Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 599/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 18
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska, Bożena Pindel (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 listopada 2015 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] po rozpatrzeniu wniosku J. S. o przywróceniu terminu do wniesienia zażalenia – na podstawie art. 58 § 1 i § 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej: k.p.a.) oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U z 2014 r. poz. 1619 ze zm.; dalej: u.p.e.a.) – odmówił zobowiązanemu przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. Nr [...].

Dyrektor Izby Skarbowej przedstawił następujący stan sprawy.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. (organ egzekucyjny) postanowieniem z dnia [...] r. uznał za nieuzasadnione zarzuty zobowiązanego wniesione w związku z wszczętym postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] r., Nr [...] wystawionym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Postanowienie organu egzekucyjnego zostało doręczone zobowiązanemu w dniu 26 lutego 2015 r., w trybie art. 44 k.p.a.

We wniosku z dnia 10 marca 2015 r. (złożonym w dniu 11 marca 2015 r.) zobowiązany domagał się przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...] r. Wskazał, że przez okres ostatniego miesiąca (tj. od 4 lutego do 4 marca 2015 r.) przebywał za granicą, co uniemożliwiło mu dochowanie terminu. Natomiast pismem z dnia 11 marca 2015 r. (data wpływu do organu – 11 marca 2015 r.) złożył zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...] r.

Dyrektor Izby Skarbowej po przekazaniu mu sprawy stwierdził, że zobowiązany pismem z dnia 10 marca 2015 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia załączając jednocześnie zażalenie z dnia 11 marca 2015 r. Powołując przepisy art. 58 § 1 i § 2 oraz art. 59 § 1 i § 2 k.p.a. stwierdził, że przesłanką zasadności takiego wniosku jest zachowanie przez stronę szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Nawet niewielkie niedbalstwo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania (powołał wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 32/11). Natomiast o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Jako okoliczności wskazujące na brak winy organ wskazał m.in.: obłożną chorobę uniemożliwiającą stronie działającej osobiście wniesienie odwołania, przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, zatem przyczynę uniemożliwiającą dokonanie czynności w ogóle (w sensie obiektywnym).

Zdaniem organu sytuacja taka nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Zobowiązany we wniosku wskazał, że przez okres miesiąca przebywał za granicą nie przedstawiając na poparcie swojego twierdzenia żadnych dowodów. Przedłożył jedynie kserokopię biletu lotniczego z dnia 4 marca 2015 r., co ewentualnie dowodzi podróży w tym dniu. Zauważył także, że w niniejszej sprawie postępowanie w sprawie zarzutów toczyło się z wniosku zobowiązanego i nie skorzystał on z możliwości zabezpieczenia swoich interesów np. poprzez ustanowienie pełnomocnika do doręczeń. Zobowiązany nie wykazał nawet minimum dbałości o swój interes prawny, co wyklucza uznanie uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu do złożenia zażalenia. Wskazał, że na zobowiązanym – zgodnie z art. 41 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. – spoczywał obowiązek zawiadamiania organu egzekucyjnego o każdej zmianie swojego adresu.

Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...] r. Natomiast postanowieniem z dnia [...] r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.

W skardze skierowanej do Sądu zobowiązany zaskarżył w całości oba z wydanych postanowień tj. z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. Złożył wnioski formalne domagając się:

- łącznego rozpoznania skargi na oba wskazane postanowienia z uwagi na tożsamość organu wydającego zaskarżone rozstrzygnięcie, przedmiotu sprawy oraz skarżącego występującego w sprawie,

- zawieszenie postępowania w sprawie, ponieważ w przedmiocie zasadności prowadzonego postępowania egzekucyjnego, które jest istotą niniejszego postępowania, toczy się aktualnie postępowanie karne zawisłe przed Prokuraturą Rejonową K. pod sygn. akt [...] w przedmiocie przekroczenia przez funkcjonariuszy publicznych ich uprawnień wykonywanych przy wszczęciu prowadzenia postępowania administracyjnego, które następczo spowodowało wszczęcie niniejszego postępowania egzekucyjnego.

