Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1219/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 60, art. 161 par. 1  pkt  1 i par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 30 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] czerwca 2007 r. skarżący W. F., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę na decyzję ww. organu z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia oraz na decyzję tego organu z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków.

Mając powyższe na uwadze Sąd zarejestrował sprawę pod dwoma sygnaturami, tj. pod sygn. akt VI SA/Wa 1219/07 została zarejestrowana skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...], a pod sygn. akt VI SA/Wa 1220/07 została zarejestrowana skarga na decyzję ww. organu z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...].

W związku z powyższym Sąd wezwał skarżącego do podpisania skarg i uiszczenia wpisu od skargi w każdej ze spraw, tj. 120 zł w sprawie oznaczonej sygn. akt VI SA/Wa 1219/07 oraz 320 zł w sprawie oznaczonej sygn. akt VI SA/Wa 1220/07.

Skarżący uiścił tylko jeden wpis w wysokości 120 zł w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1220/07 (należny wpis w tej sprawie wynosi 320 zł).

W odpowiedzi na powyższe wezwania skarżący przesłał do Sądu pismo z dnia [...] sierpnia 2007 r., w którym m. in. podniósł, że Sąd zdublował wezwanie o wpis od skargi. Jednocześnie w dniu [...] sierpnia 2007 r. złożył do Sądu formularz PPF wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym w rubryce dotyczącej przedmiotu zaskarżenia wskazał obie zaskarżone decyzje.

Mając powyższe na uwadze, pismem z dnia [...] września 2007 r. (kierowanym w obu sprawach) Sąd wyjaśnił skarżącemu, że wezwanie o wpis nie zostało zdublowane, gdyż sprawa została zarejestrowana pod dwoma sygnaturami. Ponadto w przedmiotowym piśmie Sąd zwrócił się w obu sprawach do skarżącego o

udzielenie informacji, czy w związku z zaistniałą sytuacją, załączony do pisma z dnia [...] sierpnia 2007 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy należy traktować jako wniosek o przyznanie prawa pomocy w każdej z wydzielonych spraw.

W odpowiedzi na powyższe wezwania skarżący przesłał do Sądu jedno pismo z dnia [...] października 2007 r. skierowane do sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 1219/07, w którym podniósł, że zastanawia się dlaczego mają być dwie sprawy skoro obie decyzje Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczą jednego problemu. Zdaniem skarżącego ustalenie czy wykonywane przez niego przewozy są przewozami regularnymi specjalnymi czy też nie, załatwia automatycznie kwestie dotyczące obu decyzji. Skarżący wskazał, że nie ma potrzeby rozpatrywania identycznych spraw dwukrotnie. Jego zdaniem załatwienie jednej sprawy załatwia przez analogię również drugą sprawę. W konkluzji przedmiotowego pisma skarżący podniósł, że jeżeli jednak z przyczyn mu nieznanych musiałyby być dwie sprawy, to prosi o rozpatrzenie tylko decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...].

Mając powyższe na uwadze, pismem z dnia [...] października 2007 r. Sąd zwrócił się do skarżącego o udzielenie informacji, czy wypowiedź skarżącego w piśmie z dnia [...] października 2007 r. należy potraktować jako informację, że wniosek o przyznanie prawa pomocy dotyczy tylko sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 1220/07, czy może należy ww. wypowiedź potraktować jako cofnięcie skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...] i pozostawienie do rozpoznania przez Sąd tylko skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...], którą wskazał w piśmie z dnia [...] października 2007 r.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący przesłał do Sądu pismo z dnia [...] października 2007 r. w którym wyjaśnił, że prosi o rozpatrzenie tylko decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...] z jednoczesnym przyznaniem prawa pomocy. Zdaniem skarżącego nie ma sensu rozpatrywanie dwa razy analogicznego zagadnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, przy czym cofnięcie skargi wiąże Sąd, chyba że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przedmiotowej sprawie cofnięcie skargi nie wywoła wspomnianych skutków, które powodowałyby nieskuteczność żądania strony.

W przypadku skutecznego cofnięcia skargi przez skarżącego, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie na podstawie art. 60 w zw. z art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji orzeczenia.