Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 432/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2012-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 145 par. 1,  105 par. 1, art. 148, art. 149 par. 2, art. 151
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka,, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2012r. sprawy ze skargi P.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz P.M. kwotę 700 ( siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta J. z dnia [...], umarzającą postępowanie dotyczące wznowienia, na wniosek P.M. postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Burmistrza Miasta J. z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej GSM BT [...], z zasilaniem energetycznym oraz realizacją niezbędnej infrastruktury technicznej wynikającej z charakteru przedsięwzięcia inwestycyjnego, przewidzianej do realizacji na działce nr ewid. 496/1 położonej w J. przy ulicy R..

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia SKO wyjaśniło, że po rozpatrzeniu wniosku firmy A. SA z siedzibą w W., Burmistrz Miasta J. wydał w dniu [...] decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na działce nr ewid. 496/1 położonej w J. przy ulicy R. dla w/w przedsięwzięcia inwestycyjnego.

Pismem z dnia 10 marca 2011 r. P.M. – właściciel działki nr ewid. 2312 sąsiadującej bezpośrednio z terenem inwestycji wniósł o wznowienie postępowania zakończonego wymienioną wyżej decyzją Burmistrza Miasta J. z dnia [...] podnosząc, że nie uczestniczył w nim na prawach strony. O decyzji z dnia [...] dotyczącej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dowiedział się w wyniku przeglądania akt sprawy dotyczącej pozwolenia na budowę tej inwestycji, o wszczęciu którego to postępowania został poinformowany zawiadomieniem z dnia 1 marca 2011 r.

Burmistrz Miasta J. postanowieniem z dnia [...] wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na działce nr ewid. 496/1 położonej w J., a następnie decyzją z dnia [...] odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] W wyniku odwołania P.M. od tej decyzji, SKO decyzją z dnia [...] uchyliło w całości decyzję Burmistrza Miasta J. z dnia [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. SKO zauważyło, że organ I instancji nie zbadał, czy złożone podanie o wznowienie postępowania spełnia wszystkie wymogi formalne, w szczególności czy zostało złożone w terminie określonym w art. 148 kpa. SKO uznało przy tym, że nie może przeprowadzić analizy tej kwestii we własnym zakresie na skutek braków materiału dowodowego. Akta sprawy nie wskazują bowiem jaki jest zwyczajowy sposób obwieszczania na terenie miasta J. oraz czy obwieszczenie dotyczące wydanej decyzji opublikowane zostało na stronie internetowej, co zakwestionowała strona składająca wniosek o wznowienie postępowania.

Relacjonując dalszy przebieg postępowania SKO wyjaśniło, że umarzając postępowanie wznowieniowe po przeprowadzeniu ponownego postępowania, Burmistrz Miasta J. przytoczył treść art. 53 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej ustawą o planowaniu (Dz. U. Nr 80/03 poz. 717 ze zm.), zgodnie z którym o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Jedynie inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Ponieważ z akt sprawy wynikało, że P.M. wnioskujący o wznowienie postępowania, nie jest inwestorem, ani też właścicielem bądź użytkownikiem wieczystym terenu inwestycji, a tylko właścicielem nieruchomości sąsiadującej bezpośrednio z terenem tej inwestycji, na którą to nieruchomość planowana inwestycja będzie oddziaływać, o wszczęciu postępowania w sprawie, postanowieniach wydanych w tej sprawie, a także decyzji kończącej postępowanie informowany był poprzez obwieszczenia. Obwieszczenia ta były również publikowane na stronie internetowej Urzędu Miasta J. w Biuletynie Informacji Publicznej. Organ przywołał też pogląd wyrażony w wyroku WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 536/10, zgodnie z którym zamieszczenie zawiadomienia na stronie internetowej Urzędu jest formą zwyczajowo przyjętą.

