Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 475/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-10-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 21 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. D. – K. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2009 r. w przedmiocie wymeldowania jej z pobytu stałego pod adresem K. P., ul. I A. W. P. [...]. Skarżąca wniosła również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniając wniosek tym, że nie jest wpuszczana do lokalu przez zamieszkującego w nim męża i jego matkę i obawia się, że w związku z tym pod jej nieobecność dojdzie do zniszczenia lub zbycia należących do niej składników majątku, który tam pozostał. Skarżąca uważa, że powoływanie się przez małżonka na fakt jej wymeldowania spowoduje, iż Policja nie zechce interweniować w jej sprawie.

Skarżąca zamieszkuje aktualnie u swojej matki w innej miejscowości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, Sąd na wniosek skarżącego może na podstawie art. 61 § 3 ppsa ustawy wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Indywidualne okoliczności uzasadniające wniosek muszą zostać uprawdopodobnione przez wnioskodawcę.

Podane we wniosku argumenty nie uzasadniają wstrzymania wykonania decyzji i świadczą raczej o niedokładnym rozumieniu skutków, jaki decyzja o wymeldowaniu wywołuje.

Zgodnie z art. 9 ust. 2b ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. nr 139 poz. 993 ze zm.) - zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Zameldowanie jest więc jedynie rejestracją danych o faktycznym miejscu pobytu osoby i nie jest ani źródłem, ani pochodną tytułu prawnego do lokalu.

Nie należy utożsamiać zameldowania z nabyciem, a wymeldowania z utratą uprawnień do lokalu. Są to dwie niezależne od siebie sprawy, z których jedna dotyczy kwestii przebywania w określonym miejscu, zaś druga - praw majątkowych uprawnionego, przy czym ta druga kwestia w kontekście zameldowania nie jest przedmiotem zainteresowania ani organów administracji, ani sądów administracyjnych. Decyzja ta zapadła w innej płaszczyźnie niż cywilnoprawne stosunki majątkowe, ma charakter administracyjno – prawny, stwierdza wyłącznie okoliczność mającą znaczenie w administracyjno-prawnej sferze porządkowo – organizacyjnej i dotyczy wyłącznie obiektywnej sfery faktów.

Raz jeszcze trzeba podkreślić dla pełnej jasności, że okoliczność wymeldowania z lokalu – skoro nie dotyczy sfery praw - nie uzasadnia sama w sobie odmowy wpuszczenia do lokalu osoby, jeśli rzeczywiście ma ona prawo w nim przebywać, czy to na mocy przysługującego jej prawa do lokalu, czy to np. w związku z prawem małżonka do korzystania z mieszkania należącego do drugiego małżonka w celu zaspokojenia potrzeb rodziny.

Nie przesądzając w żadnym razie czy skarżącej przysługuje prawo do zamieszkiwania w lokalu – co w razie sporu musi być ustalone w odrębnym sądowym postępowaniu cywilnym - uznać trzeba, że obawa zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków wskazywanych przez skarżącą w postaci utraty jakichś składników majątku pozbawionego jej dozoru wywołana jest konfliktem rodzinnym, i o ile okoliczności te są prawdziwe - faktycznym blokowaniem jej dostępu do lokalu i pozostających w nim jej rzeczy.

Skoro więc blokowanie dostępu do lokalu nie byłoby prawnie usprawiedliwione treścią decyzji o wymeldowaniu, zatem również wstrzymanie jej wykonania nie ma znaczenia dla realizacji prawa dostępu do lokalu.

Podsumowując - skarżąca w argumentacji swej błędnie utożsamia wymeldowanie z podnoszoną przez nią konsekwencją w postaci legalizacji dalszego utrudniania jej dostępu do swojego majątku.

Skoro zatem skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek wynikających z art. 61 § 3 ppsa, na podstawie przytoczonego przepisu należało orzec jak postanowieniu.