Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 370/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2012-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2007 nr 64 poz 427
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Maciej Hoffman po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 370/12

UZASADNIENIE

W dniu [...] grudnia 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T., na podstawie art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm.), w związku z § 3 ust. 1, 2, 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 40 poz. 329 ze zm., dalej: Rozporządzenie MRiRW z 11 marca 2009 r.), art. 16 ust. 5 akapit drugi, art. 22 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25, z 28.01.2011, str. 8) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), wydał decyzję Nr [...], na mocy której odmówił przyznania J. P. pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przedmiotowej płatności odmówiono w związku ze stwierdzeniem zawyżenia powierzchni zgłoszonej do płatności. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek położonych na obszarze ONW strefa nizinna I, zadeklarowanych we wniosku ([...] ha), a powierzchnią stwierdzoną podczas kontroli administracyjnej ([...] ha) wyniosła 32,3529%. Obliczeń dokonano na podstawie dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęć obszarów zajmowanych przez działki rolne ujęte we wniosku.

Organ powołał się w związku z tym na art. 16 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011, zgodnie z którym jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do płatności ONW, a powierzchnią stwierdzoną przekracza 20%, nie przyznaje się pomocy w danym roku. W związku z powyższym organ odmówił przyznania płatności.

W dniu [...] grudnia 2011 r. J. P. wniósł do Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odwołanie od w/w decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR. Odwołujący nie zgodził się z wykluczeniem z płatności gruntów o powierzchni [...] ha na działce ewidencyjnej nr [...] wywodząc, że na wykluczonych gruntach jest łąka, a trawa z niej jest wykorzystywana do karmienia krów.

Organ II instancji w celu zweryfikowania twierdzeń skarżącego skierował sprawę do kontroli na miejscu. Kontrola została przeprowadzona w dniu [...] stycznia 2012 r. W wyniku podjętych czynności kontrolnych, inspektorzy stwierdzili, iż na przedmiotowej działce rolnej znajduje się siedlisko i teren rekreacyjny. Jak wywodził organ, dokumentacja fotograficzna wykonana podczas kontroli jednoznacznie wskazuje, że dopuszczalna powierzchnia uprawniona do płatności (PEG) dla działki ewidencyjnej nr [...] została wyznaczona prawidłowo. W wyniku przeprowadzonej weryfikacji powierzchni i wykonanej dokumentacji fotograficznej, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zakwestionowania ustaleń dokonanych w postępowaniu przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w T. i decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji podzielając w całości jego argumentację.

Skarżąc powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, J. P. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący zarzucił zarówno organowi I instancji, jak i organowi odwoławczemu naruszenie § 2 pkt 2 rozporządzenia MRiRW z dnia 11 marca 2009 r. poprzez nieprzyznanie płatności ONW, pomimo spełniania wszystkich określonych prawem warunków. W ocenie skarżącego, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie można uznać, że działka [...] nie jest wykorzystywana rolniczo, lecz służy jako teren siedliskowo-rekreacyjny. Przede wszystkim ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów wynika, iż działkę nr [...] stanowią użytki rolne zabudowane – [...] ha oraz grunty orne – [...] ha. Skarżący, jak stwierdził, nigdy nie ukrywał faktu, że na powyższej działce znajduje się siedlisko, alejka stanowiąca dojazd do domu oraz trochę roślinności ozdobnej, jednakże nie zmienia to faktu, iż działka ta w przeważającej większości jest wykorzystywana rolniczo jako łąka. Sam skarżący co prawda nie jest hodowcą bydła, jednakże siano z łąki znajdującej się na przedmiotowej działce przekazuje sąsiadowi.

Ponadto, zdaniem skarżącego, organ błędnie zasugerował się faktem, iż teren wokół siedliska w tym wspomniana łąka, jest bardzo zadbany oraz ogrodzony. Tymczasem żadne przepisy nie określają, że działka użytkowana rolniczo nie może być ogrodzona. Wnioskując o płatność ONW skarżący wyłączył teren stanowiący siedlisko oraz teren na którym znajduje się alejka dojazdowa oraz rośliny ozdobne, jednak pozostała część działki ma charakter typowo rolniczy, co da się zauważyć na załączonych do zaskarżonej decyzji zdjęciach, pomimo, że zostały one wykonane

w taki sposób, aby podkreślić walory rekreacyjne działki. Na zdjęciach (poza zdjęciem ostatnim, na którym uwidoczniono siedlisko i alejkę dojazdową) widać wyraźnie, że jest to stosunkowo duża powierzchnia porośnięta trawą, co może wskazywać na rolnicze wykorzystanie gruntu. Siedlisko oraz elementy typowo rekreacyjne zajmują niewielką powierzchnię i były one wyłączane z płatności. W ocenie skarżącego, bardzo często spotyka się łąki czy pastwiska ogrodzone, nie oznacza to jednak, że nie są one wykorzystywane rolniczo.

Organ w odpowiedzi na skargę, podtrzymał stanowisko zawarte

w zaskarżonej decyzji, wraz z jego argumentacją.

Organ dodał, że art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. stanowi iż "działka rolna" oznacza zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedna grupę upraw, jednak w przypadku gdy w kontekście niniejszego rozporządzenia wymagane jest oddzielne zgłoszenie użytkowania pewnego obszaru w ramach gruntów objętych grupą upraw, granice działki rolnej są wyznaczane na podstawie tego konkretnego użytkowania. Państwa członkowskie mogą ustanowić dodatkowe kryteria wyznaczania granic działki rolnej.

Z kolei określona w art. 2 lit. c Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, definicja "działalność rolnicza" oznacza produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, włączając w to zbiory, dojenie, chów zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich, lub utrzymywanie gruntów w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska, zgodnie z art. 6 tego rozporządzenia, tj. ustalenia, aby grunty będące trwałymi użytkami zielonymi w dniu 1 maja 2004 r. pozostały trwałymi użytkami zielonymi.

Trwałe użytki zielone to zaś stosownie do definicji zawartej w art. 2 lit. c rozporządzenia (WE) nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r. (Dz.U.UE.L.2009.316.1) ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, grunty zajęte pod uprawę traw lub innych pasz z roślin zielonych naturalnych (samosiewnych) lub powstałych w wyniku działalności rolniczej (wysiewanych), niepodlegające płodozmianowi w gospodarstwie przez okres pięciu lat lub dłużej,

z wyłączeniem obszarów odłogowanych zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG)

nr 2078/92, obszarów odłogowanych zgodnie z art. 22, 23 i 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 oraz obszarów odłogowanych zgodnie z art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005; a w tym celu "trawy lub inne pasze z roślin zielonych" oznaczają wszelkie rośliny zielne, rosnące tradycyjnie na naturalnych użytkach zielonych lub zazwyczaj zawarte w mieszankach nasion przeznaczonych do zasiewania użytków zielonych lub łąk w państwie członkowskim (wykorzystywanych bądź nie do wypasania zwierząt).

Z powyższego jednoznacznie, zdaniem organu, wynika, że aby otrzymać płatność z tytułu ONW, należy spełnić wskazane powyżej wymogi. Nie wystarczy zatem samo sformułowanie tezy, że przedmiotowy grunt wpisany jest w rejestrze gruntów jako użytki rolne i grunty rolne. Musi on być faktycznie, w sposób rzeczywisty użytkowany w działalności rolniczej zgodnie z podanymi powyżej przepisami prawa wspólnotowego.

Brak spełnienia choćby jednej przesłanki wyklucza dany grunt z możliwości uzyskania dopłaty z tytułu ONW, co w niniejszej sprawie miało miejsce, bowiem grunt zgłoszony do płatności nie spełniał wymogu użytkowania go do działalności rolniczej, a nadto nie można przypisać mu charakteru trwałego użytku zielonego w rozumieniu wskazanych powyżej przepisów.

Organ wskazał, że pojęcie łąka - przytoczone przez skarżącego, jest podrzędnym wobec pojęcia trwały użytek zielony. Skoro przedmiotowy grunt nie jest trwałym użytkiem zielonym, tym bardziej nie może być łąką. Nie mniej również

w przypadku łąki, sporny grunt nie ma takiego charakteru, co uniemożliwia zakwalifikowanie tego gruntu do płatności.

Zgodnie bowiem z § 68 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków

(Dz. U. Nr 38, poz. 454) użytki rolne dzielą się m.in. na grunty orne, sady, a także łąki trwałe. Zaliczenie gruntów do poszczególnych kategorii zostało określone

w załączniku nr 6 do rozporządzenia. I tak, stosownie do ust. 1 pkt. 3 załącznika, do łąk trwałych zalicza się grunty pokryte zwartą wieloletnią roślinnością, złożoną

z licznych gatunków traw, roślin motylkowych i ziół, tworzących ruń łąkową, systematycznie koszoną, a w rejonach górskich - hale i połoniny z zasady koszone.

Z powyższego organ wywiódł, że nie sposób zaliczyć trawnika przydomowego (o charakterze wybitnie i wyłącznie rekreacyjnym - co uwidaczniają zrobione zdjęcia) do użytku rolnego - łąki trwałej. Brak cech łąki tj. wieloletniej różnorodnej roślinności na którą winny się składać liczne gatunki traw oraz rośliny motylkowe tworzące ruń łąkową, przeczy w ocenie organu prawdziwości stanowiska wyrażonego przez skarżącego.

Również stwierdzenie skarżącego, że siano z łąki przekazuje sąsiadowi, nie może zostać w ocenie organu uznane za rzetelne, tym bardziej, iż nie podniósł on tego argumentu w postępowaniu dowodowym, a dopiero przytacza je w skardze do Sądu.

Ponadto, niezależnie od tego że, jak pisze skarżący "jest to stosunkowo duża powierzchnia, porośnięta trawą, co może wskazywać na rolnicze wykorzystanie gruntu" – nie powierzchnia, lecz faktyczne wykorzystanie działki kwalifikuje ją do dopłaty.

Ogrodzenie całości działki natomiast świadczy o zakreśleniu pewnych granic funkcjonalno użytkowych tej działki, jako działki siedliskowej z przyległym zamkniętym terenem rekreacyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną. Zaskarżona decyzja (postanowienie) może być uchylona tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd stwierdził, że przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też przepisy postępowania administracyjnego.

W rozpatrywanej sprawie rozstrzygające znaczenie mają przepisy wspólnotowe, uzupełnione o zapisy i definicje prawa krajowego.

Zgodnie z § 2 Rozporządzenia MRiRW z dnia 11 marca 2009 r. płatność ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu przepisów art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, jeśli łączna powierzchnia działek rolnych w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, zwanych dalej "działkami rolnymi" lub ich części, położonych na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, zwanych dalej "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha.

W myśl § 3 pkt 1 przywołanego wyżej rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wysokość płatności ONW w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn stawek płatności na 1 ha gruntu rolnego i powierzchni tego gruntu kwalifikującej się do płatności ONW, nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności. Kolejność zmniejszeń w przypadku ich zbiegu reguluje art. 22 Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. (Dz.U.UE.L.2011.25.8). Na podstawie art. 16 ust. 5 akapit drugi tego samego Rozporządzenia, jeśli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do płatności, a powierzchnią stwierdzoną przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw, nie przyznaje się pomocy w ogóle.

W rozpatrywanej sprawie, kluczowe znaczenie dla określenia różnicy między powierzchnią zadeklarowaną, a stwierdzoną miało ustalenie, że grunt stanowiący przedmiot kontroli na miejscu nie jest trwałym użytkiem zielonym (łąką), a skarżący nie prowadzi działalności rolniczej.

Mając na uwadze powyższe, zasadne jest przytoczenie definicji w/w pojęć, obowiązujących w obrocie prawnym:

1. działalność rolnicza - oznacza produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, włączając w to zbiory, dojenie, chów zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich, lub utrzymywanie gruntów w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska, zgodnie z art. 6 (art. 2c Rozporządzenia Rady WE Nr 73/2009);

2. działka rolna - oznacza zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw; jednak

w przypadku gdy w kontekście niniejszego rozporządzenia wymagane jest oddzielne zgłoszenie użytkowania pewnego obszaru w ramach gruntów objętych grupą upraw, granice działki rolnej są wyznaczane na podstawie tego konkretnego użytkowania. Państwa członkowskie mogą ustanowić dodatkowe kryteria wyznaczania granic działki rolnej (art. 2 pkt 1 Rozporządzenia Komisji WE Nr 1122/2009);

3. trwałe użytki zielone - oznaczają grunty zajęte pod uprawę traw lub innych pasz z roślin zielonych naturalnych (samosiewnych) lub powstałych w wyniku działalności rolniczej (wysiewanych), niepodlegające płodozmianowi w gospodarstwie przez okres pięciu lat lub dłużej, z wyłączeniem obszarów odłogowanych zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2078/92, obszarów odłogowanych zgodnie z art. 22, 23 i 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 oraz obszarów odłogowanych zgodnie z art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005; a w tym celu "trawy lub inne pasze z roślin zielonych" oznaczają wszelkie rośliny zielne, rosnące tradycyjnie na naturalnych użytkach zielonych lub zazwyczaj zawarte w mieszankach nasion przeznaczonych do zasiewania użytków zielonych lub łąk w państwie członkowskim (wykorzystywanych bądź nie do wypasania zwierząt). Państwa członkowskie mogą uwzględnić rośliny uprawne wyszczególnione w załączniku I (art. 2c Rozporządzenia Komisji WE Nr 1120/2009);

4. do łąk trwałych - zalicza się grunty pokryte zwartą wieloletnią roślinnością, złożoną z licznych gatunków traw, roślin motylkowych i ziół, tworzących ruń łąkową, systematycznie koszoną, a w rejonach górskich - hale i połoniny z zasady koszone (ust. 1 pkt 3 załącznika nr 6 do Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa

z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków - Dz.U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454).

