Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 978/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151 art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 18 ust. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1348
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
article: art. 3 ust. 2 pkt 2 art. 21 ust. 2
journal: Dz.U. 2007 nr 64 poz 427
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich
article: art. 7 art. 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 11 grudnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Mirella Ławniczak (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka - Nerka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2013 roku nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2008 I. oddala skargę, II. przyznaje adwokatowi G. Sz. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

W dniu 16 maja 2008r., M. P. złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2008 w postaci pomocy finansowej w ramach działania "wspieranie i gospodarowanie na obszarach górskich i innych niekorzystnych warunkach gospodarowania". Wniosek obejmował działki ewidencyjne o nr 192,193, 194, 195/1, 195/2,242,244/2,303/1,313, położone w województwie [...], powiat [...], obręb [...] oraz działki o nr 100,102/1,107,117/1,138/1,188,457/1,546/1,77/1,77/2,99 położone w województwie [...], powiat [...], obręb [...]. W trakcie weryfikacji wniosku i po przeprowadzonej kontroli okazało się, iż działki o nr 193, 194, 195/1, 192, 242, 244/2, 77/2, 107, 117/1, 457/188, 195/2, 138/1 zostały zadeklarowane również przez innego producenta – B. H.

Decyzją z dnia [...] lutego 2009r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] odmówił M. P. przyznania płatności ONW. W uzasadnieniu wskazano, iż przesłuchani świadkowie zgłoszeni przez obie strony konfliktu złożyli sprzeczne zeznania w toku rozprawy administracyjnej przeprowadzonej dal dopłat na rok 2007. Świadkowie E. M., B. G., J. Ś. zeznali, iż sporne działki użytkowane były przez B. H. Podobne treści zeznali mąż, brat i ojciec B. H. Wszyscy oni potrafili wskazać działku użytkowane przez nią. Świadkowie powołani przez M. P. – J. K. i J. G. potwierdzają, iż M. P. użytkuje niektóre grunty, ale nie są w stanie podać numerów działek. Dodatkowo organ uzasadniając odmowę przyznania dopłat przywołał dowód w postaci postanowienia Sądu Rejonowego w [...] na okoliczność, iż w postępowaniu tym M. P. przyznał, iż spornych gruntów nie użytkuje. Podkreślono również, iż B. H. przedłożyła faktury na wykonanie usług i zakup materiałów do prowadzenia działalności rolniczej.

W odwołaniu M. P. zakwestionował ocenę zeznań świadków. Wskazał na ustalenia Sądu Rejonowego w [...] w sprawie o podział majątku wspólnego, a mianowicie iż odwołujący pozbawiony był dostępu do budynków i urządzeń umożliwiających mu gospodarowanie na spornych działkach. Podkreślił, iż organ z urzędu winien przeprowadzić dowód z tych akt.

Decyzją z dnia [...] lipca 2009r., o nr [...] Dyrektor Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu uchylił decyzje organu I instancji i przekazał do ponownego rozpoznania. Organ II instancji wskazał, iż naruszono prawa M. P. do czynnego udziału w postępowaniu, przede wszystkim zaś nie poinformowano strony o wykorzystaniu materiałów dowodowych zebranych w innej sprawie obszarowej. W konsekwencji organ I instancji winien przeprowadzić ponowne postępowanie wyjaśniające i zapewnić stronie czynny udział w postępowaniu.

W toku ponownego postępowania przesłuchano M. P., E. H., M. B., P. H., B. P., D. P., Cz. J., M. G., Z. D., B. G., R. Z., Z. G., J. Ś., R. P., R. B., J. K., B. R., R. Ś. Przesłuchano także B. H., która do protokołu załączyła protokół oszacowania strat spowodowanych klęską suszy, decyzję Burmistrza [...] w sprawie zwrotu podatku akcyzowego odnośnie wykorzystania oleju napędowego do maszyn rolniczych, nakaz płatniczy podatku od nieruchomości, potwierdzenie wpłaty do PZU, raport z interwencji Towarzystwa "Pogotowie dla zwierząt" odnośnie niewłaściwej opieki nad zwierzętami przez M. P., faktury zakupu materiałów, oleju i środków do produkcji rolnej. Wydano postanowienie o włączeniu do akt sprawy dowodu w postaci postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r.

