Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 326/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie asesor WSA Joanna Skiba asesor WSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant Małgorzata Mierzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi T.W. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie nadania stopnia doktora oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] Centralna Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, po rozpatrzeniu odwołania utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w L. z dnia [...] października 2005 r. o uchyleniu uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora nauk [...] w zakresie [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. oraz o odmowie nadania stopnia dr nauk [...] T.W.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Centrala Komisja do Spraw Stopni i Tytułów działając z urzędu, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] wznowiła postępowania w sprawie przewodu doktorskiego na Wydziale [...] Uniwersytetu [...] w L. o nadaniu T.W. stopnia doktora nauk [...] w zakresie [...].

W toku wznowionego postępowania zostało na nowo wszczęty przewód doktorski dla oceny pracy doktorskiej pt. "[...]".

W toku postępowania powołano nowych recenzentów prof. dr hab. A.C. oraz prof. dr hab. A.B., którzy wydali opinie jednoznacznie negatywne . W wyniku tajnego głosowania Rada Wydziału w dniu [...] października 2005 r. podjęła uchwałę o uchyleniu uchwały z dnia [...] grudnia 1998 r. o nadaniu stopnia naukowego doktora nauk [...] w zakresie [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. oraz o odmówiła nadania stopnia doktora nauk [...].

Od powyższej uchwały T.W. odwołał się do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów.

Centralna Komisja powołała dwóch recenzentów prof. dr hab. J.K. oraz prof. dr hab. J.A., którzy również wydali negatywne opinie. Po przeprowadzeniu analizy sprawy i dyskusji na posiedzeniu Sekcji Nauk [...], członkowie Sekcji wypowiedzieli się przeciw uchyleniu uchwały. W związku z tym Prezydium Centralnej Komisji podjęło uchwałę o utrzymaniu w mocy uchwały Rady Wydziału.

Organ wskazał, że zarówno w postępowaniu przed Radą Wydziału jak i przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów wskazano w sposób nie budzący wątpliwości, że praca doktorska T.W. nie spełnia wymogu ustawowego określonego w art. 13 ustawy, nie stanowi bowiem oryginalnego rozwiązania problemu naukowego i nie może być dowodem umiejętności samodzielnego prowadzenia pracy naukowej. Centralna Komisja wskazała, że porównanie pracy skarżącego z pracami E. R. i E. B. wynika, że jest ona zbiorem tekstów z tych prac. W sumie można doliczyć się ok. 50 str. zapożyczeń. I takie postępowanie narusza prawo autorskie oraz dobre obyczaje w nauce. Ponadto w w tej sprawie toczy się postępowanie przygotowawcze prowadzone przez prokuraturę Okręgową w L. (sygn. [...]).

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi T.W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosząc o uchylenie decyzji przedstawił 10 zarzutów, dotyczących naruszenia przez organy przepisów ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.; dalej ustawa z dnia 14 marca 2003 r. ). Wskazując w szczególności, że ustawa ta nie daje żadnych możliwości organowi do zmian w sposób niekorzystny dla odwołującego się. Ponadto wskazał, że Centralna Komisja w ogóle nie analizowała zarzutów zgłoszonych w odwołaniu. Brak jest dowodów na powołanych dwóch recenzentów, którzy wydali negatywne opinie. Skarżący był odsunięty od postępowania odwoławczego

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd uwzględnia skargę i uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie, stwierdza nieważność lub wydanie z naruszeniem prawa tego rozstrzygnięcia jedynie wówczas, gdy uzna, że w sprawie istnieją przesłanki określone w art. 145 § 1 powołanej ustawy.

W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, iż istota postępowania w sprawach dotyczących odwołania od uchwały wydanej w wyniku wznowionego postępowania i odmawiającej nadania stopnia doktora polega na ocenie przez Centralna Komisję, czy spełniona została przesłanka wznowienia postępowania oraz czy rozprawa doktorska spełnia kryteria określone w art. 13 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. tj. czy stanowi oryginalne rozwiązanie problemu naukowego lub artystycznego oraz wykazuje ogólnej wiedzę teoretycznej kandydata w danej dyscyplinie naukowej lub artystycznej, a także umiejętność samodzielnego prowadzenia pracy naukowej lub artystycznej.

W ramach tego specyficznego postępowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie odpowiednio (art. 29 ust. 1 tej ustawy). Pamiętając o specyfice postępowania, w którym zapadła kwestionowana decyzja stwierdzić należy, że ograniczone uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów jest właśnie wynikiem szczególnego charakteru tego postępowania. Dlatego za nie mające żadnego znaczenia dla legalności decyzji należy uznać zarzuty skargi dotyczące prawidłowości głosowania, treści protokołów czy trybu zawiadamiania recenzentów powołanych przez Radę Wydziału. Żadna z tych okoliczności nie mogła bowiem prowadzić do naruszenia prawa, które mogłoby prowadzić do naruszenia prawa mającego wpływ na wynik postępowania tj. w przedmiotowej sprawie do błędnego uznania, że rozprawa doktorska nie stanowi oryginalnego rozwiązania naukowego w danej dziedziny naukowej. Zdaniem Sądu uchybienia Centralnej Komisji w tym zakresie w żadnym razie nie wpływają na legalność samej decyzji, nie doprowadziłby bowiem do wypaczenia treści rozstrzygnięcia. Nie doszło również do przekroczenia terminu do wniesienia odwołania, co sugerowała Centralna Komisja.

W przedmiotowej sprawie należy ocenić czy organy w sposób prawidłowy zastosowały art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. stanowiącego, że przesłankami do wznowienia postępowania o nadanie stopni doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora mogą być także, oprócz wymienionych w Kodeksie postępowania administracyjnego, ujawnione okoliczności wskazujące na to, że stopień doktora lub doktora habilitowanego albo tytuł profesora został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich, lub dobrych obyczajów w nauce.

Przepis ten ustanawia dodatkową przesłankę wznowienia postępowania mającą na celu stworzenie skutecznego systemu weryfikacji prawidłowości nadawania stopni i tytułów naukowych. Ma on niejako na celu możliwość ewentualnej weryfikacji nadanych stopni, w tym przypadku doktora, aby nie otrzymały go osoby, których rozprawa doktorska nie stanowi oryginalnego rozwiązania problemu naukowego lub artystycznego oraz wykazuje ogólnej wiedzę teoretycznej kandydata w danej dyscyplinie naukowej lub artystycznej, a także umiejętność samodzielnego prowadzenia pracy naukowej lub artystycznej.

Należy odróżnić wskazane w tym przepisie przesłanki jako uprawdopodobnienie naruszenie prawa lub dobrych obyczajów w nauce od uregulowanej art. 29a ustawy z dnia 14 marca 2003 r. przesłanki nieważności postępowania w sprawie nadania tytułu lub stopnia, jeżeli w pracy stanowiącej podstawę nadania tytułu lub stopnia osoba ubiegająca się o tytuł lub stopień przypisała sobie autorstwo istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego.

Przy czym należy na marginesie zauważyć, że zakres hipotez art. 29 ust. 2 oraz art. 29a jest w pewnej części zbieżny.

Jednak w przedmiotowej sprawie organ stwierdził, że przepisywanie istotnych części cudzych utworów -50 stron w rozprawie doktorskiej – narusza prawo autorskie oraz dobre obyczaje w nauce. Z tym poglądem zwłaszcza co do naruszenia dobrych obyczajów w nauce nie sposób polemizować. W sytuacji kiedy autor pracy zezwoli innemu doktorantowi na przepisanie jego pracy, być może nie mamy do czynienia z naruszeniem praw autorskich ale mamy już do czynienia z naruszeniem dobrych obyczajów w nauce.

Z akt sprawy wynika, że powołani po wznowieniu postępowania dwaj recenzenci prof. dr. hab. A.C. oraz prof. dr. hab. A.B. wskazali, że praca skarżącego nie jest samodzielnym dziełem. Analogiczne recenzenci powołani przez Centralną Komisję wskazali na brak samodzielności w przygotowaniu pracy i liczne zapożyczenia z prac E. R. i E. B. Wszystkie cztery opinie są zbieżne. Ponadto brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania powołania tych osób jako recenzentów i w tym zakresie nie doszło do naruszenia jakiegokolwiek przepisu.

Ponadto należy mieć na uwadze, że sąd jest upoważniony jedynie do oceny prawidłowości postępowania prowadzonego przez Centralną Komisję, zachowania w tym postępowaniu obowiązujących reguł proceduralnych, nie może natomiast dokonywać merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji, czego dotyczy większa część zarzutów skarżącej. Dlatego tez zarzuty skargi dotyczące kwestii merytorycznych recenzji nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. To pojęcie "dobrych obyczajów" w przedmiotowej sprawie musi być bowiem odczytywane w kontekście normy zawartej w art. 13 tej ustawy statuującej podstawowy warunek dla nadania stopnia doktora.

Rozpoznając skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że we wznowionym postępowaniu zostały dochowane wymagania, jakie przewidują przepisy ustawy i statutu, jak również nie uchybiono przepisom Kpa.

Materiał dowodowy w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją zgromadzony został w przewidziany przepisami sposób. Jego ocena przedstawiona przez Komisję nie uzasadnia twierdzenia, że naruszone zostały przepisy art. 77 i art. 107 Kpa. Skoro zatem decyzja została wydana w wyniku postępowania przeprowadzonego w sposób odpowiadający przepisom prawa materialnego i procesowego, to decyzji takiej nie można podważyć.

Z podniesionych względów na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.