Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1013/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c)
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 53 ust. 4 pkt 6, art. 60 ust. 4, art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 389 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2020 poz 310
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ AWSA Maria Mikolik Protokolant specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2023 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 12 maja 2022 r. nr SKO.415/418/2021 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz skarżącego M. P. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

F. Sp. z o.o. w S. zwróciła się do Wójta Gminy [...] (dalej: "Wójt" lub "organ I instancji") o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie szesnastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej oraz likwidację końcowego odcinka rowu na dz. nr ew. [...],[...], [...], [...], [...] oraz części działki nr [...] w miejscowości J. gm. [...].

Decyzją z dnia 25 maja 2020 r. nr BR.6730.5.20 Wójt Gminy [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla ww. inwestycji. Organ wskazał na brak spełnienia przesłanki o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 503 ze zm. – dalej "u.p.z.p.").

Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: "SKO", "Kolegium" lub "organ odwoławczy") decyzją z 20 sierpnia 2020 r. nr SKO.415/223/2020 uchyliło powyższą decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kolegium zakwestionowało prawidłowość wyznaczenia obszaru analizowanego w zakresie poprawności wyznaczenia frontu działki. Zastrzeżenia organu budziły także ustalenia dotyczące konkretnych cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja nie zawierała wymaganych przepisami ustawy załączników do decyzji.

Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Wójt Gminy [...] decyzją z 8 lutego 2021 r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego: "budowa szesnastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej oraz likwidację końcowego odcinka rowu na dz. nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...]" w miejscowości J. gm. [...].

Również i ta decyzja w administracyjnym toku instancji została uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania na mocy decyzji SKO z 22 czerwca 2021 r. nr SKO.415/133/2021. Kolegium wskazało na konieczność dokładnego określenia numerów działek uwzględnianych w ramach analizy urbanistycznej oraz istniejących na tych działkach parametrów i wskaźników istniejącej zabudowy. Zauważyło przy tym, że nie jest wystarczające podanie przedziału wartości od minimalnej do maksymalnej oraz średnich ustalonych dla konkretnych parametrów i wskaźników. W taki niewłaściwy sposób organ dokonał ustaleń w zakresie szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i geometrii dachu.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z 18 października 2021 r. nr BR.6730.5.2020.2021 Wójt Gminy [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie szesnastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej oraz likwidację końcowego odcinka rowu na dz. nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości J. gm. [...].

Organ podał, że na terenie objętym wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wobec czego ustalenie parametrów nowej zabudowy winno nastąpić na podstawie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W toku postępowania ustalono, że lokalizacja inwestycji spełnia wymogi określone w art. 61 ust. 1-6 u.p.z.p. dotyczące inwestycji, dla których może zostać wydana decyzja o ustaleniu warunków zabudowy. Organ podkreślił, że rodzaj zabudowy, funkcję obiektów, zasady gospodarowania terenu, w tym cechy zabudowy i zagospodarowania terenu, dostępność komunikacyjną terenu i warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich określono na podstawie analizy urbanistycznej.

Od tej decyzji odrębne odwołania (lecz o tożsamej treści) złożyli M.P.1, M.P., P.D. i Z.K. Zawnioskowali o jej uchylenie i odmowę ustalenia warunków zabudowy, ewentualnie uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia. Zarzucili brak wyjaśnienia jaka jest dominująca zabudowa we wsi J., w szczególności czy tą dominującą formą zabudowy nie jest rolnicza zabudowa zagrodowa. Wskazali na braki analizy urbanistycznej, w tym niewykonanie zaleceń SKO wskazanych we wcześniejszej decyzji oraz brak spełnienia wymogów formalnych w zakresie podpisu autora analizy (czy została sporządzona przez osobę upoważnioną). Nie określono szerokości elewacji frontowej oraz naruszono art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędne uznanie, że możliwe jest ustalenie kontynuacji funkcji zabudowy.

SKO w Rzeszowie decyzją z 12 maja 2022 r. nr SKO.415/418/2021, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm. – dalej "k.p.a.") w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.a.z., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Kolegium zauważyło, że ustalenie przez właściwy organ administracji publicznej czy zostały faktycznie spełnione warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wiąże się z koniecznością przeprowadzenia analizy urbanistycznej zgodnie z zasadami określonymi w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. nr 164 poz. 1588 - zwane dalej "rozporządzeniem"), W pierwszej kolejności, obowiązkiem organu administracyjnego jest wyznaczenie wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego, a następnie przeprowadzenie na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p.

