Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1850/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 30
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), , Asesor WSA Dariusz Turek, Asesor WSA Paweł Groński, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi N. S.A. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zainstalowania tablicy informacyjnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej N. S.A. w W. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Starosta G. decyzją z dnia [...] marca 2007r, nr [...], działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118) po rozpatrzeniu zgłoszenia N. S.A. w W. - wniósł sprzeciw dotyczący zainstalowania tablicy informacyjnej "O. " na terenie działki nr ew. [...] obr. [...] w M..

Organ I instancji wyjaśnił, iż w dniu 14 lutego 2007r. do Starosty Powiatu G. wpłynęło zgłoszenie N. S.A. Z projektu budowlanego będącego załącznikiem do tego zgłoszenia wynika, że planowane zamierzenie inwestycyjne składa się z budowy masztu o wys. 8 m, trwale połączonego z gruntem a następnie montażu na nim tablicy informacyjnej. Organ podał, iż artykuł 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (tekst jednolity: Dz. u. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 z późn. zm.) definiuje takie zamierzenie inwestycyjne jako budowlę. A zatem zamierzenie to nie może być zakwalifikowane jako roboty budowlane zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2007r, nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania N. S.A. w W. - utrzymał w mocy decyzję Starosty G. nr [...] z dnia [...] marca 2007r.

Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego właściwy organ wnosi sprzeciw jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

W przedmiotowej sprawie urządzenie reklamowe posadowione jest na fundamencie nieprzestawnym, znajdującym się poniżej powierzchni gruntu i trwale z tym gruntem powiązanym. W ocenie organu wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych zarówno na istniejących obiektach, jak i stawianych jako samodzielne obiekty zasadniczo nie wymaga pozwolenia na budowę. Jedynie budowa urządzeń reklamowych wolno stojących na trwałe związanych gruntem wymaga pozwolenia na budowę .

Organu odwoławczy podniósł ponadto, iż występuje rozbieżność, między treścią złożonego przez inwestora zgłoszenia, które określono jedynie jako instalację tablicy reklamowej o wymiarach 6x3m. Natomiast zgodnie z załączonym projektem

konstrukcyjno-budowlanym przedmiotową inwestycję stanowi całe urządzenie reklamowe z konstrukcją fundamentu zagłębionego o wysokości około 8m dla tablicy reklamowej o wymiarach 6x3 m.

Wojewoda [...] za bezzasadny uznał zarzut podniesiony przez stronę skarżącą, dotyczący niezachowania przez organ 30 dniowego terminu na doręczenie sprzeciwu, Zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym jeżeli "zgłoszenie" dotyczy inwestycji wymagającej pozwolenia na budowę, wbrew intencjom zgłaszającego, nie jest "zgłoszeniem" w rozumieniu przepisu art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego i nie wywołuje skutków przewidzianych w przepisach Prawa budowlanego dla tej instytucji. Nie można się zgodzić ze stanowiskiem inwestora, iż dokonanie "zgłoszenia" i brak reakcji organu przez 30 dni od tej daty może stanowić usprawiedliwienie i legalizację każdej inwestycji, nawet gdyby wymagała wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2007r., nr [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie N. S.A. w W.

W skardze podniesiono, iż obie decyzje są niezgodne z prawem, albowiem wydane zostały z naruszeniem obowiązujących przepisów, a nadto uchybiają interesowi strony. Decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem treści art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w związku z treścią art. 107 § 3 kpa. Stosownie do treści art. 107 § 3 kpa decyzja administracyjna powinna zawierać uzasadnienie faktyczne tj. w szczególności przytoczenie faktów, które organ administracji uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz przyczyny dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Zgodnie z treścią przywołanego przepisu uzasadnienie ma służyć wyjaśnieniu podstawy prawnej, w związku z powyższym organ administracji powinien wskazać, w oparciu o jakie dowody powziął przekonanie, iż zgłoszona inwestycja jest urządzeniem wolno stojącym trwale związanym z gruntem, co w ocenie organu administracji uzasadniało wniesienie sprzeciwu wobec zgłoszenia inwestora na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy prawo budowlane. W ocenie skarżącej Spółki dla uznania, iż dane urządzenie jest trwale związane z gruntem konieczne jest, aby spełnione były łącznie dwie następujące przesłanki: połączenie musi być trwałe w sensie fizycznym, tzn. dokonane w taki sposób, aby odłączenie danego urządzenia od gruntu nie mogło zostać dokonane bez zniszczenia lub uszkodzenia danego urządzenia, ponadto połączenie musi mieć charakter trwały również w sensie czasowym, tzn. nie może być dokonane dla przemijającego użytku.

Ponadto, zdaniem strony skarżącej, zgodnie z argumentacją przedstawioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji, sam fakt uznania danego urządzenia reklamowego za trwale związane z gruntem nie wyłącza możliwości jego zainstalowania w trybie zgłoszeniowym.

Organ administracji rozpoznając przedmiotową sprawę, naruszył ponadto art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, zgłaszając sprzeciw po upływie ustawowego 30 -dniowego terminu.

W skardze podniesiono, iż w niniejszym postępowaniu naruszono także art. 35 § 1 i 3 Kpa, zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. W niniejszej sprawie odwołanie zostało wniesione w dniu 6 kwietnia 2007 roku, zaś decyzja organu odwoławczego została wydana dopiero w dniu 30 lipca 2007 roku, a doręczona stronie w dniu 30 sierpnia 2007 roku.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko w sprawie wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z póżn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.).

Skarżący, co wynika z akt sprawy, w dniu 14 lutego 2007r. (data wpływu do organu) w trybie art. 29 i 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane, dokonał zgłoszenia zamiaru instalacji tablicy informacyjnej "O." o wymiarach 6x3m na terenie działki [...] w M., określając rodzaj, zakres robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia, załączając projekt budowlany wykonany przez projektanta posiadającego uprawnienia budowlane oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W wyniku rozpoznania przedmiotowego zgłoszenia

organ I instancji w trybie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wniósł sprzeciw podnosząc, iż ze względu na to, że tablica jest trwale połączona z gruntem to zamierzenie inwestycyjne należy traktować jako budowlę, stąd też niezbędne jest uzyskanie pozwolenia na wykonanie przedmiotowych robót budowlanych.

Wskazać należy, iż ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane wprowadziła zasadę wyrażoną w art. 28, iż budowę można rozpocząć po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Wyjątek od tej zasady stanowią przepisy art. 29-31 tej ustawy, na mocy których możliwe jest wykonywanie obiektów budowlanych lub robót budowlanych na podstawie zgłoszenia zamiaru inwestycyjnego.

Zgodnie z art. 29 ust. 2 ww. ustawy - Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga m.in. wykonywanie robót budowlanych polegających na:

* pkt 6 - instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych

na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie

zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych

usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu

drogowym;

* pkt 15 - instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych.

Wykonywanie robót, określonych w art. 29 ust. 2 pkt 6, obciążone zostało obowiązkiem zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy). Z przytoczonych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, iż instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, przy czym ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego, czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, które zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego można uznać za budowle, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej. Powyższy pogląd został wyrażony i ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych

Biorąc powyższe pod uwagę nie można zgodzić się z poglądem organów administracji, iż montaż tablicy reklamowej trwale połączonej z gruntem wymaga pozwolenia na budowę. W zupełności wystarczająca i odpowiadająca prawu jest w tym przypadku procedura związana ze zgłoszeniem zamiaru zainstalowania urządzenia reklamowego.

Podkreślić trzeba, iż "instalowanie" polega na połączeniu różnych elementów w jedną całość umożliwiającą wykorzystanie konstrukcji zgodnie z jej

przeznaczeniem. Jest to czynność techniczna realizowana w wyniku prowadzonych robót budowlanych. Niezrozumiałe jest stanowisko organu I instancji, który wymóg uzyskania pozwolenia na budowę upatruje w stopniu skomplikowania konstrukcji nośnika reklamowego i jego rozmiarach. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego takiego kryterium nie ustanawia. Nie ma więc racjonalnego uzasadnienia, ażeby ze względu na wielkość takiego urządzenia czy jego skomplikowaną konstrukcję wyłączać je co do zasady z trybu zgłoszeniowego. Urządzenie reklamowe stanowi jedną całość i zalicza się do niego wszystkie elementy składające się na to urządzenie. Pogląd taki jest powszechnie akceptowany i prezentowany w licznych orzeczeniach wojewódzkiego sądu administracyjnego (zob. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 22.12.2005r sygn. akt VII SA/Wa 1017/05, z dnia 21.12.2005r. sygn. akt VII SA/WA 1085/05, z dnia 18.01.2006r. sygn. akt VII SA/WA 937/05, wyrok WSA w Warszawie z dnia 30.05.05r, sygn. akt VII Sa/Wa 1311/04, wyrok WSA w Warszawie z dnia 24.05.05r, sygn. akt VII Sa/Wa 903/04 niepubl.).

Podkreślić jednakże należy, iż jeżeli organ administracji I instancji rozpatrując ponownie sprawę, uzna, iż skala i wielkość robót budowlanych przy instalowaniu tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, polegające chociażby na utrudnieniach w ruchu drogowym pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych, wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, to na podstawie art. 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane może nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na roboty objęte zgłoszeniem. Uprawnienie to ma charakter uznaniowy i dokonanie oceny możliwości wystąpienia w konkretnym przypadku jednej z powołanych przesłanek należy oczywiście do właściwego organu, co jednakże nie oznacza dowolności w podjęciu takiego rozstrzygnięcia. Organ pierwszej instancji ponownie rozpatrujący sprawę winien wykazać, z jakimi konkretnie zagrożeniami może wiązać się podjęcie realizacji zgłoszonych robót budowlanych oraz powołać konkretne przepisy lub ustalenia planu dające podstawę do przyjęcia prawdopodobieństwa ich wystąpienia.

W przypadku zaistnienia wątpliwości, co do sposobu i zakresu zgłoszonych robót budowlanych może wezwać inwestora do uzupełnienia zgłoszenia o brakujące dokumenty, by ustalić czy zamierzone roboty budowlane odpowiadają wymogom prawa i mogą być realizowane. Skoro bowiem zgłoszenie robót budowlanych jest formą

wszczęcia postępowania administracyjnego to mają tu zastosowanie przepisy art. 7 i 77 k.p.a. zobowiązujące organ do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Zgodnie z naczelną zasadą postępowania administracyjnego, jaką jest zasada prawdy obiektywnej, organ administracji publicznej zobowiązany jest do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego

W odniesieniu do zarzutu skargi dotyczącego przekroczenia przez organ terminu na wniesienie sprzeciwu uznać należy go za bezzasadny. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela poglądu wyrażonego w skardze w myśl, którego termin do zgłoszenia sprzeciwu obejmuje doręczenie stronie stosownej decyzji. Termin bowiem do zgłoszenia sprzeciwu będzie zachowany jeżeli przed jego upływem decyzja zostanie nadana w polskiej placówce pocztowej, takie stanowisko wyrażone zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 79/06, nie publ.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organy administracji art. 35 par 3 kpa poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem terminu, stwierdzić należy, ze pozostawał on bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, bowiem stronie przysługiwało zażalenie do organu wyższego stopnia ma niezałatwienie sprawy w terminie, a w konsekwencji również skarga do sądu administracyjnego na bezczynności organu.

Ujawnione wady, tj. naruszenie przepisów prawa mających istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia powodują uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji z mocy art. 145 § 1 ust. 1 pkt a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)