Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 672/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-02-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Ustanowiono radcę prawnego
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1,2,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Monika Bieńkowska po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego w sprawie z Jego skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania p o s t a n a w i a: ustanowić radcę prawnego z urzędu


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po rozpoznaniu wniosku A.K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, przyznał prawo pomocy we wnioskowanym zakresie.

Następnie wyrokiem wydanym w dniu 7 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę A.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] w przedmiocie wymeldowania.

W przewidzianym terminie skarżący złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia, wraz z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

Mając na uwadze ustawowy obowiązek złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Wezwaniem z dnia 3 stycznia 2014 r. referendarz sądowy zobowiązał wnioskodawcę do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez wypełnienie, podpisanie i odesłanie załączonego do wezwania formularza, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

W zakreślonym terminie A.K. nadesłał wypełniony urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że przebywa w zakładzie karnym, nie posiada żadnego majątku. Jego konkubina posiada miesięczny dochód w wysokości ok. 700 zł, na który składają się świadczenia z pomocy społecznej oraz alimenty.

Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny - art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. ).

W tym miejscu należy zauważyć, że skarżącemu postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2013 r. zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Tym samym zadośćuczynienie obecnemu wnioskowi o ustanowienie radcy prawnego z urzędu, oznacza, że niejako "na raty", w dwóch etapach przyznane będzie prawo pomocy w zakresie całkowitym, na które – w myśl art. 245 § 2 P.p.s.a. składają się oba analizowane dobrodziejstwa procesowe. To z kolei skłania do uwzględnienia podczas oceny obecnego wniosku surowszych kryteriów wynikających z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 16 lipca 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 1523/09 niepubl.). Według niego przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym – obejmującym zgodnie z art. 245 § 2 P.p.s.a zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego – może nastąpić o ile osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Odnosząc ww. regulację prawną do realiów rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że przewidziana w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przesłanka ustanowienia fachowego pełnomocnika w osobie radcy prawnego z urzędu dla strony korzystającej już ze zwolnienia od kosztów sądowych została spełniona.

Wnioskodawca aktualnie odbywa karę pozbawienia wolności, nie ma żadnego majątku oraz żadnych dochodów.

Wobec powyższego, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a postanowiono orzec jak w sentencji.