Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 838/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-09-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 22 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi "A" K.-K. spółka jawna w Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za III-IX oraz XII 2006 r. w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W, strona skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku strona kwestionowała stanowisko organów podatkowych a nadto, powołując się na szczególnie ważny interes strony, ogólnikowo wskazała, że konieczność natychmiastowego uregulowania nałożonego przez organy podatkowe zobowiązania podatkowego może doprowadzić do zaprzestania prowadzenia przez skarżącą spółkę dotychczasowej działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

Przewidziana w procedurze sądowo – administracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwana dalej u.p.s.a.), Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wymóg uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r.; sygn akt FZ 496/204).

W stanie faktycznym sprawy, strona skarżąca domagając się wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji podniosła okoliczności mające – w przeważającej mierze - charakter merytorycznych zarzutów skierowanych przeciwko kwestionowanej decyzji organów podatkowych. Nawiązując do podniesionego w uzasadnieniu wniosku zarzutu naruszenia przez organy prawa podatkowego należy nadmienić, iż rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania decyzji Sąd nie bada zgodności tego rozstrzygnięcia z prawem, a jedynie potencjalne skutki jakie może ponieść strona w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji.

Nie przesadzając na tym etapie o kierunku merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie należy w tym miejscu jedynie podkreślić, iż zarówno naruszenie prawa, jak i stronniczość organu, co zarzucała skarżąca, nie mogą stanowić podstawy do wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji, albowiem, przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej w tym zakresie zostały określone w art. 61 § 3 i należą do nich - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Odnosząc się do ogólnikowego wskazania we wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo dla niezakłóconego funkcjonowania przedsiębiorstwa skarżącego należy wskazać, iż Sąd nie znalazł na tej podstawie przesłanek do wstrzymania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim należy podnieść, iż, wbrew twierdzeniom wnioskodawcy, skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 u.p.s.a. nie można wywodzić z samego obowiązku uregulowania zaległych zobowiązań publicznoprawnych. Obowiązek świadczeń pieniężnych zazwyczaj niesie za sobą następstwo w postaci określonych dolegliwości finansowych, nie mniej, nie można już na tej tylko podstawie wywodzić o niebezpieczeństwie dla niezakłóconego funkcjonowania spółki. Na tej zaś okoliczności koncentrowały się natomiast argumenty wniosku. Przesłanką pozytywnego rozpoznania wniosku jest bowiem wykazanie przez wnioskodawcę, iż wdrożenie postępowania egzekucyjnego spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody o niepowetowanym charakterze. W ocenie Sądu, strona skarżąca takich okoliczności nie uprawdopodobniła.

Należy w tym miejscu podkreślić, że powszechnie aprobowany w orzecznictwie jest pogląd, w myśl którego, brak wskazania przez stronę okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie może być uznany za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 u.p.s.a.), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd, uzasadniający odmowę uwzględnienia wniosku (tak Jan Paweł Tarno w komentarzu: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189) .

Niejako na marginesie należy wskazać, iż przesłanka ważnego interesu strony, na jaką powołuje się wnioskodawca, stanowi przesłankę wstrzymania wykonalności decyzji ale na etapie postępowania przed organami podatkowymi (art. 224 § 2 Ordynacji podatkowej). W postępowaniu toczącym się przed Sądem, a zatem już po wniesieniu skargi, przesłanki wstrzymania wykonalności decyzji reguluje wyłącznie przepis art. 61 § 3 u.p.s.a., który ogranicza zakres dopuszczalności tymczasowej ochrony jaką jest wstrzymanie wykonalności aktu bądź czynności do przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanka ważnego interesu strony, jakkolwiek zawiera się w niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jest pojęciem węższym od przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 u.p.s.a. i z tych też powodów może być oceniana wyłącznie w kontekście uregulowań przyjętych w/w przepisie.

Skoro zatem w przekonaniu Sądu wnioskowa nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wystąpienia następstw o jakich mowa w dyspozycji art. 61 § 3 u.p.s.a. wniosek nie mógł wywołać oczekiwanych skutków procesowych w postaci wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji.

Z tych względów, na podstawie wyżej powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.