Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 517/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2010-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 par. 1, art. 23 par. 8, art. 35 par. 1 i 2,
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 141 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, par. 19 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1348
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta,, Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Asystent sędziego Emilia Czarnecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 marca 2010r. sprawy ze skargi J. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 7 września 2009r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata K. K. kwotę 309,80 (słownie: trzysta dziewięć 80/100) złotych, w tym 52,80 (słownie: pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 7 września 2009r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło niedopuszczalność zażalenia J. G. na postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 24 czerwca 2009r. znak: [...] o odmowie wstrzymania postępowania egzekucyjnego.

Wnioskiem z dnia 27 września 2009r. J. G. wystąpił do Miejskiego Zarządu Dróg z zarzutami dotyczącymi prowadzonej egzekucji, wskazując, iż żadnych zobowiązań wobec Miejskiego Zarządu Dróg nie posiada, a tym samym wystawiony na niego tytuł wykonawczy nie ma uzasadnienia. Do czasu całkowitego wyjaśnienia sprawy zobowiązany wniósł o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego.

Organ egzekucyjny w/w postanowieniem orzekł o odmowie wstrzymania postępowania egzekucyjnego, albowiem nie znalazł podstaw i szczególnych okoliczności uzasadniających wstrzymanie egzekucji. W postanowieniu zawarte zostało pouczenie o możliwości złożenia zażalenia w terminie siedmiu dni do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K..

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wydanego po rozpoznaniu zażalenia J. G. na postanowienie Prezydenta Miasta K., Kolegium zważyło, iż stosownie do treści art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005r., Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), jeżeli przepisy samej ustawy egzekucyjnej nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego co oznacza, że przepisy tego Kodeksu mogą być stosowane tylko w takim zakresie i w taki sposób, aby uzupełnić - a nie modyfikować - przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Zgodnie z treścią art. 35 §1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie wstrzymuje tego postępowania. Organ egzekucyjny może jednak w uzasadnionych przypadkach wstrzymać postępowanie egzekucyjne lub niektóre czynności egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zarzutu. Przepis art. 35 §2 tej ustawy stanowi, że organ nadzoru w uzasadnionych przypadkach może wstrzymać czynności egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zażalenia. Natomiast zgodnie z art. 17 § 1 ustawy p.e.a., o ile przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie służy zażalenie, jeżeli ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia.

W przedmiotowej sprawie, jak wyjaśniło SKO, postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego jest postanowieniem, na które nie przysługuje zażalenie. Kolegium powołało się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 listopada 2007r. (sygn. akt III SA/Wa 1620/07) i wskazało, że organ egzekucyjny błędnie pouczył stronę o możliwości wniesienia zażalenia. Skoro zaś art. 35 § 1 ustawy p.e.a. nie przewiduje zastosowania takiego środka zaskarżenia, to, w ocenie Kolegium, samo pouczenie o możliwości jego wniesienia nie tworzy uprawnienia do zaskarżenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. J. G. zarzucił aktowi złamanie elementarnych zasad prawnych obowiązujących w demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji RP), a tym samym naruszenie prawa mającego najwyższą moc prawną.

W motywach skargi strona wyeksponowała zarzuty dotyczące bezpodstawności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Skarżący szczegółowo odniósł się do kwestii posiadania i wypełniania, a także wyglądu i ważności, kwitów parkingowych. Podniósł, iż nie było sytuacji, aby funkcjonariusz zażądał od niego okazania ważnego kwitu parkingowego i aby skarżący go nie okazał lub odmówił okazania. Wykazanie takiej okoliczności wymaga dowodu, zeznań funkcjonariusza.

Strona odniosła się nadto do kwestii rozkładu ciężaru dowodu celem wykazania, że otrzymała mandat. Wniosła do Sądu o uznanie za niezasadne zarzutów stawianych pod jej adresem przez "oskarżyciela".

W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zawarte w kwestionowanym postanowieniu w zakresie niedopuszczalności zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie, na skutek zażalenia strony, wydane zostały dwa postanowienia organu drugiej instancji tj. postanowienie orzekające o utrzymaniu w mocy postanowienia organu pierwszej instancji w zakresie odmowy uznania zarzutów za uzasadnione (znak: [...]) oraz postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia (znak: [...]). Skarga dotyczy postanowienia z dnia 7 września 2009r. znak: [...] Natomiast podnoszone w skardze zarzuty stanowiły przedmiot badania w postępowaniu zakończonym wydaniem postanowienia w zakresie odmowy uznania zarzutów za uzasadnione, które nie stanowi przedmiotu skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje.

