Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SAB/Wa 60/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
658
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur /sprawozdawca/, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi I. L. na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie niewydania orzeczenia o umorzeniu postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. I. L. (dalej także: "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Finansów, polegającą na uchylaniu się od wydania orzeczenia o umorzeniu wobec Skarżącego postępowania wszczętego wnioskiem K. i I. małżonków L. z dnia [...] stycznia 1999 r., będących w dacie sporządzenia wniosku współwłaścicielami [...] "[...]" R. ul. W. [...], o stwierdzenie nieważności decyzji Izby Skarbowej w R. z dnia [...] września 1998 r. nr [...] oraz z dnia [...] grudnia 1998 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec - grudzień 1993 r. i styczeń – grudzień 1994 r., które to decyzje orzekały o zobowiązaniu podatkowym dla nieistniejącego podatnika tj. [...] "[...]" K. i I. L.

Skarżący wniósł o przymuszenie Ministra Finansów wyrokiem do zaniechania pozostawania w bezczynności poprzez wydanie orzeczenia dotyczącego I. L. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów niniejszego postępowania sądowego na rzecz skarżącego.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, iż jest stroną postępowania wszczętego z ww. wniosku K. i I. małż. L. z dnia [...] stycznia 1999 r., co wynika z postanowień Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2011 nr [...] oraz z dnia [...] maja 2011 r. nr [...]. Skarżący wskazał także, iż Minister Finansów,

w związku z ww. postępowaniem, wydał decyzje: z dnia [...] września 2013 r. nr [...] i z dnia [...] września 2013 r. nr [...], których nie doręczył Skarżącemu, a które zostały zaskarżone przez K. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie VIII Wydziału Zamiejscowego w Radomiu i zarejestrowane są w tym Sądzie pod sygn. akt VIII SA/Wa 1126/13 i sygn. akt VIII SA/Wa 1134/13.

W sprawach tych Sąd uznał, wobec tego, iż adresatem tych decyzji nie jest Skarżący to nie może on w tych postępowaniach sądowych występować na prawach Skarżącego. I. L. podniósł także, że wobec nie doręczenia Skarżącemu ww. decyzji Skarżący, w związku z bezczynnością Ministra Finansów, wystąpił pismem z dnia [...] marca 2014 r. z ponagleniem do tego organu. Minister Finansów pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] poinformował I. L., iż nie doręczył ww. decyzji, gdyż Skarżący nie był stroną tego postępowania, ani adresatem ww. decyzji. Twierdzeniu temu przeczą wskazywane w skardze postanowienia (z dnia [...] kwietnia 2011 r., z dnia [...] maja 2011 r. oraz pismo Ministra Finansów z dnia [...] maja 2011 r.). Skarżący wskazał także, iż wobec istnienia w obiegu prawnym dokumentów potwierdzających, iż Minister Finansów uznał I. L. za stronę postępowania wszczętego z jego wniosku z dnia [...] stycznia 1999 r., skarżący pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. kierowanym do Ministra Finansów wniósł ponaglenie na uchylanie się Ministra Finansów od wydania orzeczenia wobec skarżącego I. L.

o umorzeniu postępowania. Minister Finansów pismem z dnia [...] maja 2014 r. nr. [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko, stwierdzając że skarżący nie był stroną postępowania ani adresatem wydanych decyzji. Skarżący podniósł, iż w tych okolicznościach Minister Finansów nadal pozostaje w bezczynności, co niniejszą skargę na bezczynność czyni zasadną.

Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu powyższego stanowiska podniósł, iż rozstrzygnięcia Ministra Finansów wydane po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] stycznia 1999 r. zostały doręczone podmiotowi uprawnionemu, który został ustalony na podstawie danych zawartych w Krajowej Ewidencji Podatników. Z tych względów nie można zgodzić się z zarzutem, iż Minister Finansów pozostaje w bezczynności polegającej na uchylaniu się od rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 1999 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Izby Skarbowej w R., doręczenia wydanych przez Ministra Finansów

w tej sprawie decyzji, czy też wydania orzeczenia o umorzeniu postępowania dla strony postępowania tj. I. L., gdyż skarżący nie był stroną prowadzonego postępowania, a Minister Finansów nie był zobowiązany i uprawniony do doręczenia I. L. wydanych rozstrzygnięć.

