Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 377/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2011-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 10 par. 1, art. 77 par. 1,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi J. K. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 9 września 2010 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez J. K. i M. K. była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 9 września 2010 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia 10 czerwca 2010 r., nr [...], o ustaleniu na rzecz T. K. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, nadbudowie z rozbudową warsztatu stolarskiego w zakresie zmiany konstrukcji dachu, na terenie obejmującym działki o nr ewid. a i b k. m. [...], położone w [...], przy ul. [...].

Wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu:

Wnioskiem z dnia 6 kwietnia 2010 r. T. K. wystąpił do Burmistrza [...] o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, rozbudowie oraz nadbudowie warsztatu stolarskiego, położonego na terenie obejmującym działki nr b i a k. m. [...], przy ul. [...] w [...]. Wnioskodawca wskazał, że zamierzona rozbudowa ma nastąpić przez nadbudowę dachu jednospadowego o konstrukcji drewnianej nad żelbetonowym stropodachem istniejącym nad częścią warsztatu, przyległą do budynku byłej stodoły zamienionej na stolarnię.

Decyzją z dnia 10 czerwca 2010 r. Burmistrz [...] - działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej K.p.a. - ustalił na rzecz T. K. warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Organ określił, że inwestycja obejmuje przebudowę, nadbudowę wraz z rozbudową budynku warsztatu stolarskiego w zakresie zmiany dachu z istniejącego stropodachu żelbetowego krytego papą na drewniany kryty blacho dachówką. Dalej, w osnowie decyzji, organ ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz zabudowy wynikające

z przepisów odrębnych, określając w zakresie warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego wysokość elewacji frontowej liczonej od poziomu terenu do okapu - około 3,5 m jako przedłużenie linii okapu wyznaczonej przez istniejącą część budynku stolarni, geometrię dachu - dach jednospadowy o kącie nachylenia połaci dachowej do 20°, wysokość kalenicy nieprzekraczającą wysokości kalenicy dachu na budynku

głównym - około 8 m i kierunek kalenicy równolegle względem kalenicy głównej budynku. Odnośnie pozostałych paramentów, w tym linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu, szerokości elewacji frontowej organ wskazał, że pozostają bez zmian.

Ponadto w rozstrzygnięciu zawarto ustalenia dotyczące ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej, oraz ustalenia dotyczące granic i sposobu zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, na podstawie odrębnych przepisów.

Odnośnie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich organ wskazał, że projektowana inwestycja nie może powodować naruszenia tych interesów, w tym: pozbawienia dostępu do drogi publicznej oraz możliwości korzystania z urządzeń infrastruktury technicznej; pozbawienia dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi; spowodować uciążliwości wywoływanych przez hałas, wibrację, zakłócenia elektryczne i promieniowanie; zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby.

Końcowo organ podał, że linie rozgraniczające teren inwestycji przedstawiono w części graficznej decyzji - na kopii mapy zasadniczej w skali 1:500.

W uzasadnieniu decyzji Burmistrz [...] przedstawiając stan faktyczny sprawy wskazał m. in., że wniosek T. K. zawierał wszystkie niezbędne elementy, które zostały określone w art. 52 ust. 2 ustawy. Następnie podał, że teren wyznaczony w decyzji liniami rozgraniczającymi nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz obowiązkiem sporządzenia planu.

Natomiast kwestie podniesione przez J. i M. małżonków K. w piśmie z dnia 17 kwietnia 2010 r., w którym nie wyrazili zgody na żadną przebudowę stolarni, nie mogą być rozpatrywane w toku procedury dotyczącej ustalenia warunków zabudowy. Ewentualne roszczenia winny bowiem zostać skierowane do właściwych organów, m. in. nadzoru budowlanego lub na drogę postępowania cywilnego.

Organ wyjaśnił, że przeprowadzona - zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) - analiza funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiąca załącznik nr 1 do decyzji, wykazała, iż wymienione w decyzji działki, w obszarze określonym liniami rozgraniczającymi, mogą być zagospodarowane na podstawie złożonego wniosku, z zachowaniem warunków ustalonych decyzją.

