Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 911/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2020-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 3, art. 18 ust. 5, art. 23 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 670
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 8 stycznia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczy sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant referent Małgorzata Gaida po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2020 roku sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia z funduszu alimentacyjnego oraz jego zwrotu uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji.


UZASADNIENIE

Decyzją z 6 września 2019 r. Prezydent Miasta "[...]" (dalej: organ pierwszej instancji) uchylił własną decyzję z 25 września 2018 r., którą przyznał "[...]" (dalej: skarżąca) prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego dla osoby uprawnionej- "[...]", na okres od 1 października 2018 r. do 30 września 2019 r. Stwierdził bowiem, że dochód rodziny przekroczył próg dochodowy uprawniający do przedmiotowego świadczenia, co było spowodowane uzyskaniem przez skarżącą dochodu w kwocie 2.001,78 zł za maj 2019 r., z tytułu podjęcia zatrudnienia od 29 kwietnia 2019 r. Uwzględniając powyższe organ pierwszej instancji stwierdził, że od czerwca 2019 r. skarżącej nie przysługuje świadczenie z funduszu alimentacyjnego.

Również 6 września 2019 r. organ pierwszej instancji wydał decyzję, którą uznał, że kwoty wypłacone skarżącej za okres od 1 czerwca 2019 r. do 31 lipca 2019 r. tytułem świadczeń z funduszu alimentacyjnego, w łącznej wysokości 1.000,00 zł, są świadczeniem pobranym nienależnie i orzekł jednocześnie o obowiązku zwrotu tej kwoty wraz

z ustawowymi odsetkami za opóźnienie.

W uzasadnieniu podał, że 9 sierpnia 2019 r. skarżąca przedłożyła umowę o pracę zawartą 29 kwietnia 2019 r. Powołując się na art. 2 pkt 5, art. 9 ust. 2 i ust. 4a ustawy

z 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2019 r.

poz. 670, z późn. zm.; dalej: ustawa), organ pierwszej instancji ustalił, że dochód osiągnięty przez skarżącą za miesiąc następujący po miesiącu, w którym dochód został osiągnięty - to jest za maj 2019 r., wyniósł 2.001,78 zł. Kwotę tę organ pierwszej instancji uznał za dochód uzyskany, który należało uwzględnić przy ustalaniu prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Stwierdził, że po weryfikacji dochodu stanowiącego podstawę ustalenia prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego dochód 3-osobowej rodziny, powiększony o dochód uzyskany z tytułu uzyskania przez skarżącą zatrudnienia,

w przeliczeniu na osobę w rodzinie wyniósł 745,78 zł i tym samym przekroczył ustawowy próg dochodowy. Zgodnie zaś z art. 18 ust. 5 ustawy, w przypadku gdy dochód rodziny powiększony o uzyskany dochód powoduje utratę prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, świadczenia nie przysługują od miesiąca następującego po pierwszym miesiącu od miesiąca, w którym dochód został uzyskany. Wyjaśnił, że świadczenia

z funduszu alimentacyjnego nie przysługują od czerwca 2019 r., to jest od pierwszego miesiąca po miesiącu, w którym dochód został uzyskany. Stwierdził, że skoro skarżąca pobrała świadczenia z funduszu alimentacyjnego za okres do 31 lipca 2019 r., to za nienależnie pobrane należało uznać, stosownie do art. 2 pkt 7 lit. a ustawy, kwoty świadczeń z funduszu alimentacyjnego za okres od 1 czerwca 2019 r. do 31 lipca 2019 r. Organ pierwszej instancji podniósł ponadto, że skarżąca miała wiedzę o warunkach uprawniających do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, także co do kwestii dochodu uzyskanego, w tym obowiązku niezwłocznego powiadomienia organu właściwego wierzyciela o zmianach mających wpływ na prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu skarżąca zarzuciła organowi pierwszej instancji, że wadliwie ustalił stan faktyczny sprawy oraz nie umożliwił jej zapoznania się

