Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 854/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2008-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak ( spr.) Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Ewa Majchrzak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 grudnia 2008r. sprawy ze skargi T. i R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w sprawie wznowienia postępowania w przedmiocie zatwierdzenia granic oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 854/08

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] Wójt Gminy L. wznowił postępowanie w sprawie uchylenia decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w T. nr [...]z dnia [...] r. w sprawie zatwierdzenia granic i znaków działki nr 24/1 obręb B. z działką nr 186 obręb M.

Wnioskodawcy – T. i R. G. wskazali, że przy wydawaniu decyzji nie uwzględniono wszystkim dokumentów archiwalnych m.in. pruskiego zarysu pomiarowego z 1894 r. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Wójt Gminy L. powołując się na art. 146 § 1 Kpa odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Naczelnika Miasta i Gminy T. nr [...]z dnia [...] r. dotyczącej rozgraniczenia działek nr 24/1 obręb B. i 186 obręb P. Organ stwierdził, że prace geodezyjne stanowiące podstawę wydania decyzji Naczelnika opierały się m.in. na kopii katastralnego zarysu pomiarowego z 1894 r. Od decyzji tej T. i R. G. wnieśli odwołanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...]r. Nr [...]uchyliło zaskarżoną decyzję wskazując, że z treści zaskarżonej decyzji wynika, iż podjęta została w wyniku wznowionego postanowieniem z dnia [...] r. postępowania, zakończonego ostateczną decyzją Naczelnika Miasta i Gminy T. z dnia [...]r. Jednakże akta sprawy nie zawierają wniosku o wznowienie postępowania. Z treści pisma T. i R. G. z dnia [...]r. wynika, że wnoszą oni o uchylenie decyzji w części dotyczącej granic działki 24/1, będącej w dacie wydania decyzji działką 24/6.

Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Wójt Gminy L. ponownie odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Naczelnika Miasta i Gminy T. nr [...]r. z dnia [...]r. w sprawie zatwierdzenia granic działki B. - dz. 21 Gmina L. uznając, że ta decyzja jest przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu podał, że kwestionowany dokument jakim jest pruski zarys pomiarowy z 1894 r. był uwzględniony przy prowadzonych pracach pomiarowych, a co za tym idzie nie wystąpiły nowe przesłanki do zastosowania art. 145 § 1 pkt 5 Kpa.

Od decyzji T. i R. G. wnieśli odwołanie zarzucając:

- naruszenie art. 149 §1 Kpa przez błędne określenie daty i numeru postanowienia o wznowieniu postępowania przez wskazanie daty 31 stycznia 2007 r. zamiast 23 października 2001 r.,

- naruszenie art. 140 Kc w związku z art. 76 Kpa przez próbę pozbawienia Skarbu Państwa i skarżących pasa gruntu działki nr 24/1 (obecnie 24/6),

- błędną wykładnię art. 145 § 1 pkt 5 Kpa przez zaniechanie ustalenia czy organowi znane były okoliczności związane z istnieniem pruskiego zarysu pomiarowego i zmianą właściciela z małż. K. na Skarb Państwa,

- naruszenie art. 8 ust. 1 dekretu o rozgraniczeniu, w związku z jego art. 7, że opis istniejących granic jest ugodą zawartą przed geodetą w rozumieniu art. 917 Kc,

- naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa przez brak uczestnictwa Skarbu Państwa w postępowaniu,

- naruszenie art. 7 i 77 §1 Kpa w związku z art. 107 § 1 i §3 Kpa przez pominięcie okoliczności, że w 1986 r. nie toczyło się postępowanie o podział działki nr 24/1 na działkę 24/4,

- błędne zastosowanie art. 146 § 1 Kpa przez odmowę uchylenia decyzji po upływie okresu przedawnienia w sprawie nowych granic działki nr 24/5 stanowiącej drogę gminną, przy braku uczestnictwa Skarbu Państwa w postępowaniu o jej podział,

- błędne zastosowanie art. 151 § 1 pkt 1 Kpa we wznowionym postępowaniu o ustalenie granic działki 24/1 toczącym się bez udziału jej właściciela,

- naruszenie art. 151 § 1 pkt 2 Kpa w postępowaniu o ustalenie granic, toczącym się bez udziału właściciela,

- naruszenie art. 10 § 1 Kpa przez zaniechanie oceny woli właściciela działki 24/1 jakim był w chwili orzekania Skarb Państwa,

- naruszenie art. 149 § 2 w związku z art. 107 § 3 Kpa przez zaniechanie ustalenia istotnych okoliczności faktycznych w prowadzonym na nowo postępowaniu w sprawie ustalenia granic działki 24/1.

Jednocześnie odwołujący się wnieśli o uchylenie decyzji z dnia [...]r. w części nie opisanych jako nowych granic działki 24/1 oraz uchylenie stabilizacji znaków granicznych działki 24/4, jak również umorzenie postępowania o ustalenie granic działki 24/1 z działką 186. Ponadto o stwierdzenie wydania ostatecznej decyzji z [...]r. z naruszeniem prawa, to jest art. 17 ustawy z 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów wobec nie uczestniczenia właściciela w jej podziale, w części opisanych jako nowych granic działki 24/5 stanowiącej obecnie drogę gminą łączącą drogę publiczną z działką 186 pokrytą jeziorem.

Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...]r. uchylono zaskarżoną decyzję i umorzono postępowanie przed organem pierwszej instancji. Organ w uzasadnieniu stwierdził, że historia niniejszej sprawy sięga 2001 r.

W uzasadnieniu orzeczenia szczegółowo opisał wszystkie wnioski i rozstrzygnięcia organów od 2001 r., wskazując, że wnioskiem z dnia 27 kwietnia 2001 r. T. i R. G. zwrócili się do Starosty T. o wznowienie postępowania rozgraniczającego działkę 24/4, obręb B., z działką nr 186 obręb P.

Jako podstawę wznowienia wskazali, że prowadząc postępowanie rozgraniczeniowe (książka ewidencji robót 174/86) nie uwzględniono dokumentów geodezyjnych znajdujących się w składnicy geodezyjno – kartograficznej, tj. zarysów pomiarowych z roku 1894.

W uzupełnieniu złożonego wniosku Państwo G. podali, że domagają się wznowienia prowadzonego z urzędu postępowania w sprawie odnowienia ewidencji gruntów.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]Wójt Gminy L. odmówił wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego działki nr 24/4 obręb B., z działką nr 186 obręb P. W uzasadnieniu podał, że działka nr 24/4 obręb B. nigdy nie była przedmiotem rozgraniczenia z działką 186 obręb P.

Decyzja została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

Ponownie rozpoznając wniosek Wójt wznowił postępowanie rozgraniczeniowe działki 24/4 z działką nr 186, a decyzją z [...]r. uznał decyzję Naczelnika Miasta i Gminy T. z [...]r. jako wydaną z naruszeniem prawa, gdyż z dokumentacji nie wynika, że przy dokonywaniu rozgraniczenia korzystano z pruskiego zarysu pomiarowego z 1894 r.

Kolejny raz decyzja została uchylona przez SKO. Tym razem zarzucono pomylenie postępowania wznowieniowego z postępowaniem o stwierdzenie nieważności.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]Wójt Gminy L. odmówił wznowienia postępowania rozgraniczeniowego działki nr 24/4 obręb B. z działką nr 186 obręb P.

W uzasadnieniu podał, że Państwo G. pismem z dnia [...]r. wystąpili o wznowienie rozgraniczenia działki 24/4 w B. z działką nr 186 w P. Z uwagi na fakt , że od chwili wydania decyzji,upłynęło więcej niż 10 lat odmówiono wznowienia postępowania.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Organ wskazał, że postępowanie nie może dotyczyć rozgraniczenia działki nr 24/4 w B., z działką nr 186 w P., ale postępowania zakończonego decyzją ostateczną, w której ta kwestia była rozstrzygnięta. Należy zatem ustalić jakiej decyzji dotyczy sprawa, w jakiej decyzji orzeczono o rozgraniczeniu tych działek, a następnie poddać postępowanie ocenie. Kolegium zwróciło również uwagę, że od chwili złożenia wniosku przez stronę tj. od 27 kwietnia 2001 r. nadal nie wiadomo jaką decyzją ostateczną rozstrzygnięto kwestię podnoszoną przez wnioskodawców.

