Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 1112/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 3, art. 7
journal: Dz.U. 2012 poz 1164
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 316 poz 65 art. 25, art. 58
law: Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady  (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów  wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007  w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina

SENTENCJA

Dnia 26 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant Starszy asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2014 roku sprawy ze skargi H. W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 t.j. ze zm.), art. 3 ust. 3, art. 7 ust. 1, ust. 2, ust. 4, art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1164 ze zm.), § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 listopada 2012 r. w sprawie stawki jednolitej płatności obszarowej za 2012 r. (Dz.U. z 2012 r., poz. 1308), art. 12 ust. 1 pkt e ust. 4, art. 21, art. 25, art. 58, art. 73 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. U. L 316, 2.12.2009, str. 65 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania H.W. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 15 maja 2012 r. H.W. złożył w Biurze Powiatowym wniosek o przyznanie płatności na rok 2012, deklarując do płatności działki rolne o łącznej powierzchni 9,16 ha. Do wniosku strona załączyła materiał graficzny.

Pismem z dnia 21 sierpnia 2012 r. organ I instancji wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień w związku z nieścisłościami we wniosku, dotyczącymi działek o nr ewid. [...] i [...].

W dniu 10 września 2012 r. strona wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wyjaśnień wraz z kartą Informacyjną ze szpitala.

W odpowiedzi, organ I instancji poinformował H.W. o prawie czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu na podstawie art. 10 k.p.a.

Decyzją z dnia [...] organ I instancji odmówił skarżącemu przyznania skarżącemu jednolitej płatności obszarowej na rok 2012 i nałożył sankcje wieloletnie w wysokości 4370,00 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że odmowa przyznania płatności spowodowana jest koniecznością wyłączenia z płatności działki ewid. o nr [...] i [...] ze względu na ich brak posiadania. Organ wyjaśnił, że w toku postępowania administracyjnego Z.W. - siostra skarżącego uprawdopodobniła, że w roku 2012 była, w rozumieniu przepisu art. 7 ust. 1 ustawy, w posiadaniu w/w działek ewidencyjnych.

W odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie decyzji i przyznanie płatności na rok 2012 r. oraz o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania o zniesienie współwłasności.

Postanowieniem z dnia [...] organ II instancji dołączył do akt sprawy m.in.: oświadczenie Z.W. z dnia 8 września 2012 r., decyzję z dnia [...]. w sprawie zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej Z.W., postanowienie Sądu Rejonowego w S. sygn. akt I Ns 79/08 z dnia 10 września 2008 r., dowód nadania przekazu pocztowego Z.W. z dnia 14 października 2008 r.

Postanowieniem z dnia [...]. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR odmówił zawieszenia postępowania odwoławczego, podnosząc, iż dla wydania decyzji w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich nie jest istotne kto jest właścicielem gruntów, lecz kto grunt faktycznie użytkuje.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 1, ust. 1a ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli 1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do treści art. 12 ust. 1 pkt e rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. wniosek zawiera "oświadczenie rolnika, że jest świadomy warunków przedmiotowych systemów pomocy". Organ wskazał, ze skarżący podpisując wniosek oświadczył, że zna zasady przyznawania płatności - oświadczenie zamieszczone na str. 4/4 wniosku. W tej sytuacji uznano, że producent posiadał wiedzę, że płatności do gruntów rolnych, stosownie do brzmienia art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przysługują posiadaczowi gruntów.

Dyrektor ARiMR podkreślił, że skarżący nie skorzystał z uprawnień przysługujących mu na podstawie art. 25 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, który przewiduje możliwość wycofania w części lub w całości złożonego wniosku.

