Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 831/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 33 ust. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 645
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. (dalej "organ pierwszej instancji") - na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3 oraz art. 33 ust. 4ca ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj.: Dz. U. z 2016 r. poz. 645 ze zm.; dalej "ustawa") decyzją nr [...] z dnia [...]r. orzekł o utracie przez J.L. (dalej "strona" lub "skarżąca") statusu osoby bezrobotnej z dniem [...]r. na okres 120 dni z powodu odmowy, bez uzasadnionej przyczyny, przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W odwołaniu skarżąca zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych, naruszenia przepisów proceduralnych dotyczących zasad prowadzenia postępowania dowodowego oraz zasad ogólnych postępowania administracyjnego, jak też naruszenie art. 33 ust. 4 ustawy. Zarzuty zostały obszernie uzasadnione.

Wojewoda Śląski (dalej "organ odwoławczy" lub "Wojewoda") decyzją nr [...] z dnia [...]r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Uzasadniając to rozstrzygnięcie wskazał, iż w oparciu o akta sprawy ustalił, że: 1) strona jako osoba bezrobotna zarejestrowała się w PUP w K. w dniu 6 czerwca 2016 r. i w związku z tą rejestracją otrzymała decyzję o uznaniu jej za osobę bezrobotną oraz decyzję o odmowie przyznania prawa do zasiłku; 2) 16 stycznia 2017 r. stronie przedłożono propozycję zatrudnienia w A Sp. z o. o. (dalej też "pracodawca"), na stanowisku pracownika serwisu sprzątającego; 3) 18 stycznia 2017 r. w treści skierowania w rubryce 17 pracodawca wpisał, że strona nie zostanie zatrudniona, gdyż "brak możliwości pracy na zmiany"; 4) 19 stycznia 2017 r. skarżąca została przesłuchana w charakterze strony w związku z odmową przyjęcia propozycji zatrudnienia i oświadczyła, że pracodawca powiedział, że w chwili obecnej nie mają obłożonej zmiany nocnej (22.00-6.00) i szukają osób na tę zmianę, a w rozmowie telefonicznej z pracodawcą przeprowadzonej podczas przesłuchania strony doradca zawodowy ustalił, że pracodawca oczekuje dyspozycyjności w godzinach podanych w ofercie (6.00-14.00, 14.00-22.00 i 22.00-6.00); 5) decyzją z dnia z dnia [...]r. organ pierwszej instancji orzekł o pozbawieniu strony statusu osoby bezrobotnej z dniem 18 stycznia 2017 r., gdyż ww. bez uzasadnionej przyczyny odmówiła przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy; 6) decyzją z dnia [...]r. Wojewoda Śląski uchylił decyzję opisaną w punkcie 5 i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia; 7) pismem z dnia 4 kwietnia 2017 r. organ pierwszej instancji wezwał A Sp. z o. o. w K. do udzielenia szczegółowej informacji dotyczącej przebiegu rozmowy kwalifikacyjnej z dnia 18 stycznia 2017 r. ze stroną; 8) z adnotacji urzędowej sporządzonej w dniu 24 kwietnia 2017 r. wynika, że ze względu na brak odpowiedzi na pismo w sprawie przebiegu rozmowy kwalifikacyjnej ze stroną, samodzielny referent K.S. skontaktowała się w dniu 24 kwietnia 2017 r. telefonicznie z pracodawcą - w rozmowie przeprowadzonej z M.W. ustalono, że pracodawca nie odpowie pisemnie na złożone zapytanie, gdyż z powodu przeprowadzania dużej ilości rozmów kwalifikacyjnych nie pamięta rozmowy ze stroną i w związku z tym nie jest w stanie ustosunkować się do przesłanego zapytania; w tej rozmowie przedstawiciel pracodawcy stwierdził, iż nowym pracownikom zawsze proponuje się pracę na trzy zmiany w godzinach 6.00-14.00, 14.00-22.00 i 22.00-6.00 i w takich też godzinach oczekuje się dyspozycyjności z ich strony; 9) 4 maja 2017 r. strona oświadczyła, że została zapoznana z aktami sprawy, pismem skierowanym do pracodawcy i notatką urzędową; nadto oświadczyła, że praca na nocnej zmianie jej nie odpowiada ze względu na sytuację rodzinną, a przy rejestracji zgłaszała, że opiekuje się niepełnosprawnym mężem - dogodne godziny pracy to ranne i popołudniowe, gdyż pod jej nieobecność opiekę nad mężem sprawuje syn; w godzinach nocnych syn nie może opiekować się mężem ze względu na obowiązki zawodowe; nie jest dyspozycyjna do pracy na zmiany.

Kolejno organ odwoławczy zacytował art. 33 ust. 4 pkt 3 oraz art. 2 ust. 2 pkt 16 ustawy i stwierdził, że oferowana skarżącej praca na stanowisku pracownika serwisu sprzątającego odpowiada pracy definiowanej jako praca odpowiednia. Podkreślił, że w zgłoszeniu oferty pracy pracodawca określił, że oferuje zatrudnienie na podstawie umowy o pracę na czas określony. Z informacji zamieszczonych na internetowej stronie KZK GOP wynika natomiast, że łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin. Proponowane wynagrodzenie w wysokości 2.000 zł brutto odpowiadało wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę. Praca miała odbywać się w pełnym wymiarze czasu pracy, na trzy zmiany, w godzinach od 6.00 do 14.00, od 14.00 do 22.00 oraz od 22.00 do 6.00, również w soboty i niedziele, przy czym pracodawca zastrzegł, że istnieje możliwość pracy tylko na jedną lub dwie zmiany. Z treści skierowania do pracy wynika, że w wyniku rozmowy przeprowadzonej przez stronę z pracodawcą skarżąca nie została zatrudniona z powodu braku możliwości pracy na zmiany. Wpis w takim brzmieniu nie precyzuje, czy strona nie wykazywała dyspozycyjności do pracy na zmiany, czy też to pracodawca nie oferował pracy na zmiany i oczekiwał podjęcia zatrudnienia na jedną zmianę (nocną?). Składając wyjaśnienia do protokołu w dniu 19 stycznia 2017 r., strona poinformowała, że pracodawca powiedział, że w chwili obecnej nie mają obłożonej zmiany nocnej. Organ odwoławczy zauważył, że z twierdzenia tego nie wynika, by pracodawca zaproponował stronie świadczenie pracy wyłącznie na jedną zmianę obejmującą pracę w porze nocnej. Natomiast w rozmowie telefonicznej przeprowadzonej w dniu 19 stycznia 2017 r. przez doradcę zawodowego z pracodawcą ustalone zostało, że pracodawca oczekuje dyspozycyjności w godzinach podanych w ofercie (6.00-14.00, 14.00-22.00 i 22.00-6.00). W toku kolejnej rozmowy przeprowadzonej w dniu 24 kwietnia 2017 r., pracodawca wprawdzie oświadczył, że nie pamięta szczegółów rozmowy ze stroną, jednakże poinformował, że nowym pracownikom zawsze proponuje pracę na trzy zmiany.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda stwierdził, że adnotacja sporządzona przez doradcę zawodowego nie może być kwalifikowana jedynie jako przemyślenia własne tego doradcy, gdyż jest on funkcjonariuszem publicznym i niedopuszczalne jest stawianie gołosłownych zarzutów spreparowania przez taką osobę dowodu. Wskazując na niedostatki postępowania pierwszoinstancyjnego w zakresie utrwalania dowodów (brak protokołu) organ odwoławczy stwierdził jednak, iż nie są to uchybienia istotne, gdyż informacje uzyskane przez pracowników PUP w trakcie rozmów telefonicznych są zbieżne z ofertą pracy i nie stoją w sprzeczności ze stanowiskiem strony. Skarżąca bowiem na żadnym etapie postępowania nie oświadczyła wyraźnie, że pracodawca zaproponował jej pracę na jedną zmianę, a stałą praktyką było proponowanie przez tego pracodawcę pracy na trzy zmiany (zgodnie z ofertą). Dlatego organ przyjął, że w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej zaproponowano stronie pracę w systemie trzyzmianowym, a obowiązujący u pracodawcy rozkład czasu pracy nie stoi w sprzeczności z powszechnie obowiązującymi regulacjami czasu pracy.

