Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 1061/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6202 Zakłady opieki zdrowotnej
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 920
law: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym - t.j.
article: art. 58 § 1 pkt 5a
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na uchwałę Zarządu Powiatu w L. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie powołania p.o. Dyrektora [...] w L. postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Uchwałą Zarządu Powiatu w L. nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. odwołano Ł. S. ze stanowiska Dyrektora [...] w L. .

Następnie uchwałą Zarządu Powiatu w L. nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. powołano z dniem [...] marca 2019 r. S. D. na stanowisko pełniącego obowiązki Dyrektora [...] w L. na czas określony do dnia 25 marca 2020 r. (§ 1 ust. 1 uchwały). W § 1 ust. 2 uchwały określono, że powołanie jest równoznaczne z nawiązaniem stosunku pracy na czas określony do dnia 25 marca 2020 r. na podstawie umowy o pracę.

Uchwałą nr [...] Zarządu Powiatu w L. z dnia [...] marca 2020 r. w uchwale nr [...] Zarządu Powiatu w L. z dnia [...] marca 2019 r. w sprawie powołania p.o. Dyrektora [...] w L. wprowadzono następujące zmiany:

1) w § 1 ust. 1 otrzymał brzmienie: "Z dniem 26 marca 2019 r. powołuje S. D. na stanowisko p.o. Dyrektora [...] w L. na czas określony do dnia 31 lipca 2020 r.";

2) w § 1 ust. 2 otrzymał brzmienie: "Powołanie jest równoznaczne z nawiązaniem stosunku pracy na czas określony do dnia 31 lipca 2020 r. na podstawie umowy o pracę".

Uchwałą nr [...] Zarządu Powiatu w L. z dnia [...] czerwca 2020 r. ogłoszono konkurs na stanowisko Dyrektora [...] w L. .

Uchwałą nr [...] Zarządu Powiatu w L. z dnia [...] lipca 2020 r. w uchwale nr [...] Zarządu Powiatu w L. z dnia [...] marca 2019 r. w sprawie powołania p.o. Dyrektora [...] w L. wprowadzono następujące zmiany:

1) w § 1 ust. 1 otrzymał brzmienie: "Z dniem 26 marca 2019 r. powołuje S. D. na stanowisko p.o. Dyrektora [...] w L. na czas określony do dnia 31 lipca 2021 r.";

2) w § 1 ust. 2 otrzymał brzmienie: "Powołanie jest równoznaczne z nawiązaniem stosunku pracy na czas określony do dnia 31 lipca 2021 r. na podstawie umowy o pracę".

Następnie uchwałą nr [...] Zarządu Powiatu w L. z dnia [...] lipca 2020 r. ogłoszono kolejny konkurs na stanowisko Dyrektora [...] w L. .

Komisja Konkursowa ds. wyboru Dyrektora [...] w L. na posiedzeniu w dniu 11 września 2020 r. wyłoniła kandydata na Dyrektora [...] w L. w osobie S. D..

Uchwałą nr [...] Zarządu Powiatu w L. z dnia [...] września 2020 r. w uchwale nr [...] Zarządu Powiatu w L. z dnia [...] marca 2019 r. w sprawie powołania p.o. Dyrektora [...] w L. wprowadzono następujące zmiany:

1) w § 1 ust. 1 otrzymał brzmienie: "Z dniem 26 marca 2019 r. powołuje S. D. na stanowisko p.o. Dyrektora [...] w L. na czas określony do dnia 30 września 2020 r.";

2) w § 1 ust. 2 otrzymał brzmienie: "Powołanie jest równoznaczne z nawiązaniem stosunku pracy na czas określony do dnia 30 września 2020 r. na podstawie umowy o pracę".

Uchwałą nr [...] Zarządu Powiatu w L. z dnia [...] września 2020 r. powołano S. D. na stanowisko Dyrektora [...] w L. na czas określony 6 lat od dnia 1 października 2020 r.

J. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, zaskarżając uchwały Zarządu Powiatu w L. nr [...] z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. oraz nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. Wniesione jednym pismem skargi zostały rozdzielone do spraw oznaczonych – odpowiednio – sygnaturami: III SA/Lu 1060/20, III SA/Lu 1061/20 i III SA/Lu 1062/20.

