Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 16/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-04-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Odmówiono sprostowania wyroku
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 i 2, art. 166, art. 200
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M.S. o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 marca 2017r., sygn. akt II SAB/Ol 16/17 w sprawie ze skargi M.S. na bezczynność Wójta Gminy w udostepnieniu informacji publicznej postanawia: odmówić sprostowania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 marca 2017r., sygn. akt II SAB/Ol 16/17. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 marca 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie umorzył postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej (pkt 1 sentencji), stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 sentencji), oraz zasądził od Wójta Gminy na rzecz skarżącego M.S. kwotę 597 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 3 sentencji).

Odpis ww. wyroku z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego adwokatowi K.S. w dniu 21 kwietnia 2017r.

W dniu 21 kwietnia 2017r. skarżący nadał w urzędzie pocztowym wniosek o sprostowanie oczywistego błędu rachunkowego w pkt 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 marca 2017r. sygn. II SAB/Ol 16/17, poprzez wpisanie w miejsce sformułowania: "597 złotych (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych)", sformułowania: "837 złotych (osiemset trzydzieści siedem złotych)". W tym kontekście wskazał, że strona w piśmie z dnia 13 marca 2017r. wnosiła m.in. o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania w łącznej kwocie 837 zł, na którą składać miało się 100 zł uiszczonego wpisu sądowego od skargi, 17 zł uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, 240 zł kosztów zastępstwa procesowego za pierwsze postępowanie przed sądem I instancji i 480 zł kosztów zastępstwa procesowego za ponowne postępowanie przed sądem I instancji. Wskazał skarżący, iż w przytoczonym uzasadnieniu wyroku Sąd jako podstawę przyznanych kosztów postępowania sądowego wskazał art. 200 i art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podniesiono, że żaden ze wskazanych przepisów ustawy nie pozwala na miarkowanie wysokości zasądzonej tytułem zwrotu kosztów postępowania. Nadto wskazał skarżący, iż z orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, iż w sytuacji gdy sprawa po uchyleniu pierwszego rozstrzygnięcia powraca do ponownego rozpoznania przed sądem I instancji, to stronie skarżącej należy się zwrot kosztów zastępstwa procesowego za dwukrotne postępowanie przed sadem wojewódzkim (tak NSA w postanowieniu z dnia 25 marca 2013r. sygn. I FZ 1/13 oraz z przywołanych tam orzeczeniach). Wskazano, iż w niniejszej sprawie w związku z nowelizacją rozporządzeń regulujących opłaty za czynności adwokackie, w tej sprawie za pierwsze postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym winna być zasądzona kwota 240 zł, natomiast za drugie postępowanie kwota 480 zł - § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tj. Dz. U. z 2 013r. poz. 461) oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 21 a contrario rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. W sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015r. poz. 1800, ze zm). Reasumując, skoro z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd uwzględnił w całości wniosek skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania tj. w kwocie 837 zł, to taka kwota winna być zasądzona w sentencji wyroku, co oznacza, iż wpisana kwota 597 zł jest efektem oczywistego błędu rachunkowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) dalej: p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie 1 p.p.s.a.).

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2011r., sygn. akt II GSK 346/10 (dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej jako: CBOSA), sprostowanie niedokładności (nieścisłości) należy rozumieć jako właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania czy też ich pełnej nazwy. Błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Natomiast błąd rachunkowy to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w przepisie art. 156 § 1 p.p.s.a. jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres, jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej.

Treść wniosku skarżącego o sprostowanie oczywistego błędu rachunkowego w sentencji wyroku (pkt 3) wskazuje, że skarżący - nie zgadzając się z kwotą przyznanego mu zwrotu kosztów postępowania sądowego uznał za dopuszczalne kwestionowanie tego rozstrzygnięcia w formie oczywistego błędu rachunkowego - żądając jego zmiany w taki sposób, że w miejsce sformułowania "597 zł", wpisać sformułowanie "837 zł". Tymczasem stosownie do zapisu art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postepowania, zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Okoliczność, iż we wniosku z dnia 13 marca 2017r. strona skarżąca zażądała kwoty 837 zł, jako kwoty zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia jej praw, nie oznacza po stronie Sądu obligatoryjnego obowiązku przyznania takiej właśnie kwoty środków finansowych. Sąd w pkt 3 sentencji wskazanego wyżej wyroku zasądził na rzecz skarżącego jedynie kwotę 597 zł i nie stanowi takie rozstrzygnięcie błędu rachunkowego. W świetle powołanych wyżej przepisów, stwierdzić należy, iż żądanie skarżącego nie tylko nie polega na usunięciu oczywistej, niebudzącej wątpliwości nieprawidłowości w postaci oczywistego błędu rachunkowego, ale wręcz zmierza do merytorycznej ingerencji w treść rozstrzygnięcia wyroku w zakresie zasądzonych kosztów postępowania sądowego, a zatem nie mieści się w ramach instytucji sprostowania.

Z podanych przyczyn, na podstawie art. 156 § 1, art. 166 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie uwzględniono wniosku skarżącego.