Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 43/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Ruch drogowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 130a ust. 1 - 3, ust. 5 a- c, ust. 10, art. 130a ust. 4
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 102 § 2
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: § 6 ust. 1, § 7 ust. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 50 poz 449
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postepownaiu egzekucyjnym  w administracji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia NSA Maria Wieczorek (sprawozdawca), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Wiesława Dudek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 marca 2009 r. sprawy ze skargi M. Ł. i M. Ł. prowadzących działalność gospodarczą na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie zwrot wydatków oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Trzeciego Skarbowego z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w części odmawiającej przyznania zwrotu wydatków koniecznych oraz wynagrodzenia za dozór za okres od 28 września 2007 r. do 23 stycznia 2008 r.; II. oddala skargę w pozostałej części; III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżących M.Ł. i M. Ł. kwotę 100 (sto) złotych tytułem kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...]października 2008 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w L. - po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w sprawie przyznania zwrotu wydatków oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...]. nr rej. [...] za okres od dnia 23 czerwca 2007 r. do dnia 27 września 2007 r. w kwocie 970 zł brutto oraz odmowy zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór tego pojazdu za okres od dnia 11 stycznia 2007 r. do dnia 22 czerwca 2008 r. i od dnia 28 września 2007 r. do dnia 23 stycznia 2008 r. – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, że na polecenie Policji w dniu 11 lipca 2006 r. wskazany pojazd został usunięty z drogi i umieszczony na parkingu strzeżonym A. w L.

Pismem z dnia 23 czerwca 2007 r. Spółka powiadomiła Komendę Miejską Policji w L., iż w stosunku do tego pojazdu upłynął 6 miesięczny termin do jego odbioru przez właściciela.

Komenda Miejska Policji w L. przy piśmie z dnia 18 lipca 2007 r. przesłała do Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w L. dokumenty dotyczące pojazdu. Po otrzymaniu dokumentów Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w L. w dniu 30 sierpnia 2007 r. orzekł o przejściu na rzecz Skarbu Państwa tego pojazdu.

W dniu 18 września 2007 r. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w L. zwrócił się do firmy K. s.c. w L. o odebranie ww. pojazdu z parkingu firmy A. s.c i przetransportowanie na parking Urzędu.

Próba odebrania przedmiotowego samochodu w dniu 24 września i 27 września 2007 r. nie doszła do skutku, wobec odmowy wydania pojazdu.

Wnioskiem z dnia 29 lipca 2008 r. A. s.c. wystąpiła o przyznanie zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór przedmiotowego pojazdu w okresie od 11 stycznia 2007 r. do 23 stycznia 2008 r. w kwocie 5.533,92 zł.

Po rozpatrzeniu wniosku Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w L. wydał zaskarżone postanowienie, na które Spółka złożyła zażalenie, wnosząc o zwrot akt sprawy organowi I instancji celem ich uporządkowania i ponownego, właściwego zapoznania z nimi strony. Ponadto Spółka wniosła skargę na działanie pracowników organu I instancji, którą organ odwoławczy, w oparciu o art. 234 pkt 1 kpa rozpatrzył wraz z zażaleniem.

Dyrektor Izby Skarbowej w L. nie podzielił zarzutów zawartych w zażaleniu i podniósł, że pojazd został usunięty z drogi w trybie art. 130a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Stosownie do art. 130a ust. 10 ww. ustawy, pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. W myśl § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 134, poz. 1133 z późn. zm.), w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy, jednostka prowadząca parking strzeżony powiadamia o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu, właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu.

Przepis § 8 ust. 1 cyt. rozporządzenia stanowi, że o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa orzeka naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego. W obecnie obowiązującym rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 191, poz. 1177), przepisy pozostały w takim samym brzmieniu.

Zgodnie z art. 102 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dozorca jest obowiązany przechowywać zajętą ruchomość z taką starannością, aby nie straciła ona na wartości oraz wydać ją na wezwanie organu egzekucyjnego lub poborcy skarbowego. Stosownie zaś do art. 102 § 2 w/w ustawy, organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór.

Z akt sprawy bezspornie wynika, że 6 - miesięczny termin od daty odholowania samochodu na parking Spółki A. upłynął z dniem 11 stycznia 2007 r., a na parkingu Spółki pozostawał on do dnia 23 stycznia 2008 r. Ustalono również, że w dniu 18 września 2007 r. organ likwidacyjny wezwał Spółkę K. s.c. do przemieszczenia pojazdu na parking Urzędu, a wezwanie to zostało przesłane do wiadomości A. w dniu 27 września 2007 r. L.. Spółka odmówiła wydania pojazdu, a zatem odmowa ta uzasadnia odmowę zwrotu je wydatków oraz wynagrodzenia za dozór od 28 września 2007 r.

Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określa kryteriów ustalenia wysokości wynagrodzenia za dozór co powoduje, że należy w tym zakresie posiłkować się art. 836 k.c., zgodnie z którym, jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach. Oznacza to, że przy określeniu takiego wynagrodzenia należy uwzględnić zakres obowiązków dozorcy i okoliczności towarzyszące przechowywaniu, jak miejsce przechowania, warunki sprawowania pieczy nad zajętą ruchomością oraz ilość przechowywanych ruchomości.

Organ likwidacyjny celem ustalenia wysokości stosowanych stawek za parkowanie pojazdów wystąpił do właścicieli parkingów - przechowujących na terenie miasta Lublina pojazdy zabezpieczone w trybie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym - o udzielenie wyjaśnień na temat wydatków oraz wynagrodzenia za dozór sprawowany nad przechowywanymi samochodami. Uzyskano odpowiedź, iż stawka za dobę parkowania przedmiotowych samochodów w większości przypadków wynosi 10 zł brutto. Stawka 10 zł brutto jest również respektowana przez organy administracji publicznej, o czym świadczy uchwała Rady Miejskiej w L. z dnia 24 kwietnia 2003 r. nr 146/VI/2003.

Ponadto Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w L. jako materiał porównawczy wykorzystał opinię biegłego z dnia 31 maja 2007 r. Opinia ta została sporządzona przy rozpatrywaniu innej sprawy dotyczącej przyznania zwrotu wydatków oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu, w związku z tym może służyć w niniejszej sprawie jako materiał porównawczy.

Postanowieniem z dnia 5 września 2008 r. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w L. wezwał Spółkę do zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z aktami sprawy strona zapoznała się w dniu 19 września 2008 r. Z protokołu sporządzonego na tę okoliczność wynika, iż nie wniesiono żadnych uwag.

W tych okolicznościach organ I instancji uwzględniając zebrany materiał dowodowy, prawidłowo orzekł o przyznaniu zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór sprawowany nad przedmiotowym samochodem przy zastosowaniu dobowej stawki w wysokości 10 zł brutto.

Organ odwoławczy stwierdził też, że akta organu I instancji są uporządkowane, wpięte w jeden skoroszyt, w sposób umożliwiający swobodne ich przeglądanie.

Przed wydaniem postanowienia - stosownie do art. 10 K.p.a. umożliwiono Spółce wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Spółka skorzystała ze swojego prawa w dniu 19 września 2008 r. Na okoliczność zapoznania się z aktami sprawy spisany został stosowny protokół.

Organ uznał także za niezasadny zarzut odmowy wydania kopii dokumentów z akt, bowiem z wyjaśnień organu I instancji wynika, że skarżący nie złożył wniosku o wydanie odpisu z akt sprawy i nie uiścił należnej opłaty.

Skargę sądową na powyższe postanowienie wnieśli M. Ł. i M. Ł. prowadzący działalność gospodarczą w ramach Spółki cywilnej A. S.C., zarzucając m. in. przepisów postępowania, tj. art. art. 7, 8, 9 i 11 k.p.a w zw. z art. 77 § 1 k.p.a - polegające na dowolnej i wybiórczej ocenie zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego. Ponadto zarzucono błąd w ustaleniu daty oddania pojazdu pod dozór i w związku z tym daty upływu 6 – miesięcznego terminu, który powinien był zostać zasygnalizowany przez przechowawcę, gdyż upłynął on zdaniem skarżących z dniem 24 czerwca 2007 r., a nie 11 stycznia 2007 r.

Wskazując na powyższe skarżący wnoszą o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Dyrektorowi Izby Skarbowej w L.. Nie określają jednak wpływu wskazanych uchybień na treść orzeczenia.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnoszą, że w treści decyzji wskazano, iż do usunięcia pojazdu doszło w dniu 11 lipca 2007 r., a spółka powiadomiła Komendę Miejską Policji o upływie półrocznego terminu przechowywania pojazdu w dniu 23 czerwca 2006 r., co świadczy o wadliwym ustaleniu stanu faktycznego przez organy. Zarzut ten uznają za tak oczywisty, że w ich ocenie zbędne są dalsze uzasadnienia skargi.

Ponadto skarżący wskazują na kwestię naruszenia prawa poprzez odmowę wydania odpisów z akt sprawy oraz brak należytej kontroli nad rozpatrzeniem zażalenia przez organ odwoławczy.

Sąd zważył, co następuje:

Przystępując do oceny legalności zaskarżonego postanowienia, należy dokonać analizy ówcześnie obowiązujących przepisów.

Stosownie do art. 130a ust. 1 i 2 oraz 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) – zwanej dalej p.r.d. , pojazd jest usuwany bądź przemieszczany z drogi na koszt właściciela, w enumeratywnie wymienionych przypadkach. Do podjęcia takich czynności uprawnione są podmioty określone w art. 130 a ust. 4 p.r.d.

Usunięcia pojazdu z drogi dokonuje jednostka wyznaczona przez starostę (art. 130a ust. 5a p.r.d.). Pojazd usunięty z drogi umieszcza się na parkingu strzeżonym wyznaczonym przez starostę (art. 130a ust. 5 c p.r.d.).

Pojazd usunięty z drogi i nieodebrany przez osobę uprawnioną w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd taki przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy (art. 130a ust. 10 p.r.d.), zaś o przejęciu orzeka naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego, na podstawie § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 134, poz.1133 ze zm.) – zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 2 sierpnia 2002 r. Decyzja tego rodzaju ma charakter deklaratoryjny.

Wprawdzie Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt P 4/06 (Dz.U. Nr 100, poz. 649) stwierdził, że art. 130a ust. 10 i art. 130a ust. 11 pkt 3 p.r.d. oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 2 sierpnia 2002 r. – są niezgodne z odpowiednimi wzorcami konstytucyjnymi, to powyższy wyrok nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie.

Utrwalone orzecznictwo, które podziela skład orzekający przyjmuje, że Skarb Państwa od momentu, kiedy stał się właścicielem (upływ 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu), zobowiązany jest do uiszczenia stosownych opłat na rzecz jednostki prowadzącej parking (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2006 r.,: sygn. I OSK 1184/2005 i sygn. I OSK 1185/2005 – Lex Polonica nr 416647 i nr 1835124).

Istnieje zgodność w orzecznictwie co do tego, że stosunek prawny, którego przedmiotem jest przechowywanie usuniętych pojazdów, nie ma charakteru cywilno-prawnego. Jest to typowy stosunek administracyjny powstały na skutek władczych działań organów administracyjnych. Na skutek nieodebrania pojazdu przez osobę uprawnioną następuje przejście jego własności na rzecz Skarbu Państwa, w konsekwencji czego pomiędzy nowym właścicielem pojazdu (Skarb Państwa) a jednostką prowadzącą parking, nie dochodzi do zawarcia umowy przechowania pojazdu. Z tych względów, wykluczona jest droga sądowa. Jednostka, u której umieszczono pojazd usunięty z drogi może natomiast wystąpić do naczelnika urzędu skarbowego z żądaniem przyznania zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór, na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm. ) – zwanej dalej u.p.e.a. (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 2007 r. , sygn. III CZP 47/07 – OSNC 2008/7-8/80; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 2008 r., sygn. II CSK 284/08 – niepubl.; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 września 2006 r., sygn. I OSK 1184/05 i I OSK 1185/05; z dnia 15 maja 2007 r., sygn. I OSK 1768/06; z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. I OSK 924/07).

Brak jest podstaw normatywnych, aby uznać, że organ egzekucyjny zobowiązany jest do uregulowania należności określonych w art. 102 § 2 u.p.e.a., również za okres od dnia umieszczenia pojazdu usuniętego z drogi na parkingu strzeżonym, do dnia przejścia własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Do zapłaty należności za ten okres zobowiązany jest właściciel pojazdu na podstawie art. 130a ust. 5c p.r.d., przy czym wysokość opłat ustala rada powiatu (art. 130a ust. 6 p.r.d.). § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 50, poz. 449) nakazuje stosować w zakresie przechowania – przepisy art. 100-103 u.p.e.a., przy czym jak określił prawodawca, ma to być stosowanie odpowiednie. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości stanowisko, że z przepisów art. 100 -103 u.p.e.a nie wynika by dozór ustanawiany był w oparciu o wydane w tym przedmiocie postanowienie, zaś doręczenie protokołu zajęcia, o którym mowa w art. 100 § 4 u.p.e.a nie jest konieczne, gdyż inny jest w tym zakresie tryb wejścia w posiadanie rzeczy (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 17 listopada 2004 r., sygn. I SA/Bd 479/04 – niepubl.).

Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie jest inny, niż określony w art. 100 § 2 i § 4 u.p.e.a (chodzi o oddanie pod dozór i doręczenie dozorcy odpisu protokołu zajęcia). Dozorowany w niniejszej sprawie pojazd nie był bowiem przedmiotem zajęcia przez poborcę skarbowego w celu przeprowadzania egzekucji z ruchomości (art. 100§ 1 u.p.e.a.).

Organy orzekające w sprawie przyjęły wysokość należności przysługującej skarżącym w kwocie 10 zł brutto za dobę sprawowania dozoru nad przedmiotowym pojazdem, zaś skarżący samej wysokości tej kwoty nie kwestionują.

Nieuprawniony jest zarzut, że organ egzekucyjny nie przyznał należności za okres 6 miesięcy od daty usunięcia przedmiotowego pojazdu z drogi, bowiem skarżący nie dopełnili swojego obowiązku informacyjnego, uniemożliwiając podjęcie stosownych działań.

Skarżący domagali się przyznania wynagrodzenia za dozór sprawowany w okresie od dnia 11 stycznia 2007 r. (data przejścia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa) do dnia 23 stycznia 2008 r. – data odbioru pojazdu z parkingu. Istotnie datą przejścia pojazdy na rzecz Skarbu Państwa jest dzień 11 stycznia 2007 r., co wynika z treści decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w L. z dnia 30 sierpnia 2007 r. N-1/MRK37/2007 (k. 6 akt administracyjnych). Bezsporne jest jednak, że skarżący powiadomili Komendanta Miejskiego Policji w L. dopiero w dniu 23 czerwca 2007 r. o upływie terminu do odebrania pojazdu z parkingu przez właściciela, do czego byli zobowiązaniu na podstawie § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów, zgodnie z którym w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy, jednostka prowadząca parking strzeżony powiadamia o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu, właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. (pismo k. 1 akt administracyjnych).

Trafnie zatem organy uznały, że dopiero wywiązanie się przez dozorcę ze swoich obowiązków uzasadnia domaganie się od tej daty wynagrodzenia związanego z przechowywaniem pojazdu stanowiącego własność Skarbu Państwa. Skarżący powinni powiadomić właściwy organ o upływie terminu określonego w art. 130a ust. 10 ustawy już wcześniej, bowiem biegł on od dnia 11 lipca 2006 r.(data usunięcia pojazdu wynikająca z decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w L. z dnia 30 sierpnia 2007 r. i upłynął w dniu 11 stycznia 2007 r.

Nie ma podstaw do ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów zwłoki w postępowaniu wywołanym przez dozorcę, który opóźnia się z wykonaniem swoich obowiązków.

Dodać należy, że strona w skardze błędnie i gołosłownie wskazuje datę usunięcia pojazdu jako 21 grudnia 2006 r., bowiem odmienna data – tj. 11 lipca 2006 r. wynika zarówno z treści decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w L. z dnia 30 sierpnia 2007 r. jak i dokonanego przez Policję powiadomienia Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w L. pismem z dnia 18 lipca 2007 r. oraz powiadomienia właściciela pojazdu z dnia 10 lipca 2007 r. (k. 3). Nawet jednak uwzględnienie tej późniejszej daty nie spowodowałoby zwiększenia wynagrodzenia strony, bowiem liczone ono byłoby w tej samej kwocie i również od daty 23 czerwca 2007 r. – a więc od upływu półrocznego okresu przechowywania pojazdu na parkingu. Przyjęcie tej daty usunięcia pojazdu (21 grudnia 2006 r.) nie spowodowałoby przecież możliwości uznania, iż przejście własność pojazdu na rzecz Skarbu Państwa nastąpiło już z dniem 11 stycznia 2007 r., gdyż nie upłynąłby 6 – miesięczny okres przechowywania pojazdu, warunkujący przejście własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa i ponoszenie kosztów przechowywania (art. 130a ust. 10 ustawy). Zarzuty skarżących są więc niezrozumiałe.

Skarga jest zaś trafna w zakresie, w jakim zarzuca niewyjaśnienie okoliczności związanych z niewydaniem pojazdu przez przechowawcę pojazdu co zdaniem organów uzasadnia pozbawienie go wynagrodzenia za okres od daty odmowy.

Wydanie rzeczy w rozumieniu art. 102 § 1 u.p.e.a., jest tożsame z pozostawieniem tej rzeczy do dyspozycji organu egzekucyjnego, w celu jej odebrania z miejsca dotychczasowego przechowywania. Wydanie rzeczy należy do obowiązków dozorcy. Aby wydanie rzeczy było skuteczne, musi nastąpić jej odebranie. Ta ostatnia czynność jest powinnością organu egzekucyjnego. Jeżeli organ egzekucyjny zażąda wydania dozorowanej rzeczy na piśmie, nie oznaczając terminu, w jakim dokona jej odebrania, bądź też w momencie żądania wydania nie przystępuje do odebrania rzeczy, w dalszym ciągu spoczywa na nim obowiązek zapłaty należności, o których mowa w art. 102 § 2 u.p.e.a., do czasu odebrania rzeczy. W przedmiotowej sprawie sporne jest, w jakiej dacie organ egzekucyjny (Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w L.) chciał odebrać dozorowany pojazd oraz czy istotnie skarżący odmawiali jego wydania aż do dnia 23 stycznia 2008 r.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia (str. 7) przyjęto, że w dniu 27 września 2007 r. skarżący zostali wezwani do wydania samochodu firmie K. s.c., celem przetransportowania go na parking strzeżony Trzeciego Urzędu Skarbowego w L..

W aktach sprawy brak jest dowodu takiego wezwania. Jeżeli więc nawet skarżący odmówił wydania pojazdu na wezwanie spółki K., to trudno uznać, że jest to odmowa wydania pojazdu na rzecz organu egzekucyjnego, bowiem brak jest dowodu, że organ wcześniej doręczył skarżącemu takie polecenie wydania. Dlatego bez znaczenia są wyjaśnienia, jakich udzieliła firma K. s.c. w dniu 23 stycznia 2008 r. (k. 11). Podpisujący pismo (podpis nieczytelny na pieczęci firmowej) stwierdził, że we wskazanych datach skarżący odmówili wydania samochodu oraz, że wydanie nastąpiło w dniu 23 stycznia 2008 r. Nie wiadomo jednak, na jakiej podstawie firma ta oczekiwała, że pojazd zostanie jej wydany.

Stosownie do art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Pismo z dnia 23 stycznia 2008 r., na które powołują się organy, nie stanowi dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Pismo to mogłoby co najwyżej zostać potraktowane jako dokument prywatny (art. 245 k.p.c.), gdyby było wiadome kto je podpisał. Dokument prywatny stanowi on wyłącznie dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. W żadnej mierze dokument prywatny nie korzysta z takiej mocy dowodowej, jak dokument urzędowy (art. 76 § 1 i § 2 k.p.a.).

Trafnie zatem skarżący zarzucają, że w przedmiotowej sprawie organy nie przeprowadziły żadnego, prawnie skutecznego dowodu, że skarżący odmówili wydania pojazdu. W tych okolicznościach uznać trzeba, że postanowienia wydane w obu instancjach zapadły z naruszeniem art. art. 7, 77, 77 § 1 i 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skutkuje to ich uchyleniem we wskazanej części. Ponieważ sprawa w omawianym zakresie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, uzasadnione jest uchylenie również orzeczenia organu I instancji. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego i wydaniu postanowienia, strona będzie miała możliwość domagania się weryfikacji postanowienia przez organ II instancji (zachowany zostanie tok instancji).

Nie ma podstaw do uchylenia postanowienia w pozostałej części na podstawie podnoszonych zarzutów, bowiem strony nie wykazały wpływu wskazywanych przez siebie uchybień w zakresie trudności w uzyskaniu odpisów z akt sprawy na końcową treść orzeczenia. Zarzuty skargi w tej kwestii nie zostały sprecyzowane.

Ponownie rozpatrując sprawę ograny dostosują się do powyższych wskazań. Przede wszystkim organ I instancji przeprowadzi z urzędu dowody, jakie uzna za stosowne oraz ewentualnie zawnioskowane przez stronę na okoliczność, czy w dniu 27 września 2007 r., bądź po tej dacie, a przed datą 23 stycznia 2008 r., Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w L., albo działająca na jego zlecenie firma K. s.c. podjęły faktyczne działania związane z wyznaczeniem terminu odbioru przedmiotowego pojazdu i odebraniem go oraz czy rzeczywiście skarżący odmawiali jego wydania, aż do dnia 23 stycznia 2008 r., i z jakich przyczyn. Poczynienie tych ustaleń umożliwi wydanie prawidłowego postanowienia rozstrzygającego o słuszności żądania dotyczącego zwrotu koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór w okresie od 13 lipca 2007 r. do dnia 23 stycznia 2008 r.

Z tych względów należało orzec jak w pkt I sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a..

Ponieważ skarżący wnosili o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, sąd zaś uznał, że rozstrzygnięcia w obu instancjach dotyczące przyznania należności za okres od dnia 23 czerwca 2007 r. do dnia 27 września 2007 r. oraz odmawiające przyznania należności od dnia 11 stycznia 2007 r. do dnia 22 czerwca 2007 r., nie naruszają prawa, przeto rozstrzygnięcie zawarte w pkt II uzasadnia art. 151 p.p.s.a.

Orzeczenie o kosztach postępowania (pkt III sentencji) uzasadnia art. 200 p.p.s.a.