Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 3284/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 110 ust. 1, 3, 8c, 9 i 13
journal: Dz.U. 2019 poz 161
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 978/20 w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 16 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 978/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi M. P., uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] stycznia 2020 r., [...] w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych

i prawnych:

Decyzją z [...] października 2018 r., nr [...], Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji przeniósł z dniem 1 grudnia 2018 r. M. P. ze służby w Policji do służby w Służbie Ochrony Państwa (dalej: "SOP") z zachowaniem ciągłości służby.

Pismem z 3 stycznia 2020 r. M. P. zwrócił się do Komendanta Stołecznego Policji m.in. o niezwłoczne załatwienie sprawy dotyczącej ustalenia

i wypłaty nagrody rocznej za okres służby pełnionej w Komendzie Stołecznej Policji

w 2018 r.

Decyzją z [...] stycznia 2020 r., [...] Komendant Stołeczny Policji odmówił przyznania M. P. nagrody rocznej za okres od 1 stycznia 2018 r. do 30 listopada 2018 r. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161 ze zm.; dalej "ustawa o Policji") policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. Analogicznie, w myśl art. 174 ust. 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2019 r., poz. 828; dalej "ustawa o SOP") za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymywanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje dla funkcjonariuszy SOP. W przypadku pełnienia przez policjanta w roku kalendarzowym służby w różnych jednostkach organizacyjnych Policji nagrodę roczną przyznaje się i wypłaca w jednostce, która była w danym roku ostatnim miejscem pełnienia przez niego służby (art. 110 ust. 12 ustawy o Policji). Uprawnionym do przyznania nagrody rocznej jest przełożony właściwy w sprawach mianowania policjantów na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk (art. 110 ust. 13 ustawy o Policji) - w tym przypadku Komendant Stołeczny Policji.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 110 ust. 3 ustawy o Policji nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Nagroda roczna jest należnością przewidzianą dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby w Policji, a nie przysługującą funkcjonariuszom przenoszonym do innej służby, w tym przypadku SOP. W rozpatrywanym przypadku przełożony, o którym mowa w art. 110 ust. 13 ustawy o Policji, nie jest uprawniony do przyznania nagrody rocznej za okres pełnionej służby w Policji w roku kalendarzowym, w którym następuje przeniesienie funkcjonariusza Policji do SOP. W związku z faktem, iż M. P. nie jest policjantem lecz funkcjonariuszem SOP, a w wyniku przeniesienia pomiędzy służbami wymieniony zachowuje ciągłość służby pełnionej w SOP, przysługują mu uprawnienia do nagrody rocznej za służbę pełnioną w SOP za cały rok kalendarzowy, w którym nastąpiło przeniesienie, tj. z uwzględnieniem służby w Policji jako równorzędnej ze służbą w SOP.

Decyzją z [...] marca 2020 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania skarżącego, Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256; dalej: "k.p.a.") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podkreślił, że w niniejszej sprawie koniecznym jest rozróżnienie sytuacji policjanta, który na podstawie decyzji wydanej przez właściwy organ administracji zostaje przeniesiony do innej służby (jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie), od sytuacji funkcjonariusza zwalnianego ze służby w Policji. Wskazał, że instytucja przeniesienia funkcjonariusza innej służby do SOP została uregulowana w art. 70 ustawy o SOP, z którego wynika, że w sytuacji przeniesienia następuje rozwiązanie dotychczasowego stosunku służbowego z jednoczesnym nawiązaniem nowego stosunku służbowego w SOP.

Komendant Główny Policji wskazał, że przełożony, o którym mowa w art. 110 ust. 13 ustawy o Policji, nie jest uprawniony do przyznania nagrody rocznej za okres pełnionej służby w Policji w roku kalendarzowym, w którym następuje przeniesienie funkcjonariusza Policji do SOP. Policjantowi przeniesionemu do służby w SOP przysługuje nagroda roczna za służbę pełnioną w roku kalendarzowym w SOP na podstawie art. 174 ust. 1 ustawy o SOP, z uwzględnieniem okresu służby pełnionej w Policji. Funkcjonariusz ten zachowuje bowiem ciągłość służby. Na poparcie swoich twierdzeń organ przywołał § 12 i § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie przenoszenia do służby w Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2019 r., poz. 111). Organ drugiej instancji uznał, że Komendant Stołeczny Policji nie jest uprawniony do przyznania skarżącemu, w jakiejkolwiek części, nagrody rocznej za 2018 r.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł skarżący. Zaskarżonej decyzji zarzucił błędną wykładnię

i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci naruszenia art. 110 ust. 1, 3, 9 i 13 ustawy o Policji oraz § 13 zd. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przenoszenia do służby w Służbie Ochrony Państwa, co skutkowało niezasadną odmową przyznania i wypłaty nagrody rocznej za 2018 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Uwzględniając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że przeniesienie funkcjonariusza Policji do służby w SOP skutkuje zmianą warunków dotychczasowych stosunku służbowego na nowe (zmianie ulegają istotne elementy dotychczasowego stosunku służbowego, tj. podległość służbowa, miejsce pełnienia służby, stanowisko, itp.), przy czym zachowana zostaje ciągłość stosunku służbowego jako takiego. Stanowisko to potwierdza art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, w którym określono w sposób enumeratywny, wyczerpujący przesłanki zwolnienia policjanta ze służby w Policji. Nie przewidziano tam zwolnienia ze służby w drodze przeniesienia do służby w innej formacji. Z tym rozwiązaniem ustawowym koresponduje art. 70 ust. 4 ustawy o SOP, który stanowi, że funkcjonariusz m.in. Policji przeniesiony do służby w Służbie Ochrony Państwa zachowuje ciągłość służby. Oznacza to, iż w razie przeniesienia funkcjonariusza z Policji do służby w SOP, mamy do czynienia z formalnym zachowaniem bytu prawnego tego samego stosunku prawnego – stosunku służbowego – mimo zmiany podmiotu, na rzecz którego funkcjonariusz pełni służbę po przeniesieniu. Tym samym, zachowanie ciągłości służby należy rozumieć jako zachowanie dotychczasowych uprawnień nabytych podczas służby w poprzedniej formacji.

W ocenie Sądu pierwszej instancji z art. 110 ust. 1 i 3 ustawy o Policji wynika, iż prawo do nagrody rocznej funkcjonariusz Policji nabywa w roku kalendarzowym, w którym pełnił on służbę. Świadczy o tym zwrot "za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna". Ponadto, zgodnie z art. 110 ust. 3 ustawy o Policji "nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. (...)". W ocenie tego Sądu wypłata nagrody rocznej jest czynnością materialnotechniczną i nie może w jakikolwiek sposób kształtować, czy też wpływać na samo nabycie prawa do świadczenia. Podobnie jest z wymagalnością świadczenia. Zdaniem Sądu nie stoi temu na przeszkodzie art. 110 ust. 13 ustawy o Policji, bowiem gdyby przyjąć, iż dotychczasowy przełożony nie może przyznać funkcjonariuszowi przeniesionemu od 1 grudnia do innej formacji mundurowej świadczenia pieniężnego (choć to skarżący nabywa z mocy samego prawa w danym roku kalendarzowym), to wówczas konsekwentnie po tej dacie, wobec utraty władztwa służbowego nad funkcjonariuszem, nie mógłby tego uczynić także wobec funkcjonariusza zwalnianego ze służby. Nie jest to pogląd do zaakceptowania, jeśli się zważy, iż art. 107 ust. 1 ustawy o Policji daje policjantom 3 letni okres dochodzenia swych praw od daty wymagalności należnych funkcjonariuszowi świadczeń pieniężnych.

Trudno też zaakceptować sytuację, w której funkcjonariusz Policji przeniesiony do SOP, powołując się na ciągłość służby z art. 70 ust. 4 ustawy o SOP, będzie występował do obecnego przełożonego o rekompensatę wszelkich niezrealizowanych w czasie służby w Policji uprawnień. Dlatego w niniejszej sprawie kluczowym jest to, że skarżący nabył prawo do świadczenia zanim został przeniesiony do służby w SOP (w Policji służył 11 miesięcy). Tym samym prawo skarżącego do nagrody rocznej za te 11 miesięcy 2018 r. powinno zostać zrealizowane przez organ Policji w terminie zakreślonym w art. 110 ust. 9 ustawy o Policji.

Zdaniem tego Sądu ustawodawca w sposób dostateczny uregulował kwestię przenoszenia funkcjonariuszy innych służb do służby w SOP (art. 70 ustawy o SOP), przyznając ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych uprawnienie do określenia w drodze rozporządzenia m.in. należności przysługujących w SOP. Z treści § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie przenoszenia do służby w Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 111) wynika, iż przepis ten stanowi szczególną regulację zmierzającą do uproszczenia rozliczeń finansowych w ramach budżetu, tak, aby w kolejnej formacji nie wypłacać należności pieniężnych w części faktycznie otrzymanych w uprzedniej formacji. Regulacja ta, uwzględniając ciągłość służby przewidzianą w art. 70 ust. 4 ustawy o SOP, wprowadza w zdaniu 2 powołanego przepisu zasadę proporcjonalności wypłaty nagrody rocznej. Przy czym wskazuje, że zmniejszenie (czyli proporcjonalne wypłacenie nagrody rocznej) funkcjonariuszowi z tytułu służby w SOP ma być odpowiednie do okresu, za który funkcjonariusz nabył prawo do uposażenia z tytułu służby w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych. Całościowa i zapewniająca spójność interpretacja omówionych wyżej regulacji ustawowych oraz przepisów wykonawczych wskazuje, że o ile były funkcjonariusz Policji nabył prawo do nagrody rocznej z tytułu służby w SOP (w rozumieniu art. 70 ust. 4 ustawy o SOP), to nagroda roczna wypłacana jest mu w stosownej części za okres faktycznej służby w Policji przez właściwego przełożonego, a w części związanej ze służbą w SOP przez Komendanta SOP. Skoro służba skarżącego w roku 2018 rozkładała się w sposób następujący: 11 miesięcy w Policji i miesiąc w SOP, to zdaniem Sądu pierwszej instancji nagroda roczna winna być skarżącemu wypłacona za okres służby w Policji z uwzględnieniem 11 miesięcznego jej okresu od organu Policji.