Ponadto organ uznał, że stosownie do treści art. 3 ust. 3 ustawy, strona nie udowodniła, że użytkowała działki ewidencyjne o nr [...] i [...]. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie nie znajduje zastosowania art. 73 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, według którego zmniejszeń i wykluczeń, przewidzianych w rozdziałach I i II, nie stosuje się w przypadku gdy rolnik złożył wniosek zgodny ze stanem faktycznym lub gdy może wykazać, że nieprawidłowości nie wynikają z jego winy.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ uznał, że skarżący w 2012 r. nie znajdował się w posiadaniu (nie użytkował) działek rolnych położonych na działkach ewidencyjnych o nr [...] i [...]. W związku powyższym na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. zostały one wykluczone z płatności.

Organ odwoławczy ustalił, że skarżący w zakresie jednolitej płatności obszarowej zadeklarował powierzchnię 9,16 ha, stwierdzono natomiast powierzchnię 3,19 ha. Wyliczenie procentowanej różnicy w powierzchni deklarowanej i stwierdzonej wynosi 53%. W tej sytuacji, w ocenie organu odwoławczego zasadnie zastosowano art. 58 akapit trzeci rozporządzenia nr 1122/2009 zgodnie z brzmieniem, którego jeśli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej, z wyłączeniem pomocy z tytułu ziemniaków skrobiowych i nasion, jak przewidziano w tytule IV rozdział l sekcje 2 i 5 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 57 niniejszego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwu-krotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru. Jeśli różnica ta przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej. Jeśli różnica ta przekracza 50 %, rolnika wyklucza się również z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym zgodnie z art 57 niniejszego rozporządzenia. Kwota ta zostaje odliczona zgodnie z art. 5b rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006(...)", co oznacza, że kwota ta będzie potrącana z płatności realizowanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych. Jeżeli w tych latach przyznane płatności nie pozwolą na pełna kompensację kwoty sankcji, pozostałe saldo zostanie anulowane.

Ponieważ procentowe zawyżenie wynosiło 53 % to organ odmówił jednolitej płatności obszarowej oraz nałożył sankcje w wysokości 4370,40 zł. Wysokość sankcji została obliczona na podstawie stawki płatności za jeden hektar gruntu tj. 732,06 zł.

Organ odwoławczy wskazał, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w toku prowadzonego postępowania nie rozpoznał wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wyjaśnień, lecz uchybienie to nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia, ponieważ w trakcie postępowania skarżący miał możliwość składania wyjaśnień i zgłaszania dowodów.

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. zwrócił także uwagę, że uzasadnienie decyzji organu I instancji nie spełnia wszystkich warunków określonych w 107 § 3 k.p.a., z uwagi jednak na to, że uchybienia te nie mają wpływu na wynik sprawy, organ odwoławczy nie stwierdził podstaw do jej uchylenia.

W skardze z dnia 11 września 2013 r. H.W. wniósł o uchylenie powyższej decyzji i wskazał, że przedmiotowe postępowanie powinno być zawieszone, bowiem nadal toczy się sprawa o sygn. I Ns 79/08. Skarżący zarzucił, że organ nieprawidłowo przeprowadził postępowanie i nie ustalił stanu faktycznego sprawy.

W odpowiedzi na skargę z dnia 14 października 2013 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

W piśmie z dnia 4 listopada 2013 r. skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wskazał, że posiada gospodarstwo rolne o powierzchni 2,78 ha oraz, że znajduje się w ciężkiej sytuacji i nie jest w stanie uiścić opłat.

Postanowieniem z dnia [...] referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi.

Na rozprawie w dniu 26 lutego 2014 r. skarżący poparł skargę i wskazał, że w 2012 r. uprawiał sporne działki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga H.W. nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 powołanej ustawy).

Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl natomiast przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania H.W. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 r. oraz nałożenia sankcji wieloletnich. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania administracyjnego ani prawa materialnego, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego.

