Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1890/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Ewa Machlejd, sędzia WSA Maria Tarnowska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 maja 2017 r. sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 1890/16

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (GINB) utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) w [...] z dnia [...] marca 2016 r., Nr [...], odmawiające wznowienia postępowania zakończonego decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy nałożenia na Związkową Spółdzielnię Mieszkaniową w [...] obowiązku usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego.

Stan sprawy na podstawie akt administracyjnych przedstawia się następująco:

Skarżąca J. W. w dniu [...] grudnia 2015 r. wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2012r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) w [...] Powiat Grodzki z dnia [...] lutego 2012r. w przedmiocie "nienałożenia" na Związkową Spółdzielnię Mieszkaniową w [...] obowiązku usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego budynku przy ul. [...] w [...]. Decyzja powyższa była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 16 września 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 232/13, oddalił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 630/14 oddalił skargę kasacyjną.

We wniosku skarżąca wskazała w ramach przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., że wydając decyzję organ nie badał kwestii czy budynek i wszystkie jego części zostały wybudowane zgodnie z projektem, tj. nie badał okoliczności faktycznych stwierdzonych w dniu [...] listopada 2015 r. potwierdzających zmianę konstrukcji schodów, które to okoliczności istniały w momencie wydawania ostatecznej decyzji, a nie były znane organowi.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wskazał, że okoliczności, na które powołała się skarżąca były jej znane znacznie wcześniej niż jeden miesiąc przed złożeniem wniosku o wznowienie i były podnoszone w różnych pismach skarżącej, wnoszonych w trakcie postępowania przed organami nadzoru budowlanego.

W szczególności organ wskazał na treść odwołania J. W. z dnia [...] marca 2012 r. w którym skarżąca podnosiła, że "schody nie zostały zrealizowane w sposób przewidziany przez projektanta dla miejsca użyteczności publicznej, dodatkowo ze zmienioną ich geometrią". Ponadto w skardze skierowanej do WSA w Krakowie z dnia 16 stycznia 2013 r., jednym z argumentów skarżącej potwierdzającym, jej zdaniem, wadliwość decyzji, była opisywana przez nią zmiana konstrukcji schodów stanowiących element budynku."

Również w wyroku WSA w Krakowie z dnia 16 września 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 232/13, Sąd wskazał, że : "J. W. stwierdzała, że schody te wykonane zostały niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, i że ta kwestia nie była przedmiotem analizy organów".

Nie budzi przy tym wątpliwości, że skarżącej J. W. znana była treść ww. wyroku WSA w Krakowie już w 2013 r., gdyż w zakreślonym do tego terminie wniosła skargę kasacyjną do NSA.

Organ podkreślił, że podnoszona przez skarżącą we wniosku o wznowienie z dnia [...] grudnia 2015 r., okoliczność nie tylko była znana stronie w terminie przekraczającym jeden miesiąc przed dniem złożenia wniosku o wznowienie postępowania, ale była już oceniana w postępowaniu prowadzonym przed organami nadzoru budowlanego zakończonym ostateczną decyzją WINB w [...] z dnia [...] października 2012 r. nr[...], jak również podlegała ocenie w postępowaniach sądowoadministracyjnych. Z powyższego wprost, w ocenie organu, wynikało uchybienie przez skarżącą terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania i stanowiło podstawę do zastosowania przepisu art. 149 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

J. W. złożyła zażalenie na ww. postanowienie. Skarżąca nie zgodziła się z treścią postanowienia twierdząc, iż przedmiotowa decyzja została podjęta na podstawie opinii, w której organ wydający odmowne postanowienie nie odniósł się do "kwestii naruszenia przepisów ustawy prawo budowlane i innych przepisów implementowanych przez tę ustawę". Ponadto zdaniem skarżącej, ww. organ nie zajął również stanowiska wobec zarzutu zrealizowania budynku niezgodnie z projektem w zakresie przedmiotowych schodów.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia, podzielił stanowisko organu pierwszej instancji wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Organ ustalił, mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy, szczegółowo opisany w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organu pierwszej instancji, że skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania w terminie znacznie przekraczającym termin określony w art. 148 § 1 k.p.a. O okolicznościach na które powołała się we wniosku skarżąca wiedziała bowiem już w 2010 roku, o czym świadczy pismo skarżącej z dnia [...] sierpnia 2010 r. skierowane do PINB w [...] Powiat Grodzki.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wskazane wyżej postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru J. W. zarzuciła naruszenie:

1) art. 6,7, 8, 9, 10, 61, 77 § 1, 80, 107 § 3, art 145, 148 i 149 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w sposób wyczerpujący zgodnie z interesem społecznym, naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i słusznego interesu obywatela oraz naruszeniem zaufania obywatela do organu i do Państwa;

2) art. 5, 48, 50, 51 i 71 ustawy prawo budowlane poprzez nie uwzględnienie nowych okoliczności definiujących, które ujawniły nie znany do dnia 10 listopada 2015 r., organowi PINB w [...], stan faktyczny w postaci nieodpowiedniego stanu technicznego budynku, którego nie tylko pewne elementy nie zostały wykonane zgodnie z projektem stanowiącym element decyzji "pozwolenie na budowę", ale także wbrew normom i przepisom ustawy "prawo budowlane". Co zdaniem skarżącej zagraża bezpieczeństwu osób korzystających z kluczowego elementu budynku, jaki stanowią schody usytułowane w miejscu użyteczności publicznej;

3) art. 2 i 20 Konstytucji z uwagi na fakt, że zasada praworządności wymaga zapewnienia stronie postępowania minimum środków obrony w postępowaniu administracyjnym, które jest postępowaniem władczym, następstwem czego jest brak równouprawnienia pozycji procesowej stron postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła podniesione w niej zarzuty.