Decyzją z dnia [...]maja 2010r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] odmówił M. P. przyznania płatności ONW na rok 2008. Organ w uzasadnieniu ocenił treść przesłuchanych w sprawie świadków, wyszczególnił i odniósł się do załączonych przez B. H. dowodów, a także dowodów załączonych przez M. P. Ostatecznie uznał, iż zebrany materiał dowodowy wskazuje na fakt, iż użytkownikiem działek o nr 193, 110/4, 105/1, 192, 244/2, 242, 138/1, 77/2, 117/1, 457/1, 188, 195/2 była B. H., natomiast działek o nr 102/1, 107, 77/2,1193 M. P.

W odwołaniu od powyższej decyzji M. P. podniósł, iż świadkowie potwierdzają fakt użytkowania przez niego gruntów, a organy niezasadnie nie dały wiary przesłuchanym świadkom.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2011r. Dyrektor ARiMR o nr [...] uchylił zaskarżoną decyzji organu I instancji do ponownego rozpoznania. Zarzucił organowi I instancji, iż dowody z zeznań świadków przeprowadzone zostały z naruszeniem art.79 Kpa, a mianowicie strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków oraz brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym oraz składać wyjaśnienia. Organ odwoławczy uznał, iż w dotychczasowym postępowaniu naruszono zasady postępowania, co w konsekwencji skutkować musi uchyleniem decyzji.

W toku kolejnego postępowania przesłuchano z udziałem M. P. i jego pełnomocnika R. P., J. Ś., Cz. J., B. G. M. P. w złożonym oświadczeniu rezygnował z przesłuchania E. M. Dodatkowo w dniu 21 czerwca 2011r. złożył do akt oświadczenie, z którego wynika, iż wszystkie faktury, które załączył do akt sprawy są związane z prowadzoną przez niego działalnością rolniczą.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2011r., o nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] odmówił ponownie przyznania M. P. płatności na 2008 rok. W uzasadnieniu organ przywołał wszystkie przeprowadzone w sprawie dowody. Zacytowano i omówiono zeznania świadków. Odniesiono się do oświadczeń złożonych w toku postępowania przez M. P. Oceniono wiarygodność świadka, który stawił się na przesłuchanie w stanie nietrzeźwym. Organ odniósł się także do kopii faktur przedłożonych przez stronę postępowania i uznał, iż dokumenty te potwierdzają zeznania M. P. w części uprawy gruntów własnym sprzętem rolniczym. Zapewniono stronie możliwość zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia co do zebranych w sprawie dowodów. Podkreślono, które numery działek uznano za użytkowane przez M. P., a które przez B. H.

W odwołaniu od powyższej decyzji zakwestionowano ocenę zeznań świadka D. i B. P., B. G. i R. B.

W ocenie odwołującego organy dały bezpodstawnie wiarę członkom rodziny, a nie osobom postronnym.

Organ II instancji decyzją dnia [...] marca 2012r., o nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, iż w decyzji pierwszoinstanycjnej odmówiono wiarygodności zeznaniom R. B. i J. K., ponieważ nie wskazali oni precyzyjnie nr działek ewidencyjnych, na których gospodarować miał M. P. Organ winien poprzez okazanie map ewidencyjnych uzyskać od świadków doprecyzowanie zeznań odnośnie umiejscowienia uprawianych działek. Ponadto organ I instancji mógł z udziałem świadków przeprowadzić dowód z postaci oględzin wskazanego terenu.

