Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 524/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA T. Zbrojewski, Sędzia NSA: A. Łuczaj, Sędzia WSA: S. Wojciechowski (spr.), Protokolant asystent sędziego B. Czyżewska, po rozpoznaniu w dniu 4 października 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. P.-B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia - oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Łd 524/05

UZASADNIENIE

Zastępca Wójta Gminy Z. postanowieniem z dnia [...] Nr [...] odmówił wydania Z. P.-B. zaświadczenia o osobistym prowadzeniu gospodarstwa rolnego oraz o posiadaniu uprawnień rolniczych. Wskazał, iż zgodnie z art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz.U. Nr 64, poz. 592 ze zm.) ilekroć w ustawie jest mowa o gospodarstwie rolnym - należy przez to rozumieć gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego o obszarze nie mniejszym niż 1 ha użytków rolnych

Zgodnie z art. 6 ust. 3 pkt 1 i 2 powołanej powyżej ustawy, osoba fizyczna posiada kwalifikacje rolnicze, jeżeli:

1) uzyskała wykształcenie rolnicze co najmniej zasadnicze lub wykształcenie średnie lub wyższe, lub

2) osobiście prowadziła gospodarstwo rolne lub pracowała w gospodarstwie rolnym przez okres co najmniej 5 lat

Stosownie natomiast do treści art. 7 ust. 1 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego dowodem potwierdzającym prowadzenie gospodarstwa rolnego jest oświadczenie prowadzącego to gospodarstwo, poświadczone przez wójta ( burmistrza, prezydenta miasta)

Dowodem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji rolniczych jest:

1) w przypadku , o którym mowa w art. 6 ust. 3 pkt 1 – świadectwo lub dyplom ukończenia szkoły z uzyskanym tytułem zawodowym albo dyplom uzyskania tytułu zawodowego lub dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe,

2) w przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 3 pkt 2 – oświadczenie poświadczone przez wójta ( burmistrza, prezydenta miasta) lub świadectwo pracy.

Z akt administracyjnych zgromadzonych w toku postępowania przed organem administracji stopnia podstawowego, w szczególności z wypisów z rejestru gruntów wynika, iż Z. P.-B. jest właścicielem działek o powierzchni 0,1439 ha. Działki te w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego, nie stanowią gospodarstwa rolnego. Wobec powyższego Wójt Gminy Z. uznał, iż nie można wydać wnioskodawcy żądanego zaświadczenia bądź poświadczyć jego oświadczenia.

Zażalenie na postanowienie Zastępcy Wójta Gminy Z. z dnia [...]o odmowie wydania zaświadczenia o osobistym prowadzeniu gospodarstwa rolnego i o posiadaniu uprawnień rolniczych do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. złożył Z. P.-B., wnosząc o wydanie przedmiotowego zaświadczenia.

Odwołujący się wskazał, iż formalnie kwalifikacje posiada i praktycznie działalność rolniczą wykonuje od czterech lat i to na areale znacznie przekraczającym 1 ha, gdyż użytkuje nieformalnie kilka innych działek. .

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z [...] Nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia Z. P.-B. na postanowienie zastępcy Wójta Gminy Z. z dnia [...] w sprawie odmowy wydania przedmiotowego zaświadczenia , utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 219 kpa odmowa wydania zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, następuje w drodze postanowienia , na które służy zażalenie. Odmowa wydania zaświadczenia może nastąpić w trzech sytuacjach: przy braku interesu prawnego osoby ubiegającej się o zaświadczenie, w przypadku niewłaściwości organu, do którego skierowano żądanie, gdy nie można spełnić żądania odnośnie treści zaświadczenia czy to ze względu na treść posiadanych danych lub dokumentów, czy też ze względu na wyraźny zakaz ustanowiony w przepisach odrębnych.

W przedmiotowej sprawie niewątpliwie zachodzi trzecia przesłanka z powołanego powyżej przepisu art. 219 kpa, bowiem Zastępca Wójta Gminy Z. nie mógł wydać Z. P.-B., zaświadczenia, że osobiście prowadził on gospodarstwo rolne lub pracował w gospodarstwie rolnym przez okres co najmniej 5 lat- skoro posiadane przez niego działki mają powierzchnie 0,1439 ha, a więc nie stanowią gospodarstwa rolnego w rozumieniu cytowanego przepisu.

Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. Z. P.-B., wnosząc o jego uchylenie i poprzedzającego go postanowienia Zastępcy Wójta Gminy Z. o odmowie wydania zaświadczenia o osobistym prowadzeniu gospodarstwa rolnego i posiadaniu uprawnień rolniczych. W uzasadnieniu, skargi skarżący zarzucił organom administracji publicznej wydającym zaskarżone postanowienia, naruszenie obowiązującego prawa i zasad współżycia społecznego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Kolegium wskazało ponadto, iż w uzasadnieniu skargi podnoszone są argumenty, które w ocenie Kolegium nie świadczą o wadliwości zaskarżonego ostatecznego postanowienia oraz nie odnoszą się do meritum sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie treść art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego.

