Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1666/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie : AWSA Mariusz Kotulski /spr./ WSA Dorota Pędziwilk-Moskal /del./ Protokolant: Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi S.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia 18 kwietnia 2001r. Nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...].02.1998r., nr [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w N. działając na podstawie art. 55 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. prawo budowlane (Dz.U. nr 89 z późn. zm.) udzielił pozwolenie na użytkowanie Zakładu "B". o kubaturze 1485 m3 pow. użytkowa 162,2 m2 , pow. zabudowy 188,00 m2 , pow. całkowita 188,1 m2 usytuowanego w miejscowości S., [...]. na działkach nr "1" i "2".

Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę N. decyzją z dnia [...].04.1998r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania S.P. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że po stwierdzeniu przez organ I instancji samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu gospodarczo -garażowego wybudowanego w oparciu o pozwolenia na budowę z dnia [...].12.1994r. wydana została decyzja nakładająca na inwestora obowiązek wykonania określonych czynności celem uzyskania ewentualnego pozwolenia na użytkowanie. Decyzja ta obligowała inwestora do przedłożenia określonych badań - oceny oddziaływania na środowisko oraz uzyskania opinii uzgadniających inwestycje mogące pogorszyć stan środowiska. W przedmiotowej sprawie opinie i uzgodnienia dotyczyły zakładu przerobu drewna i jak wynika z dokumentów zebranych w czasie postępowania inwestor uzyskał wszystkie pozytywne opinie i uzgodnienia dotyczące przedmiotowego zakładu. Również przeprowadzona w dniu 25.02.1998r. kontrola obiektu wykazała, że obiekt nadaje się do użytkowania. W związku z tym organ I instancji wydał decyzje o pozwoleniu na użytkowanie.

Wskazaną wyżej decyzję Wojewody N. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego S.P. Skarżąca podniosła, że decyzja Wojewody narusza nie tylko prawo budowlane, ale też jej zagwarantowane w Konstytucji RP prawa. Podnosi, że inwestor samowolą budowlaną uzyskał to czego nigdy zgodnie z prawem by nie osiągnął. Zdaniem skarżącej w czasie prowadzonego postępowania organy nie zauważyły, że skarpa potoku jest naruszona, że poniżej zakładu znajduje się ujęcie wody dla wodociągu, które będzie zatruwane impregnatami, farbami, lakierami i smarami, że po przeciwnej stronie stoją domy mieszkalne, w odległości mniejszej niż 50 m, że ulica stała się częścią placu zakładu i że nadsypano skarpę, która utrudnia spływ wód stokowych powodując rozpulchnienie stoku. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca "wyraża stanowczy sprzeciw wynagradzaniu samowoli budowlanej kosztem sąsiadów, turystów i wczasowiczów, zagrażając ich życiu i zdrowiu."

Wyrokiem z dnia 23.01.2001r., sygn. akt II SA/Kr 1214/98 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie oddalił skargę. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd stwierdził, iż "skarga musiała odnieść zamierzony skutek jednakże z innych przyczyn niż wskazane w skardze." Otóż Sąd wskazał, że "badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż zawiera ona braki, które musiały skutkować jej uchybieniem. Inwestor samowolnie zmienił sposób użytkowania obiektu budowlanego. W 1994r. otrzymał on decyzję o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczo-garażowego, a faktycznie po wybudowaniu obiektu rozpoczął w nim działalność polegającą na przerobie i obróbce drewna, a zgodnie z obowiązującym w dniu wydawania decyzji rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1995r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz ocen oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 52, poz.284 z późn. zm.), jest to inwestycja mogącą pogorszyć stan środowiska." Dlatego też inwestor - zgodnie z nałożonym na niego obowiązkiem - przedłożył ocenę oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji. Jak stwierdził Sąd obowiązki wynikające z tej oceny winny być nałożone jednoznacznie w zaskarżonej decyzji, czego organ I instancji nie uczynił, a organ II instancji nie uzupełnił decyzji w tym zakresie na mocy art. 138 § 1 pkt 2 kpa. "Konieczność nałożenia tych obowiązków wynika też z faktu, iż przedmiotowa inwestycja położona jest, zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta S. zgodnie, z którymi działka inwestora leży w terenie oznaczonym symbolem "[...]" w obrębie którego dopuszcza się możliwość realizacji usług wbudowanych lub wolnostojących usług nieuciążliwych nie powodujących jakichkolwiek emisji uciążliwych poza obręb własnej parceli. Z oceny oddziaływania na środowisko wynika, iż nałożenie obowiązków (obowiązek użytkowania obiektu przy zamkniętych drzwiach wejściowych - bramach oraz oknach pomieszczenia tartaku i ograniczenie pracy w obiekcie wyłącznie do pory dziennej) i ich przestrzeganie ograniczy emisję hałasu do własnej nieruchomości inwestora. Pozostałe zalecenia wynikające z Oceny zostały już wykonane przez inwestora, co wynika z protokołu oględzin z dnia 25 lutego 1998r. Należy też podnieść, iż inwestor w toku postępowania uzyskał wszelkie konieczne pozytywne opinie od właściwych organów - Wydział Ochrony Środowiska, Komendy Rejonowej Państwowej Straży Pożarnej, Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego. Odnośnie poniesionych przez skarżącą zarzutów, to nie znalazły one potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym."