Wobec tego, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Komendanta Głównego Policji wydane zostały z naruszeniem powyżej wskazanych przepisów prawa materialnego, nie mogły ostać się w obrocie prawnym. Sądu pierwszej instancji wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu wniosku skarżącego z 10 kwietnia 2019 r. o wypłacenie nagrody rocznej za 2018 r. Komendant Główny Policji powinien uznać się za organ właściwy w sprawie i rozpatrzyć żądanie strony, mając na względzie powyższą ocenę prawną.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 – j.t.; dalej "p.p.s.a.").

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Komendant Główny Policji reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości. Wniósł

o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku

i orzeczenie co do istoty sprawy przez oddalenie skargi. Nadto zażądał zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oraz zrzekł się rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

a) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw, z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, poprzez przeprowadzenie kontroli zgodności z prawem decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] marca 2020 r oraz decyzji [...] z [...] stycznia 2020 r. Komendanta Stołecznego Policji w sposób nieprawidłowy, tj. z pominięciem art. 110 ust. 8c ustawy o Policji, w kontekście treści art. 174 ust. 1 w zw. z art. 70 ust. 4, art. 174 ust. 3 ustawy o SOP oraz art. 110 ust. 10 ustawy o Policji, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia mylnej wykładni art. 110 ust. 1, ust. 3, ust. 9 i ust. 13 tej ustawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało ustaleniem, że organ naruszył ww. ustępy art. 110 ustawy o Policji i w efekcie do uchylenia wskazanych decyzji, pomimo iż są one prawidłowe;

b) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. i art. 110 ust. 1 i ust. 10 ustawy o Policji poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób wzajemnie sprzeczny, a co zatem idzie uniemożlwiający ustalenie, który ze wskazanych poglądów był podstawą rozstrzygnięcia, w zakresie uznania, iż prawo do nagrody rocznej funkcjonariusz nabywa z "ostatnim dniem roku kalendarzowego" czy "w czasie pełnienia służby w tej formacji",

c) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, a to:

1) art. 110 ust. 1, 3, 9, 10 i ust. 13 ustawy o Policji polegającą na błędnym przyjęciu, iż ww. przepisy umożliwiają i dają podstawę do orzekania przez organ o przyznaniu prawa do nagrody rocznej policjantowi przeniesionemu do służby w SOP już po jego przeniesieniu, pomimo iż z treści ust. 8c art. 110 ustawy o Policji należy wywodzić konstytutywność takiej decyzji, a co za tym idzie również i to, że w dacie jej wydawania funkcjonariusz musi pozostawać pod władztwem personalnym przełożonych, o których mowa w art. 110 ust. 13 ustawy o Policji, zaś art. 110 ust. 10 ustawy stanowi lex specialis wobec art. 110 ust. 9 ustawy, a rozstrzygnięcie w zakresie nagrody rocznej dla policjanta zwalnianego ze służby organy Policji wydają jeszcze w trakcie trwania jego stosunku służbowego;

2) art. 174 ust. 1 w zw. z art. 70 ust. 4, art. 174 ust. 3 ustawy o SOP polegającą na mylnym przyjęciu wynikającym z błędnej wykładni prawa, iż podstawę wypłaty nagrody rocznej dla funkcjonariusza SOP przeniesionego z Policji stanowi art. 174 ust. 3 ustawy o SOP, pomimo iż stanowi go ust. 1 tego przepisu, a samo prawo powstaje ex lege, zaś przez pojęcie "służby" należy rozumieć także służbę w Policji;

3) § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie przenoszenia do służby w Służbie Ochrony Państwa poprzez jego błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, iż wynika z niego domniemanie właściwości organów Policji w zakresie ustalenia prawa do nagrody rocznej policjantów przeniesionych do SOP, którzy w dacie nabycia prawa do nagrody rocznej, tj. 31 grudnia danego roku kalendarzowego byli już funkcjonariuszami SOP, pomimo iż przepis ten stoi w jawnej opozycji

i sprzeczności do art. 110 ust. 8c i ust. 13 ustawy o Policji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ rozwinął powyższe zarzuty. W szczególności wskazał, że błędny jest pogląd Sądu, jakoby nabycie prawa do nagrody rocznej wynikało wyłącznie z mocy prawa. Z art. 110 ust. 8c ustawy o Policji wynika, że nie istnieje ściśle określone, niezmienne prawo do nagrody rocznej, a treść art. 110 ust. 1 należy rozmieć jako ekspektatywę prawa, która realizuje się poprzez wydanie jednej z konstytutywnych decyzji, o których mowa w ust. 8c. Prawo do nagrody rocznej jest więc prawem warunkowym, zależnym od spełnienia wielu przesłanek.

Ustawodawca w art. 110 ust. 9 i 10 określił daty wypłaty nagród rocznych. Są to: 31 marca - dla funkcjonariuszy pozostających w służbie i termin 14 dni liczony od dnia zwolnienia ze służby w Policji. Przy czym ust. 9 stanowi lex specialis wobec ust. 10. Wzajemna relacja między tymi regulacjami sprowadza się do ustalenia, kiedy organ wydaje decyzję o prawie do nagrody rocznej (przyznaniu, obniżeniu lub odmowie) wobec funkcjonariusza zwalnianego ze służby - wówczas, gdy pozostaje on w służbie

i sprawuje wobec tego funkcjonariusza władztwo personalne. Decyzji o prawie do nagrody rocznej (art. 110 ust. 8c) wobec funkcjonariusza, który nie jest zwalniany ze służby (art. 41) nie można wydać wcześniej niż po upływie roku kalendarzowego. Oznacza to, iż najwcześniej można ją wydać 1 stycznia następnego roku kalendarzowego. Na ten dzień organ, który ją wydaje, musi być organem właściwym w rozumieniu ust. 13 art. 110, tzn. musi posiadać władztwo personalne wobec funkcjonariusza. W niniejszym przypadku w tym dniu funkcjonariusz był już na zaopatrzeniu SOP.

Organ zgodził się z Sądem pierwszej instancji, że to "z ostatnim dniem roku kalendarzowego funkcjonariusz nabywa prawo do nagrody rocznej w wysokości uzależnionej od długości okresu służby w tym roku kalendarzowym". Jako niezrozumiały uznał pogląd, zgodnie z którym "na organie Policji spoczywa obowiązek realizacji uprawnień nabytych przez funkcjonariusza w czasie pełnienia służby w tej formacji". Skoro prawo do nagrody rocznej funkcjonariusz w służbie nabywa w dniu 31 grudnia, to nie może go nabyć w "czasie pełnienia służby w tej formacji", czyli Policji, bo w dacie nabycia tego prawa przyjętej przez Sąd funkcjonariusz nie pełni już służby "w tej formacji", ale nie został z niej zwolniony. Zdaniem organu poglądy Sądu pierwszej instancji są ze sobą wzajemnie sprzeczne.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie. W przypadku uwzględnienia skargi kasacyjnej wniósł o odstąpienie od zasądzania zwrotu kosztów postępowania. Oświadczył, że zrzeka się w przedmiotowej sprawie rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej "p.p.s.a.", zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie wniosła o jej przeprowadzenie. W tej sytuacji rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.

W skardze kasacyjnej podniesione zostały zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie zarówno prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W niniejszej sprawie zarzuty naruszenia przepisów postępowania wiążą się jednak w sposób bezpośredni z zarzutami naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego przez błędną wykładnię, w związku z czym ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymaga uprzedniego odniesienia się do podstawowej kwestii w niniejszej sprawie, tj. do poprawności dokonanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni przepisów prawa materialnego, których zarzut naruszenia podniesiono w skardze kasacyjnej.

Za zasadne uznać należało podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego.

Z prawidłowych i niekwestionowanych okoliczności niniejszej sprawy wynika, że decyzją z [...] października 2018 r., nr [...], Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, na podstawie art. 70 ust. 3 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 828, dalej: "ustawa o SOP") oraz § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 lutego 2018 r. w sprawie przenoszenia do służby w SOP (Dz. U. z 2018 r. poz. 391), przeniósł z dniem 1 grudnia 2018 r. M. P. ze służby w Policji do służby w Służbie Ochrony Państwa (dalej: "SOP") z zachowaniem ciągłości służby.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, organ której ze służb jest właściwy do wypłaty skarżącemu nagrody rocznej za 2018 r. w sytuacji, gdy skarżący nie otrzymał tego świadczenia w Policji. Okres 11 miesięcy w roku 2018 skarżący przepracował w Policji, a 1 miesiąc w SOP.

Podstawą zmiany formacji, w której skarżący pełnił służbę, było przeniesienie. Instytucja ta znana jest przede wszystkim stosunkom służbowym o charakterze publicznoprawnym i jest wyrazem dyspozycyjności funkcjonariusza pełniącego służbę, wyrażającej się w jego zależności od podmiotu, na rzecz którego pełni służbę. Natura prawna przeniesienia nie jest jednorodna, jednak najczęściej oznacza ono zmianę określonych elementów stosunku służbowego przy zachowaniu jego bytu prawnego (tożsamości prawnej), np. zmianę stanowiska służbowego albo miejsca pełnienia służby.

W rozpatrywanym przypadku mamy do czynienia z przeniesieniem znacznie dalej idącym. Przeniesienie przewidziane w art. 70 ustawy o SOP powoduje bowiem zmiany w zasadzie wszystkich, poza podmiotem pełniącym służbę, elementów dotychczasowego stosunku służbowego. Trudno zatem przyjąć, że dotychczasowy stosunek służbowy zachowuje swą tożsamość - jest tym samym stosunkiem prawnym po przeniesieniu. Przede wszystkim nie jest już stosunkiem służbowym w Policji, lecz stosunkiem służbowym w odrębnej formacji - Służbie Ochrony Państwa. Niemniej jednak ustawodawca nie wiąże ww. przeniesienia z ustaniem dotychczasowego stosunku służbowego (w Policji) i nawiązaniem następnego (w SOP). Wprowadza instytucję przekształcenia stosunku służbowego, opartego na fikcji prawnej, tj. uznaniu, że stosunek przekształcony jest nieprzerwaną kontynuacją stosunku służbowego sprzed przeniesienia, z wynikającymi stąd konsekwencjami dla uprawnień przeniesionego funkcjonariusza.

