Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 1185/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie NSA Jan Paweł Tarno (spr.) del. WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant starszy sekretarz sądowy Julia Chudzyńska po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. M., U. W., J. P. i P. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 1698/16 w sprawie ze skargi L. M., U. W., J. P. i P. P. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami RP 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od L. M., U. W., J. P. i P. P. na rzecz Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 30 stycznia 2017 r., I SA/Wa 1698/16 oddalił skargę L. M., U. W., J. i P. P. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że roszczenie o realizację prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej podlega rygorom wynikającym w przepisów ustawy z 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2014 r., poz. 1090 ze zm. dalej: ustawa z 8 lipca 2008 r.). Powyższy akt został uchwalony w celu realnego, kompleksowego i możliwie ostatecznego uregulowania zasad oraz procedury dochodzenia roszczeń z tytułu mienia pozostawionego przez obywateli polskich poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej. Wprowadzony system zaspokojenia przyznanych uprawnień ustawodawca jednoznacznie powiązał z wymogiem stosownej aktywności i dyscypliny osób zainteresowanych. Realizacja prawa do rekompensaty następuje w formach określonych w art. 13 ustawy i w każdym przypadku zaliczenie wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej dokonuje się w wysokości 20% wartości tych nieruchomości. Zauważyć należy, iż tzw. ustawa zabużańska, poczynając od art. 5, reguluje zasady postępowania w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty, które nie zostały zakończone decyzją wojewody. Postępowanie to jest wszczynane wnioskiem osób ubiegających się o potwierdzenie – art. 5 ust. 1. Wniosek ten musi być uzupełniony o operaty szacunkowe określające zarówno wartość nieruchomości pozostawionej jak i wartość praw już otrzymanych na poczet obecnego prawa do rekompensaty (art. 7 ust. 1 pkt 3). Niedołączenie żądanego operatu szacunkowego należy traktować jako następcze braki wniosku wszczynającego postępowanie o potwierdzenie prawa do rekompensaty. Przepis art. 6 ust. 3 ustawy stanowi, że: "osoba, która na podstawie odrębnych przepisów, w ramach realizacji prawa do rekompensaty nabyła na własność albo w użytkowanie wieczyste nieruchomości Skarbu Państwa lub nieruchomości takie nabyli jej poprzednicy prawni, dołącza do wniosku dokumenty urzędowe poświadczające nabycie". Na podstawie art. 13 ust. 3 ustawy, w przypadku o którym mowa w art. 6 ust. 3, wysokość zaliczanej kwoty oraz wysokość świadczenia pieniężnego, o którym mowa w ust. 2 – pomniejsza się o wartość nabytego prawa własności nieruchomości albo wartość nabytego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i wartość położonych na niej budynków, a także innych urządzeń albo lokali – przez osoby, o których mowa w art. 2 lub art. 3 przedmiotowej ustawy. Ustawodawca ograniczył zatem wysokość zaspokojenia uprawnionych do kwoty stanowiącej 20% wartości pozostawionego mienia. W myśl bowiem art. 13 ust. 2 ustawy zaliczenie wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej dokonuje się w wysokości równej 20% wartości tych nieruchomości. Powyższa regulacja oznacza, że za konkretną nieruchomość pozostawioną poza obecnymi granicami RP uprawnieni nie mogą otrzymać świadczenia przewyższającego wysokość 20% jego wartości. Jeżeli więc za dany majątek pozostawiony na Kresach została już poprzednio przyznana rekompensata, to – stosownie do art. 13 ust. 3 ustawy z 8 lipca 2005 r. – wysokość aktualnie zaliczanej kwoty oraz wysokość świadczenia pieniężnego winna być pomniejszona o wartość nabytego prawa własności nieruchomości albo wartość nabytego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i wartość położonych na niej budynków, a także innych urządzeń albo lokali.