Skarga została złożona w następującym stanie sprawy:

Pismem z dnia [...] stycznia 1999 r. K. i I. L. współwłaściciele [...] "[...]" ul. W. [...] w R. wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Izby Skarbowej w R.: z dnia [...] września 1998 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące lipiec-grudzień 1993 r. dla podatnika tj. [...] "[...]" K. i I. L. oraz z dnia [...] grudnia 1998 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń-grudzień 1994 r. dla podatnika tj. [...] "[...]" K. i I. L. W piśmie z dnia [...] maja 2011 r. skierowanym do Ministra Finansów K. i I. małżonkowie L. wnieśli o uzupełnienie postanowienia Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] co do rozstrzygnięcia czy K. i I. małżonkowie L. uznani zostali tym postanowieniem za stronę postępowania, podnosząc jednocześnie, iż brak jest podstaw do uznania ww. osób za stronę postępowania w sytuacji, gdy podatnikiem w decyzjach wskazanych we wniosku

o stwierdzenie nieważności jest firma [...] "[...]" K. i I. L. W odpowiedzi na powyższe pismo Minister Finansów wyjaśnił, iż korespondencja w sprawie jest doręczana osobom, które jako współwłaściciele [...] "[...]" podpisali wniosek z dnia [...] stycznia 1999 r.

Minister Finansów decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. [...] po rozpatrzeniu pisma z dnia [...] stycznia 1999 r., wniesionego przez K. L. i I. L. – współwłaścicieli [...] "[...]" z siedzibą w R. przy ul. W. [...] w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznych decyzji Izby Skarbowej w R. z dnia [...] grudnia 1998 r. od nr [...] do nr [...] wydanych w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń - grudzień 1994 r. odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 1998 r. Decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] Minister Finansów po rozpatrzeniu odwołania K. L. od ww. decyzji Ministra Finansów

z dnia [...] lipca 2011 r. postanowił zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy.

Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] Minister Finansów po rozpatrzeniu pisma z dnia [...] stycznia 1999 r. wniesionego przez K. L. i I. L. – współwłaścicieli [...] "[...]" z siedzibą w R. przy ul. W. [...] w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznych decyzji Izby Skarbowej w R. z dnia [...] września 1998 r. od nr [...] do nr [...] wydanych w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące lipiec - grudzień 1993 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Izby Skarbowej z dnia [...] września 1998 r. Decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] Minister Finansów po rozpatrzeniu odwołania K. L. od ww. decyzji Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2011 r. postanowił zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. na podstawie art. 141 § 1 pkt 2 ustawy

z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 tj. ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa") I. L. złożył ponaglenie na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie poprzez uchylanie się od rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 1999 r. wobec wnioskodawcy I. L., a rozpoznanie tego wniosku jedynie wobec K. L., czego przejawem są ww. decyzje z dnia [...] września 2013 r. i z dnia [...] lipca 2011 r.

W odpowiedzi na powyższe pismo Minister Finansów podniósł, iż po rozpoznaniu wniosku z dnia [...] stycznia 1999 r. została wydana decyzja Ministra Finansów z dnia [...] września 2013 nr [...] i poprzedzająca ją decyzja Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] oraz decyzja Ministra Finansów z dnia [...] września 2013 r. nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...]. Decyzje te zostały skutecznie doręczone podmiotowi uprawnionemu, który został ustalony na podstawie danych zawartych w Krajowej Ewidencji Podatników. W ocenie Ministra nie jest on zobowiązany ani uprawniony do doręczania Skarżącemu ww. decyzji, których nie jest adresatem, ani stroną toczących się postępowań. Z tych względów złożone ponaglenie uznano za bezzasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Rozpoznając sprawę na bezczynność organu, Sąd obowiązany jest

w pierwszej kolejności ustalić, czy sprawa, w której została wniesiona skarga, jest sprawą określoną w art. 3 § 2 punkt 1-4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., Nr 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Następnie winien rozważyć, czy dopuszczalność skargi uwarunkowana jest zachowaniem określonego trybu przeciwdziałania bezczynności oraz czy taki tryb przed wniesieniem skargi został wyczerpany. W dalszej kolejności, o ile wynik badania dwóch pierwszych kwestii będzie pozytywny, obowiązkiem sądu jest ustalenie, czy organowi administracji można przypisać bezczynność rozumianą jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 punkt 4 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2010 r., II GSK 381/10, LEX nr 596787).

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w punktach 1-4a tego przepisu. Chodzi o przypadki, kiedy organ administracji publicznej jest obowiązany do wydania określonego aktu administracyjnego lub dokonania czynności, lecz obowiązku tego nie wykonuje. Celem skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony.

Z treści powyższego przepisu wynika a contrario, że wykonanie przez organ tego obowiązku wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy wydanie aktu lub dokonanie czynności nastąpiło z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania (postanowienie NSA z 16 marca 2000 r., I SAB 201/99, LEX nr 54517).

W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Wobec wyczerpania przez Skarżącego trybu z art. 141 Ordynacji podatkowej

i złożenie ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie została spełniona przesłanka wyczerpania środków zaskarżenia określona w art. 52 p.p.s.a. Tym samym skarga podlega merytorycznemu rozpoznaniu.

W ocenie Sądu w ustalonych okolicznościach faktycznych sprawy

i wskazanych powyżej ramach prawnych skarga na bezczynność Ministra Finansów będąca przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika z treści skargi, Skarżący bezczynność Ministra Finansów upatruje w niewydaniu orzeczenia wobec I. L. w postępowaniu wszczętym na wniosek z dnia [...] stycznia 1999 r. Skarżący podnosi, iż Minister winien wobec niego umorzyć postępowanie. Inaczej mówiąc, skoro Skarżący dostrzega potrzebę wydawania przez Ministra Finansów innego jeszcze rozstrzygnięcia niż dotychczas wydane w wyniku rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 1999 r., w jego ocenie wniosek, o którym mowa, wszczynający postępowanie, w którym wydano ww. decyzje z dnia [...] lipca 2011 r. i z dnia [...] września 2013 r. nie został w całości załatwiony.

W tym miejscu przypomnieć wypada, iż wniosek z dnia [...] stycznia 1999 r. złożony przez ówczesnych współwłaścicieli [...] "[...]" ul. W. [...]

w R. – K. i I. L. zawierał żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Izby Skarbowej w R.: z dnia [...] września 1998 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące lipiec - grudzień 1993 r. dla podatnika tj. [...] "[...]" K. i I. L. oraz z dnia [...] grudnia 1998 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń - grudzień 1994 r. dla podatnika tj. [...] "[...]" K. i I. L. Jak wynika z analizy wydanych w wyniku rozpoznania powyższego wniosku ww. decyzji Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2011 r. i z dnia [...] września 2013 r. stanowią one rozstrzygnięcia odnoszące się do całości wniosku. Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, iż ma miejsce, w zakresie wskazywanym przez Skarżącego, bezczynność Ministra Finansów w załatwianiu sprawy toczącej się z wniosku z dnia [...] stycznia 1999 r. Decyzje z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] i nr [...] odnoszą się pisma z dnia [...] stycznia 1999 r., określanego także jako wniosek i rozstrzygają o treści wskazanego w tym piśmie (wniosku) żądania. Decyzje z dnia [...] września 2013 r. nr [...] i nr [...] odnoszą się zaś do poprzedzających je decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. Decyzje te dotyczą wskazanego we wniosku z dnia [...] stycznia 1999 r. podatnika, zgodnie z intencją Skarżącego wyrażoną w przywoływanym wyżej piśmie z dnia [...] maja 2011 r., a doręczanie korespondencji w sprawie stanowi przejaw gwarancji procesowych dla osób podmiot ten reprezentujących, nie stanowi o uznaniu przez organ istnienia wielości stron w sprawie.

W tych okolicznościach w ocenie Sądu argumenty skargi nie zasługują na uwzględnienie, a skarga na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu, o czym Sąd orzekł w wyroku.