Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 408/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 156 par. 1, 7, 77, 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2012 r. sprawy ze skargi I. M. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [..] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2010 r. nr[...] ; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na rzecz skarżącej I. M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Orzeczeniem z dnia [...] listopada 1952r., nr [...] wydanym na podstawie art. 1, 10, 21, 24 i 40 ust. 1 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. Nr 4, poz. 31), dalej określanego także jako "dekret", Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w X. wywłaszczyło na rzecz Skarbu Państwa m. in. nieruchomość położoną w dawnej wsi T., oznaczoną jako działka nr [...] o pow. [...] m2, nr gosp.[...], stanowiącą własność J. i M. małż. L. (punkt 11 orzeczenia).

Pismem z dnia 17 grudnia 2008 r. I. M. oraz A. L. (następczynie prawne byłych współwłaścicieli tej nieruchomości) wystąpiły z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższego orzeczenia w części dot. działki nr[...].

Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] Minister Infrastruktury odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia wywłaszczeniowego we wskazanej części.

Od powyższej decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyły I. M. i A L.

Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] utrzymał

w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2010 r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że podstawę prawną kwestionowanego orzeczenia wywłaszczeniowego stanowiły przepisy dekretu z dnia

26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych. Wnioskodawcą wywłaszczenia był Wojewódzki Urząd Bezpieczeństwa Publicznego w X. Inwestycja została zatwierdzona w planie budownictwa na[...]. Wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego zostało zainicjowane przez uprawniony organ władzy państwowej występujący jako wykonawca narodowych planów gospodarczych. Organ podkreślił, że zgodnie z § 1 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 sierpnia 1949 r. w sprawie przekazywania nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. Nr 47, poz. 354), określenie "wykonawca" oznaczało tego spośród wymienionych w art. 2 wykonawców narodowych planów gospodarczych, który wystąpił z wnioskiem o przekazanie mu nieruchomości niezbędnej dla realizacji narodowego planu gospodarczego. Zgodę na nabycie przedmiotowej nieruchomości wyraził Przewodniczący Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego zezwoleniem z dnia [...] sierpnia 1950 r., znak:[...], wskazując jednocześnie, że ostateczna wielkość gruntów przeznaczonych na realizację narodowego planu gospodarczego zostanie określona

w decyzji Prezydium Rady Narodowej w X. Mając powyższe na uwadze, Minister Infrastruktury stwierdził, że zostały spełnione przesłanki z art. 1, 4, 5, 6 dekretu z dnia

26 kwietnia 1949 r., bowiem uzyskanie zezwolenia Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego stanowiło formalny warunek dopuszczalności wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego. Z kolei wezwaniem z dnia 18 lutego 1952 r. Wojewódzki Urząd Bezpieczeństwa Publicznego, powołując się na zezwolenie Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego, zwrócił się do właścicieli nieruchomości niezbędnych dla realizacji planu z ofertą: odstąpienia nieruchomości za cenę określoną na podstawie art. 28 dekretu o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych i zatwierdzoną przez Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego lub na wniosek właścicieli, przejęcia nieruchomości w zamian za nieruchomość zamienną, o ile takowe zostałyby przekazane do dyspozycji Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w X.. przez Prezydia Miejskiej i Powiatowej Rady Narodowej w X. Oferta spełniała zatem wymagania wskazane w art. 8 w związku z art.

