Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 588/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: par. 11
journal: Dz.U. 2008 nr 38 poz 220
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ROLNICTWA I ROZWOJU WSI z dnia 14 lutego 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu  przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Odnowa i rozwój wsi" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata  2007-2013

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 listopada 2012 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 29 maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie zaksięgowania retrospektywnie kwoty długu celnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 24 lutego 2006 r., działający z upoważnienia M.M. – K.A., zgłosił do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu towar w postaci samochodu osobowego marki [...] o nr nadwozia [...]. W zgłoszeniu celnym zadeklarowano wartość celną tego towaru w wysokości [...] w oparciu o cenę transakcyjną wynikającą z rachunku (z 4 listopada 2005 r.) opiewającego na [...] ([...]) oraz uwzględniającą koszty transportu do miejsca wprowadzenia towaru na obszar celny Wspólnoty w wysokości [...] ([...]).

Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego w S. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie kontroli wymienionego zgłoszenia celnego. Przesłanką wszczęcia postępowania były uzasadnione wątpliwości organu celnego, czy zadeklarowana przez stronę wartość stanowi rzeczywistą wartość transakcyjną przedmiotowego auta.

W wyniku przeprowadzonego postępowania, Naczelnik Urzędu Celnego w S. wydał decyzję z dnia [...], którą zaksięgował retrospektywnie kwotę długu celnego w wysokości [...], stanowiącą różnicę pomiędzy należną kwotą długu celnego określonego w wysokości [...], a kwotą należności celnych wynikającą ze zgłoszenia celnego w wysokości [...].

Określenie należnej wysokości długu celnego we wskazanej powyżej wysokości było wynikiem ustalenia wartości celnej auta na kwotę [...].

Powyższa decyzja stała się prawomocna.

Wnioskiem z 7 grudnia 2010 r., na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, pełnomocnik M.M. wniósł o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] albowiem nowym dowodem w sprawie miałaby być dokumentacja fotograficzna importowanego pojazdu sporządzona w Urzędzie Celnym w G. przed objęciem pojazdu procedurą tranzytu, która zdaniem wnioskodawcy, obrazuje uszkodzenia pojazdu, które mogą mieć wpływ na wartość celną przedmiotowego samochodu osobowego. Ponadto, we wniosku zawarto wniosek o przesłuchanie w charakterze świadka funkcjonariusza celnego, który dokonywał odprawy celnej auta, jak również K.A., który zgłaszał pojazd do procedury dopuszczenia do obrotu na okoliczność ustalenia stanu technicznego pojazdu przy przedstawieniu do kontroli celnej. Stwierdzenie bowiem istnienia uszkodzeń pojazdu, w dacie jego dopuszczenia do obrotu, według wnioskodawcy, jest okolicznością, która nie była znana organowi wydającemu decyzję z dnia [...].

Pełnomocnik M.M. podniósł dodatkowo, że wskazana powyżej decyzja została wydana w oparciu o dokumenty sporządzone w języku obcym, tj. z naruszeniem postanowień ustawy o języku polskim.

Naczelnik Urzędu Celnego w S. postanowieniem z dnia [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej, wymienioną powyżej, decyzją ostateczną, a następnie decyzją nr [...] z dnia [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] z uwagi na brak przesłanek wskazanych w treści art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ stwierdził, że wskazane przez pełnomocnika strony nowe dowody w sprawie, w postaci dokumentacji fotograficznej importowanego pojazdu sporządzonej w Urzędzie Celnym w G. podczas obejmowania towaru procedurą tranzytu, nie istnieją. Naczelnik Urzędu Celnego w S., pismem z 12 maja 2012 r., zwrócił się bowiem do Oddziału Celnego "Baza Kontenerowa" w G. z prośbą o poinformowanie, czy w tym Oddziale Celnym sporządzono jakąkolwiek dokumentację na okoliczność procedury tranzytu (protokół z rewizji, protokół z oględzin, dokumentację fotograficzną, itp.) obrazującą stan techniczny samochodu osobowego marki [...] o nr nadwozia [...], uzyskując odpowiedź, że wymieniona jednostka nie posiada dokumentacji fotograficznej dotyczącej wskazanego powyżej samochodu osobowego.

