Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 787/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Sprostowano niedokładności, błędy pisarskie, rachunkowe lub inne oczywiste omyłki
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej w przedmiocie sprostowania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt II FSK 787/11 wydanego w sprawie ze skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 419/10 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 2 marca 2010 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych ze sprzedaży kapitałów pieniężnych za 2007 r. postanawia sprostować punkt II wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2012 r. w ten sposób, że kwotę "180 zł (słownie: sto osiemdziesiąt złotych)" zastąpić kwotą "2700 zł (słownie: dwa tysiące siedemset złotych)".


UZASADNIENIE

II FSK 787/11

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 29 listopada 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie I SA/Lu 419/10, oddalającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 2 marca 2010 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych ze sprzedaży kapitałów pieniężnych za 2007 r. oraz zasądził od J. S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w L. kwotę 180 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Sentencja wyżej wymienionego wyroku zawiera błąd rachunkowy polegający na nieprawidłowym określeniu wysokości kwoty podlegającej zwrotowi od strony skarżącej na rzecz organu tytułem poniesionych kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oraz Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie. Zgodnie z dyspozycją art. 205 § 2 w zw. z art. 204 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej jako "p.p.s.a.", do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się wynagrodzenie pełnomocnika, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach. Kwestie opłat za czynności radców prawnych reguluje obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Na mocy § 2 ust. 2 rozporządzenia podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne, zamieszczone w rozdziałach 3 i 4 rozporządzenia, poniżej których sąd nie może orzekać o zwrocie kosztów postępowania.

Koszty postępowania kasacyjnego w niniejszej sprawie niewątpliwie powinny zostać zasądzone na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 75% stawki określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 6 tego rozporządzenia, bowiem w niniejszej sprawie pełnomocnik strony sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną oraz brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Treści art. 156 § 1 p.p.s.a., który z mocy art. 193 p.p.s.a. ma odpowiednie zastosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, przewiduje rektyfikację wyroku w przypadku, gdy w jego treści dopuszczono się niedokładności, błędu pisarskiego lub rachunkowego albo innej oczywistej omyłki. Wskazanie w powołanym wyżej wyroku wysokości zasądzonych kosztów postępowania kasacyjnego jako 180 zł, a nie 2700 zł stanowi błąd rachunkowy, który Naczelny Sąd Administracyjny sprostował, działając z urzędu na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a.