Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1697/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Urząd Skarbowy
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 a, c
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 191
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 86 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 1697/21 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 grudnia 2022 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr.), Sędziowie: WSA Grzegorz Klimek, WSA Michał Niedźwiedź, Protokolant: starszy sekretarz sąd. Katarzyna Zbylut, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2022 r., sprawy ze skargi Syndyka masy upadłości G.Sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w K. na decyzję Naczelnika Małopolskiego Urzędu Celno - Skarbowego w Krakowie z dnia 5 października 2021r. nr 358000-COP1.4103.9.2021.48 w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2013 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Naczelnika Małopolskiego Urzędu Celno - Skarbowego w Krakowie na rzecz strony skarżącej Syndyka masy upadłości G. Sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w K. kwotę 10 181 zł (słownie: dziesięć tysięcy sto osiemdziesiąt jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Obecnie zaskarżoną do WSA w Krakowie decyzją z 5 października 2021 r., nr 358000-COP1.4103.9.2021.48, Naczelnik Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Krakowie (NMUSC) utrzymał w mocy decyzję z 28 lutego 2020, nr 358000-CKK4-1.4103.6.2019.15 określającą G. sp. z o.o. (spółka, podatnik, strona) wysokość podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2013 r.

Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

NMUSC wszczął z urzędu kontrolę celno-skarbową w stosunku do G. sp. z o.o. w przedmiocie przestrzegania przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm.) - dalej ustawy o VAT - za okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. Kontrola została zakończona w dniu 13 maja 2019 r.

W związku z niezłożeniem przez podatnika korekt deklaracji dla celów podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2013 r., zgodnie z ustaleniami zawartymi w wyniku kontroli postanowieniem z 10 lipca 2019 r., nr 358000-CKK4-1.4103.6.2019.1 NMUCS przekształcił kontrolę celno-skarbową w postępowanie podatkowe.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w wyniku kontroli celno-skarbowej oraz postępowania podatkowego, ustalono, że spółka ujęła w rejestrach zakupu, prowadzonych dla celów podatku od towarów i usług, faktury VAT wystawione przez: F. Sp. z o.o. (spółka A), tytułem dostaw wyrobów hutniczych - 436 faktur VAT, w tym 47 faktur VAT dokumentujących nabycia, dla których podatnikiem jest nabywca, - H. S.A. (H.), tytułem dostawy cynku Z5 -1 faktura VAT + faktura VAT korekta, - R. (spółka B), tytułem dostaw żarówek LED oraz gniazdek i przełączników elektrycznych - 4 faktury VAT.

Nadto spółka ujęła w rejestrach sprzedaży faktury VAT dokumentujące wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów na rzecz: - G.2 s.r.o. (spółka C) VAT nr [...], tytułem wewnątrzwspólnotowych dostaw wyrobów hutniczych - 5 faktur VAT, - M. s.r.o.(spółka D) VAT nr [...], tytułem wewnątrzwspólnotowych dostaw wyrobów hutniczych - 33 faktury VAT, H.2 s.r.o. (spółka E) VAT nr [...], tytułem wewnątrzwspólnotowych dostaw wyrobów hutniczych - 283 faktury VAT - wewnątrzwspólnotowej dostawy cynku -1 faktura VAT, O. s.r.o. (spółka F) nr VAT [...] , tytułem wewnątrzwspólnotowych dostaw żarówek LED oraz gniazdek i przełączników elektrycznych - 4 faktury VAT.

