Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1094/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 7a, art. 51 ust. 1 , art. 51 ust. 7
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 13 marca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Grosińska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.), , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2019 roku sprawy ze skargi B. C. i P. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. nr [...], znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania prowadzonego w sprawie przebudowy lokalu mieszkalnego oddala skargę. A. P.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję organu I instancji i umorzył w całości postępowanie prowadzone w sprawie polegającej na przebudowie lokalu mieszkalnego nr 12a w budynku wielorodzinnym mieszkalnym zlokalizowanym na terenie nieruchomości w Ł. przy ul. A nr 90 (dz. Nr [...], obręb [...]).

Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 4 października 2016 r. P. C. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. o przeprowadzenie kontroli prawidłowości wykonania robót budowlanych wykonanych przez R. P. w lokalu mieszkalnym nr 12a usytuowanym na drugim piętrze czterokondygnacyjnego budynku mieszkalnego wielorodzinnego posadowionego przy ul. A nr 90 w Ł.

W dniu 23 listopada 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. przeprowadził czynności kontrolne w lokalu nr 12a przy ul. A nr 90 w Ł., stanowiącym odrębną nieruchomość, będącym własnością R. P. W toku czynności stwierdzono, że pierwotnie lokal składał się z przedpokoju, kuchni, łazienki i dwóch pokoi o powierzchni użytkowej 66,80 m2. W 2014 r. R. P. dokonał przebudowy, polegającej na wydzieleniu ścianką typu lekkiego K-G w pomieszczeniu kuchni pomieszczenia łazienki o wymiarach 1,8 x 1,7 m i wysokości 3,2 m, oraz pomieszczenia sypialni o wymiarach 3,2 x 2,75 m i wysokości 3,2 m. W pomieszczeniu łazienki zainstalowano kocioł gazowy dwufunkcyjny z zamkniętą komorą spalania i podłączono do przewodu kominowego rurą kwasoodporną z podwójnym płaszczem, kabinę prysznicową, miskę sedesową z rozdrabniaczem i umywalkę. W pomieszczeniu łazienki widoczna jest kratka wentylacyjna. W pomieszczeniu łazienki rozbudowano instalację wodno-kanalizacyjną, elektryczną i wentylacyjną. We wszystkich pokojach i łazience zamontowano grzejniki panelowe z głowicami termostatycznymi. Dawne pomieszczenie łazienki zostało zaadaptowane na pomieszczenie kuchni. W pomieszczeniu kuchni zainstalowano kuchnię gazową czteropalnikową, zlewozmywak jednokomorowy oraz przepływowy podgrzewacz wody. Przebudowano instalację wodną, kanalizacyjną i elektryczną. Wszystkie instalacje podczas kontroli były zakryte. Ponadto stwierdzono wykonanie nowych podłóg z płyty OSB przykrytych deskami, oraz instalacji elektrycznej z lokalu do komórki. Przebudowa nie była zgłaszana do organów architektoniczno-budowlanych. W dniu oględzin roboty budowlane były zakończone. Załączniki do protokołu stanowiła dokumentacja fotograficzna, a także dostarczone przez R. P. i zarządcę nieruchomości - "A" Sp. c. kopie dokumentów w postaci projektu budowlanego przebudowy wewnętrznej instalacji gazowej w lokalu mieszkalnym nr 12a przy ul. A [...] z dnia [...] r., oświadczenia kierownika budowy o zakończeniu budowy wraz z załącznikami, umowy o zarządzanie nieruchomością wspólną z dnia 22 marca 2013 r. oraz protokołów instalacji gazowej, kominiarskiego i elektrycznego.

W toku czynności kontrolnych z dnia 23 listopada 2016 r. R. P. złożył oświadczenie, w którym wskazał, iż pozostaje właścicielem lokalu nr 12a przy ul. A nr 90 w Ł. i w 2014 r. dokonał w nim przebudowy polegającej na wydzieleniu w pomieszczeniu kuchni pomieszczenia łazienki i sypialni. Dawne pomieszczenie łazienki zaadaptował na pomieszczenie kuchni. Przebudował również instalację elektryczną, wodną, kanalizacyjną oraz wentylacyjną. Wykonana przebudowa nie była zgłaszana do organów administracji architektoniczno-budowlanej.

Pismem z dnia 24 października 2016 r. Urząd Miasta Ł., Departament Architektury i Rozwoju, Wydział Urbanistyki i Architektury, poinformował Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., że w bieżących rejestrach oraz zasobach archiwalnych urzędu brak jest dokumentacji dotyczącej przebudowy lokalu nr 12a przy ul. A nr 90 w Ł., za wyjątkiem decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...] o pozwoleniu na montaż-rozbudowę instalacji gazowej.

Pismem z dnia 1 grudnia 2016 r. organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego "w sprawie polegającej na przebudowie lokalu mieszkalnego nr 12a w budynku wielorodzinnym mieszkalnym zlokalizowanym na terenie nieruchomości w Ł. przy ul. A. nr 90 (dz. nr 114/1, obręb [...])".

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. nakazał R. P. w terminie do dnia 15 marca 2017 r. obowiązek dostarczenia opracowanej przez osoby uprawnione ekspertyzy technicznej prawidłowości wykonania (wraz ze wskazaniem jednoznacznego sposobu usunięcia ewentualnych nieprawidłowości) robót budowlanych polegających na przebudowie lokalu mieszkalnego nr 12a w budynku mieszkalnym wielorodzinnym na nieruchomości w Ł. przy ul. A nr 90 (działka nr ew. 114/1, obręb [...]), w zakresie robót ogólnobudowlanych, instalacji wodno-kanalizacyjnej, elektrycznej oraz wentylacji.

Przedmiotowa ekspertyza została złożona do akt sprawy w dniu 15 marca 2017 r., a uzupełniona następnie w dniu 10 kwietnia 2017 r. Inwestor przedłożył organowi stopnia powiatowego poprawioną ekspertyzę techniczną oraz trzy egzemplarze projektu technicznego prawidłowości wykonania robót budowlanych polegających na przebudowie lokalu mieszkalnego, które sporządzili: mgr inż R. K., ustanowiony przez Wojewodę [...] Rzeczoznawcą Budowlanym w specjalności konstrukcyjno-budowlanej w zakresie konstrukcji w budownictwie kubaturowym, tradycyjnym i uprzemysłowionym (członek [...]), inż. E. D. upr. nr [...] posiadająca uprawnienia w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, mgr inż. M. G. upr. Nr [...], posiadający uprawnienia w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych kanalizacyjnych, oraz W. S. upr. Nr [...], posiadający uprawnienia w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych. Z powyższych dokumentów wynika, że ogólny stan techniczny lokalu ocenia się jako dobry. Elementy konstrukcyjne i wykończeniowe nie wykazują istotnych uszkodzeń i nie wymagają napraw ani zabezpieczeń. Roboty budowlane w zakresie instalacji sanitarnych i elektrycznych są w dobrym stanie, bezpieczne dla użytkowników i zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną i obowiązującymi przepisami. Instalacje wodno-kanalizacyjne są szczelne, sprawne i nadają się do eksploatacji, zaś w zakresie instalacji wentylacyjnych i gazowych również nie stwierdzono nieprawidłowości czy przeciwwskazań do eksploatacji. W odniesieniu do przeprowadzonych prac ogólnobudowlanych ekspertyza zawiera wykaz uchybień, na które składają się: zastosowanie stolarki drzwiowej o nieprawidłowych wymiarach w odniesieniu do drzwi wejściowych do lokalu (jest 80/200 cm, podczas gdy winno być 90/200 cm), pomieszczenia oznaczonego numerem 3 obok łazienki (jest 70/200 cm, podczas gdy winno być 80/200 cm), pomieszczenia łazienki (jest 60/200 cm, podczas gdy winno być 80/200 cm), pomieszczenia kuchni (jest 70/200 cm, podczas gdy winno być 50/200 cm). Dodatkowo stwierdzono zbyt małą szerokość korytarza przy łazience, wynoszącą średnio 80-82 cm (podczas gdy winno być średnio 90 cm), zbytnią długość tegoż korytarza wynoszącą 188 cm (podczas gdy winno być do 150 cm), jak również zbyt małą szerokość pomieszczenia kuchni wynoszącą średnio 169 cm (podczas gdy winno być minimum 240 cm). Jednocześnie wskazano na prawidłowość wykonania ścianki działowej ze sztuką budowlaną.

W tak ustalonym stanie faktycznym w dniu 19 maja 2017 r. organ I instancji decyzją nr [...] nakazał R. P., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo Budowlane, wykonanie robót budowlanych polegających na:

(1) Zdemontowaniu drzwi wejściowych o lokalu o wymiarach 80/200 cm otwieranych na zewnątrz i zamontowaniu drzwi o wymiarach 90/200 cm otwieranych do wnętrza lokalu,

(2) Zdemontowaniu drzwi wejściowych do pomieszczenia nr 3, obok łazienki, o wymiarach 70/200 cm i zamontowaniu drzwi wymiarach 80/200 cm, przy czym drzwi muszą być zamontowane w miejscu, gdzie długość korytarza wynosi 149 cm,

(3) Zdemontowaniu drzwi wejściowych do łazienki, o wymiarach 60/200 cm i zamontowaniu drzwi o wymiarach 80/200 cm,

(4) Zdemontowaniu drzwi wejściowych do spiżarki, o wymiarach 70/200 cm i zamontowaniu drzwi o wymiarach 80/200 cm,

(5) Zdemontowaniu ścianki działowej K-G pomiędzy przedpokojem a łazienką,

(6) Zamontowaniu nowej ścianki z K-G pomiędzy przedpokojem a łazienką, przesuwając jej lokalizację w kierunku łazienki tak, aby wymiar korytarza w świetle ścian wynosił 90 cm,

(7) Zamontowaniu zlewozmywaka w pomieszczeniu pokoju z aneksem kuchennym wraz z instalacją wod.-kan.,

(8) Zainstalowaniu kratki wentylacyjnej oraz podłączeniu okapu kuchennego w pomieszczeniu pokoju z aneksem kuchennym do przewodu kominowego, w celu doprowadzenia wykonanych samowolnie robót budowlanych, polegających na przebudowie mieszkania nr 12a w budynku mieszkalnym wielorodzinnym na nieruchomości w Ł. Przy A nr 90 do stanu zgodnego z prawem, zgodnie z Ekspertyzą Techniczną, którą opracowała inż. E. D., mgr inż. M. G., W. S., stanowiącej załącznik do wydanej decyzji, w terminie do dnia 30 sierpnia 2017 r.

Odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji złożył R. P., podkreślając, że w toku prac nie doszło do jakiejkolwiek ingerencji w konstrukcję budynku, a zmiany polegały jedynie na aranżacji wnętrza przez osoby uprawnione do wykonywania prac określonego rodzaju, przy zastosowaniu materiałów i urządzeń posiadających należyte atesty.

Następnie pismem z dnia 9 czerwca 2017 r. organ I instancji wezwał R. P. do uzupełnienia w terminie 14 dni złożonej dokumentacji, mającej stanowić wykonanie obowiązku wynikającego z postanowienia organu I instancji nr [...] z dnia [...] r., poprzez odniesienie się co do izolacji akustycznej i paraizolacyjnej stropu nad I piętrem budynku, ze szczególnym uwzględnieniem pomieszczenia łazienki, analizę zamontowanego WC z rozdrabniaczem w zakresie podłączenia urządzenia do pionu kanalizacyjnego z analizą wpływu na pozostałe urządzenia podłączone do pionu w poszczególnych lokalach, w kontekście zgłaszanych przez P. C. bulgotania i wydzielania przykrych zapachów ze zlewozmywaka z pomieszczenia kuchni w lokalu mieszkalnym nr 9a, a także odniesienie się co do mat pochłaniających część ewentualnych wibracji rozdrabniacza.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zlecił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Ł. uzupełnienie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie poprzez przeprowadzenie dodatkowych czynności wyjaśniających na nieruchomości celem zweryfikowania, czy w czasie dokonywania przez R. P. wymiany drzwi wejściowych do lokalu nr 12a w budynku przy ul. A nr 90 w Ł. doszło do zmiany szerokości otworu drzwiowego oraz sposobu ich otwierania (wewnątrz/na zewnątrz lokalu), oraz celem zweryfikowania zgodności obecnie istniejącego rozwiązania w zakresie drzwi wejściowych do lokalu nr 12a o wymiarach 80/200 cm otwieranych na zewnątrz z wymogami ochrony przeciwpożarowej na klatce schodowej, w której znajduje się tenże lokal w budynku przy ul. A nr 90 w Ł., określonymi w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W wykonaniu przedmiotowego obowiązku organ I instancji przekazał protokoły z czynności wyjaśniających przeprowadzonych w dniach 10 sierpnia 2017 r. i 14 września 2017 r. wraz z załączoną doń dokumentacją fotograficzną oraz szkicami sytuacyjnymi, a także dokumentację archiwalną pozyskaną od zarządcy nieruchomości, z której wynika m. in. sukcesywna zmiana w całym przedmiotowym budynku szerokości, wysokości i kierunków otwierania drzwi do korytarzy, jak i poszczególnych lokali.