Odnosząc się natomiast do żądania pełnomocnika strony dotyczącego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w kwestii sporządzenia, przechowywania oraz powodów nie zachowania dokumentacji fotograficznej, organ pierwszej instancji stwierdził, iż ewentualne pozyskanie informacji na ten temat z Urzędu Celnego w G. nie umożliwiłoby wydania odmiennego rozstrzygnięcia niż zawarte w treści decyzji ostatecznej z dnia [...]. W ocenie organu, sama wiedza na temat nieistniejącej, a wcześniej ewentualnie wykonanej dokumentacji zdjęciowej, bez możliwości jej oceny, nie doprowadziłaby bowiem do ustalenia innej wartości celnej pojazdu.

Odnośnie zawartego we wniosku o wznowienie postępowania żądania przesłuchania K.A. na okoliczność ustalenia, gdzie może znajdować się dokumentacja, na którą powołuje się wnioskodawca, organ celny wypowiedział się, że wymieniona osoba nie będąc pracownikiem, czy też przedstawicielem organu celnego, nie może wiedzieć nic na ten temat.

Mając na uwadze powyższe, organ nie stwierdził nowej okoliczności faktycznej istniejącej w dniu wydania decyzji ostatecznej z dnia [...] w postaci stanu technicznego importowanego pojazdu odmiennego od ustalonego przez organ celny pierwszej instancji.

Powyższe spowodowało, iż Naczelnik Urzędu Celnego w S. uznał, że w sprawie nie zostały spełnione kumulatywnie przesłanki wynikające z treści art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, które skutkowałyby uchyleniem decyzji ostatecznej.

Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, pełnomocnik strony złożył odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o uchylenie powyższego rozstrzygnięcia, jak decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego w S. z [...].

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 245 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej podnosząc, że istnieją dowody potwierdzające zasadność uchylenia decyzji ostatecznej. Równocześnie podniesiono zarzut naruszenia art. 123 Ordynacji podatkowej z uwagi na nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka – K.A.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że wiedza posiadana przez K.A. w przedmiocie stanu technicznego importowanego pojazdu stanowi nowy dowód w sprawie, istniejący w dniu wydania decyzji ostatecznej, a nieznany organowi wydającemu decyzję. Zdaniem pełnomocnika strony, tak postrzegana przesłanka konieczności przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka mieści się w ramach zakresu postępowania wznowieniowego.

Dodatkowo, jako przesłankę do uchylenia decyzji ostatecznej wskazano również fakt posiadania zdjęć pojazdu świadczących o jego stanie technicznym i mogących służyć do wzruszenia decyzji w zakresie ustalenia wartości celnej pojazdu, które to zdjęcia załączono do odwołania.

W piśmie z 5 kwietnia 2012 r. pełnomocnik strony podniósł również, że postępowanie celne w sprawie dotyczącej samochodu marki [...] o nr nadwozia [...] nigdy nie zostało wszczęte, bowiem pomimo, iż w sprawie znajduje się postanowienie z dnia [...], w którym powołano art. 165 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, to jednak z jego sentencji nie wynika, aby organ wszczął postępowanie celne lub podatkowe, a jedynie kontrolne. Nadto, w piśmie tym podniesiono, że doręczyciel błędnie awizował przesyłki kierowane do strony albowiem nie odnotowywał, gdzie pozostawiał awizo, co uzasadnia wniosek o rozważenie przesłuchania w charakterze świadka doręczyciela przesyłek kierowanych do M.M. na okoliczność jednoznacznego ustalenia, ile razy awizował każdą z nich.

Dyrektor Izby Celnej w S. decyzją nr [...] z dnia [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. z [...] uznając, iż organ pierwszej instancji, wobec braku zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, zasadnie odmówił uchylenia decyzji ostatecznej.

Organ podniósł, że strona nie przedłożyła przed organem pierwszej instancji nowego dowodu w sprawie, wskazała jedynie na okoliczność rzekomego istnienia dowodu w postaci dokumentacji fotograficznej importowanego pojazdu sporządzonej przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w G. w dniu dokonania zgłoszenia do procedury tranzytu. Tymczasem, przeprowadzone postępowanie wyjaśniające tej okoliczności nie potwierdziło.

Dyrektor Izby Celnej wskazał następnie, że przy ustalaniu stanu faktycznego towaru należy uwzględnić stan pojazdu z dnia złożenia zgłoszenia celnego, stosownie do art. 67 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Z przekazanych natomiast dopiero wraz z odwołaniem zdjęć pojazdu nie wynika, kiedy i gdzie zostały one wykonane, jak również czy są to rzeczywiście zdjęcia spornego pojazdu zgłoszonego do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu w dniu 24 lutego 2006r. Bezsprzecznie można jedynie stwierdzić, iż przedłożone zdjęcia przedstawiają samochód marki [...], w kolorze białym z silnikiem 3.0L V6 oraz z licznymi uszkodzeniami. Niemniej jednak, ze względu na brak jakichkolwiek numerów identyfikujących pojazd, w tym w szczególności numeru nadwozia, nie sposób uznać, że jest to ten sam samochód, który został zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu według dokumentu SAD z 24 lutego 2006 r.