W tak ustalonym stanie faktycznym organ II instancji uznał, że Burmistrz Miasta J. nie uchybił obowiązkowi zapewnienia czynnego udziału stronom postępowania nie wymagającym zawiadomienia pisemnego. Następnie organ przytoczył treść art. 145 § 1 pkt. 4 kpa, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie m. in. jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu i stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie taka sytuacja nie zachodzi, ponieważ P.M. był prawidłowo informowany o wydanej decyzji w drodze obwieszczenia. Stosownie bowiem do treści art. 49 kpa strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Niezależnie więc od faktycznej daty zapoznania się z takim ogłoszeniem przez potencjalne strony postępowania, przyjmuje się w oparciu o treść art. 49 kpa fikcję prawną, że doręczenie nastąpiło z upływem 14 dni od publicznego ogłoszenia. Termin doręczenia decyzji należy więc obliczać od pierwszego dnia, w którym obwieszczenie zostało udostępnione do wiedzy publicznej w sposób zwyczajowo przyjęty. Organ powołał się tu na pogląd wyrażony w postanowieniu NSA z dnia 20 października 2011 r., II OSK 2136/11 i w wyroku NSA z dnia 5 kwietnia 2011 r., II OSK 234/11. Konkludując tę część rozważań organ stwierdził, że ponieważ zawiadomienie o wydanej decyzji Burmistrza Miasta J. z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, wywieszone zostało na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta J., w pobliżu terenu inwestycji oraz opublikowane na stronie internetowej Urzędu w dniu [...], to tym samym termin skutecznego doręczenia decyzji nastąpił w dniu 30 września 2010 r. Kolegium powołało się też na pogląd NSA wyrażony w tezie II wyroku z dnia 26 stycznia 2009 r., II OSK 51/08, według którego w sytuacji, gdy przepisy prawa przewidują dokonanie powiadomienia o postępowaniu w drodze obwieszczenia, to do podmiotów zainteresowanych tym postępowaniem, a nie do organu administracji publicznej, należy podjęcie czynności zapewniających ich czynne uczestniczenie w postępowaniu.

Z uwagi na treść art. 148 § 1 i 2 kpa według którego podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, organ II instancji uznał, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dla stron, którym decyzja została doręczona poprzez obwieszczenie, mijał w dniu 30 października 2010 r. Zasadnie zatem organ I instancji uznał, że wniosek P.M. z dnia 10 marca 2011 r. o wznowienie postępowania złożony został z uchybieniem terminu. Dlatego wszczęte postępowanie wznowieniowe należało umorzyć.

Niezależnie od tej argumentacji Kolegium wyjaśniło, że stosownie do treści art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu, nie uchyla się decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia.

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących nieopublikowania obwieszczenia o wydaniu decyzji ostatecznej na stronie internetowej Urzędu Miasta J., Kolegium wyjaśniło, że z akt sprawy wynika, że ogłoszenie takie zostało jednak umieszczone na tej stronie w dniu wydania decyzji, tj. [...]

W skardze na tę decyzję P.M. wniósł o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucił, naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 148 § 2 kpa poprzez nieuwzględnienie, że określony w tym przepisie termin biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, przez co organ wadliwie liczył ten termin przyjmując początek jego biegu od daty kwestionowanego zawiadomienia strony o decyzji lokalizacyjnej przez obwieszczenie,

2. art. 49 kpa w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu, poprzez niezawiadomienie skarżącego o decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego i innych wskazanych w przepisach czynnościach w sposób prawidłowy, przez co pozbawiono go możliwości czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym i naruszono zasady ogólne z art. 8 i 9 kpa,

3. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa poprzez niezbadanie przez organ istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i prawnych stanowiących o skuteczności zawiadomienia strony w drodze obwieszczenia umieszczonego na tablicach ogłoszeniowych i stronie internetowej Urzędu.

W uzasadnieniu pierwszego zarzutu skargi jej autor podniósł, że skoro skarżący podważa skuteczność zawiadomienia go o decyzji i w związku z tym wnosi o wznowienie postępowania, to nie można na etapie badania przesłanek dopuszczalności wznowienia przesądzać kwestii prawidłowości doręczenia (zawiadomienia o decyzji). Termin określony w art. 148 § 2 kpa należy liczyć od dnia, w którym strona faktycznie dowiedziała się o decyzji, a nie od dnia, w którym w świetle przepisów prawa należałoby uznać decyzję za doręczoną (ogłoszoną) przyjmując fikcję prawną.

Kwestionując skuteczność zawiadomienia strony o decyzji z dnia [...] w drodze obwieszczenia, skarżący podniósł ponadto, że w obwieszczeniu powinno być wyraźnie wskazane, z jaką datą zawiadomienie o decyzji uznaje się za dokonane. Ponadto z treści obwieszczenia powinno też wynikać, w jakim okresie obwieszczenie było wywieszone (zamieszczone na stronie internetowej) ze skutkiem prawnym. Przedmiotowe obwieszczenie tych elementów jednak nie zawiera. W ocenie skarżącego organ nie ustalił również, czy umieszczenie obwieszczenia o wydaniu decyzji o lokalizacji inwestycji na stronie internetowej, stanowi formę ogłoszenia o decyzji w sposób zwyczajowo przyjęty. Za taki należy uznać sposób faktycznie umożliwiający powzięcie wiadomości o decyzji stronom zamieszkałym na danym terenie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała uwzględnieniu, częściowo z przyczyn w niej wskazanych.

Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wznowienie postępowania administracyjnego jako szczególny tryb postępowania umożliwiającego w przypadkach prawem przewidzianych (art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a.), wzruszenie ostatecznych indywidualnych aktów z zakresu administracji publicznej - składa się z dwóch etapów. W pierwszym z nich organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania bada przesłanki formalne niezbędne do uruchomienia nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych, co - w przypadku wznowienia postępowania na żądanie strony - oznacza badanie, czy inicjatywa w sprawie wznowienia postępowania pochodzi od strony, czy wniosek złożono z zachowaniem terminów określonych w art. 148 i art. 145a § 2 k.p.a., czy żądanie dotyczy postępowania zakończonego ostateczną decyzją a także, czy wskazano przyczynę wznowienia postępowania z katalogu ujętego w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a. Jeżeli wstępne postępowanie wyjaśniające wykaże, że żądanie wznowienia postępowania pochodzi bezspornie (w sposób niebudzący wątpliwości) od osoby niemającej (niemogącej mieć) przymiotu strony w danym postępowaniu, albo że wniosek został złożony po upływie ustawowych terminów, albo wnioskodawca - mimo stosownego wezwania przez organ administracji - nie podał ustawowej przyczyny wznowienia postępowania, właściwy organ postanowieniem odmawia wznowienia postępowania administracyjnego (art. 149 § 3 k.p.a.). Gdy nie zaistnieje żadna z wymienionych okoliczności, organ ten wznawia postępowanie administracyjne w drodze postanowienia (art. 149 § 1 k.p.a.), które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.).

W drugim etapie postępowania organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania przechodzi do badania przyczyn wznowienia, a po przeprowadzeniu postępowania w tym zakresie podejmuje jedno z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 § 1 k.p.a., tj. odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a., albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a., i wydaje nową decyzję rozstrzygającą

o istocie sprawy. W sytuacji natomiast, gdy w wyniku wadliwej oceny, mimo zaistnienia przesłanek do odmowy wznowienia postępowania, organ wyda jednak postanowienie o wznowieniu postępowania, wszczęte postępowanie podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 kpa (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2009 r., II OSK 25/08 i powołany tam wyrok NSA z dnia 25 maja 1983 r., SA/Wr 185/03).

Odnosząc takie rozważania do okoliczności niniejszej sprawy należy zauważyć, że jej rozstrzygnięcie zależało od oceny, czy istotnie żądanie P.M. z dnia 10 marca 2011 r. dotyczące wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza Miasta J. z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na działce nr ewid. 496/1 położonej w J., zostało złożone po terminie, o jakim mowa w art. 148 § 1 kpa, liczonym od dnia, o jakim mowa w art. 148 § 2 kpa. Ze względu na szczególny tryb zawiadamiania stron o decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jaki z mocy art. 49 kpa w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu miał niespornie w niniejszej sprawie zastosowanie, problem sprowadzał się do oceny, czy zawiadomienie o decyzji dokonane w trybie art. 49 kpa w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu, można uznać w każdym przypadku za równoznaczne z dowiedzeniem się o decyzji, o jakim mowa w art. 148 § 2 kpa. Odpowiadając negatywnie na to pytanie Sąd kierował się następującymi przesłankami.

Jak to już wyżej wspomniano, wznowienie postępowania jest szczególnym trybem postępowania umożliwiającego, w przypadkach prawem przewidzianych wzruszenie ostatecznych indywidualnych aktów z zakresu administracji publicznej. Jako tryb szczególny różni się on od zwyczajnego trybu zaskarżania nieostatecznych aktów administracyjnych, między innymi terminami w jakich środki te mogą być uruchomione, a także sposobem ustalania dnia rozpoczynającego bieg tych terminów. Co do zasady 14-dniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez organ I instancji, biegnie od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 129 § 1 kpa). W sprawach administracyjnych, w których przepisy szczególne dopuszczają zawiadamianie wszystkich, bądź niektórych stron o decyzji przez obwieszczenie, lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, na podstawie domniemania prawnego zawartego w art. 49 in fine kpa, zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Od tego też dnia biegnie czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji wydanej w takiej sprawie i to bez względu na to, czy strona rzeczywiście dowiedziała się o wydaniu decyzji, ani tym bardziej czy zapoznała się z jej treścią.