W trakcie ponownego postępowania przesłuchano J. K. w obecności M. P. Świadek zeznał, iż potwierdza wszystkie złożone do chwili obecnej zeznania, nie ma wiedzy czy i gdzie wysiane zostało zakupione od niego zboże. Świadek R. B. nie stawił się, pomimo wezwania.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2012r. o nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] odmówił M. P. przyznania płatności na 2008 rok. Ponownie organ dokonał oceny całego zebranego materiału dowodowego, zarówno zebranego z urzędu, jak i wnioskowanego przez M. P. i B. H. Wyjaśnił, iż zadaniem Agencji nie jest rozstrzyganie sporów pomiędzy właścicielami, współwłaścicielami czy dzierżawcami nieruchomości, jedynie jednoznaczne ustalenie-komu płatności przysługują. Wsparcie finansowe przysługuje producentom rolnym, czyli osobom, które faktycznie uprawiają grunty rolne, chociażby nie byli ich właścicielami. Osoba taka musi rzeczywiście uprawiać grunty, decydować jakie rośliny uprawiać, swobodnie dokonywać wszelkich niezbędnych zabiegów agrotechnicznych. Chodzi to o wszelkie działania związane z gospodarstwem: organizacyjne, kierownicze czy po prostu pracę fizyczną. Rozważając dowody zebrane w sprawie organ I instancji uznał, iż M. P. nie spełniał powyższych wymogów w odniesieniu do działek ewidencyjnych 192, 194, 195/1, 195/2, 242, 244/2 położonych w obrębie [...] i działek 117/1, 138/1, 188, 457/1 położonych w obrębie [...]. Organ dokonał oceny zeznań świadków powołanych przez obie strony konfliktu krzyżowego oraz z urzędu. Ocenił także pozostałe dowody i uzasadnił te ocenę. Powyższe stanowisko potwierdzają także dokonane weryfikacje wniosków i złożone korekty odnośnie działek 102/1, 193, 107, 77/2, w konsekwencji których uznano, że użytkował je M. P.

W odwołaniu od decyzji M. P. uznał, iż niewielkie różnice w zeznaniach świadków przez niego powołanych nie mają żadnego znaczenia dla oceny użytkowania spornych działek. A organy pozostałe dowody potraktowały wybiórczo i stronniczo.

Decyzją z dnia [...] maja 2013r. , o nr [...]Dyrektor ARiMR w [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W całości podzielił stanowisko Kierownika ARiMR w [...]. Także w zakresie numerów działek uznanych za użytkowane przez M. P. W ocenie organu wyjaśnienia M. P. nie dostarczały dowodów potwierdzających, że był on użytkownikiem spornych działek. Nie potwierdzają tego także przeprowadzone na wniosek stron i z urzędu dowody. Podkreślono, że w zakresie uprawnień do otrzymania dopłat unijnych decydujące znaczenie ma wyłącznie okoliczność faktycznego posiadania i użytkowania deklarowanych działek. Może chodzić nawet o bezumowne korzystanie z gruntu. Istotne jest, by w ramach tego posiadania producent rolny swobodnie dysponował gruntem, decydował, jakie rośliny uprawiać, swobodnie dokonywał zabiegów agrotechnicznych, zbierał plony, utrzymywał grunty w dobrej kulturze rolnej. Przywołano tezy orzecznictwa, z których wynika, iż rolnik nie musi zamieszkiwać na terenie danego gospodarstwa, a prowadzenie działalności rolniczej nie musi automatycznie wiązać się z tytułem własności tego gospodarstwa. Organ odniósł się w uzasadnieniu do dowodów zakupu i faktur na przedłożonych przez M. P. Także do treści uzasadnienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009r. Podkreślano, iż wobec odwołującego nie mogą być zastosowane przypadki określone art. 68 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 zakładające wyjątki od stosowania obniżeń i sankcji, bowiem wniosek pod względem faktycznym nie był prawidłowy, a producent nie wykazał, że nie jest winny powstałych nieprawidłowości.

M. P. skorzystał z prawa do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze w istocie powtórzył zarzuty odwołania i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga podlegała oddaleniu jako niezasadna.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż stosownie do przepisu art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153,poz.1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publiczne, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola ta sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej, oceniając zgodność z prawem całego toku postępowania administracyjnego oraz prawidłowość wykładni i zastosowania przez organy orzekające właściwych przepisów prawa. Uwzględnienie skargi, oznaczające wyeliminowanie kontrolowanego aktu z obrotu prawnego stosownie do przepisów art.145 §1 pkt 1 - 2 ustawy z dnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), następuje w razie stwierdzenia przez sąd administracyjny naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji możliwe jest natomiast w przypadku, gdy zachodzą przyczyny określone w art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zakres sporu w niniejszej sprawie dotyczy faktycznego użytkowania zgłoszonych do dopłat ONW działek rolnych. Przy czym nie sposób i jakość ich użytkowania, a osoba użytkownika jest powodem sporu. Doszło do niego na skutek kontroli krzyżowej, w konsekwencji złożenia wniosku o dopłaty dwóch producentów rolnych. W postępowaniu w sprawach dotyczących płatności ONW obowiązują zasady odmienne od zasad ogólnych znajdujących zastosowanie w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów Kpa. W wymienionych sprawach organ stosownie do przepisu art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007r. – O wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich – organ administracji publicznej stoi na straży praworządności, jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, udziela stronom na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, zapewnia stronom, na ich żądanie czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie przed wydaniem decyzji umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Przepisu art. 81 Kpa nie stosuje się. Porównanie przytoczonej wyżej regulacji z zasadami ogólnymi wymienionymi w Kpa wskazuje, że ustawodawca w omawianej kategorii spraw uczynił pewien wyjątek od zasady inkwizycyjności wyrażonej w art. 7 Kpa. Zgodnie z tą zasadą organy administracji w toku postępowania podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W art. 3 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy obowiązek ten został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Przy czym chodzi tu przede wszystkim o dowody wskazane we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i ewentualnie innych uczestników postępowania. W powyższym zakresie organy administracji wymogi te spełniły. Wszystkie zebrane dowody zostały rozpatrzone, omówione w uzasadnieniu, a rozbieżności ujawnione i wyszczególnione. Dodać należy, iż organy odwoławcze trzykrotnie uchylały decyzję organów I instancji, w tym także celem zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. Strona korzystając w pełni z tego prawa wielokrotnie wnioskowała o przesłuchanie świadków, także w swojej obecności. Organy uwzględniając fakt aktywności strony, ilość zebranego materiału dowodowego szczegółowo i wnikliwe go zebrały oraz oceniły. Szereg czynności podjęły także z urzędu, choć w zakresie tego rodzaju płatności nie miały takiego obowiązku. Ustawa z dnia 7 marca 2007r. nałożyła na strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz obciążyła obowiązkiem udowodnienia faktu osobę, która wywodzi z niego skutki prawne. Oznacza to, że w postępowaniu w sprawie przyznania płatności to wnioskujący o płatność rolnik, a nie organ administracji publicznej, ma obowiązek przedstawić wszystkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W ocenie Sądu M. P. nie przedłożył dowodów jednoznacznie wskazujących, iż to on, a nie B. H. użytkowała sporne grunty. W odwołaniu M. P. zarzucił organom, iż bezzasadnie pominął zeznania świadków E. H. i M. B. Tymczasem E. H. przesłuchany w dniu 26 sierpnia 2009 roku zeznał, iż pomagał w zasiewie działki 102/1 oraz 193, czyli działek uznanych przez organ jako użytkowane przez skarżącego. Powtórzył treść swoich zeznań w ponownym przesłuchaniu w dniu 1 grudnia 2009r. Natomiast M. B. zeznał, iż zna zasiewy dokonane przez Skarżącego, ale dotyczą one działek 102/1,107, i 77/2. Odnośnie tych działek potwierdził, iż widział w roku 2008 zabiegi dokonywane przez M. P., czyli oranie, sianie, zbieranie. Także więc te zeznania potwierdzają prawidłowe ustalenia organu, iż skarżący użytkował działki o nr 193, 102/1, 107, 77/2. M. P. zdaje się jednak pomijać kwestie przyznania mu przez organy administracji faktu użytkowania tych gruntów. Trudno więc uznać, aby zeznania w/w świadków mogły skutecznie weryfikować ustalenia organów co do numerów działek użytkowanych przez obie strony konfliktu.

Rację ma organ wyjaśniając w uzasadnieniu, iż rzeczywiste uprawianie gruntów to wszelkie czynności niezbędne do prawidłowego funkcjonowania gospodarstwa. Mogą one polegać także na zlecaniu prac polowych, zbieraniu plonów, nawet przy udziale innych osób. To nie tylko "własnoręczne" uprawianie ziemi, ale także swobodne decydowanie o tym, jakie rośliny uprawiać, jakich należy dokonywać zabiegów. Nawet w świetle drobnych rozbieżności co do działek, na których widywany był M. P. jako dokonujący okresowych prac, nie oznacza to jeszcze, że w sposób pełny, swobodny, prowadził gospodarkę rolną. By zbierał plony, decydował o zasiewach, czy w ogóle w decyzyjny sposób podejmował czynności związane z produkcją rolną na działkach zgłoszonych we wniosku. Bez względu na tło konfliktu, czy to rodzinnego, czy majątkowego prowadzenie produkcji rolniczej jest systematyczną, ciągłą, intensywną działalnością, która może być dokonywana tylko w warunkach pełnego dostępu do gruntów. W takim kontekście bez znaczenia pozostają zeznania R. B. złożone w dniu 9 grudnia 2012 roku, w których świadek, zeznał iż pomagał M. P. na bliżej nieokreślonych działkach, przy czym dotyczyło to jednorazowego siania zboża, a następnie koszenia jednej łąki. Świadek nie wspomniał, iż prace dla M. P. wykonywał stale i systematycznie. Na kolejne wezwanie nie stawił się. Podobnie jak zeznania J. R., który to świadek zeznał, iż w lipcu 2008r. pomagał zwozić M. P. siano z trzech łąk. Przesłuchany J. K. podtrzymał zeznania z dnia 9 grudnia 2009 roku. Wówczas zeznał jedynie, iż potrafi wskazać położenie jednej działki w [...] i że dla tej działki M. P. woził obornik w roku 2008. Innych prac ani zasiewów nie był w stanie określić. Cz. J. przesłuchany w dniu 4 września 2009r., zeznał iż widział w roku 2009 M. P. wiozącego obornik, innych zabiegów ani prac nie potwierdził. Zasadnie organy przyjęły więc, iż zeznania świadków wskazanych przez skarżącego nie prowadzą do uznania, iż to on użytkował działki objęte wnioskiem. Innych dowodów na poparcie swoich twierdzeń M. P. nie przedstawił. Co istotne - część dowodów wskazanych przez niego potwierdzać miały w istocie tezę przeciwną, a mianowicie kwestionującą działania B. H. Istota tego postępowania sprowadza się do jednak tego, czy uprawnionym do dopłat był M. P.

Prawidłowo organy oceniły przedłożone przez M. P. faktury VAT i rachunki zakupu uznając, że użytkuje on także inne grunty, są wiec one niezbędne dla producenta rolnego, niemniej nie wynika z nich, których działek dotyczą. Organy odniosły się także do treści uzasadnienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009r., wydanego w sprawie dotyczącej podziału majątku spadkowego, o sygn. [...]. Słusznie uznały, iż wynika z niego, iż poza obszarem 9.62 ha resztę gospodarstwa prowadziła w roku 2008 B. H.

Na marginesie dodać należy, iż Sądowi znana z urzędu jest sprawa o sygn. III SA/Po 363/11 dotycząca również roku 2008 i tych samych działek, ale innego rodzaju płatności. Ustalenia dokonane przez organy w tamtym postępowaniu również skutkowały odmową przyznania płatności i stały się ustaleniami prawomocnymi na mocy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia oddalającego skargę kasacyjną od wyroku WSA w Poznaniu w sprawie III SA/Po 363/11.

Organy przeprowadziły szereg przesłuchań z udziałem wnioskowanych świadków. W uzasadnieniu decyzji omówiono przeprowadzone dowody, w tym szczegółowo dowody osobowe. Dokonano wszechstronnej i szczegółowej analizy zeznań przesłuchanych świadków, konfrontując je z innymi dowodami. Wskazano te spośród nich, które w ocenie organów nie są wiarygodne, wyjaśniając jednocześnie przyczyny takiej oceny i przyczyny dla których uznał, iż korespondują one z wnioskami wywiedzionymi z analizy zeznań świadków, które uznane zostały za wiarygodne. Weryfikując z kolei poprawność przeprowadzonej przez organ oceny materiału dowodowego w odniesieniu do dowodów osobowych za zrozumiałe uznać należy, iż zeznania świadków biorąc pod uwagę specyfikę sprawy mogą nie być precyzyjne lub różnić się szczegółami. Uwzględniając ten aspekt ocenę zaprezentowana przez organ należy uznać za prawidłową.

Zważyć przy tym należy, iż ocena ta przebiegała w granicach tzw. swobodnej oceny dowodów należącej do wyłącznej kompetencji organu, przed którym dowody te zostały bezpośrednio przeprowadzone. Wbrew zarzutom skargi organy nie naruszyły więc treści art. 7 i 77 Kpa.

Wobec powyższego - mając na uwadze brak uzasadnionych zarzutów skargi oraz nie dostrzegając uchybień kwalifikujących się do uwzględnienia z urzędu, Sąd uznał, iż skarga podlega oddaleniu. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art.250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163,poz.1348 ze zm.).