Wojewoda [...] decyzją z dnia 18 kwietnia 2001r, nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust.3 ustawy z 7.07.1994r. prawo budowlane uchylił w całości decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [...].02.1998r., nr [...] i orzekł o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie Zakładu "B". o kubaturze 1485 m3 pow. użytkowej 162,2 m2, pow. zabudowy 188,00 m2, pow. całkowitej 188,1 m2 usytuowanego w miejscowości S., [...] na działkach nr "1" i "2" S.B. pod wskazanymi w decyzji warunkami. Otóż użytkowanie może się odbywać tylko przy zamkniętych drzwiach wejściowych (bramach) oraz oknach pomieszczenia tartaku, ograniczenie użytkowania obiektu wyłącznie do pory dziennej oraz nakazano obudowanie pomieszczenia wentylatora wyciągowego ściankami z materiałów tłumiących hałas i równocześnie zabezpieczających przed niezorganizowaną emisją powstających w obiekcie odpadów drzewnych (mogą tu mieć zastosowanie płyty warstwowe PW 8 lub blacha falista, blacha fałdowa z warstwą wełny mineralnej).

Decyzję Wojewody [...] z dnia 18 kwietnia 2001r, nr [...] zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie S.P. działająca przez pełnomocnika adw. W.K. Strona skarżąca zarzuciła brak wskazania w decyzji przepisu prawa materialnego, stanowiącego podstawę jej wydania; wydanie decyzji m meritum z pominięciem prawa skarżącej do wypowiedzenia się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego; nie przeprowadzenie dostatecznie wnikliwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego tak co do jego kompletności, rzetelności jak i zgodności z prawem oraz przyjęcie błędnego założenia, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie "przepisy prawa budowlanego odnoszące się do samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego.

Pismem z dnia 12.06.2001 r. adw. W.K. dodatkowo podniósł, iż w Zakładzie "B". od przeszło trzech lat prowadzona jest intensywna działalność gospodarcza (działalność [...]). Zaskarżoną decyzją rozstrzygnięto sprawę na nowo nie rozważając, ani nie poddając krytycznej ocenie zgromadzonego dotąd w tej sprawie materiału dowodowego. Nie przeprowadzono też żadnych dowodów w celu ustalenia aktualnego stanu faktycznego. Organ II instancji winien ustalić faktyczne oddziaływanie przedmiotowego obiektu na środowisko, "powinny być poczynione aktualne ustalenia wynikające z trzyletniej działalności tego zakładu." Ocena oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko powinna być sporządzona przez biegłego z listy wojewody. Tymczasem dotychczasowa ocena oddziaływania na środowisko sporządzona została przez Z. "A" na zlecenie inwestora i bez uwzględnienia pojazdów i urządzeń współpracujących emitujących hałas o dużej intensywności, jak i wydzielających spaliny. Wszystkie te urządzenia pracują na zewnątrz przedmiotowego budynku i bez nich praca tego zakładu nie jest w ogóle możliwa. Nadto badania oddziaływania obiektu na środowisko przeprowadzono nie w obrębie działki inwestora, lecz poza nią.

Wciąż aktualny jest zarzut, że przedmiotowy obiekt został zbudowany w innym miejscu działki nr "1" niż przewidywało pozwolenie na budowę, a nade wszystko ten, iż nigdy nie zbudowano i nie odebrano obiektu gospodarczo-garażowego objętego treścią pozwolenia na budowę, zatem nie ma tutaj miejsca zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego, regulowana przepisem art. 70 prawa budowlanego i zdefiniowana w ust. 2 tego przepisu."

