Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2101/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Sportu
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.  151,  art.  11
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant ref. staż. - Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M. Związku Stowarzyszeń Kultury Fizycznej w K. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji do budżetu państwa oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Minister Sportu i Turystyki uchylił własny akt administracyjny z dnia [...] marca 2014 r. w całości i jednocześnie zobowiązał M. Związek Stowarzyszeń Kultury Fizycznej w K. do zwrotu, jako pobranej w nadmiernej wysokości, kwoty dofinansowania w zakresie umowy ze środków Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej dnia [...] lutego 2009 r., tj. kwoty w wysokości 1460,67 zł wraz z odsetkami naliczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia wydania decyzji do dnia zwrotu.

2. W skardze M. Związek Stowarzyszeń Kultury Fizycznej w K. zażądał "uchylenia zaskarżonej decyzji w kwocie 979,78 zł jako naruszającej prawo, a także zasądzenia zwrotu kosztów postepowania według norm przepisanych".

W uzasadnieniu wskazano, że żądanie zwrotu tej kwoty stanowiącej dotację, jest bezzasadne, albowiem K. M. i M. M. rzeczywiście uczestniczyli w obozie w W., a tym samym realnie skorzystali z dotacji Ministerstwa Sportu i Turystyki. Organ zaś-opierając się na wyrokach wydanych przez SR w Z. w sprawach [...] i [...] – błędnie uznał, że doszło do przywłaszczenia ich dofinansowania; myślnie uznano, że są to środki pobrane w nadmiernej wysokości i jako takie podlega zwrotowi.

3. W odpowiedzi na skargę - żądając jej oddalenia - podniesiono argumenty zbieżne z motywami decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie należy zwrócić uwagę, że w sentencji prawomocnego wyroku karnego z dnia [...] grudnia 2011 r. (sygn.. akt. [...]), Sąd rejonowy w Z. uznał oskarżonego A. K. za winnego tego, że od nieustalonego okresu czasu do dnia [...] grudnia 2009 r. w Z., działając w podobny sposób i w krótkich odstępach czasu przywłaszczył sobie powierzone mu przez M. Związek Stowarzyszeń Kultury Fizycznej w K. środki finansowe przeznaczone na dofinansowanie akcji szkoleniowej m. kadry makroregionu w narciarstwie a. w ten sposób, że nie przekazał K. M. oraz M. M. dofinansowania w kwocie 728 zł do akcji szkoleniowej w W. w terminie od [...] lipca do [...] sierpnia 2009 r. Należy przy tym zauważyć, że podczas postępowania Organ jednoznacznie ustalił, że kwota dofinansowania ze środków Ministerstwa Sportu i Turystyki dla K. M. i M. M. wynosiła po 453,60 zł.

Odnosząc się do zarzutów Skarżącego wskazać należy, że na podstawie art. 11 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Zasada wynikająca z tego przepisu pośrednio odnosi się również do organów administracyjnych, które dokonują ustaleń faktycznych ocenianych następnie w drodze kontroli sądowoadministracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2011 r., I GSK 213/10, LEX nr 1080743). Uzasadnieniem dla wprowadzenia ww. zasady jest dążenie do uniknięcia sytuacji, w których na podstawie tych samych stanów faktycznych zapadałyby różne orzeczenia w postępowaniu karnym i sądowoadministracyjnym. Rozwiązanie to eliminuje potrzebę prowadzenia podwójnego postępowania dowodowego dla ustalenia tych samych faktów w różnych postępowaniach sądowych i w postępowaniu administracyjnym (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, W-wa 2005, str. 121 i następne).

W niniejszej sprawie ustalenia zawarte w skazujących i prawomocnych wyrokach karnych są komplementarne z ustaleniami Organu zawartymi w zaskarżonej decyzji administracyjnej, dlatego uzasadnione jest przekonanie, że Skarżący nie może skutecznie podnosić, iż pobyt na obozie w W. w terminie [...].07-[...].08.2009 r. K. M. i M. M. rzeczywiście podlegał dofinansowaniu ze środków Ministerstwa Sportu i Turystyki na podstawie umowy nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. W związku z faktem, iż pobyt ww. osób został wskazany w rozliczeniu umowy jako dofinansowany ze środków Ministerstwa Sportu i Turystyki, zaskarżoną decyzję należy uznać za prawidłową.

Jednocześnie należy zauważyć, że podnoszony przez Skarżącego fakt zwrotu części dotacji nie ma istotnego znaczenia, dlatego że nie jest przez niego kwestionowana zasadność przypisaniu tej części dotacji do zwrotu w kwocie 489,89 zł, jako koszt pobytu A. K., której podpis został sfałszowany. W zaskarżonej decyzji przypisano do zwrotu kwotę 1469,67 zł, na którą składa się dofinansowanie na podstawie umowy nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. trzech osób z kadry wojewódzkiej młodzików, na rzecz których sfałszowane zostały podpisy lub przywłaszczone środki finansowe, i są to: A. K., K. M. oraz M. M. Kwoty pobrane w wyniku sfałszowania podpisów lub przywłaszczone to odpowiednio: A. K. 453,60 zł, K. M. 453,60 zł, M. M. 453,60 zł, w sumie 1360,80 zł. Jednocześnie przypisano do zwrotu proporcjonalną część kosztów pośrednich dofinansowanego zadania w wysokości 108,87 zł, która razem ze wskazaną powyżej kwotą 1360,80 zł, składa się na przypisaną do zwrotu zaskarżoną decyzją kwotę 1469,67 zł.

Mając na względzie treść art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.