Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 946/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 57 par.1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 roku
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lipca 2020 r. sygn. akt III SAB/Kr 69/20 odrzucające skargę K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zaświadczenia postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 28 lipca 2020 roku sygn. akt III SAB/Kr 69/20, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a." odrzucił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zaświadczenia. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, tj. nie sprecyzował przedmiotu skargi przez podanie, na czym polega skarżona przez niego bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., co uniemożliwia jej rozpoznanie. Nie wiadomo bowiem, czy bezczynność ta polega na nierozpoznaniu podania skarżącego z dnia 26 listopada 2018 r., czy też podania z dnia 10 lutego 2020 r.

Zażalenie złożył K. J., zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 3, art. 62 i art. 141 § 4 p.p.s.a. i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Skarga do sądu administracyjnego jest pismem procesowym kwalifikowanym, gdyż zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać elementy wymienione w tym przepisie. Stosownie do treści art. 57 § 1 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. wskazanie organu, zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, której skarga dotyczy, jest wymogiem formalnym skargi. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do zmiany przedmiotu zaskarżenia określonego przez stronę. Wskazanie przez stronę tych elementów, wobec obowiązującej w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasady skargowości, jest dla sądu wiążące. Natomiast zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni po rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wydając zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi, w sposób prawidłowy zastosował powyższe przepisy. Sąd słusznie uznał, że skarga K. J. zawiera brak formalny w postaci niewskazania jednoznacznego przedmiotu zaskarżenia. Skarżący zarzucił Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w K. bezczynność, nie sprecyzował jednak, jakiej sprawy dotyczy. W petitum skargi podał, że wnosi skargę: "w przedmiocie milczenia skarżonego organu administracji w mojej sprawie o wydanie zaświadczenia wszczętej do załatwienia zgodnie z przepisami ustawy kodeks postępowania administracyjnego podaniem z dnia 26 listopada 2018 roku, w zakresie sprawy o prawdę i wiedzę organu administracji (...).", jednak w uzasadnieniu wskazał już na pismo z zupełnie innej daty - "Podaniem z dnia 10.02.2020 roku, wniosłem do skarżonego organu administracji państwa, sprawę administracyjną o wydanie zaświadczenia prawdy i wiedzy tegoż organu administracji (...)". W tej sytuacji trafnie wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie, czy jej przedmiotem jest bezczynność: a) Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. polegająca na nierozpoznaniu podania z dnia 26 listopada 2018 r., b) Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. polegająca na nierozpoznaniu podania z dnia 10 lutego 2020 r., czy też c) Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. polegająca na nierozpoznaniu obu w/w podań z dnia 26 listopada 2018 r. i z dnia 10 lutego 2020 r. - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W wyznaczonym terminie skarżący wystosował jedynie pismo z 17 lipca 2020 r., w którym zakwestionował prawidłowość wezwania, a ponadto podniósł, że: "W żadnym zakresie zatem moja skarga sądowoadministracyjna nie dotyczy bezczynności komendanta Komendy Wojewódzkiej Policji w K., a adresata sprawy do załatwienia, skarżonego organu administracji rządowej, zobowiązanego sprawę załatwić dla tej instancji czynnością materialnotechniczną, względnie postanowieniem określonym w ustawie kodeks postępowania administracyjnego (...)". W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji uznał, że braki formalne skargi nie zostały uzupełnione w terminie i skargę odrzucił. Należy podkreślić, że określenie przedmiotu skargi należy wyłącznie do wnoszącego skargę i nie może być przedmiotem domniemania czy też doprecyzowania przez sąd administracyjny.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie, uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza wymienionych w zażaleniu przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.