Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 545/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 4
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie: WSA Ewa Rynczak NSA Anna Szkodzińska (spr.) Protokolant: Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2010 r. sprawy ze skargi T.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 5 lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 10 grudnia 2008 r. ([...]) Prezydent Miasta K. wydał decyzję o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji p.n. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, z garażem podziemnym oraz miejscami postojowymi na dz. nr "1", "2", "3" obr. [...] wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr "4", "5", "6", "7", "8", "9", "10", "11", "12", "13" obr. jw. oraz budowa zjazdu z dz. nr "4" na dz. "1", "2", "3" obr. jw. przy ul. [...] w K.".

Decyzją z dnia 30 kwietnia 2009 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło decyzję z dnia 10 grudnia 2008 r. i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Organ odwoławczy wskazał, że w toku ponownego postępowania należy uzupełnić analizę o dokumentację fotograficzną z podaniem oznaczenia działek oraz sporządzić szerszy opis stanu zagospodarowania nieruchomości usytuowanych w obszarze analizowanym. Wskazał też, że skarżona decyzja wydana została bez dokładnego wyjaśnienia, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, ponieważ ważność utraciły uzgodnienia dokonane z dostawcami mediów. Organ odwoławczy wskazał nadto, że nieprawidłowo zastosowano termin "nieprzekraczalnej linii zabudowy", ponieważ obowiązujące przepisy posługują się terminami "obowiązującej linii zabudowy" oraz "linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich". Inne uchybienia decyzji organu I instancji to brak załączników zawierających wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej oraz naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia 13 października 2009 r. ([...]), na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm.), §1-9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588), §2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 kpa Prezydent Miasta K. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego p.n. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, z garażem podziemnym oraz miejscami postojowymi na dz. nr "1", "2", "3" obr. [...] wraz z infrastrukturą techniczną na dz. nr "4", "5", "6", "7", "8", "9", "10", "11", "12", "13" obr. jw. oraz budowa zjazdu z dz. nr "4" na dz. nr "1", "3", "2" obr. jw. przy ul. [...] w K." na rzecz M. B..

Organ I instancji przytoczył zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia oraz podał co następuje:

W trakcie ponownego rozpatrzenia sprawy spełnione zostały zalecenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego wyrażone w decyzji z dnia 30 kwietnia 2009 r. Przeprowadzona została ponowna analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i w oparciu o jej wynik sporządzono projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy ze szczególnym uwzględnieniem określenia linii projektowanej zabudowy; sporządzono dodatkowo dwa załączniki (nr 3 i nr 4) stanowiące integralną cześć decyzji; do akt sprawy dołączono dokumentację fotograficzną wykonaną dla potrzeb sporządzania analizy urbanistyczno-architektonicznej. Zweryfikowano też krąg stron postępowania i poinformowano strony o możliwości zapoznania się z całością materiału zgromadzonego w aktach sprawy; uzyskano aktualne warunki dostawy mediów dla planowanej inwestycji.

Teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o panowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W związku z art. 53 ust. 4 w/w ustawy uzyskano postanowienie Wojewody [...] z dnia 28 września 2009 r. ([...]), postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia 18 września 2009 r. ([...]) o odmowie uzgodnienia projektu. Natomiast na skutek braku stanowiska organu administracji, na podstawie art. 53 ust. 5c w zw. z art. 60 ust. 1a w/w ustawy, przyjęto, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił projekt pozytywnie.

W trakcie postępowania uzyskano też wymagane prawem opinie, tj. opinie Wydziału Kształtowania Środowiska UM z dnia 13 września 2007 r. ([...]), opinię Rady Dzielnicy Miasta (Uchwała nr 176/XII/07 z dnia 19 września 2007 r.), opinię Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska UM z dnia 31 sierpnia 2007 r. ([...]) w zakresie obsługi komunikacyjnej, opinię [...] Zarządu Komunalnego w K. z dnia 28 lutego 2008 r. ([...]) w zakresie terenów przyległych do pasa drogowego oraz opinię Biura Infrastruktury Miasta UM z dnia 12 marca 2008 r. ([...]) w zakresie kolizji inwestycji z projektowanym przebiegiem Trasy [...].

