Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 561/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 148
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 141 par. 4, art. 133
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędziowie: NSA Jan Rudowski (sprawozdawca), WSA del. Jadwiga Danuta Mróz, Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 grudnia 2008 r. sygn. akt I SA/Łd 1117/08 w sprawie ze skargi C. C. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 15 maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania 1) prostuje oczywistą omyłkę pisarską w wyroku WSA w Łodzi z 5 grudnia 2008 r. I SA/Łd 1117/08 w ten sposób, że określa, iż zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. zostało wydane w dniu 15 maja 2008 r., a nie w dniu 15 sierpnia 2008 r., 2) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, 3) zasądza od C. C. N. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu skargi C. C. N. uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 15 sierpnia 2008 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie podatku od nieruchomości za 2006 r.

2. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Zaskarżonym postanowieniem SKO w L. stwierdziło uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia 12 marca 2008 r. ustalającej skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości położonej w L. przy ul. S. za 2006 r. w kwocie 151.835 zł. Decyzja ta została przesłana na adres [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. Została ona odebrana przez M. S. (asystentkę dyrektora w niniejszej spółce) w dniu 18 marca 2008 r. Skarżący we wskazanej firmie jest prezesem zarządu spółki, a wcześniej był wiceprezesem. Nieruchomość położona w L. przy ul. S. stanowi własność strony jako osoby fizycznej.

Dnia 2 kwietnia 2008 r. skarżący złożył odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta L., po rozpatrzeniu którego SKO w L. wydało w dniu 15 maja 2008 r zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu SKO wskazało, że decyzja została doręczona zgodnie z treścią art. 148 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Powołany artykuł wskazuje bowiem, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy, więc decyzję prawidłowo zaadresowano na adres firmy [...] odebrała asystentka dyrektora – M. S. w dniu 18 marca 2008 r., to odwołanie od niej należało złożyć najpóźniej w dniu 1 kwietnia 2008 r. Z uwagi na fakt, że przedmiotowe odwołanie złożone zostało 2 kwietnia 2008 r. należało stwierdzić uchybienie terminu do jego złożenia.

3. Na powyższe postanowienie strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, któremu zarzuciła naruszenie art. 122 i art. 187 w zw. z art. 228 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, że decyzja z dnia 12 marca 2008 r. została prawidłowo doręczona w dniu 18 marca 2008 r., gdy podatnik faktycznie otrzymał ją w dniu 19 marca 2008 r.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że nie odebrał decyzji osobiście w dniu 18 marca 2008 r., lecz zrobiła to asystentka dyrektora. Została zatem naruszona zasada określona w art. 148 Ordynacji podatkowej, organ nie wykazał bowiem, że M. S. była osobą uprawnioną przez podatnika do odbioru w jego imieniu prywatnej korespondencji. Mając powyższe na uwadze strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

4. W odpowiedzi na skargę SKO w L. wniosło o jej oddalenie, zajmując stanowisku jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

5. Sąd rozpoznając skargę powołał się na art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że właścicielem nieruchomości położonej w L. przy ul. S., której dotyczyła decyzja Prezydenta Miasta L. z dnia 12 marca 2008 r. jest skarżący jako osoba fizyczna. Zatem powyższa decyzja winna być doręczona mu bezpośrednio lub osobie przez niego uprawnionej do odbioru prywatnej korespondencji.

Z ustalonego przez organ stanu faktycznego wynika wprost, że decyzja z dnia 12 marca 2008 r. została odebrana przez M. S., będącą asystentką dyrektora firmy [...], w której skarżący jest prezesem zarządu spółki. Organ wskazał, że biorąc pod uwagę stanowisko zajmowane w niniejszej spółce przez M. S., należy przyjąć że była ona uprawniona do przyjmowania korespondencji kierowanej do skarżącego. W ocenie Sądu pierwszej instancji takie rozumowanie, choć nie poparte żadnymi dowodami, mogłoby zasługiwać na uwzględnienie, gdyby przedmiotowa korespondencja skierowana była do skarżącego jako prezesa zarządu spółki nie zaś jako do osoby fizycznej. Z wyjaśnień złożonych przez podatnika wprost wynika, że nie upoważnił M. S. do odbioru jego prywatnej korespondencji, a z oświadczenia M. S. złożonego dnia 5 lipca 2008 r. wynika, iż przekazała niniejszą decyzję podatnikowi 21 marca 2008 r. informując go, że odebrała ją 19 marca 2008 r.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ pierwszej instancji naruszył przepis art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej, co skutkowało błędną oceną ustalonego stanu faktycznego, a więc przyjęciem błędnego rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu.

6. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zw. dalej: p.p.s.a., w związku z art. 148 § 1 i art. 148 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej polegające na uchyleniu postanowienia organu odwoławczego, w oparciu o stwierdzenie naruszenia przepisu art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej i przyjęcie, że decyzja winna być doręczona jedynie bezpośrednio skarżącemu lub osobie przez niego uprawnionej do odbioru prywatnej korespondencji, z bezpodstawnym zawężeniem wykładni sposobu doręczenia wskazanego w art. 148 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej polegającego na możliwości doręczenia korespondencji w miejscu pracy adresata osobie upoważnionej przez pracodawcą do odbioru korespondencji do doręczenia "jako prezesowi" oraz całkowitym pominięciu okoliczności, że nastąpiło prawidłowe doręczenie w świetle art. 148 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej,

2) art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na błędnej ocenie dowodów świadczących o prawidłowym doręczeniu decyzji, a co za tym idzie o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania,

3) art. 141 § 4 p.p.s.a. polegającym na błędnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie zawierającym w sposób prawidłowy wskazania i wyjaśnienia podstawy prawnej,

4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez uchylenie postanowienia w oparciu o naruszenie prawa materialnego.

SKO wnosiło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów według norm przepisanych.

7. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Wszystkie jej zarzuty odnoszą się do podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. a ich argumentacja oparta jest na naruszeniu (przez Sąd pierwszej instancji) przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

7.1. O uwzględnieniu skargi kasacyjnej przesądziła przede wszystkim trafność zarzutu - naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 148 § 1 i § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Stanowiący podstawę sporu przepis art. 148 Ordynacji podatkowej reguluje doręczanie pism osobom fizycznym. Z treści § 1 wynika, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Natomiast pominięty przez Sąd pierwszej instancji przepis art. 148 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej stanowi, że pisma mogą być również doręczane w siedzibie organu podatkowego lub w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji. Przepis § 3 przewiduje, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i § 2, a także w innych uzasadnionych przypadkach można doręczać pisma w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie.

Unormowania zawarte w art. 148 § 1 - § 3 Ordynacji podatkowej należy odczytywać kompleksowo, jako regulację ustanawiającą kilka alternatywnych miejsc doręczenia pism osobom fizycznym w postępowaniu podatkowym. Przy czym, wskazane w art. 148 § 1 i § 2 tej ustawy miejsca należy uznać za równorzędne, ustawodawca nie określił bowiem jakichkolwiek priorytetów doręczenia, ani nie uzależnił skuteczności doręczenia w miejscach określonych w § 2 od próby doręczenia w miejscach wskazanych w § 1 (por. tezę 1 wyroku NSA z dnia 22 stycznia 2009 r. sygn. akt II FSK 1905/08 – publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl – w skrócie: CBOSA). Inaczej natomiast postanowił ustawodawca w § 3 art. 148 Ordynacji podatkowej, warunkując skuteczność doręczenia w każdym miejscu gdzie się adresata zastanie od niemożności doręczenia w sposób wskazany w §1 i § 2 art. 148 Ordynacji podatkowej.

W art. 148 Ordynacji podatkowej dwukrotnie wymieniono miejsce pracy jako miejsce doręczenia pism. W § 1 przyjęto zasadę, że pismo w miejscu pracy doręcza się adresatowi osobiście. W § 2 pkt 2 zaś dopuszczono możliwość doręczenia pisma adresatowi w miejscu pracy za pośrednictwem upoważnionej przez pracodawcę osoby. Należy więc przyjąć, że w § 1 mamy do czynienia z podstawowym miejscem doręczenia i z właściwym sposobem doręczenia, w § 2 natomiast występuje miejsce dodatkowe i zastępczy sposób doręczenia (por. B. Gruszczyński (w:) Ordynacja podatkowa – Komentarz, S.Babiarz, B.Dauter, B.Gruszczyński, R Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka –Medek, LexisNexis, Warszawa 2006). W obu przypadkach "miejsce pracy" oznacza zarówno miejsce pracy pracobiorcy, jak i miejsce pracy osoby prowadzącej działalność na własny rachunek (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2001 r. I SA/Łd 600/99, niepubl.)

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd uchylając postanowienie SKO w L. z dnia 15 maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania w sprawie podatku od nieruchomości za 2006 r. stwierdził jedynie, że orzekający w sprawie organ naruszył przepis art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej. Rozstrzygając sprawę Sąd nie powołał ani nie odniósł się w jakimkolwiek zakresie do mającego w tej sprawie zastosowanie przepisu art. 148 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Stwierdził jedynie, że osoba odbierająca korespondencję w miejscu pracy, nie została osobiście upoważniona przez C. C. N. do odbioru jego prywatnej korespondencji.

W art. 148 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej ustawodawca w sposób wyraźny wskazał, że "pisma mogą być również doręczane w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji" (podkreślenie Sądu). Oznacza to, że ustawodawca przewidział możliwość doręczania pism kierowanych do osób fizycznych w ich miejscu pracy z ich odbiorem przez osobę upoważnioną przez pracodawcę. Nie ma więc wymogu szczególnego upoważnienia przez adresata (będącego pracownikiem firmy) osoby upoważnionej już przez pracodawcę do odbioru korespondencji. Tym samym nie do przyjęcia jest zawężenie stosowania wskazanych w art. 148 § 1 in fine i § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej sposobów doręczenia pism kierowanych do osób fizycznych w miejscu pracy, jedynie do odbioru osobistego, czy też do rąk osoby upoważnionej przez tę osobę fizyczną - jak przyjął to Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu.

Za nieuprawnioną i niemającą oparcia w regulacji art. 148 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej należy uznać - lakoniczną argumentację zaskarżonego wyroku, opartą na twierdzeniu, że decyzja winna być doręczona adresatowi bezpośrednio lub osobie przez niego upoważnionej do odbioru korespondencji, a doręczenie poprzez osobę upoważnioną przez pracodawcę do odbioru korespondencji dotyczy jedynie sytuacji, gdy korespondencja ma charakter służbowy, np kierowana jest do skarżącego jako prezesa zarządu spółki, nie zaś jako do osoby fizycznej będącej pracownikiem lub osobą sprawującą funkcję. Sąd kasacyjny nie podziela stanowiska WSA w Łodzi - ustawodawca bowiem w sposób wyraźny przewidział w art. 148 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej możliwość doręczania pism osobom fizycznym w ich miejscu pracy i nie tylko osobiście, ale także osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji.

W toku całego postępowania skarżący podawał adres dla doręczeń w L. przy ul. L., nie wskazując konkretnego podmiotu funkcjonującego pod tym adresem. Skoro w tym miejscu skarżący prowadził działalność gospodarczą pod nazwą "C.", jak też pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki z o.o. "[...]", to doręczenie pod tym adresem korespondencji adresowanej do C. C. N. zarówno jemu osobiście (art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej) jak też osobie upoważnionej do odbioru korespondencji przez każdego z tych pracodawców - było w świetle art. 148 § 2 pkt 2 tej ustawy w pełni skuteczne. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji błędnie ocenił skuteczność doręczenia skarżącemu pisma, które odebrała upoważniona do odbioru korespondencji - asystentka dyrektora, kwitując odbiór własnoręcznym podpisem ze wskazaniem stanowiska i pieczęcią firmy "[...]".

Przepis art. 148 Ordynacji podatkowej w sposób wyraźny, nie pozostawiający żadnych wątpliwości stanowi o zastosowaniu wskazanych w nim sposobów doręczania pism osobom fizycznym i wbrew sugestiom zawartym w wyroku Sądu pierwszej instancji, w żadnym zakresie nie zawęża ani nie ogranicza tego sposobu doręczenia do korespondencji służbowej. Ta błędna wykładnia przepisu art. 148 Ordynacji podatkowej a właściwie brak prawidłowej wykładni § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej doprowadziła do nieuzasadnionego uchylenia zaskarżonego postanowienia - przez co Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w związku z art. 148 § 1 i § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

7.2. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi kasacyjnej, należy stwierdzić, że przyczyną wadliwego wyroku Sądu pierwszej instancji nie było pominięcie przy orzekaniu akt sprawy – co mógłby sugerować zarzut skargi kasacyjnej oparty na naruszeniu art. 133 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd, co do zasady, wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy (133 § 1 p.p.s.a.). W ocenie Sądu kasacyjnego, Sąd pierwszej instancji nie wyszedł przy orzekaniu poza materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, nie kwestionował też przyjętych przez organ podatkowy ustaleń faktycznych. Zarzut naruszenia art. 133 p.p.s.a. mógłby stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej jedynie wówczas, gdyby wnoszący skargę kasacyjną organ (SKO) wskazał konkretne zdarzenie, którego nie uwzględnił Sąd pierwszej instancji, a które miało wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2009 r. sygn. akt II FSK 1580/07 - LEX nr 520056). W analizowanej sprawie nie miało to miejsca. Przyjęta przez Sąd pierwszej instancji koncepcja doręczenia, której następstwem było wadliwe rozstrzygnięcie, nie jest wynikiem pominięcia zgromadzonych w sprawie dowodów, ale wynikiem wadliwej (niepełnej) subsumcji tych ustaleń faktycznych do mających w sprawie zastosowanie uregulowań prawnych (art. 148 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej). W świetle zebranych w sprawie dowodów – Sąd błędnie ocenił, że doręczenie było nieprawidłowe. Wadliwość dokonanej przez Sąd oceny, nawet gdy łączone jest z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. - nie może być kwalifikowana jako naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. Brak w uzasadnieniu wyroku wystarczającej argumentacji odnoszącej się do przesłanek doręczenia, nie wynika z pominięcia akt sprawy (art. 133 p.p.s.a.), ale z pominięcia przepisu procedury administracyjnej (art. 148 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej), który uzasadniał rozstrzygnięcie organu. Z tych względów zarzut naruszenia art. 133 p.p.s.a. należało uznać za nietrafny.

7.3. Jako trafny należy ocenić zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. oparty na błędnym uzasadnieniu wyroku, nie wyjaśniającym podstawy prawnej rozstrzygnięcia i nie zawierającym wskazań co do dalszego postępowania

Podkreślić też należy, że Sąd pierwszej instancji - w sposób wyraźny stwierdził naruszenie jedynie przepisu art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej, powołując się także na § 3. Rozważania, które można by odnieść do art. 148 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej sprowadzały się jedynie do uznania, że w miejscu pracy osobie fizycznej może być skutecznie doręczona jedynie korespondencja służbowa, związana z wykonywaną przez adresata pracą lub pełnioną funkcją. Taka wykładnia tego przepisu jest błędna i przesądziła tym samym zarówno o wadliwości uzasadnienia wyroku jak i naruszającym prawo rozstrzygnięciu.

Uzasadnienie wyroku nie spełnia przy tym wymagań art. 141 § 4 p.p.s.a. Fragmentaryczne odniesienie się do przepisu art. 148 Ordynacji podatkowej i pominięcie w istocie przy rozstrzyganiu § 2 pkt 2 w.w. przepisu spowodowało błędną wykładnię przepisów procedury administracyjnej - mających w sprawie zastosowanie, a w konsekwencji - uchylenie zgodnego z prawem postanowienia organu. Brak prawidłowego uzasadnienia zaskarżonego wyroku powoduje, że strony postępowania administracyjnego w istocie nie wiedzą, jakimi przesłankami kierował się Sąd, na jakich oparł się przepisach i jakiej w istocie dokonał wykładni, co świadczy o naruszeniu prawa procesowego w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

7.4. Ostatni z zarzutów odnosi się do podstawy prawnej, która w ocenie Sądu pierwszej instancji uzasadniała uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. WSA w Łodzi uchylił zaskarżone postanowienie SKO w L. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.

Jak trafnie podnosi autor skargi kasacyjnej – z uzasadnienia wyroku nie wynika jednak, aby Sąd stwierdził jakiekolwiek naruszenie prawa materialnego. Nie mówiąc już, że sprawa będąca przedmiotem rozstrzygnięcia miała charakter czysto procesowy, bowiem jej przedmiotem było stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Sąd pierwszej instancji, uzasadniając wyrok (strona przedostatnia - in fine, nienumerowanego uzasadnienia) cyt. "podzielił zarzut zawarty w skardze, iż doręczając przedmiotową decyzję organ I instancji naruszył przepis art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej, co skutkowało błędną oceną ustalonego stanu faktycznego, a co za tym idzie – przyjęciem błędnego rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu". Konkluzją tej konstatacji było uchylenie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. W tej sytuacji, należy zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji, poza wcześniej stwierdzonymi wadami, oparte zostało na naruszeniu prawa materialnego, którego z uwagi na czysto procesowy charakter sprawy, organy nawet nie miały okazji naruszyć. Zatem i ten zarzut skargi kasacyjnej należało uznać za zasadny.

7.5. Reasumując, uzasadnione są zarzuty skargi kasacyjnej oparte na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dotyczące naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. polegające na bezpodstawnym uchyleniu zaskarżonego postanowienia w następstwie zawężonej oceny i pominięcia skutków doręczenia określonych w art. 148 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej. To naruszenie przepisów postępowania skutkowało też uwzględnieniem skargi mimo niepełnej argumentacji motywów rozstrzygnięcia i braku w uzasadnieniu wskazań co do dalszego postępowania – przez co doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Trafny jest też zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., bowiem przepis ten nie mógł stanowić podstawy uchylenia rozstrzygnięcia mającego wyłącznie procesowy charakter. Konsekwencją stwierdzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny powyższych uchybień było uwzględnienie skargi kasacyjnej na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Rozpoznając sprawę ponownie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi będzie zobowiązany w myśl art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a. do uwzględnienia wykładni prawa dokonanej w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

7.6. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w związku z art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) w związku z pkt. 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).