Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 932/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 271 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 148  par 1, art.150 par 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 932/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 grudnia 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędzia: WSA Grażyna Firek, Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Protokolant: st. ref. Justyna Owczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2013 r., sprawy ze skargi K.F., o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tut. Sądu, z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 1610/12 w sprawie ze skargi K. F. na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31, lipca 2012 r. Nr [...] do [...] , [...] do [...], - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał w dniu 6 grudnia 2011 r. decyzje o nr [...] i [...], którymi określił K.F. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 i 2007 roku.

Przedmiotowe decyzje zostały przesłane za pośrednictwem urzędu pocztowego na adres zamieszkania podatnika będący jednocześnie, jak wynika z danych rejestracyjnych, adresem prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, tj. ul. D.,. Decyzje te zostały doręczone w trybie zastępczym wynikającym z art. 150 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., póz. 749) w dniu 23 grudnia 2011 r. Termin do wniesienia odwołań w tym przypadku, z uwagi na przypadające w piątek 6 stycznia 2012 r. święto, upływał z dniem 9 stycznia 2012 r.

W dniu 14 marca 2012 r. wpłynęły do Urzędu Kontroli Skarbowej pisma, w których pełnomocnik podatnika wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 6 grudnia 2011 r. nr [...] i nr [...].

Postanowieniem z dnia 31 lipca 2012 r. nr [...] do [...] Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji. Natomiast postanowieniem z tej samej daty nr [...] do [...]Dyrektor Izby Skarbowej odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania .

W uzasadnieniu postanowień organ podatkowy wyjaśnił , że w rozpatrywanej sprawie przesyłki zawierające decyzje z dnia 6 grudnia 2011 r. były, jak wynika z informacji zawartych na potwierdzeniach odbioru, dwukrotnie awizowane - w dniu 9 i 16 grudnia 2011 r. Zawiadomienia o fakcie pozostawienia przesyłek na okres 14 dni w Urzędzie Pocztowym, z uwagi na niemożność doręczenia przesyłek adresatowi bądź pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi czy dozorcy, doręczyciel umieścił w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W dniu 27 grudnia 2011 r. przesyłki zostały zwrócone do Urzędu Kontroli Skarbowej z uwagi na to, że nie podjęto ich w terminie.

Wobec kwestionowania przez podatnika prawidłowości i skuteczności doręczenia zastępczego przedmiotowych przesyłek, Dyrektor Izby Skarbowej - stwierdziwszy w oparciu o akta sprawy, iż doręczyciel umieszczał awiza dotyczące przesyłek kierowanych do K.F. przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej na adres: ul. D., naprzemiennie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata - wystąpił do Biura Zarządzania Ryzykiem i Zgodnością Poczty Polskiej SA, o wyjaśnienie powodów takiego postępowania doręczyciela.

W odpowiedzi Poczta Polska SA pismem znak: [...] z dnia 12 lipca 2012 r. poinformowała, że pozostawianie zawiadomień na awizowane przesyłki polecone nadawane pod adresem K.F. ul. D. w oddawczej skrzynce pocztowej lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję spowodowane było utrudnionym w tym okresie dostępem do oddawczych skrzynek pocztowych. Zgodnie z wyjaśnieniami listonosza, brama wejściowa do kamienicy jest zamknięta. Aby wejść na posesję, gdzie znajdują się skrzynki oddawcze, listonosz korzysta z domofonu. W kamienicy od czerwca do grudnia 2011 r. zamieszkiwało tylko dwóch lokatorów. W sytuacji braku odzewu na domofon i braku możliwości wejścia do kamienicy w celu podjęcia próby doręczenia oraz uzyskania dostępu do skrzynek oddawczych, listonosz pozostawiał zawiadomienia w widocznym miejscu przy wejściu na posesję. W przypadku uzyskania możliwości wejścia do kamienicy, po podjęciu próby doręczenia i stwierdzeniu nieobecności adresata oraz braku możliwości doręczenia przesyłki za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, listonosz zawiadomienia pozostawiał w oddawczej skrzynce pocztowej. W zakończeniu pisma dodano, że w kwietniu 2012 r. K.F. zamontował skrzynkę na bramie wejściowej do kamienicy i poinformował listonosza, że jest to obecnie skrzynka do doręczania korespondencji adresowanej do niego.