W rozpoznawanej sprawie w postanowieniu z [...] października 2015 r. Wojewoda L. m.in. wezwał strony do przedłożenia operatów szacunkowych, sporządzonych przez rzeczoznawcę majątkowego, w których zostanie określona wartość nieruchomości pozostawionej poza granicami RP oraz wartość nieruchomości uzyskanej jako częściowa rekompensata za mienie pozostawione poza obecnymi granicami RP. W uzasadnieniu postanowienia zaznaczył, iż niedostarczenie operatów szacunkowych oraz oświadczeń o wyborze formy rekompensaty będzie skutkowało wydaniem decyzji o odmowie prawa do rekompensaty. Pismem z 27 czerwca 2016 r. Wojewoda wskazał, że strony nie złożyły operatów szacunkowych oraz oświadczeń o wybranej formie realizacji prawa do rekompensaty. Skarżący nie podjęli żadnych działań zmierzających do wykonania tego obowiązku, zaś ich pełnomocnik oświadczyła wprost, iż operatów szacunkowych nie złożą, gdyż przypuszcza, że wartość nieruchomości nabytej w Wypławkach stanowiła około 20% wartości pozostawionej za Bugiem.

Tymczasem, jak słusznie zauważył Minister Skarbu Państwa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przedłożenie stosownego operatu szacunkowego stanowi niezbędny warunek określenia przez organ wysokości należnej rekompensaty, obowiązek jego złożenia spoczywa zaś na stronach postępowania i w świetle obowiązujących przepisów brak jest możliwości zwolnienia stron z tego obowiązku. Niespełnienie tego obowiązku skutkuje zaś wydaniem decyzji odmownej w myśl art. 7 ust. 2 ustawy. Na wnioskodawcach spoczywał ciężar dowodu w zakresie wykazania wartości nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami RP oraz nieruchomości uzyskanej jako częściowa rekompensata za mienie pozostawione poza obecnymi granicami RP. Dowodem takim jest operat szacunkowy. Obowiązek organu administracji ogranicza się wówczas do wezwania strony do przedłożenia operatu. Informacje zawarte w operacie szacunkowym są wszak niezbędnym i kluczowym elementem decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty, pozwalającym na ustalenie wysokości rekompensaty (zob. art. 8 ust. 1 ustawy). Wobec zaniedbania samych wnioskodawców, organ nie miał możliwości wydania decyzji o potwierdzeniu prawa do rekompensaty Stanowisko to jest również reprezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 maja 2011 r., I SA/Wa 52/11, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 maja 2013 r., I OSK 1344/120).

Sąd podziela również pogląd dotyczący braku wpływu na ustalenie prawa do rekompensaty przejścia prawa własności nieruchomości położonej we wsi W. na rzecz Skarbu Państwa. Nieruchomość ta została nadana J. K. (mężowi A. K.) aktem nadania z 13 listopada 1952 r. Decyzją z [...] lutego 1965 r. Powiatowej Rady Narodowej w B. przejęto na własność Państwa bez odszkodowania nieruchomość rolną położoną we wsi W., oznaczoną jako gospodarstwo rolne nr [...] o pow. 9,11 ha z budynkami. W uzasadnieniu decyzji podano, że to gospodarstwo stanowiło współwłasność małżeńską A. K. i J. K. Zatem sam fakt nadania na własność tego gospodarstwa ww. osobom w niniejszym postępowaniu ma najważniejsze znaczenie, gdyż świadczy o częściowym zrealizowaniu prawa do rekompensaty przez A. K. Fakt późniejszego przekazania powyższego gospodarstwa na rzecz Skarbu Państwa z powodu trudności związanych z jego uprawianiem nie ma znaczenia prawnego. Decyzja z [...] lutego 1965 r. była wydana na skutek wniosku A. K., która czyniła starania o uzyskanie renty w zamian za przejęcie przez Skarb Państwa gospodarstwa w W. Świadczenie to następnie otrzymała, co potwierdziła na rozprawie skarżąca L. M. Te okoliczności świadczą o zasadności żądania organu sporządzenia operatu szacunkowego dotyczącego wyceny nieruchomości położonej we wsi W.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiedli L. M., U. W. oraz J. i P. P., zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o wydanie wyroku reformatoryjnego i uwzględnienie skargi przez stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez zaniechanie ustalenia i wyjaśnienia, że przejęcie przez Skarb Państwa nieruchomości (gospodarstwa rolnego) we wsi W., gm. D., powiat bartoszycki, o powierzchni 9,17 ha, 1/2 domu, obora i 1/2 stodoły (dalej łącznie jako "Nieruchomość W.") oznacza, iż wartość nabytej nieruchomości przez A. K. i J. K. (dalej jako "uprawnieni") – spadkodawców skarżących, której wartość powinna być odjęta od wartości nieruchomości pozostawionych poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej wynosi 0 zł (ergo do uzyskania rekompensaty nie doszło), podczas gdy zwrot Nieruchomości W. bez odszkodowania oznacza, iż nie zostało skonsumowane prawo do rekompensaty;

2) art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. przez błędne ustalenie, że fakt przyznania Nieruchomości W. uprawnionym, oznacza, iż skonsumowane zostało uprawnienie do rekompensaty, mimo późniejszego przejęcia nieruchomości W. przez Skarb Państwa;

3) naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. przez zaniechanie ustalenia stanu faktycznego w sprawie i pominięcie faktu przejęcia przez Skarb Państwa przyznanej uprawnionym Nieruchomości W. bez odszkodowania, a tym samym zaniechanie ustalenia, iż wartość nabytej nieruchomości otrzymanej w zamian za nieruchomości pozostawione poza granicami Skarbu Państwa powinna wynosić 0 zł, a tym samym zaniechanie ustalenia, iż uprawnionym (i ich spadkobiercom) należy się pełna kwota rekompensaty w wys. 20% wartości nieruchomości pozostawionych;

4) art. 134 § 1 p.p.s.a. przez błędne ustalenie, iż Nieruchomość W. stanowiła częściową rekompensatę za mienie pozostawione poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, podczas gdy ze względu na fakt jej zwrotnego przejęcia przez Skarb Państwa bez odszkodowania nie można uznać, iż doszło do realizacji uprawnienia do rekompensaty;

5) art. 134 § 1 p.p.s.a. przez błędne ustalenie, iż nastąpiła częściowa realizacja prawa do rekompensaty;

6) art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z 8 lipca 2005 r. przez przyjęcie, że skarżący złożyli wadliwy wniosek o rekompensatę przez niedołączenie operatu szacunkowego, w którym została określona wartość nabytego prawa własności nieruchomości albo wartość nabytego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i wartość położonych na niej budynków, a także innych urządzeń albo lokali, w sytuacji gdy w chwili składania wniosku o rekompensatę skarżącym nie przysługiwało prawo własności jakichkolwiek nieruchomości, toteż nie mogli dołączyć operatu szacunkowego jej dotyczącego, a żądanie dostarczenia takiego dokumentu przez organ było błędne;

7) art. 8 ust. 1 ustawy z 8 lipca 2005 r. przez błędne uznanie, iż z uwagi na nieprzedłożenie operatu szacunkowego, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 nie można było ustalić wysokości rekompensaty, co spowodowało wydanie decyzji odmownej;

8) art. 9 i 13 ust. 3 ustawy z 8 lipca 2005 r. przez niewłaściwe ich zastosowanie, przez błędne przyjęcie, że w sprawie nastąpiła wcześniejsza, częściowa realizacja prawa do rekompensaty przez spadkodawców skarżących.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

1. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.

2. Założenie przyjęte przez ustawodawcę nie zawsze zostaje spełnione w praktyce, czego przykładem jest skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie. Nie spełnia ona wymagań wskazanych w art. 174 p.p.s.a., mimo jej sporządzenia przez profesjonalnego pełnomocnika. Po pierwsze, zarzuty odnoszące się do prawa materialnego nie określają, czy wskazane przepisy zostały naruszone przez błędną ich wykładnię czy też niewłaściwe zastosowanie. Po drugie, zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania nie uzasadniają, dlaczego uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazane wady niniejszej skargi kasacyjnej, choć ograniczają zakres jej rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, to jednak nie dyskwalifikują jej w stopniu uzasadniającym jej odrzucenie. Niemniej jednak, już tylko wskazane wyżej uchybienia uzasadniają ocenę, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, ponieważ wskazane w niej zarzuty nie są podstawami kasacyjnymi w rozumieniu art. 174 p.p.s.a. Jak już bowiem było podkreślone w punkcie 1. niniejszego uzasadnienia skargę kasacyjną można oprzeć jedynie na takich naruszeniach prawa, które są podstawami kasacyjnymi w rozumieniu art. 174 p.p.s.a.

3. Dodatkowo, Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zauważyć, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna jest bezzasadna również z następujących powodów:

3.1. Zgodnie z art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. I to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wyrok po zamknięciu rozprawy i w oparciu o materiał dowodowy wynikający z akt sprawy. Zresztą skarżący kasacyjnie nigdzie tego faktu nie negują.

3.2. Z kolei art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi nie oznacza, że sąd może czynić przedmiotem swych rozważań i ocen wszystkie aspekty skargi, bez względu na treść zaskarżonego aktu lub czynności. Oznacza ono natomiast, że sąd ten ma prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Zatem, dochodzi do naruszenia tego przepisu, jeżeli sąd administracyjny nie dostrzegł uchybienia, które co prawda nie zostało podniesione w skardze, ale miało miejsce w toku rozpoznawania sprawy przez organy administracji, czego sąd nie zauważył. Innymi słowy, przepis ten można naruszyć wykraczając poza granice sprawy bądź ograniczając się wyraźnie wyłącznie do zgłoszonych przez skarżącego zarzutów. Natomiast przepis ten nie może zostać naruszony w sposób wskazany przez autora skargi kasacyjnej, a więc przez błędne ustalenia co do stanu faktycznego sprawy.

3.3. Za bezzasadny należało także uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie sporządzone z uchybieniem zasad określonych w art. 141 § 4 może stanowić naruszenie przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy tylko w przypadku, jeżeli zawarta w nim ocena prawna (art. 153 p.p.s.a.) miałaby pierwszoplanowe znaczenie dla wadliwego, końcowego załatwienia sprawy. Zatem błędne uzasadnienie orzeczenia stanowi podstawę kasacyjną wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jeżeli prowadzi do niezgodnego z prawem załatwienia sprawy. W tym kierunku idzie zdecydowana większość orzeczeń NSA. Zauważa się przede wszystkim, że jakkolwiek czynność procesowa sporządzenia pisemnego uzasadnienia dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i ma sprawozdawczy charakter, a więc sama przez się nie może wpływać na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy, to niemniej tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone przez ten sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa – wyrok NSA z 2 lutego 2006 r., II FSK 325/05, LEX nr 177476. Można w nim przy tym znaleźć liczne przykłady wad uzasadnienia, polegające na naruszeniu art. 141 § 4, które mogą stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. I tak w wyroku NSA z 7 marca 2006 r., I OSK 990/05 (LEX nr 198283) stwierdzono, że takim naruszeniem może być brak uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, jak i przypadek, gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Z kolei w wyroku NSA z 14 marca 2006 r., I OSK 1032/05, (LEX nr 198355) za taką wadę uzasadnienia uznano naruszenie obowiązku wskazania przyczyn, z powodu których sąd odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom, w oparciu o które organy administracji przyjęły okoliczności, stanowiące podstawę faktyczną zaskarżonych decyzji. W szczególności za wadę uzasadnienia orzeczenia, skutkującą uwzględnieniem skargi kasacyjnej, należy uznać nieustosunkownie się w nim do zarzutów podniesionych w skardze lub w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, których trafność zobowiązywałaby sąd do uwzględnienia skargi. Przykładowo, skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, a w uzasadnieniu wyroku nie ma rozważań świadczących o tym, że sąd rozpoznał ten zarzut – por. szerzej wyrok NSA z 18 maja 2011 r., I OSK 1323/10.

