Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 452/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a  ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Terlecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi A. z siedzibą w W. (obecnie: A. z siedzibą w W.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 28 marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza J. z 28 grudnia 2012 r. nr [...] określającą A. S.A. z siedzibą w W. podatek od nieruchomości za 2008 r. w kwocie 132.560 zł.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 21 stycznia 2008 r. A. S.A. zs. w W. (dalej także: Strona, Spółka, Skarżąca) złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2008 r., w której wykazała do opodatkowania wartość budowli mniejszą o 1.854.657 zł niż w 2007 r. Na wezwanie organu podatkowego wyjaśniła, że w 2008 r. wyłączone zostały z podstawy opodatkowania obiekty niebędące budowlami w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, bowiem Spółka błędnie deklarowała w latach poprzednich do celów rozliczenia podatku od nieruchomości wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych.

Burmistrz, postanowieniem z dnia 10 maja 2010 r. wszczął z urzędu 24 maja 2010 r. postępowanie podatkowe. Decyzje Burmistrza z 29 lipca 2010 r. nr [...] oraz z 19 września 2011 r. nr [...] zostały uchylona przez organ odwoławczy z uwagi na braki w ustaleniach faktycznych, w szczególności opieranie ustaleń, co do wartość linii kablowych, będących przedmiotem opodatkowania, na podstawie danych z deklaracji za rok 2007 r., a nie na podstawie ewidencji środków trwałych. Uwzględniając wskazania Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO, Kolegium) organ I instancji ustalił wartość początkową budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości za 2008 r. na podstawie danych zawartych w płytach CD, które przesłała Spółka, a nie na podstawie porównania wartości deklaracji podatkowych za 2007 r. i za 2008 r. Po przeanalizowaniu 491 stron dokumentów, znajdujących się na przekazanych przez Spółkę płytach CD, organ I instancji, kierując się miejscem położenia budowli wskazanym przez Spółkę przy nazwie miejscowości w jakich znajdują się budowle, wyłonił 63 budowle (wskazane w decyzji) i ogólną wartość tych budowli ustalił na kwotę 6.481.472,16 zł. W konsekwencji Burmistrz decyzją z 28 grudnia 2012 r. podatek od nieruchomości za 2008 r. od budowli określił na kwotę 129.629,44 zł, oraz od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w kwocie 118,70 zł i od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w kwocie 2.812,10 zł.

W uzasadnieniu, powołując się na obowiązujące przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ustawy Prawo budowlane oraz poglądy orzecznictwa sądowego i doktryny Burmistrz stwierdził, że linie kablowe wraz z kanalizacją kablową stanowią budowlę związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą, a zatem podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia 28 marca 2013 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wskazało na zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r., nr 121, poz. 844 ze zm. – dalej: u.p.o.l.) definicję pojęcia budowli, którą jest obiekt budowlany w rozumieniu prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Powołało się na przepis art. 3 pkt 1 lit. b) i art. 3 pkt 3 i pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity w Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm. – dalej: Prawo budowlane) w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie i wyjaśniło, że na gruncie prawa budowlanego do pojęcia budowli zaliczono także "sieci techniczne". Budowla, a tym samym sieć techniczna, stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Skoro sieć techniczna jest budowlą, to wchodzące w jej skład elementy są niezbędne aby sieć mogła funkcjonować. Kolegium zauważyło, że niewątpliwie trwale z gruntem związana jest kanalizacja kablowa, zaś umieszczona w jej wnętrzu linia kablowa jest funkcjonalnie z nią związana, stanowiąc sieć. W sytuacji występującej w sprawie budowlą są zarówno kable jak i kanały połączone w całość techniczno-użytkową. Podstawową funkcją kanalizacji jest jej ochronne działanie w stosunku do kabla, a zatem została wybudowana jako niezbędny element sieci technicznej, jaką stanowi linia telekomunikacyjna umieszczona w kanalizacji telekomunikacyjnej. Ta funkcja kanalizacji wskazuje na to, że stanowi ona wraz z umieszczoną w niej linią całość techniczno-użytkową. Końcowo Kolegium, stwierdziło, że przy ustalaniu podstawy opodatkowania, w szczególności w odniesieniu do linii kablowych organ I instancji ustalił jakie obiekty – budowle znajdują się na terenie gminy J. oraz jaka jest ich wartość wynikającą z ewidencji środków trwałych prowadzonej przez Spółkę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu A. S.A. zs. w W. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i o zwrot kosztów postępowania sądowego, zarzucając naruszenie:

