Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 684/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska – Przewłoka (spr.) Asesor WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] lutego 2006r. nr [...] w przedmiocie wydania koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż wód leczniczych oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] października 2004 r. Minister Środowiska działając na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807), art. 15 ust. 1 pkt 1 i art. 16 ust. 1, art. 85 i art. 105 a ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96 ze zm.), art. 104 k.p.a. udzielił koncesji nr [...] Zakładowi Produkcyjno-Handlowo-Usługowemu I. K. S., J. S. spółka jawna w K. na poszukiwanie i rozpoznanie złoża wód leczniczych na terenie miejscowości 1 gmina M. i 2 gmina P. woj. m.

Organ koncesyjny wskazał, iż celem projektowanych prac jest poszukiwanie, rozpoznanie i udokumentowanie zasobów eksploatacyjnych wód leczniczych, przeznaczonych w przyszłości do butelkowania. Zamierzone prace geologiczne obejmują wykonanie trzech otworów poszukiwawczo-rozpoznawczych do głębokości 200 m oraz wykonanie badań i obserwacji hydrogeologicznych w celu ustalenia zasobów eksploatacyjnych ujętych wód zgodnie z załączonym projektem tych prac. Zgodnie z koncesją jeden z otworów Z – 3 mógł być wykonany w 2, gmina P.Z., a 2 odwierty w 1, gmina M.

W uzasadnieniu powyższej decyzji podniesiono, że Burmistrz Miasta i Gminy Uzdrowiskowej M. zaopiniował wniosek pozytywnie. Burmistrz Miasta i Gminy Uzdrowiskowej P. za zwrotnym poświadczeniem odbioru otrzymał wniosek i projekt rozstrzygnięcia i nie przedstawił swojego stanowiska w terminie określonym w art. 105 a ust. 1 powołanej ustawy. Negatywna opinia w formie postanowienia z dnia [...] września 2004 r. wpłynęła do organu w dniu [...] września 2004 r. Organ koncesyjny uznał zatem, iż rozstrzygnięcie w przedłożonym brzmieniu zostało przyjęte. M. Sp. z o.o. z siedzibą w 2, skarżąca w niniejszej sprawie wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem w/w koncesji.

Zdaniem spółki jest ona stroną w postępowaniu w przedmiocie udzielenia koncesji, gdyż na terenie objętym koncesją, w szczególności w 2 w gminie P.Z., wykonała i eksploatuje otwory hydrogeologiczne Z -1 do Z – 4, z których zwykła woda podziemna jest wydobywana do produkcji wód mineralnych, na podstawie pozwoleń wodnoprawnych wydanych przez Starostę N. Pojawienie się na tym samym terytorium nowego podmiotu mającego wykonywać prace mogące mieć wpływ na działalność spółki M. skutkuje tym, iż w toczącym się postępowaniu spółka ta ma interes prawny. Spółka zarzuciła naruszenie reguł procedury administracyjnej i nadto podniosła, że wykaz miejscowości, w których znajdują się wody lecznicze określa w sposób wyłączny § 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2001 r. w sprawie złóż wód podziemnych zaliczonych do solanek, wód leczniczych i termalnych oraz złóż innych kopalin leczniczych, a także zaliczenia kopalin pospolitych z określonych złóż lub jednostek geologicznych do kopalin podstawowych. W wykazie tym nie znajduje się miejscowość 2 w gminie P.Z., a wyłącznie uzdrowisko P.Z. Tym samym w świetle systematyki oraz szczegółowości wykazu wód zawartych w powołanym Rozporządzeniu, należy uznać że na terenie miejscowości 2 nie występują wody lecznicze. Zatem nie ma w jej ocenie możliwości udzielenia koncesji na poszukiwanie i rozpoznanie złóż wód leczniczych na terenie miejscowości 2. W tej więc części koncesja jest nieważna, gdyż skutecznie mogła zostać tylko udzielona na teren miejscowości 1, która to miejscowość jest wymieniona w ww. Rozporządzeniu (§ 2 pkt 60).

