Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 600/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas Sędzia: WSA Paweł Dąbek Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2017 r. sprawy ze skargi A. R. – T., J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 kwietnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 24 kwietnia 2017 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 2 stycznia 2017 r. znak: [...] ustalającą A. R. i J. T. (dalej – "Skarżący") wysokość podatku od nieruchomości za 2017 r. w kwocie 634,00 zł.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:

Organ I instancji ustalił Skarżącym wysokość podatku od nieruchomości za 2017 r., a ponadto określi terminy płatności i wysokość poszczególnych rat podatku. Wysokość zobowiązania podatkowego ustalono na podstawie złożonego formularza "Informacji o nieruchomościach osób fizycznych" oraz danych z ewidencji gruntów i budynków. Lokale niemieszkalne objęte odrębną księgą wieczystą zostały opodatkowane stawką wynikającą z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Następnie Organ I instancji przedstawił szczegółowy sposób wyliczenia podatku od nieruchomości.

Od decyzji Organu I instancji Skarżący złożyli odwołanie, kwestionując prawidłowość opodatkowania miejsc postojowych stawką jak dla budynków niemieszkalnych. Zakwestionowali również przyjęte jako podstawa opodatkowania powierzchnie piwnic, komórek i części wspólnych.

Organ II instancji stwierdził, iż z akt sprawy, w tym danych z ewidencji gruntów i budynków oraz złożonej przez Skarżących "Informacji o nieruchomościach osób fizycznych", wynika że Skarżący nabyli dnia 6 maja 2016 r. (akt notarialny Rep. A [...] z dnia 6 maja 2016 r.) prawo własności lokalu nr 12 zlokalizowanego w budynku przy ulicy [...] w K. o pow. 68,01 m2 (księga wieczysta nr [...]), oraz udziały wynoszące [...] i [...] w lokalu niemieszkalnym nr [...], tj. garażu wielostanowiskowym położonym w budynku przy ulicy [...], [...] w K. o pow. użytkowej 4022,65 m2 (księga wieczysta nr [...]), co stanowi 34,93 m2 i 34,93 m2. Z własnością ww. nieruchomości są związane udziały w prawie użytkowania wieczystego gruntu oznaczonego jako działka nr [...] położona w obrębie 57, jednostce ewidencyjnej P. , o pow. 0,9470 ha wynoszące odpowiednio [...], [...] oraz [...], co stanowi odpowiednio 42,40 m2, 21,78 m2 i 21,78 m2 oraz w częściach wspólnych budynków przy ulicy [...], [...] o pow. 1442,53 m2, co stanowi odpowiednio 6,46 m2, 3,32 m2 i 3,32 m2. Wysokość zobowiązana podatkowego ustalono przy zastosowaniu stawek określonych w uchwale Rady Miasta K. nr [...] z dnia 14 września 2016 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości.

Odnosząc się do podnoszonego przez Skarżących zarzutu dotyczącego zasadności zastosowania w przedmiotowej sprawie do opodatkowania miejsc postojowych w garażu wielostanowiskowym stawki właściwej dla opodatkowania lokalu niemieszkalnego Organ II instancji wskazał, że zarówno w doktrynie prawa podatkowego, jak i licznym orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że lokale o innym przeznaczeniu niż mieszkalne (garaże) co do zasady powinny być opodatkowane według stawki przewidzianej dla budynków (ich części) pozostałych.

Mając powyższe na uwadze Organ II instancji stwierdził, że lokale niemieszkalne (garaże), jako samodzielne lokale będące odrębnymi nieruchomościami pod względem prawnym, stanowią odrębne przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości, przy czym charakter tych nieruchomości jest bez wątpienia niemieszkalny. Nie są to lokale, które przynależą do wyodrębnionych samodzielnych lokali mieszkalnych jako ich części składowe, lecz są prawnie wyodrębnionymi lokalami niemieszkalnymi (z uwagi na własną księgę wieczystą). W konsekwencji brak jest podstaw, aby opodatkować je podatkiem od nieruchomości według stawek właściwych dla budynków mieszkalnych lub ich części, a prawidłowe jest w takim przypadku zastosowanie stawki podatku określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Natomiast stanowiące podstawę opodatkowania powierzchnie wynikają z akt sprawy, w tym złożonej przez Skarżących "Informacji o nieruchomościach osób fizycznych", ksiąg wieczystych, ewidencji gruntów i budynków i nie ma podstaw do kwestionowania prawidłowości przyjęcia ich do opodatkowania w decyzji Organu I instancji.

Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie podnosząc, że Organ II instancji nie uwzględnił wyjaśnień dotyczących stanu faktycznego przedmiotu opodatkowania oraz obowiązującego prawa. W skardze wskazano, iż lokal mieszkalny został nabyty na podstawie jednej umowy. Składa się z pomieszczeń mieszkalnych oraz pomieszczeń pomocniczych. Wszystkie te pomieszczenia stanowią całość funkcjonalną oraz prawną. Założenie odrębnych ksiąg wieczystych wynika polityki dewelopera i sposobu sporządzenia aktu notarialnego przez notariusza. Skarżący nie zgłaszali intencji aby nabywany lokal mieszkalny dzielić na odrębne części w jakimkolwiek znaczeniu. Skarżący powołali się na treść art. 2 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 1994 r, nr 85, poz. 388 ze zm.). Wskazano, że Organ II instancji nie zastosował oczywistej interpretacji prawa, a swoją decyzję oparł na orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego w innym postępowaniu. Podniesiono, iż Polsce nie obowiązuje prawo precedensowe, a każda sprawa powinna być rozpatrzona w oparciu o obowiązujące przepisy.

