Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 378/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-07-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono wniosek o przywrócenie terminu
Powołane przepisy: article: art. 88 § 1 P.p.s.a,
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie podatku od środków transportowych w związku z wnioskiem skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz do uiszczenia wpisu postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 10 kwietnia 2018r. skarżący L.P. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2018r., nie podając w treści pisma numeru zaskarżonej decyzji ani nie określając szczegółowo przedmiotu zaskarżonej decyzji. Z treści pisma wynika jedynie, że chodzi o decyzję w przedmiocie podatku od środków transportowych. Treść pisma nie pozwala na stwierdzenie czy skarga dotyczy wszystkich wydanych w tej dacie decyzji organu w przedmiocie podatku od środków transportowych, czy też - jak sugeruje konsekwentnie stosowana w piśmie liczba pojedyncza - jednej z wydanych decyzji. Ponadto skarga została opatrzona kopią podpisu skarżącego

Wobec powyższego wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych wniesionej skargi, poprzez jej podpisanie oraz wskazanie numeru i daty zaskarżonej decyzji, a także do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 414 zł.

W otwartym terminie do dokonania wyżej opisanych czynności skarżący skierował do sądu pismo z dnia 13 czerwca 2018r., w którym oświadczył, że nie jest w stanie usunąć braków wniesionej skargi, gdyż w dniu 11 czerwca 2018r., po uzupełnieniu braku podpisu, uległ wypadkowi drogowemu i będzie musiał poddać się dalszemu leczeniu szpitalnemu. Do pisma załączył kartę informacyjną z izby przyjęć Szpitala Powiatowego w [.] potwierdzającą udzielenie mu w tym dniu pomocy lekarskiej, w związku z urazami odniesionymi w wypadku.

W tej sytuacji przewodniczący Wydziału I, w trybie art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 2017r. poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., pouczył skarżącego o prawie do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, informując jednocześnie o warunkach koniecznych dla uwzględnienia takiego wniosku, w szczególności o konieczności zachowania 7-dniowego terminu do wniesienia wniosku - liczonego od ustania okoliczności stanowiącej przyczynę uchybienia terminu, a także o konieczności jednoczesnego dokonania czynności procesowej, której termin został uchybiony.

W dniu 27 czerwca 2018r. wpłynął do sądu wniosek skarżącego o przywrócenie uchybionego terminu, jednakże z treści przedmiotowego wniosku nie wynika aby przyczyna uniemożliwiająca skarżącemu uzupełnienie braków formalnych skargi oraz uiszczenie wpisu od skargi była inna, aniżeli wypadek komunikacyjny z dnia 11 czerwca 2018r., którego skutki – wobec wypisania skarżącego w kilkanaście minut po przyjęciu – trudno ocenić jako długotrwałe. Ponadto skarżący w dalszym ciągu nie dokonał opisanych wyżej czynności procesowych, których terminowi uchybił.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Z brzmienia art. 86 § 1 P.p.s.a wynika, że Sąd, na wniosek strony, postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa uchybienie terminu uznaje się za niezawinione wówczas, gdy pomimo zachowania należytej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkody o których mowa, muszą mieć zatem charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe, a także wypadki uniemożliwiające dokonanie czynności w terminie.

Ciężar uprawdopodobnienia zaistnienia powyższych okoliczności obciąża stronę - musi ona uwiarygodnić swą staranność oraz uprawdopodobnić zaistnienie niezależnej przeszkody, która spowodowała niedotrzymanie terminu. W orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2002 r., II SA/Ka 1977/00, LEX nr 655239). Uprawdopodobnienie nie oznacza zatem udowodnienia, jednakże w ocenie Sądu nie wyczerpuje się również w samym tylko powołaniu się na okoliczności, stanowiące ogólnie przyjęte przesłanki przywrócenia terminu, bez próby choćby pośredniego uwiarygodnienia, że opisane okoliczności istotnie wystąpiły w sytuacji faktycznej wnioskodawcy.

Wniosek o przywrócenie terminu musi zostać wniesiony w terminie 7 dni od ustania okoliczności będącej przyczyną jego uchybienia, wobec czego strona musi wykazać nie tylko sam fakt istnienia okoliczności uniemożliwiających jej terminowe dokonanie czynności procesowych, ale również czas ich trwania. Wraz z wnioskiem należy dokonać czynności, których termin został uchybiony.

Zgodnie z art. 88 P.p.s.a. spóźniony lub niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu.

Skarżący w przedmiotowej sprawie przedstawił okoliczność, która co do zasady uzasadnia wniosek o przywrócenie terminu - w końcowym terminie do uzupełnienia braków skargi uległ on wypadkowi komunikacyjnemu, w związku z czym nie był w stanie uzupełnić owych braków w terminie. Wniosek o przywrócenie terminu mógłby zostać uwzględniony, gdyby nie fakt że ani z treści szpitalnej karty informacyjnej, ani z treści samego wniosku o przywrócenie terminu nie wynika, że przeszkoda ta - uniemożliwiająca skarżącemu uzupełnienie braków skargi w zakreślonym terminie - trwała w dalszym ciągu po upływie tego terminu. Zgodnie z informacją zawartą w szpitalnej karcie informacyjnej skarżący został opatrzony i zwolniony do domu z zaleceniem kontroli w poradni ortopedycznej. W treści pisma z dnia 13 czerwca 2018r. skarżący zasugerował, że wobec koniczności długotrwałego oczekiwania na wizytę lekarską będzie musiał poddać się leczeniu szpitalnemu - przypuszczenia te jednak nie znajdują potwierdzenia w materiale sprawy. W treści wniosku z dnia 26 czerwca 2018r. skarżący w dalszym ciągu powołuje się jedynie na wypadek komunikacyjny z dnia 11 czerwca 2018r.

Ponieważ skarżący w treści złożonego wniosku nie powołuje się na dodatkowe okoliczności uniemożliwiające mu uzupełnienie braków - Sąd nie może zastępować skarżącego w poszukiwaniu przyczyny zaistniałego uchybienia terminu.

W tej sytuacji wniosek o przywrócenie terminu należy uznać za spóźniony – od zdarzenia z 11 czerwca 2018r. do dnia sporządzenia wniosku upłynął okres przekraczający znacznie ustawowo dopuszczalny termin 7 dni, a strona nie powołała innych okoliczności pozwalających na uwzględnienie wniosku. Nawet gdyby - powołując się na zasady doświadczenia życiowego - uznać że niedyspozycja skarżącego wynikająca z uczestnictwa w wypadku trwała dłużej aniżeli wynika to z przedłożonego dokumentu lekarskiego, nie sposób domniemywać że trwała ona na tyle długo, aby bez wskazania dodatkowych okoliczności, możliwe było uznanie że przedmiotowy wniosek złożony został w terminie 7 dni od ustania okoliczności stanowiącej przyczynę uchybienia terminu.

Uznając złożony wniosek za spóźniony Sąd nie wzywał o jego uzupełnienie – tj. o uzupełnienie braków formalnych wniesionej skargi oraz uiszczenie żądanego wpisu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 88 § 1 P.p.s.a, postanowił jak w sentencji.