W toku czynności kontrolnych przeprowadzonych przez organ I instancji na nieruchomości usytuowanej przy ul. A nr 90 w Ł. w dniu 10 sierpnia 2017 r., stwierdzono m.in., że "Lokal nr 12a jest położony na II piętrze czterokondygnacyjnego budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Właścicielem lokalu jest Pan R. P. (...). Inwestor wymienił drzwi wejściowe do lokalu na nowe o wymiarze 80/200cm otwierane na korytarz w 2014 r. Do lokalu nr 12 wchodzi się z korytarza o wymiarach 1,84m x 1,44-1,48m. Z korytarza są dwa wejścia do lokalu nr 12a i 12. Po pełnym otwarciu drzwi, które wykładają się na ścianę korytarza, odległość od ściany przeciwległej do otwartych drzwi jest 1,32m i 1,36m. Szerokość drogi ewakuacyjnej przy pełnym otwarciu drzwi wynosi 1,32-1,36 m. Według oświadczenia inwestora poprzednie - stare drzwi były o wymiarach 80/200 cm i otwierały się na zewnątrz lokalu. Z klatki schodowej wchodzi się do korytarza o wymiarach 1,40 x 1,48 m, z którego jest wejście do lokali nr 12 i 12a". Załącznik do protokołu stanowi szkic sytuacyjny i dokumentacja fotograficzna. Podczas uzupełniających czynności w dniu 14 września 2017 r. organ I instancji stwierdził dodatkowo m.in., iż: "(...) Oryginalne drzwi wejściowe z klatki schodowej do korytarza są drzwiami dwuskrzydłowymi o wymiarach 1,2m x 2,40 otwierane do środka. Drzwi te są na I i II p. Na III p. zdemontowano drzwi drewniane dwuskrzydłowe otwierane do środka i zamontowano drzwi o wymiarach 90 x 200 otwierane na zewnątrz. Na IIIp. drzwi wejściowe do lokalu nr 15 są drzwiami jednoskrzydłowymi o wymiarach 80/200 otwieranymi na zewnątrz, drzwi do lokalu nr 15a są drzwiami jednoskrzydłowymi o wymiarach 80/200 otwieranymi do wewnątrz lokalu. Na I p. nie można było ustalić, jakie są drzwi wejściowe do lokalu nr 9 i 9a, ponieważ drzwi wejściowe z klatki schodowej do korytarza były zamknięte". Do protokołu załączono szkic sytuacyjny i dokumentację fotograficzną.

Biorąc pod uwagę powyższe, decyzją nr [...] z dnia [...] r. organ II instancji uchylił w całości decyzję organu I instancji nr [...] z dnia [...] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy wskazał m.in na konieczność precyzyjnego określenia, jakie roboty budowlane zostały wykonane przez inwestora oraz czy wymagały one uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej, zobowiązując organ I instancji w ponownie prowadzonym postępowaniu do ponownej oceny charakteru robót budowlanych wykonanych przez R. P. w 2014 r. w lokalu mieszkalnym nr 12a usytuowanym w budynku przy ul. A nr 90 w Ł., w kontekście zasadności uznania ich za przebudowę w rozumieniu art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane.

Pismem z dnia 7 marca 2018 r. organ I instancji wezwał administratora nieruchomości przy ul. A nr 90 w Ł. - A S.C., M. J., J. S., B. W. i K. J., do złożenia wyjaśnień dotyczących stanu technicznego budynku posadowionego na przedmiotowej nieruchomości, zobowiązując do przedłożenia dokumentacji w postaci książki obiektu budowlanego, przeglądu rocznego i pięcioletniego ogólnobudowlanego (lub innych dokumentów związanych z prowadzonymi robotami np. stropów) z oświadczeniami o wykonaniu zaleceń wynikających z ww. protokołów, kopii uchwały wspólnoty mieszkaniowej o wyborze zarządu oraz umowy o zarządzanie nieruchomością. W wykonaniu nałożonego zobowiązania zarządca przedłożył do akt sprawy opinię o stopniu zużycia przedmiotowego budynku wykonaną przez dr inż J. K. w 1999 r. oraz wyciąg z inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej obiektu wykonanej w lutym 1996 r.

Pismem z dnia 21 marca 2018 r. organ I instancji ponownie wezwał R. P. do uzupełnienia w terminie 14 dni złożonej dokumentacji, mającej stanowić wykonanie obowiązku wynikającego z postanowienia organu stopnia powiatowego nr [...] z dnia [...] r.

W dniu 18 kwietnia 2018 r. do akt sprawy organu I instancji wpłynęło pismo P. C., w treści którego zawarto merytoryczne uwagi do problematyki akustyki między lokalami oznaczonymi numerami 9a i 12a w budynku przy ul. A. nr 90 w Ł., sygnalizując konieczność uzupełnienia złożonej przez R.P. ekspertyzy o wyjaśnienie szczegółowo wskazanych okoliczności (jak np. średnica pionu w budynku). Według wnoszącego pismo sporne roboty budowlane wykonane przez R. P. w 2014 r. w należącym doń lokalu mieszkalnym stanowiły "kapitalny remont, w tym samowolną przebudowę".

