Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 662/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2003 nr 270 poz 1 art.1, art.44 ust.3
law: Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w  ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr  1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr  2358/71 i (WE) nr 2529/2001
article: art.1 pkt 2, art.2 pkt 4 i 5, art.7 ust.2
journal: Dz.U. 2007 nr 35 poz 217
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej - Tytuł zmieniony przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lutego 2008 r. (Dz.U.08.44.262) na: "o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego"

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz (sprawozdawca), Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz,, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant Referent stażysta Bartłomiej Pastucha, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 września 2010 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie płatności do gruntów rolnych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...]; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; III. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz M. K. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Zaskarżoną decyzja z dnia 11 kwietnia 2008r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. K. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa /ARiMR/ z dnia 28 lutego 2008r., nr [...], w sprawie płatności do gruntów rolnych na 2007 rok, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Z uzasadnienia powyższej decyzji wynika, że w dniu 24 maja 2007r. M. K. złożyła wniosek o przyznanie płatności na 2007r. - jednolitej płatności obszarowej /JPO/ i uzupełniającej płatności obszarowej /UPO/, do gruntów rolnych stanowiących działkę rolną A, położoną na działkach ewidencyjnych o numerach 253/5, 253/6, 253/7, 253/11, 254/2, 254/3 i 254/5 w województwie [...], powiat [...], gmina [...], obręb [...], o łącznej powierzchni 4,96 ha.

Powołaną wyżej decyzją z dnia 28 lutego 2008r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR odmówił przyznania M. K. żądanych płatności oraz nałożył sankcje.

We wniesionym odwołaniu strona zakwestionowała nałożenie sankcji.

Rozpatrując sprawę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wskazał na wstępie, iż art.7 ust.1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego /Dz.U. Nr 35, poz.217 ze zm/ stanowi, że rolnikowi przysługuje płatność bezpośrednia na będące w jego posiadaniu grunty rolne, wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia płatnościami bezpośrednimi zgodnie z art.143b ust.4 zdanie drugie rozporządzenia nr 1782/2003, jeżeli: 1/ posiada działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr XX do rozporządzenia nr 1973/2004 oraz wyjaśnił, że w powołanym załączniku minimalna powierzchnia zakwalifikowanego obszaru na gospodarstwo w ramach planu jednolitych dopłat obszarowych dla Rzeczpospolitej Polskiej określona została na 1 ha.

Stwierdził, że w związku z powyższym płatności do gruntów rolnych przysługują podmiotowi, który, między innymi, posiada gospodarstwo rolne, a najistotniejszym składnikiem gospodarstwa rolnego w sensie przedmiotowym jest grunt rolny, którego posiadanie jest jedną z obligatoryjnych przesłanek uzyskania dopłat. Odwołując się do regulacji dotyczących posiadania zawartych w art.336 i art.337 K.c., skonstatował nadto, że wolą ustawodawcy jest finansowe wspieranie producentów rolnych, czyli osób, które faktycznie uprawiają grunty rolne.

Następnie organ odwoławczy zauważył, że w wyniku kontroli administracyjnej wniosku strony stwierdzono nieprawidłowości dotyczące wszystkich zadeklarowanych przez nią działek ewidencyjnych polegające na tym, iż wniosek na te działki złożył także inny producent rolny. Koniecznym zatem było ustalenie, kto w 2007 roku był posiadaczem tych działek. Na rozprawie administracyjnej w dniu 24.10.2007r. M. K. zeznała, iż przedmiotowe działki użytkowała od dnia 12 marca 2007r.

