Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 302/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: par. 1 pkt. 2, par. 3, par. 9
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: par. 12 ust. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt. 1 lit. c, art. 152, art. 153, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 28 maja 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2013 roku sprawy ze skargi M. L. i Ł. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie warunków zabudowy; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza O. z dnia (...) Nr (...), II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących kwotę (...),- zł (...) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją nr (...) z dnia (...) lutego 2009 r. Burmistrz O., na podstawie art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej jako "K.p.a.", ustalił warunki zabudowy dla legalizacji inwestycji R. i R. R. w postaci łącznika pomiędzy budynkiem mieszkalnym i budynkiem gospodarczym na terenie działek o nr ewid. (...) i (...), położonych w miejscowości K., przy ul. P. gmina O.

Po rozpoznaniu odwołań M. i Ł. L., Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia (...) maja 2009 r., nr (...), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Kolegium przywołało treść art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 i 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie sporządzono przewidzianą przepisami analizę i w oparciu o nią wydana została przedmiotowa decyzja; analiza ta stanowi – zgodnie z wymogami wskazanych przepisów – załącznik do decyzji organu I instancji, a Kolegium nie znalazło podstaw do zakwestionowania prawidłowości sporządzonej analizy.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. L., który domagał się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji, oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 09 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Po 573/09, uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium oraz poprzedzająca ją decyzję Burmistrza O. z dnia (...) lutego 2009 r.

Uzasadniając powyższe stanowisko Sąd wskazał, że w postępowaniu przeprowadzonym przez organ I instancji inwestor złożył wniosek, który nie zawierał pełnego opisu parametrów obiektu (wymiarów budynku – łącznika), bowiem ograniczony został jedynie do określenia powierzchni zabudowy, rodzaju dachu i ukształtowania połaci dachowych oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (gzymsu). Opis sposobu zagospodarowania działki i charakterystyka zabudowy została zaś ograniczona jedynie do sformułowania "zalegalizowanie łącznika między domem mieszkalnym a budynkiem gospodarczym" – bez określenia przeznaczenia i gabarytów, w tym charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji, projektowanego obiektu budowlanego. Ponadto na kopii mapy spełniającej wymogi ustawowe nie zakreślono obszaru oddziaływania inwestycji, a wyrysowanie w ołówku inwestycji w granicach terenu objętego wnioskiem była nieprecyzyjne, jak również nie zawierała żadnego opisu parametrów technicznych (wymiarów). Żaden z organów istotnych braków wniosku w tym zakresie nie dostrzegł, zaś inwestor nie został wezwany do uzupełnienia wniosku.

Sąd wyjaśnił również, że sporządzona na potrzeby postępowania analiza urbanistyczna została przeprowadzona wadliwie i nie mogła stanowić podstawy do merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Przede wszystkim obszar analizowany został zaznaczony na kopii mapy, która nie spełnia wymogów określonych w § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kopia mapy nie zawierała oznaczenia pozwalającego na stwierdzanie, że odnosi się do mapy zasadniczej lub do mapy katastralnej, jak również skala mapy nie odpowiada wymogom powołanego przepisu ustawy, bowiem przedsięwzięcie objęte wnioskiem nie dotyczy inwestycji liniowej i analiza urbanistyczna nie mogła zostać wykonana w oparciu o kopię mapy w skali 1:2000. Ze względu na skalę tej mapy, jak i brak jakichkolwiek oznaczeń na mapie nie można było stwierdzić, czy obszar analizowany został zakreślony w odpowiedniej odległości wokół działki, spełniającej wymogi § 3 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego. Na zakreślonym obszarze nie zaznaczono też żadnych parametrów istniejącej zabudowy i zagospodarowania terenu pozwalających na odniesienie części opisowej analizy do treści mapy.

Sama analiza urbanistyczna, wskazująca na wskaźniki (cechy zabudowy i zagospodarowania terenu w obrębie obszaru analizowanego) istniejącej zabudowy, nie zawierała żadnych rozważań dotyczących powierzchni zabudowy terenu według stanu przed wybudowaniem legalizowanego budynku objętego wnioskiem, jak również po wybudowaniu przedmiotowego obiektu.

W dalszej części uzasadnienia wyjaśniono, że wniosek inwestora o wydanie warunków zabudowy został złożony w związku z toczącym się postępowaniem w trybie legalizacji samowoli budowlanej, w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), co wynika z kopii postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia (...) września 2008 r. (...) o zawieszeniu postępowania legalizacyjnego dotyczącego budowy budynku garażu z tarasem na dachu, na nieruchomości w K. przy ul. (...). Przepis art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi się, że w decyzji o warunkach zabudowy ustala się linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, nie oznacza jednak, że nie można w takiej decyzji określić, że projektowany budynek może być usytuowany na granicy działki, o ile takie usytuowanie budynku może być elementem istniejącego w sąsiedztwie planowanej inwestycji ładu przestrzennego. Nie ulega zaś wątpliwości, że zgodnie z art. 54 pkt 2 lit. a. w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w decyzji o warunkach zabudowy określa się między innymi warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Zatem jeżeli w sąsiedztwie planowanej inwestycji powszechnym standardem zabudowy jest zabudowa w granicy działki, to jest to element ładu przestrzennego, którego warunki i wymagania ochrony należy wskazać w decyzji o warunkach zabudowy, co niekiedy może oznaczać wręcz zakaz budowy inaczej niż w granicy. Tym samym należy dopuścić możliwość jednoznacznego określenia w decyzji o warunkach zabudowy usytuowania planowanej inwestycji na granicy działki, co może mieć wyraz opisowy i graficzny, w tym ostatnim przypadku poprzez wyrysowanie konturów budynku. Dodać należy, że zasada związania decyzją o warunkach zabudowy organu wydającego pozwolenie na budowę nie oznacza jednak, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej, będąc związany decyzją o warunkach zabudowy, jest zwolniony od badania zgodności z prawem projektowanej inwestycji w zakresie poddanym jego właściwości. Organ ten jest zobowiązany odmówić wydania pozwolenia na budowę także wtedy, gdy ustali, że jedyne wskazane w decyzji o warunkach usytuowanie budynku jest sprzeczne z warunkami technicznymi. Przenosząc ten trafny pogląd odpowiednio na grunt niniejszej sprawy stwierdzono, że w postępowaniu legalizacyjnym dotyczącym przedmiotowego budynku organ nadzoru budowlanego nie będzie zwolniony od obowiązku zbadania zgodności usytuowania budynku, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, z właściwymi przepisami techniczno-budowlanymi do ustawy, w oparciu o której przepisy prowadzi postępowanie legalizacyjne.

Ponownie rozpoznając sprawę Burmistrz O., decyzją z dnia (...) listopada 2010 r., nr (...), po uzupełnieniu przez inwestorów, w dniu (...) lipca 2010 r. wniosku z dnia (...) maja 2008 r. ustalił warunki zabudowy dla legalizacji inwestycji R. i R. R. w postaci łącznika pomiędzy budynkiem mieszkalnym i budynkiem gospodarczym na terenie działek o nr ewid. (...) i (...), położonych w miejscowości K., przy ul. P. gmina O.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) stycznia 2011 r., nr (...), po rozpoznaniu odwołania M. L. uchyliło decyzję Burmistrza O. z dnia (...) listopada 2010 r. wskazując, że wniosek, na podstawie którego wydano zaskarżoną decyzje był niekompletny, a w aktach sprawy brak było udokumentowanych analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, jak i stany faktycznego i prawnego terenu, na którym ma być zlokalizowana inwestycja.

W dniu (...) lipca 2011 r. inwestorzy – R. i R. R. przesłali do organy kopię mapy zasadniczej z określeniem granic terenu objętego wnioskiem – działki nr (...) oraz sprecyzowali wymiary inwestycji.

Burmistrz O. decyzją z dnia (...) września 2012 r., nr (...), ustalił warunki zabudowy dla legalizacji inwestycji R. i R. R. w postaci łącznika pomiędzy budynkiem mieszkalnym i budynkiem gospodarczym na terenie działek o nr ewid. (...) i (...), położonych w miejscowości K., przy ul. (...) gmina O.