W przypadku funkcjonariusza Policji ustawa o Policji nie traktuje przeniesienia policjanta do innej formacji jako przesłanki ustania jego stosunku służbowego - zwolnienia ze służby (art. 41 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, Dz. U. z 2019 r. poz. 161 ze zm., dalej: "ustawa o Policji"). Ustawa o SOP nie uznaje natomiast przeniesienia funkcjonariusza innej formacji do służby w SOP za sposób powstania stosunku służbowego funkcjonariusza SOP, co wynika z art. 76 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym: "Stosunek służbowy funkcjonariusza powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby." Teza ta znajduje potwierdzenie w przepisach, obowiązującego od dnia 19 stycznia 2019 r., rozporządzenia MSWiA z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie przenoszenia do służby w Służbie Ochrony Państwa. Według § 6 ust. 2 pkt 4 i 5 tego rozporządzenia, w porozumieniu w sprawie przeniesienia zawartym pomiędzy Komendantem SOP i Komendantem Głównym Policji określa się: datę ustania służby w jednostce organizacyjnej, w której funkcjonariusz pełni służbę i datę, od której liczy się początek służby funkcjonariusza w SOP (analogiczne regulacje zawierał § 7 ust. 2 pkt 4 i 5 rozporządzenia MSWiA z dnia 15 lutego 2018 r. w sprawie przenoszenia do służby w Służbie Ochrony Państwa, powołanego w ww. decyzji MSWiA z [...] października 2018 r. o przeniesieniu skarżącego do służby w SOP z dniem 1 grudnia 2018 r.). Nie powinno budzić wątpliwości, że terminologia rozporządzenia odnosi się do faktów związanych z przeniesieniem, a nie do czynności prawnych (decyzji) składających się na przeniesienie. Data ustania służby i data, od której liczy się początek służby funkcjonariusza SOP, to nie to samo, co data zwolnienia ze służby i data nawiązania stosunku służbowego.

Potwierdzeniem i zarazem konsekwencją przyjętego przez ustawodawcę modelu przeniesienia funkcjonariusza innej służby do służby w SOP, mającego zresztą swój odpowiednik w ustawie o Policji (art. 25a) są regulacje zawarte w przepisach art. 70 ust. 4 i 5 ustawy o SOP. Przepis art. 70 ustawy o SOP reguluje przeniesienie funkcjonariusza innej służby do służby w SOP.

Zgodnie z art. 70 ust. 1 ustawy o SOP przeniesienie do Służby Ochrony Państwa następuje na prośbę funkcjonariusza innej formacji. Funkcjonariusza Policji do służby w Służbie Ochrony Państwa przenosi Komendant SOP w porozumieniu z Komendantem Głównym Policji, za zgodą ministra właściwego do spraw wewnętrznych (ust. 2). W przypadku braku porozumienia Komendanta SOP z właściwym komendantem funkcjonariusza Policji, Straży Granicznej lub Państwowej Straży Pożarnej, w przypadkach uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi lub kadrowymi, do służby w SOP może przenieść minister właściwy do spraw wewnętrznych (ust. 3). Funkcjonariusz Policji (...) przeniesiony do służby w SOP zachowuje ciągłość służby. (ust. 4). Natomiast zgodnie z art. 70 ust. 5 ustawy o SOP, funkcjonariuszowi przenoszonemu w trybie, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje odprawa ani inne należności przewidziane dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby.

Ustawodawca nie wyjaśnia pojęcia ciągłości służby. Należałoby zatem przyjąć, że chodzi tu o potraktowanie przekształconego stosunku służbowego jako nieprzerwaną kontynuację stosunku zatrudnienia przed przeniesieniem, a więc przyjęcie, jakby nie nastąpiła zmiana formacji. Innymi słowy, chodzi o uznanie służby w innej formacji (Policji) za równorzędną ze służbą w SOP m.in. z punktu widzenia zachowania i nabycia uprawnień związanych ze służbą. Przemawia za tym również treść § 12 rozporządzenia MSWiA z 13 grudnia 2018 r., według którego Komendant SOP, określając okres służby i stażu funkcjonariusza, uznaje je za równorzędne i przyjmuje odpowiednio, że jeden dzień służby i stażu w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Wywiadu Wojskowego, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Więziennej, Służbie Celno-Skarbowej lub Centralnym Biurze Antykorupcyjnym odpowiada jednemu dniowi służby i stażu w SOP (tożsame rozwiązanie przewidywał § 13 rozporządzenia MSWiA z dnia 15 lutego 2018 r.).

Przepis art. 70 ust. 5 ustawy o SOP, zgodnie z którym funkcjonariuszowi przeniesionemu do SOP nie przysługuje odprawa ani inne należności przewidziane dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby, ma wobec tego charakter deklaratywny. Jedynie potwierdza, że skoro w następstwie przeniesienia nie nastąpiło odejście ze służby wskutek zwolnienia ze służby, to przeniesionemu funkcjonariuszowi nie przysługują świadczenia z tytułu takiego odejścia.

Nagroda roczna jest świadczeniem przewidzianym zarówno w ustawie o Policji, jak i w ustawie o SOP. Uprawnienie do tego świadczenia w razie przeniesienia policjanta na podstawie art. 70 ustawy o SOP do służby w SOP należy zatem oceniać na podstawie obu tych regulacji prawnych, z uwzględnieniem charakteru prawnego i skutków przeniesienia.

Według art. 110 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. Nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się, przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy (ust. 3 tego artykułu). Nagrodę roczna wypłaca się do dnia 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje nagroda (ust. 9). Policjantowi zwalnianemu ze służby nagrodę roczną wypłaca się w terminie 14 dni od dnia zwolnienia (ust. 10). Nagrody roczne przyznają przełożenie właściwi w sprawach mianowania policjantów na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk (ust. 13).

Przepis art. 174 ustawy o SOP stanowi, że funkcjonariuszowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje (ust. 1). Nagrodę roczną wypłaca się w I kwartale roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje nagroda (ust. 2). Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby nagrodę roczną wypłaca się w terminie 14 dni od dnia zwolnienia (ust. 2a). Nagroda roczna przysługuje funkcjonariuszowi mianowanemu do służby w trakcie poprzedniego roku kalendarzowego, jeżeli pełnił służbę w roku mianowania przez okres co najmniej 3 miesięcy kalendarzowych, w wysokości proporcjonalnej do liczby rozpoczętych miesięcy służby w danym roku (ust. 3). Przepisu ust. 3 nie stosuje się przy ustalaniu uprawnień do nagrody rocznej za rok kalendarzowy, w którym funkcjonariusz korzystał:

1) z urlopu wychowawczego, urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego;

2) ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych z przyczyn, o których mowa w art. 186 § 2 lub art. 188 Kodeksu pracy;

3) ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych w razie urodzenia się dziecka funkcjonariusza, zgodnie z przepisami wykonawczymi wydanymi na podstawie art. 2982 Kodeksu pracy;

4) ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem, o którym mowa w art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (ust. 4).

Z art. 110 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że nagroda jest świadczeniem przysługującym za dany rok kalendarzowy służby w Policji, pod warunkiem że policjant pozostawał w tym roku w służbie co najmniej przez 6 miesięcy. Prawo do nagrody rocznej powstaje zatem z upływem roku kalendarzowego. Zasada ta odnosi się również do policjanta, który w trakcie roku kalendarzowego został przeniesiony do Służby w SOP. Nie ma w tym przypadku zastosowania przepis art. 110 ust. 10 ustawy o Policji albowiem przepis ten dotyczy policjanta zwalnianego ze służby w Policji, skoro przeniesienie policjanta do służby w SOP nie wymaga zwolnienia go ze służby w Policji.

Policjant przeniesiony do służby w SOP nabywa zatem prawo do nagrody rocznej dopiero z upływem roku kalendarzowego, w którym nastąpiło przeniesienie, a zatem nabywa to prawo jako funkcjonariusz SOP, a nie jako policjant. Zgodnie z wyżej przedstawionym rozumieniem ciągłości służby, znajdującym potwierdzenie w § 12 rozporządzenia MSWiA z 13 grudnia 2018 r., okres służby w Policji policjanta przeniesionego do służby w SOP należy traktować na równi z okresem służby w SOP. Prowadzi to do wniosku, że policjant przeniesiony w ciągu roku kalendarzowego do służby w SOP nabywa z upływem tego roku prawo do nagrody rocznej w SOP.

Przyjęcie odmiennej interpretacji, zakładającej, że w takiej sytuacji nagroda roczna jest wypłacana w stosownej części za okres faktycznej służby w Policji przez właściwy organ Policji, a w części związanej ze służbą w SOP przez Komendanta SOP nie znajduje, zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, dostatecznego uzasadnienia zarówno w art. 110 ust. 1 i 3 ustawy o Policji, jak i w przepisach o nagrodzie rocznej zawartych w ustawie o SOP. Przepis przytoczonego wyżej art. 174 ustawy o SOP nie przewiduje możliwości nabycia prawa do nagrody rocznej w SOP przez funkcjonariusza, który nie służył w SOP przez cały rok kalendarzowy z wyjątkiem określonym w ust. 3 tego artykułu. Ten wyjątek nie dotyczy jednak funkcjonariusza przeniesionego do służby w SOP, lecz funkcjonariusza mianowanego do służby w SOP w trakcie poprzedniego roku kalendarzowego. A zatem stanowisko, że funkcjonariusz przeniesiony z Policji do służby w SOP nabywa prawo do nagrody rocznej w Policji, proporcjonalnie do okresu pozostawania w służbie w Policji w roku kalendarzowym, w którym nastąpiło przeniesienie, prowadzi - w świetle wyżej powołanych przepisów art. 174 ustawy o SOP - do pozbawienia funkcjonariusza prawa do "uzupełniającej" nagrody w SOP za ten rok kalendarzowy. Takie rozwiązanie podważałoby zawartą w art. 70 ust. 4 ustawy o SOP gwarancję zachowania ciągłości służby w razie przeniesienia.