Organ odwoławczy akcentował okoliczność, iż odmowa przyjęcia przez bezrobotnego propozycji aktywizacji zawodowej obejmuje każde zachowanie, z którego wynika, że nie chce przyjąć oferowanej pracy. Chociaż skarżąca nie złożyła wyraźnego oświadczenia o odmowie przyjęcia przedmiotowej propozycji pracy, to również nigdy nie wyraziła woli podjęcia tego zatrudnienia. Podnosiła jedynie brak możliwości podjęcia zatrudnienia w porze nocnej. Wszystkie oświadczenia strony są próbą wykazania braku możliwości podjęcia zatrudnienia w porze nocnej. W oświadczeniu z dnia 4 maja 2017 r. skarżąca wprost podała, że praca na zmianie nocnej jej nie odpowiada i że nie jest dyspozycyjna w zakresie pracy na zmiany. Organ odwoławczy ocenił, że to oświadczenie przesądza o zakwalifikowaniu zachowania strony jako odmowy podjęcia odpowiedniej pracy, gdyż jednoznacznie wykazuje wolę bezrobotnej. Podkreślono, że nie jest obowiązkiem organu znalezienie bezrobotnemu satysfakcjonującej go pracy, lecz pracy odpowiedniej, a status bezrobotnego wiąże się z obowiązkami.

Organ odwoławczy stwierdził, że konieczność sprawowania opieki nad mężem nie ma charakteru przyczyny uzasadnionej. Wskazał, że J.L. w dniu 9 czerwca 2016 r. przedłożył w PUP orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, jednakże skarżąca nie informowała organu, że mąż opieki potrzebuje i że to właśnie ona jest zobowiązana tę opiekę sprawować. Każdorazowo stawiając się w PUP w wyznaczonym terminie potwierdzała za pomocą podpisu, że jest osobą zdolną i gotową do podjęcia pracy, a jej dyspozycyjność nie jest ograniczona; nadto w toku ustalania profilu pomocy nie wykazała sytuacji rodzinnej jako okoliczności utrudniającej podjęcie pracy. Organ podkreślił, że osoby które nie spełniają wymogów koniecznych do uzyskania statusu bezrobotnego winny korzystać ze wsparcia w charakterze osoby poszukującej pracy. Jednakże strona podczas rejestracji w PUP pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczyła, że jest gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy i nie informowała o zmianach w tym zakresie. Dlatego zasadnie przedstawiono jej propozycję aktywizacji zawodowej. Podnoszone przez skarżącą w toku postępowania, okoliczności wskazują, że nie spełnia ona wymogów niezbędnych do zachowania statusu osoby bezrobotnej, lecz odmowa przyjęcia propozycji aktywizacji zawodowej jako przesłanka szczególna ma pierwszeństwo przed przepisem nakazującym pozbawienie statusu osoby, która nie spełnia ogólnych warunków koniecznych do uznania jej za bezrobotnego.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik, a w szczególności: 1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. z 2017 r., poz. 1257, dalej "k.p.a.") poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego o przesłuchanie świadków, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, 2) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędną interpretację dowodów, na których oparł się organ, 3) art. 7 i art. 10 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, 4) art. 9 k.p.a.

Uzasadniając te zarzuty i żądania skarżąca podkreśliła, że na skierowaniu nie było żadnej adnotacji na temat odmowy przyjęcia przez nią oferty oraz że wielokrotnie informowała pracownika PUP o możliwości wykonywania pracy jedynie na pierwszej i drugiej zmianie, w związku z koniecznością sprawowania opieki nad mężem. Odniosła się do treści decyzji organu odwoławczego z dnia [...]r. wskazując, że słusznie w tej decyzji kwestionowano poprzednie rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W świetle powyższego niezrozumiałe jest zaakceptowanie w kolejnej decyzji Wojewody wadliwej decyzji organu pierwszej instancji.

Skarżąca wniosła o przyznanie jej prawa pomocy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację prezentowane w zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że strona nie składała wniosków dowodowych, a jedynie polemizowała z dokonaną przez organ oceną materiału dowodowego.

Postanowieniem z dnia 2 października 2017 r. starszy referendarz sądowy ustanowił dla skarżącej radcę prawnego z urzędu.

Na rozprawie pełnomocnik podtrzymał w całości osobistą skargę strony i wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Stwierdził, że ustalenia stanu faktycznego nie dawały podstaw do wydania zgodnego z prawem rozstrzygnięcia. Eksponując uchybienia proceduralne kwestionował wykazanie przez organy przesłanki pozbawienia statusu bezrobotnego polegającej na odmowie przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. Wskazał, że organy nie przeprowadziły należytego postępowania w zakresie ustalenia, czy strona zgłosiła konieczność sprawowania opieki nad mężem. Twierdzenia prezentowane przez organy – w ocenie pełnomocnika – pozostają w kolizji z faktem, iż do akt sprawy złożono orzeczenie o ustaleniu stopnia niepełnosprawności męża skarżącej. Pełnomocnik stwierdził, że ograniczenia w dyspozycyjności nie stanowią podstawy do pozbawienia statusu, gdyż jest to uzasadniona przyczyna odmowy przyjęcia pracy w uzasadnionych przypadkach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz. U. 2017, poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tj.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej ustawą p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji na zasadach wyżej wskazanych Sąd stwierdził, że skarga jest niezasadna.

Jak wyżej wskazano postępowanie administracyjne toczyło się w przedmiocie pozbawienia skarżącej statusu osoby bezrobotnej ze względu na odmowę bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy.

Materialnoprawną przesłankę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 33 ust. 4 ustawy, zgodnie z którym starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres: a) 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, b) 180 dni w przypadku drugiej odmowy, c) 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy.

Zgodnie z definicją ustawową zamieszczoną w art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o odpowiedniej pracy - oznacza to zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy.

Sąd stwierdza, że praca na stanowisku pracownika serwisu sprzątającego zaoferowana skarżącej spełnia wymogi odpowiedniej pracy w rozumieniu ustawowym. W zgłoszeniu oferty pracy pracodawca określił, że oferuje zatrudnienie na podstawie umowy o pracę na czas określony. Z informacji zamieszczonych na internetowej stronie KZK GOP wynika, że łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin. Proponowane wynagrodzenie w wysokości 2.000 zł brutto odpowiadało wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę. Praca miała odbywać się w pełnym wymiarze czasu pracy, na trzy zmiany, w godzinach od 6.00 do 14.00, od 14.00 do 22.00 oraz od 22.00 do 6.00, również w soboty i niedziele, przy czym pracodawca zastrzegł, że istnieje możliwość pracy tylko na jedną lub dwie zmiany.

Strona skarżąca nie kwestionowała kwalifikacji proponowanej pracy jako pracy odpowiedniej. Wywodziła natomiast, że nie zostało jednoznacznie wykazane, iż odmówiła przyjęcia propozycji zatrudnienia. W szczególności zaś akcentowała okoliczność, iż w jej przypadku zachodzi uzasadniona przyczyna odmowy przyjęcia pracy, spowodowana koniecznością sprawowania w porze nocnej opieki nad niepełnosprawnym mężem, która to konieczność została organowi zatrudnienia zgłoszona i udokumentowana.

Sąd stwierdza, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżąca nie zgodziła się przyjąć przedmiotowej propozycji zatrudnienia. Wola skarżącej nie została co prawda w trakcie procedury rekrutacyjnej wyrażona w formie utrwalonego na piśmie oświadczenia; również zapisy na skierowaniu nie zawierają precyzyjnego zapisu o odmowie przyjęcia zatrudnienia przez stronę (w dniu 18 stycznia 2017 r. w treści skierowania w rubryce 17 pracodawca wpisał, że strona nie zostanie zatrudniona, gdyż "brak możliwości pracy na zmiany"). Jednakże w oświadczeniu z dnia 4 maja 2017 r. strona wprost podała, że praca na zmianie nocnej jej nie odpowiada i nie jest dyspozycyjna w zakresie pracy na zmiany. Powyższe oznacza, że zaoferowana praca obejmująca również pracę na nocnej zmianie - co wynika wprost ze zgłoszenia pracodawcy - nie została przez skarżącą zaakceptowana. Na żadnym etapie postępowania administracyjnego, a nawet na etapie postępowania sądowego skarżąca nie zaprzeczyła temu ustaleniu. Stwierdzając, że praca na nocnej zmianie jej nie odpowiada i nie jest dyspozycyjna w zakresie pracy na zmiany wykluczyła możliwość przyjęcia przedmiotowej oferty pracy; potwierdzając tym samym zasadność kwalifikacji jej zachowania w procesie rekrutacji dokonanej przez organy, jako odmowy przyjęcia pracy. Sąd stwierdza, że wykluczenie przez stronę możliwości podjęcia pracy na nocnej zmianie pozwala na zakwalifikowanie jako nieistotnych dla oceny rozstrzygnięcia niedostatków ustaleń dowodowych dotyczących okoliczności, czy oferowana praca miała być wykonywana wyłącznie na nocnej zmianie czy też w systemie trzyzmianowym bowiem skarżąca jednoznacznie zakwestionowała możliwość świadczenia pracy na nocnej zmianie, a praca na nocnej zmianie była co najmniej jednym z elementów oferty.

Odnosząc się do zasadniczego zarzutu skargi - opartego na ocenie, że w przypadku skarżącej zachodzi uzasadniona przyczyna odmowy przyjęcia pracy, gdyż odmowa została spowodowana koniecznością sprawowania w porze nocnej opieki nad niepełnosprawnym mężem, która to konieczność została organowi zatrudnienia zgłoszona i udokumentowana – Sąd stwierdza, że zarzut jest chybiony.

Określenie nieostre "nieuzasadniona odmowa" nie zostało zdefiniowane w treści ustawy. W orzecznictwie sądowym prezentowany jest pogląd, że "uzasadniona przyczyna" to taka, na którą składają się nagłe, wyjątkowe i obiektywne, tj. niezależne od bezrobotnego przyczyny, których nie mógł przewidzieć i im zapobiec, a które uzasadniają z jego strony odmowę przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy, np. choroba, wypadek lub inne nagłe zdarzenie (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 15 października 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 432/14, LEX nr 1936462, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 545/14, LEX nr 1650082, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1538/16, LEX nr 2301513). Uzasadniona przyczyna to sytuacja, która tylko czasowo uniemożliwia podjęcie zaoferowanej pracy, ze względu na chorobę, wypadek lub inne nagłe zdarzenie. Podstawowym warunkiem, od którego zależy uzyskanie statusu osoby bezrobotnej, jest bowiem zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia.

Nie każdy zatem powód podawany przez bezrobotnego może być za taką uzasadnioną przyczynę uznany, a ocenę pozostawiono organowi, który obowiązany jest w tym zakresie odnieść się do okoliczności stanu faktycznego sprawy. Użyte w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy określenie "pozbawia" oznacza, że w przypadku stwierdzenia przez starostę zaistnienia wymienionych w nim przesłanek, zobowiązany jest on wydać decyzję o pozbawieniu statusu bezrobotnego (tak m.in. wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 października 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 420/15, LEX nr 1939555, WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1905/09, LEX nr 606718). Jest to bowiem decyzja związana, a przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący.

Sąd stwierdza, że podnoszona przez skarżącą konieczność sprawowania opieki w porze nocnej nad niepełnosprawnym mężem nie stanowi uzasadnionej przyczyny odmowy przyjęcia propozycji zatrudnienia. Jak wynika z notatki sporządzonej przez organ na okoliczność treści orzeczenia o niepełnosprawności J.L. orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, z ustalonym symbolem schorzenia 07-S i wskazaniem do pracy w warunkach chronionych wydano w dniu [...] r. z terminem ważności do 31 lipca 2019 r. Podnoszona przez stronę konieczność sprawowania nad mężem opieki w porze nocnej – wywodzona w związku z tym orzeczeniem - nie może być kwalifikowana w kategoriach nagłej choroby czy nagłego zdarzenia. Jest to sytuacja długotrwała, istniejąca w dacie rejestracji.

Sąd nie jest władny stwierdzić, czy stan zdrowia męża skarżącej wymaga jej obecności w domu w porze nocnej, bowiem nie wynika to z eksponowanego orzeczenia; nie jest to jednak okoliczność istotna w świetle oceny występowania w sprawie analizowanej przesłanki pozbawienia statusu osoby bezrobotnej. Trzeba z całą mocą podkreślić, że skarżąca rejestrując się jako osoba bezrobotna potwierdziła swoją gotowość do podjęcia zatrudnienia rozumianego jako odpowiednia praca. Powyższe oznacza, że oceniła, iż jest w stanie przyjąć i wykonywać zaoferowaną odpowiednią (w rozumieniu ustawy) pracę, gdyż nie koliduje to z innymi obowiązkami – w tym rodzinnymi. Nie jest istotne, czy na skarżącej nie ciążyły takie obowiązki, czy też widziała możliwość wywiązania się z takich obowiązków poprzez wyręczenie się innymi osobami. To osoba rejestrująca się jako bezrobotny oświadcza, że chce i może pracować - jednocześnie prosi o pomoc w poszukiwaniu odpowiedniej pracy. Ustawa nie upoważnia kandydata do kategorii osoby bezrobotnej do stawiania warunków instytucjom zatrudnienia i zgłaszania roszczeń w przedmiocie przedkładanej oferty. Jeżeli kandydat, ze względów życiowych, nie może oświadczyć gotowości do podjęcia odpowiedniej pracy, bo sam ocenia, że jego dyspozycyjność jest trwale ograniczona, winien rozważyć możliwość rejestracji w charakterze osoby poszukującej pracy lub poszukiwać pracy dostosowanej do własnych oczekiwań samodzielnie. W sytuacji natomiast, gdy zarejestrował się jako bezrobotny oświadczając, że jest zdolny i gotowy do podjęcia zatrudnienia, nie jest uprawniony do żądania aby organ kwalifikował podnoszone przez bezrobotnego trwałe ograniczenie w dyspozycyjności jako uzasadnioną przyczynę odmowy przyjęcia zatrudnienia.

Z powodów wyżej wyjaśnionych Sąd stwierdził, że słusznie organy oceniły, że w sprawie nie zachodzi uzasadniona przyczyna przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. Powyższe stwierdzenie obligowało organ do pozbawienia skarżącej statusu bezrobotnego. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Wbrew twierdzeniom skarżącej postępowanie dowodowe co do wyspecyfikowanych wyżej okoliczności relewantnych prawnie zostało prawidłowo przeprowadzone i ustalenia stanu faktycznego w tym zakresie dawały podstawę do wydania zgodnego z prawem rozstrzygnięcia. Także na innych etapach procesu stosowania prawa skarżony organ nie dopuścił się uchybień, które dawałyby podstawę do usunięcia z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę.