Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1982/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 2  ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 136 poz 1118
law: Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla  bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego.
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 166 poz 1  art. 64
law: Rozporządzenie  Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia  społecznego (Tekst mający znaczenie dla EOG i dla Szwajcarii).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Sędziowie WSA Danuta Kania Eugeniusz Wasilewski (spr.) Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2012 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia zachowania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.); art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego; art. 64 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. U. UE L 166 z dnia 30 kwietnia 2004 r. ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5 ze zm.), a także § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. z 2009 r. Nr 136, poz. 1118 ze zm.) w związku z art. 55 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) Nr 883/2004 (...) (Dz. U. UE L 284 z dnia 30 października 2009 r.), po rozpatrzeniu odwołania M. G. od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. znak: [...], w sprawie odmowy stwierdzenia zachowania prawa do zasiłku dla bezrobotnych nabytego w Rzeczypospolitej Polskiej, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia wskazano, iż dnia 19 maja 2011 r. do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] wpłynęło podanie M. G. o wydanie mu dokumentu stwierdzającego prawo do zachowania zasiłku podczas poszukiwania pracy w państwach Unii Europejskiej, pozostałych państwach Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub Konfederacji Szwajcarskiej.

Po uzyskaniu informacji z Powiatowego Urzędu Pracy w [...], że wnioskodawca jest zarejestrowany w tym urzędzie jako osoba poszukująca pracy, a nie jako osoba bezrobotna, Marszałek Województwa [...] wydał w dniu [...] czerwca 2011 r. decyzję o odmowie stwierdzenia zachowania przez M. G. prawa do zasiłku dla bezrobotnych nabytego w Rzeczypospolitej Polskiej.

Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie podnosząc, że uzyskanie żądanego dokumentu jest niezbędne do wydania mu przez Narodowy Fundusz Zdrowia (NFZ) Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego (EKUZ). Odwołujący się wskazał również, że jego intencją nie jest stwierdzenie zachowania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Po przeanalizowaniu dokumentów zgromadzonych w sprawie oraz treści złożonego odwołania organ nie stwierdził podstaw prawnych, które pozwoliłyby na uchylenie zaskarżonej decyzji.

Wskazał, iż wydając decyzję w przedmiotowej sprawie Marszałek Województwa [...] działał w oparciu o przepisy przywołanych powyżej rozporządzeń 883/2004 i 987/2009 dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a także rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego.

Podał, iż w myśl art. 64 rozporządzenia 883/2004 bezrobotny, który spełnia warunki do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych w jednym państwie członkowskim i udaje się do innego państwa członkowskiego UE w celu poszukiwania tam zatrudnienia, ma prawo do zachowania tego zasiłku na pewnych warunkach podczas poszukiwania pracy za granicą.

Podkreślił, że zgodnie z art. 55 rozporządzenia 987/2009, aby skorzystać z przepisu art. 64 rozporządzenia 883/2004 zainteresowany powinien uzyskać od instytucji właściwej dokument U2.

W myśl § 2 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego stwierdzenie zachowania prawa do zasiłku dla bezrobotnych nabytego w Polsce przez bezrobotnego udającego się do innego państwa członkowskiego UE następuje w drodze wydania dokumentu U2. Zgodnie z § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia, odmowa stwierdzenia zachowania prawa do zasiłku dla bezrobotnych następuje natomiast w formie decyzji administracyjnej.

W świetle powołanych przepisów organ uznał, że żądanie wydania dokumentu U2 jest równoznaczne z żądaniem stwierdzenia zachowania prawa do zasiłku dla bezrobotnych na zasadach określonych w art. 64 rozporządzenia 883/2004 i art. 55 rozporządzenia 987/2009.

Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje wyłącznie osobom bezrobotnym. Z treści informacji z Państwowego Urzędu Pracy, która wpłynęła do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w dniu 6 czerwca 2011 r., wynika, że M. G. nie posiada statusu osoby bezrobotnej. W konsekwencji należy uznać, że nie spełnia on warunków do uzyskania w Polsce prawa do zasiłku dla bezrobotnych w świetle art. 71 ust. 1 ww. ustawy. Co więcej, w treści odwołania M. G. sam przyznał, że jego intencją nie jest stwierdzenie zachowania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Oznacza to, że M. G. nie może skorzystać z przepisu art. 64 rozporządzenia 883/2004, a tym samym nie może mu zostać wydany dokument, o którym mowa w art. 55 ust. 1 rozporządzenia 987/2009, tj. dokument U2.

Od powyższej decyzji M. G. odwołał się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uzupełnienie decyzji.

W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że obowiązuje zasada udzielania przez organ informacji faktycznej i prawnej oraz podniósł, że istnieje stan niejasności prawnej jakie dokumenty wymagane są w sytuacji postępowania przed NFZ o wydanie EKUZ od osoby poszukującej pracy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z treścią art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga analizowana z uwzględnieniem przedstawionych zasad, nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Kwestią sporną jest zasadność odmowy stwierdzenia zachowania prawa do zasiłku dla bezrobotnych nabytego w Rzeczypospolitej Polskiej przez bezrobotnego udającego się do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

Rozpoznając wniosek strony o wydanie żądanego dokumentu, organ obowiązany był rozstrzygnąć kwestię stwierdzenia zachowania prawa do zasiłku dla bezrobotnych nabytego na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższe wynika z rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. z 2009 r. Nr 136, poz. 1118 ze zm.), który w § 2 ust. 2 stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 64 rozporządzenia 883/2004, marszałek województwa stwierdza zachowanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych nabytego w Rzeczypospolitej Polskiej przez bezrobotnego udającego się do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa określonego w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. b i c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w drodze wydania dokumentu, o którym mowa w art. 55 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. U. UE L 284 z dnia 30 października 2009 r. str. 1.)

Stosownie zaś do ust. 3, w przypadkach, o których mowa w art. 64 rozporządzenia 883/2004, marszałek województwa rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej o odmowie stwierdzenia zachowania prawa do zasiłku dla bezrobotnych nabytego w Rzeczypospolitej Polskiej przez bezrobotnego udającego się do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa określonego w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. b i c ustawy.

W przedmiotowej sprawie organ ustalił i okoliczność ta nie jest kwestionowana, iż skarżący nie posiada statusu osoby bezrobotnej, w związku z czym organ prawidłowo przyjął, iż nie spełnia on warunków do uzyskania w Polsce prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Zatem M. G. nie może skorzystać z przepisu art. .64 rozporządzenia 883/2004, a tym samym nie mógł mu zostać wydany dokument, o którym mowa w art. 55 ust. 1 rozporządzenia 987/2009m tj. dokument U2.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego nieudzielenia przez organ informacji, wskazać należy, iż w uzasadnieniu decyzji zaznaczył, że organem właściwym do wydania EKUZ jest wyłącznie właściwy oddział NFZ i że Minister Pracy i Polityki Społecznej nie ma kompetencji do wypowiadania się w tym zakresie.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.