Zdaniem spółki nie jest możliwe w obecnym stanie sprawy wydanie koncesji na poszukiwanie i rozpoznanie złoża wód leczniczych dla miejscowości położonej na terenie gminy P., albowiem gmina o tej nazwie nie występuje na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z § 2 pkt 35 Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2001 r. w sprawie złóż wód podziemnych zaliczonych do solanek, wód leczniczych i termalnych oraz złóż innych kopalin leczniczych, a także zaliczenia kopalin pospolitych z określonych złóż lub jednostek geologicznych do kopalin podstawowych, do wód leczniczych zalicza się wody ze złoża w uzdrowisku P.Z., w województwie m. Z powyższego wynika, że wody lecznicze znajdują się na terenie gminy P.Z, a nie P. Taki stan prawny potwierdza § 3 pkt 1 a) Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 września 2001 r. w sprawie ustalenia granic oraz zmiany nazw i siedzib władz niektórych gmin i miast. (Dz. U. z 2001, nr 116, poz. 1241), zgodnie z którym zmienia się nazwy i siedziby władz gmin między innymi w województwie [...], w powiecie [...], w tym z gminy P. z siedzibą władz w P. na P.Z. z siedzibą władz w P.Z. Prawidłowa nazwa gminy na terenie, której znajduje się miejscowość 2 to P.Z., a nie P. jak w zaskarżonej koncesji. Ten błąd organu l-instancji już sam w sobie powoduje, że zaskarżona decyzja winna być uchylona, wskazuje na konieczność uchylenia decyzji, bo wydaje się niemożliwym, aby w obrocie prawnym funkcjonowała koncesja, która nie nadaje się do wykonania, albowiem dotyczy gminy, która w znaczeniu prawnym nie istnieje. M. Sp. z o.o. podniosła również, że przedmiotowa koncesja może wywierać negatywne skutki na prowadzoną przez nią działalność gospodarczą. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został uzupełniony przez M. Sp. z o.o. pismem z dnia [...] listopada 2004 r. przy którym przesłano kserokopie pozwoleń wodnoprawnych na pobór wód podziemnych w 2.

Decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. Minister Środowiska na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze z uwagi na to, iż M. Sp. z o.o. nie ma, zdaniem organu koncesyjnego, interesu prawnego w postępowaniu w sprawie udzielenia koncesji na poszukiwanie i rozpoznanie złoża wód leczniczych i z tego też względu nie jest stroną tego postępowania.

W/w spółka wniosła skargę na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wyrokiem z dnia 7 lipca 2005 r. sygn. akt VISA/Wa 124/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] listopada 2004 r. stwierdzając, że nie podlega ona wykonaniu i zasądzając od Ministra Środowiska na rzecz skarżącej spółki 1.255 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zdaniem Sądu co podniesiono w uzasadnieniu w/w wyroku nie można obiektywnie stwierdzić, że decyzja koncesyjna w/w organu z dnia [...] października 2004 r., będąca przedmiotem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez skarżącą, nie dotyczy sfery jej praw i obowiązków, bez odniesienia się do podnoszonych przez M. Sp. z o.o. zarzutów.

Pojęcie interesu prawnego rozumiane winno być jako obiektywna, czyli rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Skoro zatem skarżąca spółka wywodzi swój interes prawny z realnej - w jej ocenie - obawy poniesienia szkody poprzez eksploatowanie przez spółkę Zakład Produkcyjno-Handlowo-Usługowy I. spółka jawna wody leczniczej z odwiertu umiejscowionego w tym samym regionie hydrogeologicznym, co odwierty skarżącej, to Minister Środowiska nie może odmawiać jej przymiotu strony.

W ocenie Sądu realna możliwość wyrządzenia stronie skarżącej szkody, w wyniku realizacji decyzji koncesyjnej, w pełni uzasadnia przyznanie skarżącej spółce możliwości wyrażenia swojego stanowiska w postępowaniu administracyjnym, w tym możliwość zgłoszenia stosownych wniosków dowodowych potwierdzających jej tezy, rolą zaś Ministra Środowiska jest ewentualne wykazanie, w toku postępowania odwoławczego, całkowitej bezzasadności stawianych przez spółkę M. Sp. z o.o. zarzutów.

Decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. podjętą na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., Minister Środowiska utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] października 2004 r. o udzielenie koncesji Nr [...] na rzecz Zakładu Produkcyjno-Handlowo-Usługowego I. K. S., J. S. spółka jawna.

