Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1357/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżone postanowienie w całości
Powołane przepisy: article: art. 162
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędzia WSA Katarzyna Radom - sprawozdawca, Protokolant: Marta Pająkiewicz - Kremis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2013 r. sprawy ze skargi J.L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 17 sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r.: I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. stwierdza, że zaskarżony akt nie wykonaniu, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz skarżącego J.L. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej we W. odmówił J. L. przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r.

Jak wynikało z akt sprawy Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. decyzją z dnia [...] marca 2012 r. określił skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. Decyzja ta została doręczona adresatowi w trybie art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. – dalej powoływana jako O.p.) w dniu 5 kwietnia 2012 r.

Skarżący odwołanie od ww. decyzji wniósł w dniu 20 kwietnia 2012 r., a więc z jednodniowym uchybieniem terminu wynikającego z art. 233 O.p.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej we W., powołując się na przepis art. 228 O.p stwierdził, że odwołanie wniesiono z uchybieniem terminu.

Pismem z dnia [...] lipca 2012 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wskazał, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy bowiem został wprowadzony w błąd przez organ I instancji, który pouczył go, że skutek doręczenia decyzji wymiarowej nastąpił w dniu 6 kwietnia 2012 r., co ma potwierdzenie w treści protokołu z dnia [...] kwietnia 2012 r. Stosownie do uzyskanej informacji skarżący w dniu 20 kwietnia 2012 r. złożył odwołanie, pozostając w przekonaniu, że dochował terminu, nie znał bowiem daty awizowania przesyłki znajdującej się w aktach sprawy. Powyższe wskazuje, że wina w uchybieniu terminu obciąża organ podatkowy a nie stronę. Dalej wskazywał, że postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania zostało doręczone, gdy przebywał w podróży służbowej. Odbioru korespondencji dokonała kuzynka (umocowana do odbioru korespondencji pocztowej), która dopiero w dniu 15 lipca 2012 r. przekazała przesyłkę stronie. Do wniosku skarżący załączył kopię protokołu z [...] kwietnia 2012 r., oświadczenie R. K. (kuzynki), kopię polecenia wyjazdu służbowego oraz odwołanie od decyzji wymiarowej.

Rozpoznając wniosek strony Dyrektor Izby Skarbowej we W. powołał się na przepis art. 162 O.p. wskazując, że przywrócenie terminu jest instytucją wyjątkową, a przesłanką jej zastosowania jest wykazanie przez stronę braku winy w niedochowaniu terminów procesowych, przy czym mowa tu o wszelkich postaciach zawinienia, w tym niedbalstwie, co potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych. W opinii organu podatkowego skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania od decyzji wymiarowej. Przywołując zaistniałe w sprawie fakty oraz regulację art. 150 O.p. wskazał, że obowiązek ustalenia daty doręczenia pisma w ww. trybie spoczywa na stronie. Z niespornych ustaleń faktycznych wynikało, że skutek doręczenia decyzji wymiarowej nastąpił w dniu 5 kwietnia 2012 r., ta zatem data wyznacza początek biegu terminu do złożenia odwołania, który upływał w dniu 19 kwietnia 2012 r.

Odnosząc się do argumentacji strony wskazującej na błędne pouczenie zawarte w protokole z dnia [...] kwietnia 2012 r. i niemożności ustalenia dat awizowania pisma organ podatkowy wyjaśnił, że powoływana przez skarżącego data 6 kwietnia 2012 r. jest wskazywana w protokole jako dzień zwrotu korespondencji do nadawcy. Ponadto protokół zawierał informację o datach awizowania pisma pozwalającą na obliczenie terminów doręczenia korespondencji. Z dokumentu tego wynikało też, że strona otrzymała kopie decyzji, w których zawarto pouczenie o terminie i trybie wniesienia odwołania. Odnosząc się do tych faktów organ podatkowy wyjaśniał, że nawet najlżejszy stopień zawinienia wyklucza przywrócenie terminu, zaś na stronie spoczywa obowiązek wykazania należytej staranności. Skarżący miał świadomość, że prowadzone wobec niego postępowanie wkrótce zostanie zakończone, o czym świadczy wyznaczenie terminu w trybie art. 200 O.p.. Ponadto przesyłka zawierająca decyzję była dwukrotnie awizowana, a o dacie tych czynności strona została poinformowana w protokole z dnia [...] kwietnia 2012 r. W tych okolicznościach organ podatkowy uznał, że strona nie wykazała żadnych okoliczności uniemożliwiających jej terminowe złożenie odwołania.

Dodatkowo skarżący nie dochował 7 dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, o którym mowa w art. 162 O.p.. Jak wynika z akt sprawy o uchybieniu terminu skarżący dowiedział się w dniu 28 czerwca 2012 r., tj. w dacie gdy postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania zostało doręczone pełnomocnikowi do spraw doręczeń (kuzynce skarżącego). Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania strona złożyła w dniu 19 lipca 2012 r., a zatem po upływie 7 dniowego terminu. Dalej wywodził organ podatkowy, że ustanowienie pełnomocnika do spraw doręczeń ma na celu odbiór korespondencji kierowanej do mocodawcy ze wszelkimi konsekwencjami, a zatem to strona winna zadbać o przepływ informacji dotyczącej korespondencji.

W skardze strona podniosła zarzut naruszenia art. 121 i art. 162 O.p. domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wskazała, że data doręczenia decyzji – 6 kwietnia 2012 r. została jej podana przez pracownika organu I instancji, co potwierdza protokół z dnia [...] kwietnia 2012 r. Stosownie do tej informacji strona w dniu 20 kwietnia 2012 r. złożyła odwołanie mając świadomość, że działa w terminie. W dacie doręczenia postanowienia o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania skarżący przebywał w delegacji służbowej, co udokumentował. Niezwłocznie po powrocie i powzięciu informacji o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania złożył wniosek o jego przywrócenie, zachowując 7 dniowy termin do dokonania tej czynności. Wnioski organu podatkowego wyprowadzone z treści protokołu z dnia [...] kwietnia 2012 r. są nieprawidłowe i naruszają zasadę zaufania wynikającą z art. 121 O.p., z powołanego dokumentu jasno wynika, że stronę poinformowano o dacie doręczenia decyzji w dniu 6 kwietnia 2012 r. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych strona wskazała, że nie może ponosić winy za błędne pouczenie. Nie godził się też skarżący z oceną niedochowania terminu 7 dni do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, wskazując, że pełnomocnik do doręczeń nie został ustanowiony w trybie art. 147 O.p. ale był ustanowiony do odbioru korespondencji, którą mógł przekazać stronie dopiero po jej powrocie z zagranicy, z uwagi na ten ostatni fakt zwłokę w złożeniu wniosku należy uznać za usprawiedliwioną, co potwierdza orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2012 r. 2011 r. sygn. akt III SA/Gl 2322/10.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona z uwagi na naruszenie przez organ podatkowy przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a ta okoliczność stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U. z 2012 r. Nr 270 - dalej powoływana jako p.p.s.a.) nakazuje uchylenie zaskarżonego aktu.

Istota sporu sprowadza się do oceny zasadności przyjęcia przez organ podatkowy, że skarżący nie wykazał, iż uchybienie terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] marca 2012 r. określającej kwotę zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. nastąpiło bez jego winy, zaś wniosek o jego przywrócenie został złożony po upływie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi do złożenia odwołania.

Odnosząc się do tak przedstawionego zagadnienia stwierdzić trzeba, że ustalenia i wnioski przyjęte przez organ podatkowy w treści zaskarżonego postanowienia nie mogą znaleźć aprobaty. Słusznie wskazał organ podatkowy, że dochowanie terminów procesowych jest obowiązkiem strony postępowania, zaś ich przywrócenie stanowi instytucję nadzwyczajną, wymagającą wykazania przez stronę postępowania okoliczności opisanych w art. 162 § 1 i § 2 O.p. Norma ta stanowi, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin.

Rację ma także organ podatkowy wywodząc, w oparciu o orzecznictwo sądów administracyjnych, że pojęcie winy użyte w tym przepisie obejmuję wszelkie jej formy, w tym także lekkie niedbalstwo, zatem strona winna wyzkazać, że dołożyła należytej staranności w dochowaniu terminów procesowych.

Na tym jednak kończy się uznanie dla poprawności wniosków wyprowadzonych przez organy podatkowe a opisanych w treści zaskarżonego aktu. Poprawnie bowiem rozumiejąc tę części przepisu (§ 1 art. 162 O.p.) błędnie uznały, że nie ma on w sprawie zastosowania pomimo wskazywanych przez stronę okoliczności przekonujących o tym, że została ona błędnie pouczona o terminie doręczenia jej decyzji w trybie art. 150 O.p.

W aktach sprawy znajduje się bowiem wskazywany przez stronę protokół datowany na [...] kwietnia 2012 r., sporządzony na okoliczność wizyty skarżącego w siedzibie organu I instancji. Wynika z niego, że strona mając wątpliwości co do treści korespondencji doręczonej w trybie zastępczym przybyła do organu podatkowego z prośbą o udzielenie w tym zakresie wyjaśnień i wydania przesyłki. Z dalszych zapisów tego dokumentu wynika, że stronę poinformowano o datach awizowania przesyłki oraz - co najistotniejsze - pouczono o terminie doręczenia ww. przesyłek, wskazując na datę 6 kwietnia 20102 r. W treści protokołu organ podatkowy użył sformułowania: "...w związku z powyższym pouczono Pana J. L., że w świetle obowiązujących przepisów decyzje określające zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2005 – 2006 zostały doręczone w dniu 6 kwietnia 2012 r."

Do tej części protokołu organ podatkowy w ogóle się nie odniósł, twierdząc w treści zaskarżonego postanowienia, że data 6 kwietnia 2012 r. została wskazana przez Urząd Kontroli w L. jako dzień zwrotu przesyłki do nadawcy. Niewątpliwie taka informacja również została zawarta w treści omawianego protokołu obok zacytowanego wyżej pouczenia. W tych okolicznościach nie może budzić wątpliwości, że strona została pouczona i to błędnie o dacie przyjętej przez organ podatkowy jako dzień doręczenia pisma i miała podstawy do uznania, że 14 dniowy termin do złożenia odwołania upłynie w dniu 20 kwietnia 2012 r. W tych okolicznościach przyjęcie, że to strona ponosi winę w uchybieniu terminu jest dalece nieuzasadnione i narusza podnoszony w skardze przepis art. 121 § 1 O.p.

Norma ta będąc zasadą postępowania podatkowego wyznacza standardy jakimi winien kierować się organ podatkowy prowadzący postępowanie, dotyczy ona nie tylko obowiązku uwzględniania przez organ podatkowy własnych uchybień przepisom prawa, ale także uwzględniania uchybień spowodowanych przez inne organy państwowe, a które to uchybienia spowodowały niekorzystne dla podatnika skutki prawne. Ma ona swoje umocowanie wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP zasadzie sprawiedliwości społecznej, z której można i należy wyprowadzić regułę wykluczającą możliwość obciążania podatnika skutkami błędu spowodowanego przez urzędnika państwowego. Przepis art. 2 Konstytucji RP wyraża także zasadę ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, a mówiąc szerzej zasadę rządów prawa i sprawiedliwego działania Państwa, która oznacza, że Państwo ma działać sprawiedliwe i kierować się dobrem obywateli. Warto też wskazać na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2000 r., (sygn. akt III SA 957/99, niepubl.). W wyroku tym Sąd stwierdził m.in., że "zasada państwa prawnego wyklucza możliwość obciążenia podatnika skutkami błędu spowodowanego przez urzędnika urzędu skarbowego.

W świetle przywołanych uwag za niedopuszczalne i naruszające powołane przepisy należy uznać stanowisko przyjęte w zaskarżonym postanowieniu, pomijające fakt błędnego pouczenia strony o istotnych dla niej faktach i z tej okoliczności wywodzące niekorzystne dla niej skutki. Wydaje się, że na gruncie zaistniałego stanu faktycznego przepis art. 162 O.p. stanowi idealny instrument służący do eliminacji takich właśnie błędów popełnianych przez organy podatkowe, będąc swoistym wentylem bezpieczeństwa pozwalającym na zapewnienie stronie możliwości korzystania z jej praw.

W tych okolicznościach, wobec tak jednoznacznej i stanowczej treści pouczenia zawartego w protokole z dnia [...] kwietnia 2012 r., bez znaczenia pozostaje podnoszony przez organ podatkowy fakt przekazania stronie informacji o datach awizowania przesyłki zawierającej decyzję wymiarową. Skoro bowiem sam organ I instancji błędnie obliczył termin doręczenia przesyłki (o czym świadczy fakt nadania biegu odwołaniu strony z dnia 20 kwietnia 2012 r.) i błędnie pouczył skarżącego o dacie doręczenia pisma to niedopuszczalnym jest – w świetle przywołanej wyżej zasady zaufania do organów podatkowych – twierdzenie, że to na stronie ciąży obowiązek obliczenia terminów procesowych.

Nie sposób zatem przyjąć za organem podatkowym, że w rozpoznawanym stanie faktycznym to skarżący nie dochował należytej staranności składając odwołanie. Przyjęcie takiej tezy naruszałoby powołane w skardze przepisy art. 121 § 1 w zw. z art. 162 O.p. oraz wskazany we wcześniejszych rozważaniach przepis art. 2 Konstytucji RP.

Okoliczności rozpoznawanej sprawy nie dają także podstaw do uznania za poprawną dokonanej przez organ podatkowy wykładni § 2 art. 162 O.p. tj. przyjęcia, że odbiór przesyłki przez pełnomocnika upoważnionego do odbioru pism pocztowych skutkuje uznaniem, że ustały przyczyny uchybienia terminowi. W sprawie nie jest sporne, że upoważniony do odbioru pism pełnomocnik działał w ramach tzw. pełnomocnictwa pocztowego, nie był pełnomocnikiem strony w prowadzonym postępowaniu podatkowym, a zatem nie był uprawniony do podejmowania czynności procesowych w imieniu i na rzecz mocodawcy. Z tych przyczyn nie znajdzie tu zastosowania w pełni zasada wynikająca uregulowania art. 95 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) w związku z art. 137 §

4 O.p., że czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego.

Na gruncie rozpoznawanego sporu doręczenie przesyłki osobie uprawnionej do jej odbioru na mocy tzw. pełnomocnictwa pocztowego, a nie będącej umocowaną do działania w imieniu strony postępowania na podstawie art. 137 O.p. ( w skardze błędnie powołano art. 147 O.p.) ma jedynie skutek w zakresie przyjęcia daty doręczenia pisma, która w opinii Sądu nie jest tożsama z okolicznością wynikająca z art. 162 § 2 O.p. tj. datą ustania przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.

W rozpoznawanej sprawie strona przedstawiła dowody mogące wskazywać na inny moment powzięcia wiedzy o uchybieniu terminu. Przedstawiła bowiem oświadczenie pełnomocnika o dacie przekazania stronie korespondencji (postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania) oraz dokumenty potwierdzające jej pobyt poza granicami kraju w dacie doręczenia przesyłki pełnomocnikowi. Okoliczności te, zdaniem Sądu, mogą potwierdzać, że strona istotnie powzięła wiedzę o przyczynach uchybienia terminu w dacie późniejszej niż doręczenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2012 r. pełnomocnikowi do odbioru korespondencji i dopiero wówczas miała realną możliwość podjęcia czynności procesowych tj. wnioskowania o przywrócenie terminu.

Utożsamiając datę doręczenia pisma pełnomocnikowi do doręczeń z datą powzięcia wiedzy o uchybieniu terminu organ podatkowy naruszył art. 162 § 2 O.p., nie dokonując oceny przedstawionych przez stronę dowodów wskazujących na inny przebieg zdarzeń.

Rozpoznając ponownie wniosek strony organ podatkowy winien kierować się przedstawioną przez Sąd wykładnią przepisów art. 162 § 1 i § 2 O.p. oraz dokonać oceny przedstawionych przez stronę dowodów na okoliczność potwierdzenia daty faktycznego powzięcia wiedzy o ustaniu przyczyn uchybienia terminowi.

Opisane naruszenia przepisów prawa procesowego skutkowały uchyleniem zaskarżonego postanowienia, co ma oparcie w treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nastąpiło na podstawie art. 152 ww. ustawy, zaś orzeczenie o kosztach postępowania na mocy art. 200 p.p.s.a.