Sąd administracyjny, kontrolując legalność aktów wydawanych przez organy administracji publicznej, nie jest związany zarzutami jak i wnioskami skargi (art. 134 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), ale jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych (zob. wyrok NSA z dnia 20 listopada 1997r., sygn.

I SA/Łd 2572/95, Pr. Gosp. 1998, nr 5 s. 36 powołany w B. Dauter i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. 3, Warszawa 2009, s. 373). Sąd jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt kwestionowany przez stronę (zob. uchwała NSA z dnia 3 lutego 1997r., OPS 12/96, ONSA 1997/3/104).

Sprawą rozpoznawaną w niniejszym postępowaniu, na skutek przedmiotowej skargi J. G., jest stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego odmawiające wstrzymania postępowania egzekucyjnego.

Oceniając legalność zaskarżonego aktu, w powyższych granicach, stwierdzić należy, iż skarga nie jest zasadna.

Postanowienie organu egzekucyjnego odmawiające wstrzymania postępowania egzekucyjnego zostało wydane w związku z wniesieniem przez J. G. zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 4 marca 2009r. nr [...] wystawionego przeciwko skarżącemu jako zobowiązanemu.

Zgodnie z art. 35 ustawy p.e.a., wniesienie zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie wstrzymuje tego postępowania. Organ egzekucyjny, stosownie do treści tego przepisu, może orzec o wstrzymaniu postępowania egzekucyjnego lub wstrzymaniu niektórych czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia zarzutu, zaś organ nadzoru może w uzasadnionych przypadkach wstrzymać czynności egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zażalenia na postanowienie w sprawie złożonych zarzutów. W świetle regulacji przepisu art. 17 § 1 ustawy p.e.a., na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym służy zażalenie, jeżeli ta ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi.

Należy podzielić argumentację SKO w K., że przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie stanowią o tym, iż na postanowienie wydawane w trybie art. 35 §1 ustawy p.e.a. przysługuje zażalenie. Takiego prawa do zaskarżenia w drodze zażalenia postanowienia odmawiającego wstrzymania postępowania egzekucyjnego nie przewidują także przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, który w przepisie art. 141 § 1 stanowi, iż na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Tym samym również ta ustawa nie daje zobowiązanemu uprawnienia do zaskarżenia postanowienia odmawiającego wstrzymania postępowania egzekucyjnego, gdyż z żadnego z przepisów zawartych w Kodeksie nie wynika uprawnienie do złożenia takiego zażalenia. Stanowisko powyższe znajduje poparcie także w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2007r., sygn. akt II SA/Kr 1275/04, czy wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 listopada 2007r., sygn. akt III SA/Wa 1620/07; oba dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl)

Konsekwencją braku przepisu prawnego, który stanowi o prawie złożenia zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 35 §1 ustawy p.e.a., jest niedopuszczalność jego wniesienia. Uprawnienia tego nie rodzi w każdym razie fakt błędnego pouczenia strony o możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia wydanego przez organ pierwszej instancji. Błędne pouczenie nie wywołuje bowiem skutków prawnych, nie rodzi uprawnienia do wniesienia środka zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2001r., I SA/Gd 170/00, Lex nr 76083, czy też wyrok NSA z dnia 19 marca 1998r., IV SA 881/96, Lex nr 43335).

Wyjaśnić należy, iż odmienna od przedmiotowej jest sytuacja, gdy postanowienie w sprawie wstrzymania czynności egzekucyjnych wydaje, w trybie nadzoru, organ wyższego stopnia. Z przepisów dotyczących nadzoru nad egzekucją administracyjną wynika, że wstrzymanie czynności egzekucyjnych następuje w drodze postanowienia, na które zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym służy zażalenie (art. 23 § 8 ustawy p.e.a.) Unormowanie to jednak nie dotyczy postanowienia w przedmiocie wstrzymania postępowania egzekucyjnego wydanego przez organ egzekucyjny na podstawie art. 35 §1 ustawy p.e.a.

Z tych przyczyn zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Zarzuty skargi koncentrują się zaś przede wszystkim na bezzasadności wystawienia przeciwko skarżącemu tytułu wykonawczego z powodu nieistnienia obowiązku nim objętego i w tym zakresie, jak wyżej wskazano, nie mogły stać się one przedmiotem oceny Sądu, gdyż nie pozostają w granicach sprawy.

W związku z powyższym, na zasadzie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku.

Rozstrzygnięcie o przyznaniu adwokatowi K. K. wynagrodzenia w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej uzasadniają przepisy art. 250 p.p.s.a w zw. z §18 ust. 1 pkt 1 lit. c) i §19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. z 2002r., Nr 163 poz. 1348).