Skarżący wskazali, że w odwołaniu opisali, jakie są powierzchnie będące podstawą opodatkowania, i opis ten nie został przez Organ II instancji uwzględniony. Przyjęte w decyzji pierwszej instancji powierzchnie, błędnie zakwalifikowane jako niemieszkalne, obejmują również części wspólne budynku wielorodzinnego. Skutkiem tego przyjęto błędną stawkę podatku, a podstawa opodatkowania została zawyżona. Organ odwoławczy nie nakazał Organowi I instancji zweryfikowania stanu faktycznego.

Skarżący stwierdzili, że co do deklaracji, na której oparły się Organy, złożona bezpośrednio po zakupie lokalu mieszkalnego, jeżeli jest niejednoznaczna i pozwala na błędne zakwalifikowanie części lokalu jako lokale odrębne, to wynika to z błędnej informacji, jakiej udzielił Skarżącym urzędnik przyjmujący deklarację. W odwołaniu Skarżący szczegółowo opisali część błędnie zaszeregowanej podstawy opodatkowania, na co Organ II instancji nie zwrócił uwagi.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontrowersji w niniejszej sprawie jest kwalifikacja miejsc postojowych w garażu wielostanowiskowym jako podlegających opodatkowaniu według stawki właściwej dla opodatkowania lokalu niemieszkalnego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o podatkach i opłatach lokalnych rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od budynków lub ich części pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 5,78 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej.

W doktrynie oraz orzecznictwie z zakresu prawa podatkowego przyjmuje się, że w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e tej ustawy (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie 7 sędziów z dnia 27 lutego 2012 r. sygn. II FPS 4/11). Stawką podatku od nieruchomości właściwą do opodatkowania miejsc postojowych znajdujących się w wielostanowiskowych garażach, wyodrębnionych jako samodzielne lokale użytkowe, jest stawka przypisana budynkom i ich częściom "pozostałym" (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 20/15). Co więcej, jak zaznacza się w cytowanym wyżej wyroku, wysokość podatku zależy od tego, czy garaż został wyodrębniony jako oddzielna nieruchomość (odrębna księga wieczysta - stawka wyższa), czy też jest częścią składową mieszkania (jedna księga wieczysta - stawka niższa).

W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie niezbędnym było ustalenie, czy będące przedmiotem sporu nieruchomości zostały w wyodrębnione jako oddzielne nieruchomości. Poprawna w ocenie Sądu analiza zgromadzonego materiału dowodowego przez Organy pozwoliła na jednoznaczne stwierdzenie, iż nieruchomości te istotnie mają charakter oddzielny od lokalu mieszkalnego, o czym świadczy istnienie odrębnej księgi wieczystej. Na taki charakter nieruchomości jednoznacznie wskazuje również treść aktu notarialnego.

Okoliczności związane z nabyciem nieruchomości będących przedmiotem kontrowersji w niniejszej sprawie, na które powołują się w skardze Skarżący, nie są relewantne dla określenia wymiaru zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Wspomniany w skardze brak pierwotnej intencji Skarżących co do nabycia odrębnej własności lokali o przeznaczeniu innym niż mieszkalne nie zmienia bowiem faktu, iż w istocie takiego właśnie rodzaju nieruchomości nabyli, co potwierdza treść aktu notarialnego – umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu, umowy przeniesienia własności oraz aktu ustanowienia hipoteki.

Powołane przez Skarżących w skardze regulacje art. 2 ust. 2 i 4 ustawy o własności lokali, składające się na ustawową definicję samodzielnego lokalu mieszkalnego, nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie. Przepisy te dotyczą bowiem samodzielnego lokalu mieszkalnego, a nie wyodrębnionych lokali o innym przeznaczeniu. Możliwość wyodrębnienia takich lokali wprowadza art. 2 ust. 1 ustawy o własności lokali, stanowiąc, że samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej "lokalami", mogą stanowić odrębne nieruchomości. Ze względu na takie wyodrębnienie, będące osią problemu w przedmiotowej sprawie nieruchomości nie mogą być traktowane jako "pomieszczenia przynależne" w rozumieniu art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali.

Jednocześnie zwrócić należy uwagę , że Organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutów podniesionych w odwołaniu odnośnie zakwestionowanych przez Skarżących powierzchni komórek , miejsc postojowych i części wspólnych . Zwrócić bowiem należy uwagę , że Skarżący nie nabyli, określonych w sposób precyzyjny , powierzchni lokali niemieszkalnych lecz określone udziały części lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne. Zastosowanie owego współczynnika udziału w łącznej powierzchni lokalu niemieszkalnego dało powierzchnię przypisaną stronie będąca podstawą opodatkowania , co w decyzji organu odwoławczego precyzyjnie wykazano .

W przedmiotowej sprawie Organy oparły się o wystarczający materiał dowodowy i dokonały jego prawidłowej analizy. W ocenie Sądu ustalenia Organów nie budzą wątpliwości. Wykorzystanie m.in. złożonej przez Skarżących Informacji o nieruchomościach osób fizycznych (której treść jest, w ocenie Sądu, jednoznaczna), ksiąg wieczystych, ewidencji gruntów i budynków pozwoliło na przyjęcie prawidłowej podstawy opodatkowania i zgodny z prawem wymiar zobowiązania w podatku od nieruchomości.

W związku z powyższym na mocy art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.