W ocenie NMUCS, transakcje udokumentowane fakturami VAT wystawionymi przez wymienione podmioty na rzecz podatnika oraz przez podatnika na rzecz kontrahentów z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, stanowiły elementy schematu transakcji służących uzyskaniu nienależnych korzyści podatkowych poprzez wykorzystanie konstrukcji podatku od towarów i usług - tzw. "karuzeli podatkowej". Organ podatkowy ustalił, iż spółka świadomie uczestniczyła w transakcjach stanowiących nadużycie prawa podatkowego, tym samym nie nabyła prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT wystawionych przez podmioty uczestniczące w procederze na wcześniejszym etapie obrotu gospodarczego. Nadto organ podatkowy określił stronie kwoty podatku podlegające zapłacie na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT z tytułu wystawienia na rzecz spółki A faktur VAT mających dokumentować dostawy wyrobów hutniczych oraz świadczenie usług składowania towaru. Stwierdzono, że spółka A pozorowała jedynie prowadzenie rzeczywistej działalności gospodarczej, funkcjonując jedynie jako "ogniwo" łańcucha dostaw będących "karuzelę podatkową". Natomiast dostawy towarów oraz świadczone usług udokumentowane kwestionowanymi fakturami VAT miało na celu upozorowanie prowadzenia legalnej działalności oraz umożliwienie realizacji transakcji stanowiących nadużycie prawa podatkowego.

Postępowanie podatkowe zostało zakończone wydaniem decyzji nr 358000-CKK4- 1.4103.6.2019.15, z 28 lutego 2020 r. W podjętym rozstrzygnięciu organ podatkowy ocenił, że strona świadomie uczestniczyła w łańcuchu dostaw stanowiącym nadużycie prawa podatkowego. W związku z powyższym, nie przysługuje jej prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT stanowiących element przedmiotowego łańcucha dostaw.

W odwołaniu z dnia 12 marca 2020 r. podatnik zarzucił ww. decyzji organu podatkowego naruszenie szeregu przepisów postępowania - ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1540) - dalej o.p. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, poprzez błędne przyjęcie, iż spółka w okresie objętym postępowaniem nie prowadził faktycznie działalności gospodarczej w zakresie nabycia i sprzedaży artykułów elektrycznych, wyrobów stalowych oraz usług z nimi związanymi, czyli, że prowadzone przez spółkę czynności w tym zakresie były czynnościami pozornymi ukierunkowanymi na wyłudzenie podatku jak również poprzez błędne przyjęcie, iż podatnik uczestniczył w procedurze oszustwa podatkowego typu "karuzela podatkowa" i świadomie odliczył VAT niezapłacony na wcześniejszym etapie obrotu, jak również naruszenie zasady neutralności podatku VAT wyrażonej w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, poprzez niewykazanie okoliczności, które wyłączałyby prawo do odliczenia podatku VAT przez podatnika zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w sytuacji, w której podatek został zapłacony przez spółkę dostawcę towaru (wystawcę faktur) w pełnej wysokości.

NMUCS, po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uzupełnionego w postępowaniu odwoławczym oraz wzięciu pod uwagę argumentów spółki, nie znalazł podstaw do uznania żądania podatnika i w dniu 5 lutego 2020 r. wydał decyzję nr 358000-COP1.4103.9.2021.48, we wskazanym wyżej zakresie.

W uzasadnieniu swojej decyzji NMUCS podtrzymał wcześniejsze ustalenia faktyczne i wyciągnięte z nich wnioski, a to, że strona uczestniczyła w tzw. "karuzeli podatkowej" w zakresie handlu stalą i cynkiem oraz z okoliczności towarzyszących zawieranych transakcji, powinna była mieć świadomość, że uczestniczy w procederze wyłudzania podatku VAT.

Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, że stosowana przez spółkę A "dywersyfikacja" dostawców, w ocenie organu podatkowego, miała jedynie na celu utrudnić wykrycie nielegalnego procederu. Nie można jej utożsamiać z prowadzeniem legalnej działalności gospodarczej. W I kwartale 2013 r. drugim co do wielkości dostawcą ww. spółki była skarżąca spółka. Za nietrafny uznano również zarzut, że organ podatkowy przy ustalaniu źródeł pochodzenia towarów zbytych przez spółkę A nie wziął pod uwagę, iż spółka mogła mieć zapasy towarów nabyte przed okresem objętym zaskarżoną decyzją. Działalność tej spółki za IV kwartał 2012 r. została poddana kontroli DUKS w Krakowie, a następnie ocenie WSA w Krakowie, który w wyroku z dnia 12 lipca 2018 r., sygn. akt I SA/Kr 254/18, orzekł, iż ww. spółka w tym okresie w rzeczywistości nie prowadziła działalności gospodarczej.

