Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 633/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2021-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 102 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2020 poz 1268
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] Starosta Powiatu B. (dalej: "Starosta") zatrzymał M. R. prawo jazdy kategorii AM, B1 i B nr [...] wydane przez Starostę dnia [...] maja 2017 r. na okres 3 miesięcy, tj. od dnia [...] marca 2021 r. do dnia [...] czerwca 2021 r. Jako podstawę prawną wskazano art. 102 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 1c i ust. 1e ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. 2020, poz. 1268 ze zm.; dalej: "u.k.p.") w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2020, poz. 110 ze zm.; dalej: "p.r.d."). W uzasadnieniu wskazano, że dnia [...] lutego 2021 r. do Starosty wpłynęło zawiadomienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "GITD") i uprawomocnieniu się mandatu karnego za popełnienie czynu polegającego na kierowaniu pojazdu z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym, tj. czynu o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 2 lit a p.r.d. W związku z powyższym, zgodnie z art. 102 ust. 1c u.k.p. orzeczono o zatrzymaniu prawa jazdy na okres 3 miesięcy. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (dalej: "SKO") utrzymało w mocy ww. decyzję, wskazując na wstępie, że okoliczności powołane w odwołaniu (przebywanie odwołującego się poza granicami kraju) uzasadniają przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że decyzja wydawana na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. ma charakter związany, a zatem organ ją wydający nie ma w tym względzie uznaniowości. Podstawą jej wydania jest natomiast informacja uzyskana od podmiotu, który ujawnił czyn polegający na kierowaniu pojazdu z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym. Oznacza to, że organ wydający decyzję nie dokonuje własnych ustaleń faktycznych co do faktu przekroczenia prędkości, zaś uzyskana informacja obliguje go do wydania przedmiotowej decyzji. Na potwierdzenie swojego stanowiska, SKO powołało się na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 1 lipca 2019 r. sygn. akt I OPS 3/18, zawierająca następujące tezy: (1) Podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p.w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2015 r. poz. 541 ze. zm.) może stanowić wyłącznie informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym; (2) prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego pojazdem za przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. (uchwała dostępna w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: "CBOSA").

W skardze na ww. decyzję skarżący zarzucił:

a) naruszenie prawa materialnego – art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. przez jego zastosowanie w sytuacji gdy Trybunał Konstytucyjny orzeczeniem z dnia

11 października 2016 r. w sprawie o sygn. akt: K 24/15 orzekł, że przepis ten jest niezgodny z art. 2 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie w jakim nie przewiduje sytuacji usprawiedliwiających kierowanie pojazdem

z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości na obszarze zabudowanym, czyli w sytuacji, która zaistniałą na gruncie przedmiotowej sprawy;

b) naruszenie prawa materialnego – art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. przez jego zastosowanie w sytuacji, gdy fakt popełnienia przez skarżącego wykroczenia nie został potwierdzony prawomocnym wyrokiem sądu uprawnionego do rozstrzygania w sprawach o wykroczenia, w szczególności w sytuacji gdy skarżący zakwestionował nałożony na niego mandat występując do sądu

z wnioskiem o jego uchylenie;

c) naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. przez niedopuszczenie do udziału strony

w postępowaniu oraz uniemożliwienie przedstawienia dowodów,

w szczególności tych wskazujących na usprawiedliwione przekroczenie prędkości w obszarze zabudowanym związane z sytuacją nadzwyczajną będącą w związku z koniecznością bezpośredniego zagrożenia życia bądź zdrowia osoby najbliższej;

d) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. przez brak zebrania całego materiału dowodowego w sprawie, który mógłby stanowić, jako kompletna całość, podstawę rozstrzygnięcia,

e) naruszenie art. 81 k.p.a. przez uznanie okoliczności przekroczenia prędkości za udowodnioną mimo, że skarżący nie miał możliwości ustosunkowania się co do przeprowadzonych dowodów, a w szczególności w sytuacji gdy kwestionuje nałożony na niego mandat karny.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, przedstawiając

w uzasadnieniu skargi argumentację, przemawiającą w jego ocenie za uwzględnieniem skargi. Zakwestionował również prawidłowość dokonanego pomiaru prędkości oraz zwrócił uwagę na okoliczność wydania decyzji bez udziału skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację oraz wskazując, że w treści pism kierowanych przez pełnomocnika skarżącego do organów oraz do sądu powszechnego, nie powoływał się on na działanie kierowcy w stanie wyższej konieczności, lecz kwestionował prawidłowość dokonanego pomiaru.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd, z punktu widzenia kryterium legalności jest decyzja o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kategorii AM, B1 i B (nr [...] wydanego przez Starostę B. dnia [...] maja 2017 r.) na okres 3 miesięcy, tj. od dnia [...] marca 2021 r. do dnia [...] czerwca 2021 r. oraz nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 102 ust. 1 pkt 4, ust. 1c i 1e u.k.p., zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną

o zatrzymania prawa jazdy w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50km/h na obszarze zabudowanym. Czas, na który orzeka się o zatrzymaniu prawa jazdy określa art. 102 ust. 1c stanowiąc, że decyzję wydaje się na okres trzech miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 p.r.d.

Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2021 r. wynika, że skarżący kierował pojazdem

z prędkością przekraczającą 50 km/h na obszarze zabudowanym. Kierującemu podczas kontroli drogowej nie zatrzymano prawa jazdy.

Stwierdzenie przez właściwy podmiot, w tym przypadku Głównego Inspektora Transportu Drogowego, przekroczenia prędkości na obszarze zabudowanym o 50 km/h zobowiązywało organ pierwszej instancji do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na okres trzech miesięcy stosownie do treści przywołanego wyżej art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Decyzji nadano jednocześnie rygor natychmiastowej wykonalności.

W tym miejscu podkreślić należy, że organ administracji związany jest ustaleniami podmiotu ujawniającego popełnienie naruszenia i orzeka obligatoryjnie

o zatrzymaniu prawa jazdy. Ustawodawca jasno sprecyzował, co stanowi źródło ustalenia stanu faktycznego w zakresie stwierdzenia okoliczności przekroczenia dopuszczalnej prędkości w terenie zabudowanym o 50 km/h.

Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541) podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 103 ust. 1 pkt 5 u.k.p. jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a p.r.d. W tym miejscu wskazać należy za SKO, że art. 135 p.r.d. uzyskał nowe brzmienie, w wyniku którego dotychczasowy przepis art. 135 ust. 1a lit a został przesunięty do nowej jednostki redakcyjnej, a mianowicie do art. 135 ust. 1 pkt 2 lit. a (opisana wyżej zmiana ma jedynie charakter redakcyjny a nie merytoryczny). Przepis ten przesądza, że jedyną i wyłączną okolicznością, która stanowi przesłankę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest ww. informacja. Tym samym organ prowadzący postępowanie o zatrzymanie prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. nie może ani powoływać z urzędu, ani na wniosek dowodów na okoliczność potwierdzenia, czy też weryfikacji treści zawartych w informacji, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy kodeks karny oraz niektórych innych ustaw.

A zatem organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu rażącego przekroczenia prędkości, ale z woli ustawodawcy opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej informacji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 2 lit. a p.r.d.. Dodać należy, że z treści ww. przepisu wynika jedynie obowiązek zatrzymania przez uprawniany podmiot prawa jazdy w sytuacji stwierdzenia podczas kontroli drogowej, że doszło do przekroczenia dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Nie sposób natomiast wyprowadzić z powołanego przepisu tezy, że jeżeli podmiot ten nie zatrzyma dokumentu, to starosta nie może wydać decyzji

o zatrzymaniu prawa jazdy, ani wysłać żądania o zwrot tego dokumentu. Omawiany przepis należy bowiem niewątpliwie interpretować w kontekście pozostałych przepisów, kształtujących omawianą instytucję czasowego zatrzymania prawa jazdy, tj. w ujęciu systemowym.

Potwierdzenie słuszności przyjętego stanowiska stanowi również treść art. 102 ust. 1c i 1e u.k.p. W myśl pierwszego z wymienionych przepisów, starosta wydając decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy m.in. zobowiązuje kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 P.r.d.

Wobec powyższego ani kwestia prawidłowości pomiaru ani też okoliczności popełnienia wykroczenia drogowego, o którym podmiot powiadomił starostę, nie podlegają analizie organów administracji publicznej w trakcie postępowania prowadzonego w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.

Istotną konsekwencją procesową powyższego stanowiska jest to, że przepisy art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. i art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej, jako normy materialnoprawne, wyznaczają zakres postępowania dowodowego w sprawie zatrzymania prawa jazdy w związku z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości

o ponad 50 km/h na obszarze zabudowanym. Wskazują one, że podstawą wydania decyzji, o której mowa m.in. w art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. jest wyłącznie informacja pochodząca od uprawnionego podmiotu, o której mowa odpowiednio w art. 7 ust. 1 pkt 1 lub 3 ustawy zmieniającej, przekazana staroście jako organowi właściwemu

w sprawie zatrzymania prawa jazdy. Powyższa informacja stanowi dokument urzędowy i w tym zakresie podlega weryfikacji w trybie postępowania administracyjnego. Odpowiedzialność za treść tej informacji ponosi podmiot, który ujawnił popełnienie naruszenia, a w aspekcie odszkodowawczym Skarb Państwa (por.: uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 1 lipca 2019 r. sygn. akt I OPS 3/18; wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 670/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tego też powodu ewentualne wątpliwości co do prawidłowości pomiaru prędkości nie mogą stanąć na przeszkodzie wydania przez starostę decyzji w powyższym trybie.

