Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 749/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Inne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 5a, art. 232 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2015 r. sprawy ze skarg K. W. i K. P. na uchwałę Rady Gminy L. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargi Sygn. akt IV SA/Wa 749/15 P O S T A N O W I E N I E Dnia 1 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. Z. na uchwałę Rady Gminy L. z dnia [...] listopada 2014 r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę E. Z.; 2. zwrócić z budżetu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżącej E. Z. uiszczony wpis od skargi w kwocie 300 (trzystu) złotych.


UZASADNIENIE

Rada Gminy L. uchwałą z dnia [...] listopada 2014 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 18 ust.2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2013 r. nr 594, ze zm.) i art. 20 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647, ze zm.) uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 KV [...] na terenie Gminy L.

W dniu 25 listopada 2014 r. (data stempla pocztowego) m.in. K. W. i K. P. wezwali Radę Gminy L. do usunięcia naruszenia prawa przepisami wskazanej powyżej uchwały w odniesieniu do nieruchomości stanowiących ich własność. K. W. w odniesieniu do działek nr [...], [...], [...], a K. P. w odniesieniu do działek nr [...], [...], [...],[...].

Rada Gminy L. uchwałą Nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. odmówiła uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia interesów prawnych mieszkańców Gminy L., w tym K. W. i K. P. przez uchwałę Rady Gminy L. z dnia [...] listopada 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 KV [...] na terenie Gminy L. Uchwała ta doręczona została pełnomocnikowi skarżących w dniu 12 stycznia 2015 r.

K. W. i K. P. pismem z dnia 29 stycznia 2015 r. (data stempla pocztowego) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wyżej wymienioną uchwałę Rady Gminy L. z dnia [...] listopada 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 KV [...] na terenie Gminy L. Skarżący podnieśli, że ich interes prawny został naruszony ww. uchwałą, gdyż reguluje ona m.in. planowane przeznaczenie i sposób wykorzystywania będących ich własnością nieruchomości. Tym samym uchwała ta godzi w przysługujące im prawo własności, poprzez znaczne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości będących przedmiotem własności oraz zmniejszając ich wartość poprzez usytuowanie na ich powierzchni pasa technologicznego planowanej linii elektroenergetycznej nn 400 kv [...].

Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucili naruszenie:

- art. 15.1 w zw. z art. 14.5. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez sporządzenie projektu planu miejscowego niezgodnie z zapisami obowiązującego studium. Projekt planu miejscowego, którego dotyczy niniejsze wezwanie był sporządzony i wyłożony do publicznego wglądu w czasie obowiązywania Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy L. uchwalonego w dniu [...] grudnia 2000 r. na mocy uchwały Rady Gminy L. nr [...]. W chwili podjęcia uchwały z dnia [...] listopada 2014 r. dotyczącej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej nn 400 kv [...] na terenie Gminy L., na mocy rozstrzygnięcia nadzorczego, znak: [...] Wojewoda [...] stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy L. nr [...] z dnia [...] października 2014 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy L. w przeważającej części. Zdaniem skarżących ocena zgodności planu miejscowego powinna odnosić się nie tylko do nieuchylonej części studium z [...] października 2014 r., ale przede wszystkim do studium z dnia [...] grudnia 2000 r., z którym ww. plan w zakresie ustaleń dotyczących dwutorowej linii elektroenergetycznej nn 400 kv [...] na terenie Gminy L. jest całkowicie sprzeczny, ponieważ ww. studium nie tylko nie przewiduje budowy ww. linii w miejscu wskazanym w planie, ale co więcej wskazuje na zupełnie inną politykę planowania przestrzennego w tym zakresie, pozostającą w sprzeczności z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] listopada 2014 r.;

- art. 20.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak stwierdzenia przez Radę Gminy, czy uchwalany plan miejscowy nie narusza ustaleń studium;

- art. 47 p. 1) w zw. z art. 51.2 i art. 52.1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez załączenie i oparcie postanowień planu miejscowego na materiałach wyjściowych w postaci Prognozy oddziaływania na środowisko dla gminy L., powiat [...], woj. [...], które uznać należy za nieaktualne, niepełne i wewnętrznie sprzeczne ze względu na fakt, iż jej treść opisowa pozostaje w sprzeczności z zawartymi w ww. materiałach mapami, które przedstawiają zupełnie inny przebieg trasy planowanej linii elektroenergetycznej 400 kv niż wynika to z tekstu prognozy, a ponadto ww. prognoza nie zawiera wszystkich postanowień wymaganych w ww. ustawie, w tym m.in. wpływu zmiany przebiegu trasy linii elektroenergetycznej na występowanie chronionych gatunków ptaków., w tym kraski, nie wskazuje obszarów występowania chronionych gatunków ptaków na obszarze objętym prognozą a także nie przedstawia wpływu na środowisko konieczności wycięcia znacznej powierzchni lasów pod planowaną nową trasę linii elektroenergetycznej.

Ponadto skarżący zarzucili zaskarżonej uchwale naruszenie zasad wskazanych w art. 1. 2. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie w planie miejscowym m.in:

1. zasady zrównoważonego rozwoju, dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu, gdyż zawarte w planie miejscowym ustalenia dotyczące przebiegu planowanej dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kv [...] na terenie gminy L., odbiegają od pierwotnie planowanego przebiegu ww. linii energetycznej mającej przebiegać w śladzie istniejącej linii 220 kv, co godzi w prawo własności mieszkańców gminy oraz zasadę pewności prawa i zaufania do organów samorządowych;

2. wymagań ładu przestrzennego i wymogów jego ochrony, a także stanu prawnego gruntów - wprowadzenie zmian przebiegu linii elektroenergetycznej w innym miejscu, niż ślad dotychczasowej linii 220 kv powoduje nieuzasadnioną zmianę ładu przestrzennego gminy i nieodwracalne zmiany w zakresie możliwego sposobu wykorzystania gruntów, przez które przebiegać ma nowa trasa linii elektroenergetycznej;

3. wymagań ochrony środowiska, w tym stanu rolniczej i leśnej przestrzeni produkcyjnej - wprowadzenie zmian przebiegu linii elektroenergetycznej w innym miejscu, niż ślad dotychczasowej linii 220 kv powoduje nieuzasadnioną konieczność wycinki dużej powierzchni lasów oraz uniemożliwia prowadzenie produkcji rolnej na gruntach pod planowaną linią elektroenergetyczną. Zmiana przebiegu linii zagraża również populacji zagrożonych gatunków ptaków występujących na terenie gminy, w tym kraski, dzięcioła zielonego i dzięcioła czarnego poprzez naruszenie dotychczasowych tras przelotów oraz stworzenie niebezpieczeństwa kolizji w trakcie przelotów w/w ptaków z nowopowstała linią elektroenergetyczną.

Skarżący zarzucili również zaskarżonej uchwale naruszenie art. 6. 1. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie prawa do zagospodarowania terenu, do którego mają tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów. Naruszenie zasady zaufania do organów samorządowych oraz zasady pewności prawa. Niedopuszczalne wpływanie na radnych przez inwestora linii elektroenergetycznej 400 kv [...].

W konsekwencji powyższego skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości oraz zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Ponadto skarżący wskazali, że w trybie rozstrzygnięcia nadzorczego, Wojewoda [...] w dniu [...] grudnia 2014 r., Nr [...], stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy L. z dnia [...] listopada 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej nn 400 kv [...] na terenie Gminy L. w części.

Rada Gminy L. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Zdaniem Gminy skarżący nie wykazali naruszenia interesu prawnego. Naruszenie interesu prawnego nie może się ograniczać do wskazania działek stanowiących własność skarżących oraz deklaracji, że plan miejscowy wpływa na sposób korzystania z nieruchomości. Naruszenie interesu prawnego powinno polegać na określeniu zakresu uprawnień właścicielskich przysługujących skarżącemu przed wejściem w życie planu miejscowego oraz na porównaniu ich ze stanem po jego wejściu w życie. Oznacza to konieczność uargumentowania, że konkretne, wskazane przez skarżących, ustalenia planu miejscowego ograniczyły konkretne możliwości korzystania z nieruchomości, przysługujące właścicielowi wcześniej. Linia energetyczna nie zmienia przeznaczenia terenu (pozostaje w zgodzie zwłaszcza z przeznaczeniem rolnym i zabudową zagrodową), trudno znać, że jej lokalizacja w planie zmienia uprawnienia właścicielskie i narusza prawo własności (interes prawny skarżących).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Rozpoznając sprawę Sąd uznał, iż skargi K. W. i K. P. nie zasługują na uwzględnienie i podlegają oddaleniu.

Dokonując w pierwszej kolejności oceny wymogów formalnych wniesionej skargi, na wstępie należy stwierdzić, iż skarga złożona została w przepisanym do tego terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Należy mieć na uwadze, iż stosownie do art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., skargę na akty prawa miejscowego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania.

W rozpatrywanej sprawie skarżący w dniu 25 listopada 2014 r. (data stempla pocztowego) wezwali Radę Gminy L. do usunięcia naruszenia prawa. Rada Gminy L. uchwałą Nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. odmówiła uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Uchwała ta doręczona została pełnomocnikowi skarżących w dniu 12 stycznia 2015 r. Skarżący pismem z dnia 29 stycznia 2015 r. (data stempla pocztowego) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wyżej wymienioną uchwałę Rady Gminy L. z dnia [...] listopada 2014 r. Powyższe wskazuje, że skarżący zachowali ustawowy termin do wniesienia skargi.

Pozytywne ustalenia w zakresie wypełnienia ustawowych wymogów formalnych skargi dają Sądowi możliwość przejścia do kolejnej fazy jaką jest ustalenie "naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia" zaskarżoną uchwałą.

W pierwszej kolejności Sąd zauważa, że Wojewoda [...] rozstrzygnięciem nadzorczym nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., wydanym na podstawie art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 594, ze zm.), dalej jako u.s.g., stwierdził nieważność uchwały Nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] listopada 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 KV [...] na terenie Gminy L. w części. Stwierdzenie nieważności ww. uchwały nie dotyczy terenów przeznaczonych pod infrastrukturę elektroenergetyczną.

Stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Przesłankami uzasadniającymi wniesienie skargi do sądu administracyjnego na uchwałę będącą aktem prawa miejscowego jest zatem oprócz wcześniejszego bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia, co w przedmiotowej sprawie bezspornie nastąpiło, także naruszenie posiadanego przez skarżącego interesu prawnego lub uprawnienia, przez ustalenia tej uchwały. Stroną w postępowaniu wszczętym na podstawie powyższego przepisu może być więc jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia tej uchwały (planu). Naruszenie interesu prawnego bądź uprawnienia musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną skarżącego podmiotu.

Mając na uwadze powyższe, Sąd zbada istnienie interesu pranego po stronie K. W. i K. P., aby następnie dokonać oceny, czy interes prawny skarżących został naruszony ustaleniami kwestionowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz czy naruszenie to było wynikiem zgodnego, czy też niezgodnego z prawem działania Rady Gminy L.

Skarżąca K. W. swój interes prawny wywodzi z przysługującego jej prawa własności w odniesieniu do działek nr [...], [...], [...]. Natomiast K. P. swój interes prawny wywodzi z przysługującego jemu prawa własności w odniesieniu do działek nr [...], [...], [...], [...].

Z treści przytoczonego powyżej art. 101 u.s.g. wynika, że skargę w trybie tego przepisu może wnieść skutecznie tylko ten, kto wykaże się naruszeniem przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia. Zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. podlega zatem uchwała organu gminy nie tylko niezgodna z prawem, ale i jednocześnie godząca w sferę prawną podmiotu, który wnosi skargę - wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne np. zniesienia, ograniczenia, czy też uniemożliwienia realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Składając skargę, musi on zatem wykazać naruszenie własnego interesu prawnego, polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie chronioną sytuacją. Dla uznania legitymacji skargowej podmiotu nie jest zatem wystarczające wykazanie, że uchwała podjęta przez organ gminy narusza jego pojmowany w sposób subiektywny interes faktyczny. Ponieważ do wniesienia skargi nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszeniem, dlatego w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę. Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (wyroki NSA : z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04; z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1563/04; z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/2004, dostępne w CBOSA).

W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 18 września 2003 r., sygn. akt II SA 2637/02, Lex nr 80699). O naruszeniu interesu prawnego można mówić wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego lub procesowego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie zaś w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.g.n. musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała w sposób istotny narusza jego interes prawny lub uprawnienia. Podkreślenia jednak wymaga, że naruszenie interesu prawnego dające stronie prawo do zaskarżenia uchwały z zakresu administracji publicznej nie oznacza automatycznego uwzględnienia skargi. W przypadku kwestionowania uchwały w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnienie skargi nastąpi, gdy naruszenie przepisów przekroczy granice tzw. władztwa planistycznego, przysługującego gminie z mocy art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm., zwanej dalej ustawą planistyczną). Podjęcie zatem uchwały w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego nawet z naruszeniem interesów podmiotu skarżącego, ale w granicach tego władztwa, nie doprowadzi do uwzględnienia skargi (vide Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", C.H. Beck Warszawa 2006, s. 197 - 198). Zauważyć przy tym trzeba, iż wskazane władztwo planistyczne stanowi kompetencję gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy (art. 3 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 ustawy planistycznej). W zakres władztwa planistycznego wchodzi również, z mocy art. 6 ust. 1 ustawy pianistycznej, ustalenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości. Koncepcja władztwa planistycznego zakłada samodzielność gminy, jak i możliwość ingerencji w prawa prywatne (w granicach określonych prawem). Oznacza zatem, że zainteresowane podmioty (w tym właściciele nieruchomości położonych w granicach planu) nie mogą oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień w ramach władztwa z powodu niezgodności ustaleń planu z żądaniami właścicieli nieruchomości znajdujących się na obszarze objętym planem lub w bezpośrednim sąsiedztwie (Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", Warszawa 2006, s. 197 - 198, wyrok NSA z dnia 26 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 1765/07, CBOSA).

W niniejszej sprawie Rada Gminy L. zaskarżoną uchwałą wprawdzie dokonała ingerencji w posiadane przez skarżącą K. W. prawo własności działek nr [...], [...], [...] oraz w posiadane przez skarżącego K. P. prawo własności działek nr [...], [...], [...], jednakże ingerencja ta, w ocenie Sądu, mimo że niekorzystna dla skarżących, nie przekraczała granic władztwa planistycznego.

Z oświadczenia skarżącej K. W. złożonego na rozprawie w dniu 17 listopada 2015 r. wynika, że działka nr [...] jest działką leśną. Działka nr [...] od strony drogi jest działką budowlaną, dalej jest działką rolną, w obszarze pasa technologicznego w górę jest działka budowlaną. Działka nr [...] od strony drogi jest działką budowlaną, dalej jest rolną i leśną. Pod pasem technologicznym znajdują się tereny budowlane.

Natomiast pełnomocnik organu oświadczyła, że w pasie technologicznym działka nr [...] jest terenem rolnym, a nie budowlanym. Na działce nr [...] pas technologiczny znajduje się na obszarze rolnym i leśnym. Wybierając przebieg trasy linii NN 400 KV wybrano wariant najbardziej kompromisowy, taki który omija tereny zurbanizowane celem uniknięcia rozbierania budynków i tereny przeznaczone pod zabudowę. Przebieg linii elektroenergetycznej NN 400 KV zlokalizowano na terenach rolnych i leśnych, które mogą być nadal użytkowane w takim charakterze.

Z kolei skarżący K. P. oświadczył, że działki nr [...], [...], [...], [...] są wykorzystywane rolniczo.

Jednocześnie należy zauważyć, że działka nr [...] znajduje się poza granicami terenu objętego planem.

Z powyższego w ocenie Sądu wynika, że wbrew zarzutom skarg, gmina korzystając z władztwa pianistycznego i realizując ustawowy obowiązek zapewnienia racjonalnej gospodarki przestrzennej, stanowiącej element szeroko rozumianego porządku publicznego była uprawniona do określenia w zaskarżonej uchwale terenów infrastruktury elektroenergetycznej, w tym osi linii elektroenergetycznej NN 400 KV i pasa technologicznego tej linii. Jednocześnie z zapisów § 11 ust. 2 pkt 3 i 4 zaskarżonej uchwały wynika, że na terenach infrastruktury elektroenergetycznej dopuszcza się rolnicze wykorzystanie obszarów niezajętych przez słupy elektroenergetyczne i drogi służące ich obsłudze, jak również po realizacji linii elektroenergetycznej 400 KV, dopuszcza się leśne wykorzystanie obszarów niezajętych przez słupy elektroenergetyczne i drogi służące ich obsłudze, z zastrzeżeniem § 12 ust. 2 pkt 3.

Tereny zajęte na linię elektroenergetyczną NN 400 KV i pas technologiczny tej linii na działkach skarżących są terenami rolnymi i leśnymi, nie są to tereny zabudowane. Mogą być nadal wykorzystywane zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. Skarżąca K. W. nie wykazała, że pas technologiczny na jej działkach przebiega przez tereny budowlane.

Tak więc ustalony przebieg linii elektroenergetycznej NN 400 KV wraz z pasem technologicznym w zaskarżonej uchwale, w ocenie Sądu, nie godzi w istotę prawa własności przysługującego skarżącym. Do naruszenia istoty tego prawa dochodzi w sytuacji, gdy niemożliwe stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień, składających się na możliwość korzystania z rzeczy i rozporządzania nią (wyrok TK z dnia 25 maja 1999 r., SK 9/98, OTK z 1999 r., nr 4 , poz. 78, wyrok TK z dnia 12 stycznia 1999 r., P 2/98, OTK z 1999 r., nr 1, poz. 2). Pozbawienie właściciela części (nawet znacznej) atrybutów korzystania czy rozporządzania rzeczą (np. ograniczenia związane z przebiegiem nad działką linii wysokiego napięcia, ograniczenia z korzystania z nieruchomości w obszarze pasa technologicznego) nie musi oznaczać ingerencji w istotę jego prawa własności, o ile ingerencja ta jest dostatecznie uzasadniona interesem społecznym.

W świetle powyższych wywodów zarzuty skarżących podniesione w skardze nie znajdują usprawiedliwionych podstaw. Rada Gminy L. dysponując zespołem uprawnień kształtowanym przepisami art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie nadużyła przysługującego jej władztwa planistycznego podejmując zaskarżoną uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 KV [...] na terenie Gminy L. Ponadto procedura planistyczna nie została naruszona w sposób, który skutkowałby koniecznością stwierdzenia nieważności tej uchwały.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.