Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 813/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 194 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 21
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 2 ust.1, art. 5 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Sędzia NSA del. Anna Maria Świderska (sprawozdawca), Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ka. D. i Kr. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 listopada 2013 r. sygn. akt I SA/Ol 648/13 w sprawie ze skarg Ka. D. i Kr. D. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 19 lipca 2013 r. nr [...], [...], [...], [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2008-2011 oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 20 listopada 2013 r., w sprawie sygn. akt I SA/Ol 648/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę Ka. D. i Kr. D. na cztery decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008, 2009, 2010 i 2011 rok.

Zaskarżonymi decyzjami z 19 lipca 2013r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie utrzymało w mocy decyzje Prezydenta O. z 14 stycznia 2013r. sprawie wymiaru Ka. i Kr. D. podatku od nieruchomości odpowiednio na 2008r., 2009r., 2010r. i 2011r.

Z motywów decyzji oraz akt podatkowych wynika następujący stan spraw :

Decyzjami z dnia 14 stycznia 2013r. Prezydent O. wymierzył Ka. i Kr. D. podatek od nieruchomości za okres od marca do grudnia 2008r. na kwotę 4.253 zł, za 2009 rok na kwotę 5.320 zł., za 2010r na kwotę 5.502 zł . za budynek związany z działalnością gospodarczą o powierzchni 240 m2 i grunt związany z działalnością gospodarczą o powierzchni 1.338 m2 zlokalizowanej w O. przy ul. [...]. Za 2011r. Prezydent O. wymierzył podatek od nieruchomości za okres od stycznia do listopada 2011 roku w kwocie 4.812 zł za budynek związany z działalnością gospodarczą o powierzchni 234,89 m2 i grunt związany z działalnością gospodarczą o powierzchni 1.338 m2, a za okres od listopada do grudnia 2011r. za budynek związany z działalnością gospodarczą o powierzchni 18,02 m2, grunty pozostałe o pow. 1.338 m2 oraz budynek mieszkalny o pow. 216,87 m2.

Podatnicy wnieśli odwołania od tych rozstrzygnięć, których Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie nie uwzględniło. Organ odwoławczy w uzasadnieniach decyzji z 19 lipca 2013r. uznał, że organ I instancji dokonał prawidłowego wymiaru zobowiązań w podatku od nieruchomości na 2008r., 2009r., 2010r. i 2011r.

Jako podstawę prawną orzeczeń powołano art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U z 2006r., nr 121, poz. 844 ze zm.), dalej u.p.o.l. Na podstawie dołączonej do akt umowy notarialnej z dnia 5 lutego 2008r. [...] organ wyjaśnił, że podatnicy nabyli budynek o powierzchni użytkowej 240 m2, którego funkcja została określona jako mieszkalno - biurowa. Takie samo przeznaczenie budynku wpisane zostało do księgi wieczystej, co wynika z odpisu z dnia 18 lutego 2008r. Wraz z budynkiem podatnicy nabyli prawo użytkowania wieczystego gruntu o powierzchni 1338 m2 położonego w O. przy ul. [...]. W informacji o posiadanych nieruchomościach z dnia 23 czerwca 2008r. podatnicy wskazali jako związaną z działalnością gospodarczą tylko powierzchnię budynku 20 m2. Pozostała powierzchnia 220 m2 wykazana została jako mieszkalna. W ewidencji budynków nabyty przez podatników budynek określony został jako biurowy. Podatnicy są wpisani do ewidencji działalności gospodarczej jako przedsiębiorcy.

Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., nr 193, poz. 1287 ze zm.) dalej "u.p.g.k." przy rozbieżnych informacjach o funkcji lub sposobie wykorzystania budynku czy gruntu prymat należy dać informacjom wynikającym z ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli zatem budynek położony przy ul. [...] miał w ewidencji budynków wpisaną funkcję biurową i znalazł się w posiadaniu przedsiębiorców, to co do zasady powinien być traktowany jako związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Organ dodatkowo zauważył, że jeżeli odwołujący się zamierzali przeznaczyć go na inne cele, np. mieszkalne, to powinni byli doprowadzić do zmian w ewidencji budynków, co też uczynili w dniu 20 października 2011r. Od tej daty sporny budynek posiada funkcję mieszkalną i podlega opodatkowaniu stawką jak od budynków mieszkalnych (w części mieszkalnej) i od gruntów pozostałych.