Z tego też względu Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że dowodu tego nie można uwzględnić, a tym samym przypisać mu cech jakiejkolwiek istotności dla wyniku przeprowadzonego postępowania.

Podobnie ocenił organ wnioski dowodowe strony, co do przesłuchania świadków na okoliczność odmiennego stanu technicznego samochodu od ustalonego przez organ celny w postępowaniu zwykłym, gdyż dowód ten nie miał cech nowości rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, tj. nie istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania kwoty wynikającej z długu celnego, a ponadto okoliczności, jakie strona zamierzała wykazać poprzez przeprowadzenie tego dowodu były przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S., podnosząc naruszenie normy prawnej określonej w art. 210 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, bowiem w dniu wydawania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...], na mocy której organ celny dokonał retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego, oraz w dacie wydawania decyzji nr [...] z dnia [...] istniał dowód, tj. zdjęcia wskazujące na uszkodzenia samochodu będącego przedmiotem sprawy, który to dowód nie był znany organowi celnemu wydającemu decyzję.

Zdaniem pełnomocnika skarżącej, zdjęcia przekazane wraz z odwołaniem były wykonane w trakcie zgłaszania towaru do procedury tranzytu dokonanej w Oddziale Celnym "Baza Kontenerowa" w G., zaś z nieznanych stronie powodów nie znajdują się one w archiwum urzędu celnego nadawczego, pomimo tego, że istniała utrwalona praktyka wykonywania zdjęć w chwili sporządzania dokumentacji celnej, zarówno przez organ celny, jak i spedycje.

W skardze podniesiono także, że strona powzięła taką informację już w 2008 r. od A.K. pracownika spedycji T. Sp. z o.o. z G., co również było sygnalizowane organowi celnemu.

Dodatkowo pełnomocnik skarżącej zarzucił, że żaden z organów celnych nie dowiódł, że z zapisów funkcjonariusza celnego dokonanych w dokumentach SAD, nie wynika aby samochód był nieuszkodzony co powoduje, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

W skardze zarzucono również naruszenie art. 150 Ordynacji podatkowej odnośnie postanowienia o wszczęciu postępowania z [...] oraz decyzji z [...], bowiem doręczyciel przesyłek zawierających wymienione pisma nie odnotowywał w sposób prawidłowy miejsca pozostawienia zawiadomienia o niemożności doręczenia tych przesyłek, a nadto zachodzi podejrzenie, że przesyłki te nie były awizowane w odstępach siedmiodniowych.

Reasumując, w skardze podkreślono, że nie przeprowadzając postępowania wyjaśniającego w powyższym zakresie organy celne nieuprawnienie wywodzą, że przesyłka rzeczywiście oczekiwała na stroną z zachowaniem czternastodniowego terminu od dnia jej pierwszego awizowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w S., podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie niniejszych rozważań wskazać należy, iż jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego, a także celnego, jest, wyrażona w art. 128 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zasada trwałości decyzji ostatecznych, stanowiąca, że decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej lub w ustawach podatkowych. Powołana powyżej zasada pełni bardzo ważną funkcję w zakresie ochrony praw nabytych przez stronę, jak również urzeczywistnia potrzebę stabilizacji porządku prawnego, nadając decyzjom ostatecznym walor trwałości i domniemania prawidłowości. W konsekwencji, wzruszenie takich decyzji nie jest poddane pełnej swobodzie, lecz ogranicza się do ściśle określonych przypadków. Odstępstwem od powyższej zasady są tzw. tryby nadzwyczajne wzruszania decyzji ostatecznych, w tym tryb wznowienia postępowania.

Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym decyzję wydano, było dotknięte przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości tego postępowania oraz ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w jego wyniku. Postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest bowiem kontynuacją postępowania instancyjnego, a wobec tego brak jest w nim podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Instytucja wznowienia postępowania nie jest środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną niezależnie od stopnia tej wadliwości. Omawiana instytucja ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, tylko wówczas, gdy postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, enumeratywnie wskazanymi w art. 240 Ordynacji podatkowej. W zależności zatem od poczynionych ustaleń, zgodnie z art. 245 § 1 pkt 1 tej ustawy, organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania, określonego w art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej, wydaje decyzję, w której uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową i w tym zakresie orzeka, co do istoty sprawy jedynie wówczas, gdy stwierdzi istnienie jednej z przesłanek określonych w art. 240 § 1 wymienione j ustawy.

Oceniając decyzje organów podatkowych w niniejszej sprawie, w świetle przedstawionych kryteriów, Sąd stwierdził, że akty te odpowiadają prawu.

Prowadząc postępowanie wznowieniowe, w trybie art. 240 Ordynacji podatkowej i następnych, organy były związane ogólnymi zasadami postępowania wynikającymi z przepisów tej ustawy. W ocenie Sądu, badanie podstaw wznowieniowych zostało dokonane z uwzględnieniem regulacji zawartych w Dziale IV Ordynacji podatkowej, zgodnie z którymi organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122). W ramach realizacji tego obowiązku organy podatkowe - w myśl art. 187 § 1 - w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a następnie, zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej, dokonały oceny, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Jak trafnie podniósł w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, w świetle powołanego przepisu wznowienie postępowania wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto, okoliczności te i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Z kolei, przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego.

Zdaniem strony skarżącej, w dniu wydania decyzji ostatecznej istniał dowód - zdjęcia wskazujące na uszkodzenia samochodu, będącego przedmiotem sprawy, który to dowód nie był znany organowi celnemu wydającemu decyzję. Okoliczność uszkodzenia pojazdu w dacie odprawy także nie była znana organowi wydającemu decyzję.

Obowiązkiem organu podatkowego, stosownie do wniosku strony skarżącej, było zatem ustalenie, czy zaistniała podstawa wznowienia w postaci nowych okoliczności faktycznych a mianowicie uszkodzeń samochodu będącego przedmiotem importu oraz, czy ujawnił się nowy dowód w sprawie, tj. dokumentacja zdjęciowa przedmiotowego samochodu w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a zatem, czy powołany przez stronę dowód i okoliczność faktyczna spełnia wymagania z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej i czy może to być uznane za podstawę do przystąpienia do merytorycznej weryfikacji decyzji ostatecznej.

W ocenie Sądu, organ celny słusznie stwierdził brak podstaw do uchylenia decyzji w trybie wznowieniowym, albowiem, wbrew stanowisku skarżącej, nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, nieznane organowi i istniejące w dniu wydania decyzji.

Co do "nowych dowodów", z całą mocą wskazać należy że powołana przez pełnomocnika strony dokumentacja fotograficzna importowanego pojazdu sporządzona w Urzędzie Celnym w G. podczas obejmowania towaru procedurą tranzytu, nie istnieje. Naczelnik Urzędu Celnego w S., pismem z 12 maja 2012 r., zwrócił się bowiem do Oddziału Celnego "Baza Kontenerowa" w G. z prośbą o poinformowanie, czy w tym Oddziale Celnym sporządzono jakąkolwiek dokumentację na okoliczność procedury tranzytu (np. protokół z rewizji, protokół z oględzin, dokumentację fotograficzną, itp.) obrazującą stan techniczny samochodu osobowego marki [...] o nr nadwozia [...], uzyskując odpowiedź, że wymieniona jednostka nie posiada dokumentacji fotograficznej dotyczącej wskazanego powyżej samochodu osobowego.

Odnosząc się natomiast do żądania pełnomocnika przeprowadzania przez organ postępowania wyjaśniającego w kwestii sporządzenia, przechowywania oraz powodów nie zachowania dokumentacji fotograficznej, wskazać należy, że wiedza na temat nieistniejącej, a wcześniej ewentualnie wykonanej dokumentacji zdjęciowej, bez możliwości jej oceny przez organy celne, nie mogłaby doprowadzić do ustalenia innej wartości celnej pojazdu, abstrahując od tego, że żądanie przeprowadzenia na etapie postępowania wznowieniowego takich czynności, jak przesłuchanie świadków na okoliczność istnienia dokumentacji zdjęciowej stanowi w istocie wskazanie nowych źródeł dowodów, a nie dowodów, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej gdzie mowa jest o "nowych dowodach", istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który je wydał, w znaczeniu środków dowodowych, czyli w ujęciu przedmiotowym.

W związku z powyższym organ zasadnie uznał, że te wnioski zawarte we wniosku o wznowienie postępowania oraz w piśmie pełnomocnika strony z 27 lipca 2011 r., nie stanowią "nowych dowodów" w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Z całą pewnością za istnieniem "nowych dowodów", we wskazanym powyżej rozumieniu, nie przemawiają fotografie, czy też ich kserokopie, załączone przez pełnomocnika strony skarżącej do odwołania i do skargi, które obrazują różnorodne uszkodzenia dwóch różnych samochodów marki [...], z których nie wynika, kiedy i gdzie zostały one wykonane i czy znajdują się wśród nich zdjęcia spornego pojazdu zgłoszonego do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu w dniu 24 lutego 2006 r. Bezsprzecznie można jedynie stwierdzić, iż przedłożone zdjęcia przedstawiają samochód marki [...], w kolorze białym z licznymi, różnorodnymi uszkodzeniami.

Odnośnie pojawienia się w sprawie "nowych okoliczności" wskazać należy, że uszkodzenia spornego auta, istniejące w czasie zgłoszenia tego pojazdu do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu, nie były znane organom celnym, a zatem, o ile rzeczywiście istniały, bezsprzecznie wpływałyby na jego wartość celną.

Sformułowany w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej zwrot "wyjdą na jaw nowe okoliczności" wskazuje jednak na konieczność ujawnienia się nowego dowodu lub nowej okoliczności w sprawie w sposób zobiektywizowany. Nie dotyczy to z pewnością sytuacji, w której dopiero na etapie wznowieniowym strona powołuje się na pewne twierdzenia, których w żaden sposób nie dokumentuje czy też, jak wskazano powyżej, nie wykazuje dowodami istniejącymi w czasie wydania decyzji ostatecznej. Podkreślenia wymaga, że ewentualne wątpliwości co do kompletności i prawidłowości zgromadzonego przez organy celne materiału dowodowego skarżąca winna podnosić w toku postępowania celnego. Zgłaszanie tego rodzaju zarzutów na etapie postępowania wznowieniowego jest działaniem spóźnionym i nie może prowadzić, wbrew oczekiwaniom strony, do ponownego ustalenia wartości celnej pojazdu oraz należności celnych. Rozpatrywana obecnie sprawa nie wynika bowiem z wniesienia skargi na decyzję celną (dotyczącą retrospektywnego zaksięgowania długu celnego), ale z wniesienia skargi na decyzję wydaną w trybie nadzwyczajnym.

W tym miejscu podkreślić także należy, że z dokumentów załączonych do odprawy celnej, wbrew zarzutom skargi, nie wynika aby sporny samochód posiadał jakiekolwiek uszkodzenia, a w zapisku na odwrocie SAD wskazano jedynie, że "w wyniku oględzin pojazdu stwierdzono samochód osobowy marki [...] o nr nadwozia, jak w polu 31".

Zgodzić się należy zatem z oceną organu co do tego, że celem skarżącej w przedmiotowej sprawie nie było przedstawienie przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, lecz przeprowadzenie powtórnego postępowania w sprawie ustalenia wartości celnej zaimportowanego pojazdu, co w toku postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym jest niedozwolone.

Podkreślić należy, że organ podatkowy jest uprawniony do dokonania krytycznej oceny przedstawionych dowodów i okoliczności, w tym także do ustalenia, że okoliczności czy dowody nie spełniają kryteriów wskazanych w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, co też w niniejszej sprawie uczyniono stosownie do obowiązujących, w zakresie wznowienia postępowania, przepisów.

Odnośnie powoływania się w skardze na pismo spedycji T. Sp. z o. o., z którego miałoby wynikać, że dokumentacja fotograficzna samochodu marki [...] była sporządzana, wskazać należy, że takie pismo nie zostało załączone do akt sprawy ani do skargi.

Nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty, dotyczące naruszenia przez organy celne art. 150 § 1a Ordynacji podatkowej bowiem pisma w postępowaniu wznowieniowym prawidłowo doręczno pełnomocnikowi strony skarżącej, natomiast w toku postępowania celnego stronie – M.M,. po uprzednim dwukrotnym awizowaniu. Nadto, z zapisów doręczyciela przesyłek zawierających postanowienie o wszczęciu postępowania, postanowienie o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie oraz decyzję z 5 lutego 2009 r. wynika, że zawiadomienia o pozostawieniu przesyłek w urzędzie pocztowym pozostawiono w skrzynce pocztowej adresata lub na jego drzwiach, a korespondencja ta pozostawała w placówce pocztowej przez minimum 14 dni.

Reasumując powyższe okoliczności, stwierdzić należy, że organy obu instancji wydały decyzje w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wznowionego, które pozwoliło na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, jak i jego ocenę.

W tym stanie rzeczy, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji.