Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 486/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: 183 §2 pkt 5 , art. 243 § 1, art. 254§ 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Maria Czapska - Górnikiewicz (spr.) Sędziowie Stanisław Nowakowski Alicja Plucińska - Filipowicz Protokolant Andżelika Borek po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 października 2005 r. sygn. akt 3/II SA/Po 207/03 w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

II OSK 486/ 07

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 października 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę wniesioną przez B. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2003 r., utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...] listopada 2002 r.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. działając na podstawie przepisów § 1 i 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz.294 z późn. zm.) w zw. z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.07.2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczególnych zasad postępowania w sprawach zgłoszenia, podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115 ) art. 2 ust.1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. z 1988 r. Dz. U. Nr 90, poz. 575 z późn. zm.) - w oparciu o orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wydane przez PKP SA Oddział Kolejowy Zakładu Medycyny Pracy w P. w dniu 30.08.2002 r., a także dochodzenie epidemiologiczne i posiadaną dokumentację - nie uznał u B. K. choroby zawodowej w postaci zawodowego uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że u skarżącego rozpoznano schorzenie narządu słuchu współistniejące z innymi schorzeniami wymagającymi ciągłego leczenia przy braku narażenia na hałas, co wynika z orzeczenia w sprawie choroby zawodowej z dnia 30.08.2002 r. wydanego przez PKP SA Kolejową Medycynę Pracy - Kolejowy Zakład Medycyny Pracy w P. Sąd wskazał też, iż kolejne badania słuchu z dnia 8.03.2002 r. i z dnia 30.07.2002r. wskazują na dalszy dynamiczny postęp schorzenia pomimo ustania zatrudnienia i ewentualnego, jak twierdzi skarżący, narażenia na hałas.

W ocenie Sądu, na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, przy uwzględnieniu również argumentów skarżącego, nie można stwierdzić, aby czynniki wskazujące na związek przyczynowy istniejącego schorzenia z warunkami pracy występowały w środowisku pracy skarżącego. Wniosek taki można oprzeć m.in. na opisie przebiegu pracy skarżącego, który w okresie zatrudnienia w PKP nie pracował na stanowiskach pracy związanych z występowaniem hałasu jako czynnika szkodliwego. Twierdzenia skarżącego w tym zakresie nie są poparte dowodami.

Sąd pierwszej instancji wskazał, iż również lekarze badający skarżącego nie stwierdzili, że schorzenie narządu słuchu skarżącego pozostaje w związku z emisją hałasu na zajmowanym przez niego stanowisku pracy, wobec czego brak jest możliwości uznania, że wystąpiły wszystkie przesłanki dające podstawę do orzeczenia choroby zawodowej, zaś samo ustalenie, że schorzenie narządu słuchu wystąpiło już w czasie zatrudnienia nie jest wystarczające.

Ze wskazanych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi w oparciu o art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) oddalił ją.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł działający w imieniu B. K. pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego skarżącemu prawa pomocy, zaskarżając wyrok w całości i opierając skargę kasacyjną na zarzucie naruszenia art. 243 § 1, art. 254 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie wniosku skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy i tym samym nie wyznaczenie dla skarżącego pełnomocnika z urzędu, mimo iż B. K. nie był w stanie ponieść kosztów postępowania oraz co więcej, ze względu na ciężki stan zdrowia nie mógł sam wystąpić przed Sądem.

Wskazując na powyższe podstawy kasacji działający w imieniu skarżącego pełnomocnik wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania;

2) zasądzenie na rzecz adwokata G. P., Kancelaria Adwokacka w P., kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, które to koszty nie zostały opłacone nawet w części wg norm przepisanych.

W motywach kasacji wskazano, iż w dniu 26 września 2005 roku wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek B. K. z dnia 21 września 2005 roku o przyznanie mu "obrońcy z urzędu". Skarżący ze względu na trudną sytuację majątkową nie mógł ponieść kosztów pełnomocnika z wyboru, a ponadto nie mógł również sam działać we własnym imieniu i osobiście stawić się na rozprawie w dniu 5 października 2005 roku. Niemożność stawienia się B. K. w Sądzie na rozprawie w przedmiocie rozpoznania jego skargi spowodowana była koniecznością pozostania w szpitalu ze względu na zły stan zdrowia.

Mimo, iż skarżący złożył przed rozprawą wniosek o przyznanie mu prawa pomocy, Sąd w żaden sposób nie odniósł się do tego wniosku, przeprowadził w dniu 5 października 2005 roku rozprawę i tym samym pozbawił B. K. możliwości działania w sprawie i obrony swych praw i interesów przed Sądem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw.

Zarzuty przytoczone w uzasadnieniu wniesionej kasacji sprowadzają się do zarzutu nieważności postępowania, o jakim mowa w art. 183 §2 pkt 5 p.p.s.a. Stwierdzić trzeba, iż zarzut ten jest chybiony. Strona jest bowiem wówczas pozbawiona możności obrony swych praw, gdy wskutek uchybień procesowych nie może brać udziału w istotnej części postępowania i nie ma możliwości usunięcia skutków tych uchybień na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku (por. orz. SN z dnia 13 marca 1998 r., I CKN 561/97, niepubl.), a taka sytuacja w odniesieniu do strony skarżącej w niniejszym postępowaniu nie zaistniała.

Zarzut kasacji dotyczący naruszenia art. 243 § 1 p.p.s.a. i art. 254 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie wniosku skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy i tym samym nie wyznaczenie dla skarżącego pełnomocnika z urzędu nie jest zasadny.

Niezależnie od poprawności sformułowania powyższego zarzutu skargi kasacyjnej zauważyć należy, iż postanowieniem z dnia 29 maja 2003 r. oddalono wniosek skarżącego o przyznanie mu adwokata z urzędu. Odbiór tegoż postanowienia skarżący pokwitował w dniu 5 czerwca 2003 r. Następnie zarządzeniem z dnia 7 września 2005 r. nastąpiło wyznaczenie terminu rozprawy na dzień 5 października 2005 r., a zawiadomienie to po jego awizowaniu odebrano w dniu 22 września 2005 r. W związku z tymże zawiadomieniem skarżący nadesłał do Sądu pierwszej instancji plik dokumentów, a nadto stwierdził, iż gdyby Sąd uznał jego obecność za konieczną to wnosi o odroczenie rozprawy. Podkreślić trzeba, iż w wyniku kolejnego wniosku skarżącego przyznano mu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata.

Zważywszy na powyższe nie można w warunkach niniejszej sprawy podzielić argumentu autora kasacji, iż skarżący został pozbawiony obrony swych praw.

Wobec tego, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła ani przesłanka nieważności postępowania wymieniona na wstępie, ani też nie zaistniały inne przesłanki nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a., to Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami wniesionej skargi kasacyjnej nie był uprawniony do oceny zaskarżonego wyroku w innych, niż przytoczone w kasacji granicach.

Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając brak zasadności zarzutów skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym orzeknie na podstawie art. 224 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny.