Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 1967/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3, art. 37 § 1, art. 46 § 3, art. 49 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. spółka jawna od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3090/14 odrzucającego skargę R. spółka jawna na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 13 sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za luty i lipiec 2012 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Będącym przedmiotem skargi kasacyjnej postanowieniem z dnia 27 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3090/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej powoływana również jako "P.p.s.a."), skargę R. spółki jawnej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 13 sierpnia 2014 r., wydaną wobec spółki w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za luty i lipiec 2012 r.

Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 października 2014 r. skarżąca, działająca przez pełnomocnika adw. K. O., została wezwana pismem z dnia 8 października 2014 r. do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz przez złożenie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia.

Wyżej wymienione wezwanie pełnomocnik spółki otrzymał w dniu 13 października 2014 r. (k. 22 akt sądowych). Skarżąca jednak, ani jej pełnomocnik nie uzupełnili braków formalnych skargi do dnia 20 października 2014 r.

W tej sytuacji WSA w Warszawie uznał, że skarga strony podlegała odrzuceniu.

W skardze kasacyjnej strona, wnosząc m.in. o uchylenie zaskarżonego postanowienia, powyższemu rozstrzygnięciu Sądu pierwszej instancji zarzuciła naruszenie art. 46 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., poprzez odrzucenie skargi z uwagi na niezłożenie pełnomocnictwa, podczas gdy pełnomocnictwo wraz z jego sprecyzowaniem, z którego wynikało, iż pełnomocnik jest upoważniony do prowadzenia spraw wynikających z wydanych przez UKS w S. decyzji podatkowych, w tym do składania skarg do sądów administracyjnych i prowadzenia spraw przed tymi sądami, przez cały czas znajdowało się w aktach sprawy. Pełnomocnictwa były składane do akt sprawy na etapie przedsądowym, odrębnie dla każdej sprawy. Ponadto, jak podał autor skargi kasacyjnej, ewentualne uzupełnienie pełnomocnictwa nie jest brakiem, który nie może zostać usunięty np. na rozprawie. Nie jest to więc brak, który uniemożliwia dalsze postępowanie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna, rozpoznana w granicach wyznaczonych jej zarzutami (art. 183 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a.), nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przede wszystkim, podobnie jak w wydanym wobec spółki w analogicznej sprawie, postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I FSK 1771/15 (publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), należało podzielić, wbrew skardze kasacyjnej i powołanym tam orzeczeniom, dominującą w orzecznictwie NSA wykładnię art. 37 § 1 P.p.s.a., w myśl której nie zwalnia od obowiązku przedłożenia pełnomocnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym fakt, że stosowny dokument został już dołączony do akt administracyjnych sprawy (por. np. orzeczenia z dnia: 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt FSK 1551/04; 7 października 2005 r., FSK 2137/04; 4 stycznia 2006 r., I FSK 334/05; 26 maja 2006 r., II FSK 322/05; 15 czerwca 2007 r., II FSK 707/06; 22 sierpnia 2008 r., II FSK 829/07; 23 września 2008 r., I FSK 347/08; 13 lutego 2009 r., II FSK 1692/07; 26 maja 2009 r., II FSK 413/09; 27 listopada 2009 r., II FSK 430/09, z 17 grudnia 2013 r., II FSK 3487/13; z 11 lutego 2014 r., II FSK 3769/13; 7 sierpnia 2014 r., I FSK 1175/14 - publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z dyspozycją art. 37 § 1 P.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Jednocześnie na podstawie art. 46 § 3 P.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli wnosi je pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Następnie w myśl art. 49 § 1 P.p.s.a. jeżeli wskutek niezachowania wymogów formalnych pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku nieuzupełnienia we wskazanym wyżej terminie braków formalnych skargi sąd stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. odrzuca skargę.

Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącej, składając skargę do Sądu pierwszej instancji, nie przedłożył pełnomocnictwa do zastępowania swojej mocodawczyni. Sąd pierwszej instancji wezwał go do usunięcia ww. braku formalnego skargi w terminie siedmiu dni. Pouczył także stronę o konsekwencjach nieusunięcia tego braku. Pełnomocnik, pomimo wyznaczenia mu tego terminu, pełnomocnictwa tego nie przedłożył. W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy zastosował przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i odrzucił skargę skarżącej.

Postawiony zarzut naruszenia art. 46 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. należało zatem uznać za nieuprawniony. Złożenie pełnomocnictwa na etapie postępowania administracyjnego, wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, nie czyni bezcelowym wezwania do wykazania umocowania dla pełnomocnika na etapie postępowania przed sądem. Nie jest również możliwe, by umocowanie pełnomocnika potwierdzać, niejako "przy najbliższej okazji". Proces sądowy to sformalizowany ciąg zdarzeń procesowych, w tym czynności procesowych, które by postępowanie mogło się toczyć, muszą być podejmowane w sposób zgodny z prawem, przez legitymowane (upoważnione) podmioty. Nieważność pojedynczej czynności może bowiem skutkować nieważnością całego procesu. Z tego też względu pełnomocnik, już przy pierwszej czynności w sprawie sądowoadministracyjnej, musi wykazać swoje umocowanie.

Za całkowicie niezrozumiałe uznać należało natomiast twierdzenie pełnomocnika skarżącej o zrealizowaniu wezwania Sądu z dnia 13 października 2014 r. i nadesłaniu pełnomocnictwa. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik dokonał tego dopiero 2 czerwca 2015 r. w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia dotyczącego postanowienia w przedmiocie prawa pomocy. Termin do uzupełnienia braków skargi upłynął natomiast 20 października 2014 r. W odpowiedzi na wezwanie do uzupełniania braków formalnych skargi żadne pełnomocnictwo nie wpłynęło.

Odnosząc się do wniosku skarżącej o wyznaczenie rozprawy należy wyjaśnić, iż przepis art. 182 § 1 P.p.s.a. umożliwia rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie, okoliczności przytoczone w skardze kasacyjnej nie uzasadniały przekazania sprawy do rozpoznania na posiedzeniu jawnym w składzie trzech sędziów tego Sądu.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.