Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1552/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 70 par. 1 i 6, art. 199
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 201 par. 1, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 94 poz 1037
law: Ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych.
article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Wasilewska, Sędzia NSA Danuta Oleś (sprawozdawca), Sędzia del. WSA Bartosz Wojciechowski, Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. Sp. z o. o. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 kwietnia 2012 r. sygn. akt III SA/Gl 229/12 w sprawie ze skargi R. Sp. z o. o. w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 15 listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2005 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od R. Sp. z o. o. w L. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 2700zł (słownie: dwa tysiące siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 229/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę R. sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 15 listopada 2011 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r.

Z uzasadnienia powyższego wyroku wynika, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. decyzją z dnia 21 czerwca 2011 r. określił R. sp. z o.o. z siedzibą w Ł. (dalej jako "spółka") zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2005 r.

W spółce przeprowadzono postępowanie kontrolne, które wykazało, że w okresie od stycznia do grudnia 2005 r. spółka zaewidencjonowała w rejestrach zakupu VAT i odliczyła podatek naliczony łącznie ze 108 faktur VAT, których wystawcami były firmy: U. sp. z o.o., X. sp. z o.o., P.H.U.P. "T.", Ś. sp. z o.o., A. sp. z o.o., P.P.H.U. "N." sp. z o.o. Organ uznał, że zakwestionowane faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a ponadto ustalono, że spółki A., "N." oraz Ś. w 2005 r. nie były czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług, wobec czego nie były uprawnione do wystawienia zakwestionowanych faktur.

Po rozpatrzeniu odwołania spółki, Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia 15 listopada 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ II instancji podkreślił, że w jego ocenie dokonane ustalenia oraz brak jakichkolwiek dokumentów potwierdzających wykonanie przez spółki X., I., S. oraz T., Ś. oraz P.P.H.U. "N." wskazanych na kwestionowanych fakturach usług, nakazują uznać słuszność stwierdzenia organu I instancji, że przedmiotowe faktury wystawione zostały na czynności, które w rzeczywistości nie zostały wykonane przez ww. podmioty. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, iż jakkolwiek nie podnoszono w odwołaniu zarzutów w odniesieniu do pozostałych ustaleń organu I instancji to podziela on również te ustalenia.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją organu odwoławczego, pełnomocnik spółki wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Odnosząc się do kwestii ewentualnego przedawnienia zobowiązania podatkowego Sąd podzielił stanowisko organu podatkowego i stwierdził, że zobowiązania za miesiące od stycznia do grudnia 2005 r. nie przedawniły się, gdyż postanowieniem z dnia 2 listopada 2010 r. Urząd Kontroli Skarbowej w K. Oddział Zamiejscowy w C. wszczął dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe polegające na uszczupleniu podatku od towarów i usług za 2005 r.

Dokonując wykładni przepisów art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) i pkt 4 lit. a) w związku z art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT Sąd podzielił stanowisko organu, że w ustalonym stanie faktycznym, spółka w poszczególnych miesiącach od stycznia do grudnia 2005 r. nie była uprawniona do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z zakwestionowanych faktur zakupu. Podkreślił, że organy podatkowe w przeprowadzonym postępowaniu ponad wszelką wątpliwość wykazały, iż zakwestionowane faktury nie mogły stanowić podstawy do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony z nich wynikający.

Zdaniem Sądu ocena materiału dowodowego, jakim dysponowały organy podatkowe mieściła się w ramach swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej). Oparte na niej wnioski były logiczne i uwzględniały także zasady doświadczenia życiowego. W sposób szczegółowy zostały one przedstawione w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji, spełniających wymogi z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Odnosząc się do stwierdzeń spółki dotyczącej trudności związanych z przedstawieniem przez podatnika dowodów na potwierdzenie wykonania usług w roku 2005 r. Sąd podkreślił, że w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, iż w postępowaniu podatkowym obowiązek ustalenia prawnopodatkowego stanu faktycznego spoczywa (co do zasady) na organie podatkowym. To organ podatkowy, mając na uwadze hipotezy przepisów prawa materialnego znajdujących zastosowanie w sprawie, decyduje, jakie okoliczności faktyczne wymagają dowodu, jakie dowody należy przeprowadzić, a po ich przeprowadzeniu, które uznać za wiarygodne, a którym tego przymiotu odmówić i dlaczego. Zadanie to organ podatkowy ma wykonać tak, aby poczynione ustalenia odzwierciedlały rzeczywisty przebieg zdarzeń. Tylko bowiem ustalenia faktyczne odpowiadające prawdzie mogą stanowić podstawę jakichkolwiek rozstrzygnięć. Natomiast na gruncie Ordynacji podatkowej nie ma dowodów lepszych czy gorszych. Każdy dowód ma potencjalnie taką samą moc dowodową. Jej konkretyzacja (ustalenie wagi dowodu dla danej sprawy) stanowi wypadkową indywidualnej oceny treści tego dowodu dokonanej przez organ podatkowy przez pryzmat jego wiedzy, zasad logiki i doświadczenia życiowego oraz porównania wniosków płynących z treści ocenianego dowodu z ustaleniami poczynionymi na podstawie pozostałych przeprowadzonych i uznanych za wiarygodne dowodów. Jednakże nie można oczekiwać, zdaniem Sądu, aby organ podatkowy prowadził postępowanie dowodowe w nieograniczonym zakresie. Wyrażona w art. 122 Ordynacji podatkowej zasada prawdy obiektywnej zobowiązująca organy podatkowe do podejmowania wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, nie zwalnia podatnika z obowiązku aktywności i nie oznacza, że ciężar ten obciąża tylko organy podatkowe. W szczególności gdy podatnik konstruuje tezę dowodową odmienną, od tej, którą udowodniły już organy podatkowe. W tej kwestii Sąd powołał wyroki NSA: z dnia 2 września 2011 r., sygn. akt I FSK 1255/10, LEX nr 964578, II FSK 514/10, z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt II FSK 514/10, LEX nr 965055.

Sąd wyjaśnił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że w sytuacji, gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy, faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku. Dysponowanie w tym przypadku przez nabywcę fakturą stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia, który nie stanowi sam w sobie uprawnienia do odliczenia podatku, jeżeli nie towarzyszy mu spełnienie warunku w postaci wykonania rzeczywistej czynności rodzącej u wystawcy faktury obowiązek podatkowy z tytułu jej realizacji na rzecz nabywcy. Przyznanie bowiem prawa do odliczenia podatku w takim przypadku oznaczałoby, że prawo do odliczenia przysługuje z tytułu samego posiadania faktury z wykazanym podatkiem, który nie jest należny od podmiotu, który fakturę taką wystawił, jako nierealizującym czynności opisanej w tej fakturze (innym zagadnieniem jest ew. obowiązek uiszczenia przez ten podmiot kwoty wykazanej bez obowiązku podatkowego na fakturze jako podatek). Tymczasem prawo do odliczenia podatku jest następstwem powstania obowiązku podatkowego z tytułu faktycznej czynności podatnika wystawiającego fakturę, czyli obowiązku podatkowego powstałego na poprzednim etapie obrotu. Jeżeli brak takiej faktycznej czynności u wystawcy faktury, nie może z jej tytułu powstać obowiązek podatkowy, a tym samym brak prawa do odliczenia podatku z takiej faktury. Względy bowiem obiektywne powodują, że nie można odliczyć podatku, który nie powstał w ogóle na uprzednim etapie obrotu. Umożliwienie w takiej sytuacji skorzystania z prawa do odliczenia podatku z faktury dokumentującej czynność, która faktycznie nie została dokonana i nie zrodziła obowiązku podatkowego u jej wystawcy, byłoby sprzeczne z konstrukcją podatku od towarów i usług, umożliwiającą odliczenie zawartych w cenach towarów podatków faktycznie należnych z tytułu czynności ich nabycia. Zdaniem Sądu sporządzone w niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wskazanym warunkom, a sentencja tej decyzji jest kompletna. Organ oparł się na wszystkich posiadanych dowodach, odniósł się do ich treści, zinterpretował je, a w konkluzji wyciągnął logiczne wnioski, nie przekraczając granic swobodnej oceny dowodów zakreślonej dyspozycją art. 191 Ordynacji podatkowej.

Sąd uznał, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej spółki, że zebrany w postępowaniu materiał dowodowy jest niekompletny. Podkreślono, że w toku prowadzonego postępowania spółka nie wskazała na żadne dowody nieznane organom podatkowym. Sąd wskazał, że na organy podatkowe nie można nakładać nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów, jeżeli dowodów w tym zakresie nie dostarczył sam podatnik, a z ustaleń organu podatkowego wynikają wnioski przeciwne do twierdzeń podatnika.

W świetle powyższego Sąd nie stwierdził, aby w rozpoznanej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa w sposób skutkujący koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł pełnomocnik spółki, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako "P.p.s.a.") w zw. z art. 199 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 205 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. nr 94 poz. 1037 ze zm., dalej jako "k.s.h.") w zw. z art. 1091 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16 poz. 93 ze zm., dalej jako "k.c.") poprzez oddalenie skargi, podczas gdy decyzja będąca przedmiotem badania przez Sąd, została oparta na materiale dowodowym w postaci m.in. przesłuchania w charakterze świadka A. D., który w sprawie powinien występować w charakterze strony, przez co pozbawiono go prawa do odmowy złożenia zeznań, co w przypadku skorzystania przez niego z tego uprawnienia, mogło doprowadzić do ustalenia zobowiązania podatkowego w innej wysokości,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca

2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm., dalej jako "P.u.s.a.") w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez oddalenie skargi w przypadku, gdy Sąd nie ustalił czy doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, gdyż poddał analizie wyłącznie datę wydania postanowienia o wszczęciu postępowania karnego, a nie datę faktycznego doręczenia stronie,

- art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia, w którym Sąd nie odniósł się do pisma procesowego strony, wskazującego na istotne uchybienia proceduralne, co w konsekwencji uniemożliwia dokonanie prawidłowej kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, w sytuacji, gdy odniesienie się do argumentów strony mogłoby spowodować odmienną ich ocenę przez sąd kasacyjny, a w konsekwencji doprowadzić do uchylenia zaskarżonego orzeczenia.

Z uwagi na tak sformułowane zarzuty, pełnomocnik spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie na rzecz spółki kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa przez profesjonalnego pełnomocnika.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznał najdalej idący zarzut skargi kasacyjnej dotyczący przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych zaskarżoną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K.

Zgodnie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 29 czerwca 2009 r., sygn. akt I FPS 9/08 (publ. www.nsa.gov.pl) określony w tym przepisie termin przedawnienia dotyczy także kwoty różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1 ustawy o VAT, a więc kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz kwoty zwrotu różnicy podatku. W myśl z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania.

W rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, że zobowiązanie za miesiące od stycznia do listopada 2005 r. nie przedawniło się z uwagi na wszczęcie postanowieniem z dnia 2 listopada 2010 r. przez Urząd Kontroli Skarbowej w K. Oddział Zamiejscowy w C. dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe polegające na uszczupleniu przez spółkę R. podatku od towarów i usług za 2005 r. w łącznej kwocie 54.384 zł.

W wyroku z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11 (publ. OTK-A 2012/7/81), w którym Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749), w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Z uzasadnienia wyroku Trybunału wynika ponadto, że postępowanie w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe nie powinno być jawne dla podatnika, a w szczególności, że powinien on być zawiadamiany o wszczęciu postępowania in rem, gdyż byłoby to sprzeczne z zasadą tajności tej fazy postępowania przygotowawczego, która ma istotne znaczenie z punktu widzenia zasady prawdy materialnej. Jednakże z chwilą upływu 5-letniego terminu przedawnienia podatnik musi zostać poinformowany, że przedawnienie nie następuje, bo jego bieg został zawieszony w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego. Według Trybunału zasada ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa wymaga, żeby podatnik wiedział, czy jego zobowiązanie podatkowe przedawniło się, czy nie.

Ponieważ zaskarżony wyrok zapadł jeszcze przed wydaniem przez Trybunał Konstytucyjny cytowanego wyroku, to Sąd I instancji oceniając czy w sprawie doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych za badany okres, powołał się jedynie na fakt wydania postanowienia z dnia 2 listopada 2010 r., nie badając kiedy strona została z nim zapoznana.

W aktach sprawy znajduje się jednak postanowienie z dnia 25 stycznia 2011 r. o zawieszeniu postępowania karnego skarbowego dotyczącego uszczuplenia w podatku VAT za 2005 r., z którego w sposób jednoznaczny wynika, że w dniu 15 listopada 2010 r. A. C. – prezes zarządu spółki R. – została zapoznana z treścią zarzutów objętych postanowieniem z dnia 2 listopada 2010 r.

W tym miejscu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę pragnie podzielić podgląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2013 r., sygn. akt I FSK 1372/12 (publ. www.nsa.gov.pl), że wystarczającą przesłanką zawieszenia biegu terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej jest przedstawienie zarzutów członkowi zarządu spółki, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania przez tę spółkę.

W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego i stanowiska zawartego w wyroku I FSK 1372/12, całkowicie niezasadny jest zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 P.u.s.a. w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Nie jest także słuszny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 199 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 205 § 1 k.s.h. w zw. z art. 1091 § 1 k.c. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną do naruszenia tych przepisów doszło, gdyż rozstrzygnięcie organów podatkowych oparte zostało na materiale dowodowym w postaci zeznania świadka A. D., który jako prokurent spółki R. winien być przesłuchany w charakterze strony w trybie art. 199 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi, że organ podatkowy może przesłuchać stronę po wyrażeniu przez nią zgody; do przesłuchania strony stosuje się przepisy dotyczące świadka, z wyłączeniem przepisów o środkach przymusu.

Należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że w trybie art. 199 Ordynacji podatkowej można przesłuchać wyłącznie osobę fizyczną, a w przypadku, gdy stroną jest osoba prawna, przesłuchać można członka władz statutowych upoważnionych do reprezentowania osoby prawnej (B. Dauter – Ordynacja podatkowa. Komentarz do art. 199, B. Gruszczyński, M. Niezgódka-Medek, R. Hauser, A. Kabat, S. Babiarz, B. Dauter, Warszawa 2011).

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jako osoba prawna jest samodzielnym podmiotem, który działa przez swe organy. Jej organem wykonawczo-reprezentacyjnym jest zarząd. Zgodnie z art. 201 § 1 k.s.h. zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę. Zarząd składa się z jednego albo większej liczby członków (art. 201 § 2). Do zarządu mogą być powołane osoby spośród wspólników lub spoza ich grona (art. 201 § 3). Członek zarządu jest powoływany i odwoływany uchwałą wspólników, chyba że umowa spółki stanowi inaczej (art. § 4).

Zgodnie z art. 1091 § 1 k.c. prokura jest pełnomocnictwem udzielonym przez przedsiębiorcę podlegającego obowiązkowi wpisu do rejestru przedsiębiorców, które obejmuje umocowanie do czynności sądowych i pozasądowych, jakie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Obecna regulacja prokury utrzymuje dotychczasowy jej kształt nadany przepisami kodeksu handlowego. Jej istota i konstrukcja nie uległa zmianie, co oznacza, że prokura stanowi pewien rodzaj pełnomocnictwa i w sprawach nieuregulowanych odmiennie mają do niej zastosowanie wprost przepisy o pełnomocnictwie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z samego faktu, że na podstawie art. 205 § 1 k.s.h. prokurent jest uprawniony do składania wraz z członkiem zarządu oświadczeń w imieniu spółki, nie można wywodzić – tak jak to czyni autor skargi kasacyjnej – że w ramach postępowania podatkowego jego przesłuchanie winno odbywać się na zasadach określonych w art. 199 Ordynacji podatkowej. Prokurent spółki z ograniczoną odpowiedzialnością nie jest bowiem członkiem władz statutowych osoby prawnej, a zatem art. 199 Ordynacji podatkowej nie miał do niego zastosowania.

Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznał zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten wskazuje elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, do naruszenia tego przepisu doszło, gdyż Sąd I instancji nie odniósł się do pisma procesowego strony z dnia 29 marca 2012 r., w którym wskazane zostały istotne uchybienia proceduralne. Brak odniesienia się do zarzutów i argumentów strony, uniemożliwia jej zdaniem dokonanie prawidłowej kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Brak merytorycznej analizy wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, mogłoby stanowić naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. tylko w sytuacji wykazania wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 470/08, publ. LEX 513058). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie taki wpływ nie został w sposób dostateczny wykazany przez stronę skarżącą.

Prawdą jest, że Sąd I instancji w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie odniósł się w sposób jednoznaczny do treści pisma strony skarżącej z dnia 29 marca 2012 r., jednak nie uzasadnia to twierdzenia, że nie wszystkie zarzuty spółki zostały przez ten Sąd rozpatrzone. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie wyroku Sądu I instancji jest sporządzone w sposób umożliwiający jego kontrolę instancyjną, a zatem brak jest takiej wadliwości, która stanowi podstawę skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 P.p.s.a.

W świetle powyższej oceny Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna pozbawiona jest uzasadnionych podstaw w związku z czym, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a.