W dniu 30 kwietnia 2018 r. do akt sprawy organu stopnia powiatowego wpłynęło pismo pełnomocnika R. P. stanowiące merytoryczną polemikę z zasadnością zobowiązania do złożonej na wcześniejszym etapie postępowania ekspertyzy technicznej, albowiem z dokumentów posiadanych już przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. wprost wynika, że wskutek wykonanych spornych robót budowlanych izolacja akustyczna stropu nie pogorszyła się, a wręcz poprawiła. W odpowiedzi na przedmiotowe wystąpienie, pismem z dnia 10 maja 2018 r. organ I instancji poinformował pełnomocnika strony, iż uzupełnienie ekspertyzy pozostaje konieczne dla wyjaśnienia zaistniałych w sprawie wątpliwości, w tym wątpliwości zgłaszanych przez P. C.

Jednocześnie pismem datowanym na ten sam dzień, organ I instancji wezwał E. D. do udzielenia wyjaśnień i złożenia oświadczenia dotyczącego uzupełnienia braków i nieścisłości w opracowanej przezeń ekspertyzie. Przedmiotowe wezwanie skierowano również do pełnomocnika R. P.

W dniu 22 maja 2018 r. w siedzibie organu I instancji stawili się E. D. i R. P. Z treści protokołu wynika, iż brak uzupełnienia przez E. D. opracowanej przezeń ekspertyzy spowodowany był oczekiwaniem na odpowiedź organu I instancji na argumentację podniesioną przez pełnomocnika R. P. Nadto R. P. oświadczył, iż: "w trakcie remontu mieszkania zostały wykonane n/w prace w zakresie podłóg i instalacji sanitarnej: - zdemontowano stary parkiet i płyty paździerzowe w pokojach nie ruszając desek przybitych do belek, - wypoziomowano poprzez wkręty dystansowe i płytę OSB podłoże i położono na płytach OSB deskę podłogową, - w starej kuchni (obecnie łazience) zerwano płytki PCV i płytę paździerzową w ich miejsce tak jak w pokojach: wkręty, płyta OSB, folia, wylewka zabezpieczona płynem "Sopro" i na tym terakota, - w starej kuchni (obecnie łazienka) w połowie była wylewka, a w drugiej części płyta paździerzową na deskach podłogowych i płytki PCV; zostały zdjęte płytki PCV i płyta paździerzową. Na to położono folię, wylewkę, zabezpieczono płynem Sopro i położono terakotę. W pomieszczeniu nowej łazienki zamontowano sedes z rozdrabniaczem ze stelażem "Saniwall Pro" z podłączeniem kabiny prysznicowej. Istniejące podłączenie do pionu było zbyt wysoko (ok. 30 cm), abym mógł odprowadzić ścieki z WC i brodzika, dlatego zainstalowałem rozdrabniacz. Zgłoszone uwagi co do głośności odpływu ścieków (bulgotanie w umywalkach i zlewach) zlikwidowane zostało poprzez instalację napowietrzaczy przy syfonach. W całym mieszkaniu nie były zrywane deski na belkach, ani nie były usuwane warstwy między belkami. Odnośnie instalacji gazowej został wykonany projekt, pozwolenia na budowę, zgodnie z którym zostały wykonane prace. Został wykonany odbiór. Projekt przewidywał nowy układ pomieszczeń".

W dniu 1 czerwca 2018 r. do akt sprawy organu stopnia powiatowego wpłynęło pismo B. C. i P. C. stanowiące zapis relacji z ich spotkania z inspektorem prowadzącym postępowanie w organie I instancji, przeprowadzonego w dniu 29 maja 2018 r., uzupełniony uwagami dotyczącymi m.in. działań o charakterze immisji pochodzących z lokalu należącego do R. P.

Decyzją nr [...] z dnia [...] r., działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i art. 104 § 1 k.p.a., organ I instancji nakazał R. P. "doprowadzenie wykonanych robót budowlanych w lokalu mieszkalnym nr 12a na II piętrze w budynku mieszkalnym wielorodzinnym zlokalizowanym na terenie nieruchomości w Ł. przy ul. A nr 90, do stanu poprzedniego poprzez: - demontaż ścianki działowej typu lekkiego z K-G wraz z drzwiami wydzielającej obecne pomieszczenie łazienki, - demontaż w obecnym pomieszczeniu łazienki urządzeń sanitarnych - kabiny prysznicowej, muszli sedesowej z rozdrabniaczem, umywalki wraz z likwidacją instalacji wod.-kan. oraz demontażem instalacji elektrycznej oświetleniowej w pomieszczeniu łazienki, - wykonanie ścianki działowej wraz z montażem drzwi pomiędzy przedpokojem a kuchnią przywracającej dawny podział i funkcje pomieszczeń, - demontaż instalacji gazowej wraz z kuchnią gazową w pomieszczeniu obecnej kuchni i montaż urządzenia wraz z instalacjami w pomieszczeniu przywróconym do funkcji kuchni (obecnie łazienka), - przywrócenie funkcji łazienki w obecnym pomieszczeniu kuchni wraz z urządzeniami i ich podłączeniem".

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał m.in., że do dnia wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia R. P. nie uzupełnił uprzednio złożonej ekspertyzy o kwestie akustyki i sprawności zainstalowanych urządzeń, wobec czego nie jest możliwe "zalegalizowanie wykonanych w lokalu 12a robót budowlanych", zwłaszcza w terminie wyznaczonym do załatwienia sprawy przez organ stopnia wojewódzkiego. W konsekwencji organ I instancji pozostawać miał zobowiązany do orzeczenia nakazu przywrócenia lokalu do stanu poprzedniego.

Odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji wnieśli B. C. i P. C., podnosząc, iż została wydana decyzja nakazu przywrócenia lokalu mieszkalnego oznaczonego nr 12a do stanu poprzedniego z przyczyn natury formalnej, z pominięciem "przyczyn natury merytorycznej", w tym zwłaszcza pominięciu okoliczności przepustowości pionu w obecnym pomieszczeniu łazienki w lokalu należącym do R.P., zwiększenia ilości odbieranej wody z kilku urządzeń sanitarnych, problematyki drzwi wejściowych do lokalu otwieranych na zewnątrz, braku przedłożenia przez R. P. projektu instalacji elektrycznej, jak również brak określenia terminu, w którym obowiązek winien zostać wykonany przez zobowiązanego. Załącznik do odwołania stanowił oryginał pisma skarżących doręczonego do organu I instancji w dniu 1 czerwca 2018 r.