W ocenie Kolegium w sprawie nie zaistniał też określony w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wyjątek pozwalający na opodatkowanie będących w posiadaniu przedsiębiorcy nieruchomości niższymi stawkami podatku, tj. sytuacja, kiedy przedmiot opodatkowania nie jest obecnie i nie może być w przyszłości trwale wykorzystywany do działalności gospodarczej ze względów technicznych. Organ podkreślił, że przeszkody techniczne uniemożliwiające wykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej muszą być nie tylko obiektywne, ale i trwałe. Nie są nimi przeszkody okresowe, zwłaszcza takie jak remont, modernizacja, adaptacja, lub względy ekonomiczne.

Powyższe decyzje podatnicy zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zarzucając im naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez uznanie, że każda nieruchomość, będąca w posiadaniu osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, nie zaklasyfikowana jako mieszkalna, jest traktowana jako związana z działalnością gospodarczą i tym samym opodatkowana wyższą stawką jak od gruntów, budynków i budowli faktycznie wykorzystywanych w działalności gospodarczej, co prowadzi do naruszenia art. 2, 20 i 32 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Oddalając skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał, że materiał dowodowy sprawy dał podstawy do wniosków sformułowanych w decyzjach organów obu instancji. W sprawie bezsporne było, że skarżący na podstawie umowy notarialnej z 5 lutego 2008r. [...] nabyli budynek o powierzchni użytkowej 240 m2, którego funkcja została określona w umowie jako mieszkalno - biurowa. Wraz z budynkiem nabyli prawo użytkowania wieczystego gruntu o powierzchni 1338 m2 położonego w O. przy ul. [...]. Wynikający z art. 6 ust. 6 u.p.o.l. obowiązek informacyjny w tym zakresie wypełnili dopiero w dniu 23 czerwca 2008r. Wskazali, że budynek ma charakter mieszkalny oraz określili jako związaną z działalnością gospodarczą powierzchnię 20 m2, natomiast powierzchnia 220 m2 wykazana została jako mieszkalna. Bezsporne jest też, że w ewidencji budynków nabyty przez skarżących budynek określony został jako biurowy, a obydwoje małżonkowie są wpisani do ewidencji działalności gospodarczej jako przedsiębiorcy.

Odnosząc się do argumentacji skarżących w kwestii braku wiedzy o tym, że nabywany budynek w ewidencji gruntów i budynków sklasyfikowany był jako biurowy, WSA wskazał, że z aktu notarialnego i księgi wieczystej nie wynikała też wyłącznie mieszkalna funkcja nieruchomości, jak to skarżący podali w informacji z 23. 06.2008r. Z § 2 aktu notarialnego wynika, że do umowy przedłożono i okazano wypis z rejestru budynków wydany przez Urząd Miasta O. dnia 5 lutego 2008 r. Zatem w chwili zawierania umowy skarżący wiedzieli, a przynajmniej powinni byli wiedzieć o klasyfikacji budynku.

Sąd podzielił stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że z punktu widzenia prawa podatkowego przy rozbieżnych informacjach o funkcji lub sposobie wykorzystania budynku czy gruntu prymat należy dać informacjom z ewidencji gruntów i budynków. W myśl art. 21 u.p.g.k. dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m. in. podstawę wymiaru podatków i opłat. W ocenie sądu I instancji w sytuacji, gdy nabyty budynek, według zapisu w ewidencji gruntów i budynków był budynkiem biurowym, jak również grunt miał klasyfikację Bi (inne tereny zabudowane) bez znaczenia pozostaje okoliczność wykorzystywania tego budynku tylko w części na działalność gospodarczą. W aktach sprawy znajduje się protokół z oględzin budynku, przeprowadzonych z udziałem biegłego z zakresu budownictwa wraz z dokumentację fotograficzną. Dowody te zostały przeprowadzone już po remoncie budynku i zmianie klasyfikacji, niemniej nie budzi wątpliwości, że od początku skarżący artykułowali zamiar wykorzystywania budynku do prowadzenia działalności gospodarczej, a jedynie zakres owego wykorzystywania nie był sprecyzowany. W ewidencji gruntów i budynków budynek określony był jako biurowy zgodnie z zasadą, że gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, budynek klasyfikowany jest jako niemieszkalny, zgodnie z jego przeznaczeniem. Należy też zauważyć, że skarżący wskazywali na zamiar wykorzystywania budynku na cele mieszkalne dopiero w przyszłości (miały w nim zamieszkać ich córki, po osiągnięciu pełnoletniości).

