Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 50/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 174, art. 176, art. 183 par. 1, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Stanik, Sędziowie NSA Artur Mudrecki, Aleksandra Wrzesińska-Nowacka (spr.), Protokolant Krzysztof Cisłak, po rozpoznaniu w dniu 12 października 2006 r. na rozprawie w Wydziale I Izby Finansowej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa "P." S.A. z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 sierpnia 2005r. sygn. akt I SA/Wr 221/04 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa "P." S.A. z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 23 stycznia 2004 r. (...) w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług za grudzień 2000r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Przedsiębiorstwa "P." S.A. z siedzibą w B. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 1.200 zł. /tysiąc dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Przedsiębiorstwa "P." Spółki Akcyjnej w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 23 stycznia 2004 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. odmawiającą wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną tegoż organu z dnia 18 lutego 2002 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2000 r.

Postępowanie zakończone zaskarżonym aktem wszczęte zostało wskutek złożenia przez podatnika - Przedsiębiorstwo "P." SA w B. w dniu 17 lipca 2003 r. wniosku o wznowienie postępowania zakończonego wskazaną wyżej decyzją wymiarową. Organ podatkowy stwierdził w niej zawyżenie podatku naliczonego podlegającego odliczeniu o kwotę wynikającą z dokumentu SAD z 5 września 2000 r. i tym samym naruszenie art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm., powoływanej dalej jako ustawa o podatku od towarów i usług/ poprzez dokonanie odliczenia podatku z tego dokumentu dopiero w rozliczeniu za grudzień 2000 r. Żądając wznowienia postępowania strona powołała się na istnienie przesłanki wskazanej w art. 240 par. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm., powoływanej dalej jako Ordynacja podatkowa/- nowej okoliczności nieznanej organowi podatkowemu w dacie wydawania decyzji. Tą okolicznością było powzięcie wiadomości o wpłynięciu do Spółki dokumentu SAD z 5 września 2000 r. dopiero w grudniu 2000 r. Na dowód tego strona powołała się na oświadczenie kierownika działu zakupu, sprzedaży i rozliczeń surowca oraz transportu Lucyny P.-H.

Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2003 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wznowił postępowanie, a następnie decyzją z dnia 16 grudnia 2003 r. odmówił uchylenia decyzji wymiarowej. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, iż oświadczenie pracownika podatnika nie istniało w chwili wydania decyzji, zaś postępowanie dowodowe nie potwierdziło faktu otrzymania dokumentu SAD w grudniu 2000 r. Przeciwnie - z dowodów zebranych w sprawie wynika, że czynności

związane z importem załatwiała za stronę Agencja Celna "T." spółka z o.o. w W. i czynności te, zgodnie z zapisami w dokumencie SAD wykonała we wrześniu 2000 r. Podatek wynikający z tego dokumentu podlegał zatem odliczeniu w rozliczeniu za wrzesień lub październik 2000 r.

Organ odwoławczy, utrzymując w mocy organu I instancji, podzielił jego stanowisko, wskazując ponadto, iż świadek nie wskazał żadnych dowodów na otrzymanie dokumentu SAD dopiero w grudniu 2000 r. Faktu tego nie potwierdziła również agencja celna, z usług której skarżący korzystał. Brak więc było podstaw do uchylenia decyzji wymiarowej. Dodatkowo Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, iż skoro odbiór dokumentu SAD potwierdziła w jednym z jego pól agencja celna działająca jako przedstawiciel podatnika, to czynności dokonane przez tego przedstawiciela w granicach udzielonego upoważnienia wywołują skutki bezpośrednio dla strony skarżącej.

W skardze na tę decyzję Przedsiębiorstwo "P." SA uznało za pozbawione podstaw przyjęcie, iż odbiór dokumentu SAD przez upoważnioną agencję celną daje podatnikowi prawo do obniżenia podatku należnego o wynikający z tego dokumentu w rozliczeniu za miesiąc, w którym dokument ten otrzymała agencja lub za miesiąc następny. Według niego, zgodnie z art. 19 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług dla skorzystania z tego uprawnienia istotne jest fizyczne otrzymanie dokumentu przez importera oraz termin jego zaksięgowania. Strona zauważyła również, iż ustawa o podatku od towarów i usług nie nakłada na podatnika szczególnych obowiązków w zakresie dokumentowania daty otrzymania faktury czy dokumentu celnego. W takim razie fakt ten może być dowodzony za pomocą każdego dowodu, a to zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 180 par. 1 Ordynacji podatkowej. Zeznanie świadka L. P.-H. jest więc istotnym nowym dowodem w sprawie dającym podstawę do uchylenia ostatecznej decyzji wymiarowej.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał w pierwszej kolejności, iż przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest decyzja wydana w trybie postępowania nadzwyczajnego. Podstawą wznowienia, wskazaną przez stronę skarżącą, jest nowa okoliczność faktyczna i nowy dowód, który istniał w dniu wydania decyzji, ale nie był znany organowi, który wydał decyzję /art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej/. Tą nową okolicznością jest ujawnienie, że dokument SAD podatnik otrzymał w grudniu 2000 r., a fakt ten potwierdzić miał świadek, pracownica strony.

W dalszej części uzasadnienia wyroku Sąd wskazał, iż uzasadnienie decyzji wymiarowej jest bardzo lakoniczne i nie zawiera wskazania w sposób jednoznaczny powodów i dowodów, w oparciu o które organ ją wydający stwierdził, iż podatnik posiadał upoważniający go do odliczenia dokument SAD we wrześniu 2000 r. Nie można wykluczyć, iż -tak jak twierdzi podatnik -uznano, iż agencja celna przekazała podatnikowi dokument w tym miesiącu. Trafnie jednak organy podatkowe przyjęły, iż w toku postępowania wznowieniowego podatnik nie wykazał, iż dokument celny otrzymał w rzeczywistości w grudniu 2000 r. Podzielając wyrażony w skardze pogląd o braku w przepisach podatkowych wymogów co do sposobu rejestrowania wpływu tego typu dokumentów, Sąd zauważył, iż zeznania pracownika podatnika nie zostały niczym potwierdzone. Chcąc skorzystać z wynikającego z art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług uprawnienia podatnik winien zaś zadbać o właściwe udokumentowanie terminu otrzymania dokumentów. Ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego dokonana przez organy podatkowe, skutkująca odmową dania wiary zeznaniom świadka L. P.-H. nie naruszała w ocenie Sądu zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej, skoro również w księdze podawczej agencji celnej brak było wpisu potwierdzającego wysłanie do skarżącego dokumentu SAD dopiero w grudniu 2000 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wywiódł dalej, iż nie można wykluczyć, iż za datę otrzymania dokumentu SAD przez podatnika organ podatkowy uznał 5 września 2000 r. /datę odbioru przez agencję celną/. Daty tej podatnik nie kwestionował w toku postępowania podatkowego w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Dopiero na tym etapie postępowania, w postępowaniu wznowieniowym, usiłuje on wykazać, iż dokument ten otrzymał faktycznie w grudniu 2000 r. Podważa tym samym zaprezentowane w decyzji wymiarowej stanowisko, iż odbiór dokumentu SAD przez przedstawiciela agencji celnej jest równoznaczny z jego odbiorem przez podatnika. W rzeczywistości zatem skarżący nie podważa ustaleń faktycznych, a wyrażoną w decyzji wymiarowej ocenę prawną /nie kwestionuje stanu faktycznego, a jedynie wywiedzione z niego skutki prawne/. Nie może zaś budzić wątpliwości, iż ocena stanu faktycznego pod względem prawnym nie stanowi podstawy wznowienia postępowania. Ocenę taką podatnik winien był kwestionować w postępowaniu odwoławczym od decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym.

Sąd zauważył także, iż nawet gdyby przyjąć za podatnikiem, iż przedmiotowy dokument SAD wpłynął do podatnika dopiero w grudniu 2000 r., to i tak nie powinno to skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego ostatecznej decyzji wymiarowej. Stosownie do zarządzenia Prezesa GUC z 24 czerwca 1996 r. w sprawie wniosków o wszczęcie postępowania celnego /M.P. nr 38 poz. 380/ pole 54 deklaracji SAD dotyczącej przywozu powinno być wypełnione w chwili, gdy zgłaszający potwierdza odbiór decyzji o dopuszczeniu towaru do obrotu na polskim obszarze celnym. Potwierdzenie otrzymania decyzji następuje poprzez podanie danych odbierającego. Powyższe wskazuje, iż umieszczona w tym polu obok nazwiska przedstawiciela data oznacza datę faktycznego otrzymania dokumentu odprawy celnej SAD przez podatnika, po wydaniu przez organ celny decyzji o dopuszczeniu towaru do obrotu na polskim obszarze celnym. W tym przypadku Przedsiębiorstwo Spedycyjne "T." było upoważnione do odbioru dokumentów po objęciu towarów procedurą celną, co wynika wprost z udzielonego mu przez stronę skarżącą pełnomocnictwa. Trafnie zatem organy podatkowe przyjęły, iż wydanie dokumentu przedstawicielowi strony jest jednoznaczne z wydaniem go stronie skarżącej. Skutkuje to uznaniem, iż termin do obniżenia podatku należnego o naliczony, wynikający z przedmiotowego dokumentu SAD rozpoczął się z dniem doręczenia przez organ celny agentowi celnemu tego dokumentu.

