potwierdził się zatem zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 14b § 3 o.p.

8.6. Ponownie rozpatrując sprawę Sąd pierwszej instancji powinien ocenić zgodność z prawem zadanej interpretacji mając na względzie, że organ, wydając interpretację indywidualną, dokonał subsumcji, przedstawionego przez Gminę we wniosku opisu stanu sprawy, pod przepisy prawa podatkowego mające w sprawie zastosowanie, a rozstrzygnięcie zawarte w interpretacji stanowi odpowiedź na postawione przez Gminę pytanie.

9. Wobec zasadności zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

10. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.

s. H. Sęk s. R. Wiatrowski s. M. Kołaczek