W uzupełnieniu odwołania, w dniu 20 sierpnia 2018 r. do akt sprawy organu II instancji wpłynęło kolejne pismo B. C. i P. C., w treści którego zasygnalizowali wątek "nowego rodzaju immisji" w postaci głośnej pracy "jakiegoś urządzenia" w mieszkaniu R. P., prosząc o zwrócenie uwagi na ten problem, również "pod kątem konieczności dokonywania przeglądów kotłów kondensacyjnych", i wskazanie "jakiej średnicy rura instalacji wodnej zasila kocioł kondensacyjny w łazience sąsiadów nad naszą kuchnią oraz z którego pionu jest zasilana". Nadto odwołujący stwierdzili, że "w stropie nie ma żadnego wypełnienia". Załączniki do pisma, jak wskazał organ, stanowiły: niepodpisany dokument zatytułowany "Oświadczenie", mający stanowić "Kopię części treści oświadczenia przekazanego Dzielnicowemu", jak również płyta DVD, na której znajdują się dwa pliki danych: jeden w formacie .wpl stanowiący listę odtwarzania pakietu Windows Media, oraz jeden w formacie .mp4 z materiałem filmowym, na którym słyszalny jest dźwięk urządzenia pracującego prawdopodobnie w innym lokalu mieszkalnym, aniżeli znajduje się osoba nagrywająca film.

Nadto odwołanie od decyzji organu I instancji złożył R. P., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Pełnomocnik zarzucił organowi I instancji nieuwzględnienie ekspertyz technicznych zebranych w toku postępowania, w szczególności mgr inż. R. K. z marca 2017 r., inż. E. D. z kwietnia 2017 r., które dotyczyły prawidłowości wykonania robót budowlanych w lokalu nr 12a, niewykonanie zaleceń przekazanych przez organ II instancji w zakresie dokonania precyzyjnej oceny i kwalifikacji wykonanych robót według definicji legalnej przebudowy, a także bezpodstawne zobowiązanie R. P. do sporządzenia nowych ekspertyz technicznych, w szczególności w odniesieniu do izolacji akustycznej stropu, choć zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazywać ma, że inwestor nie dokonywał żadnych robót, które mogłyby izolacyjność akustyczną pogarszać.

Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu powyższych odwołań uchylił w całości decyzję organu I instancji i umorzył w całości postępowanie prowadzone w sprawie polegającej na przebudowie lokalu mieszkalnego nr 12a w budynku wielorodzinnym mieszkalnym zlokalizowanym na terenie nieruchomości w Ł. przy ul. A nr 90 (dz. nr 114/1, obręb [...]).

Rozpoznając sprawę organ II instancji zwrócił uwagę na normę art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), stwierdzając przy tym, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajdzie kodeks postępowania administracyjnego w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej wzmiankowaną ustawą. Jednocześnie organ podkreślił, że w myśl przepisu art. 26 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz. U. poz. 2255) w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 stycznia 2017 r. stosuje się przepisy ustawy Prawo budowlane sprzed nowelizacji dokonanej przedmiotową ustawą, za wyjątkiem art. 36a, art. 48 i art. 49b ustawy Prawo budowlane, które w takiej sytuacji stosuje się w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.

Następnie organ odwoławczy, odwołując się do treści art. 51 ust. 1 pkt 1 i art.51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, wskazał, że kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma określenie charakteru prawnego robót budowlanych wykonanych przez R.P. w lokalu mieszkalnym nr 12a w budynku mieszkalnym usytuowanym na nieruchomości przy ul. A. nr 90 w Ł. Stwierdził przy tym, że zakres spornych prac budowlanych co do zasady nie budzi wątpliwości. Strona sama przyznała, że w 2014 r. dokonała wydzielenia w pomieszczeniu kuchni pomieszczenia łazienki i sypialni, zaadaptowała dotychczasową łazienkę na pomieszczenie o funkcji kuchennej, a także przebudowała instalację elektryczną, wodną, kanalizacyjną oraz wentylacyjną. Nadto wymieniono drzwi wejściowe do lokalu. W dniu 22 maja 2018 r. R. P. doprecyzował zakres robót wykonanych w zakresie podłóg, a także instalacji gazowej i sanitarnej. Organ II instancji dodał przy tym, że taki zakres robót budowlanych został przez organ I instancji zakwalifikowany jako przebudowa, które to ustalenie legło u podstaw prowadzenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy wskazał, że w końcowej części uzasadnienia decyzji nr [...] z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wprost wskazał na wątpliwości związane z charakterem prawnym robót budowlanych objętych postępowaniem prowadzonym przez organ I instancji.

W odniesieniu do powyższego organ II instancji powołując się na treść art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane, stwierdził, iż z legalnej definicji przebudowy wynika, że przebudową będą wyłącznie takie roboty budowlane, które zmieniają parametry techniczne obiektu budowlanego, takie jak na przykład występujące w obiekcie obciążenia. Organ II instancji podkreślił przy tym, że stanowiący odrębną nieruchomość lokal mieszkalny znajdujący się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym nie jest samodzielnym obiektem budowlanym. Dodał przy tym, że możliwość uznania tym samym robót budowlanych wykonanych w danym lokalu za przebudowę obiektu ograniczyć należy zatem wyłącznie do tych stanów faktycznych, w których wskutek wykonanych prac dokonano - ingerencji w elementy konstrukcyjne budynku, co może rzeczywiście wpływać na bezpieczeństwo zdrowia i życia ludzi użytkujących obiekt.