Ustalono również, że spełnione zostały przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, wymienione w art. 61 ust. 1 w/w ustawy, zaś projekt decyzji oraz korekta analizy urbanistyczno-architektonicznej zostały sporządzone przez mgr inż. arch. A. U., wpisanego na listę samorządu zawodowego architektów.

Od powyższej decyzji T. R. złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...].

Odwołujący się podał, że w toku postępowania przed organem I instancji naruszona została zasada czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym. Decyzja organu I instancji nie została doręczona stronie postępowania, co wskazuje na naruszenie art. 10 § 1 i 109 § 1 kpa.

Wskazał, że w dniu 9 października 2009 r. do akt sprawy dołączono odpis pełnomocnictwa T. R. dla radcy prawnego S. K. z dnia 27 sierpnia 2009 r. do występowania i reprezentowania mocodawcy w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla w/w zamierzenia inwestycyjnego. Z kolei na podstawie pełnomocnictwa szczegółowego pełnomocnik upoważnił K. P. do wykonania dokumentacji fotograficznej akt sprawy. Treść tego pełnomocnictwa była jednoznaczna, dlatego skierowanie decyzji do osoby upoważnionej jedynie do dokonania czynności technicznych oznacza, ze decyzja nie została doręczona zgodnie z przepisami prawa, co wskazuje na naruszenia naruszenie także art. 109 §1 kpa (por. I SA/Wa 1125/04, I SA 251/00).

Wskazał, ze naruszenie zasady czynnego udziału strony w przedmiotowym postępowaniu nastąpiło również poprzez rezygnację organu I instancji z powiadomienia stron postępowania o zebraniu całego materiału w sprawie. Informacja taka umożliwiłaby stronie wypowiedzenie się na temat zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. (por. II OSK 375/06, III SA/Po 500/06). Nie jest prawidłowym zawiadomieniem jedynie udzielenie informacji, że prowadzone jest postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i że strony mogą w określonych dniach i godzinach zapoznawać się z aktami sprawy. Powyższe wskazuje na naruszenie art. 10§1 kpa.

T. R. podniósł nadto, że organ I instancji rozpatrzył merytorycznie sprawę w oparciu o uzgodnienie zawarte w nieostatecznym postanowieniu. Decyzja organu I instancji wydana została w dniu 13 października 2009 r. w oparciu o postanowienie uzgadniające Wojewody [...] z dnia 28 września 2009 r. ([...]), na które w dniu 15 października 2009 r. w ustawowym terminie wniesiono zażalenie. Tym samym organ I instancji uniemożliwił procesową kontrolę zaskarżonego aktu, zagwarantowaną art. 106 § 5 kpa. Wydanie decyzji przed rozpatrzeniem zażalenia na postanowienie innego organu w przedmiocie jej uzgodnienia stanowi naruszenie art. 106 § 1 kpa (por. OPS8/98, opubl. ONSA 1999/1/7).

Decyzją z dnia 5 lutego 2010 r. (SKO.[...]) na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 i 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. nr 80 poz. 717 ze zm.) oraz art. 10§1, art. 40§2 i art. 138§2 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia oraz podał co następuje:

Organ I instancji uzupełnił materiały dowodowe sprawy o dokumenty wskazane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Materiały analizy stanowiące dokumentację fotograficzną zostały uzupełnione o oznaczenie numerów działek. W dniu 10 września 2010 r. sporządzona została analiza urbanistyczno-architektoniczna oraz załącznik graficzny z wyznaczonym obszarem analizowanym. Ustalono obowiązującą linię zabudowy dla planowanej inwestycji od strony ul. [...], dodatkowo wyznaczona została druga nieprzekraczalna linia zabudowy co w przedmiotowej sprawie jest uzasadnione. Do akt sprawy dołączono także wstępne warunki techniczne wydane przez poszczególnych zarządców sieci (MPWiK SA, ENION SA, Zakład Gazowniczy w K.), a także załączniki wymienione w § 9 Rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Słusznie jednak podniesiono w odwołaniu, ze kwestionowana decyzja nie została doręczona stronie postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 40 § 2 kpa jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Pominięcie w postępowaniu administracyjnym pełnomocnika strony jest równoznaczne z pominięciem samej strony, co stanowi przesłankę do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną w trybie art. 145§1 pkt 4 kpa.

Do akt niniejszej sprawy dołączono pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu S. K. do występowania i reprezentowania strony w postępowaniu m. in. przed organami administracji publicznej w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Natomiast pełnomocnictwo udzielone K. P. było pełnomocnictwem szczegółowym, upoważniającym go jedynie do dokonania jednorazowej czynności t.j do zapoznania się i wykonania dokumentacji fotograficznej akt sprawy. Zatem brak było podstaw do przyjęcia, że K. P. reprezentuje stronę w całym postępowaniu związanym z ustaleniem warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, a co za tym idzie brak było podstaw do doręczenia w/w skarżonej decyzji.

Niezależnie od powyższego, postępowania uzgadniające mają gwarantować udział w postępowaniu organów wyspecjalizowanych, celem ustalenia czy konkretna inwestycja spełnia wymogi określone w przepisach szczególnych. W przedmiotowej sprawie organ I instancji uzyskał uzgodnienie wymaganego organu, jednak nie ustalił czy postanowienie uzgadniające posiada przymiot ostateczności. Z akt sprawy wynika, że na postanowienie Wojewody [...] pismem z dnia 15 października 2009 r. wniesiono zażalenie do Ministra Infrastruktury, a termin jego rozpatrzenia przesunięto do dnia 30 kwietnia 2010 r. Ponieważ postanowienie uzgadniające wydawane jest w trybie art. 106 kpa, przyjąć należy, że wydanie decyzji przed upływem terminu do wniesienia zażalenia na to postanowienie bądź przed rozpatrzeniem tego zażalenia stanowi istotne naruszenie art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 106 §1kpa (por. IV SA 1512/98, LEX nr 48178, uchwałę 7 sędziów NSA z 9 listopada 1998 r., OPS 8/98, ONSA 1999, nr 1, poz. 7). W związku z powyższym ocena dokonana przez organ I instancji jest przedwczesna.

Na powyższą decyzję T. R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnosząc o jej uchylenie w całości.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie: art. 138§2 kpa poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji pomimo braku przesłanek do zastosowania powyższego przepisu, art. 138§1 pkt 2 kpa przez rezygnację z uchylenia zaskarżonego postanowienia i orzeczenia co do istoty sprawy, art. 10 kpa poprzez naruszenie w postępowaniu odwoławczym zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, art. 11 kpa poprzez nieodniesienie się do poczynionych przez stronę zarzutów i rezygnację z zasady przekonywania, art. 8 kpa prze rezygnację z zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.

