Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 711/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 14  ust. 1, 2, 4  i 5 oraz art. 92a
journal: Dz.U. 2016 poz 1907
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: Art. 64  par. 2  , art. 6
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak (spr.) Sędziowie WSA Ewa Michna WSA Maria Zawadzka Protokolant Aleksandra Grabiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2017 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w K na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 12 maja 2017 r. znak [...] w przedmiocie kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej A Sp. z o.o. z siedzibą w K kwotę 477,00 zł (słownie: czterysta siedemdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 27 grudnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 92a ust. 1, 6, 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2016.1907. ze zm.), oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr: [...] z dnia 2 listopada 2016 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na A sp. z o. o. karę pieniężną w wysokości 800,00 zł (słownie: osiemset złotych).

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na niezgłoszeniu na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 ww. ustawy w wymaganym terminie.

W uzasadnieniu organ podał, co następuje: 2 listopada 2016 r. w miejscowości K na autostradzie A4 miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki VOLVO o nr rej. [...], zarejestrowanego w Niemczech, wraz z naczepą marki SCHMITZ o nr rej. [...] zarejestrowaną w Polsce, przeprowadzona przez Inspekcję Transportu Drogowego. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole nr [...]. Kontrolowanym pojazdem kierował T. S. W chwili kontroli wykonywano krajowy przewóz drogowy rzeczy. Kierujący pojazdem okazał do kontroli m.in. wypis z licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy oraz samochodowy list przewozowy. Kierowca okazał również podczas kontroli dokumenty, z których wynikało, że w dniu 1 lipca 2016 r. przewoźnik złożył do Biura Transportu Międzynarodowego w Głównym Inspektoracie Transportu Drogowego wniosek o uaktualnienie wykazu pojazdów na druku WPC.

Pismami z 19 lipca i 8 sierpnia 2016 r. organ wezwał stronę do usunięcia braków formalnych, tj. konieczności zarejestrowania pojazdu o nr rej. [....] na terenie Polski. Ww. wezwania opatrzone były rygorem, zgodnie z którym w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych w terminie 7 dni od doręczenia wezwania wniosek o zmianę danych w licencji pozostanie bez rozpoznania. Z uwagi na brak wymaganej przez organ rejestrujący zgody właściciela pojazdu na przerejestrowanie pojazdu, którym strona władała na podstawie umowy o długoterminowy najem (co wnikało z treści pism składanych w toku postępowania), strona nie mogła usunąć braków formalnych, co spowodowało pozostawienie wniosku bez rozpoznania a tym samym niewydanie na pojazd wypisu z licencji. Skoro w dniu kontroli strona wykonywała transport drogowy rzeczy pojazdem zarejestrowanym w Niemczech, uznano że braki w złożonym wniosku nie zostały usunięte a tym samym pozostał on bez rozpoznania. Oznacza to, że strona nie uzyskała dodatkowego wypisu z licencji na pojazd wymieniony we wniosku a tym samym nie zgłosiła na organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 ustawy w terminie. Organ wskazał nadto, że w toku postępowania strona nie wykazała, że zachodzą przesłanki opisane w art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Uznając zatem, że pojazd nie znajdował się na liście zgłoszonych przez stronę samochodów do licencji, organ uznał, że strona wykonywała krajowy przewóz zarobkowy rzeczy pojazdem, który nie został zgłoszony do licencji, co stanowi naruszenia art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

Od powyższej decyzji A sp. z o.o. złożyła odwołanie, zarzucając naruszenie przepisów art. 7 w zw. z art. 77 §1 kpa i art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Spółka podniosła, że kierowca okazał do kontroli dokumenty wskazujące na to, że 1 lipca 2016 r. złożyła wniosek o uaktualnienie wykazu pojazdów do BTM GITD czyniąc zadość obowiązkowi z art. 14 ust. 1 ww. ustawy. Zarzucono nadto, że BTM istotnie wystosowało do niej dwa wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku, jednakże wezwania nie były zgodne z wymogami z art. 54 kpa, a tym samym termin na usunięcie braków formalnych należy uznać za bezskuteczny.