Podkreślić zatem należy, że pochodząca od uprawnionego podmiotu informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym może stanowić wyłączną podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Jakkolwiek kwestia ta budziła poważne kontrowersje

w orzecznictwie sądów administracyjnych, to doczekała się wyjaśnienia ze strony Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazującego, że podstawę wydania decyzji

o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. może stanowić wyłącznie informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem

z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, a prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego pojazdem za powyższe przekroczenie dopuszczalnej prędkości, nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy (uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 1 lipca 2019 r. sygn. akt I OPS 3/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę pozostaje związany powyższą uchwałą (art. 269 § 1 P.p.s.a.), podzielając stanowisko w niej zajęte. Należy zauważyć, iż sankcja administracyjna jaką jest zatrzymanie prawa jazdy w oparciu

o art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. ma charakter prewencyjny i stanowi konsekwencję niewykonania obowiązku wynikającego z zakazu administracyjnego ograniczającego prędkość poruszania się pojazdem mechanicznym na obszarze zabudowanym. Jej istotą jest przymuszenie do respektowania określonych nakazów i zakazów. Zatrzymanie prawa jazdy realizuje w tym wypadku cel prewencyjno – ochronny

i zabezpieczający, stanowiąc instrument służący zapewnieniu bezpieczeństwa

w ruchu drogowym, a przez to przyczyniający się do ochrony życia i zdrowia jego uczestników. Z jednej strony sankcja ta pozwala na czasowe wykluczenie z ruchu drogowego kierujących pojazdami, którzy przekraczają dozwoloną prędkość

o 50 km/h na obszarze zabudowanym (prewencja indywidualna), z drugiej zaś oddziałuje w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (prewencja ogólna). Przy czym skuteczność realizowania powyższego celu sankcji czasowego zatrzymania prawa jazdy ustawodawca zapewnił przez natychmiastowość jej zastosowania, tak aby oddziaływać odstraszająco na kierujących pojazdami

i zniechęcać ich do podejmowania niebezpiecznych zachowań wynikających

z nadmiernego przekraczania prędkości na obszarze zabudowanym. Wniosek taki wypływa zarówno z gramatycznej, systemowej, jak i z celowościowej wykładni art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej (por. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2019 r. sygn. akt

I OSK 670/17; wyrok NSA z dnia 13 listopada 2019 r. sygn. akt I OSK 802/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). W związku z podjęciem przez NSA opisanej wyżej uchwały z dnia 1 lipca 2019 r., na aktualności straciło dotychczasowe orzecznictwo sądowoadministracyjne, w którym prezentowane były stanowiska odmienne od powyższego, w tym również powoływane przez skarżącego w skardze.

W tym miejscu zauważyć należy, że w wyroku z dnia 11 października 2016 r. sygn. akt K 24/15, Trybunał Konstytucyjny orzekł, że: "art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, w związku z art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, w zakresie, w jakim przewiduje stosowanie wobec tej samej osoby, za ten sam czyn, sankcji administracyjnej w postaci zatrzymania prawa jazdy i odpowiedzialności prawnokarnej za wykroczenie, jest zgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka

i podstawowych wolności, sporządzonego 22 listopada 1984 r. w Strasburgu (Dz. U. 2003.42.364) i art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich

i Politycznych, otwartego do podpisu w Nowym Jorku 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. 1977.38.167) (...)." Należy także podnieść, że art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c u.k.p. wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2015 r. sygn. akt

K 24/15 został uznany za niezgodny z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji jedynie

w zakresie, w jakim nie przewiduje sytuacji usprawiedliwiających - ze względu, na stan wyższej konieczności - kierowanie pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym. W rozpoznawanej sprawie ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika jednak, aby skarżący powoływał się na takie okoliczności unormowane obecnie w art. 102 ust. 1aa u.k.p.

Powyższe oznacza, że organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie jest uprawniony do prowadzenia własnych ustaleń dotyczących okoliczności przekroczenia prędkości, poza tymi wynikającymi z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2016 r. sygn. akt K 24/15 (Dz.U. poz. 2197), wskazującymi na sprzeczność art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Skoro okoliczności związane ze stanem wyższej konieczności nie były podnoszone w toku dotychczasowego postępowania, to pozostałe okoliczności związane z przekroczeniem prędkości winny podlegać weryfikacji wyłącznie

w postępowaniu wykroczeniowym. Organ administracji opiera zatem swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu przez uprawniony podmiot informacji

o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 2 lit. a p.r.d. W kontekście powyższego należy stwierdzić, że dokument urzędowy jakim jest informacja z dnia [...] stycznia 2021 r. Głównego Inspektora Transportu Drogowego o przekroczeniu przez skarżącego dopuszczalnej prędkości w obszarze zabudowanym o ponad 50 km/h nie budzi wątpliwości, co do jej wiarygodności. Jak już to wyżej podniesiono, omawiana informacja jest dokumentem urzędowym i odpowiedzialność za treść tej informacji ponosi podmiot, który ją sporządził.

Bez znaczenia dla sposobu rozpatrzenia przedmiotowej sprawy pozostaje także fakt, że wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2021 r. skarżący wystąpił do Sądu Rejonowego II Wydział Karny w R. o uchylenie mandatu karnego. Jak wskazano bowiem w uzasadnieniu wyżej powołanej uchwały NSA z dnia 1 lipca

2019 r. zakończenie postępowania administracyjnego ostateczną decyzją

o zatrzymaniu prawa jazdy będzie uprawniało stronę do wznowienia tego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., jeżeli później zostanie ujawnione, że pomiar prędkości został błędnie dokonany, albowiem wyjdzie na jaw istotna dla sprawy nowa okoliczność faktyczna istniejąca w dniu wydania decyzji, nieznana organowi, który wydał decyzję.

Z tego względu postępowaniu w sprawie zatrzymania prawa jazdy, które toczyło się w związku z przekazaniem informacji nie można postawić zarzutu naruszenia art. 7, oraz art. 77 § 1, art. 75 § 1 i art. 81 k.p.a., poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do zakończenia sprawy, dopuszczenie dowodu sprzecznego z prawem, a także wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Za nieuzasadniony uznać również należy zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Jak wynika bowiem z akt sprawy, skarżący pismem z dnia [...] lutego 2021 r. został poinformowany o wszczęciu postępowania w sprawie oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Przesyłka pocztowa zawierająca powyższe zawiadomienie została dwukrotnie awizowana (w dniu [...] lutego 2021 r. i [...] marca 2021 r.), co zostało potwierdzone w formie adnotacji, na drukach zwrotnego potwierdzenia odbioru. Doręczający przesyłkę na drukach zaznaczył też, że

z powodu niemożności doręczenia przesyłek w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a. pozostawił przesyłkę do dyspozycji adresata w placówce pocztowej w B., zaś zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w tej placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jej odbioru - w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia - umieścił w skrzynce pocztowej adresata. Na druku zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki w dniu [...] marca 2021 r. odnotowano, że przesyłkę zwrócono nadawcy, gdyż adresat nie odebrał awizowanej przesyłki. Z opisanego wyżej stanu faktycznego wynika, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie, zawierające pouczenie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, słusznie uznane zostało za skutecznie doręczone adresatowi (tzw. fikcja doręczenia).

Na marginesie Sąd zauważa, że dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie, realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu opisane wyżej warunki w niniejszej sprawie nie zostały spełnione, gdyż jak już wyżej wyjaśniono, skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, bez wątpienia powołałyby się na okoliczności, czy też przedstawił dowody pozwalające

na odstąpienie od zatrzymania prawa jazdy. Ponadto zauważyć należy, że SKO

na żądanie pełnomocnika skarżącego wyznaczyło dodatkowy 30 - dniowy termin, na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a zatem okres pozwalający "na wykazanie, że w przedmiotowej sprawie mieliśmy do czynienia

z sytuacją wyjątkową, szczególną a ewentualne przekroczenie prędkości wiązało się z koniecznością ratowania życia bądź zdrowia osoby najbliższej kierującemu."

Konkludując powyższe wskazać należy, że organy administracji nie naruszyły w badanej sprawie przepisów o gromadzeniu i ocenie materiału dowodowego,

i ustaliły stan faktyczny sprawy w zakresie wyznaczonym przez normy prawa materialnego, tj. art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. w związku z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej. Dlatego też, biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznał, że orzeczenia zapadłe w sprawie są prawidłowe, zgodne z przepisami. Z tych względów zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.