Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 705/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję organu administracji
Powołane przepisy: article: art. 188
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki ( spr. ) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Zbigniew Ślusarczyk Protokolant starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 1527/11 w sprawie ze skargi R. F., M. F. oraz R. K. na decyzję Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2011 r., 2. zasądza od Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej na rzecz R. K. kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 1527/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. F., M. F. oraz R. K. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.

Jak wynika z akt sprawy, Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] udzielił B. B. oraz R. i M. K. pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę (zarurowanie) rowu melioracyjnego pomiędzy ul [...] a ul. [...] na terenie działek nr [...] obr. [...] w K.

R. i M. F. oraz M. G. i K. Z. wnioskiem z dnia 25 sierpnia 2004 r. wystąpili do Wojewody Małopolskiego o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lipca 2002 r.

Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. nie stwierdził nieważności przedmiotowej decyzji i wznowił postępowanie przed Prezydentem M. Krakowa zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] lipca 2002 r. w zakresie ustalenia obowiązków użytkowników pozwolenia wodno-prawnego w stosunku do osób trzecich. Po rozpatrzeniu odwołania R. i M. F. oraz M. G. i K. Z. Minister Środowiska decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. uchylił powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lipca 2005 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, stwierdzając, że organ I instancji nie wyjaśnił czy wnioskodawcom przysługuje status stron postępowania oraz czy koryto wodne, którego dotyczy pozwolenie ma charakter naturalny czy jest rowem melioracyjnym. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję została oddalona wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2006r. wydanym w sprawie IV SA/Wa 483/06.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lipca 2002 r. Następnie po rozpatrzeniu odwołania R. i M. F. oraz M. G.. i K. Z. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lipca 2007 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, motywując to tym, iż nie ustalono czy wnioskodawcom przysługuje status stron w postępowaniu, w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.

Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...]odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 17 lipca 2002 r., wywodząc, iż wnioskodawcy nie są stronami tego postępowania, a działając z urzędu nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności. Rozstrzygnięcie powyższe zostało uchylone decyzją Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż istotne znaczenie w sprawie ma rozstrzygnięcie, czy wnioskodawcom przysługuje przymiot strony.

Rozpoznając sprawę, decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie, który stosowanie do art. 168 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227), był właściwy do rozpoznania sprawy uznał, iż wnioskodawcom przysługuje przymiot stron postępowania nieważnościowego, ponieważ osoby te są właścicielami działek sąsiadujących z terenem zaplanowanej inwestycji. W ocenie organu, jeżeli uciążliwości na nieruchomościach wnioskodawców są wynikiem zabudowy rowu dokonanej na podstawie pozwolenia wodnoprawnego, to fakt ten może być rozumiany jako interes prawny. Rację swą organ oparł o treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2009 r., dotyczącego kwestii stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 13 grudnia 2002 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę – zarurowania odcinka rowu melioracyjnego, w którym to orzeczeniu stwierdzono, iż "Istotne jest, aby nie odbierać skarżącym możliwości weryfikacji w ramach postępowania nadzwyczajnego zasadności ich zastrzeżeń do decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] grudnia 2002 r. Odmowa wszczęcia postępowania nieważnościowego z przyczyn podmiotowych (brak interesu prawnego) powinna mieć miejsce w sytuacjach wyjątkowych, kiedy nie ma żadnej wątpliwości, co do przyczyn podmiotowych czy też przedmiotowych takiego rozstrzygnięcia, gdyż co prawda decyzja taka załatwia sprawę, jednak nie rozstrzyga jej co do istoty w rozumieniu art. 104 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji organ I instancji uzasadniał, iż zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. nie mogą być uwzględnione w toku niniejszego postępowania, gdyż są to zarzuty, które mogą stanowić postawę wznowienia postępowania. Zarzut zaś naruszenia stosunków wodnych winien być rozpatrywany w oparciu o art. 29 Prawa wodnego i w tym właśnie zakresie prowadzone jest postępowanie przez Prezydenta Miasta Krakowa. Zarzut dotyczący wydania pozwolenia wodnoprawnego z naruszeniem Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa (naruszenia art. 125 pkt 2 Prawa wodnego) był w ocenie organu nieuzasadniony, gdyż decyzja ta została wydana w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ostatnia ze wskazanych decyzji dotyczyła działek nr [...] i [...]. To iż w punkcie III pozwolenia wodnpoprawnego mowa jest o obowiązku powiadomienia o prowadzeniu prac na terenie działki nr [...] jej właściciela, zdaniem organu nie ma istotnego znaczenia, gdyż decyzją z dnia [...] października 2002 r. zmieniającą decyzję z dnia [...] marca 2002 r. zmieniono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, i objęto nimi również działkę nr [...]. Organ wskazał też, iż nie było możliwości weryfikacji czy w sprawie mamy do czynienia z ciekiem naturalnym, czy z rowem melioracyjnym, ale nie ma to znaczenia dla stwierdzenia nieważności decyzji.