Istotę sporu stanowi ustalenie, czy organy administracji zasadnie uznały, że skarżący nie użytkuje rolniczo działek o nr ewidencyjnych [...] i [...], które zadeklarował we wniosku o przyznanie płatności na rok 2012. W toku tzw. kontroli krzyżowej organy ustaliły, że dwoje rolników wystąpiło o przyznanie płatności do tych samych działek o nr ewidencyjnych [...] i [...]. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego organy stwierdziły, że właścicielem działek o nr ewidencyjnych [...] i [...] jest Z.W. (siostra skarżącego). W tym zakresie załączono do akt sprawy postanowienie Sądu Rejonowego w S. z dnia 10 września 2008 r. o sygn. I Ns 79/08 o dział spadku i zniesienie współwłasności po J. I A. W. oraz oświadczenie Z.W. z dnia 8 września 2012 r., w którym podała, że użytkuje sporne działki. Ustalenia te stanowiły podstawę do wydania zaskarżonych decyzji. Skarżący natomiast twierdzi, że sporne działki nadal uprawia (k. 32).

W związku z powyższym przypomnieć należy, że zasady przyznawania rolnikom płatności obszarowych zostały określone w ustawie z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1164 ze zm.) oraz m.in. Rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. UE. L 316, 2.12.2009, str. 65 ze zm.). Zgodnie z art. 7 ust. 1 ww. ustawy, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli:

- posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, (...);

- wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

- przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

- został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Z kolei, w myśl art. 18 ustawy, płatności są przyznawane na wniosek rolnika, natomiast wysokość płatności w danym roku kalendarzowym ustala się zgodnie z zapisem art. 7 ust. 4 ustawy i jest to iloczyn deklarowanej przez rolnika powierzchni kwalifikującej się do objęcia płatnościami, po uwzględnieniu zmniejszeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości i stawek płatności na 1 ha tej powierzchni.

Mając na uwadze powyższe regulacje ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, zauważyć należy, iż składając wniosek rolnik wskazuje powierzchnię, w stosunku do której ubiega się o przyznanie płatności do gruntów rolnych na dany rok. Powierzchnia ta jest następnie weryfikowana przez organ I instancji w toku postępowania administracyjnego i dopiero tak ustalony obszar użytkowany rolniczo oraz sposób jego zagospodarowania stanowi podstawę przyznania płatności. Narzędziem służącym weryfikacji podanych przez stronę w treści wniosku informacji są kontrole administracyjne i kontrole na miejscu.

Ustalenia w zakresie stanu prawnego działek rolnych oraz ich powierzchni kwalifikujących się do objęcia płatnościami należą niewątpliwie do podstawowych czynności w toku prowadzonego przez organ postępowania w sprawie przyznania jednolitej płatności obszarowej.

Jak wynika ze złożonego wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 r. skarżący zadeklarował działki o numerach ewidencyjnych: [...] o pow. 2,56 ha, 27 o pow. 0,29 ha, 98 o pow. 0,34 ha, [...] o pow. 3,09 ha i [...] o pow. 2,88 ha (punkt VII I VII wniosku – oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych i sposobie wykorzystania działek rolnych – k. 2/4, k. 3/4 wniosku - akta admin.). Jednocześnie skarżący podpisując się pod wnioskiem oświadczył, że zna zasady przyznawania płatności (k. 4/4 wniosku – akta admin.). W toku prowadzonego postępowania administracyjnego organy ustaliły, że skarżący nie użytkuje rolniczo działek o nr ewidencyjnych [...] i [...] i nie jest ich właścicielem, a działki te zadeklarował we wniosku o przyznanie płatności. Za prawidłowe należy zatem uznać stanowisko organów administracji odmawiające przyznania stronie wnioskowanych płatności. Ustalenia organów administracji w tym zakresie nie budzą wątpliwości.

Warto zauważyć, że przepis art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wskazuje, że płatności przysługują posiadaczowi gruntów rolnych. Orzecznictwo sądów administracyjnych wypracowało na gruncie powołanego przepisu jednolite stanowisko, że ustawodawca wskazując na posiadanie, jako ustawową przesłankę warunkującą rozpoznanie wniosku, odnosi to pojęcie do posiadania w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego. Jednak poza posiadaniem ustawodawca wymaga utrzymywania gruntów rolnych zgodnie z normami, co wyraźnie wskazuje na faktyczne, rzeczywiste posiadanie (władanie) gruntami rolnymi w dniu 31 maja roku, w którym jest składany wniosek.