Powyższe definicje, obowiązujące we wspólnotowym porządku prawnym oraz porządku prawnym RP, uzupełnić można o definicje słownikowe:

1. łąka - teren gęsto porośnięty roślinami, głównie trawami, używanymi na paszę lub do wypasu; też: rośliny porastające ten teren (Słownik Języka Polskiego PWN online, dostępny w Internecie - www.sjp.pwn.pl, data dostępu 21.06.2012);

2. trawnik - obszar obsiany trawą, zwykle z krzewami i kwiatami, będący elementem dekoracyjnym ogrodów, parków itp. (Słownik Języka Polskiego Gazeta.pl online, dostępny w Internecie – www.slowniki.gazeta.pl/pl, data dostępu 21.06.2012).

Dokonując syntezy przytoczonych definicji oraz mając na uwadze wszystkie okoliczności sprawy, Sąd uznał rozstrzygnięcia organów I oraz II instancji za prawidłowe. Przyjęcie bowiem, że trawnik w ramach siedliska jest łąką, za którą można pobierać płatności ONW, prowadziłoby do nadużycia prawa. Chcąc podzielić argumentację skarżącego należałoby dojść do wniosku, że każdy przydomowy trawnik, pod warunkiem, że porastałyby go również chwasty, musiałby być uznany za łąkę.

Analiza zdjęć wykonanych w czasie kontroli na miejscu jednoznacznie dowodzi, że przedmiotowy teren spełnia przede wszystkim funkcję dekoracyjną i rekreacyjną tj. przydomowego trawnika o dużej powierzchni z zasadzonymi roślinami ozdobnymi i skalniakami. Nie ma on nic wspólnego z łąką. Jedynie dodatkowo, poza funkcją rekreacyjną i ozdobną, może stanowić źródło pożywienia zwierząt hodowlanych, przy czym argumentacja skarżącego, że oddaje on skoszone (siano) rolnikowi jako paszę dla zwierząt, nie ma żadnego znaczenia. Powszechnie znany jest bowiem problem właścicieli przydomowych trawników z pozbyciem się pozostałości po ich koszeniu. Tak więc fakt, że skarżący pozbywa się ich poprzez przekazanie rolnikowi świadczy jedynie o tym, że udało mu się rozwiązać ten problem, a nie przesądza w żaden sposób o rolniczym wykorzystaniu działki oraz że stanowi ona łąkę.

Bez znaczenia jest podnoszony przez skarżącego fakt, że zdjęcia stanowiące dla organu dowód, wykonane zostały w styczniu. Zdjęcia przedstawione przez skarżącego na rozprawie, wykonane na przełomie maja i czerwca przedstawiają bowiem tę samą działkę i nie ma znaczenia fakt, iż jest ona nieskoszona, zarośnięta wysoką roślinnością.

W ocenie Sądu skarżący celowo zwlekał ze skoszeniem trawnika celem wyeksponowania jego cech mogących świadczyć o tym, że winien być uważany za łąkę. Niewątpliwie po skoszeniu teren ten będzie wyglądał jak zwykły trawnik. Ponadto skarżący mógł celowo w bieżącym roku zaniechać oprysku trawnika celem wyeliminowania chwastów. Nawet jednak przyjmując, że faktycznie skład roślin jest na tym terenie ciągle taki sam, jak wynika to ze zdjęć skarżącego, to biorąc pod uwagę fakt ogrodzenia trawnika, to że znajduje się on w granicach siedliska, otaczając budynek mieszkalny oraz fakt występowania na nim roślin ozdobnych i skalniaków, przesądza o tym, iż stanowi on niewątpliwie trawnik, a nie, wbrew twierdzeniom skarżącego, łąkę.

Organ w prawidłowy sposób wyliczył, że procentowa różnica między powierzchnią działek położonych na obszarze ONW strefa nizinna I, zadeklarowanych we wniosku ([...] ha), a powierzchnią stwierdzoną podczas kontroli administracyjnej ([...] ha) wyniosła 32,3529%. Słusznie zatem organ powołał się w związku z tym na art. 16 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011, zgodnie z którym jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do płatności ONW, a powierzchnią stwierdzoną przekracza 20%, nie przyznaje się pomocy w danym roku.

Mając powyższe na względzie należało, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalić jako bezzasadną.