Zdaniem sądu I instancji organy podatkowe dokonały prawidłowej wykładni art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l., uznając, że co do zasady sam fakt posiadania gruntu, budynku niemieszkalnego lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą przesądza o uznaniu, że te przedmioty opodatkowania są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Sąd nie podzielił ponadto stanowiska w zakresie podnoszonej przez skarżących kwestii "względów technicznych", których istnienie, stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. in fine, skutkuje wyłączeniem z opodatkowania podwyższoną stawką przedmiotu opodatkowania znajdującego się w posiadaniu przedsiębiorcy. WSA wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, że przez względy techniczne należy rozumieć trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystywaniu budynku do prowadzenia działalności gospodarczej. Sąd podzielił opinię SKO, że zły stan techniczny budynku w momencie zakupu, nie uzasadniał zastosowania niższej stawki podatku, gdyż istniała możliwość przeprowadzenia remontu, modernizacji, adaptacji. Remont został przeprowadzony, a budynek, według opinii biegłego, nadaje się do wykorzystania na dowolny cel. Tym samym sąd I instancji uznał, że w sprawie nie zachodziła przesłanka względów technicznych. Użyte w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. sformułowanie "nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej" oznacza, że powyższa przesłanka musi posiadać cechę trwałości. Względy techniczne nie mogą mieć charakteru przejściowego.

Powyższy wyrok podatnicy zaskarżyli do Naczelnego Sądy Administracyjnego. Na podstawie art. 173, art. 175 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.)- dalej " p.p.s.a" wnieśli o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Olsztynie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych

Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucili naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego jak i procesowego tj:

1. art. 145 § 1 lit a p.p.s.a. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz art. 7a u.p.o.l. poprzez błędne uznanie przez sąd, iż przedmiotem opodatkowania jest budynek biurowy, a nie budynek mieszkalny i tym samym niezauważenie naruszenia przepisów prawa materialnego przez organ podatkowy w postaci błędnej kwalifikacji budynku;

2. art. 145 § 1 lit a p.p.s.a. w związku z art. 7a, art. 1a ust. 3 u.o.p.l oraz art.122 w związku z art.194 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.)- dalej "O.p." poprzez uznanie przez sąd i organ podatkowy, iż w stosunku do opodatkowania nieruchomości budynkowych decydującą rolę ma dowód z ewidencji gruntów i budynków pomijając sprzeczne informacje z księgi wieczystej, w skutek czego zaniechano dążenia do poznania prawdy obiektywnej;

3. art. 145 § 1 lit c p.p.s.a poprzez uznanie, iż organy podatkowe nie naruszyły przepisów postępowania, w szczególności z art. 121 oraz z art. 125 § 1 O.p. w sytuacji, gdy o różnicach pomiędzy zapisami w księgach wieczystych i ewidencji gruntów i budynków poinformowały podatnika po 3 latach, jednocześnie wydając decyzje podatkowe, gdy tymczasem sprzeczności występujące w dokumentach urzędowych powinny zostać wykryte już przy zgłoszeniu do opodatkowania i zgodnie z przepisem § 46 ust.2 pkt 4) rozporządzenia ministra rozwoju regionalnego i budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków powinny zostać usunięte z urzędu, czym naruszono nie tylko zasadę szybkości postępowania, ale także zaufania do organów podatkowych oraz informowania strony.

Organ podatkowy nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

Przedmiot sporu w niniejszej sprawie sprowadzał się do odpowiedzi na pytanie, czy organ podatkowy był związany zapisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, czy też mógł w ramach postępowania podatkowego samodzielnie dokonywać oceny stanu faktycznego w zakresie przeznaczenia spornej nieruchomości.

Na wstępie rozważań wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych różnicuje stawki podatku od nieruchomości budynkowych. W art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. określone są górne granice stawek od budynków lub ich części: a) mieszkalnych, b) budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, c) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, d) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych oraz e) pozostałych w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego.