Według skarżącego organ odwoławczy winien był zastosować konstrukcję określoną w art. 138§1 pkt 2 kpa, tj. uchylić zaskarżoną decyzję w całości i orzec co do istoty sprawy, a nie uchylać decyzji w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji na podstawie art. 138§2 kpa. Decyzja kasacyjna wydana na podstawie art. 138§2 kpa powinna być wydawana tylko wtedy, gdy zostaną wykazane przesłanki określone w tym przepisie ( por. II SA/Wr 530/07, VI SA/Wa 1836/07).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie wykazało, że zaistniały przesłanki do przekazania sprawy organowi I instancji do jej ponownego rozpatrzenia. Nie wykazano również dlaczego przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie dowodowe jest niewystarczające do dla rozpatrzenia sprawy oraz w jakim kierunku ponowne postępowanie powinno być przeprowadzone. Organ odwoławczy ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że o tym, czy decyzja będzie pozytywna czy negatywna dla inwestora organ może orzec dopiero po uzyskaniu niezbędnych uzgodnień i rozpoznaniu całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Niedopuszczalne jest również pominięcie przez organ odwoławczy oceny niektórych zarzutów podniesionych w zażaleniu nawet wtedy, kiedy organ odwoławczy wydaje rozstrzygnięcie częściowo zgodne z oczekiwaniami składającego odwołanie. Organ odwoławczy nie odniósł się w ogóle do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 6 i 11 kpa. Powyższe naruszenie zasad sporządzania uzasadnienia decyzji oraz naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym oznacza naruszenie art. 8 kpa, w myśl którego organy administracji publicznej powinni prowadzić postępowanie w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa oraz ich świadomość i kulturę prawną.

Niezależnie od powyższego, organ administracji dopuścił się naruszenia art. 10§1 kpa poprzez niepowiadomienie strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do badanych przez organ drugiej instancji okoliczności przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie odwoławcze. (por. II SA/Wa 2157/06).

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu.

Zaskarżona do Sądu decyzja jest decyzją kasacyjną, nie rozstrzyga więc merytorycznie o uprawnieniu lub obowiązku strony, a jedynie nakazuje ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego przez organ I instancji. Decyzja taka nie stanowi bezpośredniej konsekwencji stosowania norm prawa materialnego, a wydawana jest na podstawie przepisu formalnego tj. art. 138 § 2 kpa. Podjęcie takiej decyzji poprzedzone być musi oceną dokonywaną w kontekście przesłanek cytowanego przepisu przesłanek, a więc zmierzającą do ustalenia czy postępowanie wyjaśniające wymaga uzupełnienia w całości lub znacznej części. Udzielenie prawidłowej odpowiedzi na to pytanie możliwe jest tylko przy uwzględnieniu treści właściwych norm prawa materialnego dotyczących istoty rozpoznawanej sprawy.

Istotą sprawy rozpoznawanej jest ustalenie warunków zabudowy. Wydanie pozytywnej decyzji w tym przedmiocie poprzedzone być musi, stosownie do przepisu art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzyskaniem odpowiednich uzgodnień. Współdziałanie innych organów jest więc istotnym elementem postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy; wydanie decyzji bez wymaganego stanowiska stanowi kwalifikowaną wadę postępowania (art. 145 § 1 pkt 6 kpa). W spójności z takim znaczeniem postępowań uzgadniających pozostaje, w pełni podzielany przez Sąd rozpoznający sprawę niniejszą pogląd wyrażony w uchwale składu 7 Sędziów NSA I OPS 8/98, zgodnie z którym jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, wydanie decyzji przed rozpoznaniem zażalenia na postanowienie w przedmiocie zajęcia stanowiska, o którym mowa w art. 106 § 5 k.p.a., narusza przepis art. 106 § 1 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały stwierdził, że stanowiska innych organów, o jakich mowa w art. 106 § 5 kpa są z materialnego punktu widzenia "decyzjami". Dlatego właśnie unormowanie dotyczące tych aktów zawarto w rozdziale 7 działu II k.p.a. pt. "Decyzje". Dlatego postanowień tych nie można porównywać bezpośrednio z innymi postanowieniami administracyjnymi, mającymi charakter typowo procesowy. "Wykonanie" takiego aktu nie polega, jak w innych wypadkach, na realizacji uprawnień lub obowiązków z niego wynikających (w odniesieniu do postanowień procesowych są to procesowe uprawnienia lub obowiązki), ale na wydaniu decyzji w sposób zdeterminowany tym aktem (w razie wiążącego stanowiska organu współdziałającego) albo na wykorzystaniu tego aktu jako elementu materiału dowodowego w sprawie głównej (w razie niewiążącego stanowiska organu współdziałającego). Organ prowadzący postępowanie główne w sprawie administracyjnej, "wykonując" postanowienie, o jakim mowa w art. 106 § 5 k.p.a., jest zdeterminowany tym wszystkim, co go wiąże przy wydawaniu decyzji administracyjnej.

"Organ prowadzący postępowanie administracyjne, zmierzając do wydania decyzji, ma się kierować zasadami ogólnymi kodeksu postępowania administracyjnego, które determinują sposób postępowania w każdej jego fazie. Z zasad tych właśnie wynika, że organ prowadzący postępowanie główne, "wykonując" postanowienie, o jakim mowa w art. 106 § 5 k.p.a., nie może działać dowolnie lub pochopnie. Podstawowe znaczenie ma w tym kontekście zasada prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zgodnie z którą organ podejmuje wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, uzupełniona o podstawowe reguły postępowania dowodowego. Chodzi tu zwłaszcza o art. 77 § 1 k.p.a., obligujący organ do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Związek między tą zasadą a omawianym problemem jest oczywisty. Stanowisko innego organu, które zostało wyrażone w formie postanowienia, staje się podstawowym materiałem dowodowym w sprawie administracyjnej, czasem przesądzającym lub wręcz determinującym jej końcowe rozstrzygnięcie, stając się - gdy jest to stanowisko wiążące - elementem podstawy prawnej tego rozstrzygnięcia. Organ prowadzący postępowanie główne więc może korzystać z tego materiału dopiero wtedy, gdy nie ma wątpliwości dotyczących jego treści ani wątpliwości co do tego, czy treść ta nie ulegnie zmianie. Dopóki postanowienie zawierające stanowisko innego organu nie jest ostateczne, dopóty nie ma stanu pewności w tym zakresie. Co więcej, organ prowadzący postępowanie główne, wiedząc, że w stosunku do takiego postanowienia wniesiono środek zaskarżenia, powinien się liczyć z możliwością zmiany stanowiska (opinii) i właśnie w zgodzie z zasadą prawdy obiektywnej powinien poczekać do czasu uzyskania przez to postanowienie przymiotu trwałości".

Zważywszy więc na podkreślaną w opisanej Uchwale wagę i znaczenie omawianego elementu postępowania stwierdzić należy, że wydanie przez organ I instancji decyzji w dacie, w której nie zostało rozpoznane zażalenie na postanowienie uzgadniające, następuje bez należytego wyjaśnienia sprawy w takim zakresie, jaki zmusza organ odwoławczy do zastosowania art. 138 § 2 kpa. W kontekście zaś zarzutów skargi odnoszących się do przepisu art. 10 kpa warto zauważyć, że to takie właśnie działanie organu odwoławczego gwarantuje stronom możliwość pełnego udziału w sprawie, także w postępowaniach prowadzonych przez organy współdziałające, a co więcej gwarantuje zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowań administracyjnych.

Z powyższych względów uznać należało, że organ odwoławczy prawidłowo zastosował przepis art. 138 § 2 kpa, a swe stanowisko w sposób dostateczny wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji. W tej sytuacji nie sposób podzielić zaprezentowane w skardze zarzuty istotnego naruszenia zasad postępowania administracyjnego. Sam zresztą skarżący nie wskazał, czy i jaki wpływ na wynik sprawy miały owe uchybienia. Jako jedyną skonkretyzowaną okoliczność skarżący podał fakt doręczenia decyzji organu I instancji osobie, które nie była jego pełnomocnikiem. Przyznać należy, że dokonanie doręczenia osobie, która umocowana była tylko do jednej czynności było uchybieniem. Rzecz jednak w tym, że fakt ten w żaden sposób nie wpłynął na uprawnienia skarżącego, którego odwołanie od decyzji zostało przyjęte i merytorycznie rozpoznane.

Mając powyższe na względzie skargę należało , na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalić.