Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SO/Sz 8/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: wymierzono grzywnę
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 54 par 1, art. 154 par 6 , art. 55 par 1 zd.1, art. 54 par 2, at. 200 i art. 205
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpatrzeniu w dniu 29 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Stowarzyszenia [...] w J. w przedmiocie wymierzenia grzywny za nieprzekazanie skargi przez Burmistrza T. p o s t a n a w i a: I wymierzyć Burmistrzowi T. grzywnę w wysokości 2000 (dwóch tysięcy) złotych II zasądzić od Burmistrza T. na rzecz Stowarzyszenia [...] w J. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 28 czerwca 2019 r. pełnomocnik Stowarzyszenia [...] w J., dalej jako "skarżący", wniósł o wymierzenie Burmistrzowi T., dalej jako "organ", grzywny za nieprzekazanie skargi do sądu. Do wniosku skarżący załączył kserokopię skargi wraz z załącznikami oraz dowodem jej nadania.

W treści pisma skarżący wskazał, że wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, datowaną na dzień 14 marca 2019 r. r., na bezczynność Burmistrza T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W Wydziale Informacji Sądowej WSA w Szczecinie w dniu 10 czerwca 2019 r. dowiedział się, że skarga do Sądu nie wpłynęła. Ze względu na to, że w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej, zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2019 r. o dostępie do informacji publicznej, zwanej dalej "u.d.i.p.", przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, wobec niezastosowania się przez organ do tego przepisu, wymierzenie grzywny – zdaniem skarżącego- jest zasadne.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 5 lipca 2019 r., doręczono organowi w dniu 22 lipca 2019 r. (k - 19 akt sądowych), wniosek w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za nieprzekazanie skargi i zobowiązano organ do udzielenia odpowiedzi na wniosek w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Organ nie odpowiedział na zobowiązanie sądu w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 – j.t. ze zm.), dalej jako "p.p.s.a", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do art. 54 § 2 zd. 1 przywołanej ustawy, organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania.

W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny, w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., o czym stanowi art. 55 § 1 zd. 1 p.p.s.a. Grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 p.p.s.a.).

Wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi sądowi następuje na wniosek strony, sąd administracyjny nie jest jednak związany treścią wniosku ani co do zasadności wymierzenia grzywny, ani co do jej wysokości, o czym przesądza redakcja art. 55 § 1 p.p.s.a. i posłużenie się przez ustawodawcę zwrotem "może orzec o wymierzeniu grzywny". Oznacza to, że sąd badając zasadność wniosku strony w tym zakresie, bada przede wszystkim, czy organ wypełnił obowiązek przekazania skargi wraz kompletnymi aktami w zakreślonym terminie, a także dokonuje oceny, czy w realiach konkretnej sprawy nałożenie na organ grzywny jest uzasadnione. Ponadto w przypadku uznania, że istnieją przesłanki do uwzględnienia wniosku miarkuje wysokość nałożonej grzywny. Ma to szczególne znaczenie w tych przypadkach, gdy przekroczenie terminu do przekazania skargi jest niewielkie, albo gdy uchybienie terminowi da się uzasadnić szczególnymi okolicznościami.

Wskazać w tym miejscu należy, że grzywna za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę ma charakter mieszany (prewencyjno – dyscyplinująco – restrykcyjny), co oznacza, że jej celem jest zarówno ukaranie organu za brak jego aktywności w realizacji spoczywających na nim obowiązków ustawowych jak i zmobilizowanie go do ich wykonania w sytuacji, gdy tego jeszcze nie uczynił (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 września 2014 r., sygn. akt I OZ 759/14).

Podkreślenia wymaga także, że organ powinien znać przepisy prawa i obowiązujące go procedury, a zatem uchybienie obowiązkom wynikającym z tych przepisów powinno mieć charakter wyjątkowy, a organ w takim przypadku winien wyjaśnić z jakich względów uchybił terminowi przekazania skargi do sądu bądź też, jak w niniejszej sprawie, nie przekazał jej w ogóle.

W realiach badanej sprawy bezspornym bowiem jest, że organ nie wypełnił obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., tj. nie przekazał do sądu skargi z dnia 14 marca 2019 r. r. ani w terminie 15 dni od dnia jej otrzymania- tak jak to stanowi przepis art. 21 pkt 1 u.d.i.p. ani w terminie późniejszym. Nie odpowiedział również na wezwanie sądu w zakresie ustosunkowania się do wniosku o wymierzenie grzywny, zatem przyczyny uchybienia obowiązkowi wynikającemu z art. 54 § 2 p.p.s.a. nie są znane.

W tym stanie rzeczy żądanie skarżącego należało uznać za uzasadnione i stąd też sąd orzekł jak w punkcie I sentencji niniejszego postanowienia, przyjmując za podstawę art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zawarte w punkcie II sentencji znajduje oparcie w art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.