Ponadto organ II instancji stwierdził, iż znane jest mu wcześniejsze stanowisko orzecznictwa sądownictwa administracyjnego, zgodnie z którym "wydzielenie pomieszczenia wraz z realizacją instalacji wodnokanalizacyjnej, grzewczej i elektrycznej uznać należy za przebudowę budynku, która wymaga uzyskania pozwolenia na budowę" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2014 r., II OSK 1033/13, Lex nr 1592110), jednakże w ocenie organu, przy kwalifikacji poszczególnych rodzajów robót uwzględnić należy również zmiany stanu prawnego dokonane w zakresie liberalizacji obowiązków inwestorów, np. przy wykonywaniu robót budowlanych polegających na budowie instalacji elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, klimatyzacyjnych i telekomunikacyjnych wewnątrz użytkowanego budynku (art. 29 ust. 1 pkt. 27 ustawy Prawo budowlane). Zdaniem organu odwoławczego, wbrew poczynionym wskazaniom, organ I instancji zaniechał stosownej analizy w tym zakresie, poprzestając jedynie na lakonicznym sformułowaniu, iż "roboty budowlane polegające na przebudowie mieszkania wykonano bez występowania do organu administracji architektoniczno-budowlanej", bez wyjaśnienia przesłanek, które uzasadniać miałyby tego rodzaju wniosek. W ocenie organu II instancji konstatacja tego rodzaju pozostaje nieuprawniona, a zakres robót budowlanych wykonanych przez R. P. nieingerujących w żaden sposób w elementy konstrukcyjne budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. A nr 90 w Ł., z przyczyn wskazanych wyżej, nie pozwala na zakwalifikowanie ich jako przebudowy w rozumieniu ustawy Prawo budowlane.

Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że niezależnie jednak od uwag poczynionych wyżej, w pełni podziela dominujące stanowisko orzecznictwa sądów administracyjnych, wyrażone w uchwale 7 Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2016 r. (II OPS 1/16, Lex nr 2116795). W odniesieniu do powyższego organ odwoławczy dodał, że jakkolwiek bowiem niemożność zakwalifikowania spornych robót budowlanych jako przebudowy rozumianej w sposób określony w art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane, powoduje nieziszczenie się hipotezy statuowanej normą § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 z późn. zm.), zgodnie z którym przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, normy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, wymiarów schodów, o których mowa w § 68 ust. 1 i 2, a także oświetlenia awaryjnego, o którym mowa w § 181, stosuje się, z uwzględnieniem § 2 ust. 2, również do użytkowanych budynków istniejących, które na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi (§ 207 ust. 2 rozporządzenia). Jednocześnie stosownie do § 16 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. z 2010 r., nr 109, poz. 719) użytkowany budynek istniejący uznaje się za zagrażający życiu ludzi, gdy występujące w nim warunki techniczne nie zapewniają możliwości ewakuacji ludzi, przy czym podstawą do stwierdzenia tego typu okoliczności może być np. szerokość przejścia, dojścia lub wyjścia ewakuacyjnego albo biegu bądź spocznika klatki schodowej służącej ewakuacji, mniejsza o ponad jedną trzecią od określonej w przepisach techniczno-budowlanych.

Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji winien w sposób jednoznaczny wyjaśnić wszelkie wątpliwości, co do prawidłowości wykonanych robót budowlanych ze sztuką budowlaną oraz przepisami techniczno-budowlanymi, a także dokonać oceny istotności ewentualnych stwierdzonych niezgodności. Organ II instancji dodał przy tym, że w toku postępowania dowodowego inwestor przedłożył do akt sprawy ekspertyzę techniczną oraz trzy egzemplarze projektu technicznego prawidłowości wykonania robót budowlanych polegających na "przebudowie" lokalu mieszkalnego. Z dokumentów tych, w ocenie organu II instancji wynika, iż ogólny stan techniczny lokalu ocenia się jako dobry. Elementy konstrukcyjne i wykończeniowe nie wykazują istotnych uszkodzeń i nie wymagają napraw ani zabezpieczeń. Roboty budowlane w zakresie instalacji sanitarnych i elektrycznych są w dobrym stanie, bezpieczne dla użytkowników i zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną i obowiązującymi przepisami. Instalacje wodno-kanalizacyjne są szczelne, sprawne i nadają się do eksploatacji, zaś w zakresie instalacji wentylacyjnych i gazowych również nie stwierdzono nieprawidłowości, czy przeciwwskazań do eksploatacji. W odniesieniu do przeprowadzonych prac ogólnobudowlanych ekspertyza zawiera wykaz niewielkich uchybień, na które składają się: zastosowanie stolarki drzwiowej o nieprawidłowych wymiarach w odniesieniu do drzwi wejściowych do lokalu, pomieszczenia oznaczonego numerem 3 obok łazienki, pomieszczenia łazienki, oraz pomieszczenia kuchni. Dodatkowo stwierdzono zbyt małą szerokość korytarza przy łazience, zbytnią długość tegoż korytarza, jak również zbyt małą szerokość pomieszczenia kuchni.

W odniesieniu do powyższego organ II instancji wskazał, że stwierdzone wyżej nieprawidłowości względem norm zawartych w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie mogą zostać uznane za istotne i w żaden sposób nie wpływają na bezpieczeństwo użytkowania lokalu mieszkalnego nr 12a, zwłaszcza w kontekście bezpieczeństwa pożarowego i skutecznej możliwości ewakuacji z lokalu. Tożsama ocena zawarta została w pkt 3 wniosków zawartych w ekspertyzie technicznej mgr inż R. K. Wnioski ekspertyzy nie zostały w toku postępowania dowodowego skutecznie podważone, wobec czego brak jest podstaw do ich kwestionowania. Zdaniem organu, przedmiotowa uwaga nie traci na swojej aktualności również w odniesieniu do rozwiązania zastosowanego przez R. P. w zakresie drzwi wejściowych do należącego doń lokalu mieszkalnego. Wymienienie przez inwestora drzwi na otwierane na zewnątrz mieszkania, tj. na (wg oświadczenia) takie same, jakie istniały wcześniej, nie wpłynęło na warunki bezpieczeństwa użytkowników, tym bardziej, że taki sam mechanizm otwierania drzwi zastosowany jest również w innych lokalach w budynku, w tym także na innych piętrach.

Wychodząc z powyższych przesłanek organ II instancji nie stwierdził istnienia stanu zagrożenia bezpieczeństwa życia lub zdrowia ludzi wskutek robót budowlanych wykonanych przez R. P. w lokalu mieszkalnym oznaczonym nr 12a w budynku mieszkalnym wielorodzinnym usytuowanym na nieruchomości przy ul. A nr 90 w Ł. Mając również na uwadze, że sporne roboty zostały wykonane w sposób zgodny z obecnie obowiązującymi przepisami oraz sztuką budowlaną, organ odwoławczy stwierdził, że zachodzi brak podstaw do prowadzenia postępowania naprawczego w trybie art. 50-51 ustawy Prawo budowlane.

Jednocześnie odnosząc się do odwołania R. P., organ II instancji podzielił podniesioną przez jego pełnomocnika argumentację na poparcie zarzutów w nim sformułowanych. Natomiast w kwestii zarzutów stawianych organowi I instancji przez B. C. i P. C. w zakresie uchylenia się od merytorycznego rozpatrzenia sprawy i wyjaśnienia podnoszonych przez skarżących okoliczności, organ odwoławczy podkreślił, iż wysuwane wnioski dotyczą okoliczności prawnie irrelewantnych z punktu widzenia postępowania administracyjnego prowadzonego przed organami nadzoru budowlanego. Zdaniem organu, wbrew twierdzeniom stron, postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało w sposób wyczerpujący, a poczynione ustalenia nie dały podstaw do kwestionowania tak legalności, jak i prawidłowości wykonania spornych robót budowlanych na gruncie obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane. Wszelkie zaś sprawy o charakterze cywilnoprawnym wynikłe na tle sporów związanych z immisjami z lokalu sąsiedniego nie należą do administracyjnej drogi postępowania i podlegają kognicji sądów powszechnych.

Skargę na powyższą decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnieśli B.C. i P. C., podnosząc, iż w ich ocenie zakres robót wykraczał poza definicję remontu. Zdaniem skarżących zmiany w lokalu mieszkalnym nr 12a polegały na zmianie funkcji pomieszczeń, a w ich efekcie mieszkanie skarżących było zalane dwukrotnie, w odstępie 8 miesięcy. Dodali, że zalanie miało miejsce w pionie przewidzianym na kuchnię, w związku z nowym usytuowaniem łazienki w lokalu nr 12a.

Ponadto skarżący zwrócili uwagę, że architekci projektujący budynek (ponad 100 lat temu), wyznaczyli miejsca z przeznaczeniem na kuchnie i pomieszczenia sanitarne, poprzez rozmieszczenie odpowiedniej instalacji kanalizacyjnej o dwóch różnych przekrojach. Przy założeniu, że ścieki z pomieszczeń kuchennych spływają pionem 75 mm, a ścieki i fekalia z pomieszczeń sanitarnych, spływają pionem 110 mm.

Skarżący wskazali również, że w obecnym usytuowaniu łazienki w mieszkaniu 12a, znajduje się m.in. pomporozdrabniacz, do którego podłączona jest miska sedesowa i kabina prysznicowa. Podczas pracy pomporozdrabniacza, powstaje podciśnienie w pionie, które powoduje bulgotanie w zlewozmywaku w kuchni skarżących. Skarżący zwrócili również uwagę na uciążliwości powodowane pracą pomporozdrabniacza, tj. hałas urządzenia, wibracje, bulgotanie w zlewozmywaku w kuchni.

W dalszych motywach skargi skarżący podnieśli, że według dostępnych informacji na stronie producentów, a także w wielu artykułach pomporozdrabniacz jest urządzeniem, które może wydalać ścieki i fekali nawet na odległość 100 metrów i w tym samym skierować je do właściwego miejsca w przypadku lokalu mieszkalnego nr 121, występuje pion 110 mm, który jest oddalony o kilka metrów. Ponadto skarżący wskazali, że kompromisem mogłoby być skierowanie ścieków za pomocą pomporozdrabniacza i rury do właściwego pionu (110 mm). Skarżący poruszyli również kwestię wzmożonej akustyki jako skutku remontu podłogi w lokalu mieszkalnym nr 12a.

Jednocześnie odnosząc się do zaskarżonej decyzji organu II instancji skarżący wskazali, że nie otrzymali pisma o wszczęciu postępowania administracyjnego. Dodali również, że drzwi wejściowe w mieszkaniu 12a otwierają się na zewnątrz i nachodzą na drzwi z klatki schodowej, otwierające się do wnętrza. W mieszkaniu 9a i 15a (usytuowanym nad i pod mieszkaniem 12a) drzwi do mieszkań otwierają się zgodnie z przepisami p.poż, czyli do wnętrza. Skarżący wskazali, że również wymienili drzwi na nowe, o tych samym rozmiarach 80 cm co poprzednie i zamontowane tak jak poprzednie, z kierunkiem otwierania do wewnątrz. Ponadto skarżący dodali, że patrząc na obecne usytuowanie drzwi wejściowych do lokalu mieszkalnego nr 12a, mają wrażenie, że zostały przesunięte w prawo.

Skarżący zwrócili przy tym uwagę, że do czasu zmiany usytuowania łazienki w mieszkaniu 12a, nie mieli przykrych odgłosów w kuchni, mających wpływ na utratę komfortu użytkowania kuchni, jak i całego mieszkania.

Podsumowując, skarżący stwierdzili, że zakres przeprowadzonych prac w lokalu nr 12a wykracza poza ramy definicji remontu z art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem skarżących zmiany dokonane nad ich kuchnią w mieszkaniu nr 12a zmieniły parametry użytkowe w związku z usytuowaniem łazienki w miejscu kuchni. Poczynione zmiany w lokalu mieszkalnym nr 12a, w ocenie skarżących, wpłynęły w znacznym stopniu na utratę komfortu użytkowania kuchni w mieszkaniu skarżących, miały również wpływ na pogorszenie nastroju, w wyniku zakłócenia snu, czy wczesno porannych pobudek.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jego oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przy czym zakresem kontroli sądu nie są objęte kwestie związane z pokrzywdzeniem strony decyzją, czy negatywnymi dla niej skutkami i podobnie kwestie naruszeń zasad współżycia społecznego, jedyne bowiem kryterium kontroli, jak wskazano powyżej, stanowi legalność działania organu administracji publicznej.

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych i przyczyny wzruszenia aktów organów administracji publicznej Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób określony w przywołanych wyżej przepisach.

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] uchylająca w całości decyzję organu I instancji i umarzająca w całości postępowanie prowadzone w sprawie polegającej na przebudowie lokalu mieszkalnego nr 12a w budynku wielorodzinnym mieszkalnym zlokalizowanym na terenie nieruchomości w Ł. przy ul. A nr 90 (dz. nr 114/1, obręb [...]).

