Postanowienie NSA, sygn. akt I SA 1378/92
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1992-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 607  Gospodarka mieniem państwowym i komunalnym, w tym gospodarka nieruchomościami nierolnymi
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 3, art. 14 ust. 4 pkt 1
journal: Dz.U. 1991 nr 30 poz. 127
law: Obwieszczenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 28 lutego 1991 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.
Teza: Jeżeli przedmiotem żądania strony jest wydanie decyzji o podziale nieruchomości na działki budowlane, a nie objęcie nieruchomości postępowaniem w sprawie ustalenia granic gruntów przeznaczonych pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne /art. 14 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości - Dz.U. 1991  nr 30 poz. 127 ze zm./, przepis art. 10 ust. 3 tej ustawy przesądza o właściwości kierownika urzędu rejonowego do załatwienia sprawy bez względu na liczbę działek, które miałyby powstać w wyniku proponowanego podziału.

TEZY

Jeżeli przedmiotem żądania strony jest wydanie decyzji o podziale nieruchomości na działki budowlane, a nie objęcie nieruchomości postępowaniem w sprawie ustalenia granic gruntów przeznaczonych pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne /art. 14 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości - Dz.U. 1991  nr 30 poz. 127 ze zm./, przepis art. 10 ust. 3 tej ustawy przesądza o właściwości kierownika urzędu rejonowego do załatwienia sprawy bez względu na liczbę działek, które miałyby powstać w wyniku proponowanego podziału.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrzył negatywny spór o właściwość na wniosek Małgorzaty T. i na podstawie art. 216b par. 2 i 3 Kpa wyznaczył Kierownika Urzędu Rejonowego w R. jako organ właściwy do rozpatrzenia wniosku o podział nieruchomości, a także - zgodnie z art. 208 Kpa - zasądził od Kierownika Urzędu Rejonowego w R. kwotę złotych pięćdziesiąt tysięcy tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz wnioskodawczyni.


UZASADNIENIE

Małgorzata T. złożyła w dniu 28 sierpnia 1991 r. w Urzędzie Rejonowym w R. wniosek o podział nieruchomości położonej w miejscowości Ś. D., oznaczonej numerem 657/12, o łącznej powierzchni 2,3827 ha, na działki budowlane.

Po stwierdzeniu przez Urząd Rejonowy, że proponowany podział przewiduje utworzenie przeszło 10 działek, powyższy wniosek przekazano do Urzędu Gminy w ś. w celu załatwienia według właściwości.

Wójt Gminy w Ś. zwrócił przesłany wniosek, dołączając wydane przez siebie postanowienie z dnia 4 października 1991 r., stwierdzające, że proponowany podział nieruchomości jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Po dalszej wymianie korespondencji Wójt Gminy w Ś. uznał się niewłaściwym do załatwienia sprawy, stwierdzając, że nieruchomość nie jest objęta uchwałą rady gminy o przeznaczeniu gruntów pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne i rada nie ma obowiązku objęcia jej taką uchwałą, a zatem wydanie decyzji dotyczącej podziału nie należy do właściwości organów gminy.

Również Kierownik Urzędu Rejonowego w R. podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko i z podanych już przyczyn uznał się niewłaściwym do załatwienia sprawy. O powstałym sporze negatywnym poinformował Małgorzatę T., pouczając o przysługującym jej prawie wystąpienia z wnioskiem do sądu administracyjnego o rozstrzygnięcie tego sporu.

Stosownie do udzielonego pouczenia Małgorzata T. wystąpiła do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozpatrzenie sporu kompetencyjnego stosownie do art. 22 par. 2 Kpa.

Przekazując złożony wniosek, oba wymienione organy podtrzymały swoje stanowiska.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Proponowany podział nieruchomości dotyczy gruntu, który miałby ulec podziałowi na działki budownictwa jednorodzinnego. W tej sytuacji należało uznać, że ewentualny podział miałby nastąpić z zastosowaniem przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. 1991  nr 30 poz. 127/, i ta okoliczność nie jest sporna. Spór natomiast dotyczy kwestii, czy sprawa powinna być rozstrzygnięta na podstawie art. 10 tej ustawy, co wiązałoby się z właściwością Kierownika Urzędu Rejonowego w R. do wydania decyzji, czy na podstawie przepisów art. 14-17 tej ustawy, a wówczas sprawa należałaby do właściwości gminy Ś.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że podział nieruchomości na podstawie art. 14-17 powyższej ustawy dotyczy tylko gruntów objętych uchwałą rady gminy wyznaczającą granice gruntów przeznaczonych pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne, na obszarach przeznaczonych na ten cel w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Przepisy te przewidują możliwość ustalania przez rady gmin granic takich gruntów, nie nakładają natomiast takiego obowiązku.

W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, że nieruchomość stanowiąca własność Małgorzaty T. nie jest objęta uchwałą Rady Gminy w Ś. o ustaleniu granic gruntów przeznaczonych pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne, a także w przyszłości Rada nie zamierza objąć jej także uchwałą. Ponadto jest wątpliwe, jeśli się zważy stwierdzenie podane w uzasadnieniu cytowanego postanowienia Wójta Gminy w Ś., czy omawiana nieruchomość jest przeznaczona w planie zagospodarowania przestrzennego pod budownictwo jednorodzinne, czy pod budownictwo zagrodowe, jak podano w tym uzasadnieniu.

W tej sytuacji nie budzi wątpliwości, że wniosek Małgorzaty T., w którym wyraźnie określono, że przedmiotem żądania jest wydanie decyzji o podziale na działki budowlane, a nie objęcie nieruchomości postępowaniem w sprawie ustalenia granic gruntów przeznaczonych pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne /art. 14 ust. 4 pkt 1 omawianej ustawy/, powinien być rozstrzygnięty według art. 10 ust. 1 tej ustawy. To zaś stwierdzenie, ze względu na przepis art. 10 ust. 3 powyższej ustawy, przesądza o właściwości Kierownika Urzędu Rejonowego w R. do załatwienia sprawy bez względu na liczbę działek, które mogłyby powstać w wyniku proponowanego podziału.

Stosując ten przepis, Sąd na podstawie art. 216b par. 2 oraz art. 22 par. 2 Kpa orzekł jak w sentencji; o kosztach sądowych Sąd orzekł w myśl art. 208 w związku z art. 216b par. 3 Kpa.