Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 472/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 10 maja 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B na wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] [...] w przedmiocie badania celowości oraz zgodności z prawem gospodarowania środkami publicznymi oraz środkami pochodzącymi z Unii Europejskiej postanawia : odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. B wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej [...] w przedmiocie badania celowości oraz zgodności z prawem gospodarowania środkami publicznymi oraz środkami pochodzącymi z Unii Europejskiej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem postępowania kontrolnego w niniejszej sprawie były ustalenia w celowości i zgodności z prawem gospodarowania środkami publicznymi oraz pochodzącymi z Unii Europejskiej oraz wywiązywania się z warunków finansowania pomocy w ramach realizacji Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka – projekt nr POIG.02.03.02-00-044/09 pn. "Wirtualna Akademia Bioinformatyki".

Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004, nr 8 poz. 65 ze zm.), do zakresu kontroli skarbowej należy kontrola celowości i zgodności z prawem gospodarowania środkami publicznymi oraz środkami pochodzącymi z Unii Europejskiej i międzynarodowych instytucji finansowych, podlegającym zwrotowi. Rozstrzygnięcia, jakie mogą zapaść po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego, określa art. 24 ustawy o kontroli skarbowej. Przepis ten wskazuje formy prawne zakończenia postępowania kontrolnego, wyróżniając decyzję lub postanowienie (art. 24 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy) oraz wynik kontroli (art. 24 ust. 2 lit. a i lit. b ustawy) wydawany wtedy, gdy ustalenia dotyczą nieprawidłowości innych niż wymagających wydania decyzji administracyjnej.

Stosownie do unormowania art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne są uprawnione do kontroli działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach ze skarg na inne niż wymienione w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące obowiązków lub uprawnień wynikających z przepisów prawa. Oznacza powyższe, że aby dana czynność mogła być przedmiotem badania przez sąd administracyjny pod względem zgodności z prawem, powinna ustalać, bądź odmawiać ustalenia, potwierdzać prawa i obowiązki wynikające z przepisów prawa administracyjnego.

W uchwale z dnia 4 grudnia 2000r., sygn. akt FPS 13/00, NSA zawarł tezę, że "wynik kontroli, który – nie wykraczając poza granice ukształtowane przepisem art. 24 ust 2 pkt 2 ustawy o kontroli skarbowej – wykazuje wyłącznie określone uchybienia oraz dokonuje ustaleń faktycznych, a tym samym nie dotyczy przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia bądź obowiązku wynikających z przepisów prawa, nie podlega zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego." Jakkolwiek uchwała dotyczy art. 16 ust 4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, to zachowała ona aktualność co do wykładni przepisu 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. Pogląd ten jest aprobowany w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienia WSA we Wrocławiu z dnia 10 maja 2004r. sygn. akt I SA/Wr 427/04, WSA w Olsztynie z dnia 31 marca 2009 r. sygn. akt I SA/Ol 542/09, w Łodzi z dnia 6 października 2009 r. sygn. akt I SA/Łd 747/09 oraz wyrok NSA z dnia 1 lutego 2005r., sygn. akt FSK 1714/04, z dnia 17 stycznia 2006r., sygn. akt II GSK 202/05).

Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że zaskarżony wynik kontroli nie spełnia warunku pozwalającego kwalifikować go jako akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. Wynik wskazuje jedynie na stwierdzone w trakcie kontroli uchybienia.

Zawarte w wyniku kontroli ustalenia dotyczące celu projektu, wydatków uznanych przez spółkę jako kwalifikowalnych, a także stwierdzone nieprawidłowości przy kwalifikowaniu wydatków na wynajem lokalu, na usługi telekomunikacyjne, na promocję projektu, na wykonanie oprogramowania do baz danych nie mogą być kwalifikowane jako nałożenie obowiązku w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. Jakkolwiek przepisy p.p.s.a. uprawniają sądy administracyjne do orzekania w sprawach ze skarg na inne niż wymienione w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące obowiązków lub uprawnień wynikających z przepisów prawa, to zaskarżony wynik kontroli z przyczyn wskazanych wyżej nie spełnia warunków, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 cytowanej ustawy. Istota regulacji tego przepisu polega na tym, że chodzi tu o takie akty i czynności, które dotyczą uprawnień lub obowiązków, które określają przepisy prawa powszechnie obowiązującego, zaś przedmiotowy wynik kontroli wskazuje jedynie na stwierdzone podczas kontroli nieprawidłowości. Zawarte w nim ustalenia nie kształtują bowiem bezpośrednio sytuacji prawnej kontrolowanego i nie mogą być uznane za element władczej ingerencji w pozycję prawną kontrolowanego. Trudno też wskazać przepis prawa, który zobowiązałby kontrolowanego do wykonania zaleceń organu kontroli skarbowej zawartych w wyniku kontroli, gdyby takowe nałożono. W przedmiotowej sprawie jednak odstąpiono od formułowania zaleceń z uwagi na fakt rozwiązania umowy o dofinansowanie.

W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.