W uzasadnieniu decyzji organ koncesyjny podniósł, że pismem z dnia [...] października 2005 r. M. Sp. z o.o. wystąpiła z wnioskiem o przedłużenie terminu postępowania do dnia [...] października 2005 r., uzasadniając swój wniosek koniecznością przeprowadzenia analizy materiałów przekazanych Spółce w dniu [...] października przez firmę I. Sp. z o.o., a następnie w piśmie z dnia [...] października 2005 r., zgłosiła wniosek o powołanie biegłego z zakresu geologii w celu ustalenia zakresu szkody rzekomo wyrządzonej jej na skutek wykonania otworu wiertniczego, którego wykonanie przewidziano w koncesji Ministra Środowiska.

Przychylając się do wniosku o powołanie biegłego z zakresu geologii, organ koncesyjny pismem z dnia [...] października 2005 r. wystąpił do Spółki M. o przekazanie dokumentacji hydrogeologicznej oraz wyników badań i obserwacji dla ujęć wód podziemnych wykorzystywanych przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od otrzymania zawiadomienia.

Prezes Zarządu Spółki M. poinformował organ, iż o udostępnienie dokumentacji hydrogeologicznej dotyczącej jego ujęć, organ może zwrócić się do Centralnego Archiwum Geologicznego w Warszawie i nie przedstawił żadnych dokumentów umożliwiających opracowanie opinii biegłego.

Kolejne żądanie organu o przedłożenie dokumentów niezbędnych do opracowania postulowanej przez wnioskodawcę ekspertyzy pozostało bez odpowiedzi.

Przedsiębiorca, któremu udzielono koncesji tj.: Zakład Produkcyjno-Handlowo-Usługowy I. K. S., J. S. spółka jawna przedłożył w dniu [...] września 2005 r. do organu koncesyjnego sprawozdanie z prac poszukiwawczo-rozpoznawczych wykonanych w 1 gm. M. i w 2, gm. P.Z., w ramach koncesji nr [...] z dnia [...] października 2004 r. Przedsiębiorca poinformował organ koncesyjny, iż otwór Z-3, którego wykonanie zdaniem Spółki M. stanowiło istotne zagrożenie dla jego działalności gospodarczej, projektowany był do 200 m, a odwiercony został w maju 2005 r. tylko do 60 m i z uwagi na stały wzrost mineralizacji wody i specyficzny typ chemiczny ujętej wody leczniczej, prace geologiczne zostały zakończone już na głębokości 60 m, a otwór zabezpieczony.

Spółka M. nie zgłosiła żadnych zastrzeżeń w toku wykonywanych prac geologicznych, co oznacza iż nie zaobserwowała negatywnego wpływu prowadzonych prac wiertniczych na wykorzystywane przez siebie ujęcia wód podziemnych.

Odnosząc się do zarzutu, iż złoże w 2 nie zostało zaliczone do złóż leczniczych rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2001 r. w sprawie złóż wód podziemnych zaliczonych do solanek, wód leczniczych i termalnych oraz złóż innych kopalin leczniczych, a także zaliczenia kopalin pospolitych z określonych złóż lub jednostek geologicznych do kopalin podstawowych, a zatem nie było uzasadnienia dla udzielenia koncesji, organ koncesyjny podniósł, że uznanie tego poglądu nie wykluczyłoby możliwości poszukiwania i rozpoznania zwykłych wód podziemnych w 2 przez Zakład Produkcyjno-Handlowo-Usługowy I. na podstawie decyzji właściwego organu administracji geologicznej zatwierdzającej projekt prac geologicznych. W toku postępowania koncesyjnego z wniosku Zakładu Produkcyjno-Handlowo-Usługowego I. organ koncesyjny uznał że, skoro projektowane prace geologiczne przez tego przedsiębiorcę w miejscowościach: 1 i 2 miały na celu ujęcie wód o typach chemicznych występujących w złożach wód leczniczych M. i P.Z., to decyzją upoważniającą do realizacji zaprojektowanych prac winna być jedna decyzja, to znaczy koncesja Ministra Środowiska.

