Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 79/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono beczynność i przewlekłość postępowania
Powołane przepisy: article: art. 35-37, art. 12
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 149, art. 154, art. 161, art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 53
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 października 2022 r. sprawy ze skargi K. W. na bezczynność i przewlekłość postępowania Wójta Gminy Wojciechów w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. stwierdza, że Wójt Gminy Wojciechów dopuścił się bezczynności i przewlekłości w prowadzeniu postępowania w załatwieniu wniosku K. W. z 27 sierpnia 2021 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy; II. stwierdza, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania Wójta Gminy Wojciechów nie miały miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wójta Gminy Wojciechów do załatwienia wniosku wskazanego w pkt I; IV. oddala skargę w pozostałej części; V. zasądza od Wójta Gminy Wojciechów na rzecz skarżącej K. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

K. W. (dalej jako "strona", skarżąca") w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zarzuciła bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania Wójta Gminy Wojciechów w rozpatrzeniu wniosku z dnia 27 sierpnia 2021 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

Sekwencja czynności podejmowanych w niniejszej sprawie przedstawia się następująco:

W dniu 30 sierpnia 2021 r. strona złożyła do Wójta Gminy Wojciechów datowany na 27 sierpnia 2021 r. wniosek o wydanie warunków zabudowy dla działki o nr [...] w miejscowości M., gm. [...]. Z uwagi na brak załącznika graficznego wymieniona został wezwana do uzupełniania wniosku, czego dokonała w dniu 13 września 2021 r. W dniu 20 września 2021 r. akta sprawy zostały przekazane do uprawnionego urbanisty, zgodnie z art. 5 i art. 60 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm., dalej: "u.p.z.p.") celem sporządzenia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Projekt decyzji dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie wolnostojącej na nieruchomości składającej się z działki o nr ewid. [...] wpłynął do urzędu gminy Wojciechów w dniu 29 grudnia 2021 r. W dniu 3 stycznia 2022 r. wysłano projekt decyzji do uzgodnienia ze Starostą Lubelskim, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p.

W toku postępowania strona złożyła ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie na niezałatwienie przez Wójta Gminy Wojciechów sprawy

w terminie. Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie uznało ponaglenie za uzasadnione i wyznaczyło Wójtowi dodatkowy 14-dniowy termin załatwienia sprawy, uznając bezczynność i przewlekłość postępowania Wójta za rażącą.

W dniu 14 stycznia 2022 r. Starosta Lubelski wydał postanowienie odmawiające uzgodnienia dla działki nr [...]. W dniu 17 stycznia 2022 r. Wójt Gminy Wojciechów wysłał pismo do uprawnionego urbanisty, informując o odmowie uzgodnienia projektu decyzji i prosząc o pilne przygotowanie kolejnego projektu decyzji z uwzględnieniem uwag zawartych w postanowieniu Starosty Lubelskiego. Wójt Gminy Wojciechów otrzymał projekt decyzji od urbanisty w dniu 16 marca 2022 r., a w dniu 17 marca 2022 r. przekazał ten projekt do ponownego uzgodnienia Staroście Lubelskiemu. Powyższy projekt decyzji został negatywnie uzgodniony w dniu 5 kwietnia 2022 r.

W dniu 13 kwietnia 2022 r. Wójt Gminy Wojciechów wysłał do stron informację

o możliwości zapoznania się z aktami przed wydaniem decyzji.

Pismem z dnia 19 kwietnia 2022 r. strona zwróciła się do organu z prośbą

o uwzględnienie/modyfikację w toczącym się postępowaniu. Prośbę umotywowała zaistniałą potrzebą wybudowania pomieszczeń gospodarczych w zabudowie zagrodowej. W związku z powyższym organ uwzględniając prośbę strony w dniu 12 maja 2022 r. przesłał do uprawnionego urbanisty nowe kopie map zasadniczych w celu przygotowania kolejnego projektu decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...].

Strona złożyła skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania prowadzonego przez Wójta Gmina Wojciechów, która postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 czerwca 2022 r., sygn. akt II SAB/Lu 47/22 została odrzucona.

Pismem z dnia 16 czerwca 2022 r. strona ponownie złożyła skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania prowadzonego przez Wójta Gmina Wojciechów, zarzucając naruszenie:

1. art. 37 § 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a.") poprzez niewydanie decyzji o warunkach zabudowy w terminie określonym przez Kolegium;

2. art. 35 § 1 i 2 k.p.a. poprzez nieprzekazanie wniosku do urbanisty bez zbędnej zwłoki, wymaganych map i wyrysów;

3. art. 35 § 3 k.p.a. poprzez niewydanie decyzji o warunkach zabudowy oraz brak odpowiedzi na wnioski z 19 i 23 stycznia 2022 r., regularne pomijanie próśb

i wniosków;

4. art. 36 § 1 k.p.a. poprzez brak sporządzania i wysyłania zawiadomień

o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy z informacją o jego przyczynach, czym pozbawiono skarżącego możliwości bieżącego i systematycznego uzyskiwania informacji o stanie sprawy, przyczynach zwłoki i przede wszystkim samego prawa do wniesienia ponaglenia;

5. art. 37 § 4 k.p.a. poprzez nieprzekazanie ponaglenia bez zbędnej zwłoki oraz niewłaściwe i niepełne ustosunkowanie się do stawianych w nim zarzutów

i powoływanie się na braki kadrowe;

6. art. 6 k.p.a. poprzez złamanie zasady praworządności z uwagi na systematyczne nieprzestrzeganie terminów i zasad narzuconych przepisami prawa;

7. art. 7 k.p.a. poprzez nieprzestrzeganie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, prowadzenie postępowania w sposób powodujący utratę zaufania do państwa poprzez brak należytego informowania o stanie sprawy

i podawanie fałszywych wiadomości dotyczących interpretacji przepisów, błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego oraz niepodejmowanie żadnych czynności w celu jego dokładnego wyjaśnienia, brak uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli;

8. art. 8 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady równego traktowania przez przewlekłe prowadzenie postępowania w stosunku do innych, którzy decyzję

o warunkach zabudowy uzyskali w terminie lub z niewielką zwłoką, liczenie terminów procesowych na niekorzyść strony i wydanie decyzji pozytywnych na rzecz sąsiadów w identycznych warunkach, jak skarżąca;

9. art.9 k.p.a. poprzez niepoinformowanie o stanie sprawy i brak pomocy z strony organu;

10. art. 10 k.p.a. i art.12 § 1 i 2 k.p.a. poprzez brak odpowiedzi na pisma z dnia 19 i 23 stycznia 2022 r.;

W związku z powyższym skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności

i przewlekłości postępowania Wójta, zobowiązanie organu do wydania pozytywnej dla niej decyzji z podaniem konkretnego terminu na dokonanie tej czynności, nałożenie na organ grzywny z tytułu rażącej bezczynności i przewlekłości postępowania, wskazanie osób odpowiedzialnych za bezczynność i przewlekłość oraz przyznanie odszkodowania na rzecz skarżącej w wysokości 50.000 zł jako rekompensaty za poniesioną szkodę, przyznanie odszkodowania za straty moralne, nerwy i stres w wysokości 10.000 zł i przekazanie tej kwoty na rzecz Polskiej Akcji Humanitarnej.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Wojciechów wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, twierdząc, że nie dopuścił się bezczynności ani przewlekłości postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.; w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Dalsze przypadki zaskarżalnej bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania zostały unormowane w art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.

Skargi w tym przedmiocie mogą być rozpoznawane przez sąd administracyjny

w trybie uproszczonym – zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. – co też miało miejsce

w niniejszej sprawie.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy [...] w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy.

W związku z tym należy wyjaśnić, że użyte przez ustawodawcę w art. 149 § 1 p.p.s.a. sformułowanie: "skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy" należy rozumieć jako alternatywę nierozłączną, co oznacza możliwość wniesienia do sądu administracyjnego skargi, w której zarzuca się jednocześnie obie formy opieszałości organu. Zawarty w tym przepisie spójnik "lub" nie stanowi alternatywy rozłącznej, wyłączającej możliwość równoczesnego zaskarżenia zarówno bezczynności, jak i przewlekłego prowadzenia postępowania (por. wyrok NSA z 18.09.2019 r., II OSK 1290/19, publ.CBOSA).

Należy przy tym zastrzec, że – jak trafnie podnosi się w orzecznictwie – zarzucenie w jednym piśmie bezczynności oraz przewlekłości postępowania nie powinno być traktowane jako skumulowanie dwóch skarg, o ile kwestionowana jest terminowość i sprawność działania organu w tej samej sprawie administracyjnej.

W takim przypadku objęcie jedną skargą obu form opieszałości organu inicjuje jedną sprawę sądowoadministracyjną, w której sąd ma obowiązek rozpoznać i rozstrzygnąć spór o legalność braku wydania aktu lub niezałatwienia sprawy w terminie. Pozostaje to w związku z zasadą, że przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być tylko jedna decyzja lub inny akt, którego legalność badana jest przez sąd administracyjny. Z kolei przedmiotem postępowania w sprawie ze skargi na "bezczynność" oraz "przewlekłość" jest zasadniczo ustalenie, czy zachodzi potrzeba zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu lub podjęcia określonej czynności. W obu przypadkach sąd administracyjny dysponuje tymi samymi środkami prawnymi, a ich zastosowanie jest obowiązkowe w razie stwierdzenia jakiejkolwiek postaci niesprawnego funkcjonowania organu, niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów i wniosków oraz podstawy prawnej (por. wyroki NSA: z 05.06.2012 r., II OSK 709/12; z 24.02.2015 r., II OSK 2225/14; z 01.04.2015 r., I OSK 2567/14; z 20.04.2017 r., II OSK 255/16; z 21.09.2018 r., I OSK 16/17; z 18.09.2019 r., II OSK 1290/19; z 15.06.2021 r., II OSK 627/21; dostępne w CBOSA).

W przypadku wniesienia skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, to sąd administracyjny - na podstawie okoliczności sprawy, a zwłaszcza toku postępowania - ocenia, czy w sprawie wystąpiła bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w oparciu o tę ocenę podejmuje rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 149 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA: z 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12 oraz z 4 września 2015 r., sygn. akt II OZ 753/15).

Bezczynność organu i przewlekłe prowadzenia postępowania są to dwa stany zaniechania odrębnie typizowane, choć powodujące takie same konsekwencje prawne. Wobec sygnalizowanego przez praktykę i doktrynę problemu rozgraniczenia znaczenia obu pojęć, ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) znowelizowano od 1 czerwca 2017 r. art. 37 § 1 k.p.a. Zgodnie z jego aktualnym brzmieniem bezczynność to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.). Przewlekłość postępowania zaś to stan, w którym postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Przewlekłość występuje w postępowaniu prowadzonym w sposób, który przez czas dłuższy niż wymagany do jego zakończenia i bez uzasadnionej i ważnej przyczyny nie zmierza do bezpośredniego załatwienia sprawy (art. 12 k.p.a.). Z przewlekłością postępowania mamy do czynienia w sytuacji nieefektywnego działania organu, dokonywania czynności w dużym odstępie czasu, wykonywania czynności pozornych, maskujących bezczynność w sposób formalny, gdy dochodzi do mnożenia czynności i dokonywania czynności niepotrzebnych, zbędnych, co prowadzi do przedłużenia postępowania. Przewlekłość oznacza opieszałe, niesprawne i nieskuteczne lub nieporadne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy.

W ocenie Sądu Wójt Gminy Wojciechów dopuścił się zarówno bezczynności, jak i przewlekłości postępowania w sprawie z wniosku skarżącej o wydanie warunków zabudowy dla działki nr [...] w miejscowości M., gm. [...].

Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy wpłynął do organu 30 sierpnia 2021 r. Ponadto organ nie wydał decyzji

w sprawie w czternastodniowym terminie wyznaczonym przez Kolegium w dniu 12 stycznia 2022 r. na skutek uwzględnienia ponaglenia, a także w momencie wniesienia skargi (21 czerwca 2022 r.) przez stronę organ znajdował się w bezczynności. Jak zasadnie wskazała skarżąca, Wójt nie informował jej również o terminie załatwienia sprawy i ewentualnym jego przedłużeniu.

W świetle zaistniałych okoliczności Sąd w punkcie I wyroku stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności oraz przewlekłości (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) w rozpoznaniu wniosku strony skarżącej.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty,

a w szczególności, czy zostało to spowodowane zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. W szczególności dla stwierdzenia, że organ był bezczynny bądź opieszale prowadził postępowanie nie mają znaczenia braki kadrowe, na które powołał się Wójt, czy wzrost ilości wpływających spraw. To na organach państwa ciąży obowiązek zapewnienia sprawnej realizacji ich zadań, przy zapewnieniu przestrzegania obowiązujących przepisów i respektowania wyznaczonych tymi przepisami standardów działania administracji (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 13 maja 2021 r., sygn. akt I SAB/Wr 263/21). Realizacja kompetencji organu administracji publicznej jest jego prawnym obowiązkiem, od którego nie zwalniają go tzw. trudności obiektywne w postaci złożoności sprawy, kumulacji spraw, braku etatów czy też środków pieniężnych (por. wyroki WSA we Wrocławiu: z 24 maja 2022 r., sygn. akt IV SAB/Wr 144/22; z 22 marca 2021 r., sygn. akt II SAB/Wa 793/20). Tym samym okoliczności podniesione w odpowiedzi na skargę nie mogły zmienić stwierdzenia przez Sąd zaistnienia stanu bezczynności i przewlekłości postępowania. Przyczyny zwłoki oraz stopień przekroczenia terminów mają istotne znaczenie przy ocenie, czy stwierdzona bezczynność i przewlekłość postępowania miały charakter kwalifikowany, tj. czy miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 149 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd może ponadto orzec

z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie po wniesieniu skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania organ w dniu 3 sierpnia 2022 r. wydał na wniosek strony decyzję o warunkach zabudowy dla działki nr [...] położonej w miejscowości M., gm. Wójciechów. Skoro zatem organ przed rozpoznaniem skargi załatwił wniosek strony postępowanie sądowe dotyczące nakazania organowi rozpatrzenie wniosku podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt III wyroku).

Oceniając charakter stwierdzonej bezczynności i przewlekłości postępowania, należy wskazać, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, w której bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Naruszenie rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź "zwykłe" naruszenie prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., II OSK 468/13, CBOSA).

W ocenie Sądu zaistniała w sprawie bezczynność i przewlekłość postępowania organu instancji nie miały charakteru rażącego naruszenia prawa (pkt II wyroku). Nie można bowiem pominąć okoliczności, że decyzja o warunkach zabudowy może zostać wydana dopiero po uzgodnieniu jej projektu przez właściwy organ, w tym wypadku przez starostę. Organ ten wypowiada się w ramach swoich kompetencji o tym, czy realizacja danego przedsięwzięcia, stosownie do proponowanych warunków zabudowy, nie pociągnie za sobą naruszenia przepisów, których stosowanie leży w kompetencji organu uzgadniającego, a wykracza poza właściwość rzeczową organu administracji właściwego do ustalenia warunków zabudowy. Ustawodawca w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. używa zwrotu "decyzję wydaje się po uzgodnieniu", co oznacza, że wydanie decyzji bez uzgodnienia stanowiłoby istotne naruszenie prawa. Zwrot "po uzgodnieniu" należy rozumieć w ten sposób, że organ prowadzący postępowanie główne przygotowuje projekt rozstrzygnięcia, zaś organ współdziałający ocenia dopuszczalność tego rozstrzygnięcia w granicach swojej właściwości. Oznacza to w praktyce zajęcie stanowiska co do zgodności projektowanej inwestycji z wymaganiami wynikającymi z przepisów odrębnych, np. w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych, ochrony przyrody i innych (zob. wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2007 r., II OSK 638/06). W orzecznictwie wskazuje się, że stanowisko innego organu, które zostało wyrażone w formie postanowienia, staje się podstawowym materiałem dowodowym w sprawie administracyjnej, czasem wręcz determinującym jej końcowe rozstrzygnięcie, stając się elementem podstawy prawnej tego rozstrzygnięcia (zob. wyrok WSA w Łodzi z 13 sierpnia 2008 r., II SA/Łd 251/08).

Wskazać należy, że w dniu 14 stycznia 2022 r. Starosta negatywnie uzgodnił wysłany przez Wójta w dniu 3 stycznia 2022 r. projekt decyzji, wobec czego w dniu 17 stycznia 2022 r. Wójt wysłał pismo do uprawnionego urbanisty, informując o odmowie uzgodnienia projektu decyzji i prosząc o przygotowanie kolejnego projektu decyzji z uwzględnieniem uwag zawartych w postanowieniu Starosty Lubelskiego. Wójt Gminy Wojciechów otrzymał projekt decyzji od urbanisty w dniu 16 marca 2022 r., a już 17 marca 2022 r. przekazał ten projekt do ponownego uzgodnienia ze Starostą Lubelskim. Powyższy projekt decyzji również został negatywnie uzgodniony w dniu 5 kwietnia 2022 r. Zwrócić należy uwagę, że strona w piśmie z dnia 19 kwietnia 2022 r. zmodyfikowała swój wniosek o wydanie warunków zabudowy. W dniu 12 maja 2022 r. organ przekazał do uprawnionego urbanisty nowe kopie map zasadniczych w celu przygotowania kolejnego projektu decyzji. W dniu 5 lipca 2022 r. wysłano projekt decyzji do uzgodnienia ze Starostą Lubelskim, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. Wójt Gminy Wojciechów w dniu 28 lipca 2022 r. wysłał do stron informację o możliwości zapoznania się z aktami przed wydaniem decyzji i w dniu 3 sierpnia 2022 r. wydał na wniosek strony decyzję o warunkach zabudowy dla działki nr [...] położonej w miejscowości M., gm. [...]. Zdaniem Sądu mając na względzie sekwencję powyższych czynności nie można powyższych zachowań Wójta, zmierzających do uzyskania uzgodnienia zawartych w projekcie decyzji ustaleń, uznać za lekceważenie nałożonych prawem obowiązków czy podejmowanie świadomie pozornych czy opieszałych działań.

Z tych też względów Sąd oddalił skargę zarówno w zakresie wniosku

o wymierzenie organowi grzywny, jak i w zakresie zasądzenia na rzecz skarżącej odszkodowania i zadośćuczynienia (pkt IV wyroku).

O kosztach postępowania należnych stronie skarżącej, obejmujących wpis od skargi w kwocie 100 zł, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt V wyroku).