Wniósł o uchylenie zaskarżonych postanowień Dyrektora Izby Skarbowej w K. i przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego podnosząc następujące zarzuty:

1) nierozpoznania istoty sprawy, albowiem Dyrektor Izby Skarbowej za podstawę swego rozstrzygnięcia uznał rzekome zaistnienie faktu "niewykazania minimum zainteresowania" sprawą przez skarżącego, podczas gdy w rzeczywistości jest to nieprawda; to właśnie skarżący sam z własnej inicjatywy natychmiast po powrocie z zagranicy (gdzie przebywał na urlopie wędkarskim) zgłosił się do [...] Urzędu Skarbowego w K. i o sprawie dowiadywał się osobiście, rozmawiając w tej kwestii z urzędnikiem p. M. L., który okoliczność tę odnotował w aktach sprawy,

2) rażące naruszenie konstytucyjnej zasady legalizmu działania organów podatkowych, jako organów władzy publicznej poprzez nieprzyjęcie od skarżącego przez organy podatkowe zapłaty należności w obligacjach Skarbu Państwa (art. 7 w zw. z art. 8 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 42 ust. 1, ust. 2 i ust 3 Konstytucji RP w zw. z art. 31 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji RP), art. 59 oraz 120 ustawy Ordynacja podatkowa,

3) rażące naruszenie art. 121 Ordynacji podatkowej, tj. działania wbrew zasadzie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie podatnika do organów podatkowych – w przedmiotowej sprawie przejawiające się poprzez konserwację stanu odmowy zapłaty przez skarżącego należności Skarbu Państwa – mimo że skarżący chce należność tę uiścić w obligacjach Skarbu Państwa wyemitowanych w II RP i nadal ważnych, co potwierdził zresztą Trybunał Konstytucyjny (wyrok sygn. akt P 49/05 z 2007 r.),

4) naruszenie art. 58 § 1 i 2 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 18 u.p.e.a. poprzez oczywiście nieuzasadnioną odmowę przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia zażalenia na decyzję organu podatkowego.

W uzasadnieniu przybliżył dotychczasowy tok postępowania i zwrócił uwagę, że przebywał za granicą w okresie od 4 lutego do 4 marca 2015 r. zaś obu czynności tj. złożenia zażalenia i wniosku o przywrócenie terminu dokonał w terminie w dniu 11 marca 2015 r. Zarzucił organowi, że ten nie wziął pod uwagę złożonego przez niego biletu lotniczego z O. (Norwegia) do W. oraz okoliczności, że w samej Norwegii podróżował samochodem (nie własnym) nie płacił poza granicami kraju, zatem "z zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego powszechnie wiadomo, że pasażer nie jest w stanie na taką okoliczność przedłożyć żadnego dowodu (...)".

Odnosząc się do zarzutu organu, że nie zabezpieczył swoich interesów poprzez np. ustanowienie pełnomocnika dla doręczeń podał, że mieszka samotnie i tylko on zna stan sprawy. Zaprzeczył twierdzeniom organu, że miał obowiązek zawiadomienia organu o zmianie adresu, skoro był jedynie w podróży.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w pkt 1 skargi nie kwestionował, że zobowiązany po powrocie z urlopu niezwłocznie udał się do [...] Urzędu Skarbowego w K. w celu uzyskania informacji o sprawie. Wskazał jednocześnie, że wyjeżdżając na miesięczny urlop musiał mieć świadomość, iż sprawa (wszczęta na jego wniosek) w tym czasie zostanie zakończona, a tym samym rozpoczną swój bieg terminy procesowe do złożenia ewentualnych środków zaskarżenia. Odnośnie zarzutów sformułowanych w pkt 2 i 3 skargi zauważył, że przepisy ustawy Ordynacja podatkowa nie mają zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zatem nie mogło również dojść do ich naruszenia. W ocenie organu nie doszło również do naruszenia opisanego w pkt 4 skargi, z uwagi na brak było podstaw do wydania pozytywnego dla Strony rozstrzygnięcia w sprawie wniosku o przywrócenie terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. .Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego postanowienia – w zakresie i według kryteriów określonych ww. przepisami – Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej nie narusza prawa.

Sprawa była rozpoznawana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Również w tym dniu i tym trybie została poddana kontroli Sądu skarga J. S. na postanowienie z dnia [...] r. stwierdzającego uchybienie do wniesienia zażalenia (sygn. akt I SA/Gl 600/15).

Przedmiotem kontroli było postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...] r., którym uznano wniesione przez zobowiązanego zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione. Organ egzekucyjny dokonał doręczenia tego postanowienia w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 26 lutego 2015 r. W dniu 11 marca 2015 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia (pismo z dnia 10 marca 2015 r.) oraz zażalenie na postanowienie z dnia [...] r.

Na mocy art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy ustawy egzekucyjnej nie stanowią inaczej w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a. W okolicznościach sprawy oznacza to odesłanie do art. 58 i 59 k.p.a. (regulacja rozstrzygnięć dotyczących przywracania terminów do dokonywania czynności procesowych).

Zgodnie z art. 58 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3).

Jak wynika z cytowanego przepisu organ administracji publicznej jest obowiązany przywrócić termin, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki:

1) uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony,

2) zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu,

3) wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi,

4) zainteresowany dopełnił czynności, dla której określony był termin, jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu.

Stosownie do art. 59 § 2 k.p.a. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia, co w niniejszej sprawie oznacza właściwość Dyrektora Izby Skarbowej.

Sporna pozostaje pierwsza z wymienionych przesłanek.

Skarżący oświadczył, że w okresie od 4 lutego do 4 marca 2015 r. przebywał za granicą, przedkładając jeden dowód w postaci biletu lotniczeg z O. do W. wystawionego na jego nazwisko, na którym widnieje data "04MAR". Oświadczył ponadto, że skoro za granicą podróżował nie swoim samochodem nie jest w stanie przedłożyć innych dowodów. Zaprzeczył, że istniała możliwość ustanowienia pełnomocnika dla doręczeń w związku z jego nieobecnością, bowiem mieszka sam i tylko on zna stan sprawy.

W doktrynie i orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że przy ocenie braku winy organ administracji publicznej powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Brak winy strony zachodzi tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Podkreśla się przy tym, że przywrócenie terminu pełni funkcję instytucji wyjątkowej, której zastosowanie jest wyłączone nawet w sytuacji najmniejszego niedbalstwa po stronie skarżącego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 11 maja 2010 r., sygn. akt II OZ 418/10, 29 września 2011 r., sygn. akt II GZ 441/11; dostępne w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Wskazany wyżej przepis art. 58 § 1 k.p.a. wymaga uprawdopodobnienia okoliczności, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego. W doktrynie wskazuje się na następujące różnice między udowodnieniem a uprawdopodobnieniem faktu (okoliczności): "Udowodnienie czyni istnienie pewnego faktu pewnym, uprawdopodobnienie - tylko prawdopodobnym. Udowodnienie służy celowi przekonania organu orzekającego o prawidłowości pewnego twierdzenia, uprawdopodobnienie służy celowi obudzenia w organie orzekającym ufności w to, że pewne twierdzenie odpowiada prawdzie. (...) Uprawdopodobnienie jest to czynność procesowa stwarzająca w świadomości organu orzekającego mniejszy lub większy stopień przekonania o prawdopodobieństwie jakiegoś faktu" (por. A. Wróbel Komentarz aktualizowany do art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego, System Informacji Prawnej Lex i powołany tam E. Iserzon (w:) Komentarz, 1970, s. 135). Skarżący winien uprawdopodobnić, że mimo zachowania należytej staranności nie mógł dokonać czynności w terminie z powodu istnienia przeszkody od niego niezależnej, trudnej w danych warunkach do przezwyciężenia. Przeszkoda ta musi istnieć przez cały czas biegu terminu przepisanego dla dokonania danej czynności. Obowiązkiem zaś wnoszącego prośbę o przywrócenie terminu jest uprawdopodobnienie okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania czynności w terminie. Strona powinna zatem uprawdopodobnić, że mimo zachowania należytej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie z powodu istnienia przeszkody od niej niezależnej, trudnej w danych warunkach do przezwyciężenia.

W ocenie Sądu organ prawidłowo dopatrzył się niedbalstwa skarżącego związanego z brakiem przewidywania skutków swojej nieobecności. Niewątpliwie skarżący wyjeżdżając na zaplanowany dłuższy pobyt poza granice kraju, mając świadomość toczącego się postępowania administracyjnego powinien brać pod uwagę skutki jakie się z tym wiążą. Zasadnie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, że skarżący mógł przewidywać, iż podczas jego nieobecności nastąpi doręczenie korespondencji związanej z prowadzonym postępowaniem administracyjnym, a zatem godził się na sytuację, że zapoznanie się z jej treścią może nastąpić w późniejszym terminie, niż data doręczenia przesyłki. Jeżeli więc skarżący w takich okolicznościach nie zorganizował na czas wyjazdu przekazywania korespondencji urzędowej, bądź informacji tego dotyczących, to oznacza, że nie zadbał właściwie o swój interes, jako strona toczącego się postępowania administracyjnego. W świetle art. 58 § 1 k.p.a. przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2014 r., sygn. akt II OSK 646/13; Lex nr 1664456).

W rozpoznawanej sprawie słusznie organ zauważył, że przedłożony przez skarżącego bilet lotniczy dowodzi jedynie podróży w dniu 4 marca 2015 r. i nie wykazał, że wymienionym okresie przebywał za granicą. W ocenie Sądu to, że skarżący mieszka sam nie jest wystarczająca przesłanką do uwzględnienia jego wniosku, wyjeżdżając bowiem z kraju na okres jednego miesiąca powinien przewidywać skutki swojej nieobecności.

Ponownie należy podkreślić, że kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Brak winy w uchybieniu terminu możemy przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, przy nawet największym, w danych warunkach wysiłku. Skarżący zaś nie wykazał przesłanki wskazanej w art. 58 k.p.a. uprawdopodobniającej brak winy.

Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w pkt 2 skargi (nieprzyjęcie od skarżącego przez organy podatkowe zapłaty należności w obligacjach Skarbu Państwa) stwierdzić należy, że argumentacja skargi skierowana na nieprawidłowości występujące w zakresie działania organów egzekucyjnych nie może być przedmiotem rozpoznania. Przedmiotem niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej jest tylko i wyłącznie skontrolowanie prawidłowości postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. W niniejszym postępowaniu sądowo-administracyjnym nie może być zatem badana zasadność podejmowanych czynności w toku postępowania egzekucyjnego ani legalność postanowienia w przedmiocie którego strona złożyła zażalenie. Z tych względów organ nie naruszył przepisów ustawy zasadniczej.

Również organ nie naruszył przepisów Ordynacji podatkowej, bowiem nie mają one zastosowania w sprawie. Powołany wyżej przepis art. 18 u.p.e.a., który brzmi: "jeżeli przepisy ustawy egzekucyjnej nie stanowią inaczej w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego" – wyklucza stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej.

Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania toczącego się przed Prokuraturą Rejonową K. pod sygn. akt [...] dotyczącego przekroczenia przez funkcjonariuszy publicznych uprawnień przy wszczęciu i prowadzeniu postępowania administracyjnego. Postanowieniem z dnia [...] r. odmówiono zawieszenia postępowania.

Stosownie do art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. możliwe jest zawieszenie postępowania, jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej. W niniejszej sprawie Sąd uznał za niecelowe wstrzymywanie biegu sprawy ze względów celowości oraz ekonomiki procesowej. Rozstrzygnięcie zagadnienia będącego przedmiotem postępowania prejudycjalnego musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadminstracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik sprawy. Fakultatywność zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego z przyczyn wymienionych w art. 125 § 1 p.p.s.a. skutkuje tym, że nie można mówić o naruszeniu prawa procesowego mogącym mieć wpływ na wynik sprawy w sytuacji, gdy sąd administracyjny nie zawiesi postępowania sądowego, mimo wystąpienia przesłanki określonej przywołanym przepisem. Z powyższego wynika, że aby dopuszczalne było zawieszenie postępowania na wskazanej podstawie prawnej związek pomiędzy sprawą będącą przedmiotem rozpoznania w danym postępowaniu a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego musi być tego rodzaju, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy zasadniczej. W ocenie Sądu taki związek pomiędzy zawisłą sprawą karną, którego etapu postępowania skarżący nie przybliżył, a niniejszą sprawą nie zachodzi. Wynik postępowania karnego nie ma bowiem wpływu na wynik niniejszej sprawy, zatem zawieszenie postępowania sądowego z tej przyczyny było niedopuszczalne.

Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.