Kolejną decyzją z dnia [...]r. Nr [...]Wójt Gminy L. odmówił uchylenia decyzji Naczelnika Miasta T. nr [...]z dnia [...]r. dotyczącej rozgraniczenia działek 24/1 i 186 Obręb P.

W uzasadnieniu podał, że Państwo G. pismem z dnia 9 maja 2006 r. wnieśli o uchylenie decyzji Naczelnika Miasta i Gminy T. nr [...]z dnia [...]r. dotyczącej rozgraniczenia działki nr 24/4 obręb B. z działką nr 186 obręb P. Biorąc pod uwagę fakt, że od chwili wydania decyzji do chwili odwołania upłynęło więcej niż 10 lat odmówiono uchylenia decyzji.

W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez T. i R. G. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. Nr .[...]uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazano, że wydając zaskarżoną decyzję organ powołał się na art. 146 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, który stanowi, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 10 lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3 – 8 oraz w art. 145 a, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat.

Kolegium wskazało, że przepis art. 146 § Kpa nie stanowi samodzielnej podstawy wydania decyzji. Jest to przepis mający zastosowanie w postępowaniu szczególnym jakim jest wznowienie postępowania. Zwróciło uwagę, że akta sprawy nie zwierają wniosku strony o wznowienie postępowania, a znajdująca się w aktach notatka z której wynika, że strona domaga się uchylenia decyzji sugeruje, że została ona sporządzona w trakcie prowadzonego postępowania. Kolegium wyjaśniło, że składając wniosek o wznowienie postępowania strona powinna wskazać przesłanki dające podstawę do zastosowania tego trybu. Organ z kolei, ustalić, czy wniosek pochodzi od strony oraz czy zachowane zostały terminy wynikające z art. 148 Kpa. Kolegium stwierdziło, że sprecyzowania wymaga żądanie wnioskodawców. Z jednej bowiem strony treść odwołania sugeruje, że chodzi o uchylenie decyzji w wyniku wznowienia postępowania, z drugiej, że chodzi o wznowienie granic działki 24/1 z działką 186. Są to różne postępowania prowadzone w odmiennych trybach. Kolegium wskazało, że ponownie rozpatrując sprawę organ powinien ponad wszelką wątpliwość ustalić czego domagają się wnioskodawcy.

Tak przedstawia się kalendarium rozstrzygnięć organów w tej sprawie.

Później podjęto rozstrzygnięcia wskazane na wstępie niniejszego uzasadnienia. Ostatecznie doprowadzono do wydania decyzji organu I instancji, tj. przez Wójta Gminy L. w dniu [...]r., zaskarżonej do organu odwoławczego, który decyzją z dnia [...]r. uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło, że wnioskiem z dnia 27 kwietnia 2001 r. T. i R. G. powołując się na przepis art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego zwrócili się do Starosty T. o wznowienie postępowania rozgraniczającego działki: 24/4, obręb B., z działką nr 186, obręb P. W wyniku analizy akt sprawy oraz dokumentów przedłożonych przez odwołujących się ustalono, że chodzi o postępowanie zakończone decyzją ostateczną Naczelnika Miasta i Gminy T. z dnia [...]r. zatwierdzającą jako prawnie obowiązujące granice i znaki graniczne. Treść postanowienia wszczynającego postępowanie rozgraniczeniowe i treść decyzji wskazują, że postępowanie rozgraniczeniowe wszczęto w celu rozgraniczenia działki nr 24/1. Decyzja zatwierdza granice działki nr 24/1.

Organ ponadto stwierdził, iż w dniu wydania postanowienia wszczynającego postępowanie rozgraniczeniowe, jak i w dniu podpisania protokołu granicznego, właścicielami rozgraniczanej działki byli M. i K. K. W dniu wydania decyzji zatwierdzającej granice, właścicielem rozgraniczanej działki był Skarb Państwa. Zgodnie z przepisem art. 147 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego: "Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony". Stroną w rozumieniu art. 28 Kpa jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

W rozpatrywanej sprawie wnioskodawcy nie byli ani właścicielami rozgraniczanego gruntu, ani właścicielami nieruchomości sąsiedniej. Część nieruchomości rozgraniczanej, stanowiącą działkę nr 24/4 nabyli w 1991 r. od osoby fizycznej.