Obszar objęty analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, obejmuje teren wyznaczony w części graficznej niniejszej analizy, którego zasięg wyznaczony został w odległości min. 84,0 m od granicy wnioskowanego terenu, stanowiącej trzykrotną szerokość frontu wnioskowanego terenu (3 x 28,0 m), a to w myśl § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Zaznaczono, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa i usługowa. Organ stwierdził, że spełnione zostały wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy, które umożliwiają wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Końcowo, organ odnosząc się do sprzeciwu J. i M. K. wobec planowanej inwestycji wyrażonego w piśmie z dnia 18 maja 2010 r., stwierdził, że uwagi te dotyczą stosunków sąsiedzkich i nie są rozpatrywane wtoku procedury dotyczącej ustalenia warunków zabudowy.

W odwołaniu od powyższej decyzji J. K. i M. K. domagając się jej uchylenia podnieśli, że przeznaczona do nadbudowy część warsztatu położona jest na działce nr a, nie obejmuje natomiast działki nr b. Dowodzili, iż działka nr a stanowi własność Gminy [...], a T. K. jest tylko jej dzierżawcą. Wskazana część budynku warsztatu wybudowana została bez pozwolenia, w ten sposób, iż ściana południowa usytuowana jest w granicy z działką stanowiącą ich własność, a oznaczoną geodezyjnie nr c. Również ściana wschodnia budynku usytuowana jest w granicy z działkami nr c i nr d, które pozostają w użytkowaniu szpitala. W ścianach tych inwestor wybił kilka dużych otworów okiennych, ostatni w 2009 r. Zawiadomiony o tym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nie nakazał, mimo wniosku skarżących, zamurowania przedmiotowych otworów umarzając w 2009 r. postępowanie w sprawie. Zdaniem organu nadzoru budowlanego okna wykonano na podstawie pozwolenia na budowę. Tak więc w granicach działki skarżących istnieje budynek warsztatu stolarskiego z otworami okiennymi, wykonany sprzecznie z przepisami techniczno - budowlanymi, zgodnie z którymi otwory okienne mogą być tylko w ścianie położonej w odległości 4 m od granicy.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu cytowaną na wstępie decyzją z dnia 9 września 2010 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium zrelacjonowało stan faktyczny sprawy, stwierdzając, że działki nr b i a, zabudowane budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym i warsztatem stolarskim położone są wśród istniejącej zabudowy mieszkaniowej i usługowej, a charakter zamierzonej inwestycji (nadbudowa istniejącego budynku i zmiana dachu płaskiego na jednospadowy) mieści się w ramach kontynuacji istniejącej funkcji i zabudowy terenu. Teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej - ul. [...] poprzez istniejący zjazd, posiada również dostęp do sieci miejskich: elektrycznej, wodociągowej i kanalizacji sanitarnej.

Zgodnie z zapisem w ewidencji gruntów działki te stanowią teren mieszkaniowy - B, zatem nie są objęte wymogiem uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych (leśnych) na cele nierolnicze (nieleśne).

Przytaczając mające zastosowanie w niniejszej sprawie regulacje ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1-5, organ stwierdził, że w przypadku wnioskowanej inwestycji spełnione zostały wszystkie przesłanki warunkujące wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Ponadto planowane zamierzenie inwestycyjne nie narusza przepisów odrębnych, które wykluczałyby realizację przedmiotowej zabudowy. Organ uznał również, że zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisem art. 54 ustawy, określającym konieczne elementy decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak również decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji nie zaliczanych do inwestycji celu publicznego (art. 64 ust. 1). Podkreślił, że w związku z charakterem zamierzenia inwestycyjnego -zmiana dachu na części budynku - organ I instancji zasadnie odstąpił od przeprowadzenia analizy parametrów istniejącej na tym obszarze zabudowy.

Z kolei określając wymagania dotyczące osób trzecich ustalił m.in., że inwestycja nie może spowodować pozbawienia dostępu światła dziennego do powierzchni przeznaczonych na pobyt ludzi, co zapewnia pozostawienie prawidłowego doświetlenia budynku na sąsiedniej działce nr c. Również projekt decyzji o warunkach zabudowy spełnia wymogi przepisu art. 60 ust. 4 ustawy bowiem sporządzony został przez osobę będącą członkiem Śląskiej Okręgowej Izby Architektów.