Wobec tego przedstawione przez K.F. argumenty w ocenie organu nie uprawdopodobniają braku winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania. W świetle dokonanych w przedmiotowej sprawie ustaleń, za błędne należy uznać stanowisko, iż nie jest prawidłowe pozostawienie powiadomienia o przesyłce w widocznym miejscu przy wejściu na posesję. Zauważono bowiem , że zgodnie przepisami Prawa pocztowego i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 września 2003 r., dla wypełnienia obowiązku wynikającego z art. 37 nie wystarczy samo zamontowanie skrzynki oddawczej, musi być ona zamontowana w miejscu dostępnym dla operatora. Umieszczenie skrzynki oddawczej za zamkniętymi drzwiami kamienicy nie spełnia tego warunku. Nie może zatem skutecznie podważać prawidłowości zamieszczenia powiadomień na drzwiach kamienicy. Z przepisu art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej wyraźnie zresztą wynika, że w razie braku możliwości pozostawienia zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej, a nie w razie braku tej skrzynki, zawiadomienie umieszcza się w widocznym miejscu przy wejściu na posesję. Uznać zatem należy, że przedmiotowe decyzje zostały skutecznie doręczone w trybie zastępczym wynikającym z art. 150 § 1 pkt 1 i § 2 Ordynacji podatkowej w dniu 23 grudnia 2011 r.

Na te rozstrzygnięcie zostały wniesione skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania:

-art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez niewłaściwe przyjęcie miejsca zawiadomienia o pozostawieniu pisma procesowego,

-art. 162 §1 Ordynacji podatkowej, przez błędne przyjęcie, że Skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie nastąpiło bez jego winy,

-art. 180 §1 Ordynacji podatkowej, przez nie przyjęcie jako dowodu istnienia pod adresem zamieszkania Skarżącego oddawczej skrzynki pocztowej.

W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonych postanowieniach .

Na rozprawie w dniu 4 stycznia 2013 r. Sąd postanowił połączyć sprawy o sygn. akt I SA/Kr 1610/12 i I SA/Kr 1611/12 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je pod sygn. akt I SA 1610/12.

Na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2013 r. nie stawił się pełnomocnik Skarżącego a Sąd uznał , że pełnomocnik został prawidłowo zawiadomiony w trybie tzw. doręczenia zastępczego .

Wyrokiem z dnia 5 kwietnia sygn. akt i SA/Kr 1610/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę oddalił.

W dniu 5 czerwca 2013 r. została złożona do tut. Sądu skarga o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem. Wyrokowi zarzucono , że został on wydany w sytuacji gdy prawidłowo umocowany pełnomocnik skarżącego nie brał udziału w postępowaniu bez swej winy. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono , że w dniu rozprawy i wydania wyroku nie brał udziału prawidłowo umocowany pełnomocnik skarżącego. Sytuacja ta miała miejsce w związku z pobytem pełnomocnika na leczeniu w szpitalu. Pobyt ten trwał nieprzerwanie od dnia 28 lutego 2013 r. do dnia 5 kwietnia 2013 r.

