Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 730/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 3, pkt 4,
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 78 par. 2, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Protokolant Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2010 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]listopada 2009 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 9500 (dziewięć tysięcy pięćset) złotych na A. C. (dalej: strona, skarżąca).

Podstawą prawną decyzji były przepisy art. 5, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz lp. 11.1. ust. Id załącznika do ustawy o transporcie drogowym art. 15 ust. 7 lit. a pkt 1 i pkt 3 rozdział VI załącznik 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 z późn. zm.), art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879 z późn. zm.), § 7 ust.l rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 33 poz. 295)

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek, wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, wykonywanie transportu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu.

W dniu [...] listopada 2008 r. w miejscowości S. przy drodze krajowej nr [...] kontroli poddano pojazd marki [...], o nr rejestracyjnym [...]. Kontrolowanym pojazdem kierował Pan A. S. Jak wynika z dowodu rejestracyjnego właścicielką pojazdu jest Pani A. C. W dniu kontroli wykonywany był przewóz osób - 3 pracowników oraz narzędzi na budowę budynków gospodarczych do D. M. w S.

Do kontroli kierowca nie okazał licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, ani zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne. Oświadczył, że przewożony ładunek (narzędzia budowlane) wiezie na budowę budynków gospodarczych Pana D. M. Kierowca nie okazał też wykresówek, karty z tachografu cyfrowego za wymagany przepisami okres, ani zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu. W tachografie znajdowała się wykresówka nieznanego kierowcy, która używana była przez nieokreślony okres. Podczas kontroli ustalono, że ostatnie badanie techniczne urządzenia rejestrującego została przeprowadzona w dniu 3 listopada 2005 r., co oznacza, że doszło do naruszenia określonego w lp. 11.1. lit. d. W trakcie kontroli ustalono również, że przedsiębiorca nie uiścił opłaty za przejazd po drogach krajowych.

Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli nr [...].

Za stwierdzone naruszenie organ I instancji decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., nałożył karę w łącznej wysokości 12500 (dwanaście tysięcy pięćset) złotych.

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie. Organ odwoławczy decyzją uchylił i umorzył zaskarżoną decyzję w części dotyczącej naruszenia, polegającego na nieuiszczeniu opłaty za przejazd po drogach krajowych, natomiast w pozostałym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania ze względu na wątpliwości odnośnie podmiotu, który powinien być stroną postępowania.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy organ I instancji w dniu [...] listopada 2009 r. wydał decyzję o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 9500 (dziewięć tysięcy pięćset) złotych z tytułu naruszeń określonych w lp. 1.1, 1.7 oraz 11.1 lit. d.

Od powyższej decyzji pełnomocnik strony ponownie wniósł odwołanie. Zarzucił w nim naruszenie przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 6, 7, 8, 9, 11, 75 § 1, 78, i 138 § 2 poprzez niewzięcie pod uwagę zaleceń organu II instancji, nieprzeprowadzenie dowodów mających istotne znaczenie dla sprawy i prowadzenie postępowania nie w celu wyjaśnienia okoliczności sprawy, ale w celu ukarania strony, co stanowi naruszenie zasady praworządności, ustalenia prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych oraz przekonywania. Skarżąca zarzuca również naruszenie prawa materialnego, poprzez wymierzenie kary, pomimo niewykonywania przez stronę transportu drogowego. Wniósł o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków: A. S. i J. W. oraz ewidencji z działalności gospodarczej prowadzonej dla A. S. na okoliczność niewykonywania przez stronę transportu drogowego.

Powołując się na powyższe okoliczności strona wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania.

W postępowaniu administracyjnym, w wyniku przesłuchań świadków ustalono, iż prawidłowo oznaczoną stroną postępowania jest A. C., prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą: "F.". Zgodnie z zeznaniem D. M. wykonawcą prac budowlanych było wyżej wskazane przedsiębiorstwo skarżącej. Kierowca kontrolowanego pojazdu potwierdził, iż w dniu kontroli przewoził pracowników ww. przedsiębiorstwa oraz narzędzia budowlane na budowę budynków gospodarczych do S. Znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna przedstawia przewożone narzędzia. Ponadto, jak wynika z dowodu rejestracyjnego, kontrolowany pojazd jest własnością A. C. Zdaniem organu odwoławczego nie ma znaczenia fakt, iż strona nie dokonywała przewozu osobiście, tylko posługiwała się kierowcą – A. S., który - jak wynika z zeznań D. M. - nadzorował prace remontowo - budowlane. Zgodnie z zeznaniami A. S., nie był on pracownikiem, współpracownikiem ani nie był zatrudniony w żadnej formie w F. Nie można więc zgodzić się z argumentem strony wskazującym, iż organ I instancji nie zastosował się do wskazówki organu odwoławczego w kwestii konieczności ustalenia strony postępowania.

