Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 684/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2020-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 50 i art. 51
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie NSA Stanisław Śliwa WSA Joanna Zdrzałka /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi U. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2018 r. nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nakazał U. S. rozbiórkę części ogrodzenia trwałego wykonanego z elementów betonowych prefabrykowanych (słupki oraz płyta cokołowa) oraz z elementów stalowych (przęsła) o długości 35,13 m, usytuowanego na działkach nr 302 i 301/1 w [...], obejmującą w całości odcinek ogrodzenia od strony działki nr 304 (drogi wewnętrznej) pomiędzy działkami nr 301/2 i 303.

Organ I instancji wskazał, że przedmiotem prowadzonego postępowania jest budowa ogrodzenia usytuowanego na działkach nr 302 i 301/1 w miejscowości [...], stanowiących obecnie własność skarżącej, od strony działki nr 304 (drogi wewnętrznej) stanowiącej własność Gminy [...]. Ogrodzenie wykonane zostało z elementów betonowych (słupki oraz płyta cokołowa) oraz z elementów metalowych (przęsła). Wysokość słupków ogrodzeniowych wynosi 1,72 m natomiast przęseł 1,47 m (mierząc od gruntu). Płyta cokołowa prefabrykowana ma wysokość 0,22 m, a szerokość wynosi 0,07 m. Słupki prefabrykowane ogrodzeniowe mają wymiary 0,25 m x 0,25 m. Szerokość asfaltu na długości ogrodzenia wynosi 3,00 m. Ogrodzenie usytuowane jest od krawędzi jezdni asfaltowej (działki drogi wewnętrznej 304) od strony granicy z działką 303 - 0,60 m, a od strony z granicą działki 301/2 - 1,01 m. W narożu pomiędzy działkami 301/1, 301/2 i 304 znajduje się słupek graniczny. Ogrodzenie usytuowane jest w tym miejscu na działce nr 301/1 w odległości 0,09m od słupka granicznego. Długość ogrodzenia usytuowanego na działkach nr 301/1 i 302 stanowiących własność skarżącej od strony działki nr 304 (drogi wewnętrznej) pomiędzy działkami nr 301/2 i 303 wynosi 35,13m.

Ustalono, że ogrodzenie powstało na podstawie zgłoszenia, do którego Starosta nie zgłosił sprzeciwu (pismo Starosty [...] z dnia [...].02.2018r. znak: [...], za którym przesłano do organu powiatowego uwierzytelnione kserokopie ww. zgłoszenia znak: [...] z dnia [...].11.2010r. na budowę ogrodzenia od strony drogi gminnej w miejscowości P. złożonego przez U. S. i Z. S.). W toku postępowania ustalono jednak, że lokalizacji ogrodzenia sprzeciwiają się zapisy Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...]", gdyż na terenie oznaczonym symbolem 10.Kdw nie można budować ogrodzeń. Okoliczność ta uzasadniała wszczęcie procedury z art 50 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm.) i w konsekwencji orzeczenie nakazu rozbiórki.

W odwołaniu skarżąca podniosła, że ogrodzenie zostało wykonane na podstawie prawomocnego zgłoszenia budowy do odpowiedniego organu i braku sprzeciwu ze strony Starosty Powiatu [...]. Ponadto ogrodzenie powstało w miejscu ogrodzenia już istniejącego. Zatem w momencie uchwalania MPZP stan ten należało uznać za "zastany". Odwołująca zakwestionowała ustalenia w zakresie granic pasa drogowego oraz znaków granicznych. Zdaniem skarżącej Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] powołując się jedyne na art. 50 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, nie ustalił stanu faktycznego w zakresie wykazania istniejących granic działek.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję organu I instancji i jednocześnie nakazał U. S. rozbiórkę ogrodzenia o długości 35,13 m, usytuowanego na działkach nr 302 i 301/1 w [....] od strony działki nr 304 (drogi wewnętrznej).

Organ odwoławczy wskazał, że z wyrysu z mapy zasadniczej w skali 1:500, którego wydruk został sporządzony przez organ I instancji dnia [...].01.2018 r. wynikało usytuowanie przedmiotowego ogrodzenia w stosunku do granic działek oraz istniejącej jezdni asfaltowej. Na odcinku przylegającym do działek nr 302 i 301/1 - jak wynika z tej mapy - jezdnia asfaltowa nie jest usytuowana równolegle do jej granic. Przy czym szerokość działki nr 304 na odcinku przylegającym do działki nr 302 i 301/1 wynosi około 4 m. Z mapy tej wynika, że w narożu pomiędzy działkami 301/1, 301/2 i 304 istniejące ogrodzenie znajduje się tuż przy granicy lecz nie pokrywa się z tą granicą czyli usytuowane jest na działce nr 301/1 (według pomiaru z natury dokonanego przez organ powiatowy 0,09m - odległość ogrodzenia od słupka granicznego) i odległość ogrodzenia od środka działki nr 304 wynosi (4m : 2) + 0,09m = 2,09m (pkt A) czyli mniej niż 4m. W narożu pomiędzy działkami 303, 302 i 304 odległość istniejącego ogrodzenia na działce nr 302 od granicy z działką nr 304 wynosi l,5 m co przy skali mapy 1:500 daje odległość ok. 0,75m czyli odległość ogrodzenia od środka działki nr 304 wynosi (4m : 2) + 0,75m = 2,75m (pkt B) czyli mniej niż 4m.

Organ odwoławczy zauważył, że z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...] ", zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] lipca 2008 r., opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...], poz. 1706 z dnia [...] września 2008 r. wynika, że ogrodzenie usytuowane jest na działkach nr ewid. 302 i 301/1 przy granicy z działką 304 i w całości znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 10.KDw. Ustalenia dla terenu 10.KDw stanowią, że szerokość tego terenu przeznaczonego dla lokalizacji dróg wewnętrznych wynosi 8m. Zatem teren w odległości 4m od środka działki nr 304 (teren 10.KDw) w kierunku północnym i południowym jest przeznaczony wyłącznie na komunikacje - drogi wewnętrzne. Z rysunku planu wynika, że wzdłuż działek nr 302 i 301/1 od strony północnej przebiega teren oznaczony 10.KDw, a linia rozgraniczająca przebiega po działkach nr 302 i 301/1 równolegle do granicy z działką nr 304.

Zdaniem WINB, skoro teren w odległości 4m od środka działki nr 304 w kierunku północnym i południowym jest przeznaczony wyłącznie na komunikację - drogi wewnętrzne, a przedmiotowe ogrodzenie usytuowane jest w odległości od 2,09m (pkt A) do 2.75m (pkt B) od środka działki nr 304, czyli mniej niż 4m, to organ nadzoru budowlanego obowiązany był nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego niezgodnie z przepisami, w sytuacji, gdy nie jest możliwe przeprowadzenie procesu jego legalizacji. Dokonując reformacji decyzji organu I instancji stwierdził, że ogrodzenie o długości 35,13 m usytuowane na działkach nr 302 i 301/1 w [...] od strony działki nr 304 w całości leży na terenach oznaczonych 10.KDw przeznaczonych dla lokalizacji dróg wewnętrznych, w związku z czym nakazał jego rozbiórkę w całości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, U. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Skarżąca zarzuciła organom brak zastosowania przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1- 3 ustawy Prawo budowlane, a ponadto podniosła, że nowo powstałe ogrodzenie zostało wykonane w miejscu ogrodzenia istniejącego (stan zastany), co do którego żaden organ nie zgłosił sprzeciwu. Wskazała, że ustalenia MPZP prowadziły de facto do wywłaszczenia części jej działki, a w tym przedmiocie nie zostało przeprowadzone żadne postępowanie.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe twierdzenia.

Wyrokiem z dnia 14 listopada 2018 r. II SA/Rz 960/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Zdaniem Sądu stan faktyczny sprawy nie został ustalony w sposób prawidłowy z obrazą przepisów art. 7, art. 77, art. 80 w zw. z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.) – dalej: "k.p.a.", w stopniu, który mógł wpłynąć na wynik sprawy. Zdaniem WSA, dla przyjęcia zaistnienia przesłanek z art. 50 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, konieczne było ustalenie przez organy, że przedmiotowe ogrodzenie o długości 35,13m usytuowane na działkach nr 302 i 301/1 w [...] od strony działki nr 304 (drogi wewnętrznej) objęte niniejszym postępowaniem – w całości jest usytuowane na terenie oznaczonym 10.KDw przeznaczonym dla lokalizacji dróg wewnętrznych według obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...]", a nie przeznaczonym pod budowę ogrodzeń i narusza ustalenia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Kluczowe w sprawie jest więc ustalenie granic działek nr 301/1 i nr 302 z działką nr 304 oraz wyjaśnienie jak część tych działek oznaczona jest w planie symbolem 10.KDw.

Uwzględniając skargę kasacyjną WINB, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2020 r. II OSK 554/19 uchylił ww. wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie.

NSA wskazał, że wbrew stanowisku Sądu I instancji, kluczowym dla stanu faktycznego sprawy było ustalenie odległości ogrodzenia od osi jezdni. Plan miejscowy posługuje się liniami rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub zasadach zagospodarowania, a nie granicami działek. Konieczne było więc ustalenie przez organ linii rozgraniczających terenu oznaczony symbolem 10.KDw w terenie, co uczyniono w postępowaniu administracyjnym. Nie ma przy tym jakiejkolwiek potrzeby wskazywania, która część działek 301/1 i 302 jest oznaczona w planie symbolem 10.KDw. Z wyrysu z mapy zasadniczej w skali 1:500 wynika, że szerokość działki drogowej nr 304 na odcinku przylegającym do działki nr 302 i 301/1 wynosi ok. 4 m. Pomierzone odległości zarówno od środka działki 304 w P. jak i od osi jezdni (jak wskazano, jezdnia asfaltowa nie jest usytuowana równolegle do granic działki nr 304) wskazują, że przedmiotowe ogrodzenie usytuowane jest w odległości mniejszej, niż dopuszczalna odległość przewidziana planem dla terenu oznaczonego symbolem 10 KDw, czyli 4 m (odległość ogrodzenia odpowiednio: 2,09 m i 2,10 m na działce 301/1 oraz 2,75 m i 2,51 m na działce 302).

W ocenie NSA, stan faktyczny sprawy został ustalony z uwzględnieniem zasady prawny obiektywnej tj. art. 7 k.p.a. oraz zasad dotyczących zbierania i oceny materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera również uzasadnienie przyjętej podstawy faktycznej i prawnej sprawy, szczegółowo wyjaśniające tok rozumowania organu, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.. Brak było zatem podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 oraz 107 § 3 k.p.a..

NSA zastrzegł, że ponownie rozpoznając sprawę, uwzględniając ustalony przez organ stan faktyczny, Sąd I instancji winien dokonać merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji przez pryzmat prawidłowości zastosowania art. 50 ust. 7 pkt 1 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4, art. 51 ust. 7 oraz art. 52 ustawy Prawo budowlane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zss4 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374), wobec uznania, ze względu na jej przedmiot, że jej rozpoznanie jest konieczne, a przeprowadzenie rozprawy mogłoby w obecnym stanie epidemii wywołać nadmierne zagrożenie dla osób w niej uczestniczących.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach sądowej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach.

W niniejszej sprawie, w związku z uchyleniem przez NSA wyroku Sądu I instancji z dnia 14 listopada 2018 r., zastosowanie znajduje również art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W zakresie oceny prawnej mieści się więc zarówno krytyka zaskarżonego rozstrzygnięcia w aspekcie prawnym (stosowania prawa), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie to zostało w danym konkretnym przypadku uznane przez sąd administracyjny za błędne, i – wreszcie – jakie, zdaniem sądu, zastosowanie lub interpretacja przepisów prawnych powinny mieć miejsce, aby rozstrzygnięcie organu administracji publicznej mogło być uznane za zgodne z prawem. Ocena ta może odnosić się zarówno do przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, jak również kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji (T.Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI. Wolters Kluwer, 2016).

Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Z przytoczonej regulacji wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że zasadą jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę na realizację robót budowlanych, a nie tylko na budowę obiektu budowlanego. Przepisy art. 29 – art. 31 zawierają natomiast zamknięty katalog obiektów budowlanych lub robót budowlanych zwolnionych z tego obowiązku.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji organu I instancji i organu odwoławczego, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa ogrodzeń. Zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno – budowlanej wymaga jedynie budowa ogrodzeń o wysokości przekraczającej 2,20 m (art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane).

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że wobec stwierdzenia niezgodności ogrodzenia zrealizowanego na działkach nr 302 i 301/1 w P. od strony działki nr 304 (drogi wewnętrznej) z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...] ", zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] lipca 2008 r., zasadnie organy nadzoru budowlanego przyjęły, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje procedura naprawcza, o której mowa w art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane. Stosownie do art. 50 ust. 1 pkt 4, procedura ta ma zastosowanie m.in. w sytuacji prowadzenia robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. Wymaga podkreślenia, że stan zgodności z prawem w rozumieniu art. 50 ust. 1 pkt 4 i 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane oznacza również zgodność z przepisami określającymi ład przestrzenny na danym terenie. Do przepisów tych zalicza się ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zob. wyrok NSA z dnia 10 września 2019 r. II OSK 3516/18; dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zaznaczyć przy tym trzeba, że przepis art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane ma zastosowanie także w przypadku wykonania robót budowlanych na podstawie zgłoszenia, co do którego organ nie wniósł sprzeciwu. Kwestia ta została przesądzona w orzecznictwie, gdzie podkreśla się, że dokonanie zgłoszenia ma jednak ten skutek, że postępowanie naprawcze w odniesieniu do takiego obiektu toczy się w trybie art. 50 i 51 ustawy Prawo budowalne, a nie art. 48, czy też art. 49b ust. 1 tej ustawy, gdyż w tej sytuacji wykonanie robót budowlanych nie może być uznane za samowolę budowlaną (por. wyroki WSA w Olsztynie z dnia 18 października 2018 r., II SA/Ol 672/18, WSA w Opolu z dnia 21 maja 2019 r, II Op 115/19).

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji przez pryzmat wyboru decyzji o rozbiórce obiektu, jako jednego z kilku rodzajów rozstrzygnięć wskazanych w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, wymagają przytoczenia rozważania NSA, wiążące skład orzekający w niniejszej sprawie. W opisywanym wyżej wyroku NSA stwierdził, że kluczowym dla stanu faktycznego sprawy było ustalenie odległości ogrodzenia od osi jezdni. Plan miejscowy posługuje się bowiem liniami rozgraniczającymi tereny o różnym przeznaczeniu lub zasadach zagospodarowania, a nie granicami działek.

Sąd, kontrolując prawidłowość stanowiska wrażonego przez WINB, nie znalazł podstaw do zakwestionowania ustaleń organów nadzoru budowlanego, dotyczących usytuowania spornego ogrodzenia. Organ odwoławczy, opierając się na wyrysie z mapy zasadniczej, wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że na odcinku przylegającym do działek nr 302 i 301/1 jezdnia asfaltowa nie jest usytuowana równolegle do jej granic, przy czym szerokość działki nr 304 na odcinku przylegającym do działki nr 302 i 301/1 wynosi około 4 m. Z mapy wynika, że w narożu pomiędzy działkami 301/1, 301/2 i 304 istniejące ogrodzenie znajduje się tuż przy granicy, lecz nie pokrywa się z tą granicą czyli usytuowane jest na działce nr 301/1 i odległość ogrodzenia od środka działki nr 304 wynosi 2,09 m, czyli mniej niż 4 m. W narożu pomiędzy działkami 303, 302 i 304 odległość istniejącego ogrodzenia na działce nr 302 od granicy z działką nr 304 wynosi około 0,75 m, czyli odległość ogrodzenia od środka działki nr 304 wynosi 2,75m (pkt B), czyli mniej niż 4 m.

Słusznie wskazał zatem organ odwoławczy, że ogrodzenie zostało zrealizowane niezgodnie z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...]". Ogrodzenie to znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 10.KDw, a ustalenia dla terenu 10.KDw stanowią, że szerokość tego terenu przeznaczonego dla lokalizacji dróg wewnętrznych wynosi 8 m. Zatem teren w odległości 4 m od środka działki nr 304 (teren 10.KDw) w kierunku północnym i południowym jest przeznaczony wyłącznie na komunikację - drogi wewnętrzne.

Wobec powyższego, skoro teren w odległości 4 m od środka działki nr 304 w kierunku północnym i południowym jest przeznaczony wyłącznie na komunikację, a ogrodzenie usytuowane jest w odległości od 2,09 m do 2,75m od środka działki nr 304, to organ nadzoru budowlanego obowiązany był wydać decyzje o rozbiórce obiektu na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Lokalizacja spornego ogrodzenia uniemożliwia bowiem doprowadzenie go do stanu zgodnego z przepisami Planu, a zatem brak było podstaw i możliwości do wydania nakazu wykonania określonych robót budowlanych (art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane). Brak było również podstaw do wydania decyzji o zaniechaniu prowadzenia robot budowlanych (art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane), jako że roboty budowlane zostały już zakończone. W celu osiągnięcia stanu zgodności z prawem konieczne jest fizyczne wyeliminowanie z przestrzeni spornego ogrodzenia, co z kolei wymagało wydania decyzji o rozbiórce.

Prawidłowo zaskarżoną decyzją WNB nałożył obowiązek rozbiórki ogrodzenia na skarżącą. Zgodnie z art. 52 ustawy Prawo budowlane, inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51. Skarżąca będąc właścicielem nieruchomości należy zatem do kręgu podmiotów wskazanych przez ustawodawcę jako podmioty, do których organy nadzoru budowlanego winny kierować decyzje wydane m.in. w postępowaniu naprawczym prowadzonym na podstawie art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane.

Wobec powyższego, Sąd orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a.