- art. 122 w zw. z art. 180 §1 i art. 187 §1, art. 188 oraz art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – dalej: O.p.) gdyż organ podatkowy nie przeprowadził dowodów, z których wynikałoby, że opodatkowane obiekty spełniają cechy budowli w rozumieniu u.p.o.l. co oznacza, że organ nie ustalił, iż istniał przedmiot opodatkowania;

- art. 122 i art. 187 §1 O.p. przez nieustalenie – przy uznaniu, że opodatkowane obiekty stanowią budowlę – podstawy opodatkowania od budowli w prawidłowej wysokości, co miało wpływ na naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l;

- art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo że nie stanowią one budowli w rozumieniu u.p.o.l.

W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenie, że obiekty, które organ opodatkował jako budowle stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Organ podatkowy powinien przeprowadzić dowód z oględzin opodatkowanych obiektów, co pozwoliłoby na zweryfikowanie:

- czy opodatkowane obiekty to linie kablowe w kanalizacji,

- czy opodatkowane obiekty to urządzenia, które ewentualnie można zaliczyć do przedmiotu opodatkowania,

- czy – przy uznaniu, że są to linie kablowe – pomiędzy kanalizacją kablową a położonymi w niej liniami kablowymi istnieje wspólny funkcjonalny związek, tj. czy realizują tę samą funkcję i czy tylko wspólnie mogą realizować tę funkcję;

- czy kanalizacja kablowa i linie kablowe w niej położone stanowią jedną rzecz i rzeczywiście są związane z jednym obiektem;

- czy linie kablowe stanowią cześć rzeczy złożonej, na którą składają się – oprócz tych linii - również kanalizacja kablowa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 14 października 2014 r. r. sygn. akt I SA/Wr 861/13 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd za prawidłowe uznał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych (telekomunikacyjnych) umieszczonych w kanalizacji kablowej, wskazał także na analogiczne stanowisko zawarte w innych wyrokach sądów administracyjnych, jak wyrok z dnia 28.11.2008 r. I SA/Kr 1213/08, z dnia 28.08.2008 r. I SA/Po 730/08 (publ. w internetowej CBOSA). Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego NSA z dnia 27 stycznia 2006 r. (sygn. akt FSK 2316/04), uznał, że przepisy art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 pkt 3 i 9 Prawa budowlanego są wystarczające dla wyjaśnienia przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, oraz że nie ma podstaw ani potrzeby aby odwoływać się do innych przepisów, gdyż art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 u.p.o.l. nie stwarza tego rodzaju podstawy.

Za uzasadniony Sąd uznał zarzut naruszenia przez organy podatkowe określonych w art. 4 ust. 1 pkt 3, ust. 5 i 7 u.p.o.l. reguł określenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wskazał, że wartość linii kablowych na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy przyjmować z ewidencji środków trwałych. W niniejszej sprawie, na podstawie decyzji organów wiadomo, że objęły one opodatkowaniem pewne obiekty, które Spółka ujęła w ewidencji środków trwałych, natomiast decyzja nie zawiera ustaleń i nie przedstawia powodów, dla których owe obiekty potraktowane zostały jako budowle w rozumieniu przepisów u.p.o.l. Jakkolwiek Sąd stwierdził, że Spółka nie przejawiała chęci współpracy z organem podatkowym w celu dokonania ustaleń faktycznych w tym zakresie, to jednak reakcją na takie działanie nie może być opodatkowanie bliżej nieokreślonych obiektów.

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., wyrokiem z 28 lutego 2017 r. (sygn. akt II FSK 362/15) uchylił ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i przekazał temu sądowi sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku stwierdził, że organy podatkowe nie dopuściły się naruszenia przepisów procesowych w zakresie zebrania i oceny materiału dowodowego. Zaznaczył, że w sprawie nie było sporu co do opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów i budynków Spółki. W decyzji zasadniczą część rozważań organ I instancji poświecił możliwości opodatkowania linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, uznając, że te elementy składają się na sieć techniczną, która jest budowlą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W tych okolicznościach za zasadne Sąd kasacyjny uznał korzystanie przy określeniu wartości tych sieci z ewidencji środków trwałych Spółki. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organy podatkowe w celu opodatkowania podatkiem od nieruchomości sieci technicznych (kanalizacji kablowej wraz z ułożonymi w niej kablami) wyjaśniły, czy odpowiadają one pojęciu budowli z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. a dopiero później sięgnęły do ewidencji środków trwałych w celu określenia podstawy opodatkowania. Wskazano, że w ponownie prowadzonym postępowaniu Sąd I instancji powinien odnieść się do materiału dowodowego zebranego w sprawie i ocenić czy jest on wystarczający do podjęcia merytorycznej decyzji w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli w postaci sieci technicznych (kanalizacji kablowej wraz z ułożonymi w niej kablami). W przypadku uznania materiału dowodowego za niewystarczający Sąd pierwszej instancji winien w sposób konkretny i jednoznaczny sformułować wskazówki ci do dalszego postępowania.

Na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2017 r. strona skarżąca podniosła, że w sprawie nie przedstawiono żadnych dowodów, z których wynikałoby, że wszystkie opodatkowane obiekty posiadają cechy budowli i są położone na terenie Miasta J. i przedstawił listę bezpodstawnie opodatkowanych urządzeń zaskarżoną decyzją. Zdaniem strony skarżącej, nie było podstaw do uznania wszystkich tych obiektów za linie kablowe położone w kanalizacji kablowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014, poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017, poz. 1369 – dalej: P.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie zastosowanie mają także art. 153 P.p.s.a w zakresie oceny prawnej, która nie była kwestionowana na dalszym etapie postępowania oraz art. 190 P.p.s.a., w myśl tego przepisu, sąd któremu sprawa został przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W zakresie tak określonej kognicji skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy przypomnieć, że w niniejszej sprawie nie ma sporu między stronami co do opodatkowania powierzchni gruntów i budynków Spółki (odpowiednio w kwocie 118,70 zł i 2.812,10 zł) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sporne jest opodatkowanie budowli.

Spór na etapie skargi do Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego we Wrocławiu sprowadzał się w istocie do uznania kanalizacji kablowej wraz ze znajdującymi się w niej liniami kablowymi za budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

Zdaniem strony skarżącej, nieprawidłowo organy podatkowe wyliczyły podatek od nieruchomości, gdyż objęły opodatkowanie linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej mimo, że nie stanowią one budowli w rozumieniu u.p.o.l. Formułowane zarzuty procesowe, w tym zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., strona skarżąca wiązała z nieprawidłowym przyjęciem do opodatkowania telekomunikacyjnych linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej jako części składowej budowli-sieci technicznej.

W wyroku z 14 października 2014 r. r. sygn. akt I SA/Wr 861/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, mimo uchylenia zaskarżonej decyzji z przyczyn procesowych, odniósł się do zarzutu naruszenia przepisów art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. przez przyjęcie, że linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej stanowią budowlę w rozumieniu u.p.o.l. W wyroku tym jednoznacznie Sąd stwierdził, że stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, natomiast przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. definiuje budowlę jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem. Z kolei stosownie do art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Zakres pojęcia "budowla" zawiera pierwsza część przepisu traktująca o "budowli", a więc jest nią każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Obiekt budowlany, jakim jest sieć techniczna służąca do przesyłu sygnału, nie ma z pewnością cech budynku ani obiektu małej architektury, jest zatem budowlą w rozumieniu prawa budowlanego, a tym samym w rozumieniu u.p.o.l. Na budowlę o charakterze liniowym, a taką jest sieć telekomunikacyjna, składać się może wiele wzajemnie ze sobą funkcjonalnie powiązanych elementów np. sieć kablowa umieszczona w przepuście technicznym. Definicja obiektu budowlanego, zawarta w ustawie Prawo budowlane wskazuje, że budowla stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Nie znajduje więc żadnego uzasadnienia "rozdzielanie" każdej budowli, również sieci kablowej, od przeznaczenia technicznego, na poszczególne elementy, gdyż są one budowlą jako całość i to nawet wówczas, gdy odrębnie spełniają one definicję budowli. Wprawdzie niektóre z elementów tak zdefiniowanej budowli, być może nie mogłyby być uznane za budowlę, gdyby stanowiły niezależne, wolnostojące obiekty, ale w następstwie ich połączenia w jedną, zorganizowaną całość (sieć), status takiej budowli uzyskują. Dla celów opodatkowania wszystkie elementy sieci stanowią jedną całość i wartość tak ujętej całości stanowi podstawę opodatkowania, od której naliczany jest podatek. Jedynym odstępstwem od tej zasady są znajdujące się w budynkach instalacje wewnętrzne, które stanowią elementy wyposażenia budynku jako obiektu budowlanego. Okoliczność, że linie telekomunikacyjne nie zawsze muszą być umieszczone w kanalizacji (mogą być umieszczane bezpośrednio w ziemi), nie oznacza, że nie są budowlą (ułożone w kanałach) i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości; jest to bowiem sieć techniczna w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Natomiast w sytuacji występującej w rozpatrywanym przypadku budowlą są zarówno kable, jak i kanały połączone w całość techniczno-użytkową.

W skardze kasacyjnej wniesionej od tego wyroku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podniosło jedynie zarzuty naruszenia prawa procesowego, przez: po pierwsze rozpoznanie skargi przez WSA we Wrocławiu pomimo wniesienia jej z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 §1 P.p.s.a. i po drugie przez wydanie wyroku uwzględniającego skargę mimo, że organy podatkowe nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania w zakresie zebrania i oceny materiału dowodowego.

Za zasadny Naczelny Sąd Administracyjny uznał drugi z zarzutów, tj. co do prawidłowości ustaleń faktycznych w zakresie rodzaju i wartości budowli, która to kwestia zdeterminowana jest w zasadniczej mierze treścią art. 4 ust. pkt 3 u.p.o.l. Sąd kasacyjny stwierdził, że obowiązek oparcia ustaleń w zakresie wartości budowli przede wszystkim powinien być oparty na zapisach ewidencji środków trwałych.

Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyjął (tak jak w uchylonym wyroku), że dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości wszystkie elementy sieci telekomunikacyjnej stanowią jedną całość, w tym telekomunikacyjne linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej, stanowiące budowlę w rozumieniu u.p.o.l. Wartość tak ujętej budowli stanowi podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zgodnie do art. 4 ust.1 pkt 3 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Wartość budowli na podstawie prowadzonej ewidencji środków trwałych powinien określić podatnik, będący osobą prawną. Ponieważ Spółka nie określiła wartości budowli w opisany wyżej sposób, zasadnie organ podatkowy, po uzyskaniu od Spółki ewidencji środków trwałych, poddał ją analizie. W wyniku tej analizy organ pierwszej instancji wyszczególnił oznaczone numerami 63 budowle, z ujętych w przedłożonej ewidencji środków trwałych, kierując się miejscem położenia tych budowli, wskazanym w ewidencji poprzez nazwę miejscowości w jakich się znajdują. Wartość tych 63 budowli przyjęto zatem, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., na podstawie danych wynikających z przedłożonej przez Spółkę ewidencji środków trwałych. Zdaniem Sądu, organy podatkowe w tym zakresie nie naruszyły ani przepisów procesowych, ani przepisów prawa materialnego. Ustaleń dokonano bowiem na podstawie przedłożonej przez Skarżącą ewidencji środków trwałych i to zarówno co do przedmiotów opodatkowania, tj. budowli w rozumieniu u.p.o.l. zlokalizowanych na terenie miasta J. , jak i co ich wartości, przyjęto bowiem wartość wynikającą z ewidencji środków trwałych (tj. zgonie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). Należy podkreślić, że Spółka ani w toku postępowania podatkowego, ani w skardze nie podnosiła żadnych zastrzeżeń co do lokalizacji obiektów budowalnych przyjętych za podstawę opodatkowania, czy co do ich wartości, ustalonej przez organy podatkowe na podstawie przedłożonej ewidencji środków trwałych. Spółka kwestionowała jedynie objęcie opodatkowaniem telekomunikacyjnych linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej. Podnoszone zatem przez Spółkę na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2017 r. zarzuty, że organy podatkowe nie przedstawiły żadnych dowodów, z których wynikałoby, że wszystkie opodatkowane obiekty posiadają cechy budowli i są położone na terenie miasta J. nie sposób przyjąć za zasadne. Jak już wskazano, to na podatniku (w niniejszej sprawie na Spółce) ciążył obowiązek wykazania przedmiotów opodatkowania, ponieważ Spółka w ramach realizacji tego obowiązku przedłożyła ewidencję środków trwałych na płytach CD obejmującą 491 stron dokumentów, organy podatkowe zasadnie dokonały ustaleń na podstawie przedstawionej dokumentacji i to zarówno w zakresie przedmiotów opodatkowania (budowli) położonych na terenie miasta jak i ich wartości. Formułowane przez Spółkę zarzuty braku oględzin opodatkowanych budowli i na tej podstawie ustalenie czy powinny być ona przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są niezasadne. Przedmiotem opodatkowania są bowiem, jak prawidłowo ustaliły organy podatkowe budowle, w skład których wchodzą telekomunikacyjne linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej znajdujące się terenie miasta J. , stanowiące w wyniku ich technologicznego powiązania funkcjonalną całość służącą przekazywaniu informacji. Ponieważ dla celów podatkowych istotne jest ustalenie wartości tych budowli, wskazanej w ewidencji środków trwałych, podstawą ustaleń musi być ta ewidencja. Żądanie przeprowadzenia oględzin, w sytuacji gdy Spółka nie formułuje żadnych konkretnych zarzutów, tj. nie odnosi ich do konkretnych ustaleń organu podatkowego, w istocie zmierza do przedłużenia postępowania, a nie do dokonania ustaleń faktycznych.

Przedstawiona zaś za rozprawie w dniu 24 sierpnia 2017 r. lista bezpodstawnie, zdaniem Skarżącej, opodatkowanych urządzeń (nie tylko linii kablowych) jest spóźniona. W toku postępowania podatkowego Skarżąca nie podnosiła zarzutu opodatkowania innych urządzeń, poza liniami kablowymi ułożonymi w kanalizacji kablowej. Wskazuje na to zarówno treść odwołania, z którego wynika, że oględziny miałyby służyć ustaleniu funkcjonalnego związku między kanalizacją kablową a położnymi w niej kablami, czy kanalizacja kablowa i linie kablowe stanowią jedną rzecz i rzeczywiści są związane z jednym obiektem, czy linie kablowe stanowią część rzeczy złożonej, na którą skradają się oprócz linii kablowych również kanalizacja kablowa, jak i treść skargi, w której Spółka zarzuca, że bezpodstawnie opodatkowano linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej mimo, że nie stanowią one budowli. Należy zwrócić uwagę, że podnoszenie na tym etapie postępowania nowych zarzutów w zakresie ustaleń faktycznych, które nie były w podnoszone w trakcie postępowania podatkowego, a także w skardze, w ocenie Sądu, jest spóźnione. Sąd administracyjny jak wskazano na wstępie bada legalność zaskarżonych aktów. Oceny legalności Sąd dokonuje według stanu na dzień wydania zaskarżonej decyzji, a wówczas Spółka nie podnosiła takich zarzutów. Mając to na uwadze, brak podstaw do kwestionowania ustaleń przyjętych w niniejszej sprawie przez organy podatkowe na podstawie przedłożonej przez Spółkę ewidencji środków trwałych.

Z tych powodów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę jako bezzasadną.