Powyższe w ocenie organu świadczy również o tym, że wykonywany w dniu kontroli przewóz był usługą transportową, a nie przewozem na potrzeby własne. Zgodnie z art. 4 pkt 6a ustawy o transporcie drogowym przewóz drogowy jest to transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. Natomiast do uznania za przewóz na potrzeby własne, zgodnie z który art. 4 pkt 4 ww. ustawy konieczne jest spełnienie min. przesłanki polegającej na tym, że pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników.

Fakt, iż A. S. nie jest on pracownikiem, współpracownikiem i nie jest zatrudniony w żadnej formie w F. oznacza, że nie został spełniony jeden z warunków pozwalający na zakwalifikowanie wykonywanego w dniu kontroli przewozu jako przewozu na potrzeby własne. Organ doszedł w związku z tym do przekonania, że w dniu kontroli wykonywany był transport drogowy rzeczy - narzędzi budowlanych.

Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, organ wyraził pogląd o prawidłowym zastosowaniu przepisów proceduralnych w przedmiotowej sprawie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia lp. 1.1 organ II instancji zważył, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa, w zakresie obowiązku posiadania licencji. W dniu kontroli strona przewoziła narzędzia budowlane na budowę budynków gospodarczych D. M. Kierowca nie okazał do kontroli wymaganego wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, gdyż strona jej nie posiadała. Odnośnie naruszenia polegającego na nie wyposażeniu kierowcy w wymagane dokumenty, należy przywołać treść art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym, podczas przejazdu po drogach krajowych kierowca pojazdu obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli między innymi zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców. Brak ww. dokumentów podczas kontroli stanowi naruszenie określone w lp. 1.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który karą pieniężną w wysokości 500 złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty.

Organ wskazał, iż podczas wykonywanego przejazdu kierowca nie posiadał wykresówek, wydruku z tachografu cyfrowego ani dokumentów poświadczających fakt nieprowadzenia pojazdu. Przedsiębiorca ma obowiązek wyposażyć kierowcę w wymagane dokumenty przed rozpoczęciem wykonywania przewozu, a kierowca ma obowiązek okazać je na żądanie kontrolującego. W rozpatrywanej sprawie przedsiębiorca zaniedbał tego obowiązku, co stanowi o powstaniu naruszenia określonego w lp. 1.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia określonego w lp. 11.1 lit. d organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji prawidłowo dokonał oceny stanu faktycznego i słusznie nałożył karę za ww. naruszenie. Kontrole okresowe urządzeń zamontowanych w pojazdach przeprowadzane są co 2 lata. W tym przypadku przedsiębiorca zaniedbał ten obowiązek i kontrola drogowa wykazała przedmiotowe naruszenie, co poskutkowało nałożeniem kary pieniężnej. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza słuszność decyzji organu I instancji. Z dokumentacji fotograficznej wynika, że ostatnie badanie techniczne urządzenia rejestrującego zostało przeprowadzone w dniu 3 listopada 2005 r., czyli przed kontrolą drogową.

Na powyższą decyzję strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie prawa:

-procesowego mającego wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w szczególności art. 6, art.7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 75, art. 77 § 1 i art. 78 kpa, nie przeprowadzenie dowodów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i przeprowadzenie postępowania nie w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, ale w celu ukarania strony, co łącznie narusza szereg zasad postępowania administracyjnego, począwszy od zasady działania na podstawie przepisów prawa, poprzez zasadę praworządności, ustalenia prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania obywateli do państwa, skończywszy na zasadzie przekonywania;