Sąd zauważył jednakże, iż niezależnie od tej oceny, podstawą uznania skargi za niezasadną jest przede wszystkim fakt, iż w toku postępowania wznowieniowego strona skarżąca nie wykazała faktu otrzymania /w rozumieniu art. 19 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług/ dokumentu SAD w grudniu 2000 r. Z tych też względów skargę oddalił na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej powoływane jako p.p.s.a./.

Skargę kasacyjną od tego wyroku złożyło Przedsiębiorstwo "P." SA w B.. Wyrok ten zaskarżyło w całości. Skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a. W ramach pierwszej z podstaw /naruszenia prawa materialnego/ strona zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 19 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez błędną jego wykładnię. W ramach naruszenia przepisów postępowania strona wskazała, iż zaskarżony wyrok narusza w sposób mający istotny wpływ na wynik postępowania art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.

Uzasadniając tak sprecyzowany pierwszy z zarzutów kasacyjnych skarżący podniósł, iż ustawa o podatku od towarów i usług nie określa wprost, co należy rozumieć przez otrzymanie dokumentu. Nie zawiera też, bo i nie może, upoważnienia dla prezesa GUC do ustalenia wykładni tego przepisu w drodze zarządzenia. Powołane przez Sąd w uzasadnieniu orzeczenia zarządzenie Prezesa GUC ma z istoty swojej charakter instrukcji, skierowanej do podległych mu służb. Nie powinno więc stanowić wytycznej do przeprowadzenia przez Sąd wykładni przepisów ustawy. Strona skarżąca zwróciła uwagę, iż w toku postępowania powoływała się na poglądy wyrażane w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, z których wynikało, iż "otrzymanie dokumentu SAD" w rozumieniu art. 19 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług oznacza fizyczny kontakt strony z dokumentem/w celu np. zapoznania się z jego treścią/,zaś agencja celna upoważniona do reprezentacji importera w związku ze sprowadzeniem towaru, nie może reprezentować go w sprawach podatkowych. W rezultacie otrzymanie dokumentu celnego przez agencję celną nie daje reprezentowanemu przez nią podmiotowi prawa do odliczenia wynikającego z tego dokumentu podatku naliczonego /strona wskazała tu na pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2003 r., III SA 2827/01 i wyrok w sprawie SA/Lu 2525/95/.

Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania strona wskazała, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił wskazanych przez nią w skardze naruszeń przepisów postępowania, popełnionych przez organy podatkowe. Zgodnie z art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w razie stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, sąd uwzględnia skargę uchylając zaskarżoną decyzję. Naruszenie przepisów postępowania może polegać m.in. na nieprzestrzeganiu zasady prawdy obiektywnej czy reguły oceny materiału dowodowego polegającej na tym, iż podstawą rozstrzygnięcia powinny być w pierwszej kolejności dowody bezpośrednie. Takie naruszenie miało w ocenie strony miejsce w niniejszej sprawie. Nie uznano bowiem jako dowodu otrzymania dokumentu celnego oświadczenia pracownika skarżącego, potwierdzonego później jego zeznaniem jako świadka tylko dlatego, iż agencja celna nie mogła przedstawić dowodu wysłania skarżącemu tego dokumentu, gdyż nie prowadziła rejestru pism wychodzących.

Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu swojego stanowiska podkreślił przede wszystkim, iż przedmiotem kontroli dokonywanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny była decyzja wydana w trybie wznowienia postępowania, zarzuty skargi nie odnoszą się zaś do tej kwestii.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie, z uwagi na sposób sformułowania podstaw kasacyjnych przypomnieć należy, iż skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest środkiem odwoławczym sformalizowanym, który musi odpowiadać zarówno wymaganiom formalnym, właściwym dla każdego pisma procesowego, jak wymaganiom szczególnym, dotyczącym wyłącznie jej. Najistotniejszym z tej drugiej grupy wymaganiem jest wskazanie podstaw i wniosków zaskarżenia /art. 176 p.p.s.a./. Wyznaczają one bowiem granice zaskarżenia i tym samym granice rozpoznania skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie bowiem z art. 183 par. 1 p.p.s.a. Sąd ten rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Skargę kasacyjną można oprzeć na jednej lub obu podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a., to jest na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1 p.p.s.a./ lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2 p.p.s.a./. Strona winna przy tym wskazać, do jakiego uchybienia przepisom prawa, materialnego czy procesowego doszło i na czym ono polegało, uzasadnić swój pogląd, wykazać, jaki wpływ miało to na wynik sprawy. Zarzuty winny być przy tym na tyle szczegółowe, aby Sąd nie musiał zastępować strony w ich formułowaniu /por. H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 556-557 oraz powołana tam literatura i orzecznictwo/.

Odnosząc te uwagi do rozpoznawanej skargi kasacyjnej zauważyć należy, iż strona przytoczyła w niej obie wymienione w art. 174 podstawy kasacyjne. W pierwszej kolejności należy ocenić zarzut naruszenia przepisów postępowania, w tym przypadku odnosi się on bowiem, jak wynika z uzasadnienia tej podstawy kasacyjnej, do ustaleń faktycznych, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia sprawy przez organy podatkowe, a których prawidłowość następnie podlegała kontroli Sądu I instancji. Dopiero bowiem stwierdzenie, iż rozstrzygnięcie wynikało z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego pozwoli na ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego /por. też pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2005 r., FSK 618/04 - ONSAiWSA 2005 Nr 6 poz. 120/.

W ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania strona skarżąca wskazała uchybienie przez Sąd artykułowi 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. Przepis ten niewątpliwie reguluje postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Zgodnie z jego treścią sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla w je w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, inne niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Aby zatem wojewódzki sąd administracyjny zastosował tę normę, musi najpierw stwierdzić naruszenie przepisów postępowania w postępowaniu administracyjnym i uznać, iż mogło ono mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Przepis ten nie może zatem stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, winien być bowiem, w jej ramach, powiązany z przepisami postępowania administracyjnego /podatkowego - art. 145 par. 2 p.p.s.a./, których istotnego naruszenia sąd I instancji nie zauważył, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji czy postanowienia. Dopiero bowiem wykazanie przez stronę, iż doszło do spełnienia hipotezy normy prawnej, określonej w art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., pozwoli Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, rozpoznającemu sprawę w granicach zaskarżenia ocenić, czy Sąd I instancji winien się był dostosować do dyspozycji tej normy /por. poglądy wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2005 r., FSK 2007/04 - Lex nr 175911, z dnia 16 lutego 2005 r., FSK 1471/04 - Lex nr 164057, czy z nie 29 października 2004 r., FSK 1203/04 - Przegląd Podatkowy 2006 nr 2 s. 50/.

W tym przypadku strona formułując zarzut naruszenia przepisów postępowania nie powiązała go z konkretnymi przepisami Ordynacji podatkowej, które miałyby zostać naruszone w postępowaniu podatkowym w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Za takie powiązanie nie można bowiem uznać odwołania się w końcowej części uzasadnienia skargi do zasad postępowania podatkowego- zasady prawdy obiektywnej czy zasady, iż regułą rozstrzygnięcia powinny być w pierwszej kolejności dowody bezpośrednie. Strona wskazała wprawdzie, w jaki sposób w jej ocenie doszło do naruszenia tych zasad, jednakże ogólnikowe sformułowanie zarzutu nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na odniesienie się do niego. Nie jest on bowiem uprawniony, a tym bardziej zobowiązany do precyzowania za stronę podstaw kasacyjnych i podstawiania - w miejsce ogólnie powołanych zasad- właściwych przepisów prawa, które strona mogła uznać za naruszone /art. 183 par. 1 p.p.s.a., por. też pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2005 r., FSK 7/05 - Lex nr 173004, z dnia 22 czerwca 2005 r., FSK 2574/04 - Lex nr 173331 czy z dnia 17 czerwca 2005 r., I FSK 4/05 - Lex nr 173353/. Ponadto, stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania strona, zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., winna uzasadnić, iż uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy/por. pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2004 r., FSK 177/04 - Przegląd Podatkowy 2005 nr 4 str. 57/. W skardze kasacyjnej, poza powtórzeniem treści przepisu w powołaniu podstawy kasacyjnej, nie wskazano, na czym polegać miałby istotny wpływ naruszenia art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. na wynik sprawy sądowoadministracyjnej. Z tych względów zarzut naruszenia przepisów postępowania uznać należało za bezzasadny.

Skutkuje to również przyjęciem przez Naczelny Sąd Administracyjny za miarodajny stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku jako podstawa orzekania.

Drugi z zarzutów odnosi się do naruszenia przepisów prawa materialnego. W tym przypadku strona zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 19 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez błędną jego wykładnię. W jej ocenie przepis ten winien być interpretowany w ten sposób, iż użyty w nim zwrot "podatnik otrzymał fakturę lub dokument celny" oznacza fizyczny jego kontakt z dokumentem. Nie wystarczy wydanie tego dokumentu agentowi celnemu.

Stawiając ten zarzut strona skarżąca zdaje się jednak nie zauważać, iż przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego w tym przypadku była kontrola legalności decyzji wydanej w postępowaniu nadzwyczajnym, wszczętym wnioskiem podatnika o wznowienie postępowania. Jako przesłankę wznowienia podatnik powołał nowe okoliczności i dowody, istniejące w chwili wydania decyzji, ale nieznane organowi podatkowemu. Tą nową okolicznością miał być fakt otrzymania dokumentu SAD, uprawniającego do dokonania obniżenia podatku należnego o naliczony, w grudniu 2000 r. Nowym dowodem zaś miało być oświadczenie pracownicy skarżącego, dotyczące tego faktu. Przedmiotem kontroli dokonywanej w tej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny była zatem ocena, czy organy podatkowe prawidłowo przyjęły, iż wskazana w art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej przesłanka faktycznie w tej sprawie nie zachodziła. Sąd I instancji podzielił w tym zakresie stanowisko organów podatkowych i w sposób jednoznaczny /na stronie 5 i 8 uzasadnienia/ stwierdził, iż strona nie wykazała faktu otrzymania dokumentu SAD w grudniu 2000 r. Ta przyczyna /niewykazanie nowej istotnej okoliczności/ legła u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd wprawdzie wypowiedział swój pogląd dotyczący interpretacji pojęcia "otrzymanie faktury lub dokumentu celnego", jednakże zauważył również, iż lakoniczność uzasadnienia decyzji określającej wysokość zobowiązania nie pozwala na udzielenie jednoznacznej odpowiedzi, czy organ podatkowy dokonując wymiaru podatku uznał za datę otrzymania przez stronę dokumentu celnego datę odbioru tego dokumentu przez agencję celną czy też datę wpływu tego dokumentu do siedziby strony. Zauważył też /strona 6 uzasadnienia/, iż odmienna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym nie stanowi podstawy wznowienia postępowania. Sąd, formułując w tej sprawie zwrot stosunkowy o zgodności zaskarżonej przez stronę decyzji z prawem, nie dokonywał zatem wykładni art. 19 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług i nie wywodził z niej określonych skutków prawnych. Dokonywanie takiej wykładni byłoby konieczne i uzasadnione jedynie wówczas, gdyby strona wykazała istnienie nowej okoliczności- otrzymania dokumentu SAD w grudniu 2000 r. Dopiero wówczas należałoby /poprzez wykładnię przepisu prawa materialnego/ ocenić, czy ustalony w ten sposób stan faktyczny winien skutkować inną oceną prawną. W tym przypadku Sąd w zaskarżonym wyroku tego typu oceny nie dokonywał i nie miała ona wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Z tych względów również i zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 19 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez błędną jego wykładnię uznać należało za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw.

Skargę kasacyjną należało zatem oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204, 205 par. 2 i 209 p.p.s.a. w zw. z par. 14 ust. 2 pkt 2 lit. "b" i par. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu /Dz.U. nr 163 poz. 1349 ze zm./.