Decyzją z dnia 12 maja 2017 r. [...], na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa, art. 14 ust. 1, 2, 4 i 5, art. 92 a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym, Ip. 1.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył okoliczności stanu faktycznego wynikające ze sporządzonego w dniu 2 listopada 2016 r. protokołu kontroli, oraz uzupełnił, że licencja, którą dysponowała strona udzielona jej 2 lutego 2016 r. posiada termin ważności do 29 stycznia 2020 r. Podał nadto, że w toku postępowania strona przedłożyła dokumenty, z których wynikało, że 1 lipca 2016 r. złożyła wniosek do Biura ds. Transportu Międzynarodowego GITD o uaktualnienie wykazu pojazdów na druku WPC, oraz że dwukrotnie (pismami z 19 lipca i 8 sierpnia 2016 r.) organ wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych, tj. potwierdzenia zarejestrowania pojazdu o nr rej. [...] na terytorium RP. Ww. wezwania opatrzone były rygorem, zgodnie z którym w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych w terminie 7 dni od doręczenia wezwania wniosek o zmianę danych w licencji pozostanie bez rozpoznania. W dniu kontroli strona wykonywała przewóz drogowy pojazdem o nr rej. [...], którego dotyczył wniosek o zmianę danych w licencji, który wobec nieuzupełnienia braków formalnych pozostał bez rozpoznania. Wyjaśniając podstawę prawną decyzji GITD wskazał:

Stosownie do art. 14 ust. 1 pkt 1 utd, w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 5 września 2016 roku (Dz.U. z 2016 r. poz. 1579) o usługach zaufania oraz identyfikacji elektronicznej przewoźnik drogowy, czyli przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego (art. 4 pkt 15 u.t.d.), jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a, nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Bezspornym jest, że zgłoszenie zmiany danych do licencji nie nastąpiło w wymaganym terminie. Strona nie wywiązała się zatem z obowiązku określonego w art. 14 ust. 1 ustawy. Bez znaczenia dla odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie jest przywoływany przez stronę argument w postaci wystosowania wezwań do uzupełnienia braków formalnych wniosku o zmianę danych w licencji, niezgodnych z art. 54 kpa. Wezwania te zawierały elementy wymienione w powyższym przepisie a zatem argument strony o ich bezskuteczności jest nieuzasadniony. Fakt nie wskazania stanowiska służbowego osoby podpisanej pod wezwaniem nie skutkuje uznaniem wezwania za bezskuteczne, a co najwyżej za wadliwe, przy czym wada ta nie dyskwalifikuje pisma, nie jest to bowiem element pisma stanowiący o jego ważności. Nieudzielenie odpowiedzi na wezwania w terminie w nich wskazanych oznacza zatem, że strona nie dokonała zmiany w licencji. Licencja została stronie udzielona na jej wniosek. Udzielenie stronie licencji wiązało się nie tylko z przekazaniem jej uprawnień do wykonywania krajowego transportu drogowego rzeczy, ale także z obowiązkami, m.in. aktualizowania danych zgłoszonych do licencji.

W ocenie organu odwoławczego organ właściwy do dokonania zmian w licencji prawidłowo przywołał w wezwaniu z 8 sierpnia 2016 r. przepis art. 73 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym w razie powierzenia pojazdu przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi polskiemu, pojazd ten jest rejestrowany przez określony w ust. 1 organ właściwy ze względu na miejsce zamieszkania (siedzibę) podmiotu polskiego. Konieczność rejestracji pojazdu na terytorium RP wynika z definicji przewozu kabotażowego określonej w art. 4 pkt 12 u.t.d. (przewóz wykonywany pojazdem samochodowym zarejestrowanym za granicą lub przez przedsiębiorcę zagranicznego między miejscami położonymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej). Wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie międzynarodowego transportu drogowego na podstawie licencji wspólnotowej wydanej przez właściwy organ polskiej administracji publicznej możliwe jest wyłącznie przy użyciu pojazdów zarejestrowanych na terytorium RP. W niniejszej sprawie strona nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć, oraz na które nie miała wpływu. Wobec powyższego brak w sprawie podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. Znowelizowany art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy wskazuje na tożsame przesłanki z wyrażonymi w poprzednim stanie prawnym (sprzed 1 stycznia 2012 r.) - art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 u.t.d. Wobec powyższego zasadne staje się przywołanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2009 roku (sygn. akt II GSK 989/08), gdzie stwierdzono, iż " okoliczności objęte hipotezą przepisów art. 92a ust. 4 i 93 ust. 7 u.t.d. powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu. Skarżący powinien więc przedłożyć dowody na okoliczności objęte hipotezami omawianych wyżej przepisów, a mianowicie, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia prawa przez kierowcę pojazdu lub że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń bądź okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć". A zatem brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność. Nieznajomość obowiązujących przepisów nie wyłącza odpowiedzialności strony za popełnione naruszenie. Końcowo organ wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i uwzględnia wszystkie istotne okoliczności sprawy.

Na powyższe rozstrzygnięcie A sp. z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie przepisów art. 54 § 2 kpa poprzez jego błędną wykładnię, oraz art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie.

Strona skarżąca podniosła, że w sprawie należało dokonać wykładni językowej i celowościowej art. 54 §2 kpa i dodała, że w sprawie doszło do wadliwego, bezskutecznego wezwania do uzupełnienia braków formalnych, ponieważ wezwanie nie zawierało wskazania stanowiska służbowego osoby podpisanej pod wezwaniem. Mając na uwadze powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z przywołanymi wyżej zasadami, należało uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn, aniżeli w niej podnoszone.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1907), dalej u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił:

1) zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji

wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a,

2) licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa

wart. 8

- nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.

Stosownie do ust. 2 art. 14 u.t.d., jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści zezwolenia lub licencji.

Zgodnie natomiast z ust. 3 art. 14 u.t.d. jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1 pkt 1, polegają na zwiększeniu liczby pojazdów, przedsiębiorca jest obowiązany udokumentować zdolność finansową dla każdego zgłoszonego pojazdu samochodowego, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, i może wystąpić z wnioskiem o wydanie dodatkowych wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub z licencji.

Skarżąca Spółka jest podmiotem dysponującym licencją wspólnotową (okoliczność niesporna, k. 2 akt adm.). Dlatego też w przypadku zmian polegających na zwiększeniu liczby pojazdów, które stanowią dane, o których (m.in.) mowa w art. 7a u.t.d., ciążył na niej obowiązek wynikający z treści art. 14 ust. 1 pkt. 1 u.t.d., tj. obowiązek zgłoszenia organowi, który udzielił licencji wspólnotowej zmiany tych danych, nie później niż w terminie 28 dni od ich powstania. Sposób wykonania powyższego obowiązku skonkretyzowany został w powołanym wyżej ust. 3 art. 14 u.t.d.

W tym miejscu przytoczyć należy także treść regulacji zawartej w przepisach art. 5 ust. 1 i 3, oraz art. 11 ust. 3 u.t.d. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Przedsiębiorcy udziela się licencji z zastrzeżeniem art. 6, m.in., jeżeli posiada tytuł prawny do dysponowania pojazdem lub pojazdami samochodowymi spełniającymi wymagania techniczne określone przepisami prawa o ruchu drogowym, którymi transport drogowy ma być wykonywany (art. 5 ust. 3 pkt 5 u.t.d.). Licencja udzielana jest na pisemny wniosek przedsiębiorcy, który winien zawierać m.in. rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie licencji (art. 8 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 u.t.d.). Ponadto wnioskodawca obowiązany jest dołączyć do wniosku m.in. wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi (art! 8 ust. 3 pkt 8 u.t.d.). Organ udzielający licencji określa w niej dane wymienione w art. 11 ust. 1 u.t.d. oraz wydaje wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji (art. 11 ust. 3 u.t.d.). Liczba wypisów z licencji powinna więc odpowiadać liczbie pojazdów samochodowych, którymi przedsiębiorca wykonuje transport drogowy. Ani treść licencji, ani treść wypisu z licencji nie zawierają oznaczenia pojazdu samochodowego poprzez wskazanie numeru rejestracyjnego lub numeru VIN, co wynika w szczególności z art. 11 ust. 1 u.t.d. Istotne jest bowiem, aby przewoźnik wykonywał transport drogowy tyko tymi samochodami, które znajdują się w wykazie pojazdów zgłoszonych do licencji. Zgłoszenie nowego pojazdu do licencji przez przedsiębiorcę podsiadającego licencję wspólnotową nie wymaga wystąpienia z wnioskiem o zmianę treści licencji (art. 14 ust. 2 u.t.d.) a wyłącznie dochowania obowiązku wynikającego z art. 14 ust. 3 u.t.d. Taki więc obowiązek spoczywał na skarżącej Spółce. W aktualnie obowiązującym stanie prawnym (od 1 stycznia 2012 r.) nie ma odrębnej kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Zgodnie z treścią załącznika nr 3 lp.1.4. do u.t.d., sankcjonowane jest natomiast karą 800,-złotych niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił licencji zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie, tj. 28 dni od ich powstania.

Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, w obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji stanie prawnym, aktualny pozostaje pogląd Naczelnego Sadu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 13 września 2011 r. II GSK 816/10 pogląd, zgodnie z którym : "Zgłoszenie o jakim mowa w art. 14 ust. 1 u.t.d. w przypadku danych dotyczących nowego pojazdu samochodowego, którym ma być wykonywany transport drogowy, stanowi oświadczenie woli i wiedzy, z którym przewoźnik drogowy ma obowiązek wystąpić wobec organu właściwego do udzielenia licencji. Tego rodzaju oświadczenie stanowi rodzaj podania w rozumieniu art. 63 § 1 kpa, do którego znajduje także odpowiednie zastosowanie tryb z art. 64 § 2 kpa." Ten też przepis wskazany został w skierowanych do skarżącej pismach organu z dnia 19 lipca 2016 r. i z dnia 8 sierpnia 2016 r. (k. 12, i 14 akt adm.). Organ wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych wniosku tj. potwierdzenia zarejestrowania pojazdu o nr rej. [...] na terytorium RP. Wezwania te opatrzone były rygorem, zgodnie z którym w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, wniosek o zmianę licencji pozostanie bez rozpoznania.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestionowania przez skarżącą treści tych wezwań, tj. zasadności żądania przez organ przedstawienia przez skarżącą dokumentu potwierdzającego zarejestrowanie zgłoszonego pojazdu na terytorium RP, oraz kwestionowania powyższego stanowiska organu, skutkującego pozostawieniem wniosku - zgłoszenia z art. 14 ust. 1 u.t.d. - bez rozpoznania.

Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że w toku kontroli skarżąca dysponowała licencją nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy ważną od 30 stycznia 2015 r. do 29 stycznia 2020 r. W toku postępowania przedłożyła dokumenty, z których wynikało, że 1 lipca 2016 r. złożyła wniosek do Biura d.s. Transportu Międzynarodowego GITD o uaktualnienie wykazu pojazdów na druku WPC. Z przepisu art. 14 ust. 1 i 3 u.t.d. wynika, że w stanie faktycznym sprawy skarżąca była obowiązana do zgłoszenia w terminie 28 dni od powstania zmiany danych polegających na zwiększeniu liczby pojazdów zgłosić ten fakt organowi który udzielił licencji wspólnotowej, oraz udokumentować w tym zgłoszeniu zdolność finansową dla zgłoszonego pojazdu, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Spełnienie powyższych wymogów determinowało możliwość skutecznego wystąpienia z wnioskiem o wydanie dodatkowego wypisu z licencji wspólnotowej.

Wbrew stanowisku organów, na etapie rozpoznawania przez organ koncesyjny wniosku przewoźnika o wydanie dodatkowych wypisów z licencji żaden przepis prawa nie stanowi dla organu koncesyjnego podstawy prawnej do uzależnienia uwzględnienia wspomnianego wniosku od zarejestrowania przez przewoźnika w Polsce samochodów, którymi zamierza wykonywać działalność objętą koncesją (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2016 r., II GSK 940/15, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podstawy takiej nie stanowi art. 14 ust. 1 i ust. 3 u.t.d., ani art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Ten ostatni przepis określa wyłącznie warunki związane z wymogiem zdolności finansowej przedsiębiorcy. Błędne jest także stanowisko organów, iż obowiązek udokumentowania faktu zarejestrowania pojazdu w Polsce w sytuacji ubiegania się o dodatkowy wypis z licencji wynika z przepisu art. 73 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2017.1260. t.j.). Przepis ten określa wyłącznie właściwość organu w przypadku rejestrowania pojazdu w razie powierzenia go przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi polskiemu.

Z podanych wyżej względów brak było podstaw do kierowania do skarżącej pism wzywających do przedłożenia spornego dokumentu pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania - jego złożenie nie stanowi wymogu formalnego zgłoszenia, o którym mowa w art. 14 ust. 1 w zw. z ust. 3 u.t.d. Konieczność zarejestrowania pojazdu w Polsce lub jej brak, nie stanowi też kwestii, którą rozstrzyga organ koncesyjny na etapie wydawania dodatkowych wypisów z licencji.

Organ podał, że wniosek o zmianę danych w licencji wobec nieuzupełnienia braków formalnych pozostał bez rozpoznania. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby wniosek ten został pozostawiony bez rozpoznania. Wzywając stronę (nieprawidłowo) o uzupełnienie braków formalnych wniosku organ działał na podstawie ww. art. 64 § 2 k.p.a., winien był więc pisemnie poinformować o pozostawieniu jej wniosku bez rozpoznania. Pozostawienie pisma bez rozpoznania, o którym mowa wart. 64 § 2 k.p.a. to czynność materialno-techniczna, o której należy zawiadomić stronę pismem (wyrok NSA z dnia 21 marca 2013 r., sygn. II OSK 2266/11, LEX nr 1340237: "pismo organu l instancji z dnia (...) o pozostawieniu podania spółki bez rozpoznania nie jest decyzją administracyjną ani postanowieniem. Jest zawiadomieniem o pozostawieniu podania bez rozpoznania. Sama czynność organu ma charakter materialno-techniczny, znajdujący oparcie w treści art, 64 § 2 k.p.a."). Pozostawienie wniosku bez rozpoznania w żadnym wypadku nie może polegać na całkowitej bierności organu prowadzącego postępowanie i niepodejmowaniu przez niego żadnych czynności w tym postępowaniu. Konieczne jest zawiadomienie strony o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. W niniejszej sprawie organ administracji nie uczynił zadość temu obowiązkowi. Zauważyć także należy, że obydwa pisma wzywające skarżącą do uzupełnienia braków podały, że wniosek skarżącej dotyczy udzielenia/zmiany licencji, co stoi w sprzeczności ze stanem faktycznym sprawy odnoszącym się do przepisu art. 14 ust. 1 pkt. 1 i ust. 3 u.t.d. a nie do wniosku o udzielenie lub zmianę licencji. Powyższy błąd nie miał jednak wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji a to wobec oczywistej treści zgłoszenia, którego dokonała skarżąca w dniu 1 lipca 2016 r. Mając na uwadze powyższe należało uznać, że brak było przesłanek do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1, 6, 7 u.t.d. w kwocie 800,00 zł za naruszenie opisane w załączniku nr 3 Ip. 1.4. do tej ustawy. Za nieuzasadnione należało natomiast uznać zarzuty skargi koncentrujące się wyłącznie na kwestii skuteczności doręczonych przez organ skarżącej spółce wezwań do uzupełnienia braków formalnych wniosku z powodu braku podania stanowiska służbowego pracownika organu podpisującego te wezwania. Zgodnie z przeważającym stanowiskiem doktryny, nie wszystkie nieprawidłowości w takim wezwaniu przesądzają o jego bezskuteczności, lecz jedynie błędy istotne. Jeżeli błędy mają charakter nieistotny, np. nie wskazano stanowiska służbowego pracownika, wezwanie jest wiążące dla adresata (por. H. Knysiak-Molczyk (red.) Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz LEX). Ponadto zarzuty te nie mogły mieć znaczenia dla podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia, skoro brak było w ogóle podstaw do kierowania do skarżącej wezwań na podstawie art. 64 § 2 kpa.

Zaskarżona decyzja została więc wydana z naruszeniem przepisów art. 92a ust. 1, 6, 7 u.t.d., Ip. 1.4. załącznika nr 3 do tej ustawy przez niewłaściwe ich zastosowanie, w wyniku błędnej interpretacji art. 14 ust. 1 pkt. 1 i ust. 3 u.t.d.

W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach wynika z art. 200 p.p.s.a.