Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1151/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 127 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant starszy sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi E. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...]działający z upoważnienia Prezydenta Miasta P. Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w P. w punkcie pierwszym odmówił E. K. umorzenia zobowiązań z tytułu nienależnie pobranego zasiłku pielęgnacyjnego ustalonych decyzją z dnia [...] r. Nr[...], w punkcie drugim rozłożył na raty zobowiązania ustalone decyzją administracyjną z dnia [...] Nr [...], z tytułu nienależnie pobranego zasiłku pielęgnacyjnego i ustalił harmonogram spłat stanowiący zał. nr 1 do decyzji.

Od powyższej decyzji, pismem z dnia 27 sierpnia 2012 r. E. K. wniosła odwołanie, w którym wyraziła swoje niezadowolenie z rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji.

Po rozpatrzeniu odwołania E. K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymało w mocy wyżej opisaną decyzję organu pierwszej instancji. W decyzji tej Kolegium zawarło pouczenie o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Decyzja ta posiada walor ostateczności, została doręczona stronie w dniu 01 października 2012 r..

Pismem z dnia 29 października 2012 r. zatytułowanym "odwołanie", które do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wpłynęło w dniu 05 listopada 2012 r., E. K. złożyła do Kolegium odwołanie od wyżej opisanej ostatecznej decyzji Kolegium z dnia [...] Nr [...].

Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] wydanym m.in. na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowiło stwierdzić niedopuszczalność odwołania E. K. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję wydaną przez działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta P. Zastępcę Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z dnia [...] Nr [...]odmawiającą umorzenia kwoty nienależnie pobranego zasiłku pielęgnacyjnego

W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszym rzędzie przedstawił dotychczasowy stan sprawy. Następnie przywołał treść przepisów art. 104 § 1 i 2 oraz 127 § 1 i 2 k.p.a.. Dalej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, iż wniesienie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. odwołania od decyzji Kolegium z dnia [...] Nr [...] jest niedopuszczalne w rozumieniu art. 134 k.p.a. z uwagi na to, że przedmiotowa decyzja jest ostateczna i zgodnie z zawartym w niej pouczeniem, może być zaskarżona do sądu administracyjnego. Podniosło, iż w myśl art. 134 k.p.a. organ odwoławczy w postępowaniu wstępnym podejmuje czynności mające na celu ustalenie czy odwołanie jest dopuszczalne. Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn przedmiotowych, jak też z przyczyn podmiotowych. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych zachodzi wówczas, gdy np. brak jest przedmiotu zaskarżenia lub nastąpiło wyczerpanie przysługujących środków zaskarżenia. Jako podmiotowe przyczyny niedopuszczalności odwołania można wskazać wniesienie środka zaskarżenia przez osobę nie mającą do tego legitymacji lub osobę nie mającą zdolności do czynności prawnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wyjaśniło, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] Nr [...] jest ostateczna i nie może być zaskarżona w trybie odwoławczym, albowiem od decyzji ostatecznej przysługuje skarga do sądu administracyjnego, co wynika z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270 ). Dlatego też, decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] Nr [...] nie może być zaskarżona w trybie odwoławczym.

Następnie Kolegium zaakcentowało, że zgodnie z treścią art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania; postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Stąd też Kolegium uznało za zasadnie stwierdzić niedopuszczalność odwołania od decyzji Kolegium z dnia [...] Nr[...] , gdyż od ostatecznej decyzji organu odwoławczego można wnieść skargę do sądu administracyjnego, a strona wniosła odwołanie od rozstrzygnięcia, które jest rozstrzygnięciem ostatecznym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca E. K. wyraziła niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. Podniosła, że na decyzję z dnia [...] nr [...] wniosła odowołanie w terminie do SKO w K. z myślą, że zostanie ono przesłane do właściwego Sądu. Ponadto zawarła w skardze merytoryczne zarzuty skierowane przeciwko decyzji SKO z dnia [...] Nr [...]

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, nie podzielając zarzutów skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony orzeczeniem, czy rozstrzygnięcie wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony, czy narusza zasady współżycia społecznego i im podobnych.

Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotowa skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa.

Zgodnie z treścią art. 104 § 1 i 2 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba, że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Stosownie zaś do treści art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. W myśl art. 127 § 2 k.p.a. właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy.

Nie ulega jakiejkolwiek wątpliwości, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w decyzji z dnia [...] Nr [...] zawarło prawidłowe pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego wyjaśniając, iż skargę należy wnieść w terminie 30 dni licząc od dnia doręczenia decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Kolegium. Nadto wyjaśniło, że wymogi formalne skargi określone zostały w art. 46, 47 i 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2010 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Nie ulega również jakiejkolwiek wątpliwości fakt, iż w dniu 05 listopada 2012 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wpłynęło pismo skarżącej E. K. z dnia 29 października 2012 r. zatytułowane "Odwołanie", którego adresatem było Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K.

W piśmie tym skarżąca wyraźnie wskazała, że odwołuje się od decyzji Nr [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu skarżąca żaden sposób nie wskazała, że pismo jest to jest skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ani też nie wspomniała w jakimkolwiek momencie, że jego adresatem jest Sąd.

Należy w tym miejscu wskazać, iż przed rozpatrzeniem odwołania, organ odwoławczy w postępowaniu wstępnym podejmuje czynności mające na celu ustalenie czy odwołanie jest dopuszczalne, a niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych zachodzi wówczas, gdy np. brak jest przedmiotu zaskarżenia lub nastąpiło wyczerpanie przysługujących środków zaskarżenia.

Stąd też, skoro decyzja Kolegium z dnia [...] Nr [...] jest ostateczna, to nie może być zaskarżona w trybie odwoławczym, gdyż w świetle klasyfikacji środków prawnych odwołanie jest środkiem prawnym zwyczajnym, służącym od rozstrzygnięcia nieostatecznego. Od decyzji ostatecznej przysługuje skarga do sądu administracyjnego, co wynika z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Strona zaskarżając zaś przedmiotową decyzję wskazała, że wnosi od niej odwołanie, a jako adresata wniesionego środka zaskarżenia wskazała Samorządowe Kolegium odwoławcze w K. i jak już wyżej wspomniano w piśmie tym skarżąca nie wskazała, że wniesione "odwołanie" ma być przesłane do WSA w Gliwicach lub by wniesiony środek zaskarżenia był skargą do Sądu.

Zgodnie z treścią art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania; postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Skoro zatem pismo strony złożone po wydaniu przez Kolegium decyzji z dnia[...]. Nr [...] nie nosiło żadnych znamion skargi, to organ odwoławczy trafnie uznał, że strona złożyła ponowne odwołanie od decyzja Kolegium z dnia [...] Nr [...] i uznał to odwołanie za niedopuszczalne.

Na zakończenie godzi się także wskazać, że zawarte w skardze zarzuty dotyczące decyzji Kolegium z dnia [...] Nr [...]pozostają poza zakresem rozpoznania w niniejszej sprawie.

W tym stanie rzeczy - zdaniem Sądu Administracyjnego – organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy obowiązującego prawa.

Mając powyżej naprowadzone wywody na uwadze pomimo subiektywnych odczuć strony skarżącej Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa, brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.