W skardze na uchwałę nr [...] Zarządu Powiatu w L. z dnia [...] marca 2020 r., zmieniającą uchwałę nr [...] Zarządu Powiatu w L. z dnia [...] marca 2019 r. w sprawie powołania p.o. Dyrektora [...] w L. skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że w dniu [...] marca 2019 r. Zarząd Powiatu w L. uchwałą nr [...] powołał S. D. na p.o. Dyrektora [...] w L. na czas określony do dnia 25 marca 2020 r. bez przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora szpitala. Pełniąca obowiązki dyrektora S. D. w dniu 30 kwietnia 2019 r. wypowiedziała skarżącej umowę o pracę, jako przyczynę podając zmiany organizacyjne związane z reorganizacją i optymalizacją pracy polegające na likwidacji stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych. Skarżąca pracowała w SP ZOZ w L. ponad 15 lat. Ma wyższe wykształcenie, ukończyła dwa kierunki studiów podyplomowych, posiada certyfikat księgowy MF. Przed Sądem Rejonowym [...] w Lublinie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych toczyło się postępowanie związane z wypowiedzeniem skarżącej umowy o pracę. W dniu 29 września 2020 r. został wydany wyrok przywracający skarżącą do pracy na dotychczasowych warunkach płacy i pracy. Jednak według informacji skarżącej SP ZOZ w L. wniesie apelację od wymienionego wyroku.

Skarżąca zarzuciła, że wszystkie skarżone uchwały Zarządu Powiatu w L. rażąco naruszają prawo.

W odniesieniu do zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. skarżąca podniosła, że została ona podjęta bez podstawy prawnej. Kompetencja organu wykonawczego powiatu w zakresie zatrudniania i zwalniania kierowników jednostek organizacyjnych nie miała zastosowania wobec dyrektora [...]. Do dyrektora [...] zastosowanie miały bowiem szczególne uregulowania, a mianowicie przepisy ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (aktualnie Dz. U. z 2020 r. poz. 295 z późn. zm.). Zgodnie z art. 46 ust. 1 tej ustawy odpowiedzialność za zarządzanie podmiotem leczniczym niebędącym przedsiębiorcą ponosi kierownik (dyrektor) tego podmiotu. W związku z tym niedopuszczalne jest powierzenie pełnienia obowiązków kierownika, bowiem ustawodawca w ustawie o działalności leczniczej takiej instytucji nie wskazał. Skoro zatem ustawodawca nie dopuszczał możliwości powierzenia pełnienia obowiązków dyrektora podmiotu leczniczego, Zarząd Powiatu nie mógł w świetle obowiązujących przepisów prawa podjąć zaskarżonej uchwały. Powierzenie pełnienia obowiązków może mieć miejsce w ściśle określonych przez przepisy prawa przypadkach, jednak zawsze w sytuacji, gdy zatrudnienie osoby na stanowisku dyrektora ustało w związku z rozwiązaniem umowy o pracę lub cywilnoprawnej, albo na skutek upływu czasu, na który została zawarta. W niniejszej sprawie powierzono obowiązki dyrektora w sytuacji, gdy dotychczasowy dyrektor nadal pozostawał w zatrudnieniu, albowiem zawarta z nim umowa o pracę nie uległa jeszcze rozwiązaniu, gdyż przebywał na zwolnieniu lekarskim. Ponadto Zastępca Dyrektora ds. Lecznictwa A. S. nadal pracowała w SP ZOZ w L. .

Domagając się stwierdzenia nieważności uchwały nr [...] skarżąca wskazała również na istnienie wątpliwości co do spełnienia przez S. D. wymogów formalnych udziału w konkursie na stanowisko Dyrektora [...] w L. z uwagi na brak wymaganego ustawą o działalności leczniczej stażu pracy na stanowiskach kierowniczych.

Skarżąca interes prawny w zaskarżeniu uchwały nr [...] wywiodła z faktu, iż pełniąca obowiązki Dyrektora [...] w L. S. D. rozwiązała ze skarżącą umowę o pracę za wypowiedzeniem i stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały ma znaczenie dla kwestionowania przez skarżącą prawidłowości rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy. W ocenie skarżącej czynność wypowiedzenia umowy o pracę była bezskuteczna, gdyż zaskarżona uchwała została wydana bez podstawy prawnej.

Skarżąca podniosła ponadto, że wielokrotnie informowała Wojewodę L. o nieprawidłowościach związanych z zatrudnieniem S. D. na stanowisku p.o. Dyrektora SP ZOZ w L. . Wojewoda L. nie znalazł jednak podstaw prawnych do zastosowania działań nadzorczych. Jedynie po interwencji skarżącej u Wojewody L. Zarząd Powiatu uchwałą nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. ponownie ogłosił konkurs na stanowisko Dyrektora SP ZOZ w L. , gdyż konkurs na to stanowisko ogłoszony uchwałą z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] pozostał nierozstrzygnięty z tej przyczyny, że jedyną kandydatką która brała udział w konkursie, była S. D..

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie.

W uzasadnieniu organ podniósł, że skarżąca nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi, jak również żadne jej uprawnienia nie zostały naruszone. Jedynym wskazywanym przez skarżącą argumentem, który ma uzasadniać interes prawny we wniesieniu skargi jest fakt, że p.o. Dyrektora SP ZOZ w L. wypowiedziała skarżącej umowę o pracę. W ocenie organu okoliczność ta nie przesądza o istnieniu po stronie skarżącej interesu prawnego w domaganiu się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Naruszenie interesu prawnego skarżącej musi mieć charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Natomiast zaskarżona uchwała nie narusza bezpośrednio i indywidualnie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej. Tym samym skarżąca nie wykazała interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały. Dodatkowo organ zauważył, że skarżąca podjęła ochronę swoich praw związanych z wypowiedzeniem umowy o pracę przed Sądem Rejonowym [...] w [...], gdzie uzyskała korzystne dla siebie rozstrzygnięcie w pierwszej instancji. Skarżąca usiłuje realizować ochronę swoich praw związanych z wypowiedzeniem umowy o pracę dwutorowo - przed sądem pracy oraz za pośrednictwem wniesionej w niniejszej sprawie skargi. Natomiast skarżąca może realizować ochronę swoich praw pracowniczych jedynie przed sądem pracy, a nie przed sądem administracyjnym, który nie jest powołany do rozpoznawania spraw z zakresu prawa pracy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, tj. akt prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej lub akt organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inny niż akty prawa miejscowego, podjęty w sprawie z zakresu administracji publicznej, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

Przepisem szczególnym, określającym wymagania decydujące o legitymacji do zaskarżenia uchwał organu powiatu do sądu administracyjnego jest art. 87 ust. 1 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 920, dalej powoływanej jako "u.s.p.") Zgodnie z treścią tego przepisu, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Tym samym legitymacja skargowa oparta na przepisie art. 87 u.s.p. ma charakter szczególny, odmienny od legitymacji jaką trzeba się wykazać przy zaskarżaniu decyzji administracyjnych w sprawach indywidualnych. Jest to istotne zawężenie legitymacji skargowej w stosunku do zasady ogólnej wyrażonej w art. 50 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.

Przez pojęcie interesu prawnego należy rozumień interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Istotą tego interesu jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tzn. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Obowiązek wykazania się indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, a także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu lub uprawnienia, spoczywa na stronie skarżącej.

Innymi słowy, interes prawny będzie posiadał taki podmiot, któremu obowiązujące przepisy przyznają określone uprawnienia lub nakładają na podmiot wymierne obowiązki. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz dla którego z przepisu prawa nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki. Podmiot taki nie posiada zatem uprawnień lub obowiązków chronionych przepisami prawa.

Szczególną cechą interesu prawnego w prawie administracyjnym i w postępowaniu administracyjnym jest bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu, a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny. Przy czym ten interes prawny musi być "własny", czyli nie można go wywodzić z sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie związki pomiędzy tymi podmiotami były związkami o charakterze prawnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2020 r., I OSK 1503/18 i powołane tam orzecznictwo).

Jak już wyjaśniono, legitymacja procesowa wynikająca z art. 87 ust. 1 u.s.p. ma charakter szczególny, kwalifikowany. Wymaga nie tylko wskazania przez wnoszącego skargę normy prawa materialnego, kształtującej jego sytuację prawną, ale nadto wykazania, że zaskarżony akt oddziałuje na posiadany przez skarżącego interes prawny, który w ten sposób zostaje naruszony. Skarga stanowi środek ochrony realnego, własnego interesu prawnego i realnych, własnych uprawnień przed rzeczywistym, nielegalnym wkroczeniem w te interesy i uprawnienia przez organ wydający akt z zakresu administracji publicznej. Należy podkreślić, że do wniesienia skargi nie legitymuje jedynie stan zagrożenia naruszeniem, ani też sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały. Nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje bowiem legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 1503/18 i powołane tam stanowisko doktryny).

W przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie ustawy -Kodeks postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną postępowania toczącego się na podstawie art. 87 ust. 1 u.s.p. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Skarga wnoszona na podstawie art. 87 ust. 1 u.s.p. nie ma charakteru actio popularis - nie jest skargą wnoszoną w interesie publicznym. Jest dopuszczalna wyłącznie w przypadku naruszenia indywidualnego chronionego prawem interesu. Dopiero wykazanie naruszenia takiego interesu prawnego lub uprawnienia przez wnoszącego skargę na uchwałę organu otwiera drogę do merytorycznego jej rozpoznania, przy czym naruszenie to nie może mieć charakteru przyszłego i niepewnego, ale powinno być realne i aktualne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2933/14).

W świetle opisanego wyżej, kwalifikowanego charakteru legitymacji do zaskarżenia uchwał organu powiatu, należy podzielić stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę co do niespełnienia po stronie skarżącej J. W. przewidzianych w art. 87 ust. 1 u.s.p. przesłanek wniesienia skargi na uchwałę nr [...] Zarządu Powiatu w L. z dnia [...] marca 2020 r., zmieniającą uchwałę nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. w sprawie powołania S. D. na stanowisko pełniącego obowiązki Dyrektora [...] w L. .

Z argumentacji zaprezentowanej przez skarżącą wynika, że J. W. uprawnienie do zaskarżenia wymienionej uchwały upatruje w fakcie dokonania wypowiedzenia jej umowy o pracę w SP ZOZ w L. przez działającą w imieniu pracodawcy S. D., w sytuacji gdy S. D. nie miała umocowania prawnego do podjęcia takiej czynności, bowiem została powołana na stanowisko p.o. Dyrektora [...] w L. niezgodnie z prawem. Tym samym, w ocenie skarżącej zaskarżona uchwała ma znaczenie przy kwestionowaniu przez nią prawidłowości rozwiązania umowy o pracę.

Wbrew przekonaniu skarżącej powołane przez nią okoliczności nie świadczą jednak o istnieniu po stronie skarżącej interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały, a jedynie o istnieniu interesu faktycznego, który w świetle art. 87 ust. 1 u.s.p. nie jest wystarczający do uznania legitymacji skarżącej. Powołany przepis nie wiąże legitymacji do zaskarżenia uchwały organu powiatu z interesem faktycznym skarżącego, a wyłącznie z naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia.

Skarżąca w niniejszej sprawie nie wykazała, że zaskarżona uchwała poprzez naruszenie prawa jednocześnie negatywnie wpłynęła na jej sferę prawnomaterialną, pozbawiła ją pewnych uprawnień albo uniemożliwiła ich realizację. W ocenie Sądu zaskarżona uchwała w żaden sposób nie naruszyła realnego interesu prawnego skarżącej, a samo twierdzenie, że zaskarżona uchwała pozwoli zakwestionować prawidłowość wypowiedzenia skarżącej stosunku pracy, nie daje podstaw do przyjęcia, że naruszony został interes prawny skarżącej.

Legitymacji skargowej w oparciu o art. 87 ust. 1 u.s.p. nie można skutecznie wywodzić z samego faktu wypowiedzenia skarżącej w dniu 30 kwietnia 2019 r. umowy o pracę przez osobę, którą w ocenie skarżącej powołano na stanowisko pełniącego obowiązki Dyrektora [...] w L. w sposób nieprawidłowy, a której następnie na mocy zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] przedłużono okres powołania na to stanowisko. Zaskarżona uchwała nie naruszyła interesu skarżącej, która może kwestionować wypowiedzenie umowy o pracę na drodze przewidzianej przepisami kodeksu pracy.

Takie stanowisko w podobnym stanie faktycznym wyraził Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z dnia 19 lutego 2020 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II OSK 3538/19, uchylił powoływany w skardze J. W. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 maja 2019 r., sygn. akt III SA/Lu 132/19 i odrzucił skargę z powodu braku interesu prawnego strony skarżącej – pracownika [...] – w zaskarżeniu do sądu administracyjnego uchwały zarządu powiatu w przedmiocie powołania na stanowisko pełniącego obowiązki dyrektora tego [...]. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w powyższej sprawie.

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 44 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320 z późn. zm., dalej jako "k.p."), pracownik może wnieść odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę do sądu pracy, o którym mowa w dziale dwunastym. Stosownie do art. 242 § 1 k.p. oraz 262 § 1 k.p. pracownik może dochodzić swych roszczeń ze stosunku pracy na drodze sądowej, a spory o roszczenia ze stosunku pracy rozstrzygają sądy powszechne, zwane "sądami pracy". Postępowanie w tych sprawach normuje ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1575 z późn. zm.).

Z akt niniejszej sprawy wynika, że nieprawomocnym wyrokiem z dnia 29 września 2020 r. wydanym w sprawie o sygn. akt [...] Sąd Rejonowy [...] w [...] [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych przywrócił J. W. do pracy w SP ZOZ w L. na dotychczasowych warunkach pracy i płacy. Zatem skarżąca na przewidzianej prawem drodze zakwestionowała wypowiedzenie umowy o pracę, wnosząc pozew do sądu powszechnego.

Możliwość wniesienia przez pracownika (byłego pracownika) pozwu do sądu pracy, czy też wniesienie pozwu do sądu pracy kwestionującego dokonane wypowiedzenie umowy o pracę nie oznacza natomiast, że taka okoliczność wpływa na powstanie po stronie pracownika legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę zarządu powiatu w sprawie powołania na pełniącego obowiązki dyrektora [...] (tak Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej postanowieniu, sygn. akt II OSK 3538/19).

Jeszcze raz podkreślić należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy sam akt powołujący p.o. Dyrektora SP ZOZ w L. , a także zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała przedłużająca okres powołania S. D. na to stanowisko, podjęta po wypowiedzeniu skarżącej umowy o pracę, nie miały wpływu na sytuację prawną J. W.. Nie można zatem przyjąć, by zaskarżona uchwała naruszała interes skarżącej. Jeżeli bowiem uchwała nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, a tak jest w okolicznościach niniejszej sprawy, wówczas nie można mówić o interesie prawnym strony i jego naruszeniu, legitymującym do wniesienia skargi na uchwałę organu powiatu.

Legitymacji skarżącej do zaskarżenia uchwały z dnia [...] marca 2020 r,. nr [...] nie można także wywodzić z okoliczności wypowiedzenia umowy o pracę dokonanego w imieniu zakładu pracy przez p.o. Dyrektora SP ZOZ w L. , gdyż ochronę w tym zakresie zapewniają skarżącej przepisy prawa pracy stosowane przez sąd powszechny.

Skarżąca nie wykazała, aby zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała ingerowała w sferę jej praw i obowiązków przez pozbawienie jej określonych uprawnień lub uniemożliwiając ich realizację. Natomiast podnoszona w skardze okoliczność, iż Wojewoda L. nie znalazł podstaw prawnych do podjęcia działań nadzorczych w tej sprawie, pozostają bez wpływu na kwestię legitymacji skargowej J. W. w niniejszej sprawie

Z omówionych przyczyn należało uznać, że skarga J. W., jako wniesiona przez osobę nie posiadającą interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały nr [...] Zarządu Powiatu w L. z dnia [...] marca 2020 r., zmieniającej uchwałę nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. w sprawie powołania S. D. na stanowisko p.o. Dyrektora SP ZOZ w L. , podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a.

Odrzucenie skargi oznacza, że Sąd nie rozpoznaje sprawy w zakresie jej meritum. Twierdzenia strony skarżącej o niezgodności z prawem zaskarżonej uchwały sąd administracyjny może weryfikować dopiero po stwierdzeniu, że skarga na uchwałę została wniesiona przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do zaskarżenia uchwały. Nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 p.p.s.a. Wojewódzki sąd Administracyjny w L. orzekł jak w postanowieniu.