Jak dowodzi analiza uzasadnienia tej decyzji, w motywach podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy, odwołując się do regulacji zawartej w art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.; powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "ustawa Prawo budowlane"), stanowiącego uprzednio podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji organu I instancji, oraz art. 51 ust. 7 tej ustawy, za kluczową dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy uznał kwestię określenia charakteru prawnego spornych robót budowlanych wykonanych przez R. P. w lokalu mieszkalnym nr 12a w wyżej opisanym budynku. Przyjęte przez organ odwoławczy w tej mierze stanowisko, w ocenie Sądu, zasługuje na aprobatę, nie ulega bowiem wątpliwości, że podstawowym obowiązkiem organów nadzoru budowlanego w toku postępowania naprawczego, o którym mowa w powołanym wyżej art. 51 ustawy Prawo budowlane, jest precyzyjne określenie, jakie roboty budowlane zostały wykonane prze inwestora i czy wymagały uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. To zaś oznaczało w niniejszej sprawie konieczność ustalenia nie tylko czasu i zakresu wykonanych robót budowlanych, a także dokonania ich kwalifikacji, jak słusznie zauważa organ odwoławczy, według definicji legalnych zawartych w ustawie Prawo budowlane, w tym zwłaszcza definicji przebudowy, o której stanowi art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem, pod pojęciem przebudowy należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego.

Biorąc pod uwagę konieczność wywiązania się z powyższych obowiązków organ odwoławczy ustalił, że zakres spornych prac budowlanych, co do zasady nie budzi wątpliwości. Podkreślił przy tym, że strona sama przyznała, iż w 2014 r. dokonała wydzielenia w pomieszczeniu kuchni pomieszczenia łazienki i sypialni, zaadaptowała dotychczasową łazienkę na pomieszczenie o funkcji kuchennej, a także przebudowała instalację elektryczną, wodną, kanalizacyjną oraz wentylacyjną. Wymieniono także drzwi wejściowe do lokalu. Ponadto w dniu 22 maja 2018 r. R. P. doprecyzował zakres robót wykonanych w zakresie podłóg, a także instalacji gazowej i sanitarnej. Taki zakres robót budowlanych został przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. zakwalifikowany jako przebudowa, które to ustalenie legło u podstaw prowadzenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie.

Jednakże taka ocena spornych robót budowlanych nie zyskała akceptacji organu odwoławczego, bowiem wbrew poczynionym przez niego wskazaniom w uprzednio wydanej decyzji organ I instancji zaniechał stosownej analizy w kwestii charakteru owych spornych robót budowlanych, ograniczając się jedynie do lapidarnego stwierdzenia, że "roboty budowlane polegające na przebudowie mieszkania wykonano bez występowania do organu administracji architektoniczno-budowlanej". Słusznie zatem organ odwoławczy, nie podzielając tego stanowiska i zarazem odwołując się do powołanej definicji przebudowy z art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane oraz orzecznictwa sądów administracyjnych, i zarazem analizy istoty wykonanych robót budowlanych stwierdził, że zakres robót budowlanych wykonanych przez R.P. nieingerujących w żaden sposób w elementy konstrukcyjne przedmiotowego budynku mieszkalnego nie pozwala na ich zakwalifikowanie jako przebudowy w rozumieniu powołanej ustawy.

Przyjęte przez organ stanowisko, w ocenie Sądu, należy podzielić w rozpatrywanej sprawie. Znajduje ono potwierdzenie w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych, także tych przywołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W zakresie poczynionych przez organ odwoławczy ustaleń w powyższym zakresie Sąd nie dopatrzył się uchybień, czy naruszeń przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "k.p.a."), które nakazywałyby uchylić zaskarżoną decyzję.

Jednocześnie Sąd za prawidłowe uznał zapatrywanie organu odwoławczego, że w tej sytuacji zachodziła konieczność oceny, czy wskutek przeprowadzenia powyższych robót budowlanych nie doszło do zaistnienia stanu zagrożenia bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi. Sąd nie dopatrzył się także i w tym zakresie naruszeń prawa, które uzasadniałby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Dokonane w tym zakresie ustalenia, u podstaw których legała m.in. ekspertyza techniczna, projekt techniczny prawidłowości wykonanych robót budowlanych (szczegółowo opisane na str. 11-12 zaskarżonej decyzji), w ocenie Sądu, uprawniały organ odwoławczy do niestwierdzenia istnienia stanu zagrożenia bezpieczeństwa życia lub zdrowia ludzi wskutek spornych robót budowlanych wykonanych przez R. P.

W tej sytuacji w ocenie Sądu organ odwoławczy trafnie zatem wywiódł, że wobec faktu, że roboty zostały wykonane w sposób zgodny z obecnie obowiązującymi przepisami i sztuką budowlaną, nie ma podstaw do prowadzenia postępowania naprawczego w trybie art. 50-51 ustawy Prawo budowlane. W konsekwencji zaś ta konstatacja uprawniała organ do skorzystania z uprawnień orzeczniczych zawartych w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania I instancji jako bezprzedmiotowego. Podkreślić bowiem należy, że bezprzedmiotowość postępowania, w rozumieniu przyjętym na gruncie art. 105 § 1 k.p.a., zachodzi wówczas, gdy w sprawie nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej ingerencji organu administracyjnego w formie decyzji administracyjnej. W tej sytuacji jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 967/05).

Jednocześnie Sąd podzielił pogląd organu odwoławczego, że wszelkie uciążliwości, na które wskazywali skarżący związane z immisjami z lokalu sąsiedniego, nie należą do drogi postępowania administracyjnego, a wszelkie spory na tym tle wynikłe podlegają kognicji sądów powszechnych.

Mając na uwadze powyższe, Sąd nie podzielając zarzutów skargi, uznał, iż w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy dokonał właściwej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, odpowiadającej wymogom określonym w art. 7, art. 77 § 1 i art.80 k.p.a., a swoje stanowisko przyjmujące postać rozstrzygnięcia kasacyjno-reformatoryjnego uzasadnił zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów prawa materialnego bądź innych przepisów k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a jedynie ta okoliczność mogła uzasadniać uwzględnienie skargi zgodnie z wnioskami w niej zawartymi.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę.

A.B.