30 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. Powyższe wezwanie do odstąpienia nieruchomości zostało skutecznie doręczone stronom postępowania poprzez obwieszczenie na tablicy ogłoszeń Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w X., Prezydium Gminnej Rady Narodowej w W. oraz Prezydium Gminnej Rady Narodowej w Z. . Na zastosowanie formy zbiorowego wezwania właścicieli wszystkich nieruchomości wyraził zgodę Przewodniczący Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego w piśmie z 14 sierpnia 1951 r., nr [...] stanowiącym uzupełnienie zezwolenia z dnia 10 sierpnia 1950 r., co było zgodne z art. 7 ust. 3 dekretu w brzmieniu opublikowanym w Dz. U. z 1949 r. Nr 27, poz. 197. Natomiast w dacie skierowania oferty do właścicieli nieruchomości przeznaczonych do wywłaszczenia obowiązywał od 18 dni tekst jednolity znowelizowanego dekretu (Dz. U. z 1952 r. Nr 4 poz. 31), w którym przepis art. 8 ust. 3 odpowiadał przepisowi art. 7 ust. 3 dekretu sprzed ujednolicenia. Zdaniem organu, nie można zatem mówić o błędnej podstawie prawnej twierdzeń organu, bowiem jedynie naruszenie przepisów wpływające na treść rozstrzygnięcia może być uznane za rażące naruszenie prawa.

Minister Infrastruktury wskazał, że w dalszej kolejności pismem z 22 marca 1952 r. Wojewódzki Urząd Bezpieczeństwa Publicznego w X. zwrócił się do Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w X. z wnioskiem o wywłaszczenie nieruchomości

o łącznej powierzchni [...] jako niezbędnych dla realizacji narodowego planu gospodarczego - budowy obiektu [...]. We wniosku wywłaszczeniowym wystąpiono

o wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne objęcie wnioskowanych do wywłaszczenia nieruchomości w związku z koniecznością realizacji inwestycji w ramach narodowego planu gospodarczego. Do wniosku załączono rejestr pomiarowy na rok 1952 (w którym wymieniona była działka ewid. nr[...]), wezwania właścicieli nieruchomości do zawarcia umów sprzedaży lub zamiany, odpis zezwolenia Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego, egzemplarze planu sytuacyjnego nieruchomości z zaznaczeniem granic wywłaszczenia oraz odpis opinii Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w X. W uzasadnieniu wskazano, iż za zgodą właścicieli na wnioskowanych nieruchomościach przystąpiono w 1950 r. do budowy obiektu [...] i inwestycja będzie kontynuowana,

a zatem, wobec niemożności nabycia przedmiotowych nieruchomości w drodze dobrowolnych umów sprzedaży lub zamiany, konieczne było prawne objęcie nieruchomości przez wykonawcę narodowych planów gospodarczych celem kontynuacji prac. Powyższe w ocenie organu bynajmniej nie dowodzi, iż cel wywłaszczenia został zrealizowany przed wydaniem decyzji

o przejęciu nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa, co podnoszą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca oraz A. L. Z planu orientacyjnego z [...] lipca 1950 r. wynika, że wnioskowany teren sąsiadował z parcelami zajętymi już przez [...]. Z akt sprawy wynika, iż zgodnie z art. 19 ust. 1 dekretu, Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w X. decyzją z [...] czerwca 1952r. L.dz. [...] zezwoliło Wojewódzkiemu Urzędowi Bezpieczeństwa Publicznego na niezwłoczne objęcie wnioskowanych do wywłaszczenia nieruchomości po uprzednim dokonaniu ustaleń niezbędnych do określenia odszkodowania. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w X. obwieszczeniem z dnia [...] czerwca 1952 r. zawiadomiło J. i W. L. o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego

w stosunku do nieruchomości oznaczonej jako działka nr[...]. Z protokołu rozprawy wywłaszczeniowej przeprowadzonej [...] października 1952 r. wynika, że J. L. wziął

w niej czynny udział, bowiem oprócz zgłoszenia wniosku o przyznanie nieruchomości zamiennej, wniósł o przyznanie odszkodowania za zniszczone buraki cukrowe na skutek mijania się przyczep.

Organ wskazał, że w orzeczeniu o wywłaszczeniu podano, iż wywłaszczenie polega na odjęciu prawa własności nieruchomości dotychczasowym właścicielom ujawnionym

w załączonym wykazie, z przeznaczeniem na cele inwestycji realizowanej przez Wojewódzki Urząd Bezpieczeństwa Publicznego w X. Ponadto zgodnie z art. 24 ust. 2 dekretu organ wywłaszczeniowy poinformował strony o możliwości złożenia odwołania od orzeczenia

o wywłaszczeniu w terminie 14 dni od dnia doręczenia lub dokonania obwieszczenia.

Odnosząc się do zarzutu braku rozstrzygnięcia co do oceny legalności decyzji z dnia

[...] listopada 1952 r., nr [...] dotyczącej przyznania odszkodowania za zniszczone uprawy i plony oraz decyzji z dnia [...] listopada 1953 r., nr [...] dotyczącej przyznania J. i W. L. odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, Minister Infrastruktury wskazał, że decyzje te są objęte odrębnym postępowaniem nadzorczym prowadzonym odpowiednio pod [...] i [...] i w stosunku do nich zostaną wydane odrębne rozstrzygnięcia.

Skargę na decyzję ostateczną wniosła I. M.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 grudnia 2010 r.

nr I SA/Wa, 1390/10 oddalił skargę. Odnosząc się do pierwszego z zarzutów, który dotyczył błędnego uznania, że doszło do naruszenia art. 2 dekretu wywłaszczeniowego, Sąd wskazał, iż w jego świetle formalnie Wojewódzki Urząd Bezpieczeństwa Publicznego był uprawniony aby wystąpić z wnioskiem o wywłaszczenie nieruchomości. Ponadto zezwoleniem z [...] sierpnia 1950 r. Przewodniczący Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego wyraził zgodę na nabycie wskazanych nieruchomości w celu realizacji narodowych planów gospodarczych. Zgodnie z § 1 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 sierpnia 1949 r. w sprawie przekazywania nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1949r., Nr 47, poz. 354), określenie "wykonawca" oznaczało tego spośród wymienionych w art. 2 dekretu wykonawców narodowych planów gospodarczych, który wystąpił z wnioskiem o przekazanie mu nieruchomości niezbędnej dla realizacji narodowego planu gospodarczego. Nie można zatem, w ocenie Sądu, absolutnie mówić o rażącym naruszeniu art. 2 dekretu wywłaszczeniowego, należy wręcz wyrazić stanowisko, że

z wnioskiem o wywłaszczenie wystąpił właściwy podmiot.

Zdaniem Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza, iż w dniu wydania decyzji o wywłaszczeniu cel został już zrealizowany. Samo zaś zajęcie nieruchomości w oparciu o zgodę właścicieli - co wynika z treści wniosku wywłaszczeniowego - oznacza, że wywłaszczenie nie służyło legalizacji bezprawnego zajęcia nieruchomości, lecz wystąpiła sytuacja, kiedy pomimo udzielenia przez właścicieli zgody na rozpoczęcie realizacji obiektu - nie doszło do zawarcia umowy cywilnoprawnej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 8 ust. 1 w zw. z art. 28 dekretu wywłaszczeniowego przez nieokreślenie w ofercie konkretnej ceny nabycia oraz art. 8 ust. 2

w zw. z art. 30 dekretu wywłaszczeniowego poprzez nie zaproponowanie wywłaszczanym nieruchomości zamiennej, Sąd wskazał, że wykonawca narodowych planów gospodarczych, na podstawie art. 8 ust. 1 dekretu, był obowiązany do zaproponowania przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego konkretnie ustalonej ceny, lecz w sytuacji gdy poprzestał na określeniu ceny w nawiązaniu do art. 28 dekretu, nie stanowi okoliczności uzasadniającej przyjęcie tylko z tego względu stanowiska, że decyzja wydana w postępowaniu wywłaszczeniowym rażąco narusza prawo. Taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Brak jest bowiem jakichkolwiek innych naruszeń, które w skumulowaniu

z naruszeniem art. 8 ust. 1 w zw. z art. 28 dekretu wywłaszczeniowego wypełniałyby znamiona rażącego naruszenia prawa. Również – zdaniem Sądu - brak jest jakichkolwiek podstaw, aby ofertę przyznania nieruchomości zamiennej uznać za rażąco naruszającą art. 8 ust. 2 w zw.

z art. 30 dekretu wywłaszczeniowego. Użycie sformułowania, że Wojewódzki Urząd Bezpieczeństwa Publicznego w X. wyraża gotowość na życzenie właściciela zawarcia umowy o przejęciu powyższych nieruchomości lub ich części w zamian za nieruchomość zamienną, o ile takowe zostaną przekazane do dyspozycji tego organu, nie prowadziło

w żadnym razie do naruszenia prawa wywłaszczanych podmiotów do otrzymania nieruchomości zamiennej. W sytuacji ewentualnego zgłoszenia wniosku istniała możliwość przewidziana w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 sierpnia 1949 r. w sprawie dostarczania nieruchomości zamiennych w zamian za nieruchomości niezbędne dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. Nr 47, poz. 355) do wystąpienia o odpowiednią nieruchomość - w szczególności w trybie § 11 tego rozporządzenia tj. nieruchomość ujętą

w wykazie centralnym.

Zdaniem Sądu, organ dokonał oceny poprawności wniosku wywłaszczeniowego oraz załączonych do niego dokumentów i zasadnie uznał, że uzasadniały one wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego. Wobec powyższego Sąd podzielił stanowisko organu, że orzeczenie wywłaszczeniowe nie jest dotknięte żadną z wad określonych w art. 156 § 1 K.p.a., a zatem uznał, że zaskarżona decyzja nadzorcza nie narusza prawa.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła I. M.

Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 3 § 1 oraz art. 133 i art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez wadliwie przeprowadzoną sądową kontrolę zaskarżonej decyzji, wskutek niedostrzeżenia naruszenia w przeprowadzonym przez Ministra Infrastruktury postępowaniu nadzorczym zarówno przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak i prawa materialnego.

Przedmiotem postępowania nadzorczego zakończonego zaskarżoną decyzją była kontrola, pod kątem istnienia wad nieważności, orzeczenia o wywłaszczeniu nieruchomości wydanego przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w X w dniu [...] listopada 1952 r., na podstawie dekretu z 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych. Zakres postępowania nadzorczego obejmował rozstrzygnięcie odnoszące się nieruchomości oznaczonej w orzeczeniu jako działka nr [...] , stanowiącej przed wywłaszczeniem własność J. i W. małż. L. .W rozpoznawanym przypadku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na ostateczną decyzję Ministra Infrastruktury nie dostrzegł, że organ ten prowadził postępowanie nadzorcze w stosunku do orzeczenia wywłaszczeniowego wydanego w pierwszej instancji, które w części dotyczącej nieruchomości J. i W. małż. L. nie posiada waloru ostateczności. Jak bowiem wynika z akt sprawy wywłaszczeniowej, od orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w X. z dnia [...] listopada 1952 r. właściciele wnieśli odwołanie do Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej, w którym zakwestionowali wywłaszczenie, a także ustalone odszkodowanie oraz wnieśli o przyznanie nieruchomości zamiennej. W aktach sprawy brak jest decyzji organu odwoławczego, chociaż o tym, że postępowanie odwoławcze się toczyło, świadczą kserokopie: odwołania J. i W. L. z dnia 11 grudnia 1953 r. oraz dokumentu zatytułowanego "Postanowienie" adresowanego do odwołujących się małż. L. z wezwaniem do dostarczenia Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej dowodów dotyczących posiadanych nieruchomości.