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ powtórzył dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazał, że podstawą wydania decyzji była ponownie przeprowadzona analiza urbanistyczna. Wykazał ona, że podobna zabudowa do planowanej istnieje w najbliższym sąsiedztwie – na terenie działki nr (...) istniejącej na granicy z działką nr (...). Odnosząc się do podnoszonych w toku postępowania zarzutów dotyczących ograniczenia dostępu do światła organ wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy narzuca w pkt. 5 wymagania w zakresie ochrony interesów osób trzecich, które musi spełniać inwestor. W ocenie Burmistrza inwestycja spełnia warunki, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu przestrzennym oraz w przepisach odrębnych, stąd istniała możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli M. i Ł. L. podnosząc zarzut błędnego uznania, że w sprawie zachodzą przesłanki, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wskazując na zarzut naruszenia zasad postępowania administracyjnego, o jakich mowa w art. 7, 77 oraz art. 80 K.p.a. W ich ocenie zaskarżona decyzja została wydana na podstawie wadliwie sporządzonej i niepełnej analizie urbanistycznej, a organ prowadząc postępowanie nie wyjaśnił, zasadności przesłanek które przemawiałyby za wydanym rozstrzygnięciem. W aktach sprawy brak jest dokumentacji wskazującej, aby budowla nie ograniczała dostępu światła dziennego oraz nie naruszała prawa własności i uprawnień osób trzecich. Zdaniem odwołujących organ wydał decyzję błędnie przyjmując, że ustalone warunki zabudowy stanowią kontynuację funkcji i parametrów zabudowy znajdującej się w najbliższym sąsiedztwie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia (...) listopada 2012 r., nr (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza O. z dnia (...) września 2012 r. podtrzymując w całości stanowisko organu I instancji.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. i Ł. L.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 141 § 1 w zw. z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegającym na nieuwzględnieniu wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 09 grudnia 2009 r., a polegającym na wydaniu decyzji na podstawie wadliwej analizy urbanistycznej; naruszeniu art. 7 oraz art. 77 K.p.a. polegającego na braku ponownego rozpatrzenia materiału dowodowego przez organ odwoławczy. Dodatkowo skarżący zakwestionowali przedstawioną analizę urbanistyczną oraz podnieśli, że w świetle § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, nie ma możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji zlokalizowanej w granicy z nieruchomością sąsiadującą. W powyższym zakresie skarżący odnieśli się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2065/10, gdzie podniesiono, że przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jest sprzeczny z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stąd sąd powinien odmówić jego zastosowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia rozważenia prawidłowości rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującego w mocy decyzję Prezydent Miasta dnia (...) września 2012 r., którą ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na legalizacji inwestycji R. i R. R. w postaci łącznika pomiędzy budynkiem mieszkalnym i budynkiem gospodarczym na terenie działek o nr ewid. (...) i (...), położonych w miejscowości K., przy ul. P. gmina O.

Rozpoznając przedmiotową sprawę wskazać należy w pierwszej kolejności, że w sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, który wyrokiem z dnia 09 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Po 573/09, uchylił uprzednio wydaną decyzję o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Jak wynika z ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych, skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane; postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne; przyszłe postępowanie administracyjne, w tym także w sprawie stwierdzenia nieważności aktu i wznowienia postępowania administracyjnego, oraz ewentualne przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne, w tym także przed NSA w przypadku ewentualnego rozpoznawania skargi kasacyjnej od ponownego wyroku sądu pierwszej instancji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 1230/08, LEX 493588). Stąd skutkiem wyroku sądu administracyjnego w toku każdego z tych postępowań jest zakaz formułowania nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej przez sąd administracyjny poglądem.

Wydając powołany powyżej wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał na wadliwość złożonego wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy oraz wadliwości sporządzonej na potrzeby prowadzonego postępowania analizy urbanistycznej.

Organy administracji publicznej prowadząc ponownie postępowanie zrealizowały częściowo wytyczne zawarte w wyroku z dnia 09 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Po 573/09, wzywając wnioskodawców do uzupełnienia wniosku oraz sporządzając nową analizę urbanistyczną.

W wykonaniu wezwania inwestor złożył wniosek, datowany na dzień 07 lipca 2010 r., następnie uzupełniony pismem z dnia 08 lipca 2011 r. We wniosku tym jako teren inwestycji wskazano dwie działki o nr (...) i (...), przy czym nr (...) został przekreślony. W piśmie z dnia (...) lipca 2011 r. mowa jest jedynie o inwestycji na działce oznaczonej nr (...). Nie wiadomo jednakże, kto dokonał skreślenia we wniosku działki oznaczonej nr (...) i czy uwzględniając również treść pisma inwestora z dnia (...) lipca 2011 r. doszło do zmiany wniosku pierwotnego i ostatecznie chodzi o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla działki o nr (...). Kwestia ta nie została w toku prowadzonego postępowania w żaden sposób wyjaśniona.

W dniu (...) września 2012 r. została natomiast wydana decyzja o warunkach zabudowy dla działek nr (...) i (...), przy czym decyzja ta była poprzedzona analizą funkcji oraz cech zagospodarowania terenu, obejmującą również działki nr (...) i (...). Należy więc przyjąć (niezależnie od intencji inwestora), że organy jako teren inwestycji traktują obie powyższe działki tj. działkę nr (...) i (...).

Rodzą się na tym tle kolejne wątpliwości, w szczególności jeżeli chodzi o wskazany w analizie dopuszczalny wskaźnik zabudowy, określony na poziomie 43,6% na terenie objętym inwestycją, a więc na terenie, który zgodnie z treścią decyzji oraz z przeprowadzoną analizą uwzględniał dwie działki – nr (...) i (...). Dla tego terenu dopuszczono wskaźnik zabudowy 43.6%, "z uwagi na zbliżoną wartość wskaźnika na działce nr (...)", pomijając tym samym fakt, że analizowany teren inwestycji obejmuje dwie działki, a średnia zabudowa dla jednej działki, w obszarze analizowanym, wynosi 29,3%. Sąd nie ma w tych warunkach możliwości skontrolowania, czy dopuszczony faktycznie wskaźnik zabudowy dla zrealizowanej inwestycji znajduje uzasadnienie w zabudowie występującej na terenie analizowanym i czy został on wyznaczony w sposób określony w § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Dodatkowo wskazać należy, że zgodnie z § 9 ust. 1 powołanego powyżej rozporządzenia decyzja o warunkach zabudowy składa się zarówno z części tekstowej, jak i graficznej, które winny odzwierciedlać wyniki analizy funkcji oraz cechu zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia. Tymczasem przeprowadzona analiza w części opisowej nie zawiera żadnych ustaleń odnośnie występującej na obszarze analizowanym zabudowy w granicy działek. Choć część graficzna analizy, spełniająca wymogi określone w § 3 rozporządzenia wskazuje, że zabudowa powyższa istotnie występuje na terenie analizowanym, to jednak brak jest bliższych informacji dotyczących podstawowych parametrów zabudowy występującej granicy, takich jak długość zabudowy, czy tez przeznaczenie budynków posadowionych w granicy. Zwrócić należy przy tym uwagę, że również w tym przypadku istotne znaczenie ma kwestia prawidłowego określenia terenu nieruchomości objętej wnioskiem. Umożliwia ona bowiem ustalenie, czy ewentualne pobudowanie budynku we wnioskowanym kształcie w granicy z nieruchomością sąsiadującą nie będzie naruszało ładu planistycznego poprzez nadmierne zwiększenie istniejących obecnie na terenie analizowanym parametrów zabudowy występującej w granicy.

Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego sprzeczności § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Sąd wskazuje, że kwestia powyższa była już poruszana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 09 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Po 573/09, który wskazał, że w przypadku, gdy standardem zabudowy jest zabudowa w granicy działki, to jest to element ładu przestrzennego, którego warunki i wymagania ochrony należy wskazać w decyzji o warunkach zabudowy. Powyższy pogląd prawny wyrażony poprzednio przez Sąd orzekający w tej spawie, jest wiążący dla Sądy orzekającego w niniejszej sprawie (art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Natomiast z uwagi na wskazane powyżej braki w analizie, należało uznać, że organ orzekający nie uzasadnił w sposób dostateczny konieczności budowy na terenie objętym wnioskiem w granicy z działką sąsiednią.

Kolejną natomiast kwestią, na którą należy zwrócić uwagę, jest kwestia niezbędnych elementów decyzji o warunkach zabudowy.

Zgodnie z § 1 pkt. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego decyzja o warunkach zabudowy powinna określać m.in. wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu. Tego elementy w decyzji organu I instancji, utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy, zabrakło. Nie można bowiem utożsamić wymaganego zgodnie z powołanym przepisem ustalenia powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu z wyrażoną w m2 powierzchnią zabudowy projektowanego budynku, jak ma to miejsce w pkt. 1.3 decyzji organu I instancji, bez uwzględnienia przy tym istniejącej zabudowy, obejmującej w tym przypadku dom mieszkalny i budynek gospodarczy. Wyrażona

w m2 powierzchnia zabudowy projektowanego (a ściśle – legalizowanego)

łącznika wynosi 38 m2, co powoduje, że decyzja nie oddaje stosunku powierzchni zabudowy do powierzchni działki lub terenu objętego inwestycją (jeżeli teren obejmuje więcej działek).

Podsumowując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że wydając przedmiotową decyzję zarówno Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jak i organ I instancji nie dokonało wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego, dopuszczając się tym samym naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa oraz § 1, § 3 i § 9 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję.

Rozpoznając ponownie sprawę organy administracji publicznej zobowiązane są do wyjaśnienia, jakie nieruchomości są faktycznie objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy oraz do uzupełnienia sporządzonej analizy urbanistycznej poprzez wyjaśnienie kwestii ustalenia istniejącego wskaźnika zabudowy oraz dokonanie opisu występującej na terenie analizowanym zabudowy granicznej.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O wykonalności orzeczono na podstawie art. 152 powyższej ustawy.