W przypadku wznowienia postępowania określenie daty rozpoczęcia biegu trzydziestodniowego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania jest odmienne, co wynika ze specyfiki postępowania wznowieniowego zwłaszcza wtedy, gdy podstawą wznowienia, na której opiera swoje żądanie wnioskodawca wznowienia, jest niebranie przez stronę bez własnej winy udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt. 4 kpa). W takiej sytuacji bowiem, nie można przyjmować, aby domniemanie zawiadomienia stron przez ogłoszenie o wydanej decyzji, które zakłada przecież w swej istocie sytuacje, w których strona jednak o wydaniu decyzji i jej treści się nie dowiedziała, otwierało również bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie takiego postępowania. We wznowieniowym postępowaniu, zwłaszcza opartym na podstawie z art. 145 § 1 pkt. 4 kpa, chodzi w ocenie Sądu o realne umożliwienie stronom, które bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu, doprowadzenia do wznowienia takiego postępowania. Rozpoczynanie biegu terminu do złożenia takiego podania od dnia, w którym upłynął czternastodniowy termin od dnia obwieszczenia o wydaniu decyzji (co już w zamyśle ustawodawcy wcale nie musi oznaczać rzeczywistego dowiedzenia się przez stronę o takiej decyzji), ograniczałoby pominiętym w postępowaniu stronom możliwość jego wznowienia, a w konsekwencji również wzięcia w nim udziału. To właśnie przemawia w ocenie Sądu, za przyjętym przez Sąd sposobem ustalania daty rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt. 4 kpa. Odmienna wykładnia art. 148 § 2 kpa dokonana przez organy obu instancji, stanowiła więc naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uprawdopodobnienie bowiem przez stronę rzeczywistej daty dowiedzenia się o decyzji Burmistrza Miasta J. z dnia [...], jak i niekwestionowane przez organy administracji spełnienie pozostałych formalnych przesłanek wznowienia postępowania, spowodowało skuteczne wznowienie postępowania dokonane postanowieniem Burmistrza Miasta J. z dnia [...] Skoro tak, to obowiązkiem organu było w myśl art. 149 § 2 kpa przeprowadzenie postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy i wydanie na podstawie art. 151 kpa stosownego rozstrzygnięcia. Wadliwe było natomiast umorzenie postępowania dotyczącego wznowienia z powodu uchybienia terminu do złożenia podania o wznowienie.

Przedwczesne na obecnym etapie postępowania było również ocenianie, czy mógł mieć w sprawie zastosowanie powołany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepis art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu przewidujący, że nie uchyla się decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia. W niniejszej sprawie niedopuszczalna była bowiem ocena, czy P.M. rzeczywiście nie brał bez swojej winy udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla stacji bazowej telefonii komórkowej położonej w J. przy ulicy R.. Jak to już bowiem wyżej wyjaśniono, taka ocena następuje w drugim etapie postępowania wznowieniowego (art. 149 § 1 i 2 kpa), do którego w sprawie w ogóle nie doszło. Okoliczność ta powoduje, że nie mogło dojść w sprawie do badania, czy skuteczne było zawiadomienie P.M. o decyzji Burmistrza Miasta J. z dnia [...] w trybie art. 49 w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu. Taka ocena oznaczałaby bowiem niedopuszczalne na etapie formalnym postępowania wznowieniowego badanie, czy podana przez wnioskującego podstawa wznowienia postępowania rzeczywiście zachodzi. Dlatego Sąd nie mógł się odnieść do zarzutów skargi dotyczących domniemanych wadliwości zawiadomienia przez obwieszczenie stron postępowania (dotyczącego lokalizacji inwestycji celu publicznego na działce nr ew. 496/1 położonej w J.), o wydanej w toku tamtego postępowania decyzji, jak i do zarzutów dotyczących domniemanych wadliwości samego tego obwieszczenia. Ponieważ w sprawie w ogóle nie doszło do oceny, czy zawiadomienie stron o decyzji z dnia [...] przez ogłoszenie było prawidłowe, czy też nie, przedwczesne było również odnoszenie się do kwestii zastosowania art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu. Termin, o jakim mowa w tym przepisie jest bowiem liczony właśnie od dnia ogłoszenia.

Z wskazanych przyczyn zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały uchylone na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c). p.p.s.a.

Rozpoznając sprawę ponownie, organ I instancji kierując się wszystkimi przedstawionymi wyżej uwagami wyda stosowne rozstrzygnięcie eliminując dotychczasowe naruszenia prawa.