Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 760/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 200 § 1 , art. 227 § 2
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń / spr./ Sędziowie WSA Grzegorz Panek NSA Jacek Surmacz Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 grudnia 2014r. sprawy ze skargi Z.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2014r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 rok 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że decyzja wymieniona w pkt. 1) nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej organ odwoławczy lub organ II instancji) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta P. (dalej: organ I instancji) z dnia [...] lutego 2014 r., Nr. [...] w sprawie wymiaru Z.R. (dalej określanej jako Skarżąca) podatku od nieruchomości na 2014 rok w kwocie 387,00 zł.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 6 lutego 2014 r. Burmistrz Miasta P. wymierzył Skarżącej podatek od nieruchomości w kwocie 387,00 zł płatny w czterech ratach, jako przedmiot opodatkowania wskazując "budynki pozostałe" o powierzchni 40 m2 oraz "grunty pozostałe" o powierzchni 286 m2. Decyzję doręczono Skarżącej w dniu 13 lutego 2014 r.

Pismem z dnia 26 lutego 2014r., z zamieszczoną prezentatą z dnia 4 marca 2014 r. Skarżąca zwróciła się do Burmistrza Miasta P. o wyjaśnienie zasadności naliczania podatku dotyczącego posesji przy ul. [...]. W uzasadnieniu wskazała, że znajdujący się na nieruchomości budynek został wpisany do rejestru zabytków, a powierzchnia gruntu wynosi 174 m2, a nie jak w decyzji 286 m2.

W odpowiedzi na powyższe Burmistrz Miasta P. skierował do Skarżącej pismo z wyjaśnieniem, że jest właścicielką działki nr 3220/3 o powierzchni 220 m2, na której figuruje budynek mieszkalny o powierzchni zabudowy 48 m2, działki nr [...] w 1/3 części o powierzchni 174 m2 i działki nr [...] w 7799/16786 części o powierzchni 132 m2, i za te nieruchomości zobowiązana jest uiszczać podatek od nieruchomości. Budynek mieszkalny znajdujący się na działce nr 3220/5 wpisany jest do rejestru zabytków i zwolniony jest z opodatkowania na podstawie art. 7 ust 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.) - dalej określana jako ustawa o podatkach i opłatach lokalnych. Budynek, który figuruje na działce nr [...] jest to budynek niemieszkalny, służący przede wszystkim do przechowywania rzeczy i wykonywania prac na potrzeby własne, podatek nalicza się jak dla budynków pozostałych zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W dniu 28 maja 2014 r. Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji Burmistrza Miasta P. wskazując, że złożone przez nią odwołanie z dnia 26 lutego 2014 r. nie przyniosło "satysfakcjonującej odpowiedzi". Burmistrz Miasta P. w udzielonej odpowiedzi z dnia 19 marca 2014 r. podtrzymał swoją dotychczasową decyzję o nałożonym podatku od nieruchomości. W związku z powyższym pismem z dnia 28 marca 2014 r. zwróciła się do Podkarpackiego Konserwatora Zabytków w P. z prośbą o wyjaśnienie spornych kwestii. Udzielona przez organ odpowiedź wskazała na ewidentne naruszenie przez Burmistrza Miasta P. przepisów prawa.

W piśmie przekazującym odwołanie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w P. , Burmistrz Miasta P. wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, jednocześnie wskazał, że odwołanie nie zostało wniesienie z zachowanie ustawowego terminu.

Wskazaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W skardze złożonej do tutejszego Sądu Skarżąca domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji. W uzasadnieniu wskazała, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. stoi w oczywistej sprzeczności z prawem, w szczególności z art. 7 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wskazuje, że nie powinna płacić podatku ponieważ całość, zarówno budynek mieszkalny, gospodarczy oraz grunt pod nim, objęty jest nadzorem konserwatorskim.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) -dalej w skrócie: P.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając skargę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że zaskarżona

decyzja nie odpowiada prawu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. rozpoznało odwołanie Z.R. pomimo tego, że zostało ono złożone z uchybieniem terminu do jego wniesienia.

Zgodnie z art. 220 § 1 Ordynacji podatkowej wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do drugiej instancji. Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję (art. 223 § 1 Ordynacji podatkowej). Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. ( art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej).

Jak wynika z akt sprawy decyzja Burmistrza Miasta P. z dnia [...] lutego 2014 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2014 r. została Skarżącej doręczona w dniu 13 lutego 2014 r. W decyzji zawarto prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia odwołania.

Odwołanie Skarżącej jest opatrzone datą 15 maja 2014 r., znajduje się również prezentata organu I instancji z datą 28 maja 2014 r., nie wynika z niej czy odwołanie zostało złożone osobiście, brak ewentualnej koperty, w której zostało nadane. Porównując jednak najwcześniejszą, widniejącą na nim datę tj. 15 maja 2014 r. z datą doręczenia decyzji organu I instancji stwierdzić należy, że zostało ono wniesione z uchybieniem terminu.

W obecnym stanie sprawy nie można natomiast przyjąć, że pismo Skarżącej z dnia 26 lutego 2014 r. stanowiło odwołanie. Jako adresata pisma Skarżąca wskazała wyłącznie Burmistrza Miasta P. pomimo tego, że w pouczeniu zawartym w decyzji wskazano, że odwołanie przysługuje do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. za pośrednictwem Burmistrza Miasta P. . Ponadto na podstawie akt sprawy nie można również stwierdzić, czy pismo zostało wniesione z zachowaniem terminu. Termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 26 lutego 2014 r., natomiast na kserokopii pisma znajduje się prezentata z datą 4 marca 2014 r. i nie ma adnotacji czy pismo zostało wniesione osobiście czy też za pośrednictwem poczty - brak koperty. Bez dodatkowego wyjaśnienia Skarżącej nie można przyjąć, że pismo to stanowiło odwołanie od decyzji z dnia 6 lutego 2014 r.

W takiej sytuacji obowiązkiem organu odwoławczego było zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej stwierdzenie w formie postanowienia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.

"Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej". (wyrok Naczelnego Sądu administracyjnego z dnia 8 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 372/09, komputerowy system informacji prawniczej LexPolonica nr 786866).

Rozpoznając odwołanie merytorycznie organ odwoławczy uchybił powyższym przepisom. Umknęło również uwadze organu II instancji to, że organ I instancji nie poinformował Skarżącej o sposobie ustosunkowania się do przedstawionych zarzutów, co wynika z art. 227 § 2 Ordynacji podatkowej, zaś organ II instancji przed wydaniem przez siebie decyzji nie wyznaczył Skarżącej siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, czym naruszył z kolei dyspozycję art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c P.p.s.a. w przedmiocie wykonalności Sąd orzekł na podstawie art. 152 P.p.s.a.