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Podnosząc przy tym, że "zgodnie z art. 30 ustawy o NSA ocena prawna wyrażona z orzeczeniu Sądu Administracyjnego wiąże w sprawie sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną, o której stanowi powyższy przepis, należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej a nie innej decyzji (wyrok NSA z dnia 26.06.2000r., I SA/Ka 2408/98). W rozpoznawanej sprawie badając zgodność z prawem decyzji Wojewody N. z dnia [...] kwietnia 1998r., znak: [...], Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja zawiera braki, które musiały skutkować jej uchyleniem. Uchybieniem było nie sprecyzowanie obowiązków jakie musi spełnić inwestor, aby można było uznać, iż projektowana zmiana sposobu użytkowania nie narusza aktualnych wymagań ochrony środowiska. W pozostałym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty strony za bezpodstawne. Wojewoda [...] zgodnie ze wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku usunął braki wcześniej wydanej decyzji i sprecyzował warunki użytkowania obiektu. (...) Zakres ponownego postępowania po uchyleniu zaskarżonej decyzji przez sąd nie oznacza, iż wszystkie czynności procesowe muszą być przeprowadzone po raz drugi. Powtórzeniu ulegają wyłącznie czynności uznane przez NSA za nieprawidłowe, które spowodowały uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia ("Postępowanie sądowo-admimstracyjne", Tadeusz Woś, str.258, Wydawnictwo Prawnicze PWN)."

W przedmiotowej sprawie odbyły się rozprawy w dniu 6.12.2004r., 4.04.2005r. i 7.06.2005r.

Dodatkowo w toku prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego strony wniosły następujące pisma:

1. Adw. W.K. pismem z dnia 30.11.2004r. podnosi, iż stanowisko organu odwoławczego, że był związany wyrokiem NSA z 23.01.2001r. jest niezasadne, gdyż nastąpiła istotna zmiana stanu faktycznego, bądź zmiana przepisów w stosunku do chwili, do której odnosił się wyrok. Nadto organ odwoławczy winien ponownie rozpoznać sprawę według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie kiedy orzekał, zatem organ nie może ograniczyć się tylko do uwzględnienia samych uchybień wytkniętych w wyroku sądu. Poza wskazaniem zmian w stanie faktycznym i prawnym podnosi także, iż pojawiły się nowe okoliczności oraz dołączając do akt "Sprawozdanie końcowe" z dnia 29.10.2004r. sporządzone przez W.C. Biuro D. Sp. z o.o.

2. Adw. S.J. - pełnomocnik S.B., który w piśmie z dnia 6.12.2004r. wnosi o oddalenie skargi i podaje, iż wbrew twierdzeniom strony przeciwnej nie można uznać by zaskarżona decyzja wydana została bez podstawy prawnej. Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., gdyż skarżąca została zapoznana z zebranymi w sprawie dowodami i materiałami jeszcze przed wydaniem decyzji Wojewody [...] z dnia [...].04.1998r. "Dowody w oparciu, o które wydana została uchylona decyzja są jednocześnie dowodami w oparciu, o które wydana została zaskarżona przez Panią P. decyzja z dnia 18.04.2001r. Na znajomość skarżącej dowodów i materiałów sprawy wskazują zresztą zarzuty skarżącej dotyczące stanu faktycznego podniesione w skardze. (...) Wobec treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2001 roku Wojewoda [...] był zobowiązany do sprecyzowania obowiązków inwestora w oparciu o "Ocenę oddziaływania na środowisko", co też organ administracji publicznej uczynił. (...) "Ocena oddziaływania na środowisko" była sporządzona na działce nr "3". Działka ta stanowiła punkt odniesienia do przeprowadzonych badań, natomiast same pomiary prowadzone były przy uwzględnieniu działalności gospodarczej prowadzonej przez Pana B. na należącej do niego nieruchomości. Nie można także skutecznie zarzucać, że prowadzone pomiary nie uwzględniły pracy "urządzeń towarzyszących pracy tartaków", czy też wielopiły. Urządzenia te w chwili dokonywania pomiarów nie były przez B. używane, ich działanie nie mogło zostać więc objęte pomiarami." Dodaje, iż pismo Urzędu Wojewódzkiego w N. z dnia 16.12.1997r. adresowane do Zakładu "A" odpowiada wszelkim przesłankom dokumentu w rozumieniu przepisów k.p.a., w szczególności podpisane zostało przez Dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska inż. L.T.. "Nie jest także uzasadniony argument skargi według którego Pan J.P., który sporządził protokół oględzin z dnia 25 lutego 1998r. powinien zostać wyłączony. Żadna z przesłanek wyłączenia pracownika organu administracji publicznej wskazanych w przepisie art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a. w niniejszej sprawie nie zachodzi."

Bezzasadne są także argumenty skarżącej zmierzające do wykazania, że działalność gospodarcza prowadzona przez S.B. emituje uciążliwości ponad dopuszczalne normy, jak również działalność ta nie była inwestycją objętą rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14.07.1998r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji.

3. Adw. W.K. pismem z dnia 20.12.2004r. sprostował niektóre omyłkowe zapisy w swoim piśmie z 30.11.2004r., a także odpowiedział na zarzuty pisma pełnomocnika S.B. podnosząc, że nie kwestionował braku podstawy prawnej, a jedynie, iż nie została ona wskazana w treści zaskarżonej decyzji - co narusza art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Podtrzymał także swój zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. Podkreślił, iż od czasu wyroku NSA z 23.01.2001r. "mającego za stan faktyczny i prawny z daty decyzji Wojewody N. z [...] kwietnia 1998r. do dnia 18 kwietnia 2001 r. kiedy wydano zaskarżona decyzję, upłynęło blisko trzy lata zatem należało sprawdzić czy nie doszło do zmiany stanu faktycznego." Argument, iż w dacie pomiaru hałasu nie objęto pracy wielopiły i urządzeń towarzyszących, gdyż me były jeszcze one używane, jest nietrafny i wskazuje wręcz na trafność wywodów skarżącej, iż materiał dowodowy sprawy nie uwzględnia zmian w ilości i intensywności czynników wywołujących hałas na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Nadal podtrzymuje zarzut, iż pismo Urzędu Wojewódzkiego w N. z dnia 16.12.1997r. podpisane zostało przez osobę o nieznanych personaliach i nieznanych kompetencjach. Natomiast J.P., który sporządził protokół oględzin z dnia 25 lutego 1998r, był jednocześnie autorem projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji, a następnie zmian w tym projekcie, w wyniku których inwestor nie zbudował w ogóle budynku gospodarczego z garażem, lecz od razu zbudował obecny budynek funkcjonujący jako tartak. Zarzuca również, iż pomiary przeprowadzone w listopadzie 1997r. przez firmę "A.", oględziny z 12.03.1998r. oraz pomiary wykonane w dniu 12.03.1998r. przeprowadzone zostały bez zapewnienia skarżącej udziału w tej sprawie, a sam tartak jest inwestycją określaną jako pierwiastkowy przerób drewna i ujętą m. in. w § 2 pkt 7 lit. b rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14.07.1998r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji. Dodaje, iż organ winien rozpatrzeć stan rzeczy z kwietnia 2001 r. bo wtedy była rozstrzygana kwestia dopuszczenia obiektu do użytkowania, a istniał już wówczas plac składowy obok tego obiektu. Podkreśla również, iż przedmiotowy zakład prowadzi działalność produkcyjną, a nie usługową - nie mógł więc być zlokalizowany w terenie, który zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dopuszcza jedynie w drodze wyjątku lokowanie zakładów usługowych.

4. Pismem z dnia 10.02.2005r. adw. S.J. podniósł, iż wyłączenie związania organu administracji publicznej oceną prawną sądu następuje tylko w przypadku takiej zmiany stanu prawnego, która czyni pogląd sądu nieaktualnym - co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Wbrew także twierdzeniom strony skarżącej nie nastąpiły takie zmiany w stanie faktycznym, które uzasadniałyby pogląd według którego Wojewoda [...] przy wydawaniu zaskarżonej decyzji powinien był dokonać także innych czynności wychodzących poza ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania zawartych w wyroku NSA z 23.01.2001r. Niezależnie zresztą od twierdzeń skarżącej działalność przedmiotowego zakładu w aktualnej formie jest zgodna z przepisami prawa. "Świadczy o tym raport nr [...] opracowany w styczniu bieżącego roku przez Zakład "A." oraz Sprawozdanie z badań nr [...] opracowane przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w K. (...) Wbrew zresztą twierdzeniom skarżącej wielopiła w zakładzie reprezentowanego przez mnie uczestnika nie jest używana i nie znajduje się na terenie zakładu. Fakt ten potwierdza także Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w K. na stronie 2 protokołu kontroli nr [...] dołączonego do sprawozdania z badań nr [...]." Sam plac składowy istniał od początku działalności. "Sam opis skarżącej funkcjonowania tartaku na stronie 4 pisma z dnia 1 grudnia 2001 (gromadzenie pni drzew, desek, palet itp.) roku nie wskazuje na fakt emitowania jakichkolwiek uciążliwości na tereny sąsiednie. Ponadto wskazać należy, że czas pracy sprzętu na placu składowym nigdy nie przekracza dziennie 30 minut, a najdłuższa faza pracy tych urządzeń wynosi około 8-10 minut." Zaprzecza również by praca tartaku odbywała się przy stale otwartych drzwiach. Uczestnika na prawach strony podtrzymuje także swoje stanowisko, że w zaskarżonej decyzji podano materialną podstawę prawną jej wydania w postaci przepisów prawa budowlanego, a uzasadnienie faktyczne przedmiotowej decyzji zostało sformułowane w sposób prawidłowy tzn. uwzględniający ocenę prawną i wskazania co do dalszego sposobu postępowania administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 23 stycznia 2001 r. Nie zgadza się również z zarzutami skarżącej, iż przeprowadzone pomiary hałasu nie uwzględniały aktualnej formy prowadzonej przez S.B. działalności gospodarczej; że pismo Urzędu Wojewódzkiego w N. z 16.12.1997r. nie ma elementów dokumentu urzędowego i zostało podpisane przez osobę o nieznanych personaliach i nieznanych kompetencjach oraz winno mieć formę postanowienia; że nie zbudował w ogóle budynku gospodarczego z garażem, lecz od razu zbudował budynek funkcjonujący jako tartak (przeczy temu "Inwentaryzacja budynku do przeróbki drewna"); że badania pomiaru hałasu winny być prowadzone w ramach rozprawy administracyjnej. Pełnomocnik S.B. podkreśla, że wykonał on nałożone na niego obowiązki, a prowadzona przez niego działalność była przedmiotem wielu opinii, sprawozdań, badań i kontroli. Nadto "spośród wszystkich sąsiadów, prowadzona przez niego działalność przeszkadza jedynie Pani P."

5. W piśmie z 23.03.2005r. adw. W.K. podniósł, że oprócz zmian w stanie prawnym, nastąpiły w tym okresie zmiany struktury i kompetencji organów administracji publicznej. Otóż po uchyleniu poprzedniej decyzji administracyjnej przez NSA wyrokiem z 23.01.2001 r. organem ponownie rozpoznającym sprawę był tym razem "inny organ II instancji tj. Wojewoda [...], który uprzednio nie rozpoznawał tej sprawy w postępowaniu odwoławczym, ale mimo tego w oparciu o ubogi materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy, decyzją z dnia 18.04.2001r. uchylił w całości decyzję I instancyjną z dnia [...].02.1998r., wydaną przez organ, który nie pozostawał przedtem w pionie jego kompetencji nadzorczych i sam wydał decyzję reformatoryjną." Ponownie podkreśla, iż nastąpiła zmiana stanu prawnego m.in. przez " wejście w życie nowego rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14.07.1998r. w sprawie rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji. "Wzmiankowane wyżej rozporządzenie (w § 2 pkt 7 b) podobnie jak poprzednie z dnia 13.05.1995r. (w § 3 pkt 7b) zaliczało tartaki (poprzednio definiowane jako pierwiastkowy przerób drewna) do inwestycji przemysłowych mogących pogorszyć stan środowiska. Istotna różnica nowych uregulowań prawnych, w aspekcie ważnym dla mniejszej sprawy, zawierała się w znacznym rozbudowaniu w stosunku do poprzednich przepisów, wymagań co do kryteriów mających być uwzględnionymi w opracowaniach zawierających ocenę wpływu tych inwestycji na środowisko i zdrowie ludzi. Te nowe uregulowania widoczne są szczególnie w treści § 3, 5 i 6 rozporządzenia z dnia 14.07.1998r. (...) Z dniem 16.06.1998r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1998r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. nr 66, poz.436), które zastąpiło poprzednie rozporządzenie tegoż ministra z dnia 30.09.1980r. (Dz.U. nr 24, póz.90)." W piśmie tym zwrócono także uwagę na zagrożenie skarpy potoku C., a także odniesiono się również do kwestii "czy faktycznie inwestor najpierw wybudował budynek gospodarczo-garażowy, zgodnie z pozwoleniem na budowę a dopiero później, aby zmienić sposób jego użytkowania" oraz do "wartości dowodowej pisma UW-WOS w N. z dnia 16.12.1991 r.", a także do "znaczenia dowodowego protokołu z oględzin robót budowlanych z dnia 25.02.98r." Pełnomocnik odniósł się także do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S.

6. W piśmie z 11.04.2005r. adw. A.S. - nowy pełnomocnik S.B. - wskazał, że zmiana kompetencji i struktury organów administracji publicznej, która nastąpiła w trakcie postępowania w żaden sposób nie wpływa na prawidłowość decyzji wydanej przez Wojewodę [...], a działalność uczestnika jest "działalnością usługową, polegającą na cięciu drewna z materiału powierzonego przez klienta, a ruch zakładu nie ma cech ciągłości. (...) W postępowaniu administracyjnym, zgodnie z żądaniem organu I instancji przedłożył szereg opracowań, ustalających skutki oddziaływania na środowisko prowadzonej przez niego działalności. (...) Zmiana przepisów określających normy hałasu nie ma wpływu na oceną stanu faktycznego, bowiem nie wykazano przekroczenia tych norm pod względem zmieniających się w funkcji czasu przepisów. (...) Kwestia skarpy nad potokiem C. podnoszona jest przez skarżącą jedynie w celu zwielokrotnienia przytaczanych przez nią argumentów." Ponownie zaprzeczono, aby sporny budynek realizowany był niezgodnie z projektem i przeznaczeniem. "Obrys budynku i miejsce jego położenia na działce stanowiącej własność uczestnika zgadza się z pierwotnym projektem. Jedyna zmiana w stosunku do pierwotnych założeń dotyczyła konstrukcji dachu." Twierdzenia skarżącej o zrealizowaniu inwestycji sprzecznie z założeniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta S. opierają się na błędnym założeniu, że działalność uczestnika ma charakter przemysłowy.

Zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, póz.1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Zasada ta ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Na wstępie wskazać należy, iż sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Dlatego też przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie była wyłącznie decyzja Wojewody [...] z dnia 18 kwietnia 2001r., nr [...] - prawidłowość jej wydania oraz zastosowanych uregulowań prawnych.

Jako podstawowa dla rozpoznania przedmiotowej sprawy jawi się kwestia związania Sądu wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 23 stycznia 2001r., sygn. akt II SA/Kr 1214/98. W dacie wydania tego orzeczenia obowiązywał art. 30 ustawy z dnia 11.05.1995r. o Naczelnym Sądem Administracyjnym zgodnie z brzmieniem którego, ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Aktualnie przepisowi temu odpowiada art. 153 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przyjąć zatem należy, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, w którym zostało ono wydane, oraz poza zakres postępowania administracyjnego, w którym zostało wydane zaskarżone rozstrzygnięcie. Zasięgiem jego oddziaływania objęte zostaje przyszłe - ewentualne - postępowanie administracyjne w sprawie (por. wyrok NSA z 22.03.1999r., sygn. akt IV SA 527/97).

Szczególnie owo oddziaływanie orzeczenia sądu administracyjnego w ponownym postępowaniu w sprawie przed organami administracji publicznej ma znaczenie w przypadku orzeczeń kasatoryjnych tego sądu, w rezultacie których ma nastąpić merytoryczne rozpatrzenie sprawy w nowym postępowaniu administracyjnym, prowadzonym w zakresie wynikającym z dokonanego obalenia zaskarżonego aktu. Oznacza to, że zasada związania organu ponownie rozpoznającego sprawę wiąże się z elementami uzasadnienia. W uzasadnieniu orzeczenia bowiem sąd zawiera ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania organów administracyjnych. "Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza (chociaż nie wyłącznie) oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w danej sprawie. Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś aprioryczne rozstrzygnięcie problemów związanych z treścią przyszłego rozstrzygnięcia organu ponownie rozpoznającego sprawę." (T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005r, s.476) Tym samym w takiej sytuacji organ jest związany wyłącznie wskazaniem sądu co do uzupełnienia postępowania.

W konsekwencji nie wszystkie czynności procesowe muszą być w ponownym postępowaniu przed organami administracyjnymi powtórzone, przeprowadzone po raz drugi. Jedynie w sytuacji, gdy sąd administracyjny uznał całe postępowanie poprzedzające wydanie uchylonego rozstrzygnięcia za wadliwe, będzie musiało być ono powtórzone od początku.

W tym miejscu stwierdzić należy, że w swoim wyroku z 23.01.2001r., sygn. akt II SA/Kr 1214/98 Sąd jednoznacznie wskazał, iż badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji doszedł do przekonania, że zawiera ona braki, które musiały skutkować jej uchybieniem wyłącznie w zakresie braku nałożenia na inwestora w decyzji obowiązku użytkowania obiektu przy zamkniętych drzwiach wejściowych - bramach oraz oknach pomieszczenia tartaku i ograniczenia pracy w obiekcie wyłącznie do pory dziennej. Co więcej w ocenie Sądu nie budziło wątpliwości, że inwestor samowolnie zmienił sposób użytkowania obiektu budowlanego. Jak stwierdził Sąd obowiązki wynikające z oceny oddziaływania na środowisko sporządzonej w związku z działalnością przedmiotowego obiektu winny być nałożone jednoznacznie w zaskarżonej decyzji, czego organ I nie uczynił, a organ II instancji nie uzupełnił decyzji w tym zakresie na mocy art. 138 § 1 pkt 2 kpa. "Konieczność nałożenia tych obowiązków wynika też z faktu, iż przedmiotowa inwestycja położona jest, zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta S. zgodnie, z którymi działka inwestora leży w terenie oznaczonym symbolem "[...]" w obrębie którego dopuszcza się możliwość realizacji usług wbudowanych lub wolnostojących usług nieuciążliwych nie powodujących jakichkolwiek emisji uciążliwych poza obręb własnej parceli." Sąd uznał też, iż pozostałe zalecenia wynikające z Oceny zostały już wykonane przez inwestora, co wynika z protokołu oględzin z dnia 25 lutego 1998r., a inwestor w toku postępowania uzyskał wszelkie konieczne pozytywne opinie od właściwych organów - Wydział Ochrony Środowiska, Komendy Rejonowej Państwowej Straży Pożarnej, Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego. Zwrócić także należy uwagę, że wyrokiem z dnia 23.01.2001r, sygn. akt II SA/Kr 1214/98 Sąd uchylił tylko zaskarżoną decyzję organu odwoławczego, uznając tym samym, że prawidłowość wydania decyzji organu I instancji w przedmiotowej sprawie oraz poprzedzającego ją postępowania administracyjnego nie budzi wątpliwości, a zauważone uchybienia może usunąć we własnym zakresie organ odwoławczy.

Mając powyższe na uwadze nie budzi wątpliwości Sądu, ze zarówno organ odwoławczy, jak i Sąd obecnie orzekający w przedmiotowej sprawie są związani wyrokiem NSA z dnia 23.01.2001r, sygn. akt II SA/Kr 1214/98. Wyłączenie związania organu administracji publicznej, jak i sądu nastąpić może tylko w przypadku takiej zmiany stanu prawnego lub faktycznego sprawy, która czyniłaby poglądy sądu wyrażone w wyroku i jego uzasadnieniu nieaktualnymi. Stwierdzić należy, iż takowa zmiana stanu prawnego lub faktycznego, w stopniu powodującym nie aktualność poprzednio wyrażonych przez Sąd poglądów, w okresie pomiędzy decyzją administracyjną z dnia [...].04.1998r., nr [...], wyrokiem NSA z dnia 23.01.2001., sygn. akt II SA/Kr 1214/98 a zaskarżona decyzja Wojewody [...] z 18.04.2001r, nr [...] nie nastąpiła. Co więcej w uzasadnieniu swojego wyroku z 23.01.2001r., sygn. akt II SA/Kr 1214/98 Sąd odniósł się już do wielu z ponownie podnoszonych w skardze i pismach procesowych zarzutów i okoliczności np. co do wybudowania obiektu, samowolnej zmiany sposobu jego użytkowania i umieszczenia w nim działalności kwalifikowanej, jako działalność mogącą pogorszyć stan środowiska, czy też kwestii naruszenia skarpy nad potokiem C.

Podsumowując stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja była prawidłowa, a jej wydanie nastąpiło na podstawie oraz w ramach obowiązującego prawa. Zatem wobec braku podstaw o uwzględnienia skargi na podstawie art. 1 5 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono ojej oddaleniu.