Uogólniając należy stwierdzić, że do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia. Zatem – co do zasady – lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku uchylającego decyzję administracyjną, pozbawiające stronę informacji o przesłankach tego rozstrzygnięcia, a organ administracji także wskazówek co do kierunku dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego, może być naruszeniem komentowanego przepisu w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takich wadliwości nie ma w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, ponieważ zawiera ono wszystkie obligatoryjne elementy treści wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a., a zawarty w nim wywód prawny pozwala na jednoznaczną ocenę w toku kontroli instancyjnej, jakie znaczenie normy prawnej wynikającej z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z 8 lipca 2005 r. przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, i co zatem stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku. Okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej.

3.4. Z akt niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, że poprzednikom prawnym skarżących nadano własność nieruchomości położonej we wsi W., co świadczy o częściowym zrealizowaniu prawa do rekompensaty przez A. K. To co działo, się później z tą nieruchomością nie zmienia tego faktu. Te okoliczności świadczą o zasadności żądania organu sporządzenia operatu szacunkowego dotyczącego wyceny nieruchomości położonej we wsi W., a tym samym zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z 8 lipca 2005 r. należało uznać za chybiony.

3.5. Przepis art. 8 ust. 1 ustawy z 8 lipca 2005 r. określa elementy składowe decyzji o potwierdzeniu prawa do rekompensaty, stanowiąc że decyzja, o której mowa w art. 5 ust. 3, zawiera wskazanie: 1) osoby lub osób, którym potwierdza się prawo do rekompensaty; 2) zwaloryzowanej na dzień wydania tej decyzji wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 3, również wskazanie zwaloryzowanej na dzień wydania decyzji wartości nabytego prawa własności nieruchomości albo wartości nabytego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i wartości położonych na niej budynków, a także innych urządzeń albo lokali; 3) wysokości rekompensaty określonej zgodnie z art. 13; 4) wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty zgodnie z art. 13 ust. 1. Skoro w rozpoznawanej sprawie nie doszło do wydania decyzji o potwierdzeniu prawa do rekompensaty, to siłą rzeczy art. 8 ust. 1 ustawy z 8 lipca 2005 r. nie mógł zostać naruszony.

3.6. Wręcz niezrozumiały jest zarzut naruszenia przez niewłaściwe zastosowanie art. 9 ustawy z 8 lipca 2005 r., który stanowi, że organem wyższego stopnia w sprawach, o których mowa w art. 5 ust. 3 i art. 7 ust. 2, jest minister właściwy do spraw Skarbu Państwa. Skoro decyzja z [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej została wydana przez Ministra Skarbu Państwa, to znaczy, że została ona wydana przez organ właściwy.

3.7. Wreszcie za nieuzasadniony należało uznać zarzut naruszenia przez niewłaściwe zastosowanie art. 13 ust. 3 ustawy z 8 lipca 2005 r., ponieważ w ogóle nie doszło do zastosowania tego przepisu na skutek niewykonania przez skarżących kasacyjnie postanowienia Wojewody L. z [...] października 2015 r., którym zobowiązano strony do przedłożenia operatów szacunkowych, sporządzonych przez rzeczoznawcę majątkowego, w których zostanie określona wartość nieruchomości pozostawionej poza granicami RP oraz wartość nieruchomości nabytych tytułem rekompensaty. Wobec niewykonania tego obowiązku przez skarżących kasacyjnie, organy administracji nie miały możliwości zastosowania art. 13 ust. 3 ustawy z 8 lipca 2005 r., ponieważ były zobligowane do odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty.

Mając na uwadze podniesione wyżej względy orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.