Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 2475/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 maja 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie NSA Anna Szkodzińska WSA Renata Detka -del (spr) Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2005r. sprawy ze skargi K. S., K. S.,S. A. , A. S., L. B. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] 2001 r, Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana III. zasądza od Wojewody M. na rzecz skarżącej K. S. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SA/Kr 2475/01

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2001 r. wydaną z upoważnienia Starosty G. zatwierdzony został projekt budowlany i udzielono M.K. oraz T.M. pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego z przyłączem wody, kanalizacji sanitarnej oraz sieci kablowej w obrębie działek nr "1", "2", "3", "4" przy ulicy K. w G. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji podniósł, że planowana inwestycja zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta G., a także z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 31 maja 1999 r. Wprawdzie decyzja ta zaskarżona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego, jednak okoliczność ta nie może mieć wpływu na tok niniejszego postępowania, gdyż wykonanie tej decyzji nie zostało przez Sąd wstrzymane. Inwestor dysponuje nieruchomością na cele budowlane, złożył kompletny projekt, spełnił zatem wymogi określone w art. 34 ust. l, 2 i 3 oraz art. 35 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego.

Odwołanie od tego rozstrzygnięcia wnieśli S.A., L.B. i A.S. - współwłaściciele nieruchomości sąsiednich, na rzecz których ustanowiona została służebność przejazdu i przechodu przez działkę, na której zlokalizowana została projektowana inwestycja. Podnieśli, że droga ta jest wąska, o dużym nachyleniu i dodatkowy ruch pojazdów w związku z powstaniem pawilonu handlowo-usługowego będzie dla nich dużym utrudnieniem. Faktu tego nie uwzględnia projekt, podobnie jak innych kwestii, takich jak bliska odległość od cmentarza i niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który jako funkcję podstawową przewiduje budownictwo jednorodzinne, a jako dopuszczalną - rzemiosło o charakterze nieuciążliwym.

Rozpoznając odwołanie przedstawione wyżej, a także odwołanie wniesione przez K.S. i K.M. - nie dołączone do akt sprawy - decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie podzielając stanowisko organu I-szej instancji. Podniósł ponadto, że inwestor zgodnie z zapisem ujawnionym w księdze wieczystej "zagwarantował prawo służebności po własnej działce na rzecz działek sąsiednich drogą pokazaną w projekcie zagospodarowania działki w uzgodnieniu z Powiatowym Zarządem Drogowym w G." Organ I instancji nie miał także podstaw prawnych do zmiany wyglądu architektonicznego projektowanego obiektu, jeżeli w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie sprecyzowano wymagań architektonicznych. Projektowany obiekt nie jest ponadto inwestycją szkodliwą dla środowiska ani mogącą pogorszyć stan środowiska w rozumieniu Rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1995 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz ocen oddziaływania na środowisko.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie złożyli od tego rozstrzygnięcia K.S., K.M., S.A., A.S. i L.B. zarzucając naruszenie art. 5 i 35 Prawa budowlanego oraz przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podnieśli, że zostali pozbawieni dostępu do-drogi publicznej poprzez "akceptowanie braku parkingu przy zaprojektowanym budynku". Ponadto zatwierdzony projekt nie przewiduje zmiany szerokości drogi, która ma 2,5 m na drogę szerszą - trzymetrową. Nie wyliczono także poziomu hałasu i nie określono, czy mieści się on w normie. Projekt niezgodny jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który nie przewiduje sytuowania takich obiektów, w dodatku o nieustalonej funkcji.

Organ II instancji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu swojej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji sprawowana jest w granicach sprawy, przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, póz. 1270 ). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia podnieść w pierwszym rzędzie należy kwestię nienależytego sprawdzenia zgodności zamierzonej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania terenu, co zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt la ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, objęte jest badaniem z urzędu. Znajdujący się w aktach wyciąg z tego planu jest na tyle nieprecyzyjny i wyrwany z kontekstu, że weryfikacja stanowiska organów obu instancji o zgodności projektu zagospodarowania działki z zapisami miejscowego planu zagospodarowania terenu, nie jest możliwa. Ponadto na podstawie przeprowadzonego na rozprawie dnia 24 maja 2005 r. dowodu Sąd ustalił, że wyrokiem z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie II SA/Kr 136/00 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie uchylił decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, co oznacza, że inwestor nie spełnił wymogu nałożonego na niego przepisem art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego.

Z tego tylko powodu zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I-szej instancji jest wadliwa i nie może się ostać.

Oprócz tego jednak, organy obu instancji dopuściły się innego uchybienia, które wymaga zaakcentowania, gdyż stanowi samodzielną przesłankę uprawniającą Sąd do uchylenia wydanych przez nie decyzji.

Nie zauważona pozostała mianowicie okoliczność, że wniosek o pozwolenie na budowę podpisał jedynie T.M. mimo, że jako inwestora wskazał także M.K. Jak wynika tymczasem ze znajdującego się w aktach wypisu z rejestru gruntów, to właśnie M.K. jest właścicielką działki oznaczonej nr "1", na której zlokalizowany jest zgodnie z projektem budynek handlowo-usługowy oraz współwłaścicielką działki "4", przez którą mają przebiegać projektowane przyłącza. Ponieważ w aktach nie ma oświadczenia M.K. wyrażającego zgodę na projektowaną zabudowę nieruchomości stanowiącej jej własność i współwłasność, nie było podstaw do przyjęcia, że inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - jak przyjęły organu obu instancji - nie wspominając już o wymienieniu M.K. w obu decyzjach jako inwestora ( art. 32 ust.4 pkt 2 Prawa budowlanego ).

Ponadto nie wiadomo nawet, czy M.K. w ogóle została zawiadomiona o toczącym się postępowaniu, ponieważ w aktach nie ma ani jednego dowodu doręczenia jej jakiegokolwiek pisma, w tym także obu zapadłych decyzji.

Jedyne dowody doręczeń dla stron dotyczą rozstrzygnięcia organu odwoławczego oraz postanowienia z 14 sierpnia 2001 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki, ale dowodzą one doręczeń jedynie dla skarżących.

Z tych powodów nie można również ustosunkować się do stwierdzenia zawartego w piśmie organu I-szej instancji z 12 lipca 2001 r. "dosyłającego" odwołanie S.A., L.B. i A.S., jak i w tym właśnie odwołaniu, iż wpłynęło ono po terminie. Organ odwoławczy natomiast w ogóle nie odniósł się do tej okoliczności.

Ponadto z treści pisma z 12 lipca 2001 r., o którym mowa wyżej oraz z decyzji organu II instancji wynika, że odwołanie wnieśli także K.S. i K.M., jednak akta przedstawione Sądowi odwołań tych nie zawierają.

Uchybienia, o jakich mowa wyżej - tak w zakresie prawa procesowego ( art. 7 i 77 kpa ) jak i materialnoprawnego powodują konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I-szej instancji, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § l pkt l a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ) oraz art. 97 § l ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).

Orzeczenie o kosztach znajduje oparcie w przepisie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaś zawarte w pkt II wyroku w art. 152 tej ustawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I-szej instancji mając na względzie wszystkie poczynione wyżej uwagi sprawdzi, czy inwestor spełnił warunki nałożone na niego obowiązującym obecnie Prawem budowlanym w celu uzyskania decyzji pozwalającej na budowę, a następnie wyda właściwe rozstrzygnięcie stosownie do tych ustaleń, ustosunkowując się także do zarzutów zgłaszanych przez pozostałe strony.