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że Burmistrz [...] prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające i podjął decyzję zgodną ze stanem faktycznym i prawnym, czemu dał wyraz w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 K.p.a. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium wyjaśniło, że badanie, czy obiekt budowlany wykonany został na podstawie pozwolenia na budowę czy też samowolnie - bez stosownego zezwolenia - oraz czy wykonane roboty budowlane odpowiadają wymaganiom przepisów techniczno - budowlanych nie należy do postępowania administracyjnego związanego z ustaleniem warunków zabudowy. Poza tym decyzja o warunkach zabudowy nie uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych, stanowi natomiast swego rodzaju przyrzeczenie wydania pozwolenia na

budowę dla określonej inwestycji na określonym gruncie, o ile inwestor spełni wszelkie wymogi wynikające z przepisów Prawa budowlanego i przepisów szczególnych, w tym uzyska tytuł do dysponowania gruntem na cele budowlane. Wydanie tej decyzji nie jest również uzależnione od posiadania przez inwestora własności terenu. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy może bowiem złożyć każdy niezależnie od posiadanych uprawnień do nieruchomości. Na marginesie organ stwierdził, że zgodnie z danymi z ewidencji gruntów działka nr a stanowi własność Miasta [...], a T. K. jest jednym z dwóch współużytkowników wieczystych tej nieruchomości. W konsekwencji powyższego organ uznał zarzuty odwołania za chybione i nie mające wpływu na rozstrzygnięcie.

Skargę na powyższą decyzję złożyli J. K. i M. K. i domagając się jej uchylenia powtórzyli zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. Argumentując skargę podnieśli szereg uchybień inwestora, w szczególności wskazali, że T. K. założył parapety, które są wysunięte około 20 cm na ich posesję. Ponadto wykonał nowe otwory okienne od strony wschodniej budynku. Skarżący wnioskowali o zbadanie przez Sąd legalności wykonanych w budynku stolarni otworów okiennych, wskazując, że w granicy budynku mogą zostać umieszczone jedynie luksfery, stanowiące 10% całości ściany. Nie zgodzili się również z ustaleniami faktycznymi organów w zakresie oznaczenia działek oraz opisali negatywny wpływ warsztatu stolarskiego na ich nieruchomość.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację i wnioski zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W toku postępowania zmarł uczestnik F. P., wobec czego postępowanie sądowe zawieszono 12 kwietnia 2011 r. do czasu wstąpienia następców prawnych.

Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2011 r. ustanowiono skarżącym adwokata z urzędu.

W piśmie procesowym z dnia 22 czerwca 2011 r. pełnomocnik skarżących z urzędu - adw. Z. K. podtrzymał w całości wniesioną skargę i wniósł "o uchylenie zaskarżonej decyzji i ponowne rozpatrzenie sprawy". Uzasadniając powyższe żądanie podniósł, że analiza akt zgromadzonych w sprawie oraz informacje uzyskane bezpośrednio od skarżących wskazują na uciążliwości związane z sąsiedztwem prężnie działającego zakładu stolarskiego. Wyjaśnił, iż zamiarem J. i M. K. jest wstrzymanie rozbudowy zakładu stolarskiego i pod takim kątem należy interpretować ich wcześniejsze pisma kierowane do różnych organów. Odwołując się do określonej w art. 61 ustawy - zasady dobrego sąsiedztwa, nie zgodził się ze stanowiskiem Kolegium, iż organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił warunki zabudowy. W tym zakresie wskazał, że powołana zasada ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego oraz powstrzymanie zabudowy, której nie można pogodzić z zabudową już istniejącą. Tymczasem rozbudowy zakładu stolarskiego nie można pogodzić z bardzo bliskim sąsiedztwem domu jednorodzinnego, co więcej owa rozbudowa może naruszyć ład przestrzenny. Podkreślono, że sporny zakład stolarski został usytuowany bezpośrednio na granicy działek należących do skarżących i T. K., a takie rozplanowanie przestrzenne jest wynikiem działań planistycznych sprzed wielu lat, kiedy działka, obecnie należąca do skarżących, nie była jeszcze zabudowana. Jednocześnie podniesiono, że dalsza rozbudowa zakładu zwiększy wszelkie uciążliwości z nim związane, co jest niedopuszczalne z punktu widzenia zasad współżycia społecznego.