Biorąc powyższe pod uwagę uznano, że wnioskodawczyni nie pozostawała w posiadaniu zadeklarowanych do płatności gruntów przez okres co najmniej 10 miesięcy, gdy zgodnie z art.44 ust.3 rozporządzenia Rady /WE/ nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia /EWG/ nr 2019/93, /WE/ nr 1452/2001, /WE/ nr 1453/2001, /WE/ nr 1454/2001, /WE/ nr 1868/94, /WE/ nr 1251/1999, /WE/ nr 1254/1999, /WE/ nr 1673/2000, /EWG/ nr 2358/71 i /WE/ nr 2529/2001 "Rolnik zgłasza działki odpowiadające kwalifikującemu się hektarowi powiązanemu z uprawnieniami do płatności. Za wyjątkiem przypadku działania siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych, działki takie powinny pozostawać w dyspozycji rolnika przez okres co najmniej 10 miesięcy, począwszy od daty, która zostanie określona przez dane Państwo Członkowskie, przy czym data ta nie może być wcześniejsza niż 1 września roku kalendarzowego poprzedzającego rok złożenia wniosku dotyczącego uczestnictwa w systemie płatności jednolitych." Dlatego grunty zadeklarowane przez M. K. zostały w całości wykluczone, co spowodowało odmowę przyznania płatności i nałożenie sankcji – w zakresie JPO na podstawie art.138 ust.1 rozporządzenia Komisji /WE/ nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady /WE/ nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców /sankcja w kwocie zł 1495,64/, zaś w zakresie UPO na postawie art.51 ust.2 rozporządzenia Komisji /WE/ nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady /WE/ nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników /sankcja w kwocie zł 1462/75/.

Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że pojęcie "obszar zatwierdzony" reguluje art.2 pkt 22 rozporządzenia Komisji /WE/ nr 796/2004 i jest to obszar spełniający wszystkie warunki określone w zasadach przyznawania pomocy, w przypadku systemu płatności jednolitych obszar zadeklarowany uważa się za zatwierdzony jedynie gdy towarzyszy mu odpowiednia liczba uprawnień do płatności. Natomiast zgodnie z art.7 ust.4 ustawy o płatnościach ... wysokość płatności w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn deklarowanej przez rolnika powierzchni kwalifikującej się do objęcia płatnościami, po uwzględnieniu zmniejszeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości i stawek płatności na 1 ha tej powierzchni.

Na zakończenie organ II instancji stwierdził, że jego ocena jest co do istoty sprawy taka sama, jak rozstrzygnięcie organu I instancji.

Na powyższą decyzję M. K. wniosła skargę, w której wniosła o uchylenie decyzji w części dotyczącej sankcji. Podniosła, że posiadała i użytkowała sporne działki gruntu w 2007 roku, na co nie ma wpływu fakt złożenia wniosku o przyznanie płatności także przez poprzednich właścicieli tych gruntów, wyraziła wątpliwość, czy również w odniesieniu do innych wnioskodawców sprawdzany jest czas posiadania przez nich gruntów deklarowanych do dopłat, przy czym zwróciła uwagę, że w formularzu wniosku nie przywidziano miejsca na deklarację co do okresu posiadania gruntu. Ponadto wyjaśniła, że złożyła wniosek o dopłaty, gdyż o takim prawie została poinformowana przez pracownicę ARiMR przy okazji odbierania zaświadczenia o nadaniu numeru dla /nowo nabytego/ gospodarstwa rolnego, a w związku z przywołaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji treścią art.44 ust.3 rozporządzenia Rady /WE/ nr 1782/2003 stwierdziła, że za nadzwyczajną okoliczność powinna być uznana nieznajomość przez instytucję publiczną wszystkich zasad ją obowiązujących, zaś za siłę wyższą to, że za ignorancję lub niedbalstwo takiej instytucji ma odpowiadać obywatel.

Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o oddalenie skargi. W odpowiedzi na skargę powtórzył argumentację wywiedzioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2009r., sygn.akt I SA/Lu 405/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia 28 lutego 2008r. W uzasadnieniu wskazał, iż chociaż stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art.28 k.p.a. była w sprawie niniejszej M. K., to organ I instancji wydał decyzję skierowaną do G. K., tj. osoby niebędącej stroną postępowania, co powoduje, że decyzja ta dotknięta jest wadą nieważności określoną w art.156 § 1 pkt 4 k.p.a. Natomiast utrzymanie takiej decyzji w mocy przez organ II instancji narusza art.138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Powyższy wyrok został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 lipca 2010r., sygn.akt II GSK 675/09, a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł przy tym, iż w oparciu o rozwiązania procesowe zawarte w art.113 § 1 oraz w art.156 § 1 pkt 4 k.p.a. należy wyróżnić dwie sytuacje: po pierwsze, gdy postępowanie administracyjne prowadzone było wobec jednostki mającej w danej sprawie interes /obowiązek/ prawny i jedynie w wyniku oczywistej omyłki nastąpiło błędne lub niedokładne /nieprecyzyjne/ oznaczenie strony w decyzji; po drugie, gdy postępowanie administracyjne prowadzone było wobec jednostki niemającej w danej sprawie interesu /obowiązku/ prawnego. W pierwszym przypadku mamy do czynienia z wadliwością nieistotną decyzji, usuwaną w trybie rektyfikacji decyzji, w drugim zaś przypadku – z wadliwością istotną decyzji, będącą podstawą stwierdzenia jej nieważności. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie wydane decyzje prawidłowo skierowano do strony, a nie do jej pełnomocnika. Taki wniosek wynika przede wszystkim z treści rozstrzygnięcia organu II instancji, którym to M. K. odmówiono przyznania płatności i na tę osobę nałożono sankcje. W ten sposób skonkretyzowano stosunek administracyjnoprawny łączący tę osobę, a nie jej pełnomocnika, z organem administracji publicznej. Z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy wynika, że całe postępowanie było prowadzone wobec strony w rozumieniu art.28 k.p.a., a jedynie w nagłówku decyzji organu I instancji wskazano jej pełnomocnika. Nie można przy tym przyjąć, że wskazanie w nagłówku decyzji organu I instancji nazwiska i danych adresowych pełnomocnika skarżącej miałoby decydować o przyznaniu pełnomocnikowi przymiotu strony w tym postępowaniu, skoro w treści rozstrzygnięcia /osnowie decyzji/ wskazano prawidłowo podmiot, który był wnioskodawcą w tej sprawie, to jest producenta rolnego. Z punktu widzenia prawidłowości decyzji jest bowiem obojętne, w którym miejscu decyzji strona zostanie wskazana, istotne jest natomiast, by była w sposób dokładny /jednoznaczny/ określona. Wbrew zatem ocenie sądu I instancji, w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła przesłanka, o której stanowi art.156 § 1 pkt 4 k.p.a., stanowiąca podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, a tym samym, z opisanych powodów, zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art.28 i art.156 § 1 pkt 4 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za usprawiedliwione.

Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem /art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm. i art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."/, będąc przy tym związanym wykładnią prawa przedstawioną w powołanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2010r., sygn.akt II GSK 675/09 /art.190 p.p.s.a./, a jednocześnie nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną /art.134 p.p.s.a./, stwierdzić należy, że skarga podlega uwzględnieniu.

Jak wskazano wyżej, przedmiotem zaskarżonego w sprawie niniejszej rozstrzygnięcia jest prawo skarżącej M. K. do płatności do gruntów rolnych na 2007 rok, przy czym we wniosku wszczynającym postępowanie, wniesionym dnia 24 maja 2007r., strona ubiegała się o przyznanie jej jednolitej płatności obszarowej /JPO/ i uzupełniającej płatności obszarowej /UPO/ na ten rok, zaś organy obu instancji uznały, że na przeszkodzie uwzględnieniu wniosku stoi art.44 ust.3 rozporządzenia Rady /WE/ nr 1728/2003 z tego powodu, iż – co jest niesporne - strona nie posiadała gruntów rolnych zadeklarowanych we wniosku przez okres co najmniej 10 miesięcy.

Powołany art.44 ust.3 rozporządzenia Rady /WE/ nr 1728/2003 z dnia 29 września 2003r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia /EWG/ nr 2019/93, /WE/ nr 1452/2001, /WE/ nr 1453/2001, /WE/ nr 1454/2001, /WE/ nr 1868/94, /WE/ nr 1251/1999, /WE/ nr 1254/1999, /WE/ nr 1673/2000, /EWG/ nr 2358/71 i /WE/ nr 2529/2001 /Dz.Urz. UE L nr 270 z 2003r. str.1 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym w 2007 roku /w tym w dniu złożenia przez skarżącą wniosku o przyznanie płatności/, zwanego dalej rozporządzeniem nr 1782/2003, którego treść organy obu instancji uznały za przesądzającą o wyniku sprawy, stanowił, iż: "Rolnik zgłasza działki odpowiadające kwalifikującemu się hektarowi powiązanemu z uprawnieniem do płatności. Za wyjątkiem przypadku działania siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych, działki takie powinny pozostawać w dyspozycji rolnika przez okres co najmniej 10 miesięcy, począwszy od daty, która zostanie określona przez dane Państwo Członkowskie, przy czym data ta nie może być wcześniejsza niż dzień 1 września roku kalendarzowego poprzedzającego rok złożenia wniosku dotyczącego uczestnictwa w systemie płatności jednolitych." Przepis ten zawarty był w Tytule III "System płatności jednolitych" rozporządzenia nr 1782/2003.

W tym miejscu zauważyć należy, iż zgodnie z art.1 rozporządzenia nr 1728/2003 określało ono, w szczególności:

– wspólne zasady dotyczące płatności bezpośrednich w ramach systemów wsparcia dochodowego wspólnej polityki rolnej, które są finansowane ze środków Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej /EFOGR/, wymienione w załączniku I, za wyjątkiem tych przewidzianych na mocy rozporządzenia /WE/ nr 1257/1999;

– wsparcie dochodowe dla rolników /zwane następnie ‘systemem płatności jednolitych’/;

– przejściowe, uproszczone wsparcie dla dochodów rolników w nowych Państwach Członkowskich /dalej zwane 'systemem jednolitej płatności obszarowej'/.

Tak więc rozporządzenie to regulowało różne systemy wsparcia, co znajdowało wyraz także w treści załącznika I "Wykaz systemów wsparcia, spełniających kryteria określone w art.1" do tego rozporządzenia, gdzie w szczególności wyjaśniono, iż płatność jednolita obszarowa, opisana w Tytule IVa art.143b rozporządzenia, jest płatnością rozdzieloną zastępującą wszystkie płatności bezpośrednie wymienione w tym załączniku /poz.2 załącznika I/, oraz w systematyce tego aktu prawnego.

Wielość systemów pomocowych znajdowała swoje odzwierciedlenie także w przepisach rozporządzeń Komisji /WE/ nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady /WE/ nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców /Dz.Urz. UE L nr 345 z 2004r., str.1 ze zm.; por.: art.1/ oraz nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady /WE/ nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników /Dz.Urz. UE L nr 141 z 2004r., str.18 ze zm.; por.: art.49/.

Nadto zauważyć należy, że stosownie do przepisów ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej /Dz.U. Nr 35, poz.217 ze zm.; od dnia 15 marca 2008r. tytuł ustawy brzmi: o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, por.: art.1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lutego 2008r. o zmianie ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej oraz ustawy o opłacie skarbowej - Dz.U. Nr 44, poz.262/ w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie niniejszej /por.: art.4 powołanej ustawy z dnia z dnia 29 lutego 2008r. o zmianie ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej oraz ustawy o opłacie skarbowej/, zwanej dalej "ustawą o płatnościach ...", określała ona, w szczególności, zasady i tryb:

• przyznawania rolnikom płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej oraz płatności cukrowej,

• wypłaty rolnikom płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej

- w zakresie nieokreślonym w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art.1 pkt 1, tj. w rozporządzeniu nr 1782/2003 oraz rozporządzeniach Komisji /WE/ nr 796/2004 i nr 1973/2004, lub przewidzianym w tych przepisach do określenia przez państwo członkowskie Unii Europejskiej /art.1 pkt 2/,

zaś użyte w niej określenia oznaczały:

• płatność bezpośrednia - jednolitą płatność obszarową, o której mowa w art.143b ust.1 rozporządzenia nr 1782/2003, oraz płatność do upraw roślin energetycznych, o której mowa w art. 88 tego rozporządzenia /art.2 pkt 4/;

• płatność uzupełniająca - uzupełniającą krajową płatność bezpośrednią, o której mowa w art. 143c rozporządzenia nr 1782/2003 /art.2 pkt 5/.

