Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 56/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-02-02 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2017 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku M. K. o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) listopada 2016 r., nr (...), w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego, jako byłego członka zarządu sp. z o.o., wraz ze spółką oraz innym, byłym członkiem zarządu, za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług, za maj 2011 r, a także odsetki za zwłokę od tych zaległości oraz koszty postępowania egzekucyjnego - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Skarżący wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym, złożonym na urzędowym formularzu, podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i dwoma małoletnimi synami, a źródłem utrzymania rodziny jest wynagrodzenie za pracę małżonki skarżącego, wynoszące 1 400 zł miesięcznie. Skarżący, jak wynika z oświadczenia, prowadzi działalność gospodarczą, osiągając przychód w kwocie 3 500 zł, jednakże cała działalność, uruchomiona dopiero w 2016 r., przynosi stratę. Mimo tego, podając łączną kwotę dochodu w gospodarstwie domowym skarżący określił ją na 1 800 zł miesięcznie.

Deklarując składniki posiadanego majątku skarżący wymienił: mieszkanie o pow. 60 m2, samochód osobowy, służący do nauki jazdy, o wartości ok. 15 000 zł, oszczędności w kwocie 500 zł.

Niezależnie od powyższego skarżący zaznaczył, że posiada kredyt hipoteczny w wysokości 147 000 zł, nie wskazał jednak ile wynosi miesięczna rata jego spłaty.

Jeżeli chodzi o pozostałe wydatki, to skarżący wskazał następujące pozycje: koszty utrzymania samochodu – 850 zł miesięcznie, prąd - 200 zł miesięcznie, gaz - 250 zł miesięcznie, żywność - 800 zł miesięcznie, podatki i opłaty - 60 zł miesięcznie, odzież – 100 zł miesięcznie.

W złożonym oświadczeniu skarżący podkreślił również, że wychowuje dzieci w wieku szkolnym.

Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 27 stycznia 2017 r., wynosi 500 zł.

Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 500 zł.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2016, poz. 718, ze zm. zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie, o którym mowa w cytowanym przepisie, oznacza przede wszystkim złożenie pełnego, jasnego i wiarygodnego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym, a na wezwanie także dodatkowego oświadczenia, wyjaśniającego wszelkie wątpliwości i rozbieżności. Z przedmiotowych oświadczeń powinno wynikać w sposób jednoznaczny, że skarżący spełnił przesłanki, o których mowa w art. 246 § 1 P.p.s.a.

Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że z oświadczeń skarżącego nie wynika, że spełnia on kryteria, od których ustawodawca uzależnia przyznanie wsparcia w postaci prawa pomocy, gdyż są one niepełne, niejasne i nie sposób przypisać im atrybutu wiarygodności. Wniosek taki wynika przede wszystkim z faktu, że skarżący, deklarujący dochody gospodarstwa domowego, kształtujące się w przedziale od 1 400 do 1 800 zł miesięcznie, określił wydatki na poziomie 2 200 zł miesięcznie, przy czym należy zauważyć, że lista przedmiotowych wydatków nie jest kompletna, gdyż nie obejmuje między innymi rat kredytu. W tej sytuacji stwierdzić należy, że nie zadeklarował on wszystkich swoich dochodów, co potwierdza również fakt, że powołując się na niemożność wygospodarowania jakichkolwiek środków na opłacenie kosztów sądowych korzysta on z usług zawodowego pełnomocnika, dysponuje też pewnymi oszczędnościami (500 zł), odpowiadającymi wysokości wpisu od skargi, będącego aktualnie jedynym wymaganym kosztem sądowym w sprawie.

Motywując zasadność swojego wniosku skarżący powołał się na fakt wychowywania dzieci w wieku szkolnym, sugerując ponoszenie z tego tytułu odpowiednich wydatków. Odnosząc się do przedmiotowej kwestii zauważyć należy, że po pierwsze wydatki na dzieci nie zostały przez skarżącego sprecyzowane, po drugie zaś, skarżący ma możliwość wystąpienia o świadczenie wychowawcze, rekompensujące mu koszty utrzymania dzieci.

Na marginesie niniejszych rozważań należy zwrócić uwagę na to, że strata z dzielności gospodarczej, w rozumieniu przepisów podatkowych, stanowi różnicę pomiędzy kwotą przychodów i kosztów ich uzyskania, obejmujących między innymi poczynione inwestycje, nie odzwierciedla więc rzeczywistego wyniku prowadzonej działalności. Tak więc na podstawie straty podatkowej nie sposób wyciągać wniosków co do deficytowego charakteru działalności, zwłaszcza że trudno przypuszczać aby skarżący prowadził ją, pomimo systematycznego uszczuplania jego majątku w ten sposób.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.