Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1756/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 130
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 102
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 lutego 2014 r. sprawy ze skargi T. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 października 2013 r. nr w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 października 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 30 sierpnia 2013 r., którym odmówiono T.R. przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu marki Volvo nr rej. [...] w wysokości 1.394,80 zł.

Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny:

Pismem z dnia 15 stycznia 2013 r., uzupełnionym i poprawionym pismem z dnia 2 maja 2013 r., T.R. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego z wnioskiem o przyznanie mu w trybie art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, wynagrodzenia w kwocie 1.394,80 zł za przyjęcie i przechowywanie (parkowanie) pojazdu marki Volvo o nr rej. [...] przez okres od dnia 4 października 2006 r. do dnia 4 kwietnia 2007 r. Podał, że na ww. należność składają się 12,30 zł (przyjęcie pojazdu na parking), 3.376,35 zł (parkowanie pojazdu za okres 6 miesięcy, tj. 183 doby), a także poinformował, iż właściciel pojazdu uregulował należność za parkowanie w wysokości 2.000,00 zł, w związku z czym do zapłaty pozostała kwota 1.388,65 zł.

Jak ustalono, przedmiotowy pojazd marki Volvo 440 o nr rej. [...] został usunięty z drogi na parking znajdujący się w O. przy ul. [...], prowadzony przez T.R., zgodnie z dyspozycją usunięcia pojazdu nr [...] z dnia 4 października 2006 r., gdzie przebywał do dnia 1 sierpnia 2007 r.

Decyzją z dnia 14 czerwca 2007 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa ww. pojazdu. Został on następnie przez ww. organ sprzedany z wolnej ręki w dniu 1 sierpnia 2007 r. za kwotę 150,00 zł.

T.R. w dniu 1 sierpnia 2007 r. wystawił Urzędowi Skarbowemu fakturę VAT nr [...] za parkowanie pojazdu od dnia 5 kwietnia 2007 r. do dnia 1 sierpnia 2007 r. (119 dób) na łączną kwotę brutto 2.177,70 zł. Należność ta została przez Urząd Skarbowy uregulowana w dniu 12 września 2007 r.

W odpowiedzi na wezwanie organu do sprecyzowania wniosku, T.R. w piśmie z dnia 8 kwietnia 2013 r. wyjaśnił, iż żaden przepis, w tym art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie zobowiązuje dozorcy do przedkładania zestawienia wydatków związanych z dozorem, co potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego I OPS 1/10, a ponadto, że żądane przez niego wynagrodzenie za dozór zostało ustalone zgodnie ze stawkami określonymi w uchwale Rady Powiatu w O. obowiązującej w okresie przechowywania pojazdu, tj. od 4 października 2006 r. (przyjęcie na parking) do 1 sierpnia 2007 r. (wydanie z parkingu), po 15 zł netto za dobę x 183 doby. W kolejnym piśmie z dnia 2 maja 2013r. złożonym w odpowiedzi na wezwanie organu, wnioskodawca wskazał, że stawki za usunięcie pojazdu zostały określone nie na podstawie uchwały Rady Powiatu w O. , jak wcześniej wyjaśniał, lecz według cennika obowiązującego w ówczesnym czasie w [...] T.R., co jest także zgodne z porozumieniem zawartym w dniu 1 września 2006 r. z Komendantem Miejskim Policji w O. (załączono jego kserokopię) dotyczącym usuwania i parkowania pojazdów na podstawie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wyjaśnił też, że właściciel pojazdu nie uiścił pozostałej kwoty za przechowywanie (parkowanie) pojazdu ze względu na brak środków.

Po rozpatrzeniu ww. wniosku, Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2013 r. odmówił jego uwzględnienia i przyznania wynagrodzenia za dozór przedmiotowego pojazdu. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że wnioskodawca nie przedstawił umowy zawartej ze Starostą Powiatu [...] bądź Prezydentem Miasta, dotyczącej wyznaczenia prowadzonego przez niego parkingu strzeżonego do przechowywania (dozoru) pojazdów usuniętych z drogi w trybie art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym, co było warunkiem przyznania wynagrodzenia, zgodnie z art. 130a ust. 5a i 5c tej ustawy.

T.R. złożył zażalenie na powyższe postanowienie organu egzekucyjnego, wskazując w nim, że usunięcie pojazdu z drogi zostało wykonane na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu wydanej przez uprawniony do tego organ administracji państwowej. Z dyspozycji usunięcia pojazdu jasno wynika, że parkowanie pojazdu zostało zlecone przedsiębiorstwu wnioskodawcy. Usługa została wykonana zgodnie z porozumieniem zawartym pomiędzy nim a Komendantem Policji w O. , w związku z utratą mocy obowiązującej z dniem 30 czerwca 2006 r. przepisów art. 130a ust. 5 i 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, w celu zapewnienia porządku i bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Zdaniem strony, jego uprawnienie do przechowywania pojazdów usuniętych z dróg wynikało z ww. porozumienia. Wnioskodawca wskazał też, że organ nie zwracał się do niego o przedłożenie umowy, którą zawarł ze Starostą O. w późniejszym okresie i którą załączył do zażalenia.

Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu wniesionego zażalenia, nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu organ ten wskazał, że w dniu dokonania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego zapłaty na rzecz dozorcy należności za wykonany dozór w okresie od 4 października 2006 r. do 4 kwietnia 2007 r., tj. w dniu 12 września 2007r., obowiązywał art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), w myśl którego pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 lub 2 i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. O przejęciu na rzecz Skarbu Państwa orzeka naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego. Przed wydaniem orzeczenia należy powiadomić właściciela pojazdu o wszczęciu postępowania w sprawie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa.

Zgodnie zaś z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r., Nr 50, poz. 449), a także z § 3 pkt 1 lit. c) późniejszego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2011 r., Nr 46, poz.237), przepisy działu II rozdziału 6 ustawy dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie darowizny, zrzeczenia się, dziedziczenia ustawowego oraz objęcia w posiadanie rzeczy niczyjej.

Ponadto z treści § 4 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że przepisy działu II rozdziału 6 ustawy dotyczące organu egzekucyjnego stosuje się odpowiednio do naczelników urzędów skarbowych – w odniesieniu do przechowywania ruchomości innych niż określone w pkt 1 i 2 oraz likwidacji ruchomości innych niż określone w pkt 1 - zwanych dalej "organem likwidacyjnym". Przedmiotowy zapis zmieniono w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazując, że przepisy działu II rozdziału 6 ustawy dotyczące organu egzekucyjnego stosuje się odpowiednio do naczelników urzędów skarbowych - w odniesieniu do przechowywania oraz likwidacji ruchomości innych niż określone w pkt 1 i 2 - zwanych dalej "organem likwidacyjnym".

Zatem w danej sprawie zastosowanie znajdzie art. 102 §2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), zwanej dalej u.p.e.a., który mówi, że organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1.

Zgodnie z ustalonym stanem faktycznym, przedmiotowy pojazd marki Volvo nr rej. [...] został w dniu 4 października 2006 r. usunięty z drogi na parking znajdujący się w O. przy ul. [...], gdzie przebywał do dnia 1 sierpnia 2007 r. W związku z powyższym w trakcie trwania przechowywania tego pojazdu obowiązywały zapisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 22 września 2006 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2006 r., Nr 190, poz. 1400). Zgodnie z art. 130a ust. 1 ww. ustawy - Prawo o ruchu drogowym, pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku: pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu; nieokazania przez kierującego dokumentu stwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub stwierdzającego opłacenie składki tego ubezpieczenia; przekroczenia wymiarów, dopuszczalnej masy całkowitej lub nacisku osi określonych w przepisach ruchu drogowego.

Z kolei myśl obowiązującego wówczas art. 130a ust. 5a ustawy Prawo o ruchu drogowym, w przypadkach określonych w ust. 1 i 2 pojazd jest usuwany z drogi przez jednostkę wyznaczoną przez starostę. Ponadto pojazd usunięty z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 i 2, umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie (art. 130a ust. 5c tej ustawy). Wyznaczenie jednostki usuwającej pojazd oraz prowadzącej parking strzeżony, na którym umieszcza się usunięty pojazd, następuje poprzez wybór najkorzystniejszej oferty z uwzględnieniem warunków określonych w ust. 5b i 5d. Wyznaczenie następuje na czas określony, nie dłuższy niż 3 lata. Starosta może wyznaczyć więcej niż jedną jednostkę (art. 130a ust. 5e tej ustawy).

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że wnioskodawca – jakkolwiek usunął przedmiotowy pojazd z drogi i go przez wskazany wyżej okres przechowywał, to nie był jednak podmiotem, o którym mowa we wskazanych przepisach, nie został bowiem wyznaczony w tym celu przez starostę. Wnioskodawca przedłożył organowi likwidacyjnemu jedynie porozumienie w sprawie usuwania pojazdów, zawarte przez niego w dniu 11 września 2006 r. z Komendantem Miejskim Policji w O. Porozumienie to zawarto jedynie w celu zapewnienia wykonania zadań policji w zakresie usuwania pojazdów z dróg na koszt właściciela w razie zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 130a ust. 1-3 Prawa o ruchu drogowym w związku z utratą mocy obowiązującej z dniem 30 czerwca 2006 r., przepisów art. 130a ust 5 i 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 czerwca 2005 r. (Dz. U. Nr 109, poz. 925). Przedmiotowe porozumienie nie może zostać uznane za obligujące Skarb Państwa do ponoszenia kosztów przechowywania pojazdów. Skoro w dacie usuwania pojazdów T.R. nie był podmiotem wyznaczonym przez starostę do usuwania pojazdów i prowadzenia parkingu w trybie ustawy Prawo o ruchu drogowym, to nie został nawiązany stosunek administracyjnoprawny, uprawniający do żądania przyznania wnioskowanych należności. Z żądaniem o przyznanie takich należności w trybie u.p.e.a. może bowiem wystąpić tylko podmiot, który łączy lub łączył ze Skarbem Państwa stosunek administracyjny.