W związku z chorobą i pobytem w szpitalu pełnomocnik skarżącego ustanowił pełnomocnika do odbioru korespondencji na placówce pocztowej nr [...] K. w osobie M.S.. W dniu 28 marca 2013 r. M.S. zgłosiła się wraz z zawiadomieniem po odbiór przesyłek poleconych. Poprzez błąd, niedopatrzenie pracownika poczty urząd wydał zgodnie z wezwaniem trzy przesyłki polecone, jednak nie przekazał przesyłki oznaczonej numerem [...] zgodnie z zawiadomieniem poczty, które to było zawiadomieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o terminie rozprawy. Następnie Urząd Pocztowy dokonał zwrotu przesyłki oznaczonej numerem [...] (akta/karta nr 67) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. WSA w Krakowie przyjął, iż przesyłka została prawidłowo doręczona. W dniu 5 kwietnia 2013 r. odbyła się rozprawa na której skarżący bez swojej winy nie był prawidłowo reprezentowany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Sąd uznając trafność twierdzeń Skarżącego co do zaistnienia podstaw do wznowienia postępowania sądowego w tej sprawie - w oparciu o art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) powoływana dalej jako p.p.s.a. - postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 11.12. 2013 r. w sprawie sygn. akt ISA/Kr 932/13 postanowił wznowić postępowanie sądowe zakończone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia z dnia 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt i SA/Kr 1610/12 .

Badając dopuszczalność skargi o wznowienie tego postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie 5 kwietnia 2013r. ., wydanym w sprawie o sygn. akt i SA/Kr 1610/12 Sąd uznał, iż zasługuje ona na uwzględnienie. Stosownie do art. 271 pkt 2 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności m.in. w przypadku, gdy strona na skutek naruszenia przepisów prawa pozbawiona była możności działania.

Sytuacja taka wystąpiła w niniejszym postępowaniu, bowiem jak wynika z załączonych do skargi dokumentów Sąd rozpoznający sprawę o sygn. akt I SA/Kr 1610/12 błędnie uznał , że zawiadomienie o rozprawie zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi skarżącego. Zawiadomienie to zostało doręczone w trybie doręczenia zastępczego w trybie art. 73 § 1 i § 4 p.p.s.a. Zawiadomienie o rozprawie o numerze [...] nadanym przez Pocztę Polską , dwukrotnie awizowane pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia .

Poczta Polska zawiadomiła natomiast pełnomocnika Skarżącego , że w dniu 14 marca 2013 r. listonosz nie zastał osoby upoważnionej do odbioru trzech przesyłek w tym przesyłki o nr [...]. Tymczasem jak wynika z pisma Poczty Polskiej z dnia 7 czerwca 2013 r., w dniu 28 marca 2013 r. pełnomocnikowi do obioru korespondencji nie wydano tej przesyłki poleconej, wydano natomiast 4 przesyłki polecono w tym dwie pozostałe o których poinformowano pełnomocnika w zawiadomieniu z dnia 14 marca 2013 r.

Pozwala to zatem przyjąć , że rzeczywiście w wyniku omyłki pracownika urzędu pocztowego nie wydano pełnomocnikowi do obioru korespondencji zawiadomienia o rozprawie , naruszając tym samym przepisy o doręczeniach.

Nie można zatem było przyjąć , że pełnomocnik skarżącego został prawidłowo zawiadomiony w trybie doręczenia zastępczego . Tym samym strona skutek naruszenia przepisów prawa pozbawiona była możności działania.

W ocenie Sądu, dochowano również 3 miesięcznego terminu pozwalającego na złożenie skargi o wznowienie tego postępowania sądowego. Jeżeli bowiem Skarga został bowiem złożona w dniu 5 czerwca 2013 r. ( data nadania 3 czerwiec 2013 r. ) czyli przed upływem 3 miesięcy od daty wydania wyroku to tym samym musiał zostać zachowany termin o którym mowa w art. 277 p.p.s.a. -

Jakkolwiek zatem zaistniały przesłanki do wznowienia tego postępowania sądowego z przyczyny nieważności nie oznacza to, że zdarzenie takie musi prowadzić do uchylenia prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Sąd rozpoznaje sprawę na nowo w granicach, jakie określa podstawa wznowienia. Tu nieważność dotknęła całego postępowania sądowego. Podkreślenia wymaga przy tym, iż katalog przewidzianych przez ustawodawcę rozstrzygnięć, które mogłyby zapaść w rozpatrywanej sytuacji, we wznowionym postępowaniu sądowym ustawodawca pomieścił w art. 282 § 2 p.p.s.a.. Stosownie do tego przepisu ponowne rozpoznanie sprawy w wyniku wznowienia postępowania Sąd może zakończyć orzeczeniem oddalającym skargę o wznowienie postępowania, zmieniającym zaskarżone orzeczenie, uchylającym zaskarżone orzeczenie i odrzucającym skargę bądź uchylającym zaskarżone orzeczenie i umarzającym postępowanie. Przy czym, jak przyjmuje się w doktrynie, zmiana zaskarżonego wyroku powinna mieć miejsce wówczas, gdy w efekcie ponownego rozpoznania sprawy zaskarżone orzeczenie okaże się merytorycznie nieprawidłowe.

Oddalenie skargi o wznowienie postępowania powinno natomiast nastąpić wówczas, gdy mimo wystąpienia przesłanki nieważności postępowania, wznowienie postępowania jest bezzasadne lub stwierdzona przyczyna restytucyjna lub nieważnościowa nie miała wpływu na treść uprzednio wydanego orzeczenia.

Jeśli zatem Sąd rozpatrujący skargę o wznowienie oceni, tak jak w niniejszej sprawie, że wyrok którego dotyczy skarga o wznowienie z przyczyny nieważności, jakkolwiek został wydany bez udziału strony , jest jednak merytorycznie prawidłowy - oddala skargę o wznowienie. U podstaw orzeczenia tej treści leży bowiem ocena, że wskazane uchybienie nie miało wpływu na treść kwestionowanego we wznowionym postępowaniu sądowym wyroku. Stanowisko takie akceptowane jest przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w jednym z wyroków stwierdził, iż podjęcie orzeczenia o oddaleniu skargi o wznowienie postępowania (art. 282 § 2 p.p.s.a.) możliwe jest także wtedy, gdy mimo wystąpienia przesłanki nieważności postępowania z art. 271 pkt 1 p.p.s.a., ponowne rozpoznanie sprawy ze skargi doprowadzi do konstatacji, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie (por. wyrok z dnia 19.01.2010 r., sygn. akt II OSK 1770/09 - LEX nr 597375). Jak uprzednio zaznaczono, stanowisko to wraz z argumentacją za nim przemawiającą, podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę.

Przechodząc zatem we wznowionym postępowaniu sądowym do merytorycznego rozpoznania sprawy należy wskazać, że przedmiotem zaskarżenia do Sądu Administracyjnego były postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie uchybienie terminu do wniesienia odwołania oraz odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania .

Istota sporu w kontrolowanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy prawidłowo doręczono decyzję wymiarowe z dnia 6 grudnia 2011 r. oraz czy w ramach postępowania o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji zostały przez stronę skarżącą uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminu, czy też – jak twierdzą organy – nie została wykazana ta przesłanka rozumiana jako niemożność przypisania stronie choćby lekkiego niedbalstwa w prowadzeniu własnych spraw.

Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być jednak poprzedzone wyjaśnieniem kwestii uznanej przez Skarżącego za pierwszoplanową, a mianowicie tego, czy decyzje wymiarowe Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 6 grudnia 2011 r. . (a zatem te, której dotyczy wniosek o przywrócenie terminu) zostały prawidłowo doręczone. Każda ze stron sporu upatruje przy tym innych skutków prawnych takiej ewentualnej nieprawidłowości w doręczeniu: Skarżący wiąże to z oczywistymi podstawami usprawiedliwiającymi przywrócenie terminu, organ natomiast wskazuje na bezprzedmiotowość wniosku o przywrócenie terminu, który – w sytuacji nieprawidłowego doręczenia – w ogóle nie rozpocząłby swego biegu.

W ocenie Sądu wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia zarzucanego w skardze art. 150 § 2 O.p. przy doręczeniu decyzji z dnia 6 grudnia 2011 r. Nie jest bowiem okolicznością istotną dla prawidłowości doręczenia , że adres " ul. D" nie jest w ewidencji działalności gospodarczej wpisany jako adres zakładu głównego ( Siedziby ) prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej osobom fizycznym pisma doręcza się w ich mieszkaniu lub miejscu pracy.

Z przedłożonego zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 13.07.2010 r. wynika , że adres "" ul.D" jest adresem zamieszkania podatnika . Również trakcie postępowania podatkowego w piśmie z dnia 12 listopada 2010 r. podatnik posługiwał się adresem " ul. D." ( K. 290 ) Ten sam adres jako adres zamieszkania został wskazany pełnomocnictwie udzielonym Z.S. , którego to odpis doleczono do akt podatkowych. Również ten adres został wskazany w skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego .

Zatem zarzut że decyzje z dnia 6 grudnia 2011 r, zostały skierowane na nieprawidłowy adres należy uznać za bezzasadny. Jednocześnie należy zauważyć , że organ podatkowy nigdy nie twierdził , że adres zamieszkania Skarżącego jest tożsamy z adresem "zakładu głównego (siedziby)" a jedynie – w oparciu o dane rejestracyjne – stwierdził , że adres ten jest miejscem zamieszkania i jednocześnie miejscem prowadzenia działalności gospodarczej .

Równie z nie można zgodzić się z argumentacją Skarżącego , że pozostawienie zawiadomienia o przesyłce poleconej w innym miejscu niż pocztowa skrzynka oddawcza było nieprawidłowe .

Zgodnie z art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.

Zgodzić się zatem należy ze Skarżącym , że zawiadomienie w pierwszej kolejności należy zostawić w oddawczej skrzynce odbiorczej . Nie jest to jednak obowiązek bezwzględny co wynika wprost z analizowanego przepisu . Ustawodawca dopuszcza bowiem pozostawienie w innym miejscu zawiadomienia jeżeli pozostawienie w oddawczej skrzynce jest niemożliwe. Organ podatkowy wykazał , że w niniejszej sprawie mieliśmy do czynienia z tym drugim przypadkiem a mianowicie pozostawianie zawiadomień na awizowane przesyłki polecone nadawane pod adresem K. F. ul. D. w oddawczej skrzynce pocztowej lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję spowodowane było utrudnionym w tym okresie dostępem do oddawczych skrzynek pocztowych. Zgodnie z wyjaśnieniami listonosza, brama wejściowa do kamienicy jest zamykana. Ustalenia te zostały dokonane w oparciu o wyjaśnienia Poczty Polskiej , których wiarygodności nie podważono . Znajdują one również potwierdzenie w dokumentacji podatkowej, gdzie podobne zawiadomienia pozostawiano w oddawczej skrzynce pocztowej , bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesje adresata . Potwierdza to stanowisko poczty , że listonosz wchodził na teren posesji gdy miał taką możliwość a gdy wejście na posesję było zamknięte pozostawiał zawiadomienie w widocznym miejscu tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie .

Natomiast podkreślić należy , że obowiązkiem właściciela , wynikającym w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 189 póz. 1159 ze zm.). r., jest zamontowanie skrzynki oddawczej w ogólnie dostępnej części nieruchomości , w której doręczyciel może pozostawić korespondencję. Jeśli właściciel z tego obowiązku się nie wywiązał, nie może skutecznie podważać prawidłowości zamieszczenia powiadomień w widocznym miejscu w wejściu na posesję .

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że dopełniono wszystkich wymogów, jakie były niezbędne do tego, aby doręczenie w trybie zastępczym uznać za właściwe. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje adnotacja, że w dniu 9 grudnia 2011 r. przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym z powodu niemożności doręczenia jej adresatowi lub pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi, którzy podjęliby się oddania jej adresatowi. Jest też informacja, że z powodu niepodjęcia w terminie 7 dni przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 16 grudnia 2011 r.

Prawidłowo zatem Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 6 grudnia 2011 r. zostały doręczone w dniu 23 grudnia 2011 r.

Skoro wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 6 grudnia 2011 r. został złożony w warunkach wskazujących na jego uchybienie, co prawidłowo ocenił Dyrektor Izby Skarbowej , aktualną staje się ocena prawidłowości stanowiska organu w zakresie stwierdzenia winy strony w uchybieniu terminu.

Podkreślić należy, że kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. O braku winy w niedopełnieniu czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że było to niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że od strony postępowania można oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw, a jakiekolwiek niedbalstwo strony dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 grudnia 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 1781/99; z dnia 13 czerwca 2000 r., sygn. akt V SA 2320/01). W tym zakresie skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd, iż przywrócenie terminu jest niemożliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Takie rozumienie pojęcia winy w uchybieniu terminu prawidłowo przyjął także Dyrektor Izby w zaskarżonym postanowieniu.

Przenosząc powyższe poglądy na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że zasadnie Dyrektor Izby Skarbowej , rozpatrując zgłoszony wniosek w aspekcie wymogów wymienionych w przepisie art. 162 O.p., stwierdził, że określone przez stronę skarżącą przyczyny uchybienia nie uprawdopodobniają braku jej winy.

Podnoszone przez Skarżącego zarzuty koncertowały się głównie wokół prawidłowości doręczenia zastępczego decyzji z 6 grudnia 2011 r. Zaznaczyć natomiast należy, że na stronie ciążył obowiązek zapewnienia takiej organizacji prowadzonej przez siebie działalności, która umożliwiałaby odpowiednią obsługę pozwalającą na zapewnienie prawidłowego doręczenie korespondencji. Jak wynika z akt sprawy, przed doręczeniem decyzji wymiarowych Strona wiedziała o toczącym się postępowaniu , wielokrotnie na ten temat rozmawiała telefonicznie z osoba prowadzącą postępowania jak i skierowała pismo do organu. W tej sytuacji fakt doręczania stronie korespondencji organów podatkowych nie powinien stanowić dla niej okoliczności nagłej i nieprzewidywalnej, czego wymaga art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej. Wiedza o toczącym się postępowaniu podatkowym powinna skłonić Skarżącego do podjęcia wszelkich możliwych działań zabezpieczających Go przed ewentualnie niekorzystnymi następstwami czynności organów podatkowych, w szczególności do ewentualnego umieszczenia oddawczej skrzynki pocztowej w miejscu ogólnie dostępnym. Z uzyskanych z Poczty Polskiej S.A. informacji wynika również, że Skarżący dopiero w kwietniu 2012 r. zamontował skrzynkę na bramie wejściowej do kamienicy co jedynie potwierdza ustalenia organów , że wcześniej skrzynka pocztowa nie był zamontowana w miejscu ogólnodostępnym .

Nie wykazano przy tym, że takie działanie wcześniej było niemożliwe lub nadzwyczaj utrudnione, a przez to – że były to przeszkody trudne do przezwyciężenia.

Należy w tym miejscu podkreślić, na co wielokrotnie zwracano uwagę w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że ciężar uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu spoczywa na wnioskodawcy. Zatem to osoba zainteresowana przywróceniem terminu winna uwiarygodnić zaistnienie niezależnej od niej przeszkody do dochowaniu terminu. Nadto z uwagi na wyjątkowy charakter omawianej instytucji procesowej do przywrócenia terminu winno dochodzić jedynie w takiej sytuacji, gdy strona w sposób przekonujący, stosowną argumentacją uprawdopodobni brak swej winy.

Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie nie zostało wykazane przez stronę uprawdopodobnienie braku zawinienia w uchybieniu terminu. Wbrew bowiem zarzutom skargi, przedstawione we wniosku okoliczności nie mogły dowodzić braku winy skarżącej lecz przeciwnie, świadczyły o braku należytej staranności w prowadzeniu swych spraw.

Z przedstawionych powyżej przyczyn faktycznych i prawnych Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a i na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił