Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1010/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 6, art. 58 par 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Klimowicz po rozpoznaniu w dniu 21 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości PPHU A J. O. B w upadłości na czynności Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] w przedmiocie odmowy przedłożenia do podpisu i wydania syndykowi masy upadłości oryginału protokołu kontroli podatkowej przeprowadzonej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. D. B.-K. Syndyk Masy Upadłości PPHU A. w upadłości wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na czynności Naczelnika Urzedu Skarbowego w S. w postaci odmowy przedłożenia syndykowi w dniu [...] r. do podpisu i wydania oryginału protokołu kontroli podatkowej, przeprowadzonej w okresie od 24 .04.2012 do 6.06.2012 Syndykowi Masy Upadłości PPHU A..

W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędowego w S. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Na wstępie należy wskazać, że sąd administracyjny z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. z 2012 r. Dz.U. poz. 270) – dalej: "p.p.s.a.". Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6).

Należy też wskazać, iż zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej powierzona sądom administracyjnym obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Do tej kategorii spraw niewątpliwie nie można zakwalifikować protokołu kontroli w rozumieniu powołanego przepisu. Protokół kontroli nie jest ani postanowieniem ani decyzją administracyjną (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a), ani czynnością lub aktem z zakresu administracji publicznej określonymi w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a tylko takie kategorie spraw obejmuje skutecznie złożona skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu, zakwestionowana w rozpoznawanej skardze czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. nie należy do żadnej z wyżej wymienionych kategorii, a zatem nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego.

Na marginesie rozważań Sąd zauważa również, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (art. 50 § 1 p.p.s.a.). W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że interes prawny przejawia się w tym, że określony podmiot ma roszczenie o przyznanie mu uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1996 r., sygn. akt II SA 74/96, opubl. w: ONSA 1997 Nr 2, poz. 89). Aby stwierdzić, że dany podmiot (skarżący) ma legitymację skargową, musi on mieć interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem aktu lub czynności, oparty na normach prawa administracyjnego materialnego lub procesowego. W doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się, że pojęcie interesu prawnego ma charakter obiektywny. Istnieje on wówczas, gdy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 88). Podkreślić przy tym należy, że interes prawny jest zarazem kategorią ściśle związaną z przedmiotem postępowania, ze względu na fakt, że dotyczy sfery normatywnej, mającej swoje źródło w przepisach regulujących sposób załatwienia sprawy. Można ująć go też, jako potrzebę ochrony sfery prawnej obywatela wyznaczającą zakres jego działań lub subiektywnie odczuwaną potrzebę utrzymania istniejącego, lub spowodowania takiego stanu rzeczy, jaki dany podmiot uważa za korzystny, przy czym korzyść ta musi mieć swoje źródło w prawie (zob. J. Klimkowicz, Interwencja uboczna w według k.p.c., Warszawa 1972, s. 50). Przy czym przez interes prawny należy rozumieć taką sytuację, w której stan ten wpływa na uprawnienia lub obowiązki określonego podmiotu prawa, wynikające z norm prawa materialnego. Interes prawny dotyczy szeroko rozumianej sytuacji prawnej podmiotu prawa, wyznaczonej normami prawnymi różnego rodzaju, z których wynikają jego uprawnienia, obowiązki, korzyści czy wolności prawnie chronione (por. wyroki NSA: z dnia 17 lipca 2003 r. sygn. akt II SA 1165/02 i z dnia 18 września 2003 r., sygn akt II SA 2637/02). Kryterium interesu prawnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym wymaga wykazania, że zaskarżony akt stanowi rozstrzygniecie o indywidualnych prawach i obowiązkach wnoszącego skargę. Interes prawny jako legitymacja do wniesienia skargi, pozostaje przez to w ścisłym związku z pojęciem strony postępowania, w ramach którego zaskarżony akt został wydany.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, iż skarżąca nie miała interesu prawnego we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.

mak