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań u.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 u.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 u.p.s.a.).

Takie wady i uchybienia nie wystąpiły w rozpatrywanej sprawie. Skarga zatem nie mogła być uwzględniona.

Przedmiotem zaskarżenia były rozstrzygnięcia dotyczące odmowy wydania zaświadczenia o osobistym prowadzeniu gospodarstwa rolnego i o posiadaniu uprawnień rolniczych.

Po myśli art. 6 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego z dnia 11 kwietnia 2003 r. ( Dz.U. z 2003 r., Nr 64, poz.592 ze zm.) osoba fizyczna posiada kwalifikacje rolnicze jeżeli:

1)uzyskała wykształcenie rolnicze co najmniej zasadnicze lub wykształcenie średnie lub wyższe, lub

2)osobiście prowadziła gospodarstwo rolne lub pracowała w gospodarstwie rolnym przez okres co najmniej 5 lat

Natomiast ilekroć w ustawie jest mowa o gospodarstwie rolnym – należy przez to rozumieć gospodarstwo rolne w rozumieniu kodeksu cywilnego o obszarze nie mniejszym niż 1 ha użytków rolnych. ( art. 2 pkt 2 cytowanej powyżej ustawy)

Za gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi , budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego.( art. 55 ze zn. 3 kodeksu cywilnego)

Osoba która spełnia kryteria z powyżej cytowanych przepisów może się ubiegać o wydanie przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta dowodu potwierdzającego prowadzenie gospodarstwa rolnego, w postaci oświadczenia prowadzącego takie gospodarstwo, poświadczonego przez jeden ze wskazanych powyżej organów.

W rozpoznawanej sprawie Z. P.-B. wystąpił do Wójta Gminy Z. o wydanie zaświadczenia o osobistym prowadzeniu gospodarstwa rolnego i o posiadaniu uprawnień rolniczych w trybie przepisów ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego.

Z akt administracyjnych zgromadzonych w sprawie wynika, iż skarżący ma wykształcenie wyższe i jest ekonomistą, nie posiada natomiast wykształcenia rolniczego.

Prowadzi natomiast od 1994 roku działalność rolniczą na działkach stanowiących jego własność, położonych w K. przy ul. A, oznaczonych nr ewid. 144/5 i 144/4. Z wypisu z rejestru gruntów wynika, iż działki stanowiące własność Z. P.-B. a mają powierzchnie 0,0733 ha (działka nr 144/4) oraz 0,0706 ha (działka nr 144/5), łącznie 0,1439 ha.

Przedmiotowe działki nie stanowią zatem gospodarstwa rolnego w rozumieniu ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego z dnia 11 kwietnia 2003 r.

Podnoszone w odwołaniu przez skarżącego argumenty, iż prowadzi on gospodarstwo rolne na gruntach znacznie przekraczających obszar jednego hektara użytków rolnych co najmniej od czterech lat, nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym.

Z.P. B. nie przedłożył przy wniosku ani przy swym odwołaniu żadnego obiektywnego dowodu prowadzenia gospodarstwa rolnego na takim areale, chociażby w postaci umów prywatnych dzierżawy.

Wymogiem ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego dla potrzeb potwierdzenia kwalifikacji rolniczych z art. 6. ust. 3 pkt. 2 jest osobiste prowadzenie gospodarstwa rolnego lub praca w gospodarstwie rolnym przez okres co najmniej 5 lat.

Skoro skarżący pracował, jak sam tylko twierdzi przez okres czterech lat na gruntach przekraczających jeden hektar użytków rolnych to tym samym nie spełniał ustawowych przesłanek z powołanego przepisu.

Tylko w takiej sytuacji oświadczenie skarżącego o jego pracy w gospodarstwie rolnym podlegałoby stosownemu poświadczeniu przez wójta na podstawie art. 7 ust. 2 pkt. 2 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego.

Kwalifikacje rolnicze posiadane na podstawie art. 6. ust. 3 pkt. 1, a więc uzyskanie wykształcenia rolniczego co najmniej zasadniczego lub wykształcenia średniego lub wyższego, nie podlegają poświadczeniu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt. 1 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego.

Dowodem posiadania tych kwalifikacji zgodnie z powołanym przepisem jest posiadanie świadectwa lub dyplomu ukończenia szkoły z uzyskanym tytułem zawodowym albo dyplom uzyskania tytułu zawodowego lub dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe.

Reasumując powyższe stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowa a przedstawiona przez organ w uzasadnieniu wykładnia przepisów prawa oraz przytoczona argumentacja zasługują na uwzględnienie. Wskazane w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, a już z pewnościq nie miały ani nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 k.p.a. Nie zachodzą, też kodeksowe przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia ( art. 145 § 1 pkt. 2 k.p.a.), ani teź kodeksowe lub wynikajace z innych przepisów przesłanki do stwierdzenia naruszenia prawa ( art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.).

Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził więc naruszenie prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też innego naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze skargę jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 151 u.p.s.a.