Za bez znaczenia dla rozstrzygnięcia uznał Dyrektor Izby Skarbowej przedłożoną umowę zawartą w dniu 1 sierpnia 2007 r. pomiędzy Starostą [...] a wnioskodawcą na usuwanie pojazdów z dróg i prowadzenie parkingu strzeżonego. Przedmiotowa umowa zawarta została bowiem już po okresie przechowywania pojazdu marki Volvo 440 nr rej. [...].

T.R. zaskarżył powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, domagając się uchylenia rozstrzygnięć wydanych w obu instancjach w związku z naruszeniem art. 102 § 2 u.p.e.a. oraz § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 237), poprzez przyjęcie, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy strona nie jest uprawniona do przyznania świadczenia za okres sześciu miesięcy poprzedzających przejście pojazdów na własność Skarbu Państwa a także pominięcie, że strona wykonywała czynności na polecenie uprawnionego organy wydającego dyspozycję usunięcia pojazdów, a w ślad za tym już przez ten fakt nabyła prawo do wynagrodzenia jej wykonywanej czynności w interesie publicznym, niezależnie od uregulowań umownych z udziałem osób trzecich.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 20012r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jej wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie sprawy zawisłej przed organami administracyjnymi, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a. uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, wobec czego skarga nie mogła zostać uwzględniona i podlegała oddaleniu.

W rozpatrywanym przypadku nie budzi wątpliwości, że to skarżący z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej podjął się usunięcia z drogi wskazanego w postanowieniu pojazdu, który następnie przechowywał na prowadzonym parkingach depozytowym w O. przy ul. [...], do czasu przejścia tego pojazdu na własność Skarbu Państwa. Pojazd ten usunięty został przez skarżącego na podstawie pisemnej dyspozycji Policji (Komisariatu Policji w B.), w którym jako podmiot dokonujący usunięcia wskazano skarżącego. Jednak okoliczność, że skarżący podjął się wykonania tej dyspozycji Policji nie oznacza automatycznie, że dokonał usunięcia pojazdów i wykonywał dozór nad nimi w trybie art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 515 ze zm., obecnie obowiązuje tekst jednolity Dz.U. z 2012r. Poz. 1137, dalej też jako: "u.p.r.d."), co uprawniałoby go na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a., do dochodzenia w trybie administracyjnym zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru nad pojazdem usuniętym z drogi oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów usuniętych z drogi za okres poprzedzający przejście własności tych pojazdów na rzecz Skarbu Państwa. Droga administracyjna dla dochodzenia roszczeń za ten właśnie okres, na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a., została potwierdzona powoływaną przez skarżącego uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt I OPS 1/10, opublik. ONSAiWSA 2011/1/3. W uchwale tej NSA stwierdził, że jeżeli właściciel nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce wyznaczonej do usuwania pojazdów) może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem usuniętym z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a. w związku z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 50, poz. 449). Sąd uznał, że istota regulacji dotyczącej usuwania pojazdów z drogi i dalszego postępowania z tymi pojazdami wynika z tego, że jest to wykonywanie zadania publicznego o charakterze administracyjnoprawnym, które jest wykonywane przez organy administracji publicznej, ale w części także przy pomocy (z udziałem) podmiotów spoza administracji publicznej, którymi są jednostki wyznaczone do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów. Skoro zatem jest to zadanie wykonywane przez jednostki wyznaczone przez organy administracji publicznej, to również te jednostki wykonują zadanie z zakresu administracji publicznej, a wobec tego łączy te jednostki także z organami administracji publicznej stosunek prawny o charakterze administracyjnym oparty na założeniu, że otrzymają one wynagrodzenie i zwrot kosztów za wykonywanie nałożonych na nie obowiązków.

Zauważyć należy, że w uchwale tej jest wyraźnie mowa o jednostce wyznaczonej przez starostę do prowadzenia parkingu strzeżonego oraz o jednostce wyznaczonej przez ten organ do usuwania pojazdów. Stosownie do art. 130a ust. 5 i 6 u.p.r.d. pojazd był usuwany z drogi przez jednostkę wyznaczoną przez starostę i umieszczany na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Natomiast decyzję o przemieszczeniu lub usunięciu pojazdu z drogi podejmował policjant, strażnik gminny lub osoba dowodząca akcją ratowniczą (art. 130a ust. 4 pkt 1 2 i 3 u.p.r.d.). Ustęp 5 i 6 art. 130a utraciły moc z dniem 30 czerwca 2006 r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 czerwca 2005 r., sygn. akt K 23/04, który orzekł o ich niezgodności z art. 2 i art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wobec braku określenia przesłanek, którymi kierować się miał starosta, dokonując takiego wyznaczenia.

W związku z tym ustawą nowelizacyjną z dnia 22 września 2006 r. dodano do omawianego art. 130a u.p.r.d. ustępy 5a-5e określające warunki, spełnienie których upoważniało starostę do wyznaczenia danego podmiotu do dokonania usunięcia i parkowania pojazdów.

W aktualnym stanie prawnym natomiast, w myśl art. 130a ust. 5f u.p.r.d., usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, należy do zadań własnych powiatu. Starosta realizuje te zadania przy pomocy powiatowych jednostek organizacyjnych lub powierza ich wykonywanie zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych. Stosownie do obowiązującego ust. 5c pojazd usunięty z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1-2, umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Zaś dyspozycję przemieszczenia lub usunięcia pojazdu z drogi wydaje: policjant, strażnik gminny (miejski) lub osoba dowodząca akcją ratowniczą (ust. 4 pkt 1-3).

Z przytoczonych unormowań jak i cytowanej uchwały NSA wynika zatem, że dla uznania istnienia stosunku administracyjnego łączącego przedsiębiorcę prowadzącego parking strzeżony z organami administracji publicznej, opierającego się na założeniu, że przedsiębiorca otrzyma wynagrodzenie i zwrot kosztów za wykonywanie nałożonych nań obowiązków, muszą być spełnione dwie przesłanki: nawiązanie takiego stosunku, poprzez władcze działania organów władzy publicznej polegające na usunięciu z drogi pojazdu w trybie przepisów art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym i umieszczenie go na parkingu wyznaczonym do tego celu przez właściwego starostę.

Zauważyć tutaj można, że również Sąd Najwyższy, mając na względzie regulację art. 130a ust. 6 u.p.r.d., w uchwale z dnia 19 czerwca 2007r., sygn. akt III CZP 47/07 wskazał, że Skarb Państwa, na którego przeszła własność pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach określonych w art. 130a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.r.d., nie łączy z osobami prowadzącymi parking umowa przechowania, a więc stosunek zobowiązaniowy w rozumieniu prawa cywilnego, ale jest to typowy stosunek administracyjny powstały na skutek władczych działań organów administracyjnych. Stąd właściwy wniosek, że w sytuacji, gdy dyspozycję usunięcia pojazdu wykonał podmiot niezobowiązany do tego przez starostę, to w takim układzie nie doszło do powstania stosunku administracyjnego. Konsekwencją tego jest możliwość ubiegania się przez podmiot, który dokonał faktycznie usunięcia i przechowania pojazdu, zapłaty należności w trybie powództwa cywilnoprawnego, a nie na drodze administracyjnoprawnej (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 marca 2013r. sygn. akt I SA/Gl 1008/12, wyrok WSA w O. z dnia 31 października 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 725/13, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 954/12, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej jako CBOSA)

Wskazać należy, że w myśl powołanych przepisów art. 130a u.p.r.d., sama dyspozycja usunięcia pojazdu, wydawana przez Policję, nie mogła być źródłem powstania tego szczególnego stosunku administracyjnoprawnego, dokumentując jedynie fakt i okoliczności usunięcia pojazdu z drogi, w tym podmiot, który dokonał usunięcia oraz miejsce, gdzie odholowany została pojazd. Przyjmując pojazdy na parking skarżący, jako niewyznaczony przez starostę do realizacji zadań związanych z usuwaniem z drogi pojazdów, czynił to nie w ramach wykonywania obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów prawa administracyjnego, ale na zasadzie prowadzenia "zwykłego" parkingu. Skarżący nie mógł mieć wówczas podstaw prawnych do zakładania, że zostanie uznany za podmiot, o którym mowa w art. 130a ust. 5c u.p.r.d., nie wiązał go bowiem wówczas z organem administracji publicznej stosunek administracyjny związany z wykonywaniem dozoru w trybie ww. przepisu. Zaskarżone postanowienie odpowiada zatem prawu.

Słusznie też umowa zawarta w dniu 1 sierpnia 2007 r. pomiędzy Starostą O. a wnioskodawcą na usuwanie pojazdów z dróg i prowadzenie parkingu strzeżonego uznana została za bez znaczenia dla rozstrzygnięcia, skoro została ona zawarta już po okresie przechowywania spornego pojazdu marki Volvo 440.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.