Za takim rozstrzygnięciem przemawiało, w ocenie organu to, że wody lecznicze są specyficznym rodzajem kopalin, dla których granice występowania złoża nie zostały ściśle wyznaczone, a projektowany otwór Z-3 w 2 mógł stanowić cenne źródło informacji o rozprzestrzenieniu złóż wód leczniczych w tym rejonie.

Podkreślono przy tym, że udzielona koncesja upoważniła firmę I. do poszukiwania i rozpoznania kopaliny, którą są wody lecznicze, a nie do wydobywania tych wód, to znaczy do realizacji prac geologicznych, obejmujących odwiercenie otworów i wykonania w nich badań hydrogeologicznych, umożliwiających ustalenie składu fizyczno-chemicznego ujętych wód leczniczych oraz wielkości zasobów eksploatacyjnych tych wód dla danego otworu wiertniczego.

Wyniki prac geologicznych zgodnie z ustawą Prawo geologiczne i górnicze winny być przedstawione w dokumentacji hydrogeologicznej ustalającej zasoby eksploatacyjne wód leczniczych. Opracowaną dokumentację inwestor przedkłada do przyjęcia właściwemu organowi administracji geologicznej i dopiero przyjęta bez zastrzeżeń dokumentacja hydrogeologiczna może stanowić podstawę do ubiegania się przez przedsiębiorcę o koncesję na wydobywanie wód leczniczych otworami, dla których ustalono zasoby w przyjętej dokumentacji.

Ewentualny wniosek o udzielenie koncesji na wydobywanie wód leczniczych udokumentowanymi otworami wiertniczymi wymagałby przeprowadzenia odrębnego postępowania administracyjnego.

Istotne znaczenie w sprawie ma nadto fakt, iż Spółka M. korzysta z wód podziemnych na podstawie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego przez Starostę N. w oparciu o przepisy ustawy - Prawo wodne. Pozwolenie wodnoprawne i koncesja na poszukiwanie, rozpoznawanie kopaliny stanowią odrębne uprawnienia, nadto określone w przepisach różnych ustaw i kształtujące prawa w odniesieniu do różnych pod względem prawnym elementów środowiska, uprawniają one do odmiennych rodzajów działalności (pozwolenie wodnoprawne - do korzystania z wód podziemnych, a koncesja - do poszukiwania i rozpoznawania kopalin).

Organ koncesyjny udzielając przedsiębiorcy koncesji na poszukiwanie i rozpoznanie wód leczniczych w 1 i 2, kierował się przede wszystkim odpowiedzialnością za racjonalne gospodarowanie w tym rejonie, szczególnym rodzajem wód podziemnych, które z uwagi na ich walory wynikające z mineralizacji, właściwości fizycznych i chemicznych, ilości i warunków ich występowania w odróżnieniu od zwykłych wód podziemnych są zaliczone ustawą Prawo geologiczne i górnicze do kopalin.

Pomimo, iż organ koncesyjny opierając się na posiadanych przez siebie dokumentach ocenił, że projektowane prace geologiczne objęte koncesją nie będą miały negatywnego wpływu na działalność gospodarczą prowadzoną przez M. Sp. z o.o., organ koncesyjny zaakceptował wniosek Spółki o powołanie niezależnego eksperta w sprawie oraz o przedłużenie terminu zakończenia postępowania odwoławczego. W toku postępowania administracyjnego M. Sp. z o.o. nie przedłożyła jednak żadnych dokumentów podważających zasadność udzielonej koncesji na poszukiwanie i rozpoznanie kopalin, a także uniemożliwiła wykonanie postulowanej przez siebie opinii eksperta, gdyż nie udostępniła organowi koncesyjnemu danych niezbędnych do opracowania ekspertyzy, a dotyczących między innymi: wielkości poboru wód podziemnych, składu fizyczno-chemicznego wydobywanych wód oraz rzędnych zwierciadła dynamicznego wody w otworach wykorzystywanych przez tę Spółkę.

W skardze na tą decyzję M. Sp. z o.o. wniosła o jej uchylenie i orzeczenie o zwrocie kosztów, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych na rzecz skarżącego od organu, który wydał zaskarżone postanowienie.

Zdaniem skarżącej organ błędnie uznał, iż nie doszło do wyrządzenia szkody skarżącej na skutek wykonania otworu wiertniczego, którego wykonanie przewidziano w koncesji organu. Takie twierdzenie organu jest wynikiem braku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i tym samym dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego co stanowi naruszenie przepisów art. 7 i 77 k.p.a. Organ również błędnie przyjął, iż istniała podstawa do udzielenia koncesji pomimo braku zaliczenia złoża w 2 do złóż leczniczych rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2001 r. w sprawie złóż wód podziemnych zaliczonych do solanek, wód leczniczych i termalnych oraz złóż innych kopalin podstawowych naruszając tym samym § 2 ww. Rozporządzenia.

Nadto w uzasadnieniu skargi podniesiono, iż organ przychylił się do wniosku skarżącego w przedmiocie powołania biegłego i przyznał tym samym, iż dla wykazania powyższej okoliczności wymagana jest wiedza specjalistyczna, i że nie może w tym zakresie dokonać samodzielnych, a przede wszystkim właściwych i dokładnych ustaleń, ale ekspertyza nie została opracowana i zaskarżona decyzja została wydana na podstawie ustaleń organu mimo, że skarżąca wykazała iż dokumentacja hydrologiczna dotycząca jego ujęć, potrzebna do wydania opinii jest dostępna w Centralnym Archiwum Geologicznym w Warszawie.

Na organie spoczywał jednak obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego tj. rzetelnego i jednoznacznego ustalenia czy istnieje zagrożenie szkodą na skutek wykonania otworu wiertniczego, którego wykonanie przewidziano w koncesji i brak jest podstaw do zarzucenia skarżącemu braku aktywności w postępowaniu.

Zarzucono nadto, iż organ swoje ustalenia opiera jedynie na przedstawionym przez koncesjonariusza sprawozdaniu z prac poszukiwawczo - rozpoznawczych, wykonanych w 1 gm. M. i w 2, gm. P.Z., w ramach koncesji nr [...]. Ze sprawozdania wynika, iż otwór Z-3 projektowany do 200 m, odwiercony został tylko do 60 m. Organ powołując się na sprawozdanie koncesjonariusza nie uzasadnia na jakiej podstawie dochodzi do wniosku, że dokonanie otworu wiertniczego nie ma ujemnego wpływu na wykorzystywane przez skarżącego ujęcia wód podziemnych. Nieuprawnionym i nieuzasadnionym jest także w ocenie skarżącej wnioskowanie organu, że skoro skarżący nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń w toku wykonywanych przez koncesjonariusza prac geologicznych to oznacza, że nie zaobserwował negatywnego wpływu prowadzonych prac wiertniczych na wykorzystywane przez siebie ujęcia wód podziemnych.

Te twierdzenia pozostają bez poparcia ich wiedzą specjalistyczną i są pozbawione jakiegokolwiek uzasadnienia, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a.

Ustalenia organu w niniejszej sprawie należy zatem uznać za dowolne, bowiem rozstrzygnięcie sprawy zostało oparte na niekompletnym materiale dowodowym. Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym.

M. Sp. z o.o. także i w skardze odwołała się do powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2001 r. w sprawie złóż wód podziemnych zaliczonych do solanek, wód leczniczych i termalnych oraz złóż innych kopalin leczniczych, a także zaliczenia kopalin pospolitych z określonych złóż lub jednostek geologicznych do kopalin podstawowych, stwierdzając iż w świetle przepisów ww. Rozporządzenia brak jest możliwości udzielenia koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż wód leczniczych na terenie miejscowości 2, bo ta miejscowość nie jest w rozporządzeniu wymieniona.

W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze działalność gospodarcza w zakresie poszukiwania lub rozpoznawania złóż kopalin wymaga koncesji. Na działalność, o której mowa w art. 16 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, a wniosek Zakładu Produkcyjno-Handlowo-Usługowego I. K. S., J. S. spółka jawna dotyczy takiej działalności, koncesji udziela minister właściwy do spraw środowiska w tym przypadku Minister Środowiska i ten organ rozstrzygnął w sprawie w/w wniosku.

Podnieść przy tym należy, iż koncesja jest udzielona na podstawie przepisów powołanej ustawy. Wymogi wniosku zostały określone w art. 20 ustawy prawo geologiczne i górnicze. Art. 22 stanowi, iż koncesja powinna określać rodzaj i sposób prowadzenia działalności objętej koncesją, przestrzeń w granicach, której ma być prowadzona działalność, okres ważności koncesji ze wskazaniem terminu rozpoczęcia działalności oraz inne wymagania dotyczące wykonywania działalności objętej koncesją w szczególności w zakresie bezpieczeństwa powszechnego i ochrony środowiska zaś w stosunku do koncesji udzielanych na poszukiwanie i rozpoznanie złóż kopali koncesja, zgodnie z art. 23 tej ustawy, winna nadto określać cel, zakres, rodzaj i harmonogram prac geologicznych, wymaganą dokładność rozpoznania geologicznego, a powierzchnia terenu, na którym na podstawie koncesji mogą być wykonywane prace nie może przekroczyć 1.200 m2.

Te wymogi decyzja o udzieleniu przedmiotowej koncesji spełnia. W tym zresztą zakresie skarżąca jakichkolwiek zarzutów w skardze ani też we wcześniejszych pismach procesowych nie zgłasza. Wadliwości decyzji dopatruje się w szczególności w tym, że wobec § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2001 r. w sprawie złóż wód podziemnych zaliczonych do solanek, wód leczniczych i termalnych oraz złóż innych kopalin leczniczych, a także zaliczenia kopalin pospolitych z określonych złóż lub jednostek geologicznych do kopalin podstawowych, który nie obejmuje zawartym w nim wykazem miejscowości 2 przyjąć należy, iż w tej miejscowości nie występują wody lecznicze.

Tym samym nie ma możliwości poszukiwania i rozpoznania złóż wód leczniczych w 2. Organ uznał jednak, a tych ustaleń skarżący nie podważa, iż wody lecznicze są specyficznym rodzajem kopalin, dla których granice występowania złoża nie zostały ściśle określone. Z tego też powodu Komisja Dokumentacji Hydrologicznej uznała, iż koncesją powinny być objęte nie tylko złoża w 1 ale także złoża w 2 (leżącym między 1 i P.) jako jedno zadanie geologiczne. Prace geologiczne w 1 i 2, miały bowiem na celu ujęcie wód o typach chemicznych występujących w złożach wód leczniczych M. i P. miejscowościach figurujących w powyższym wykazie. Okoliczności, iż organ koncesją objął nie tylko miejscowość 1 - w tym zakresie skarżący prawidłowości udzielenia koncesji nie kwestionuje, ale również miejscowość 2, nie stanowi zatem o naruszeniu przez organ prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji.

Kolejny, w przekonaniu skarżącego, istotny zarzut skargi koncentruje się na skutkach koncesji dla skarżącej w zakresie projektowanego (i wykonanego w ramach koncesji) otworu Z – 3. Skarżąca twierdzi bowiem w uzasadnieniu zarzutu, iż pojawienie się na tym samym geograficznie terytorium nowego podmiotu mającego wykonywać prace określone w koncesji wywrze dla niej negatywne skutki i wywoła obawę, że działalność zw. z wydobywaniem w 2 (4 otwory hydrologiczne) wody podziemnej do produkcji wód mineralnych będzie prowadzona ze szkodą dla skarżącej.

Podnieść jednak należy, iż z art. 26 powołanej ustawy wynika, iż odmowa udzielenia koncesji może nastąpić, jeżeli zamierzona działalność narusza wymagania ochrony środowiska, w tym związane z racjonalną gospodarką złożami kopalin również w zakresie wydobycia kopalin towarzyszących, bądź uniemożliwia wykorzystanie nieruchomości zgodnie z przeznaczeniem. Powyższy zarzut w istocie nie wiąże się z określonymi w tym przepisie podstawami odmowy udzielenia koncesji.

Podkreślenia wymaga przy tym, iż przedmiotowa koncesja upoważniła spółkę jawną I. jedynie do poszukiwania i rozpoznania kopaliny, a nie do jej wydobywania, a skarżąca korzysta z wód podziemnych na podstawie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego przez Starostę N. tj. odrębnego od koncesji uprawnienia, którego warunki zostały określone w ustawie prawo wodne.

Z ustaleniem zakresu szkody, a niewyjaśnieniem sprawy w tym zakresie skarżąca uzasadnia zarzut niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy i w konsekwencji naruszenia art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., przepisy powołanej ustawy nie wiążą przesłanki do odmowy udzielenia koncesji. Z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2005 r. sygn. akt VISA/Wa 124/05 do którego w tym zakresie i we wniosku o powołanie biegłego odwołuje się skarżąca wynika, iż Sąd rozpoznając skargę na decyzję Ministra o umorzeniu postępowania odwoławczego z uwagi na to, iż nie mając interesu prawnego w postępowaniu koncesyjnym w/w spółka nie ma w tym postępowaniu przymiotu strony, uwzględnił podnoszoną przez skarżącą obawę podniesienia przez nią szkody przez wykonywanie przez spółkę jawną I. prac z koncesji i w konsekwencji uznał, iż jest ona stroną powyższego postępowania. Tak też tylko należy rozumieć stanowisko Sądu wyrażone w końcowym fragmencie uzasadnienia wyroku.

Tym wyrokiem organ, jak i Sąd rozpoznając przedmiotową skargę są związane.

Rozważania i przedstawione przez Sąd stanowisko nie mają charakteru wytycznych dla organu w tym rozumieniu, że jego obowiązkiem jest ustalenie zakresu szkody po stronie skarżącej i wpływu tych ustaleń na rozstrzygnięcie.

W tym zakresie Sąd sprawy bowiem (z uwagi na zakres skargi) nie rozpoznawał, w szczególności zaś nie wdawał się w ocenę decyzji o udzieleniu koncesji i nie wyraził swojego stanowiska co do przesłanek warunkujących jej udzielenie, czy też uzasadniających odmowę udzielenia koncesji.

Podkreślić należy, iż skarżąca złożyła wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu geologii celem ustalenia zakresu szkody wyrządzonej w jej ocenie spółce M. w związku z wykonaniem otworu wiertniczego w ramach w/w koncesji.

Jeżeli nawet ten wniosek został przez organ uwzględniony to obowiązkiem skarżącej było przedstawienie organowi dokumentacji niezbędnej do sporządzenia takiej opinii. Organ do złożenia jej dwukrotnie wzywał w sposób jednoznaczny wskazując jej zakres i zwracając uwagę na to, iż brak dokumentacji uniemożliwi biegłemu sporządzenie opinii. Skarżąca, co przyznał jej pełnomocnik na rozprawie żądanych dokumentów nie przedstawiła. Odstąpienie od sporządzenia opinii nie skutkuje w przedstawionym stanie rzeczy naruszeniem przepisów k.p.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji ani też nie stanowi o naruszeniu przepisów powołanej ustawy.

Należy przy tym podnieść, iż został wyczerpany tryb wymagany art. 16 ust 4 powołanej ustawy. Burmistrz Miasta i Gminy Uzdrowiskowej M. zaopiniował wniosek pozytywnie. Burmistrz Miasta i Gminy Uzdrowiskowej P. w przewidzianym terminie opinii nie przedstawił. W tym zakresie skarżąca też zarzutów nie zgłasza.

Podkreślić należy dodatkowo, iż ze złożonej po terminie przez Burmistrza Miasta i Gminy P.Z. negatywnej opinii nie wynika, by w ocenie opiniującego udzielenie przedmiotowej koncesji było sprzeczne z zasadami racjonalnego gospodarowania w tym rejonie tym rodzajem wód podziemnych, które z uwagi na ich walory wynikające z mineralizacji, właściwości fizycznych i chemicznych ilości i warunków ich występowania w odróżnieniu od zwykłych wód podziemnych (których wydobywaniem w ramach pozwolenia wodnoprawnego skarżąca się zajmuje) są zaliczone powołaną ustawą do kopalin.

Podnoszona przez Burmistrza okoliczność, iż w 2 istnieje już wykonany i eksploatowany przez skarżącą otwór, z którego pozyskiwana jest woda podziemna wykorzystywana do produkcji wody mineralnej i źródlanej w świetle przepisów powołanej ustawy nie czyni udzielenia przedmiotowej koncesji niedopuszczalnym.

W tym stanie rzeczy Sąd stosownie do art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.