Dalej stwierdzono, że M.U. w badanym okresie był również pełnomocnikiem spółki A, jak i spółki F.H.U. M.2 oraz że podmioty te nie prowadziły realnej działalności gospodarczej, między innymi, z uwagi na okoliczność, iż nie dysponowały zapleczem gospodarczym umożliwiającym prowadzenie działalności gospodarczej w deklarowanej skali.

Odpowiadając na dalsze zarzuty skarżącego organ podatkowy, podniósł, że organ udowodnił, iż transakcje z czeskim kontrahentem - spółką C stanowiły część "karuzeli podatkowej", w szczególności w oparciu o okoliczność, że w krótkim odstępie czasu od wywozu, towary zostały z powrotem wwiezione na terytorium kraju. Nadto, zdaniem organu odwoławczego, z informacji przekazanych przez czeską administrację podatkową jednoznacznie wynika, że spółka C uczestniczyła w oszustwie podatkowym.

Podsumowując, w ocenie NMUCS, podniesione odnośnie błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a następnie nieprawidłowej subsumpcji przepisów prawa, nie zasługują na uwzględnienie.

W kwestii zarzutu, że organ podatkowy w sposób nieuprawniony kwestionuje poprawność transakcji dotyczących nabycia a następnie wewnątrzwspólnotowej dostawy cynku Z5, organ odwoławczy uznał, że nie ma wątpliwości, że podatnik w zakresie transakcji, której przedmiotem było nabycie a następnie wewnątrzwspólnotowa dostawa cynku Z5, uczestniczył w łańcuchu dostaw towarów, którego celem było uzyskanie nienależnej korzyści podatkowej. Ustalenia co do handlu cynkiem znajdują się na str. 29 decyzji.

Zdaniem organu podatnik miał świadomość uczestnictwa w nielegalnym procederze z powodu okoliczności zawieranych transakcji, gdyż sposób przeprowadzenia transakcji istotnie różnił się, bez wyraźnego uzasadnienia, od standardowo prowadzonej przez podatnika działalności. Działania podejmowane przez przedstawicieli spółki należy uznać za niezrozumiałe i sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego, w szczególności: zlecenie sporządzenia analizy prawnej przepisów dotyczących transakcji wewnątrzwspólnotowych, w sytuacji gdy spółka zawierała już od dłuższego czasu od kilu do kilkudziesięciu transakcji wewnątrzwspólnotowych miesięcznie o znacznej wartości, sugerowanie osobistego sprawdzenia towarów w magazynie kontrahenta przez członka zarządu spółki, w sytuacji gdy spółka dysponuje pełną bazą magazynową umożliwiającą weryfikację, pod względem ilościowym i jakościowym nabywanego i zbywanego towaru, nakazanie pracownikowi towarzyszenia w dostawie towarów poza granicę kraju, bez udzielenia mu informacji jaki towar jest przedmiotem dostawy. Uczestnictwo w kwestionowanych transakcjach wiązało się ze zmianą branży, w której spółka prowadziła działalność gospodarczą od 20 lat. Mimo braku doświadczenia w branży hurtowego obrotu artykułami elektrycznymi skarżący bez żadnego problemu "znalazł" dostawcę oraz odbiorcę towarów. Schemat transakcji przewidywał, iż spółka nie angażowała w transakcje żadnych zasobów. Towar z magazynu dostawcy był odbierany przez odbiorcę, mimo to spółka była w stanie realizować duże zyski na każdej z transakcji. Spółka miała dokonywać nabyć towarów o wartości około 1 min zł od niewielkiego przedsiębiorcy, który również nie miał doświadczenia w branży obrotu artykułami elektrycznymi, o czym spółka bezsprzecznie wiedziała. Nadto z zeznań świadków wynika, że prezes strony skarżącej miał wiedzę, iż kwestionowane transakcje stanowią element oszustwa podatkowego. Przedmiotowe okoliczności jednoznacznie wskazują, iż podatnikowi nie sposób przypisać działania "w dobrej wierze".

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wywiedzionej przez Syndyka Masy Upadłości G. Sp. z o.o. w upadłości (strona skarżąca, skarżący), powtórzono zarzuty uprzednio sformułowane w odwołaniu od decyzji I instancji, a to: zarzucono naruszenie szeregu przepisów postępowania, a to błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, poprzez błędne przyjęcie, iż skarżąca spółka w okresie objętym postępowaniem nie prowadziła faktycznie działalności gospodarczej w zakresie nabycia i sprzedaży artykułów elektrycznych, wyrobów stalowych oraz usług z nimi związanymi, czyli, że prowadzone przez skarżącą spółkę czynności w tym zakresie były czynnościami pozornymi ukierunkowanymi na wyłudzenie podatku, również poprzez błędne przyjęcie, iż podatnik uczestniczył w procedurze oszustwa podatkowego typu "karuzela podatkowa" i świadomie odliczył VAT niezapłacony na wcześniejszym etapie obrotu, jak również naruszenie zasady neutralności podatku VAT wyrażonej w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, poprzez niewykazanie okoliczności, które wyłączałyby prawo do odliczenia podatku VAT. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji, umorzenie postępowania, względnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga okazała się częściowo uzasadniona co do ustaleń dotyczących handlu cynkiem, co powodowało konieczność uchylenia decyzji organu odwoławczego w tym zakresie.

Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia czy spółka miała prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z zakwestionowanych przez organy podatkowe faktur, a w związku z tym czy świadomie brała udział w karuzeli podatkowej, której mechanizm został szczegółowo opisany w zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z ogólną zasadą zawartą w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 106, dalej: "ustawa o VAT"), podatnikom tego podatku przysługuje co do zasady prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, w zakresie, w jakim nabyte towary i usługi wykorzystywane są przez nich do wykonywania czynności opodatkowanych. Zasada odliczania podatku naliczonego, wprowadzona w tym przepisie, ma niewątpliwie znaczenie wiodące w podatku od towarów i usług, jednakże uprawnienie to nie może być realizowane w sposób dowolny, lecz w zgodzie z obowiązującą w tym zakresie literą prawa. Ustawodawca zastrzegł, że z prawa do odliczenia podatku naliczonego podatnik może korzystać tylko w ściśle określonych warunkach. Z treści art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ww. ustawy wynika, iż podatek naliczony podlegający odliczeniu winien wynikać z faktur VAT otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Oznacza to, że w przypadku gdy dana faktura nie odzwierciedla rzeczywistego przebiegu konkretnej operacji gospodarczej, gdyż nie miała miejsca pomiędzy wymienionymi w niej podmiotami, odbiorcy takiej faktury nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w niej wykazany. Zasadę tę doprecyzowano w art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ww. ustawy, w którym ustawodawca jednoznacznie unormował, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego, faktury i dokumenty celne, w przypadku gdy stwierdzają one czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.

W świetle powyższych regulacji stwierdzić należy, że spełnienie jedynie wymogów formalnych, co do otrzymanych faktur nie stanowi wystarczającej przesłanki pozwalającej na skorzystanie z uprawnień wynikających z przepisów regulujących funkcjonowanie podatku od towarów i usług. Według bowiem ukształtowanej linii orzecznictwa sądów administracyjnych podatnicy nabywają prawo do odliczenia podatku naliczonego wyłącznie wówczas, gdy posiadane przez nich faktury VAT dokumentują rzeczywiście wykonane czynności gospodarcze. Istotna jest bowiem rzeczywista treść dokonywanych przez podatników operacji gospodarczych, a nie formalna poprawność dokumentów sporządzonych dla ich udokumentowania.

Organy podatkowe zgromadziły materiał dowodowy wystarczający do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Wynika z niego niepodważalnie, że zakwestionowane faktury w zakresie handlu stalą i artykułami elektrycznymi, nie dokumentują rzeczywistych transakcji. W konsekwencji organy podatkowe słusznie przyjęły, że skarżącemu nie przysługuje prawo do odliczenia z nich podatku VAT. Organy bowiem niewątpliwie wykazały, że faktury te stanowią tzw. puste faktury, są częścią działalności mającej na celu wyłudzenie środków finansowych od skarbu państwa, przy pełnej wiedzy podmiotów w niej uczestniczących. Nadto organy wykazały, że w zakresie współpracy z ww. kontrahentem skarżąca spółka nie zachowała należytej staranności, a tym samym nie może być uznana za podatnika dobrej wierze. Świadczą o tym następujące okoliczności:

Działania podejmowane przez przedstawicieli spółki należy uznać za niezrozumiałe i sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego, w szczególności: zlecenie sporządzenia analizy prawnej przepisów dotyczących transakcji wewnątrz- wspólnotowych, w sytuacji gdy spółka zawierała już od dłuższego czasu od kilku do kilkudziesięciu transakcji wewnątrzwspólnotowych miesięcznie o znacznej wartości, sugerowanie osobistego sprawdzenia towarów w magazynie kontrahenta przez członka zarządu spółki, w sytuacji gdy spółka dysponuje pełną bazą magazynową umożliwiającą weryfikację, pod względem ilościowym i jakościowym nabywanego i zbywanego towaru, nakazanie pracownikowi towarzyszenia w dostawie towarów poza granicę kraju, bez udzielenia mu informacji jaki towar jest przedmiotem dostawy. Uczestnictwo w kwestionowanych transakcjach wiązało się ze zmianą branży, w której spółka prowadziła działalność gospodarczą od 20 lat. Mimo braku doświadczenia w branży hurtowego obrotu artykułami elektrycznymi skarżący bez żadnego problemu "znalazł" dostawcę oraz odbiorcę towarów. Schemat transakcji przewidywał, iż spółka nie angażowała w transakcje żadnych zasobów. Towar z magazynu dostawcy był odbierany przez odbiorcę, mimo to spółka była w stanie realizować duże zyski na każdej z transakcji. Spółka miała dokonywać nabyć towarów o wartości około 1 min zł od niewielkiego przedsiębiorcy, który również nie miał doświadczenia w branży obrotu artykułami elektrycznymi, o czym spółka bezsprzecznie wiedziała. Nadto z zeznań świadków wynika, że prezes strony skarżącej miał wiedzę, iż kwestionowane transakcje stanowią element oszustwa podatkowego.

W ocenie Sądu z przedstawionego materiału dowodowego wynika, że zakwestionowane przez organ podatkowy faktury dotyczące handlu stalą i artykułami elektrycznymi nie odzwierciadlały rzeczywistych transakcji, a spółka co najmniej powinna o tym wiedzieć z okoliczności towarzyszących tym transakcjom, zachowując wymaganą w stosunkach gospodarczych należytą staranność. Należyta staranność w działaniach przedsiębiorcy jest określana przy uwzględnianiu zawodowego charakteru działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika i uzasadnia zwiększone oczekiwania co do jego umiejętności, wiedzy, skrupulatności, rzetelności, zapobiegliwości, znajomości prawa i następstw z niego wynikających. Poziom staranności określany jako "należyta staranność" winien być zatem adekwatny do zasad rzetelności kupieckiej, panującej w praktyce rynkowej z uwzględnieniem specyfiki danej branży.

Wobec powyższego organy podatkowe prawidłowo zastosowały art. 86 oraz art. 88 ustawy o VAT w odniesieniu do zakwestionowanych transakcji handlu stalą i artykułami elektrycznymi.

Sąd nie podzielił także zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organy przepisów postępowania w zakresie handlu stalą i artykułami elektrycznymi, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122, 121, 123 § 1, art. 187 i 191 ordynacji podatkowej. Przeciwnie, organy przeprowadziły wnikliwe postępowanie w przedmiotowej sprawie, zgromadziły obszerny materiał dowodowy, dający podstawę do wydania spornych decyzji, a logiczne wnioski z jego oceny zawarły w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu w podanym zakresie.

