Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1228/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-19 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. Sp. z o.o. z siedzibą w O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Ministra Finansów z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Finansów z dnia [...] października 2014 r. nr [...].


UZASADNIENIE

E. Sp. z o.o. z siedzibą w O. (dalej także jako: "skarżąca", "spółka",), działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do tut. Sądu skargę na opisaną w komparycji decyzję Ministra Finansów.

W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Ministra Finansów z dnia [...] października 2014 r. nr [...] cofającej stronie zezwolenie na prowadzenie salonu gier na automatach w K. w związku z zaprzestaniem wykonywania działalności a tym salonie.

Uzasadniając przedmiotowy wniosek strona stwierdziła, że wstrzymanie wykonania decyzji wydanych w obu instancjach jest konieczne z uwagi na wydanie ich z rażącym naruszeniem prawa. Podniesiono, że zastosowany w sprawie przepis art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych nie mógł mieć zastosowania z uwagi na brak jego notyfikacji Komisji Europejskiej, ponadto nie zaistniały przesłanki cofnięcia zezwolenia przewiedziane w powołanym przepisie, tj. zaprzestanie działalności w chwili wydania decyzji nie trwało przez okres dłuższy niż 6 miesięcy.

W dalszej części uzasadnienia skarżąca wskazała, że jest podmiotem prowadzącym działalność w zakresie gier hazardowych, tj. prowadzi salony gier oraz kasyna gry. Z tego powodu regularnie uczestniczy w postępowaniach przetargowych na udzielenie koncesji na prowadzenie kasyn gry, ostatnio w K.

Przetargi w których uczestniczy spółka przeprowadzane są na podstawie przepisów Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 sierpnia 2010 r. w sprawie szczegółowych warunków przeprowadzenia przetargu dla podmiotów ubiegających się o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry lub zezwolenia na prowadzenie salonu gry bingo pieniężne (tekst jednolity DZ.U. z 2013 poz. 1156 - dalej rozporządzenie).

W toku postępowań przetargowych konkretnym podmiotom przyznawane są punkty, które służą zakwalifikowaniu ofert a ostatecznie decydują, któremu podmiotowi udzielana jest koncesja. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 lit a) wskazanego rozporządzenia jednym z kryteriów oceny konkretnych ofert jest cofnięcie koncesji, zezwolenia lub innego zezwolenia w zakresie gier hazardowych oferentowi. Kolejno zgodnie z załącznikiem do wskazanego rozporządzenia (punkt 6 podpunkt 1 i 2 załącznika) podmioty względem których nie cofnięto zezwolenia otrzymują w toku postępowania przetargowego dodatkowe dwa punkty. Natomiast podmioty którym zezwolenie cofnięto - w tej kategorii kwalifikacyjnej otrzymują zero punktów. Skarżąca podkreśliła, iż bardzo często różnica punktowa między podmiotem wygrywającym przetarg a podmiotem na "drugim miejscu" jest właśnie jedno/dwu punktowa.

Tym samym w ocenie skarżącej spółki fakt wadliwego cofnięcia zezwolenia rodzi realne i wymierne negatywne skutki na przyszłość dla pomiotów, którym takie zezwolenie cofnięto. W wszelkich postępowaniach przetargowych na udzielenie koncesji, jakie przeprowadzane będą do czasu zakończenia niniejszej sprawy administracyjnej skarżąca niesłusznie może otrzymywać mniejszą liczbę punktów, co może prowadzić ostatecznie do nie uzyskania przez nią koncesji (nie wygrania przetargu). Zgodnie z Ustawą o grach hazardowych ilość koncesji jest ograniczona a udzielane one są na okres 6 lat, zatem brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji może rodzić skrajnie negatywne skutki dla skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 czerwca 2015 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] października 2014 r. Postanowienie to zostało następnie uchylone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2015 r., sygn. akt II GZ 464/15, który orzekał w sprawie na skutek wniesienia zażalenia przez Ministra Finansów. NSA wskazał, że sąd I instancji orzekając o prawie do skorzystania z ochrony tymczasowej, o jakiej stanowi art. 61 § - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. nr 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), oparł się na przesłankach zbyt ogólnych, nie zaś konkretnych okolicznościach, które w tym postępowaniu – dla jego skuteczności - należałoby wykazać. Podkreślił, że podnoszenie przez skarżącą hipotetycznych i to mocno ograniczonych okoliczności w postaci ewentualnego przystąpienia do przetargu z pozycji z góry poszkodowanego w tym postępowaniu, nie stanowi wykazania, że zagrożenie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nastąpi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany był, przy ponownym rozpatrywaniu wniosku Skarżącej, wziąć pod uwagę wytyczne wskazane przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 16 września 2015 r., sygn. akt II GZ 464/15.

Badając ponownie sprawę według kryteriów ujętych w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz dokonując analizy dokumentów zgromadzonych w sprawie, należy uznać, iż w ocenie Sądu nie zostało dowiedzione niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Należy także zauważyć, że to po stronie Skarżącej leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji. "Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji" (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 16 marca 2005 r. sygn. akt I OZ 62/05; z 6 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OZ 190/05; z 10 stycznia 2014 r., sygn. akt II FZ 1455/13)

W niniejszej sprawie Skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazanych we wniosku, nie wykazała również przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie wynikało to także z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Należy bowiem wskazać, iż Strona na całym etapie postępowania reprezentowana była przez pełnomocnika profesjonalnego, który po otrzymaniu odpisu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego uchylającego postanowienie w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, winien był rozważyć ewentualne uzupełnienie wniosku. W uzasadnieniu, sąd kasacyjny podkreślił bowiem, iż poza hipotetycznymi okolicznościami dotyczącymi ewentualnego przystąpienia do przetargu z pozycji z góry poszkodowanego, Skarżąca żadnych innych okoliczności co do swoje sytuacji majątkowej, finansowej, poziomu rozwoju nie przedstawiła. Wojewódzki Sąd Administracyjny, ponownie analizując wniosek, odstąpił od wezwania Strony o dodatkowe dokumenty, uznając, iż po stronie podmiotu wnioskującego, leżał obowiązek w sposób przekonujący wykazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń, tym bardziej, iż Strona reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika (por. P. Daniel, Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2013, s. 176-177).

Ciężar wykazania przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a., jak wynika to z konstrukcji tego przepisu, spoczywa na Skarżącej. Sąd natomiast może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana (postanowienie NSA z 19 sierpnia 2010 r., II OZ 773/10; z 19 lutego 2009 r., sygn. akt I OZ 99/09; z 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 8/09). Z powyższego wynika, po stronie Sądu leży obowiązek wyważenia sprzecznych interesów i następstw wstrzymania wykonania decyzji wobec wszystkich uczestników postępowania, a rolą Skarżącej jest konieczność rzetelnego uzasadnienia wniosku.

Stąd też, Sąd uznał, iż nie miał możliwości poszukiwania z urzędu argumentów przemawiających na korzyść ubiegającego się o uzyskanie ochrony tymczasowej, bowiem na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., jest władny i zarazem zobowiązany jedynie do oceny faktów, które wykazała Strona (por. orzeczenie WSA w Warszawie z 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 645/09). Co do zasady sądy administracyjne nie prowadzą postępowania dowodowego, w tym także we wpadkowym postępowaniu, zainicjowanym wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por. orzeczenie NSA z 23 sierpnia 2006 r., sygn. akt II FZ 534/06).

Zatem, z uwagi na ciążący po stronie Skarżącej obowiązek wykazania skutków braku wstrzymania zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, iż samo powołanie się na hipotetyczne konsekwencje wykonania zaskarżonej decyzji w sferze finansowej nie uprawniało do oceny, iż wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem Stronie znacznej szkody czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.

Wobec tego w rozpoznawanym przypadku nie można mówić o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniu trudnych do odwrócenia skutków, które warunkowałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.