W piśmie procesowym z dnia 10 sierpnia 2011 r. uczestnik postępowania - T. K. ustosunkowując się do stanowiska skarżących wyrażonego w piśmie z dnia 22 czerwca 2011 r. wskazał, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie dotyczy rozbudowy stolarni, ale jedynie zmiany konstrukcji dachu z płaskiego stropodachu na dach jednospadowy o nachyleniu połaci do 20%. Powyższe ma na celu zabezpieczenie istniejącej substancji, która niszczeje dlatego, że płaski stropodach, mimo systematycznych napraw, wciąż przecieka.

Podkreślił, że zasada dobrego sąsiedztwa określona w art. 61 ustawy daje podstawy do kontynuowania istniejącej zabudowy, jej uzupełnienia lub przekształcenia. Zwrócił również uwagę, że zmiana konstrukcji dachu na części warsztatu stolarskiego nie zmienia charakteru zabudowy istniejącej i nie ma wpływu na zabudowę sąsiednią ani nie narusza ładu przestrzennego.

Ponadto warsztat ten został wybudowany o wiele wcześniej niż budynek mieszkalny państwa K., a więc mieli oni pełną świadomość istniejącej zabudowy sąsiedniej. Ponadto został on wybudowany zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę oraz zatwierdzonym projektem budowlanym.

W piśmie procesowym z dnia 14 grudnia 2011 r. pełnomocnik uczestnika postępowania - Gminy [...] wniósł o oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wywodząc, że decyzja pierszwszoinstancyjna wydana została w oparciu o wyczerpującą analizę faktyczną i prawną, w granicach złożonego wniosku o ustalenie warunków zabudowy inwestycji. Natomiast argumenty podnoszone przez skarżących nie dotyczą zaskarżonej decyzji, a odnoszą się ewentualnie do ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

W kolejnym piśmie procesowym z dnia 19 grudnia 2011 r. pełnomocnik skarżących podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o przyznanie nieopłaconych kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać regulacje prawne, które wyznaczają zakres kognicji sądu administracyjnego. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są m.in. do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, pod względem jej zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sąd przy rozpatrywaniu sprawy nie bada zatem ani celowości, ani słuszności zaskarżonego rozstrzygnięcia, a ogranicza się do stwierdzenia, czy w świetle ustalonego stanu faktycznego oraz obowiązującego stanu prawnego dopuszczalne było wydanie decyzji będącej przedmiotem sprawy.

Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi nie oznacza jednak, że sąd administracyjny może czynić przedmiotem swoich rozważań i ocen wszystkie zarzuty skargi, bez względu na treść zaskarżonego aktu lub czynności.

W świetle uregulowań wskazanego ostatnio przepisu sąd pierwszej instancji nie ma obowiązku badania tych aspektów sprawy, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2008 r., sygn. akt II FSK 1225/07, Lex nr 530455).

Z uwagi na powyższe należało uznać, że wywiedzione przez skarżących zarzuty dotyczące legalności wykonanych przez T. K. otworów okiennych czy też parapetów, naruszania przez inwestora granic działki, nie mogły być przedmiotem oceny Sądu, bowiem kwestie te nie dotyczą sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją. W tym miejscu podkreślić należy, że wymagań technicznych, wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), nie można przenosić do decyzji o warunkach zabudowy, jako że są one przedmiotem oceny i rozstrzygania przez inny organ, na kolejnym etapie postępowania inwestycyjnego, związanego z wydaniem ewentualnego pozwolenia na budowę. Podobnie, z powodu braku związku z rozstrzyganą sprawą, Sąd nie mógł zajmować się zaistniałym sporem sąsiedzkim czy też nieuprawnionym - zdaniem skarżących - korzystaniem przez T. K. z posesji J. i M. K.

W ocenie Sądu, przeprowadzona według podanych wyżej kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej nie wykazała, by akty te zawierały wady powodujące konieczność ich uchylenia.

W pierwszej kolejności należy wskazać na znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą, stanowiące materialnoprawną podstawę ocenianych decyzji.

Zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ustawy, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 61 ust. 1 ustawy uzależnia natomiast wydanie tej decyzji od łącznego spełnienia pięciu warunków, w tym:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Uzupełnieniem regulacji ustawowej są przepisy rozporządzenia wykonawczego z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Rozporządzenie to określa sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).

Przepisy tego rozporządzenia wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

Ponadto odnotować należy, że stosownie do art. 60 ust. 4 ustawy sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów.

Odnosząc powyższe regulacje prawne do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że organy obu instancji prawidłowo uznały, iż zachodzą podstawy do wydania decyzji o ustaleniu na rzecz T. K. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, nadbudowie z rozbudową warsztatu stolarskiego w zakresie zmiany konstrukcji dachu.

Organy obu instancji uwzględniły wymogi przewidziane w przytoczonych powyżej przepisach, a w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego architekt o uprawnieniach budowlanych sporządził stosownie do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. analizę funkcji i cech zabudowy, a jej wyniki wraz z załącznikiem graficznym stanowią załącznik do wydanej przez organ pierwszej instancji decyzji.

Organy prawidłowo oceniły też, iż zamierzenie inwestycyjne pozostaje w zgodzie przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie jest też sprzeczne z przepisami odrębnymi. W konsekwencji architekt sporządził projekt decyzji, a wydane przez organ I instancji rozstrzygnięcie zawiera wszystkie obligatoryjne elementy. Określa ono bowiem warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, warunki ochrony środowiska oraz warunki w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji.

Zauważyć również należy, iż organ ustalił wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich wskazując, że projektowana inwestycja nie może powodować naruszenia tych interesów, w tym: pozbawienia dostępu do drogi publicznej oraz możliwości korzystania z urządzeń infrastruktury technicznej, pozbawienia dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, uciążliwości powodowanych przez hałas, wibrację, zakłócenia elektryczne i promieniowanie oraz zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, które to naruszenie pełnomocnik skarżących upatruje w usytuowaniu i bliskości spornego warsztatu, należy stwierdzić, iż zarzuty te są przedwczesne na etapie postępowania w sprawie warunków zabudowy.

Ponownie trzeba zważyć, że celem decyzji o warunkach zabudowy jest przesądzenie, na podstawie obowiązujących na danym terenie przepisów prawa planistycznego, o zgodności zamierzonej inwestycji z tymi przepisami. Decyzja potwierdza jedynie, że planowana inwestycja nie narusza ładu przestrzennego i wprowadza ogólne warunki, które muszą być spełnione aby na danym terenie można było zrealizować planowane zamierzenie. Natomiast zastrzeżenia co do parametrów konkretnej inwestycji, wynikające z przepisów budowlanych, będą mogły być zgłaszane przez organami nadzoru w toku postępowania w sprawie ewentualnego pozwolenia na budowę.

Reasumując, Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz właściwie oceniły zgromadzony materiał dowodowy i dokonały trafnej interpretacji mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów. W szczególności uznając, że spełnione zostały przesłanki określne w art. 61 ust. 1 ustawy, do wydania wnioskodawcy decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, nadbudowie z rozbudową warsztatu stolarskiego w zakresie zmiany konstrukcji dachu. Powyższe oznacza, że organy wywiązały się z obowiązków nałożonych na nie przepisami art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Ponadto, skarżącym, oraz pozostałym stronom postępowania zapewniono czynny udział w prowadzonym postępowaniu, stosownie do zasady wyrażonej w art. 10 § 1 K.p.a. Natomiast podjęte akty zostały uzasadnione zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 K.p.a.

W tym stanie rzeczy, wobec braku uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd w oparciu o art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Odnosząc się do wniosku pełnomocnika uczestnika postępowania o zwrot kosztów postępowania stwierdzić należy, iż wniosek ten nie mógł być uwzględniony. Uczestnika obowiązuje zasada wyrażona w art. 199 P.p.s.a. Dlatego uczestnikom postępowania nie przysługuje zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, bez względu na jego wynik. Także według poglądu doktryny osobom, których interesu prawnego dotyczy wynik postępowania sądowego, ale uczestniczącym w postępowaniu na prawach strony, nie przysługuje zwrot kosztów zastępstwa procesowego bez względu na wynik postępowania sądowego (por. H. Knysiak - Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 3, LexisNexis, Warszawa 2009, s. 803 i powołane tam orzecznictwo).

Końcowo odnosząc się do wniosku pełnomocnika z urzędu ustanowionego skarżącym o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego Sąd wskazuje, iż w tej mierze zostanie wydane odrębne postanowienie na posiedzeniu niejawnym.