Trafnie organy podatkowe i sąd I instancji oparły swoje rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie na ugruntowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądzie, który podziela także skład rozpoznający sprawę niniejszą, że wiążąca dla organów podatkowych jest klasyfikacja nieruchomości (np. cele mieszkaniowe, gospodarcze, inne) wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie bowiem z art. 21 u.p.g.k., podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z cytowanym przepisem dane zawarte w ewidencji stanowią m.in. podstawę wymiaru podatków i świadczeń. Kategoryczne brzmienie tej normy prawnej wskazuje, że organy podatkowe, ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości, nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji. Stosownie do przywołanej regulacji, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por.m.in. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej w skrócie "CBOSA"). Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane zawarte w ewidencji gruntów (por. np. wyroki NSA z: 5 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 836/08; 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 372/07, 12 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 49/08; 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1949/07, dostępne w CBOSA).

W orzecznictwie sądów administracyjnych za ugruntowany należy także uznać pogląd, wedle którego ewidencja gruntów i budynków stanowi, oparty o stan faktyczny, środek dowodowy o szczególnej, silniejszej, mocy dowodowej. Dane w niej zawarte mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p., korzystają one bowiem z domniemania prawdziwości. Podkreśla się także, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji (por. wyrok WSA w Warszawie z 28 marca 2006 r., III SA/Wa 3501/05, opubl. w bazie LEX nr 201545). Podważenie zapisów ewidencji gruntów i budynków bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. Zasadą jest także, że to podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym jest starosta ewentualnie prezydent miasta. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, ponieważ organy podatkowe nie zostały wymienione jako uprawnione do dokonywania zmian w ewidencji w przepisach u.p.g.k. ani wydanego na jego podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454), dalej: "rozporządzenie MRRB".

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego za ugruntowany uznać należy także pogląd wskazujący na brak po stronie organu podatkowego podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Na zasadzie wyjątku w orzecznictwie za dopuszczalne uznaje się czynienie ustaleń faktycznych przez organ podatkowy co do statusu gruntu lub obiektu jedynie wówczas, gdyby ewidencja gruntów i budynków z danego roku nie zawierała stosownych danych (por. wyrok NSA z 9 marca 2007 r., sygn. akt II FSK 145/06, LEX nr 338647, wyrok NSA z dnia 19 listopada 2015 r. sygn. akt II FSK 2365/13 LEX nr 1990271) Z kolei w wyroku z dnia 22 września 2009 r., sygn. akt II FSK 542/08 NSA stwierdził, że w przypadku podatku od nieruchomości odstępstwem od zasady swobodnej oceny dowodów jest powołany wyżej art. 21 p.g.k. nakazujący przy wymiarze podatku uwzględnić dane z ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli jednak danych tych brakuje, przeznaczenie i funkcję użytkową budynku wykazać można wszelkimi prawnie dopuszczalnymi dowodami. W rozstrzyganej sprawie z sytuacją taką nie mieliśmy jednak do czynienia. W ewidencji gruntów i budynków, z której wypis został przedłożony przy zakupie przez skarżących spornej nieruchomości wskazana została w sposób jednoznaczny funkcja znajdującego się na nieruchomości budynku (budynek biurowy). W rozpoznawanej sprawie w ewidencji gruntów i budynków znajdowały się więc dane dotyczące spornego budynku i wobec kategorycznego brzmienia art. 21 u.p.g.k. prawidłowo zostały przez organy podatkowe obu instancji uwzględnione przy ustalaniu stawki podatkowej.

Dla porządku jedynie wskazać należy, że w toku postępowania podatnik nie wykazał, aby występował o dokonanie zmian klasyfikacji budynku w ewidencji, tak by była ona zgodna ze stanem rzeczywistym. Strona skarżąca nie podniosła także, że organy ewidencyjne mimo zgłoszonej sprzeczności pomiędzy danymi ujawnionymi w ewidencji a stanem rzeczywistym nie dokonały właściwej zmiany. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 11 lipca 2012 r. w sprawie II FSK 2632/10 (publ. w ONSAiWSA 2013/5/85, LEX nr 1225422), w którym wskazano, że w świetle art. 21 u.p.g.k., organy podatkowe są zobowiązane do uwzględnienia w postępowaniu podatkowym danych zawartych w ewidencji gruntów i nie są uprawnione do weryfikacji klasyfikacji wskazanej w tej ewidencji. Jeżeli jednak podatnik wykaże w postępowaniu podatkowym w trybie art. 194 § 3 O.p., że wbrew wskazanym w stosownej procedurze administracyjnej przesłankom do zmiany klasyfikacji, tak aby była ona zgodna ze stanem rzeczywistym, organy ewidencyjne nie dokonały właściwej zmiany; organy podatkowe muszą taką okoliczność zweryfikować na zasadzie art. 122 O.p. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził zasadę związania organów podatkowych danymi zawartymi w ewidencji gruntów, dopuszczając dokonywanie przez organy podatkowe samodzielnych ustaleń jedynie wyjątkowo, w sytuacji, gdy pomimo istnienia ku temu podstaw, organy ewidencyjne nie dokonały właściwej zmiany. W przedmiotowej sprawie jednak skarżący w żaden sposób nie wykazali, aby istniały przesłanki do zmiany klasyfikacji budynku, aby podjęli próbę dokonania zmiany tej klasyfikacji, a organy ewidencyjne bezpodstawnie takiej zmiany odmówiły. Wręcz przeciwnie jak wynika z akt sprawy w 2011 roku po zakończeniu procesu inwestycyjnego, w wyniku którego cześć nieruchomości zaadoptowana została na cele mieszkalne, na wniosek podatników dokonano stosownych zmian w ewidencji, które uwzględnione zostały prawidłowo przy wymierzę podatku od nieruchomości za 2011 rok.

Końcowo, odnosząc się do ostatniego z zarzutów skargi kasacyjnej wskazać należy, że w myśl art. 20 w związku z art. 22 ust. 1u.p.g.k. oraz § 44 rozporządzenia MRRB starosta (prezydent miasta) jest organem administracji publicznej, który prowadzi ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów. Obowiązkiem starosty (prezydenta miasta) jest prowadzenie oraz utrzymywanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje przez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Może być ona wywołana wnioskiem zainteresowanego lub nastąpić z urzędu. Przepis § 45 ust. 2 rozporządzenia MRRB określa, że źródłami danych ewidencyjnych są m.in.: materiały i informacje zgromadzone w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym; wyniki pomiarów fotogrametrycznych; wyniki terenowych pomiarów geodezyjnych; dane zawarte w dokumentach udostępnionych przez zainteresowane osoby, organy i jednostki organizacyjne; wyniki oględzin. Dodatkowo § 46 ust. 2 tego rozporządzenia stanowi, że z urzędu wprowadza się zmiany wynikające m.in. z prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych, opracowań geodezyjnych i kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych. W tym miejscu wskazać należy, że akt notarialny na który powołują się skarżący stanowił podstawę wpisu do ewidencji gruntów ich uprawnień właścicielskich, nie jest on natomiast dokumentem urzędowym potwierdzającym odmienną od wynikającej z przedłożonego przy akcie notarialnym wpisu z ewidencji gruntów i budynków funkcję nieruchomości. W świetle powyższych regulacji brak jest także podstaw do wywodzenia obowiązku organów podatkowych informowania podatnika o istnieniu rozbieżności pomiędzy złożoną przez niego deklaracją dla potrzeb podatku od nieruchomości a danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Następstwem zaistniałej rozbieżności było wszczęcie postępowania podatkowego w celu prawidłowego ustalenia wysokości zobowiązania skarżących w podatku od nieruchomości.

Z przedstawionych wyżej względów za bezzasadne uznać zatem należało stanowisko skarżących odnoszące się do konieczności ustalenia charakteru spornego w sprawie budynku w oparciu o dane z aktu notarialnego lub księgi wieczystej. Jak to zostało bowiem wyżej wywiedzione ustalenie takie byłoby możliwe i uzasadnione jedynie w sytuacji, w której budynek nie byłby objęty ewidencją budynków i brak byłoby stosownego wpisu jego dotyczącego.

W podsumowaniu przeprowadzonych rozważań Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że żaden z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów nie okazał się uzasadniony. Dlatego też uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, skargę tę oddalił w oparciu o art. 184 p.p.s.a.