Biorąc powyższe pod uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że T. i R. G. nie przysługują prawa strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną Naczelnika Miasta i Gminy T. z dnia [...]r. Z tego też powodu decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie pierwszej instancji.

Na wyżej wymienioną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli T. i R. G. W skardze skarżący zarzucili błędną wykładnię art. 28 Kpa. Zdaniem skarżących posiadają oni status strony, gdyż wszczęto z ich udziałem postępowania:

– o rozgraniczenie działki 186 i działki 24/6, zakończone postanowieniem Sądu o odrzuceniu wniosku;

- o ustalenie linii brzegowej jeziora Lucimskiego, zakończone decyzją starosty o odmowie odstąpienia od złożenia danych przez wnioskodawcę;

- postępowanie o przywrócenie granic m.in. działki 24/6, zakończone postanowieniem Sądu o odrzuceniu pozwu oraz postępowanie o odszkodowanie toczące się przed Sądem w T. za utratę użytku leśnego na działce 24/6.

Ponadto skarżący zarzucili naruszenie art. 138 §1 pkt 2 Kpa w związku z art. 151 Kpa przez przyjęcie, iż wznowione postępowanie może zostać zakończone w inny sposób niż decyzją wydaną na podstawie art. 151 Kpa, a także brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji podjętej w nadzwyczajnym trybie.

Zdaniem skarżących postępowaniem zwyczajnym objęto granice działki 24/4 z działką 186, a decyzją z 23 października 1986 r. zatwierdzono granice działki 24/1, gdy prawnie nie nastąpił podział działki 24/1 na działki 24/4-6.

W ocenie skarżących przy ustalaniu ich interesu prawnego w postępowaniu wznowieniowym naruszono obowiązujące reguły dowodowe (art. 7, art. 77 i 107 § 3 Kpa) przez pominięcie tego, że w postępowaniu zwyczajnym bez swojej winy nie brał udziału Skarb Państwa – Państwowy Fundusz Ziemi, będący poprzednikiem prawnym skarżących. Skarżący 16 października 1991 r. nabyli nieruchomość od J. F., którego poprzednicy prawni M. i K. F. nabyli działki 24/4 i 24/6 od Skarbu Państwa.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że postępowanie o rozgraniczenie działki 24/1 zostało wszczęte 7 sierpnia 1986 r. na wniosek jej właścicieli – M. i K. K., którzy złożyli też wniosek o przekazanie gospodarstwa na Skarb Państwa w zamian za rentę. W dniu 26 sierpnia 1986 r. Naczelnik Gminy wydał decyzję o przejęciu działki 24/1 na rzecz Skarbu Państwa.

W postępowaniu o rozgraniczenie działki 24/1 z działką 186 nie uczestniczył Skarb Państwa, który był jej właścicielem w dniu wydawania spornej decyzji z dnia [...]r. W dniu [...]r., w momencie wpisu prawa własności na rzecz Skarbu Państwa do księgi wieczystej istniała nadal działka 24/1, a nie działki 24/4-6. W tych okolicznościach skoro Skarb Państwa nie brał udziału w postępowaniu o rozgraniczenie, to organ we wznowionym postępowaniu winien wydać decyzję na podstawie art. 151 Kpa.

W dalszej części skargi skarżący stwierdzili brak potrzeby ustalania granicy działki 24/1 z działką 24/3 i 24/2 oraz zarzucili niezastosowanie art.6 ust.1 dekretu o rozgraniczaniu do ustalenia granic działki 24/1. Skarżący zakwestionowali też prawidłowość rozgraniczenia działki 24/4 i uznali, że podział na działki 24/4-6 nie został dokonany żadną decyzją.

Wskazując na powyższe okoliczności skarżący stwierdzili, że we wznowionym postępowaniu organ był zobligowany do zbadania legalności postępowania zwykłego w oparciu o istniejące uprzednio przepisy, a także zbadania interesu prawnego Skarbu Państwa w postępowaniu rozgraniczeniowym.

Konkludując, skarżący uznali, że skoro od 1991 r. są właścicielami działek 24/4 i 24/6 oraz są następcami prawnymi Skarbu Państwa w prawie własności tych działek, to mają interes prawny we wszczęciu postępowania dotyczącego działki 24/1, gdyż działki 24/4 i 24/6 są częściami działki 24/1.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Podstawą rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji jest ustalenie przez organ, że skarżący nie mają interesu prawnego do wdrożenia i uzyskania statusu strony w postępowaniu o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Naczelnika Miasta i Gminy T. z dnia [...]r. o rozgraniczeniu działki 24/1 z działką 186, ponieważ nie byli właścicielami rozgraniczanego gruntu, ani właścicielami nieruchomości sąsiedniej, gdyż są nabywcami tylko części rozgraniczanej nieruchomości tj. działki 24/4, którą nabyli w 1991 r. od osoby fizycznej.

Kluczową zatem kwestią jest ocena interesu prawnego do wznowienia postępowania w sprawie rozgraniczenia działki 24/1 z działką 186.

W skardze skarżący wywodzą swój interes prawny z faktu wszczęcia np. postępowania o rozgraniczenie działki 186 z działką 24/6 zakończonego odrzuceniem wniosku, postępowania o przywrócenie granic działki 24/6 zakończonego odrzuceniem pozwu, czy toczącej się sprawy o odszkodowanie od Starosty T.

Każda sprawa wymaga odrębnego badania legitymacji materialnej jak i formalnej strony, a więc istnienia normy prawnej uzasadniającej twierdzenie, że dany podmiot ma interes prawny w rozpoznaniu i rozstrzygnięciu danej sprawy. Regułą jest, że źródłem interesu prawnego jest norma prawa materialnego, z której wynikają określone prawa i obowiązki. Upatrywanie posiadania interesu prawnego nawet przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w innej sprawie nie może decydować o uznaniu, że danemu podmiotowi przysługuje interes prawny w postępowaniu o innym przedmiocie, choćby nawet podobnym. Tymczasem skarżący powołują się na sprawy i postępowania innej natury, w których nie doszło nawet do rozstrzygania o meritum lecz które zakończyły się rozstrzygnięciami o charakterze formalnym. Zatem nawet tam nie przesądzono o posiadaniu legitymacji materialnej, a więc ustaleniu o posiadaniu praw czy obowiązków mających swoje źródło w normach prawa materialnego. Należy podkreślić, że każde postępowanie ma charakter autonomiczny i każde wymaga odrębnej oceny, czy dany podmiot posiada interes prawny. W tych okolicznościach błędne jest powoływanie się przez skarżących na posiadanie interesu prawnego w niniejszej sprawie w związku z wszczęciem innych postępowań, przed innymi organami i sądami.

Innym zarzutem zawartym w skardze był brak podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania toczącego się w pierwszej instancji, w postępowaniu dotyczącym wznowienia postępowania. Ten zarzut został sformułowany ogólnie, nie odnosząc się do okoliczności niniejszej sprawy. Ustosunkowując się do niego należy stwierdzić, iż co do zasady nie zasługuje on na uwzględnienie. Przesłanka umorzenia postępowania może wystąpić również w postępowaniach prowadzonych w trybach nadzwyczajnych. W trybach nadzwyczajnych przesłanki umorzenia należy ocenić w odniesieniu do przedmiotu postępowania, którym są przesłanki wzruszenia już istniejącej decyzji (v. Komentarz do Kodeksu Postępowania Administracyjnego, prof. B. Adamiak, prof. J.Borkowski, Wydawnictwo BECK W-wa 2004r., str. 479).

Oceniając prawidłowość rozstrzygnięcia organu odwoławczego należy ustalić czy o bezprzedmiotowości postępowania można mówić w przypadku, gdy wznowienia postępowania rozgraniczeniowego domaga się właściciel części działki będącej przedmiotem rozgraniczenia, przy czym część tej działki nabył od podmiotu, który również nie był właścicielem całości działki będącej przedmiotem rozgraniczenia i nabył tylko jej część.

Jak wcześniej ustalono działki 24/4 i 24/6 są częściami działki 24/1. O rozgraniczenie działki 24/1 wystąpili ówcześni właściciele M. i K. K., potem właścicielem tej działki stał się Skarb Państwa, który następnie sprzedał jej część M. i K. F., a ci następnie zbyli ją na rzecz J. F., który zbył ją skarżącym w 1991 r.

Ocena interesu prawnego skarżących może odbywać się wyłącznie w kontekście przysługującego im prawa własności do działki 24/4 i 24/6, które są częściami działki rozgraniczanej.

Pierwszy problem wyłania się w związku z brakiem tożsamości działki rozgraniczanej i działki, do której skarżącym przysługuje prawo własności. Kolejny odnosi się do późniejszego nabycia prawa (w momencie rozgraniczania kto inny był właścicielem działki).

Rozgraniczenie dotyczyło działki 24/1, podczas gdy skarżący są właścicielami części tej działki. Fakt, że skarżącym zależy w istocie na ocenie prawidłowości rozgraniczenia na odcinku granicznym, który jest też granicą działki, której stali się właścicielami, nie zmienia oceny o braku tożsamości przedmiotowej działki rozgraniczonej z działką, którą nabyli skarżący.

W tych okolicznościach nie sposób też mówić o kontynuacji prawa, gdyż nie występuje tożsamość przedmiotu tego prawa.

Organ badając czy danemu podmiotowi przysługuje przymiot strony zobowiązany jest ocenić, czy posiada ona interes prawny.

Zgodnie z art. 28 Kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowania albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Źródłem interesu prawnego jest przepis prawa materialnego w oparciu, o który stronie przysługuje określone prawo lub jest ona obciążona pewnym obowiązkiem. W przypadku skarżących źródłem interesu prawnego jest prawo własności działek 24/4, i 24/6, które są częścią byłej działki 24/1, która podlegała rozgraniczeniu. Nie można uznać, że przy braku tożsamości przedmiotu będącego źródłem interesu prawnego, istnieją podstawy do żądania wznowienia postępowania dotyczącego działki, do której skarżący nie mieli nigdy tytułu prawnego.

Oceniając zaś sprawę z punktu widzenia żądania wznowienia postępowania w sprawie o rozgraniczenie działki 24/4 z działką 186 należy stwierdzić, że takiego postępowania nigdy nie było, a więc brak jest przedmiotu rozstrzygnięcia, co uzasadniało umorzenie postępowania w oparciu o art. 105 § 1 Kpa.

Niezrozumiałe jest podważanie przez skarżących późniejszych czynności prawnych dotyczących działki 24/1. W wyniku podziału działki 24/1 wydzielono m.in. działki 24/4 i 24/6, które należą do skarżących. Kwestionowanie faktu i skuteczności ich podziału stanowi w istocie kwestionowane nabycia prawa własności tych działek przez skarżących. Istotnym elementem umowy kupna –sprzedaży jest przedmiot umowy. Jeśli skarżący obecnie podnoszą, że nie doszło do wydzielenia gruntu, którego stali się właścicielami, podważają jednocześnie ważność umowy, która zdecydowała o nabyciu prawa, na które się aktualnie powołują.

Bez znaczenia jest powoływanie się w skardze na to, że Skarb Państwa nie uczestniczył w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o rozgraniczeniu. Jeśli podmiot, który uznaje, że doszło do naruszenia jego praw procesowych, ma odpowiednie środki zamierzające do rewizji wydanych rozstrzygnięć. Istotne jest jednak to, że tylko podmiot, którego prawo zostało ewentualnie naruszone ma interes prawny do podjęcia stosownych działań, mających na celu usunięcie tych naruszeń. Takiego prawa nie ma inny podmiot, a organ nie może działać z urzędu, gdyż zgodnie z art. 147 Kpa wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa odbywa się tylko na żądanie strony.

W tych okolicznościach należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

G. Saniewski E. Piechowiak R. Owczarzak