Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 556/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność postępowania i że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1, art. 16 ust. 1, art. 1 ust. 2, ust. 1, art. 4 ust. 3, ust. 1, art. 6, art. 13 ust. 1,2
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Danuta Kania (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 lutego 2018 r. sprawy ze skargi J.P. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 25 maja 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Prezydent Miasta [...] dopuścił się bezczynności w zakresie punktów 4, 5, 8 i 12 wniosku, 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę w pozostałym zakresie, 4. zasądza od Prezydenta Miasta [...] na rzecz skarżącej J.P. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu [...] maja 2017 r. J. P. zwróciła się za pośrednictwem poczty elektronicznej do Urzędu Miasta S., w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.), dalej powoływanej jako: "u.d.i.p.", o udzielenie następujących informacji:

1) czy umowy partnerskie/listy intencyjne lub innego rodzaju porozumienia pisemne z miastami zagranicznymi były/są przyjmowane/zatwierdzane uchwałą Rady Miasta, czy raczej w praktyce podpisywanie umów partnerskich leży w gestii organu wykonawczego, bez udziału w tym procesie Rady Miasta,

2) z czyjej inicjatywy zostało zawarte partnerstwo bądź współpraca w formule miast zaprzyjaźnionych z każdym miejskim partnerem zagranicznym S., z inicjatywy S. czy strony zagranicznej,

3) czy Urząd Miasta S. sporządza coroczny harmonogram lub plan wizyt i przedsięwzięć planowanych do realizacji z miastami partnerskimi/zaprzyjaźnionymi, 4) podanie dat (roku) wyjazdów delegacji oficjalnych miasta S. do miast partnerskich i zaprzyjaźnionych oraz przyjazdu do S. delegacji zagranicznych z miast partnerskich i zaprzyjaźnionych w okresie od daty nawiązania współpracy do końca 2016 r. wraz ze wskazaniem przyczyny/powodu wyjazdu/przyjazdu delegacji,

5) udostępnienie wykazu przedsięwzięć realizowanych z danym miastem partnerskim/zaprzyjaźnionym wraz z podaniem roku realizacji danego przedsięwzięcia,

6) czy są wśród kontaktów partnerskich i zaprzyjaźnionych miasta S. partnerstwa wymarłe tzn. takie, z którymi od wielu lat nie prowadzi się wspólnych przedsięwzięć, a współpraca widnieje tylko "na papierze" i nie znajduje odzwierciedlenia w rzeczywistych wspólnych aktywnościach obydwu miast? Jeśli tak, jaka była przyczyna uśpienia danego kontaktu partnerskiego? (np. zakończenie finansowania projektu, brak odzewu ze strony zagranicznej, itp.),

7) podanie wysokości kwot budżetowych przeznaczonych na prowadzenie współpracy zagranicznej miasta, wraz ze wskazaniem klasyfikacji budżetowej oraz planu i jego rzeczywistego wykonania w latach: od początku prowadzenia współpracy zagranicznej i przeznaczania środków budżetowych na ten cel do 2016 r. włącznie,

8) wykazanie projektów dofinansowanych ze środków zewnętrznych (krajowych i zagranicznych) realizowanych we współpracy z danym miastem partnerskim/zaprzyjaźnionym wraz ze wskazaniem tytułu projektu, okresu realizacji oraz źródła i wysokości dofinansowania,

9) jakie są główne sposoby/źródła finansowania współpracy zagranicznej w mieście S.,

