Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1021/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1  lit. a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi M.K. przy udziale T. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody P. nr [...] z [...] stycznia 2011 r.


UZASADNIENIE

T. K. obywatela B. [...] listopada 2010 r. wystąpiła do Wojewody P. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na pozostawanie w związku małżeńskim z obywatelem polskim M. K., nad którym musi sprawować opiekę z uwagi na jego stan zdrowia.

Wojewoda P. decyzją z [...] stycznia 2011 r. – wydanej na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694 ze zm.) oraz art. 104 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; zwanej dalej: k.p.a.) – odmówił udzielenia cudzoziemce wnioskowanego zezwolenia, stwierdzając, iż pozostawanie w związku małżeńskim z obywatelem polskim nie uzasadnia zamieszkiwania cudzoziemki w Polsce przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Organ I instancji stwierdził także, że wnioskowane zezwolenie jest potrzebne cudzoziemce jedynie w celu ułatwienia jej wielokrotnego przekraczania granicy do kraju pochodzenia.

Cudzoziemka wraz z mężem wniosła odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Mąż cudzoziemki podniósł, iż postępowanie prowadzone przez organ I instancji było nieprawidłowe, a zaskarżona decyzja jest niezrozumiała. W ocenie M. K. nie ma powodów do odmowy udzielenia żonie wnioskowanego zezwolenia, zwłaszcza, że nie ma ona problemów z uzyskaniem wizy u polskiego konsula.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] marca 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że T. K. od [...] stycznia 2006 r. pozostaje w związku małżeńskim z obywatelem polskim M. K. Cudzoziemka dwukrotnie posiadała zezwolenia na zamieszkania na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na powyższe. Cudzoziemka [...] sierpnia 2010 r. złożyła wniosek o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Polski. W trakcie postępowania ustalono, że cudzoziemka w okresie dwóch lat przed złożeniem w/w wniosku przebywała poza terytorium Polski przez łączny okres [...] dni tj. prawie [...] miesięcy. Ponadto cudzoziemka w okresie od [...] sierpnia do [...] listopada 2010 r. przekraczała granicę Polski [...] razy, a pobyt poza terytorium naszego kraju wyniósł [...] dni.

Organ odwoławczy wskazał, że w trakcie przesłuchania z [...] grudnia 2010 r. cudzoziemka zeznała, że w okresie zimowym więcej czasu spędzają z mężem w G. na B., natomiast miesiące letnie spędzają częściowo w jej kraju pochodzenia oraz w Polsce. Cudzoziemka wyjaśniła, że na terytorium B. ma syna, którego nie może zostawić samego na długo oraz, że życie rodzinne skoncentrowane jest w jej kraju pochodzenia, gdzie rodzina posiada lepsze warunki mieszkaniowe. Ponadto w miejscu zamieszkania małżonków Polsce trwa remont. Cudzoziemka stwierdziła, że zamierzają przenieść się z mężem do Polski na stałe, lecz w bliżej nieokreślonej przyszłości. Wyjaśniła, iż z uwagi na syna, będzie wyjeżdżała z Polski przynajmniej raz w miesiącu.

M. K. zeznał, że żona opiekuje się nim z uwagi na jego stan zdrowia i w opiece pomagają pełnoletnie dzieci żony. Wyjaśnił także, że z uwagi na lepsze warunki mieszkaniowe zamieszkują z żoną w jej mieszkaniu na B., gdzie skoncentrowane jest ich życie rodzinne. M. K. wyjaśnił, że na stałe jest zameldowany w Polsce, natomiast żona na terytorium B. Posiada wykupione ubezpieczenie zdrowotne w B. i korzysta tam z opieki lekarskiej. M. K. nie był w stanie ocenić, ile czasu spędzają w Polsce i poza jej terytorium, zeznał, że na B. przebywa na podstawie wiz.

Ponadto z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego przez funkcjonariuszy Straży Granicznej wynika, że T. K. w deklarowanym miejscu zamieszkania z mężem na terytorium Polski w K. jest widywana przez około 2-3 razy w tygodniu, maksymalnie 15 dni w miesiącu.

Organ odwoławczy dodał, iż małżonkowie wyjaśnili, że faktycznie więcej czasu spędzają na terytorium B. z uwagi na syna cudzoziemki i lepsze warunki mieszkaniowe.

Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że w myśl art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach – zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który jest małżonkiem obywatela polskiego, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Natomiast zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach – cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b.

Organ odwoławczy wskazał, że z ustaleń faktycznych w sprawie jednoznacznie wynika, że w chwili obecnej, centrum życiowe małżonków znajduje się poza terytorium Polski tj. na terytorium B. Cudzoziemka przebywa w Polsce sporadycznie. Małżonkowie zamieszkują w kraju pochodzenia cudzoziemki z uwagi na lepsze warunki mieszkaniowe, konieczność sprawowania opieki przez nią wobec uczącego się syna, a M. K. korzysta tam nawet z opieki medycznej. Małżonkowie nie określili, kiedy zamierzają na stałe zamieszkać w Polsce.

W związku z powyższym w chwili obecnej, wobec cudzoziemki nie zachodzi przesłanka z art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, gdyż jej związek małżeński z obywatelem polskim nie uzasadnia jej zamieszkiwania w Polsce przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Wobec cudzoziemki zachodzi zatem przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, Szef Urzędu stwierdził, że organ nie ocenia wyboru miejsca zamieszkania małżonków. W sprawie istotny jest jednak fakt, iż ustawa o cudzoziemcach jednoznacznie określa, że okoliczność, która jest podstawą ubiegania się przez cudzoziemca o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (m.in. pozostawanie w związku małżeńskim z obywatelem polskim), musi uzasadniać jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Jak wskazano wyżej, małżonkowie w chwili obecnej de facto zamieszkują poza terytorium Polski, a cudzoziemka bywa w naszym kraju sporadycznie. Dodał, że cudzoziemka może ubiegać się u polskiego konsula o wydanie stosownej wizy pobytowej, natomiast w przypadku faktycznego zamieszkania małżonków na stałe w Polsce, będzie miała możliwość ponownego ubiegania się o udzielenie zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony.

Na powyższą decyzję 12 kwietnia 2011 r. skargę złożył M. K. w której zarzucił, że w latach poprzednich nie było problemu z udzieleniem jego żonie zezwoleń zamieszkania na czas oznaczony. Skarżący uważa, że interpretacja przepisów dokonana przez organ w zaskarżonej decyzji jest nieżyciowa i się z nią nie zgadza.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje;

skarga jest zasadna.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd ma zatem obowiązek dokonania oceny czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Ponadto należy zwrócić uwagę na to, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. – sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może zatem uwzględnić skargę także z takich przyczyn, które w ogóle nie zostały w niej podniesione.

Podstawą ubiegania się cudzoziemki zezwolenia na zamieszkania na czas oznaczony była okoliczność o jakiej mowa w art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z tym przepisem – zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który jest małżonkiem obywatela polskiego, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Z uzasadnień zaskarżonych decyzji wynika, że organy zinterpretowały powyższy przepis prawa w ten sposób, że wymaga od cudzoziemca stałego pobytu cudzoziemca w Polsce przez okres dłuższy niż 3 miesiące, czego cudzoziemka w sprawie nie spełnia, ponieważ zdecydowaną większość czasu zamieszkuje na B.

Zdaniem Sądu tak dokonana interpretacja powyższego przepisu jest nietrafna. Przede wszystkim wskazać należy, że powyższy przepis – w przeciwieństwie do art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach i udzielenia zezwolenia na osiedlenie się – nie wymaga od cudzoziemca nieprzerwanego przebywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach – wymaga jedynie zbadania przez organ, czy małżeństwo cudzoziemca z obywatelem polskim uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Polski przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Nie oznacza to więc tego, ażeby cudzoziemiec po otrzymaniu wydanego zezwolenia musiał faktycznie przez okres co najmniej trzech miesięcy stale przebywać w Polsce. Cudzoziemiec ma jedynie wykazać, że taka potencjalna okoliczność zachodzi.

Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie zostało wykazane przez cudzoziemkę, że jej małżeństwo z obywatelem Polski M. K., sprawia, że w trakcie udzielonego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, będzie zachodziła możliwość w której będzie zamieszkiwała w Polsce w okresach dłuższych niż 3 miesięczne. Sąd zwraca uwagę, iż świadczy o tym to, że skarżący M. K., choć aktualnie większość czasu spędza w mieszkaniu żony w G. na B., to nadal jest zameldowany w miejscowości K., gdzie jak wynika z akt sprawy także była zameldowana cudzoziemka w okresie od [...] sierpnia 2010 r. do [...] lutego 2011 r. Małżonkowie – jak jednoznacznie ustalono – prowadzą wspólne gospodarstwo domowe (k. 178 i 159 akt adm.). Poza tym organ zupełnie pominął okoliczność, że miejscowość K. od b. G. jest oddalona niewiele ponad 30 km, co powoduje, że skarżący mogą się szybko przemieszczać pomiędzy obiema miejscowościami i stąd też wynika duża liczba przekroczeń granicy przez cudzoziemkę.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził w przedmiotowej sprawie naruszenie art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach poprzez błędną interpretację tego przepisu.

Mając na uwadze powyższe Sąd – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. – orzekł o uchyleniu decyzji organów obu instancji.