Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2214/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 489
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Monika Kramek, sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant spec. Eliza Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy kategorii B oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2017 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na zasadzie art. 1 i 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r. poz.1659 ze zm.) oraz art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 k.p.a. - Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu na odwołania M. P., reprezentowanego przez adwokata P. S., od decyzji Starosty Powiatu [...] z [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy - na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. oraz art. 5 ust. 3, ust. 3 b i ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 489 ze zm.) - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał na następujący przebieg postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie.

I tak, wniosek Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] o zatrzymanie M.P. prawa jazdy, w związku z bezskutecznością egzekucji świadczeń alimentacyjnych, wpłynął do tego organu pierwszej instancji 22 grudnia 2016 r. Postępowanie administracyjne wszczęte zostało 27 grudnia 2016 r. Starosta Powiatu [...] w dniu [...] stycznia 2017 r. wydał decyzję o zatrzymaniu M. P. prawa jazdy kategorii B, dokument nr [...], druk nr [...], wydanego [...] lutego 2006 r. przez ten organ administracji. Jednocześnie organ nakazał zwrot prawa jazdy do ww. Urzędu. Odwołanie wpłynęło 30 stycznia 2017 r. Podniesiono w nim, że zostały pominięte pewne okoliczności faktyczne, m.in. to, że M. P. był w stałym kontakcie z organem egzekucyjnym, na rzecz którego cyklicznie reguluje należności tytułem alimentów. Starosta Powiatu [...] uznał, że odwołanie zasługuje na uwzględnienie i w [...] lutego 2017 r. uchylił decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy z [...] stycznia 2017 r. Następnie w celu wyjaśnienia ww. okoliczności 21 lutego 2017 r. organ wystąpił do Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z zapytaniem czy wniosek z 20 grudnia 2016 r. o zatrzymanie prawa jazdy M. P. jest nadal aktualny. W piśmie, które wpłynęło do organu 21 kwietnia 2017 r. Ośrodek Pomocy Społecznej w [...] poinformował, że M. P. nie utracił statusu dłużnika alimentacyjnego oraz przez okres ostatnich 6 miesięcy nie wywiązywał się z zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% bieżąco ustalonych alimentów, związku z czym wniosek o zatrzymanie prawa jazdy jest w dalszym ciągu aktualny. Strona została prawidłowo poinformowana o wszczęciu ww. postępowania oraz 24 kwietnia 2017 r. wezwana w trybie art. 10 k.p.a. w celu zapoznania się z projektem decyzji oraz z dotychczas zebranym materiałem dowodowym i ustosunkowania się co do jego treści. Wezwanie zostało doręczone stronie w 4 maja 2017 r. W aktach sprawy znajdują się również pisma z kancelarii adwokackiej adwokata P. S. dotyczące umorzenia postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy oraz włączające do sprawy dowody wpłat potwierdzające uiszczenie przez M. P. alimentów.

W tych okolicznościach zapadła decyzja organu pierwszej instancji - Starosty Powiatu [...] z [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji wskazał, że przepisy prawa nie pozwalają na odstąpienie od wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, gdy zostaną spełnione przesłanki wymienione w art. 5 ust. 5 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Z wniosku z 20 grudnia 2016 r. oraz pisma z 18 kwietnia 2017 r. jednoznacznie wynika, że M. P. posiada status dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Dołączone pokwitowania uiszczenia opłaty na rzecz alimentów nie mogą być brane pod uwagę, ponieważ Starosta jako organ orzekający o zatrzymaniu prawa jazdy nie może ponownie weryfikować sytuacji materialnej i osobistej dłużnika, skoro tego rodzaju okoliczności powinny być ustalane w odrębnym postępowaniu dotyczącym uznania dłużnika alimentacyjnego. Starosta jest związany wnioskiem o zatrzymanie prawa jazdy z 20 grudnia 2016 r. [...], ponowionym w piśmie z 18 kwietnia 2017 r.

Rozpoznając wniesione przez M. P., reprezentowanego przez adwokata P. S., odwołanie od ww. decyzji Starosty Powiatu [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało, że zarzucono decyzji organu pierwszej instancji:

1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia w postaci:

a) niezgodnego i bezprawnego przyjęcia, jakoby skarżący nie wypełnił przez co najmniej ostatnich 6 miesięcy (cyklicznie co miesiąc) obowiązku uiszczania świadczeń alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów, od października 2016 r., należności te są przez niego regulowane;

b) pominięcie przez organ faktu, że skarżący pozostaje w stałym kontakcie z organem egzekucyjnym, na rzecz którego reguluje należności tytułem alimentów;

c) brak rzeczywistego ustalenia uiszczanych przez skarżącego należności z tytułu świadczeń alimentacyjnych, w tym brak szczegółowego ustalenia wymiaru, zakresu i częstotliwości wypłacanych alimentów, jak również ich wysokości;

d) pominięcia aktualnych w dacie wydania decyzji informacji (informacja z OPS pochodziła z kwietnia, a z kolei informacja komornika być może z marca), wynikających wprost z przedłożonych przez skarżącego dowodów płatności;

e) pominięcia okoliczności, że skarżący przez wiele lat pozbawiony był kontaktów z dzieckiem, przez co nie mógł w należyty sposób wykonywać władzy rodzicielskiej, pozbawiony został całkowicie możności oddziaływania na rozwój i wychowanie dziecka;

2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, w postaci:

a) art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego ...;

b) niepoczynienie dostatecznego i wyczerpującego wyjaśnienia sposobu ustalenia przez organ rzekomego uchylania się przez skarżącego M. P. od obowiązku uiszczania na rzecz małoletniego świadczeń alimentacyjnych ...;

c) bazowanie przez organ wyłącznie na treści pisma OPS, zdaniem skarżącego nierzetelnego, bez dalszej, należytej weryfikacji przez organ prowadzący postępowanie faktów o rzeczywistym "zadłużeniu" skarżącego, w tym brak podjęcia czynności sprawdzających ostatnio dokonane płatności przez skarżącego (przez ostatnie co najmniej 6 miesięcy) oraz ich wysokości;

d) ogólnikowość zawartą w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia w postaci nie wyjaśnienia, jakimi kryteriami kierowała się organ I instancji ustalając stan faktyczny;

e) błędną interpretację przepisów prawa, stosowanie dowolnej, niewłaściwej wykładni rozszerzającej przepisów, w szczególności poprzez daleko idące i w istocie dowolne uznanie, ż "przepisy prawa nie pozwalają na odstąpienie od wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, gdy zostaną spełnione przesłanki wymienione w art. 5 ust.5 ustawy", nie ustalając, że dłużnik spełnia przesłanki wymienione w art. 5 ust. 3a ustawy;

f) art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej;

g) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewywiązanie się w sposób wyczerpujący z obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego przedmiotowej sprawy;

h) art. 80 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nie uwzględnienie całokształtu zebranego materiału dowodowego, skutkującym wydaniem błędnej merytorycznie, ogólnikowo uzasadnionej, krzywdzącej decyzji;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, w postaci:

a) art. 5 ust.3 b pkt 2 ustawy, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy powyższy przepis nie powinien znaleźć zastosowania w stanie faktycznym niniejszej sprawy;

b) art. 5 ust. 6 pkt 1 ustawy poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy przepis ten w niniejszej sprawie winien znaleźć zastosowanie.

Strona skarżąca w oparciu o treść ww. zarzutów wnosiła o reasumpcję zaskarżonej decyzji przez organ I instancji wskutek uznania niniejszego odwołania za uzasadnione oraz uchylenie przedmiotowej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało, że w sprawie mają zastosowanie przepisy art. 5 ust. 3, ust. 3 b i ust. 5 ww. ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Art. 5 ust. 3 stanowi, że "W przypadku gdy dłużnik alimentacyjny uniemożliwia przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego lub odmówił: 1) złożenia oświadczenia majątkowego, 2) zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny albo poszukujący pracy, 3) bez uzasadnionej przyczyny, w rozumieniu przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac społecznie użytecznych, prac interwencyjnych, robót publicznych, prac na zasadach robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu lub przygotowaniu zawodowym dorosłych - organ właściwy dłużnika wszczyna postępowanie dotyczące uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych".

Zgodnie z art. 5 ust. 3 b ww. ustawy, "Jeżeli decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych stanie się ostateczna, organ właściwy dłużnika: 1) składa wniosek o ściganie za przestępstwo określone w art. 209 ustawy z 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2016 r. poz. 1137 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 244, 768, 773 i 952) oraz 2) po uzyskaniu z centralnej ewidencji kierowców informacji, że dłużnik alimentacyjny posiada uprawnienie do kierowania pojazdami, kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego wraz z odpisem tej decyzji".