Odwołanie od powyższej decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z dnia [...] grudnia 2009 r. wnieśli R. i M. F. oraz M. G. i K. Z.. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej decyzją z dnia 31 sierpnia 2010 r. nr KZGW-po-14/123/10/TK utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z dnia 10 grudnia 2009 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki negatywne w postaci braku interesu prawnego po stronie odwołujących. Podzielił w tym zakresie stanowisko Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie wskazując, że zgodnie z orzecznictwem stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Zdaniem Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej art. 29 ustawy – Prawo wodne nie ma w sprawie zastosowania, gdyż postępowanie prowadzone w oparciu o powołany wyżej przepis nie pokrywa się z postępowaniem prowadzonym w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego. Organ II instancji nie podzielił także zarzutu odwołujących odnośnie naruszenia art. 125 pkt 2 Prawa wodnego, wywodząc, iż do wniosku o wydanie decyzji został dołączony operat wodnoprawny wraz z decyzją z dnia [...] marca 2002 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji, a w decyzji tej stwierdzono, że inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa. Sentencja pozwolenia wodnoprawnego nie była sprzeczna z decyzją z dnia [...] marca 2002 r., choć wzmianka w uzasadnieniu o działce nr [...] narusza przepis art. 107 k.p.a. W ocenie organu nie jest to jednak rażące naruszenie prawa. W ocenie Prezesa inwestycja ta nie była przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymagała przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, a więc zarzut naruszenia właściwości organu nie jest uzasadniony.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] sierpnia 2010 r. wnieśli R. i M. F. Po rozpoznaniu skargi WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 7 grudnia 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1963/10 uchylił decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] sierpnia 2010 r. Sąd wskazał, że nie można zgodzić się z twierdzeniem organu II instancji, iż pozwolenie wodnoprawne nie narusza art. 125 ust. 2 ustawy – Prawo wodne. Przepis ten statuuje zasadę, iż pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 1 marca 2002 r., która stanowiła podstawę wydania badanego pozwolenia wodnoprawnego dotyczyła jedynie działek o nr [...] i [...] obr. [...]. Pozwolenie wodnoprawne z dnia [...] lipca 2002 r. w punkcie I odnosi się do działek nr [...] i [...], natomiast w punkcie III. 3. organ zobowiązuje do powiadomienia o terminie prowadzenia prac na działce [...] jej właściciela. Nie można zgodzić się z poglądem organu, że w terminie późniejszym to jest w dniu 16 października 2002 r. decyzja o warunkach zabudowy została zmieniona i objęła swoim zakresem także działkę nr [...]. Decyzja ta bowiem nie mogła stanowić podstawy rozstrzygnięcia, gdyż w dacie wydania pozwolenia wodnoprawnego rozstrzygnięcie to nie funkcjonowało jeszcze w obrocie prawnym, a pozwolenie wodnoprawne mogło opierać się jedynie na decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] marca 2002 r. Wbrew twierdzeniom organu wymienienie tej działki w pozwoleniu wodnoprawnym nie stanowi jedynie o naruszeniu art. 107 k.p.a., gdyż o działce nr [...] jest mowa w sentencji orzeczenia. Jeśli faktycznie pozwolenie wodnoprawne dotyczy robót, które obejmowałyby swym zakresem także tą nieruchomość, to nie można mówić, iż jest ono zgodne z decyzją o warunkach zabudowy.