z dowodami zebranymi w sprawie. Podała, że jej wynagrodzenie za maj 2019 r. wyniosło 2.123,03 zł, zaś za czerwiec 2019 r. – 1.856,28 zł. Zaznaczyła, że pierwsze wynagrodzenie za pracę otrzymała dopiero w czerwcu. W sierpniu, po otrzymaniu pracy na stałe, zgłosiła się do organu pierwszej instancji w celu wstrzymania świadczeń w związku z zawarciem umowy na czas nieokreślony i zgłosiła jednocześnie utratę pracy w poprzednim zakładzie pracy. Dodała, że córka straciła prawo do stypendium, a egzekucja alimentów należnych dwójce jej dzieci, jest bezskuteczna. Wyszczególniła ponadto comiesięczne zobowiązania i opłaty rodziny, wynoszące łącznie ok. 1.700 zł, zaznaczając, że z pozostałej na bieżące utrzymanie kwoty, nie jest w stanie uregulować nienależnie pobranych świadczeń.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" (dalej: Kolegium) decyzją

z 21 października 2019 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji przytoczyło przepisy ustawy regulujące przyznanie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz kwestię zwrotu nienależnie pobranych świadczeń. Kolegium uznało, że istotne jest wyjaśnienie wpływu na prawo do świadczeń

z funduszu alimentacyjnego uzyskania dochodu przez skarżącą po roku bazowym, to jest 2017 r. Oceniło, że w sprawie zaistniała przesłanka utraty dochodu spowodowana utratą przez skarżącą zatrudnienia w przedsiębiorstwie "[...]" z dniem 20 marca 2019 r.

i uzyskania dochodu, spowodowana podjęciem zatrudnienia od 29 kwietnia 2019 r. w "[...]". Zgodnie jednak z art. 9 ust. 3 ustawy w przypadku utraty dochodu przez członka rodziny, w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy lub po tym roku, ustalając jego dochód, nie uwzględnia się dochodu utraconego. Obliczając dochód członka rodziny skarżącej za 2017 r. Kolegium stwierdziło, że miesięczny dochód członka rodziny (235,56 zł) należy powiększyć o 2.001,78 zł (dochód uzyskany z tytułu zatrudnienia). Ustalony dochód trzyosobowej rodziny wyniósł więc 2.237,34 zł, a w przeliczeniu na osobę w rodzinie - 745,78 zł i przekroczył tym samym ustawowe kryterium dochodowe uprawniające do przyznania świadczeń (725,00 zł na osobę w rodzinie). Zaznaczyło ponadto, że choć skarżąca podjęła zatrudnienie 29 kwietnia 2019 r., to organ pierwszej instancji powziął informację o tym fakcie dopiero 9 września 2019 r. Stosownie zaś do art. 18 ust. 5 ustawy, w związku z uzyskaniem zatrudnienia od 29 kwietnia 2019 r., skarżącej świadczenia nie przysługują od czerwca 2019 r. Kolegium stwierdziło, że świadczenie wypłacone za lipiec i sierpień 2019 r. są świadczeniami nienależnie pobranymi, czyli wypłaconym mimo przekroczenia kryterium dochodowego na jednego członka rodziny, które podlegają zwrotowi.

Skarżąca wywiodła skargę do tut. Sądu na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania lub zmianę. Skarżąca powtórzyła zarzuty

i argumentację zawarte w odwołaniu. Zaznaczyła, że dochód otrzymała dopiero

w czerwcu, a nie w maju 2019 r. Podniosła, że na pojęcie "nienależnie pobranego świadczenia" składa się element obiektywny w postaci rzeczywistego skorzystania

z określonej formy wsparcia finansowego mimo braku podstaw ustawowych do takiego działania oraz element subiektywny, polegający na intencjonalnym działaniu, zmierzającym do naruszenia przepisów prawa, wbrew udzielonemu danej osobie pouczeniu. Podkreśliła też konieczność odróżniania świadczenia nienależnego od świadczenia nienależnie pobranego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Organy obu instancji stwierdziły, że 29 kwietnia 2019 r. skarżąca podjęła pracę

w "[...]"., z tytułu której w maju 2019 r. otrzymała wynagrodzenie w kwocie 2.001,78 zł. Ponadto podano, że skarżąca utraciła 20 marca 2019 r. dochód z tytułu zatrudnienia w przedsiębiorstwie ""[...]"". Zaznaczyć należy, że w przedłożonych Sądowi aktach administracyjnych brak jest dokumentu, który pozwalałby na weryfikację sporządzonej 16 sierpnia 2019 r. przez pracownika organu pierwszej instancji notatki, że utrata zatrudnienia nastąpiła rzeczywiście w tej dacie. Uznając jednak tę okoliczność za niewątpliwą należy zauważyć, że zgodnie z art. 9 ust. 3 ustawy, w przypadku utraty dochodu przez członka rodziny w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy lub po tym roku, ustalając jego dochód, nie uwzględnia się dochodu utraconego. Skoro zatem skarżąca utraciła dochód w okresie późniejszym, niż wskazany w cytowanym przepisie, to okoliczność ta wyklucza przy ustalaniu dochodu skarżącej możliwość zastosowania cytowanego przepisu i pominięcia utraty przez skarżącą dochodu. Tym samym, zakładając, że kwota 235,56 zł stanowiła dochód uzyskiwany przez skarżącą w przedsiębiorstwie ""[...]" (w aktach administracyjnych nie ma dokumentu pozwalającego na ustalenie tej okoliczności), który został utracony, to dochód rodziny skarżącej należało pomniejszyć o tę kwotę. Weryfikując więc dochód rodziny skarżącej, z uwagi na zaistniałą zmianę sytuacji dochodowej, należało uwzględnić wyłącznie dochód uzyskany z tytułu podjęcia zatrudnienia w nowym zakładzie pracy. Zaznaczyć należy, że kwota tego dochodu przyjęta przez organy administracji różni się od kwoty wynagrodzenia podawanej przez skarżącą. Ta rozbieżność również nie została wyjaśniona w toku postępowania administracyjnego.

Ponadto, w niniejszej sprawie przedwcześnie stwierdzono, że świadczenie alimentacyjne nie przysługuje skarżącej od czerwca 2019 r.

Organy obu instancji przyjęły, że skarżąca otrzymała dochód z tytułu podjęcia zatrudnienia już w maju 2019 r. Skarżąca podnosi zaś konsekwentnie w odwołaniu

i skardze, że wprawdzie otrzymała wynagrodzenie za maj 2019 r., lecz wypłacone ono zostało dopiero w czerwcu 2019 r. Okoliczność ta nie została w toku postępowania administracyjnego wyjaśniona. W przypadku zaś, gdyby rzeczywiście skarżąca otrzymała pierwsze wynagrodzenie za pracę w nowym zakładzie pracy dopiero w czerwcu 2019 r.,

a jego wysokość powodowałaby skutek w postaci utraty świadczenia alimentacyjnego, to świadczenie to nie przysługiwałoby od lipca 2019 r. Zgodnie bowiem z art. 18 ust. 5 ustawy, w przypadku gdy dochód rodziny powiększony o uzyskany dochód powoduje utratę prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, świadczenia nie przysługują od miesiąca następującego po pierwszym miesiącu od miesiąca, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu. Sąd wskazuje, że w przywołanym przepisie ustawodawca nie posłużył się terminem podjęcia zatrudnienia, lecz pojęciem uzyskania dochodu, co należy rozumieć jako faktyczne otrzymanie dochodu w określonej wysokości.

W kontrolowanej sprawie, z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy

z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096,

z późn. zm.), nie ustalono w sposób nie budzący wątpliwości istotnych w sprawie okoliczności faktycznych. Błędnie ponadto zinterpretowany został art. 9 ust. 3 ustawy.

Bez oparcia w stanie faktycznym i prawnym było więc stanowisko organów obu instancji, że w sprawie zaistniała sytuacja opisana w art. 23 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym osoba, która pobrała nienależnie świadczenia, jest obowiązana do ich zwrotu.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzje organu pierwszej instancji.