-materialnego w szczególności art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 pkt 3 i 4, art. 5, art. 33, art. 87, art. 92 i art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym zwana dalej ustawą oraz lp. 1.1, lp. 1.7, lp. 11.Id załącznika do w/w ustawy poprzez wymierzenie kary, mimo niewykonywania przez stronę transportu drogowego bez wymaganej licencji, względnie wykonywania przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu skargi podała, iż, w jej ocenie, organ II instancji jedynie pozornie odniósł się do zarzutów skarżącej, bowiem faktycznie o nich napisał, ale nie dotknął ich istoty. Organ administracji szeroko wypowiada się o naruszeniach w zakresie używania urządzenia, natomiast całkowitym milczeniem pomija kwestię powołanych przez skarżącą dowodów, świadczących o niewykonywaniu przez nią transportu drogowego. Z zeznań A. S. wynika, że jechał na budowę w S., przewoził narzędzia oraz 3 pracowników F. Z zeznań skarżącej wynika, że przewóz nie był wykonywany w jej imieniu. A z zeznań D. M. wynika jedynie, że prace wykonywane na jego budowie przez firmę skarżącej nadzorował A. S. Poza tym świadek wypowiedział się jedynie w zakresie dowozu pracowników. Oznacza to, że w dalszym ciągu nie jest wiadome, w czyim imieniu był wykonywany przewóz rzeczy (narzędzi budowlanych) i czyje były to rzeczy, bowiem przewóz osób (pracowników), kontrolowanym pojazdem bezspornie nie podlega przepisom ustawy (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym). Twierdzenie organów obu instancji, że A. S. wykonywał dla skarżącej również przewóz rzeczy jest nadinterpretacją jego zeznań. Skarżąca podniosła, iż w rzeczywistości to nie ona wykonywała transport drogowy, lecz przedsiębiorca A. S. W jej ocenie istotne znaczenie w sprawie ma fakt, iż samochód nie jest ujęty w wykazie środków trwałych przedsiębiorstwa skarżącej, co potwierdza złożony w sprawie wykaz środków trwałych, do którego to dowodu organy obu instancji w ogóle się nie odniosły. Ponownie podkreśliła, że przewóz 3 pracowników, nie podlega regulacjom ustawy o transporcie drogowym. Natomiast - nawet jeżeli przyjąć, iż doszło do przewozu rzeczy w ramach prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej - to miał on charakter jedynie pomocniczy w stosunku do podstawowego przedmiotu działalności - świadczenia usług budowlanych. Według skarżącej był to zatem (ewentualnie) przewóz na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, a nie transport drogowy bez wymaganej licencji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podkreślając, iż niezasadny jest zarzut strony o niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Bezzasadny jest również zarzut o bezpodstawnym nieuwzględnieniu wniosków dowodowych, zgłoszonych przez stronę, wobec faktu przesłuchania świadka A. S. w postępowaniu administracyjnym. Wniosek dowodowy odnosi się do przeprowadzenia dowodów na okoliczności już wyjaśnione w postępowaniu. Informacja z ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej dla A. S. nie zmieniłaby faktu, że wykonywał on przewóz dla skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).

Oceniając sprawę w świetle powyższych przepisów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest bezzasadna.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie jest sporne, że przedmiotowy przewóz rzeczy miał charakter pomocniczy w stosunku do podstawowego przedmiotu działalności gospodarczej skarżącej, tj. świadczenia usług budowlanych. Jednakże, aby przewóz drogowy wykonywany pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej mógł być zakwalifikowany jako przewóz na potrzeby własne, musi spełnić warunki o których mowa w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym.

Warunki te są następujące :

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lubnaprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

Okoliczność, że kontrolowany kierowca nie pozostawał w stosunku pracy ze skarżącą w dniu kontroli nie jest w niniejszej sprawie sporna.

W ocenie Sądu, zasadne jest ustalenie, iż nie spełniono warunku koniecznego z punktu widzenia możliwości zakwalifikowania przedmiotowego przewozu jako przewozu na potrzeby własne. Stosownie do treści art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym określenie "transport drogowy" obejmuje także każdy przejazd drogowy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, nie spełniający warunków, o których mowa w pkt 4 ww. przepisu. Tym samym prawidłowo ustalono, że wykonywany przez skarżącą przewóz drogowy był transportem drogowym.

Bezzasadny jest również zarzut nieuwzględnienia wniosków dowodowych, zgłoszonych przez stronę. Organy słusznie ustaliły, iż A. S. był już raz w postępowaniu administracyjnym przesłuchany. Zeznał, iż prowadząc pojazd będący własnością skarżącej, wykonywał na jej rzecz przewóz osób i rzeczy z M. do S.

Przesłuchany był również świadek J. M., właściciel nieruchomości przy ul. [...] w S., gdzie prowadzone były prace budowlane. Zgodnie z treścią jego zeznań, wykonawcą było przedsiębiorstwo skarżącej A. C.: F., natomiast A. S. był osobą nadzorującą prace budowlane z ramienia przedsiębiorstwa skarżącej.

Natomiast z zeznań A. C. wynika jedynie fakt, iż w dniu kontroli – [...] listopada 2008 r. - pojazd kierowany był przez A. S. Skarżąca wyraziła przy tym pogląd, iż przejazd był wykonywany "nie na jej rzecz", podkreślając, iż pojazd "nie należy do środków trwałych" jej przedsiębiorstwa.

W ocenie Sądu zeznania świadków: A. S. i J. M. korelują ze sobą i wzajemnie się uzupełniają. Wraz z dowodami z dokumentów pozwalają na pełną ocenę stanu faktycznego sprawy pod kątem obowiązującego stanu prawnego. Zeznania A. C. nie rzutują na ocenę stanu faktycznego sprawy w sposób mogący podważyć prawidłowe ustalenia poczynione w trakcie postępowania administracyjnego, przyjęte jako podstawa rozstrzygnięcia. Wobec treści dowodu rejestracyjnego pojazdu wystawionego na nazwisko skarżącej nie ma znaczenie jej twierdzenie, iż pojazd nie był wyszczególniony jako środek trwały jej firmy. Pojazd był bez wątpienia jej własnością. Słusznie organy potraktowały jako nie znajdujące potwierdzenia w materiale dowodowym twierdzenie skarżącej o samodzielnym wykonywaniu przejazdu przez A. S. (we własnym imieniu i na własną rzecz). Budowa na posesji J. M. była wykonywana przez firmę skarżącej. Czynności nadzorcze wykonywał przy tym A. S., nie będąc jednak pracownikiem skarżącej, co wynika wprost z treści jej zeznań, gdy podkreśla ona niezależność jego działań od firmy skarżącej. Fakt, że jechał na prowadzoną przez skarżącą budowę należącym do niej pojazdem, prawidłowo został przez organ zakwalifikowany jako przewóz wykonywany na rzecz skarżącej. Należy zauważyć, iż dokument urzędowy, jakim jest sporządzony podczas kontroli protokół, podpisany został przez kierującego pojazdem A. S. bez jakichkolwiek zastrzeżeń. Dokument ten, będący pierwotnym odzwierciedleniem sytuacji jaka miała miejsce w dniu [...] listopada 2008 r., całkowicie potwierdza stan faktyczny, będący podstawą ustaleń zawartych w kontrolowanych decyzjach.

Ponowne żądanie przeprowadzenia dowodu na tę samą okoliczność nie zostało przez organ uwzględnione. Prawidłowość powyższego stanowiska potwierdza wyrok z dnia 9 kwietnia 2008 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanego w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 617/07: "Organ nie ma obowiązku przeprowadzania dowodu, jeśli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności wyjaśnionych w postępowaniu. W takim przypadku winien wskazać konkretnie motywy takiego stanowiska, zgodnie z art. 78 § 2 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a.". Sąd stwierdził nadto, iż w sposób należyty zostało wykonane zalecenie prawidłowego ustalenia strony postępowania, zawarte w decyzji G.I.T.D. z dnia [...] kwietnia 2009 r. W świetle ustalonego w powyżej opisany sposób stanu faktycznego nie ulega wątpliwości fakt wykonywania przewozu przez A. C. jako przedsiębiorcę w związku z prowadzonymi przez nią w ramach prowadzonej działalności gospodarczej pracami na posesji J. M.

Skoro organy ustaliły fakt wykonywania czynności transportu drogowego na rzecz skarżącej przez osobę inną, niż ona sama, bądź zatrudniony przez nią pracownik, wykluczone było potraktowanie przewozu jako przewóz pomocniczy dla podstawowej działalności, jaką była działalność budowlana, co uzasadniałoby uznanie przejazdu jako wykonywany na potrzeby własne, czyli nie wymagający licencji.

Pozostałe ustalone w toku kontroli drogowej w dniu [...] listopada 2008 r. naruszenia obowiązujących przepisów, tj. wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, wykonywanie transportu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu – są bezsporne. Nałożenie kar pieniężnych z powyższego tytułu jest konsekwencją ustalenia, iż przejazd podlegał przepisom ustawy o transporcie drogowym, co zostało w sprawie w sposób należyty wykazane.

W związku z powyższym na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.