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej ponownie rozpatrując sprawę, decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z [...] grudnia 2009 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lipca 2002 r., udzielającej B. B. oraz R. i M. K. pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę rowu melioracyjnego i stwierdził nieważność ww. decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lipca 2002 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, powołując się na ocenę prawną wyrażoną w wyroku WSA z 7 grudnia 2010 r. IV SA/Wa 1963/10, że w prowadzonym postępowaniu nieważnościowym organ winien badać sprawę w granicach określonych przez art. 156 § 1 k.p.a. nie zaś rozpatrywać sprawę, co do jej istoty tak jak w postępowaniu odwoławczym. Badana w trybie nadzoru decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lipca 2002 r., udzielająca B. B. oraz R. i M. K. pozwolenia wodnoprawnego, wydana została z rażącym naruszeniem prawa, tj. w warunkach określonych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ nadzoru wskazał, że decyzja ta narusza treść art. 125 ust. 2 ustawy – Prawo wodne. Przepis ten statuuje zasadę, iż pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] marca 2002 r., która stanowiła podstawę wydania badanego pozwolenia wodnoprawnego dotyczyła jedynie działek o nr [...] i [...] obr. [...]. Wskazanie natomiast działki nr [...] w sentencji decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym stanowi rażące naruszenia art. 125 ust. 2 ustawy – Prawo wodne ponieważ przekracza zakres decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] marca 2002 r. Odnosząc się do kwestii poprawności operatu wodnoprawnego w kontekście przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. organ stwierdził, że operat ten spełnia wymogi określone w art. 128, art. 131 i art. 132 Prawa wodnego.

W uzasadnieniu decyzji stwierdzono również, że brak jest podstaw do uznania, że badana decyzja o pozwoleniu wodnoprawnym w rażący sposób narusza art. 29 ustawy – Prawo wodne bowiem nie można uznać, że postępowanie prowadzone w trybie art. 29 Prawa wodnego pokrywa się z postępowaniem dotyczącym udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Organ podkreślił także, że nie można przyjąć, iż wydając pozwolenie wodno-prawne błędnie przyjęto, iż przedmiotowy rów melioracyjny stanowi naturalny ciek wodny.

Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na powyższą decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2011 r. złożyli R. i M. F. oraz R. K.

Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2011 r. sygn. IV SA/Wa 1527/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., oddalił skargi.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że sprawa niniejsza była już przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 7 grudnia 2010 r. sygnatura akt IV SA/Wa 1963/10 uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] sierpnia 2010 r. Zgodnie więc z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Sąd rozpoznając sprawę ze skarg na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2011 r., stwierdził, że organ ten działał zgodnie z art. 153 p.p.s.a. Decyzja organu odwoławczego jest prawidłowa, bowiem zasadnie stwierdził, że badana w trybie nadzoru decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lipca 2002 r., została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Organ zasadnie wskazał, że decyzja ta narusza treść art. 125 ust. 2 ustawy – Prawo wodne. Przepis ten statuuje zasadę, iż pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] marca 2002 r., która stanowiła podstawę wydania badanego pozwolenia wodnoprawnego dotyczyła jedynie działek o nr [...] i [...] obr. [...] Pozwolenie wodnoprawne z dnia [...] lipca 2002 r. w punkcie I odnosi się do działek nr [...] i [...], natomiast w punkcie III. 3. organ zobowiązuje do powiadomienia o terminie prowadzenia prac na działce [...] jej właściciela. Pozwolenie wodnoprawne mogło opierać się jedynie na decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] marca 2002 r. nie zaś wskazywać dodatkowo działkę nr [...]. Wskazanie działki nr [...] w sentencji decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym stanowi rażące naruszenia art. 125 ust. 2 ustawy – Prawo wodne ponieważ przekracza zakres decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] marca 2002 r. Natomiast, ustosunkowując się do kwestii poprawności operatu wodnoprawnego w kontekście przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. organ prawidłowo stwierdził, że operat ten spełnia wymogi określone w art. 128, art. 131 i art. 132 Prawa wodnego.

Zdaniem Sądu brak jest podstaw do uznania, że badana decyzja o pozwoleniu wodnoprawnym w rażący sposób narusza art. 29 ustawy – Prawo wodne bowiem nie można uznać, że postępowanie prowadzone w trybie art. 29 Prawa wodnego pokrywa się z postępowaniem dotyczącym udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Odnośnie podnoszonych w skargach zarzutów dotyczących niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego i nienależytego uzasadnienia decyzji zauważyć należy, iż przesłanki formalne, jakie powinna spełniać każda decyzja administracyjna określa przepis art. 107 k.p.a. Istotnym elementem prawidłowo wydanej decyzji jest jej uzasadnienie. Powinno ono w sposób wyczerpujący informować stronę o motywach, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę. W szczególności uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 §3 k.p.a.).

Zdaniem Sądu w badanej sprawie organ nie naruszył postanowień art. 107 k.p.a. bowiem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ omówił wszystkie istotne w sprawie kwestie.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 2 grudnia 2011 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła R. K. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie:

1) przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez jego wadliwe zastosowanie polegające na ustaleniu wadliwego stanu faktycznego w sprawie, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy;

2) prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 125 ust. 2 Prawa wodnego, poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i błędne przyjęcie, że zachodziła podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Krakowa udzielającej B. B. oraz R. i M. K. pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę rowu melioracyjnego bez nazwy pomiędzy ul. [...] a ul. [...] w sytuacji gdy decyzja Prezesa KZGW powinna zostać uznana za rażąco naruszającą prawo, a w konsekwencji za nieważną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz o zasadzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną (pismo z dnia 13 lutego 2012 r.) R. i M. F. wnieśli o jej oddalenie. Również w odpowiedzi na skargę kasacyjną M. G.i K. Z. nie zgodzili się ze skargą kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.

Skarga kasacyjna nie jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, chociaż nie ze wszystkimi argumentami w niej zamieszczonymi należy się zgodzić.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 125 ust. 2 Prawa wodnego przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu (tzn. zbyt szerokie zastosowanie tego przepisu).

Natomiast nie można zgodzić się z poglądem, że w ogóle nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lipca 2002 r. w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Pogląd ten nie znajduje bowiem uzasadnienia w okolicznościach tej sprawy, kiedy decyzja o pozwoleniu wodnoprawnym z dnia [...] lipca 2002 r. swym zakresem regulacji wykracza poza ustalenia decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] marca 2002 r., którą była związana i tym samym narusza to przepis art. 125 pkt 2 Prawa wodnego, co należało zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa (wyrok NSA z 8 czerwca 1983 r., I SA 355/83, ONSA 1983, nr 1, poz. 40; wyrok NSA z 6 września 1984 r., II SA 737/84, GAP 1988, nr 18, s. 45; wyrok NSA z 27 maja 1988, IV SA 23–28/88 i IV SA 187/88, GAP 1989, nr 13, s. 43, glosa H. Starczewskiego, GAP 1989, nr 6, s. 42). Bezspornym jest, że ww. decyzja udzielająca pozwolenia wodnoprawnego B. B. oraz R. i M. K. obejmowała działki nr [...],[...] i [...] obr. [...]. Działka nr [...]została wymieniona w pkt III ppkt 3 osnowy decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym, a nie w jej uzasadnieniu, jak twierdzi się w niektórych pismach. I nie jest tu istotne to, czy na działce nr [...]były wykonywane jakiekolwiek prace budowlane, czy też nie jak twierdzi się w skardze kasacyjnej.

Również bezspornym jest, że decyzja Nr [...] z dnia [...] marca 2002 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, na podstawie której wydano decyzję z dnia [...] lipca 2002 r. o pozwoleniu wodnoprawnym, dotyczyła jedynie działek nr [...] i nr [...] obr. [...]. W związku z czym stwierdzenie o zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, zamieszczone w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2002 r., mogło tylko dotyczyć ww. działek, a nie działki nr [...], która nie była objęta tą decyzją.

Jak z powyższego wynika, zakres przedmiotowy (terytorialny) pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] lipca 2002 r. był szerszy, niż decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] marca 2002 r.

Tymczasem zgodnie z art. 125 pkt 2 Prawa wodnego pozwolenie wodnoprawne nie może naruszyć ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy.

W tym przypadku pozwolenie wodnoprawne – decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lipca 2002 r. ewidentnie naruszała ustalenia decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] marca 2002 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Faktu tego nie zmienia wydanie decyzji nr [...] z dnia [...] października 2002 r. zmieniającej decyzję z dnia [...] marca 2002 r., gdyż w dacie wydawania pozwolenia wodnoprawnego w obrocie prawnym nie było tej decyzji.

Mając na uwadze powyższe rozważania, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego o rażącym naruszeniu prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 125 pkt 2 Prawa wodnego) w niniejszej sprawie można tylko mówić w stosunku do tej części decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lipca 2002 r., która dotyczy działki nr [...] obr. [...], gdyż w pozostałej części decyzja ta wydana została zgodnie z prawem, co wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku i uzasadnienia decyzji Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2011 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kontrolując decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2011 r. powinien zauważyć, że zgodnie z ustaleniami stanu faktycznego organów i wyrokiem WSA w Warszawie z dnia [...] grudnia 2010 r. wadliwie została wydana nie cała decyzja z dnia [...] lipca 2002 r. ale tylko jej część dotycząca działki nr [...]. Nie można więc w takiej sytuacji stwierdzać nieważności całej decyzji, w tym również tej jej części, która jest zgodna z prawem. Wzruszenie decyzji ostatecznej w drodze postępowań nadzwyczajnych jest odstępstwem od zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. i ochrona takiej decyzji ma tu podstawowe znaczenie. Wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej w drodze stwierdzenia jej nieważności powinno dotyczyć jedynie tej części decyzji, która z uwagi na niezgodność z prawem z przyczyn wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. nie powinna funkcjonować w obrocie prawnym. Brak wyraźnego przepisu w Kodeksie postępowania administracyjnego dopuszczającego stwierdzenie nieważności decyzji w części nie oznacza wyłączenia takiej możliwości (wyrok NSA z 21 stycznia 1988 r. IV SA 859/87, ONSA 1990, nr 2–3, poz. 25, glosa T. Wosia, OSP 1991, nr 4, s. 180 i M. Armata NP 1990, nr 4–6, s. 254, uchwała NSA z 23 lutego 1998 r., ONSA 1998, nr 2, poz. 40).

Należy zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 grudnia 2010 r. wskazał na szereg kwestii, które należy wyjaśnić, między innymi na niezgodność decyzji z dnia [...] lipca 2002 r. o pozwoleniu wodnoprawnym z ustaleniami decyzji z dnia [...] marca 2002 r. o warunkach zabudowy. Jednak z wyroku tego nie wynikało wprost, że są w ocenie Sądu przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2002 r. w całości lub części. Tę kwestię pozostawiono do rozstrzygnięcia organowi odwoławczemu.

Tak więc Sąd wydający zaskarżony wyrok nie był związany (art. 153 p.p.s.a.) wcześniejszym wyrokiem w zakresie oceny, czy jest podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2002 r., czy też nie, a jeżeli tak, to w całości czy w części. Powinien zatem WSA w Warszawie sam we własnym zakresie dokonać oceny czy stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2002 r. odpowiada prawu. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej ponownie orzekając w sprawie, kierując się oceną prawną wyrażoną w tym wyroku, powinien uchylając decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z dnia [...] grudnia 2009 r. stwierdzić nieważność decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dani [...] lipca 2002 r. ([...]) w części odnoszącej się do działki nr [...] a w pozostałej części odmówić stwierdzenia nieważności decyzji.

Nie ma natomiast usprawiedliwionych podstaw zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie niezbędne elementy przewidziane w powyższym przepisie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a. oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.