Powyższe ustalenia świadczą, że w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nieprawidłowo przeprowadził sądową kontrolę działania organu administracji, naruszając tym samym wskazane w skardze kasacyjnej przepisy postępowania, tj. art. 3 § 1

i art. 133 P.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie wadliwej oceny przez organ nadzoru materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych, jak również naruszając art. 141 § 4 P.p.s.a. przez przedstawienie w uzasadnieniu wyroku stanu faktycznego sprawy wywłaszczeniowej niezgodnego z jej rzeczywistym stanem, przy czym uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Powyższe świadczy także o naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji normy materialnej zawartej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez zaakceptowanie decyzji opartej na niewłaściwym zastosowaniu tego przepisu przez organ administracji. Niezależnie od tego naruszenie przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego polega na niedostrzeżeniu, iż organ nadzoru oceniając podniesiony przez stronę zarzut niedostarczenia nieruchomości zamiennej wywłaszczonym właścicielom, pominął zupełnie uregulowanie zawarte w art. 30 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r., zgodnie z którym dostarczenie nieruchomości zamiennej powinno być uwzględnione z urzędu przez organ wywłaszczający przy orzekaniu o wywłaszczeniu, nie mówiąc o tym, że - jak wynika z treści art. 6 dekretu – kwestia ta powinna być rozważona jeszcze przed objęciem nieruchomości przez wykonawcę.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 190 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd I instancji, któremu sprawa została przekazana, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. Dodać należy, że związanie dokonaną przez NSA wykładnią ma szeroki zasięg. Nie można bowiem oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy, na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez NSA. Sąd, któremu sprawa została przekazana, może odstąpić od zawartej w orzeczeniu NSA wykładni prawa jedynie w wyjątkowych sytuacjach. W szczególności wówczas, gdy stan faktyczny danej sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania, uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez NSA, jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia zmienił się stan prawny.

Tak więc wojewódzki sąd administracyjny ponownie rozpoznając sprawę, która została mu przekazana przez Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o powyższy przepis, nie może stosować postanowień art. 134 § 1 i art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi bez uwzględnienia brzmienia przepisów art. 168 § 3, art. 183 § 1 oraz art. 190 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi." (tak wyrok NSA z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II OSK 1117/05, LEX nr 238489).

Sąd, w składzie orzekającym stwierdził, że nie uległ zmianie stan faktyczny sprawy ani nie zmienił się stan prawny, na podstawie którego można byłoby zastosować nowe przepisy do starego stanu faktycznego. Zatem wykładnia prawa dokonana w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku, wiąże Wojewódzki Sąd Administracyjny .

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązany był do uchylenia zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury z dnia z dnia [...]maja 2010 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2010 r. , bowiem wydane zostały na gruncie sprzecznej z przyjętą przez NSA wykładnią prawa.

Przedmiotem oceny jest orzeczenie z dnia [...] listopada 1952r., nr [...]wydane na podstawie art. 1, 10, 21, 24 i 40 ust. 1 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. Nr 4, poz. 31), dalej określanego także jako "dekret", Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w X. którym wywłaszczono na rzecz Skarbu Państwa m. in. nieruchomość położoną w dawnej wsi T. , oznaczoną jako działka nr [...] o pow. [...] m2, nr gosp. [...], stanowiącą własność J. i M. małż. L. (punkt 11 orzeczenia). Z uzasadnienia Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wadliwie ocenił materiał dowodowy. Postępowanie nadzorcze toczyło się w stosunku do orzeczenia wywłaszczeniowego, co do którego nie zbadano czy posiada on walor ostateczności. Na brak tego waloru wskazywać znajdujący się w aktach sprawy dokument z dnia 11 grudnia 1953 roku oraz dokument zatytułowany "Postanowienie" odwołujących się małżonków L. Ponownie prowadząc postępowanie organ administracji winien ocenić, czy postępowanie prowadzone było w stosunku do orzeczenie mającego walor ostateczności, w szczególności odniesie się do znajdującego się w aktach odwołania J. i W. L z dnia [...] grudnia 1953 r.

Ponadto obowiązkiem organu jest odniesienie się do zarzutu podnoszonego przez stronę w trakcie postępowania administracyjnego, a dotyczącego przyznania nieruchomości zamiennej. Zdaniem Sądu są to naruszenia przepisów postępowania tj. 7, 77, 80 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Ponownie przeprowadzając postępowanie organ administracji zbada wskazane wyżej okoliczności i oceni je w kontekście przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.