Natomiast art. 5 ust. 5 ustawy stanowi, że "Na podstawie wniosku, o którym mowa w ust. 3, starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy". Z treści powołanych wyżej przepisów ustawy wynika, że organ nie bada okoliczności uznania osoby za dłużnika alimentacyjnego, uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, jest on bowiem związany ostateczną decyzją o uznaniu dłużnika za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych oraz wnioskiem o zatrzymanie prawa jazdy. Decyzja wydana na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy jest zatem decyzją związaną. Organ, wydając rozstrzygnięcie na podstawie tego przepisu, nie ma luzu decyzyjnego i w sytuacji wystąpienia wskazanych w nim przesłanek obowiązany jest wydać decyzję odpowiadającą treści regulacji zawartej w art. 5 ust. 5 ww. ustawy. Organ w tym postępowaniu nie bada okoliczności uznania osoby za dłużnika alimentacyjnego, uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, jest on bowiem związany ostateczną decyzją o uznaniu dłużnika za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych oraz wnioskiem o zatrzymanie prawa jazdy.

Z przedłożonego zaś w rozpatrywanej sprawie materiału dowodowego wynika, że organ właściwy dłużnika, tj. Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] dokonał wszczęcia odrębnego postępowania, po przeprowadzeniu którego wydał [...] sierpnia 2016 r. decyzję nr [...] o uznaniu M. P. za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Po nabyciu przez wskazaną decyzję cech ostateczności, organ ten skierował do Starosty Powiatu [...] wniosek o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego M. P..

Tym samym organ odwoławczy nie dopatrzył się podstaw do zakwestionowania legalności zaskarżonej decyzji Starosty Powiatu [...] w przedmiocie zatrzymania M. P. prawa jazdy.

Organ odwoławczy wskazał ponadto, że zgodnie z przepisem art. 5 ust. 6 ustawy, uchylenie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy następuje na wniosek organu właściwego dłużnika skierowanego do starosty, gdy: 1) ustanie przyczyna zatrzymania prawa jazdy, o której mowa w ust. 3, oraz dłużnik alimentacyjny przez okres ostatnich 6 miesięcy wywiązał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów lub 2) nastąpi utrata statusu dłużnika alimentacyjnego. Zatem, uchylenie przedmiotowej decyzji Starosty Powiatu Wyszkowskiego może nastąpić w odrębnym postępowaniu na wniosek organu właściwego dłużnika, tj. Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] skierowanego do Starosty Powiatu [...] gdy: dłużnik alimentacyjny M. P. umożliwi przeprowadzenie z nim przez OPS w [...] wywiadu alimentacyjnego lub złoży oświadczenie majątkowe oraz przez okres ostatnich 6 miesięcy będzie wywiązał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniósł M. P., reprezentowany przez pełnomocnika adw. P. S..

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia w postaci:

- niezgodnego i bezprawnego przyjęcia, jakoby to skarżący nie wypełnił przez co najmniej ostatnich 6 miesięcy (cyklicznie co miesiąc) obowiązku uiszczania świadczeń alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów oraz przyjęcia o braku zasadności uchylenia wobec skarżącego statusu dłużnika alimentacyjnego, uchylającego się od świadczeń, w sytuacji gdy skarżący należycie udowodnił, że wypełnił ustawowe przesłanki warunkujące uchylenie względem niego statusu dłużnika alimentacyjnego (przedłożył 9 dowodów uiszczenia wpłat z tytułu alimentów w wysokości co najmniej połowy ustalonej bieżąco kwoty alimentów tj. w kwotach po 300 i 500 zł);

- brak ustalenia w sposób rzetelny uiszczania przez skarżącego należności z tytułu świadczeń alimentacyjnych, w tym brak szczegółowego ustalenia wymiaru, zakresu i częstotliwości wypłacanych alimentów, jak również ich wysokości; poprzez przyjęcie, jakoby skarżący nie wykonał względem swojego małoletniego syna – N. P. obowiązku alimentacyjnego przez ostatnich co najmniej 6 miesięcy w wysokości nie niższej niż 50 % kwoty bieżąco ustalonych alimentów, w sytuacji, gdy skarżący wypełnił swój ustawowy obowiązek należycie, co udowodnił, lecz nie może on ponosić winy w niewłaściwym rozliczeniu dokonanych przez niego wpłat przez Komornika Sądowego prowadzącego postępowanie egzekucyjne w tym przedmiocie (Komornik W. zaliczył dowolnie wpłaty skarżącego z tytułu alimentów na poczet innych kosztów, pomimo wyraźnej dyspozycji pisemnej skarżącego, aby te należności przeznaczone były na poczet świadczeń alimentacyjnych na rzecz w/w małoletniego); - pominięcia okoliczności, że skarżący podjął regularną pracę, jako kierowca zawodowy, w następstwie czego unormowała się jego sytuacja materialna, zaś lekkomyślne i bezpodstawne pozbawienie skarżącego możliwości zarobkowania, uniemożliwi dalszą regularną alimentację i spowoduje znaczną szkodę;

- pominięcia okoliczności, że skarżący przez wiele lat pozbawiony był kontaktów z dzieckiem, przez co nie mógł w należyty sposób wykonywać władzy rodzicielskiej, pozbawiony był całkowicie możności oddziaływania na rozwój i wychowanie dziecka, zaś obecnie, kontakty te zostały "przywrócone", skarżący regularnie się z nim widuje, świadczy na jego rzecz prezenty, finansuje wycieczki i wyjścia, co również bezsprzecznie można uznać za zadośćuczynienie obowiązkowi alimentacyjnemu;

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 k.p.a., przez niepodjęcie dostatecznych działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zastąpienie ich domniemaniami i przypuszczeniami; . naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 8 k.p.a. , przez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, polegający na pozorowanym jedynie stosowaniu prawa, z pominięciem zasad współżycia społecznego i dobra jednostki, w tym w szczególności dobra letniego dziecka;

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art 3a, poprzez nieudzielenie informacji i wyjaśnień co do okoliczności faktycznych i prawnych, |e to mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony będących przedmiotem postępowania administracyjnego, skarżący nie miał możliwości odniesienia się do niezgodnych z prawem działań Komornika i wystawionego zaświadczenia, przedstawiającego w sposób nie prawdziwy stan faktyczny sprawy;

- naruszenie przepisów postępowanie, które miały istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, w postaci art. 10 § 1 k.p.a. , poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego uzasadniającego wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, a co za tym idzie, nie wywiązaniem się organu z obowiązku umożliwienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, uzyskania informacji wypowiedzenia się co do zebranego materiału i dowodów oraz zgłoszenie żądań w przedmiocie sprawy;

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewywiązanie się w sposób wyczerpujący z obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego i pełnego materiału dowodowego przedmiotowej sprawy;

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 80 k.p.a. ., zez jego niewłaściwe zastosowanie i nie uwzględnienie całokształtu zebranego materiału radowego, skutkującym wydaniem błędnej merytorycznie, ogólnikowo uzasadnionej, krzywdzącej dolegliwie stronę decyzji;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci:

-art. 5 ust. 5 ustawy z 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, poprzez brak dostatecznej weryfikacji, czy decyzja o uznaniu skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań finansowych jest aktualna, czy skarżącemu prawidłowo doręczono w/w decyzję, czy miał on możliwość obrony swych praw, w sytuacji, gdy brak jest o tym wzmianki w rozstrzygnięciach organu I instancji, a okoliczność ta stanowi wyłączną przesłankę wydania decyzji przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, którego to faktu SKO zdaje się nie zauważać w treści zaskarżonej decyzji;

-5 ust. 6 pkt 1 ustawy z 7 września 2007 o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, przez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy przepis ten w niniejszej sprawie winien znaleźć zastosowanie, w sytuacji, gdy skarżący dokonywał dobrowolnych wpłat z tytułu świadczeń alimentacyjnych na rzecz małoletniego N. P. (dysponuje on potwierdzeniami wpłat z tytułu dokonywanymi przez ostatnich 8 miesięcy), lecz Komornik Sądowy prowadzący w tym przedmiocie postępowanie egzekucyjne – A. W. (sygn. akt [...]), zaliczył powyższe wpłaty skarżącego na poczet tych samych świadczeń na rzecz Funduszu Alimentacyjnego, pomimo wyraźnej dyspozycji skarżącego, co do przekazywania w/w należności na rzecz małoletniego, na co skarżący, który wywiązał się ze swojego obowiązku alimentacyjnego w sposób prawidłowy, nie miał wpływu;

W skardze wniesiono o przeprowadzenie dowodu:

- z potwierdzeń wpłat dokonanych przez skarżącego tytułem alimentów na rzecz małoletniego N. P., dołączonych do niniejszego pisma, na okoliczność ustalenia bezpodstawności i bezzasadności prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania przeciwko skarżącemu, wypełnieniu przez niego ustawowej przesłanki umożliwiającej uchylenie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, zasadności utraty przez dłużnika statusu dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od alimentów, nieprawidłowość oraz brak podstaw do zaliczenia przez w/w komornika uiszczonych należności na poczet innych należności niż wskazane przez skarżącego;

-przesłuchanie strony na okoliczność ustalenia, że bezzasadnym jest zatrzymanie prawa jazdy, w sposób władczy i dowolny przez organ względem skarżącego, działaniem organu w sposób całkowicie dowolny, niezgodnie z prawem oraz zasadami współżycia społecznego.

Wniesiono o uchylenie zaskarżonego i poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji oraz cyt. "ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego poznania organowi pierwszej instancji", a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Stanowisko skarżących znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wcześniej prezentowane i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa.

Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych z dokumentu uznając na podstawie art. 106 p.p.s.a. - ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 t.j.), że nie są niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie.

Co do wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony sąd wyjaśnia, że ww. przepis art. 106 p.p.s.a. i żaden inny przepis tej ustawy nie przewidują innych dowodów niż tylko dowody uzupełniające z dokumentów.

Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne.

Zarzuty skargi nie są uzasadnione.

Nie doszło do obrazy przepisów prawa materialnego. Nie było rzeczą organu uprawnionego do zatrzymania prawa jazdy badanie czy skarżący wypełnił przez co najmniej ostatnich 6 miesięcy (cyklicznie co miesiąc) obowiązek uiszczania świadczeń alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów oraz czy zaistniały przesłanki uchylenia wobec skarżącego statusu dłużnika alimentacyjnego.

Powtórzmy - decyzja wydana na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy z 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, jest decyzją o charakterze związanym, co oznacza, że organ nie ma żadnej możliwości innego rozstrzygnięcia sprawy jak tylko wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Brak jest podstaw do badania okoliczności dotyczących zasadności uznania skarżącego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych.

Uchylenie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na mocy przepisu art. 5 ust. 6 ww. ustawy wymaga spełnienia łącznego przesłanek - wystąpienia z wnioskiem organu właściwego dłużnika w sytuacji ustania przyczyn zatrzymania prawa jazdy, a więc wywiązania się z obowiązków wymienionych w ust. 3 art. 5 ustawy, wpłaty alimentów przez okres 6 miesięcy w kwocie wskazanej w pkt 1 ust. 6 art. 6 ustawy lub spełnienia okoliczności wymienionej w pkt 2 ust. 6 art. 5.

Już tylko na marginesie i w nawiązaniu do zarzutu, że skarżący przez wiele lat pozbawiony był kontaktów z dzieckiem, przez co nie mógł w należyty sposób wykonywać władzy rodzicielskiej, pozbawiony był całkowicie możności oddziaływania na rozwój i wychowanie dziecka wskazać należy, że nawet takie okoliczności nie zwalniają rodzica od łożenia na utrzymanie dziecka.

Także działania komornika sądowego, jak to określa skarżący, niezgodne z prawem, było w oczywisty sposób poza kontrolą w niniejszym postępowaniu.

W nawiązaniu do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. wskazać należy, że strona została prawidłowo zawiadomiona o wszczęciu postępowania, wezwana w trybie art. 10 k.p.a. w celu zapoznania się z projektem decyzji oraz z dotychczas zebranym materiałem dowodowym i ustosunkowania się co do jego treści, a jej pełnomocnik zajmował stanowisko w sprawie w toku postępowania administracyjnego.

Nie jest uzasadniony także zarzut naruszenia art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. - zaskarżona decyzja zapadła w wyniku prawidłowego ustalenia istotnych okoliczności sprawy.

Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji, w trybie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 t.j.)