Art.7 ust.1 ustawy o płatnościach ... stanowił przy tym, iż rolnikowi przysługuje płatność bezpośrednia na będące w jego posiadaniu grunty rolne, wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia płatnościami bezpośrednimi zgodnie z art.143b ust.4 zdanie drugie rozporządzenia nr 1782/2003, jeżeli:

1/ posiada działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku XX do rozporządzenia nr 1973/2004;

2/ utrzymuje wszystkie grunty rolne zgodnie z normami;

3/ został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Natomiast zgodnie z art.7 ust.2 ustawy o płatnościach ... rolnikowi, który w danym roku spełniał warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, o której mowa w art.143b ust.1 rozporządzenia nr 1782/2003, przysługiwały płatności uzupełniające do powierzchni upraw:

1/ chmielu;

2/ roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych;

3/ innych roślin.

Art.143b i art.143c rozporządzenia nr 1782/2003, do których odwoływały się przywołane wyżej przepisy ustawy o płatnościach ..., zawarte były w Tytule IVa "Wprowadzenie systemów wsparcia w nowych Państwach Członkowskich", przy czym art.143b stanowił w ust.1, iż nowe państwa członkowskie mogą najpóźniej w dniu przystąpienia zadecydować o zastąpieniu płatności bezpośrednich w okresie stosowania, o którym mowa w ust.9, jednolitą płatnością obszarową obliczaną zgodnie z przepisami ust.2, z wyjątkiem pomocy z tytułu uprawy roślin energetycznych określonej w tytule IV rozdział 5.

W świetle powyższego stwierdzić zatem należy, że w 2007 roku obowiązywał w Rzeczpospolitej Polskiej system jednolitej płatności obszarowej – art.143b rozporządzenia nr 1782/2003 /i uzupełniających płatności obszarowych – art.143c rozporządzenia nr 1782/2003/.

Jak to już wyjaśniono wyżej, system jednolitej płatności obszarowej był systemem odrębnym od systemu płatności jednolitych.

Jak wskazano wyżej, art.44 ust.3 rozporządzenia nr 1782/2003, z brzmienia którego organy obu instancji wyprowadziły wnioski decydujące o rozstrzygnięciu sprawy niniejszej, umiejscowiony był w Tytule III tego rozporządzenia "System płatności jednolitych", a ponadto w swej treści jednoznacznie odwoływał się do tego systemu płatności /"działki takie powinny pozostawać w dyspozycji rolnika przez okres co najmniej 10 miesięcy, począwszy od daty, która zostanie określona przez dane Państwo Członkowskie, przy czym data ta nie może być wcześniejsza niż dzień 1 września roku kalendarzowego poprzedzającego rok złożenia wniosku dotyczącego uczestnictwa w systemie płatności jednolitych"/. Jednocześnie z przepisów tego rozporządzenia regulujących system jednolitej płatności obszarowej /art.143b/, ani też z przepisów rozporządzeń Komisji /WE/ nr 1973/2004 i nr 796/2004, ani wreszcie z przepisów ustawy o płatnościach ... nie wynika, aby przepis, o którym mowa, miał zastosowanie w ramach regulacji systemu jednolitej płatności obszarowej.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że organy obu instancji oceniły uprawnienia strony do żądanych przez nią płatności do gruntów rolnych na 2007 rok w oparciu o przesłanki wynikające z regulacji prawnej, która w sprawie nie mogła mieć zastosowania, co uzasadnia ocenę, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając sprawę ponownie organy winny dokonać oceny uprawnień strony do wnioskowanych w sprawie płatności stosownie do mających w sprawie zastosowanie przepisów ustawy o płatnościach ..., w szczególności jej art.7, z uwzględnieniem przepisów rozporządzeń wymienionych w art.1 pkt 1 tej ustawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.a/ w związku z art.135 p.p.s.a. należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, zaś stosownie do art.152 p.p.s.a. orzec, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto zgodnie z art.200 i art.205 § 1 p.p.s.a.