W przedmiotowej sprawie skarżący nie przedstawił organom administracji żadnego dowodu, z którego wynikałaby okoliczność faktycznego użytkowania spornych działek. H.W. poprzestał jedynie na zadeklarowaniu ich powierzchni we wniosku o przyznanie płatności na rok 2012. Na wniosku o przyznanie płatności skarżący naniósł przy tym odręczną adnotację: "Nie może ARiMR przyznawać płatności bezpośrednie osobom z M. Z.W. mieszka w mieście W. lub P. nie uprawia gruntów rolnych osobiście. Płatności przypadają rolnikom pracującym bezpośrednio przy produkcji rolnej". Na rozprawie skarżący oświadczył natomiast, że działki te w 2012 r. uprawiał (k. 32), nie przedstawiając na tę okoliczność żadnego dowodu.

Ustawa o płatnościach (...) w przepisie art. 3 ust. 2 i 3 zawiera regulacje, na mocy której organ administracji publicznej stojąc na straży praworządności jest zobowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz udzielić stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, a także zapewnienie stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania, z wyłączeniem art. 81 k.p.a. Z kolei strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu są zobowiązane do przedstawienia dowodów oraz udzielania wyjaśnień, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajenia czegokolwiek, zaś ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Z powyższych uregulowań, które mają zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, wynika, że na podstawie art. 3 ustawy o płatnościach, wyłączono stosowanie art. 7, 9, 10, 77 § 1 i art. 81 k.p.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2011r. sygn. II GSK 338/10, z dnia 29 lutego 2012 r. sygn. II GSK 81/11, z dnia 3 kwietnia 2012 r. sygn. II GSK 2092/11, publ. Baza orzeczeń CBOIS).

Taka regulacja, zawarta w art. 3 ust. 1, ust. 2 i 3 ustawy o płatnościach (...), oznacza, że organ został zobowiązany do rozpatrzenia całego materiału dowodowego, ale nie ciąży na nim obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności. Obowiązkiem organu jest rozpatrzenie i odniesienie się do dowodów wskazanych we wniosku oraz innych dokumentów dołączonych przez wnioskodawcę. Skoro skarżący w toku całego postępowania administracyjnego pozostał bierny i nie przedstawił żadnego dowodu z którego wynikałby okoliczność faktycznego użytkowania przez niego spornych działek, to za prawidłowe uznać należy ustalenia organów, że właścicielem działek oraz rolnikiem je użytkującym je Z.W. (siostra skarżącego). Z oświadczenia Z.W. z dnia 8 września 2012 r. wynika, że jest właścicielem oraz uprawia działki o nr ewidencyjnych [...] i [...]. Natomiast z postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia 10 września 2008 r. sygn. I Ns 79/08 wynika m.in., że w wyniku działu spadku po J. i A. W. działki nr [...] i [...] zostały przyznane na wyłączoną własność Z.W..

Ponadto wskazać należy, że Sądowi z urzędu wiadomo, że wobec konfliktu istniejącego pomiędzy skarżącym a jego siostrą, po uprawomocnieniu się postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia 10 września 2008 r. sygn. I Ns 79/08 prowadzone było postępowanie komornicze mające na celu wprowadzenie Z.W. w posiadanie spornych działek o nr [...] i .[...] (w sprawach ze skarg H.W. o sygn. III SA/Łd 673/12, III SA/Łd 676/13 – załączone zostały protokoły wydania nieruchomości i wprowadzenia w posiadanie, sporządzone przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w S. dnia 23 kwietnia 2009 r.). Przyjąć zatem należy, iż od kwietnia 2009 r. skarżący nie posiada działek o nr [...] i [...], co skutkuje brakiem możliwości ich użytkowania, zwłaszcza przy sprzeciwie i oświadczeniu właścicielki działek o ich użytkowaniu. Jednocześnie Sąd zwrócił uwagę, że skarżący we wnioskach o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, składanych do Sądu w roku 2012 (III SA/Łd 671/12, III SA/Łd 672/12, III SA/Łd 673/12, III SA/Łd 676/13) i 2013 (III SA/Łd 1112/13) m.in. wskazał, że posiada gospodarstwo rolne o powierzchni 2,78 ha (k. 9, 14-15). Zatem sam skarżący nie uważa się za posiadacza spornych działek ewidencyjnych o nr [...] (3,09 ha) i [...] (3,01 ha), skoro wykluczył je z powierzchni swojego gospodarstwa.