Kolegium stwierdziło, że z przeprowadzonej analizy wynika, że na obszarze analizowanym zlokalizowana jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Planowane przez inwestora przedsięwzięcie nie będzie godzić w zastany stan zagospodarowania terenu analizowanego, wprowadzając zabudowę odmienną niż istniejąca. Tzw. "dobre sąsiedztwo" w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. służy zachowaniu ładu przestrzennego, nie może jednak być rozumiane jako argument za dopuszczeniem realizacji dokładnie tylko takiej samej zabudowy, jaka występuje na analizowanym obszarze. Nowa zabudowa jest dopuszczalna, gdy można ją pogodzić z funkcją istniejącą na analizowanym obszarze, co ma miejsce w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do argumentów odwołania Kolegium wskazało, że organ I instancji przeprowadził wnikliwą analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, której wyniki utrwalono w formie opisowej i graficznej. Zdaniem SKO, w ślad za kompleksowymi ustaleniami analizy urbanistycznej, taka funkcja planowanego budynku wpisuje się w kontynuację funkcji obiektów już istniejących w obszarze analizowanym i nie pozostaje z nimi w sprzeczności. Omawiana analiza uprawnia do wniosku, że projektowana inwestycja będzie odpowiadać zastanemu na analizowanym terenie sposobowi zagospodarowania terenu i użytkowania obiektów. Z części tekstowej analizy wynika, że określone decyzją parametry zabudowy zostały ustalone zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu i korespondują z występującymi w obszarze analizowanym cechami zagospodarowania terenu i gabarytami obiektów (które są wyznaczone przez parametry takie jak szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, czy też wysokość głównej kalenicy dachu). Zostały one wyznaczone w sposób respektujący zasady określone w przepisach § 4 - § 8 rozporządzenia. Sporządzona analiza urbanistyczna w sposób szczegółowy opisuje parametry istniejącej zabudowy i gabaryty budynków występujących w obszarze analizowanym, zawiera wszystkie wymagane rozporządzeniem elementy i nie budzi zastrzeżeń SKO w kontekście wymogów jej sporządzenia. Analiza zawiera dostateczne uzasadnienie dla przyjętych w decyzji ustaleń warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Planowana inwestycja nie będzie naruszać istniejącego ładu architektonicznego i będzie harmonizować z istniejącą już zabudową, kontynuując zastany na tym terenie sposób użytkowania obiektów, jak również ich cechy zabudowy. Nie będzie naruszać zasady dobrego sąsiedztwa. Fakt zabudowy mieszkaniowej, bez względu na jej charakter zagrodowy – umożliwia ustalenie warunków dla planowanego przedsięwzięcia. Organ I instancji nie uchybił obowiązującym przepisom prawa. Decyzja zawiera ustalenie wszystkich parametrów planowanej inwestycji, które są wynikiem tabelarycznej analizy sposobu zagospodarowania nieruchomości znajdujących się na terenie analizowanym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie M.P. zawnioskował o stwierdzenie nieważności decyzji SKO i Wójta, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz dopuszczenie dowodu z wydruku korespondencji mailowej oraz projektu analizy na okoliczność nieprawidłowego doręczenia decyzji Wójta.

Kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie:

1. art. 107 § 1 i 2, art. 109 § 1 k.p.a. oraz § 9 ust. 1 i 2 w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w zw. z art. 7 oraz 77 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wójta pomimo niedoręczenia Skarżącemu pełnej treści tejże decyzji, tj. pomimo doręczenia Skarżącemu niepodpisanej, nawet bez wskazania autora "analizy oraz wyników analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy", zawierających część tekstową i graficzną, co uniemożliwiło Skarżącemu weryfikację decyzji, w tym kompetencji osoby sporządzającej analizę i było przedmiotem zarzutu Skarżącego w odwołaniu od tej decyzji z dnia 5 listopada 2021 r.;

2. art. 7 i art 77 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji pomimo, że nie została wydana po wszechstronnym i pełnym rozważeniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz poprzez nieustalenie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, tj. nieustalenie jaka jest dominująca funkcja zabudowy we wsi J. i czy nie jest to zagrodowa funkcja zabudowy (ewentualnie w jakim stopniu). Powyższe miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, bowiem zabudowa mieszkalna jednorodzinna nie stanowi kontynuacji funkcji zabudowy zagrodowej. W decyzji Wójta nie wskazano jakie budynki poddane analizie wpisują się w tzw. zabudowę zagrodową, co prowadzi do tego, że nie jest możliwym ustalenie na podstawie danych wskazanych w analizie jaki procent zabudowań pełni funkcję zagrodową i czy funkcja ta nie jest przeważająca na obszarze poddanym analizie, co winno prowadzić do uchylenia decyzji i przekazania sprawy Wójtowi do ponownego rozpoznania;

3. art. 7, art. 77 k.p.a. w zw. z § 7 rozporządzenia poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wójta wydanej pomimo nieustalenia wymiarów poszczególnych budynków i działek, tj. szerokości elewacji frontowych, wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych, ich gzymsów lub attyki oraz geometrii dachów, ograniczając się jedynie do ogólnikowego wskazania "szerokości i wysokości elewacji" bez wskazania o jaką elewację chodzi (czy frontową);

4. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która ustala warunki zabudowy i zagospodarowania terenu sprzeczne z dotychczasową zabudową zagrodową.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

W myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022r., poz. 329 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a. Co do zasady Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 P.p.s.a.).

Sąd po rozpoznaniu sprawy w wyżej wskazanych granicach doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na zasadność podniesionych w niej zarzutów.

Co do zasady w myśl art. 59 ust. 1 u.p.z.p., ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Niesporną okolicznością jest, że dla terenu objętego inwestycją nie obowiązuje plan miejscowy.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Planowana inwestycja polegająca na budowie szesnastu budynków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej wobec niewątpliwej zabudowy jednorodzinnej występującej w obszarze analizowanym, spełnia, w ustalonym stanie faktycznym sprawy warunek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

W odwołaniu i skardze skarżący zarzucił, że na obszarze analizowanym występuje zabudowa zagrodowa. W przypadku gdyby dominowała w obszarze analizowanym zabudowa zagrodowa, zdaniem skarżącego realizacja planowanej inwestycji naruszałaby art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

Oceniając ten zarzut Sąd stwierdza, ze w aktach administracyjnych brak jest na temat zabudowy zagrodowej najmniejszej wzmianki.

Dowodu na okoliczność istnienia takiej zabudowy w analizowanym terminie nie przedłożył również skarżący.

SKO odnosząc się do zarzutów odwołania w tej mierze stwierdziło, że "fakt zabudowy mieszkaniowej, bez względu na jej charakter zagrodowy – umożliwia ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia".

Funkcja mieszkaniowa i funkcja zagrodowa w terenie są do siebie jedynie pozornie zbliżone (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2022 r., II OSK 2292/19).

W ocenie Sądu przedwczesna jest ocena SKO o spełnieniu przez planowaną inwestycję wymogu tzw. dobrego sąsiedztwa. Sąd podziela systemowe argumenty organów obu instancji, że wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy uzależnione jest od uprzedniego, pozytywnego zweryfikowania wymogów ustanowionych treścią art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Powołany przepisy na zasadzie enumeracji pozytywnej wskazuje warunki, jakie musi spełniać planowanie zamierzenie, aby organ mógł wydać dla niego decyzję zgodnie z wnioskiem. Systematyka art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. pozwala założyć, że punktem wyjścia weryfikacji dopuszczalności planowanej inwestycji jest spełnienie przez nią rygorów tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, wyartykułowanej w pkt 1 powołanego przepisu. Stosownie do jego treści wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, "jeżeli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu." W pewnym uogólnieniu można zatem przyjąć, że z zasady dobrego sąsiedztwa wynika obowiązek dostosowania nowej zabudowy do cech zabudowy już istniejącej na danym terenie, przy uwzględnieniu kontynuacji funkcji tej zabudowy. Dostosowanie nowej zabudowy dotyczyć ma stanu dotychczasowej zabudowy, wyznaczonego przez zastane w danym miejscu cechy i parametry o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów).

Sąd podziela wyrażoną w orzecznictwie administracyjnym tezę, że

w postępowaniu dotyczącym zabudowy i zagospodarowania terenu definicja zabudowy zagrodowej zawarta w rozporządzeniu z dnia 12 grudnia 2002 r.

w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) nie ma zastosowania. W rezultacie pojęcie to jest rozumiane przy zastosowaniu wykładni językowej, jako zespół budynków obejmujący dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie, położone w obrębie jednego podwórza. Wprawdzie zarówno zabudowa jednorodzinna, jak i zagrodowa, służą realizacji tego samego celu (zamieszkiwanie), to jednak z uwagi na różny sposób zagospodarowania terenu nie można przyjąć, iż zabudowa jednorodzinna stanowiłaby kontynuację funkcji zabudowy zagrodowej. Zabudowa zagrodowa służy przede wszystkim prowadzeniu działalności gospodarczej i stanowi miejsce zamieszkiwania i pracy rolnika, a grunty zajęte pod budynki mieszkalne

w gospodarstwach rolnych uznaje się za grunty wykorzystywane rolniczo – wyrok NSA z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. II OSK 2333/12; wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 września 2019 r., sygn. II SA/Kr 701/19.

Nie oznacza to także, że wykluczona jest możliwość realizacji inwestycji mieszkaniowej, gdy w obszarze analizowanym występują zarówno zabudowa zagrodowa, jak i jednorodzinna.

Reasumując, rodzaj zabudowy ma istotne znaczenie dla oceny, czy zachodzi przesłanka kontynuacji funkcji. Zabudowy jednorodzinnej nie można utożsamiać z zabudową zagrodową. Zabudowa zagrodowa obejmuje zabudowania o charakterze gospodarczym (produkcyjnym) oraz mieszkaniowym służące prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Związanie gospodarstwa rolnego z zabudową zagrodową należy pojmować funkcjonalnie, przyjmując cywilistyczne rozumienie gospodarstwa, jako pewnej całości produkcyjnej. W świetle art. 553 K.p.c., za gospodarstwo rolne uważa się bowiem grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego (por. wyroki NSA: z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1632/08, i z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2333/12, dostępne w CBOSA http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przypomnieć jednak należy pogląd, według którego, kontynuacja funkcji nie oznacza wymogu istnienia w obszarze analizowanym zabudowy identycznej z zabudową planowaną. Bez ustalenia rzeczywistej funkcji istniejącej zabudowy, nie jest możliwe rozważenie tego zagadnienia w warunkach konkretnej sprawy.

Przeprowadzona przez organ pierwszej instancji analiza nie odnosi się do zabudowy zagrodowej. W dalszym postępowaniu należy więc uzupełnić analizę, ustalając czy i w jakim zakresie występuje nań zabudowa zagrodowa oraz czy w związku z tym spełniony jest warunek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. dla planowanej inwestycji.

Przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji była także niejednoznacznie wyjaśniona kwestia warunków uzgodnienia decyzji przez Dyrektora Zarządu Zlewni w [....] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie.

Kontrolowana decyzja została uzgodniona na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. (k. 124 i k. 131 akt adm.).

Problem w tym, że wcześniejszy projekt decyzji, w zasadzie tożsamy z ww projektem uzgodnionym milcząco, został uzgodniony prawomocnym postanowieniem z dnia 30 grudnia 2020 r. RZ.ZPU.1.522.3.2855.2020.RD przez Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] PGW Wody Polskie (k. 86).

Organ ten uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy w zakresie melioracji wodnych dla inwestycji pn.: "Budowa szesnastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej oraz likwidacje końcowego odcinka rowu" na działkach nr ewid.: [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w miejscowości J., gm. [....].

Wyjaśnił, że zgodnie z "ewidencją melioracji wodnych" na obszarze planowanej inwestycji, tj. na ww działkach w m. J., gm. [...], występuje kolizja z rowem melioracyjnym.

W związku z powyższym inwestor zobowiązany jest przed rozpoczęciem inwestycji dokonać naprawy lub przebudowy tego urządzenia w sposób zapewniający zachowanie sprawności użytkowej rowu melioracyjnego. Zgodnie z art. 389 ust. 1 pkt 6 i art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 310), na wykonanie przebudowy urządzeń melioracyjnych wymagane jest uzyskanie zgody wodnoprawnej.

Przebudowa rowu melioracyjnego powinna być wykonana w sposób nienaruszający interesów osób trzecich. Projekt przebudowy urządzenia melioracji wodnych należy uzgodnić z właścicielami działek znajdujących się w zasięgu oddziaływania ich przebudowy lub z właściwym terenowo Rejonowym Związkiem Spółek Wodnych, w przypadku gdy właściciele tych działek są w nim zrzeszeni.

Właściciel urządzenia melioracji wodnych, które zostało zlikwidowane lub przebudowane zgodnie z art. 196 ust. 15 dokonuje zgłoszenia do Wód Polskich zmiany danych w terminie 30 dni od dnia wystąpienia tych zmian, w celu aktualizacji ewidencji melioracji wodnych.

Do zgłoszenia należy dołączyć mapę sytuacyjno – wysokościową (kopia mapy zasadniczej, geodezyjną inwentaryzację powykonawczą, projekt zagospodarowania terenu) z naniesionym rowem, obszarem konkurencyjnym oraz adnotację określającą powierzchnię wyrażoną w metrach kwadratowych sporządzoną przez uprawnionego geodetę lub projektanta oraz kopię zgody wodnoprawnej.

Zdaniem Sądu treść decyzji o warunkach zabudowy powinna w okolicznościach sprawy zawierać warunki realizacji inwestycji wynikające z postanowienia z dnia 30 grudnia 2020 r.

Powtórne, niepotrzebne uzgodnienie decyzji z Dyrektorem Zarządu Zlewni w [...], nie oznacza w okolicznościach sprawy możliwości zignorowania postanowienia z dnia 30 rudnia 2020 r. Zawiera ono informację o przeszkodzie w realizacji inwestycji w postaci urządzenia wodnego oraz sposób i warunki jej usunięcia. SKO utrzymując w mocy decyzję organu I instancji w takim brzmieniu naruszyło art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. w stopniu, który przełożył się na wynik sprawy. Zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 107 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 109 § 1 k.p.a. oraz § 9 ust. 1 i 2 w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w zw. z art. 7 oraz art. 77 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 18 października 2021 r. (BR.6730.5.2020.2021) pomimo niedoręczenia skarżącemu pełnej treści tejże decyzji, tj. pomimo doręczenia skarżącemu niepodpisanej, nawet bez wskazania autora "analizy oraz wyników analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy", zawierających część tekstową i graficzną, co uniemożliwiło skarżącemu weryfikację zaskarżonej decyzji, w tym kompetencji osoby sporządzającej analizę i było przedmiotem zarzutu skarżącego w odwołaniu od tej decyzji z dnia 5 listopada 2021 r. są niezasadne.

Ostatecznie niespornie doręczono skarżącemu decyzję organu I instancji ze wszystkimi załącznikami (k. 169 – 172). Załączniki do decyzji zostały podpisane prawidłowo przez osobę działającą z upoważnienia organu wydającego decyzję (art. 107 § 1 pkt 8 i § 2 k.p.a.), tj. Wójta Gminy [...]. Zalegający w aktach projekt decyzji o warunkach zabudowy z załącznikiem graficznym, analiza urbanistyczna z załącznikiem graficznym zostały sporządzone i podpisane przez A.J., architekta członka Okręgowej [...] Izby Architektów, posiadającej konieczne uprawnienia.

Zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej.

Powołany przez skarżącego § 9 ust. 1 i 2 Rozporządzenia o sposobie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ma następujące brzmienie:

- ust. 1. Warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną,

- ust. 2. Wyniki analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy.

Przepis ten dotyczy więc koniecznych elementów decyzji o warunkach zabudowy, które zostały sporządzone w tej sprawie i podpisane.

Sąd podziela ponadto stanowisko SKO, że z części tekstowej analizy wynika, iż określone decyzją parametry zabudowy zostały ustalone zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu i korespondują z występującymi w obszarze analizowanym cechami zagospodarowania terenu i gabarytami obiektów (które są wyznaczone przez parametry takie jak szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, czy też wysokość głównej kalenicy dachu). Zostały one wyznaczone w sposób respektujący zasady określone w przepisach § 4 - § 8 rozporządzenia. Sporządzona dla potrzeb niniejszej sprawy analiza urbanistyczna w sposób szczegółowy opisuje parametry istniejącej zabudowy i gabaryty budynków występujących w obszarze analizowanym, zawiera wszystkie wymagane rozporządzeniem elementy i nie budzi zastrzeżeń organu odwoławczego w kontekście wymogów jej sporządzenia. Analiza zawiera dostateczne uzasadnienie dla przyjętych w decyzji ustaleń warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Wbrew zarzutom skargi, posłużenie się w analizie (tabel) pojęciami: wysokość elewacji, szerokość elewacji, kąt nachylenia głównych połaci dachowych w kontekście je wniosków (punkt 3 d – h) było prawidłowe. Autorka analizy szczegółowo wyjaśniła poszczególne parametry przyszłej zabudowy, zgodnie z przepisami rozporządzenia, uzasadniając, także po jego myśli, swoje stanowisko.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy SKO będzie miało na względzie treść niniejszego uzasadnienia.