Powodem uchylenia inkryminowanej decyzji jest natomiast kwestia handlu cynkiem przez podatnika. Organy podatkowe dokonały w tym zakresie prawidłowych ustaleń, które jednak zostały przez organ błędnie ocenione. NMUCS przyjął bowiem, że niewątpliwie również w tym zakresie podatnik uczestniczył świadomie w procederze oszustwa podatkowego, a ujawnione transakcje miały charakter fikcyjny. Przeczą temu jednak ustalenia dokonane przez czeską administrację podatkową, jak i dokumentacja uzyskana od H. Zgodnie z dokumentacją przekazaną przez H., jako miejsce odbioru towaru podano magazyn H. Podatnik miał przed odbiorem towaru dokonać 100% przedpłaty za towar. Kontrahent spółki przekazał również specyfikację załadunku towaru oraz certyfikat jakości i wagi cynku Z5. Następnie, w tym samym dniu - 29 listopada 2013 r. - podatnik wystawił na rzecz spółki E fakturę VAT dokumentują wewnątrzwspólnotową dostawę cynku. Towar miał zostać odebrany bezpośrednio z H. S.A. i przewieziony do magazynu czeskiego kontrahenta spółki. W załączeniu do formularza wymiany informacji SCAC nr [...] I czeska administracja podatkowa przekazała skan samochodowego międzynarodowego listu przewozowego z 29 listopada 2013 r., w którym jako nadawca występuje podatnik jako odbiorca czeska spółka E, przewoźnik T. Czeski kontrahent potwierdził odbiór towaru 2 grudnia 2013 r. Jako miejsce odbioru wskazano [...]. W tej sytuacji brak jest podstaw do uznania tej transakcji za fikcyjną. Spółka niewątpliwie zakupiła cynk od H., która towar wydała i który niewątpliwie opuścił terytorium RP i został dostarczony do ww. czeskiego odbiorcy. Zatem organ podatkowy dokonał dowolnej oceny przedstawionych dowodów, która nie znajduje oparcia w materiale dowodowym, co stanowi poważne, bo mające wpływ na wynik sprawy, uchybienie przepisów postępowania – art. 191 ordynacji podatkowej oraz prawa materialnego - art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Potwierdza to zresztą NMUCS w odpowiedzi na skargę, w której zawarł stwierdzenie, że: "W ocenie organu odwoławczego, nie ma wątpliwości, iż G. w zakresie transakcji, której przedmiotem było nabycie a następnie wewnątrzwspólnotowa dostawa cynku Z5, uczestniczyła w łańcuchu dostaw towarów, którego celem było uzyskanie nienależnej korzyści podatkowej. Mając jednak na względzie, iż: - Podatnik nabył towar bezpośrednio od producenta – H. S.A., - w łańcuchu dostaw wystąpił podmiot, tzw. "znikający podatnik" na późniejszym względem kwestionowanych transakcji etapie obrotu, - nie stwierdzono wystąpienia okoliczności, które by przemawiały za świadomym udziałem Strony w procederze, organ podatkowy uznaje, że okoliczności tego konkretnego przypadku, pozwalają na stwierdzenie, iż Skarżącej przysługuje prawo do odliczenia kwoty podatku od towarów i usług wynikającej z faktury VAT dokumentującej nabycie cynku, jak również uprawnienia wynikające z systemy VAT odnośnie możliwości zastosowania preferencyjnej stawki podatku (0%) w zakresie jego wewnątrzwspólnotowej dostawy". To stwierdzenie organu stoi w sprzeczności z badaną decyzją.

W tym stanie sprawy, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., p.p.s.a.).

Ponownie rozpatrując sprawę, organ odwoławczy weźmie pod uwagę zastrzeżenia Sądu co do zakwestionowanych transakcji handlu cynkiem, ponownie oceni materiał dowodowy w tym zakresie i o ile nie znajdzie innych dowodów przeczących wywodom Sądu w tym zakresie, uzna wskazane transakcje za rzeczywiste.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z art. 200 w zw. z art. 209 p.p.s.a. Na koszty postępowania w kwocie złożył się uiszczony wpis od skargi w wysokości 10.181,00 zł.