Skarżąca podniosła, że Organy Nadzoru Budowlanego popełniły uchybienie poprzez naruszenie procedury, która jest wymagana przy badaniu wymogów formalnych do wznowienia postępowania.

Skarżąca podkreśliła, że argumentacja organów zawarta w ww. uzasadnieniu jest dla niej szczególnie niezrozumiała w sytuacji, w której z żadnego jej pisma, które zostały zgromadzone w aktach i przywołane przez PINB w uzasadnieniu postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, "nie można wywieść, iż stanowi ono dowód, że zarówno fakt zrealizowania elementu budynku, jakim są schody niezgodnie z zatwierdzonym projektem, jak i nieodpowiedni stan techniczny tego elementu budynku nie jest nowy i był organowi prowadzącemu postępowanie znany".

W opinii powoływanej przez skarżącą został przedstawiony pogląd, że ww. element budynku nie został wykonany zgodnie z zatwierdzonym projektem budynku jak również stwierdzenie, że element ten znajduje się on w nieodpowiednim stanie technicznym, który zagraża bezpieczeństwu osób korzystających z miejsca publicznego. Opinia przedstawiona przez skarżącą została sporządzona w dniu [...] listopada 2015 r. i następnie w dniu [...] grudnia 2015 r. została przesłana do PINB w [...], co w ocenie skarżącej potwierdza fakt, że miesięczny termin na zgłoszenie organowi, że w sprawie wyszły na jaw nowe oraz istotne okoliczności, został zachowany.

W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r,. poz. 1066), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.; dalej "p.p.s.a).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Ocenie prawnej w niniejszej sprawie zostało poddane postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r., którym utrzymano w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r. odmawiające wznowienia postępowania zakończonego decyzją [...] WINB z dnia [...] października 2012 r.

Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 149 § 3 k.p.a., zgodnie z którym odmowa wznowienia postępowania może nastąpić jedynie z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ poprawnie dopatrzył się naruszenia przez wnioskodawczynię terminu oznaczonego w przepisie art. 148 § 1 K.p.a.

Zgodnie z treścią wyżej powołanej normy prawnej podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Niezachowanie tego terminu obliguje organ do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania.

W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że okoliczności faktyczne zawarte w opinii z [...] listopada 2015 r., na którą powołuje się skarżąca we wniosku o wznowienie, i które w ocenie skarżącej uzasadniają jej wniosek, były jej znane co najmniej od 2010 r. Świadczą o tym szczegółowo wskazane przez organy dokumenty zawierające informacje, znane skarżącej, że schody zostały wybudowane niezgodnie z pozwoleniem budowlanym ( m.in. treść uzasadnienia wyroku WSA w Krakowie z dnia 16.09.2013 r. sygn. akt II SA/Kr 232/13), oraz że są one w złym stanie technicznym (treść uzasadnienia decyzji PINB w [...] z dnia [...] lutego 2012 r.). Nie jest też prawdziwa kolejna okoliczność podnoszona przez skarżącą, ze organ nie badał stanu technicznego schodów. Przeczy temu treść ww. uzasadnienia decyzji PINB z dnia [...] lutego 2012 r., z której wynikało, że kwestia ta była oceniana przez organ. PINB wskazał wówczas, że zarzuty podnoszone przez skarżącą co do złego stanu technicznego schodów nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym.

Sama opinia z dnia [...] listopada 2015 r., z uwagi na datę powstania, nie jest i nie może być uznana za uzasadnioną podstawę wznowienia postępowania. Jest ona wprawdzie nowym dowodem w sprawie, jednakże nie istniała w dacie wydania decyzji przez organ. Z tych przyczyn złożenie wniosku o wznowienie postępowania z zachowaniem terminu jednego miesiąca od daty jej sporządzenia jest bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

W realiach niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, oba organy zasadnie przyjęły, że skarżąca w sposób oczywisty znała wszystkie okoliczności faktyczne w terminie znacznie przekraczającym jeden miesiąc przed dniem złożenia wniosku o wznowienie postępowania.

Z tego względu należy stwierdzić, że złożenie w dniu [...] grudnia 2015 r. opisanego powyżej wniosku o wznowienie postępowania nastąpiło z uchybieniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Ustalenie w warunkach niniejszej sprawy, że termin ten przekroczono znacznie powyżej miesiąca, uzasadniało wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a.

W świetle powyższego stwierdzić należy, iż w niniejszym postępowaniu organy nie dopuściły się takich uchybień, które mogłyby skutkować uwzględnieniem skargi przez uchylenie postanowień obu instancji. W szczególności organy nie naruszyły art. 7 i 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. Wyczerpująco zebrany przez organy materiał dowodowy pozwala na ocenę niniejszej sprawy w sposób nie budzący wątpliwości. Nie zostały naruszone przepisy ustawy Prawo budowlane ponieważ nie były one w niniejszym postępowaniu stosowane, zaś przedmiotem oceny nie mogła być sprawa rozstrzygnięta decyzją ostateczną w sytuacji, gdy nie doszło, z przyczyn formalnych, do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej tą decyzją.

Biorąc pod uwagę przedmiot i tryb postępowania podlegającego ocenie Sądu wszystkie istotne okoliczności w sprawie zostały wyjaśnione. Brak zatem było podstaw do uwzględnienia skargi, gdyż wszystkie zarzuty skarżącej należy uznać za nietrafne.

Z przedstawionych wyżej przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.