10) czy istnieje/istniał w S. obszar/sfera współpracy z organizacjami pozarządowymi, w ramach którego priorytetowymi zadaniami publicznymi były przedsięwzięcia z zakresu współpracy zagranicznej (w tym np. organizacja międzynarodowych wystaw kulturalnych, wyjazdów turystycznych czy imprez sportowych itp.), które finansowano w myśl ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie? Jeśli tak, w jakich latach była prowadzona współpraca z organizacjami pozarządowymi w tym zakresie? Ile wynosił budżet przeznaczony na zlecanie realizacji zadań publicznych przez organizacje pozarządowe w myśl ww. ustawy w ramach współpracy zagranicznej w latach od początku powstania tego obszaru współpracy do końca 2016 r.? Proszę o wykaz organizacji którym udzielono dofinansowania na realizację zadań publicznych z zakresu współpracy zagranicznej, wraz ze wskazaniem roku i kwoty dofinansowania, 12) czy funkcjonują na terenie miasta S. organizacje pozarządowe stricte ukierunkowane na rozwijanie kontaktów na poziomie mieszkańców między społecznością S. i daną społecznością zagraniczną (typu np. krąg współpracy S. - (...), itp.). Czy Urząd Miasta S. pomaga organizacjom pozarządowym i innym instytucjom w nawiązaniu kontaktów z innymi instytucjami i organizacjami w miastach partnerskich i zaprzyjaźnionych,

13) czy miasto S. jest lub było członkiem jakiejkolwiek organizacji lub sieci międzynarodowej? Jeśli tak, to w jakiej organizacji, od kiedy, lub w jakich latach? Jakie były przyczyny rezygnacji z członkostwa? Czy członkostwo wiązało się z jakimikolwiek kosztami/opłatami członkowskimi? Jakie rezultaty dla S. ma/miało uczestnictwo w tych organizacjach/sieci,

14) czy do promocji miasta S. za granicami kraju wykorzystuje się kontakty partnerskie lub zaprzyjaźnione? Jeśli tak, w jakim aspekcie? Proszę o podanie przykładów takiej działalności (np. udział w targach turystycznych - gdzie, w którym roku; dystrybucja materiałów promocyjnych, itp.).

Wnioskodawczyni zwróciła się o udostępnienie powyższych informacji na adres emaliowy lub skrzynkę EPUAP.

Pismem z dnia [...] lipca 2017 r. Urząd Miasta S. przesłał odpowiedź na ww. pytania za wyjątkiem pytania nr 4 (w tym zakresie przekazał informację niepełną) oraz pytań nr 5, 8 i 12.

W dniu [...] września 2017 r. J. P. skierowała do Urzędu Miasta S. kolejny wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w którym oprócz przedstawienia nowych pytań ponownie zwróciła się o udostępnienie informacji objętych pytaniami nr 4, 5, 8 i 12 zawartymi we wniosku z dnia [...] maja 2017 r.

W dniu [...] września 2017 r. Urząd Miasta S. przesłał wnioskodawczyni sprawozdanie dotyczące współpracy miasta S. w ramach programu UE "Town twinning" za 2007 r.

Pismem z dnia [...] września 2017 r. J. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta S. polegającą na nieudzieleniu odpowiedzi na wniosek z dnia [...] maja 2017 r.

Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 u.d.i.p. wnosząc o:

1) zobowiązanie Prezydenta Miasta S. do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej;

2) orzeczenie czy bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

3) wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości,

4) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W motywach skargi skarżąca podniosła, że Prezydent Miasta S. mimo terminu określonego w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., zobowiązującego go do udostępnienia informacji publicznej w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, terminu tego ponownie nie dotrzymał. Niewątpliwie zatem Prezydent Miasta S. pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy. Skarżąca nie otrzymała bowiem ani wnioskowanej informacji publicznej w pełnym zakresie, ani pisma, z którego wynikałyby powody opóźnienia oraz termin, w jakim nastąpi udostępnienie wnioskowanej informacji (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).

Skarżąca zaznaczyła również, że w dniu [...] września 2017 r. przeprowadziła rozmowę telefoniczną z naczelnikiem Gabinetu Prezydenta Miasta, który - jak stwierdziła - wyraził swoją dezaprobatę dla idei ustawowej możliwości składania wniosków o udostępnienie informacji publicznej, jak również dla prowadzonego przez skarżącą badania naukowego. Naczelnik Wydziału został w trakcie tej rozmowy poinformowany o złożeniu drugiego wniosku o udostępnienie informacji publicznej przy użyciu platformy EPUAP (z dnia [...] września 2017 r.). W świetle powyższego, zdaniem skarżącej, brak udzielenia przez Urząd jakiejkolwiek odpowiedzi na wniosek był "działaniem zamierzonym, celowym i popełnionym z pełną premedytacją".

Powołując orzeczenia sądów administracyjnych na poparcie podniesionych zarzutów skarżąca podkreśliła, że każdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien być załatwiony przez podmiot zobowiązany bądź poprzez udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem, bądź poprzez odmowę jej udostępnienia w formie decyzji odmownej, jeżeli istnieją ku temu podstawy prawne. W niniejszym postępowaniu Prezydent Miasta S. nie podjął żadnego ze wskazanych wyżej działań w ustawowym terminie. Odpowiedź przekazana na wniosek z dnia [...] maja 2017 r. była niepełna, a ponadto udzielona 41 dni po upływie 14-dniowego terminu. Oznacza to, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłości w prowadzonym postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta S. wniósł o umorzenie postępowania, bowiem stało się ono bezprzedmiotowe.

Wskazał, iż odpowiedzi na wszystkie pozostałe pytania zawarte we wniosku z dnia [...] września 2017 r. zostały skarżącej przesłane za pismem z dnia [...] października 2017 r. znak: [...], w którym wyjaśniono przyczyny opóźnienia w przekazaniu żądanych informacji.

Organ zaznaczył, iż przekroczenie terminów miało związek z pożarem archiwum zakładowego, w wyniku którego uległa zniszczeniu dokumentacja prowadzona przez Referat Promocji i Kontaktów Zagranicznych. Udzielenie odpowiedzi na zadane przez skarżącą pytania wymagało szczegółowej analizy zachowanych materiałów elektronicznych i dokumentacji fotograficznej.

Dodatkowo organ wyjaśnił, że skarżąca w mailu z dnia [...] października 2017 r. potwierdzającym otrzymanie pisma z dnia [...] października 2017 r. znak: [...] wskazała, że nie wnosi uwag do przesłanych informacji. Można zatem stwierdzić, że stanowią one wyczerpującą odpowiedź na pytania postawione we wniosku z dnia [...] maja 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci jej udzielenia (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że nie posiada żądanej informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca doprecyzował zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.

Zaznaczyć należy, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, będące w posiadaniu takich informacji.

Informacja publiczna, w myśl art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., to każda informacja o sprawach publicznych. Ustawa nie definiuje pojęcia "sprawa publiczna", jednakże podczas prac legislacyjnych pojęcie to było rozwijane jako "każde działanie władzy publicznej w zakresie zadań stawianych państwu dotyczących lub służących ogółowi albo mających na celu zadysponowanie majątkiem publicznym. Desygnatem jest więc tu publicznoprawny charakter działalności danego podmiotu" (v. uzasadnienie do projektu ustawy [w:] K. Tracka, Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym, Warszawa 2009, s. 138). Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna", związane z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem, trafnie akcentuje się w doktrynie (v. H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209).

W świetle powyższego, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że "informacja publiczna" to każda wiadomość wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357; z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14, publ.: CBOSA).

W rozpoznawanej sprawie zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej został spełniony.

Prezydent Miasta S. jest bowiem podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., zaś przedmiot wniosku - informacje na temat działań Miasta realizowanych w zakresie współpracy partnerskiej z innymi miastami oraz udziału w projektach wspólnotowych - posiada walor administracji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c i f, pkt 5 lit. c u.d.i.p.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Z akt sprawy wynika, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skierowany przez skarżącą do Urzędu Miasta S. za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu [...] maja 2017 r., zatem termin do jego rozpoznania - zgodnie z dyspozycją art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - upłynął z dniem [...] czerwca 2017 r. Organ nie podjął w tym terminie działań mających na celu rozpoznanie wniosku. Nie poinformował również o przedłużeniu terminu udzielenia odpowiedzi na wniosek w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Częściowa odpowiedź na wniosek została przesłana skarżącej w dniu [...] lipca 2017 r., jednak do dnia wniesienia skargi organ nie udzielił skarżącej pełnej odpowiedzi na pytanie nr 4 oraz nie udzielił w ogóle odpowiedzi na pytania nr: 5, 8 i 12. Informacje w pełnym zakresie zostały skarżącej przekazane dopiero za pismem z dnia [...] października 2017 r. znak: [...], w którym wyjaśniono przyczyny opóźnienia w przekazaniu żądanych informacji. Z akt sprawy wynika, że skarżąca w dniu [...] października 2017 r. potwierdziła otrzymanie pisma z dnia [...] października 2017 r. i wskazała, że nie wnosi uwag do przesłanych informacji.