Reasumując tę część rozważań podzielić należy stanowisko organów administracji w zakresie przyjętych ustaleń w zaskarżonych decyzjach. Skarżący nie wykazał, że na dzień 31 maja 2012 r. posiadał lub też użytkował rolniczo działki o nr ewidencyjnych [...] i [...], co stanowiło podstawę do wykluczenia ich z płatności. Warto również zauważyć, że skarżący nie skorzystał z możliwości skorygowania bądź wycofania złożonego wniosku o przyznanie płatności, stosownie do treści art. 25 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, mimo, iż organ informował stronę o stwierdzonym konflikcie po kontroli krzyżowej wniosku Z.W..

Sąd podziela również stanowisko organów dotyczące zastosowania przepisu art. 58 akapit trzeci Rozporządzenia nr 1122/2009. Jeśli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej, z wyłączeniem pomocy z tytułu ziemniaków skrobiowych i nasion, jak przewidziano w tytule IV rozdział l sekcje 2 i 5 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 57 niniejszego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwu-krotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru. Jeśli różnica ta przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej. Jeśli różnica ta przekracza 50 %, rolnika wyklucza się również z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym zgodnie z art. 57 niniejszego rozporządzenia. W rozpoznawanej sprawie procentowe zawyżenie wyniosło 53 %, zatem organ zobowiązany był to wydania decyzji odmawiającej przyznania jednolitej płatności obszarowej oraz nałożył sankcje w wysokości 4370,40 zł na okres 3 kolejnych lat kalendarzowych. Wysokość sankcji została obliczona na podstawie stawki płatności za jeden hektar gruntu tj. 732,06 zł.

Odnosząc się natomiast do twierdzenia skarżącego, że postępowanie administracyjne powinno być zawieszone do czasu zakończenia postępowania w sprawie o sygn. I Ns 79/08, to zdaniem Sądu okoliczność ta nie zasługuje na uwzględnienie z dwóch przyczyn. Po pierwsze, jak wynika z akt administracyjnych postępowanie w sprawie o dział spadku i zniesienia współwłasności po rodzicach skarżącego zakończyło się wydaniem przez Sąd Rejonowy w S. Wydział Cywilny w dniu 10 września 2008 r. postanowienia sygn. I Ns 79/08, które jest prawomocne od dnia 2 października 2008 r. (akta admin.) Jak już powyżej wskazano, na mocy tego postanowienia sporne działki przyznane zostały na własność Z.W., natomiast skarżącemu przyznano działki o numerach [...], [...] i [...]. Wobec powyższego, nie istniała postawa do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., czego wyraz organ odwoławczy dał w postanowieniu z dnia 25 lipca 2013 r. Po drugie, Sąd z urzędu ustalił, że skarżący wniósł zażalenie na rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania, a Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa postanowieniem nr [...] z dnia [...] stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Skarżący nie wniósł skargi na postanowienie nr [...], zatem odpadła podstawa do ewentualnego zawieszenia przedmiotowego postępowania.

Reasumując, w przedmiotowej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania ani prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, które obligowałoby do uchylenia zaskarżonych decyzji. W szczególności, Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, iż brak rozpatrzenia przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wyjaśnień na wezwanie z dnia 21 sierpnia 2012 r., nie miał wpływu na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Strona miała bowiem możliwość składania wyjaśnień i przedstawiania dowodów do czasu zakończenia postępowania administracyjnego, z czego nie skorzystała.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.

U.K.