Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 997/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę o wznowienie postępowania sądowego
Powołane przepisy: article: art. 280
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.P. o wznowienie postępowania sądowego, zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 grudnia 2013r. w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 1222/13 postanawia: 1. odrzucić skargę o wznowienie postępowania, 2. zwrócić skarżącej wpis sądowy uiszczony od skargi o wznowienie postępowania w kwocie 100 zł (sto złotych).


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie I SA/Gd 1222/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę K.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 rok.

Odpis tego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącej K.P. w dniu 13 stycznia 2014 r., a w dniu 28 lutego 2014 r. wydane zostało postanowienie stwierdzające, że orzeczenie jest prawomocne od dnia 13 lutego 2014 r.

W piśmie z dnia 29 października 2018 r. K.P. wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie I SA/Gd 1222/13. Żądanie uchylenia tego wyroku i uchylenia decyzji SKO strona uzasadniła podstawą z art. 273 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej p.p.s.a., tj. późniejszym wykryciem prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy.

Stwierdziła, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach w sprawach II FSK 1087/16, II FSK 2230/17, II FSK 541/17 i II FSK 1336/17 uchylił wydane przez Sąd pierwszej instancji wyroki oraz decyzje SKO i wskazał na niewyjaśnione w tych sprawach okoliczności dotyczące posiadania samoistnego oraz konieczność uzupełnienia materiału dowodowego o czynności wymienione w zacytowanych przez stronę fragmentach uzasadnień powyższych wyroków NSA.

Podniosła także, że z uzasadnieniami cytowanych wyroków NSA skarżąca najwcześniej mogła się zapoznać dnia 7 sierpnia 2018 r., co czyni skargę o wznowienie postępowania w sprawie I SA/Gd 1222/13 wniesioną we właściwym terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do art. 270 p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale VII powoływanej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Stosownie do art. 279 p.p.s.a skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać między innymi podstawę wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi.

Zgodnie z art. 277 P.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.

Na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie postępowania odrzuca, a w przeciwnym razie wyznacza rozprawę. Rozpoznając skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego Sąd w pierwszej kolejności bada zatem czy skarga została wniesiona z zachowaniem terminu oraz czy rzeczywiście opiera się na ustawowej podstawie (art. 280 i art. 281 P.p.s.a.).

W niniejszej sprawie skarżąca jako podstawę wznowienia postępowania wskazała art. 273 § 3 p.p.s.a., w myśl którego można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Z powołanego przepisu wynika zatem jednoznacznie, że późniejsze wykryte orzeczenie musi dotyczyć tej samej sprawy. Nie chodzi w tym przypadku o takie same czy podobne sprawy, lecz o orzeczenia tożsame zarówno pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. W aspekcie podmiotowym chodzi o identyczność strony w postępowaniu, natomiast w aspekcie przedmiotowym - o stan faktyczny, podstawę prawną, treść żądania strony (uprawnienia) lub treść obowiązku (B. Adamiak, Przesłanki tożsamości sprawy sądowoadministracyjnej, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2007/1/7). Warunek ten jest spełniony w wypadku tożsamości przedmiotu i stron postępowania, a więc wówczas, gdy może i powinien być zgłoszony zarzut powagi rzeczy osądzonej. Stosownie do art. 171 P.p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Podstawa restytucyjna z art. 273 § 3 P.p.s.a. związana jest z istnieniem bezwzględnej negatywnej przesłanki procesowej, jaką jest powaga rzeczy osądzonej, przysługująca prawomocnym orzeczeniom (A. Kabat w pracy zbiorowej: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2009, wyd. III., s. 755). W pełni aktualne pozostaje postanowienie Sądu Najwyższego z 5 maja 1967 r., I PZ 20/67 (OSNC 1967, nr 11, poz. 209), przyjmujące, że podstawę skargi o wznowienie postępowania stanowić może "tylko takie wykryte później prawomocne orzeczenie dotyczące tego samego stosunku prawnego, które było już prawomocne, zanim zapadł wyrok w postępowaniu, którego wznowienia się żąda".

Wymienione przez autorkę skargi o wznowienie postępowania wyroki nie są tożsame z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie I SA/Gd 1222/13, o którego wznowienie wnosi skarżąca, nie dotyczą one bowiem skargi na to samo rozstrzygnięcie organu podatkowego. Powołanie orzeczeń, które w ocenie strony świadczą o zasadności argumentacji prezentowanej przez nią w toku prawomocnie zakończonego zaskarżonym wyrokiem postępowania sądowoadministracyjnego, nie może zostać uznane za wskazujące na późniejsze wykrycie prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy w rozumieniu art. 273 § 3 p.p.s.a..

Ze względu na powyższe należy stwierdzić, że skarga o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie nie została oparta na ustawowej podstawie, o jakiej mowa w art. 273 § 3 P.p.s.a., bowiem samo powołanie podstawy skargi o wznowienie postępowania w zakresie przesłanek z art. 271-273 P.p.s.a. w skardze nie oznacza, że skargę tę rzeczywiście oparto na ustawowej podstawie wznowienia. Samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi; taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (por. postanowienie NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt I FSK 607/06, LEX nr 341337).

Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że skarga o wznowienie postępowania nie opiera się na ustawowych podstawach wznowienia, co uzasadnia jej odrzucenie stosownie do art. 280 § 1 p.p.s.a.

O zwrocie wpisu sądowego uiszczonego od skargi o wznowienie postępowania podlegającej odrzuceniu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.