Z powyższego wynika, że w dacie wniesienia skargi, tj. w dniu [...] września 2017r., Prezydent Miasta S. pozostawał w bezczynności względem wniosku skarżącej z dnia [...] maja 2017 r. w zakresie pytań nr: 4, 5, 8 i 12. Z tego względu Sąd, stosując art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., stwierdził, że Prezydent Miasta S. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku informacyjnego w ww. zakresie. Sąd nie uwzględnił skargi w pozostałym zakresie, bowiem na datę wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności względem pozostałych pytań zawartych we wniosku z dnia [...] maja 2017 r. (udzielił odpowiedzi w dniu [...] lipca 2017 r.).

Jednocześnie Sąd nie uznał, aby bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być szczególnie znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego (prawnego) uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3237/14, publ. LEX nr 1803268; wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. CBOSA).

W okolicznościach niniejszej sprawy bezczynność organu nie ma postaci kwalifikowanej. Od daty wpływu wniosku o udostępnienie informacji publicznej do daty udzielenia wyczerpującej odpowiedzi na wszystkie pytania zawarte we wniosku z dnia [...] maja 2017 r. upłynęły wprawdzie ponad 4 miesiące, jednak - jak wyjaśnił organ w piśmie z dnia [...] października 2017 r. - miało to związek z pożarem archiwum zakładowego, w wyniku którego uległa zniszczeniu dokumentacja prowadzona przez Referat Promocji i Kontaktów Zagranicznych. Zatem udzielenie pełnej odpowiedzi na zadane przez skarżącą pytania wymagało szczegółowej analizy zachowanych materiałów elektronicznych i dokumentacji fotograficznej.

Ponadto zaznaczyć należy, że wniosek skarżącej obejmował 14 skomplikowanych pytań, a udzielenie wyczerpującej odpowiedzi wymagało przeanalizowania dokumentacji źródłowej sprzed wielu lat. Warto zaznaczyć, że organ udzielił skarżącej odpowiedzi na większość spośród 14 pytań w dniu [...] lipca 2017 r., zaś w dacie wniesienia skargi, który to moment jest miarodajny dla oceny stanu sprawy, pozostawał w zwłoce tylko w stosunku do ww. czterech pytań. Nie można zatem uznać, że zwłoka w załatwieniu sprawy wynikała z zamierzonego, lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na organ z mocy ustawy. Potwierdza to również treść korespondencji mailowej prowadzonej przez Urząd ze skarżącą w lipcu i sierpniu 2017 r.

Z tych przyczyn Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o wymierzenie organowi grzywny w oparciu o art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości, o której mowa w art. 154 § 6 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, określony w ww. przepisie środek dyscyplinujący powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu, to jest wówczas, gdy brak jest obiektywnie weryfikowalnych okoliczności, które ten stan rzeczy mogłyby tłumaczyć, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez nałożenia tej sankcji organ sprawy nadal nie załatwi. Taka zaś sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi, bowiem - jak już wyżej wskazano - organ do dnia wyrokowania udzielił skarżącej wyczerpującej odpowiedzi na wszystkie pytania zawarte we wniosku z dnia [...] maja 2017 r. Zatem skarga w tym zakresie podlegała oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a.

Mając na względzie wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 p.p.s.a. jak w punkcie 3 sentencji. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi (100 zł), Sąd postanowił w oparciu o art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. - jak w pkt 4 sentencji wyroku.