Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SAB/Lu 32/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2006-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt. 1 oraz § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, , , po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.S. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie : naruszenia godności osobistej p o s t a n a w i a : odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 29 września 2006 r. R.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie naruszenia godności osobistej skarżącego przez p.o. Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego. W skardze skarżący podniósł, że w dniu 12 maja 2006 r. wysłał Dyrektorowi Izby Skarbowej skargę na zachowanie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego wobec skarżącego polegające na permanentnym naruszaniu godności osobistej skarżącego, prześladowania, inwigilację, marginalizację w strukturach i otoczeniu pracowników i społeczeństwa. Od daty nadania owej skargi upłynęły 2 miesiące, a sprawa pozostała niezałatwiona.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o odrzucenie skargi, stwierdzając, że skarga R.S. nie mieści się w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego, którego zakres wyznaczają art. 3-5, a w odniesieniu do niniejszej skargi art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w niniejszej sprawie skarga R.S. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie naruszenia godności osobistej skarżącego - jest w świetle przepisów obowiązującego prawa niedopuszczalna.

Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje badanie zgodności z prawem indywidualnych aktów administracyjnych.

Natomiast właściwość sądu administracyjnego w zakresie bezczynności organów gminy wynika z przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego paragrafu. Zatem sąd rozpatruje skargi na bezczynność organu w sprawach dotyczących wydania decyzji administracyjnej, postanowienia wydawanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia wydawanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie czy też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa .

W związku z powyższym do właściwości sądów administracyjnych należą wyłącznie skargi na bezczynność w sprawach z zakresu kontroli administracji publicznej (oraz innych sprawach, jeśli ustawy szczególne tak stanowią), w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z treści skargi R.S. wynika, że jego sprawa dotyczy bezczynności Dyrektora Izby Skarbowej w rozpatrzeniu skargi skarżącego na zachowanie wobec niego Naczelnika III Urzędu Skarbowego, polegające na naruszenia godności osobistej, prześladowaniach, inwigilacji.

Sprawy o ochronę dóbr osobistych, związane z zagrożeniem lub naruszenia dóbr osobistych, są sprawami cywilnymi (art. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego, Dz. U. z 1964 r. nr 43, poz. 296 ze zm. w zw. z art. 23 i 24 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny; Dz. U. z 1964 r. nr 16, poz. 93 ze zm.), zaś do rozpatrywania tych spraw powołane są sądy powszechne (art. 2 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego). Sprawami cywilnymi są sprawy z zakresu prawa pracy, do których należą sprawy dotyczące mobbingu (art. 943 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeksu pracy, Dz. U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 ze zm.; w zw. z art. 1 Kodeksu postępowania cywilnego).

Z powyższego wynika, że sądem właściwym w sprawach naruszenia godności osobistej jest sąd powszechny, a nie sąd administracyjny. Zatem skarga R.S. nie należy w świetle ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Kodeksu cywilnego, Kodeksu postępowania cywilnego oraz Kodeksu pracy do właściwości sądu administracyjnego związku z czym jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.

Z tych względów działając na podstawie art. 58 § 1 pkt. 1 oraz § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami Administracyjnymi Wojewódzki Sąd administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji postanowienia.