Przedstawionego wyżej stanowiska nie podważają przepisy wykonawcze do ustawy o SOP, w szczególności § 13 ww. rozporządzenia MSWiA z 13 grudnia 2018 r. Przepis ten stanowi, że Komendant SOP, określając należności pieniężne o charakterze jednorazowym lub przysługujące za dany okres, uważa je za zrealizowane, jeżeli w czasie pełnienia służby w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych funkcjonariusz otrzymał należności pieniężne przysługujące z tego samego tytułu. Uposażenie funkcjonariusza z tytułu służby w SOP oraz nagroda roczna podlegają odpowiedniemu zmniejszeniu, jeżeli za ten sam okres funkcjonariusz nabył prawo do uposażenia z tytułu służby w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych (przepis o tożsamej treści zawierał § 14 rozporządzenia MSWiA z dnia 15 lutego 2018 r.).

Odnosząc się do ww. przepisu rozporządzenia należy mieć na uwadze hierarchię norm prawnych, z której wynika po pierwsze, że akt wykonawczy nie może być niezgodny z ustawą i po drugie, że przepisów ustawy nie można interpretować kierując się treścią aktu wykonawczego (rozporządzenia). Przyjęty w § 13 rozporządzenia sposób bilansowania należności pieniężnych, które przeniesiony funkcjonariusz otrzymał pozostając w służbie przed przeniesieniem i które mu przysługują z tego samego tytułu w SOP po przeniesieniu, nie przystaje do ustawowych regulacji dotyczących nagrody rocznej. Jak już wyżej wskazano, z art. 110 ust. 1 i 3 ustawy o Policji nie wynika, że policjant przeniesiony do innej służby, a więc niezwolniony ze służby w Policji, nabywa prawo do nagrody rocznej w Policji w roku przeniesienia. Ustawa o służbie w SOP (art. 174) również nie daje policjantowi przeniesionemu do służby w SOP prawa do nagrody rocznej w SOP za okres służby w tej formacji pozostały do końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło przeniesienie.

Z powyższego wynika zasadność stanowiska organów Policji obu instancji jedynie co do obowiązku wypłaty pełnej nagrody rocznej skarżącemu przez organ SOP i nie przesądza o trafności wydanych przez te organy rozstrzygnięć w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu nagrody rocznej za 2018 rok.

Odmowa przyznania nagrody rocznej jako merytoryczne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie może mieć miejsca, albowiem brak jest podstaw prawnych do wydania takiego rozstrzygnięcia. Zarówno odmowa przyznania funkcjonariuszowi nagrody rocznej, jak i jej obniżenie uregulowane są w sposób ścisły w ustawach pragmatycznych obu służb - w art. 110 ust. 5 – ust. 8 ustawy o Policji i art. 174 ust. 5 ustawy o SOP, a żadna z wymienionych tam okoliczności w stosunku do skarżącego nie zachodzi.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji KGP powołał się na stanowisko zawarte w wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1848/10 (publ. CBOSA), dotyczącym także przeniesienia funkcjonariusza z jednej służby do drugiej "z zachowaniem ciągłości służby" (ze Straży Granicznej do Policji). Nie dostrzegł jednak, że wyrok ten dotyczył nie odmowy przyznania nagrody rocznej - jak w niniejszej sprawie - a przekazania wniosku funkcjonariusza organowi właściwemu do wypłaty takiej nagrody rocznej na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd zawarty w tym orzeczeniu i wskazuje, że organ Policji, uznając się niewłaściwym w sprawie wniosku skarżącego o wypłatę nagrody rocznej, miał obowiązek przekazania podania do organu właściwego zgodnie z art. 65 k.p.a. Zgodnie z jego treścią, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie (§ 1). Podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu (§ 2).

Mając powyższe na względzie należy uznać, że przeniesienie funkcjonariusza Policji do służby w SOP z zachowaniem ciągłości służby nie jest rozwiązaniem stosunku służbowego, a jedynie kończy wykonywanie obowiązków funkcjonariusza Policji - przerywa więź dotychczasowej podległości służbowej i automatycznie poddaje takiej podległości tego funkcjonariusza w innej formacji - w tym przypadku w SOP - w ramach kontynuacji stosunku służbowego.

Przeniesienie funkcjonariusza Policji do służby w SOP w trybie art. 70 ustawy o SOP jest więc instrumentem specyficznej migracji funkcjonariuszy pomiędzy formacjami. W konsekwencji wypłata nagrody rocznej dla skarżącego nie może być zrealizowana przez Komendanta Stołecznego Policji, skoro skarżący od dnia 1 grudnia 2018 r. nie jest już funkcjonariuszem Policji, a funkcjonariuszem SOP.

W związku z przeniesieniem ze służy w Policji do służby w SOP skarżący zachował ciągłość służby, z czego wynika, że nabył prawo do otrzymania nagrody rocznej za 2018 rok w pierwszym kwartale 2019 roku, a skoro nie otrzymał jej w tym terminie, jego roszczenie o wypłatę nagrody rocznej za 2018 rok stało się wymagalne w dniu 1 kwietnia 2019 r., a więc 1 kwietnia następnego roku, za który przysługuje nagroda. Oznacza to, że roszczenie skarżącego nie stało się wymagalne jeszcze w czasie pełnienia służby w Policji, tj. do dnia 30 listopada 2018 r. Tym samym, organem właściwym do wypłaty nagrody rocznej jest właściwy organ SOP.

Reasumując, należało uznać, że organy Policji wydając zaskarżone decyzje nie uwzględniły treści art. 65 k.p.a. i sytuacji braku własnej właściwości merytorycznie rozstrzygnęły o odmowie przyznania skarżącemu nagrody rocznej za 2018 rok. Wydając rozstrzygniecie zaskarżonej treści miały zapewne na względzie jedynie brak własnej kompetencji do przyznania i wypłaty tego świadczenia. W takiej sytuacji, z uwagi na brak właściwości organów Policji do rozpatrzenia wniosku o przyznanie nagrody rocznej dla policjanta przeniesionego do służby w SOP, obowiązkiem organów Policji było przekazanie takiego wniosku do rozpoznania zgodnie z właściwością do Komendanta SOP na podstawie art. 65 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się ze stanowiskiem zawartym w wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1848/10, w którym podniesiono, że organy Policji, uznając się niewłaściwym w sprawie wniosku o wypłatę nagrody rocznej, miały obowiązek przekazania podania do organu właściwego zgodnie z art. 65 k.p.a. Zgodnie z jego treścią, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie (§ 1). Podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu (§ 2). Stwierdzić zatem należy, że organy Policji, wydając decyzje zaskarżonej treści, nie uwzględniły treści art. 65 k.p.a. i wobec braku własnej właściwości merytorycznie rozstrzygnęły o odmowie przyznania skarżącemu nagrody rocznej za 2018 r., choć brak było ku temu merytorycznych podstaw. Z powyższych względów rozstrzygnięcia o odmowie przyznania skarżącemu nagrody rocznej nie można uznać za prawidłowe.

Podobny pogląd wyraził już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 stycznia 2021 r. w sprawie sygn. akt III OSK 2904/21 (wyrok dostępny w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA), który to wyrok został wydany w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, pogląd wyrażony w ww. wyroku w pełni podziela.

Rozpatrując sprawę ponownie organ Policji będzie zobowiązany uwzględnić ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku.

Powyższe oznacza, że zarzuty skargi kasacyjnej organu, pomimo, iż okazały się częściowo zasadne, nie mogły odnieść zamierzonego skutku w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku. Wyjaśnić bowiem należy, że Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych postaw, albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, o czym stanowi art. 184 p.p.s.a. Zaskarżone w sprawie orzeczenie, mimo stwierdzonych uchybień w jego motywach, odpowiadało co do rozstrzygnięcia prawu i dlatego orzeczono o oddaleniu skargi kasacyjnej. Orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia, gdy nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu sentencja nie uległaby zmianie. Również w sytuacji, gdy w uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji dokonał niewłaściwej wykładni przepisów prawa materialnego, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku, gdy jego sentencja jest prawidłowa (wyrok NSA z dnia 3 lutego 2011 r. sygn. akt II GSK 221/10, CBOSA).

Dla niniejszej sprawy ocena prawna oraz wskazania co do dalszego postępowania, o których mowa w art. 153 p.p.s.a., wynikają z niniejszego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zaś z uzasadnienia Sądu pierwszej instancji.

Odnosząc się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia wskazanych w niej przepisów postępowania należało uznać, że nie są one zasadne.

W świetle bowiem wyżej powołanych przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie i prawidłowej ich wykładni brak było podstaw do przyjęcia, że Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo zastosował w sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 134 p.p.s.a. w związku ze wskazanymi w skardze kasacyjnej jako naruszone przepisami prawa materialnego, których wykładnie wyżej przedstawiono.

Brak było także podstaw do przyjęcia, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy uzasadnienia wyroku. Stanowi on, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na przyjęcie, że objęło ono wszystkie niezbędne wymogi, o których mowa w powołanym przepisie, a przedstawiony w nim wywód prawny w toku kontroli instancyjnej pozwala na ocenę, jakie znaczenie Sąd pierwszej instancji nadał zastosowanym normom prawnym i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w sentencji. W judykaturze przyjmuje się, że orzeczenie sądu pierwszej instancji uchyla się spod kontroli instancyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 czerwca 2010 r., sygn. II OSK 986/09; z 12 marca 2015 r., sygn. I OSK 2338/13, publik. CBOSA). Przy czym tylko wówczas, gdy konstrukcja uzasadnienia wyroku nie pozwala na odtworzenie toku myślowego Sądu pierwszej instancji, można mówić o istotnym uchybieniu art. 141 § 4 p.p.s.a. skutkującym ewentualnie wzruszeniem zaskarżonego orzeczenia.

W niniejszej sprawie takich uchybień nie dostrzeżono. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zostało zawarte stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Biorąc zaś pod uwagę, że wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w uzasadnieniu wyroku nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów zawartych w skardze, stwierdzić należy, że stanowiące logiczną, zwartą całość uzasadnienie zaskarżonego wyroku w pełni pozwala na zapoznanie się z motywami wydanego orzeczenia i dokonanie jego prawidłowej kontroli instancyjnej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.