Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1025/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 188
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędzia NSA Bożena Walentynowicz ( spr. ) Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej N. Sp. z o.o. w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 stycznia 2006 r. sygn. akt II SA/Bd 815/05 w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. w T. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. oddala skargę, 3. zasądza od B. Sp. z o.o. w W. na rzecz D. Sp. z o.o. w T. kwotę 445 (słownie: czterysta czterdzieści pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po rozpoznaniu skargi B. Sp. z o.o. w T. na decyzję Wojewody Kujawsko – Pomorskiego z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...], w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] maja 2004 r., stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, zasądził od Wojewody Kujawsko-Pomorskiego na rzecz B. Sp. z o. o. w T. kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania oraz oddalił wniosek uczestnika postępowania N. Sp. z o. o. o zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu stanowiska Sąd ten przedstawił następujące okoliczności faktyczne i prawne.

Zaskarżona decyzja Wojewody Kujawsko - Pomorskiego z dnia [...] czerwca 2005 r. utrzymywała w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] i [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wytwórni mas bitumicznych wraz z przebudową przyłączy elektroenergetycznych (zalicznikowych) do EC 2, budową przyłącza linii kablowej 15 KV, budową stacji transformatorowej odbiorcy na terenie przy ul. C. w T. - działki nr: 99/5, 99/2, 99/1, 99/10, 99/9, 45/19, 46/2, 45/9, 99/24, 45/18, 46/1, 41/7, 122/5, 122/109, oraz przyłącza energetyczne - dodatkowo działki 41/7, 41/9, 41/11 dla N. Sp. z o.o. z siedzibą w T.

Niniejsza sprawa była już poddana kontroli sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 2 lutego 2005 r. sygn. akt II SA/Bd 764/04 uchylił decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w sprawie ze skargi "B." Sp. z o.o. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę objętego powyższą decyzją Prezydenta Miasta T. z dnia [...] maja 2004 r. W wyniku ponownego postępowania prowadzonego po wyroku Sądu przed organem odwoławczym B. Sp. z o.o. jako następca prawny podtrzymał odwołanie B. Sp. z o.o. Skarżący powołał się na to, że w dniu 24 lutego 2004 r. Prezydent Miasta T. wydał decyzję o warunkach zabudowy dla powyższej inwestycji, w której w pkt 2.4b ustalił warunek zabudowy o treści: "obsługę komunikacyjną z ulicy W. zapewnić poprzez drogę wewnętrzną za zgodą właścicieli nieruchomości oraz poprzez działki z ustanowioną (notarialnie) służebnością drogi dojazdowej". Aby spełnić powyższy warunek inwestor uzyskał zgodę Elektrociepłowni "T." S.A. (zwanej dalej EC T. S.A.) na wykorzystanie przez N. Sp. z o.o. dróg zlokalizowanych na działkach nr 99/9, 99/24, 45/9, 10/8, 10/12 na drogę dojazdową do projektowanej wytwórni mas bitumicznych. Warunkując to zawarciem z EC T. S.A. umowy o partycypowaniu w kosztach utrzymania tych dróg. Jednocześnie EC T. poinformowała, że nie jest władna zająć stanowiska wobec działek nr 10/11 i 21/150, gdyż nie jest ich właścicielem i wskazała, że właścicielem powyższych działek jest firma B. Sp. z o.o. (pismo skierowane do pełnomocnika inwestora R. sp. z o.o. przez EC T. z dnia 16 marca 2004 r.).

Sąd I instancji poniósł, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się również oświadczenie EC T. zawierające zgodą na wybudowanie wytwórni mas bitumicznych oraz sieci infrastruktury zasilającej na terenie działek EC T. S.A. o nr: 41/7, 41/9, 41/11, 45/9, 46/2, 99/24, 99/9, 99/10, 99/1 45/19, 41/7, 99/2, 99/5, 122/5 i 122/109 (pismo w aktach administracyjnych z dnia 17 marca 2004 r.). W dniu 18 marca 2004 r. inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w którym w pkt 5 oświadczył, że posiada ograniczone prawo rzeczowe — służebność drogi dojazdowej przez działki nr 21/149, 21/60, 21/57, 10/11, 21/150 w związku z dysponowaniem działką nr 10/5. Prawo własności do działki 10/5 wynika z aktu notarialnego z dnia 5 marca 2004 r., repertorium A nr: 462/2004, potwierdzającego nabycie w drodze umowy sprzedaży od EC T. przez N. Sp. z o.o. niniejszej działki. W dniu 16 kwietnia 2004 r. została zawarta umowa korzystania, na mocy której N. Sp. z o.o. oświadczyła, że jest właścicielem nieruchomości oznaczonej działką 10/5 oraz części działki nr 21/152 i że wyraża zgodę na korzystanie z tych nieruchomości przez N. Sp. z o.o. w sposób zgodny z ustaleniami umów zawartych w aktach notarialnych z dnia 5 marca 2004 r. i z dnia 16 kwietnia 2004 r. rep. 796/2004 r.

Z akt sprawy wynika, że dla działki 10/5 zastrzeżona jest nieodpłatna służebność gruntowa polegająca na prawie przejścia i przejazdu przez działki 10/11, 21/50, 21/149, 21/60, 21/57 z istniejącym na niej ciągiem komunikacyjnym z ulicą Wapienną. W dniu 19 kwietnia 2004 r. inwestor złożył kolejne oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w którym w pkt 5 oświadczył, że posiada ograniczone prawo rzeczowe - służebność drogi dojazdowej przez działki nr 21/149, 21/60, 21/57, 10/11, 21/150 w związku z dysponowaniem działką nr 21/152 (akt notarialny z dnia 16 kwietnia 2004 r. rep. A nr 796/2004 potwierdzający sprzedaż przez EC T. udziału w 1/30 części nieruchomości objętej KW nr 47696 stanowiącej działkę 21/152).

Prezydent Miasta T. decyzją z dnia [...] maja 2004 r. wydał pozwolenie na budowę.

B. Sp. z o.o., jako następca prawny B. Sp. z o.o., zaskarżyła powyższą decyzję oraz kwestionując prawo inwestora do korzystania ze służebności przejścia i przejazdu przez działki oznaczone numerami 10 /11 i 21/60, 21/149 i 21/150 powołała się na akt notarialny Rep. A 3723/1997 r., na mocy którego S. B. działający w imieniu B. Sp. z o.o. ustanowił to prawo na rzecz każdoczesnego właściciela działki 21/152 (KW nr 31556). Zdaniem skarżącego oznacza to, że korzystanie z działek obciążonych możliwe jest celem dojazdu do działki 21/152, a nie do innych działek.

Wojewoda Kujawsko – Pomorski po ponownym rozpoznaniu sprawy, w związku z wyrokiem Sądu z dnia 2 lutego 2005 r. sygn. akt II SA/Bd 764/04, wydając decyzję z 30 czerwca 2005 r. o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, w uzasadnieniu wyjaśnił, że z decyzji organu I instancji o pozwoleniu na budowę wynika, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane obejmuje nieruchomości:

przez które przebiega inwestycja: działki nr 99/5, 99/2, 99/1, 99/10, 99/9, 45/19, 46/2, 45/9, 99/24,45/18, 46/1, 41/7, 122/5, 122/109 (obecnie działki nr: 99/37, 99/34, 205, 45/20, 45/21, 45/19, 46/2, 58/18, 46/1, 41/7, 122/122) oraz przyłącza energetyczne - dodatkowo działki nr 41/7, 41/9, 41/11 - obręb 42,

przez które przebiega droga dojazdowa (niepubliczna) do inwestycji: działki nr 21/149, 21/60, 21/57, 10/11, 21/150, 10/8, 99/9, 99/24, 45/9 (obecnie działki: 21/149, 21/168, 21/169, 21/57, 10/11, 21/150, 10/12, 10/8, 45/21,205).

Ponadto organ wyjaśnił, że po wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej nastąpiły podziały, scalenia i zmiana numeracji działek, w związku z tym organ ustalił właściwe numery działek, a także, że inwestor posiada prawo do korzystania ze służebności przejazdu ustanowionej na działkach nr 10/11, 21/60 (obecnie nr 21/168, 21/169), 21/149, 21/150, gdyż zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane złożył on pod odpowiedzialnością karną oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co też udokumentował stosownymi umowami cywilnymi.

Rozpoznając zarzuty skargi wniesionej od powyższej decyzji Sąd I instancji uznał, że skarga jest zasadna, ale z innych względów niż zostały w niej podniesione.

W uzasadnieniu Sąd zaznaczył, że działania inwestora w zakresie zapewnienia dostępu do drogi publicznej polegające na zawarciu umowy korzystania z dnia 16 kwietnia 2004 r. z działki 10/5 oraz udziału w 1/30 z działki nr 21/152, stanowiących własność N. Sp. z o.o. nie są wystarczające, aby uznać wypełnienie postanowień decyzji o warunkach zabudowy z dnia 24 lutego 2004 r. Sąd podkreślił, że żadna z działek, do korzystania z których inwestor nabył uprawnienie na podstawie umowy z dnia 16 kwietnia 2004 r., nie stanowiła terenu, na którym zlokalizowana miała zostać inwestycja polegająca na budowie wytwórni mas bitumicznych. Decyzja ta nie mogła nawet przewidywać wykorzystania którejkolwiek z tych działek, gdyż w terminie ubiegania się o decyzję o warunkach inwestor nie posiadał żadnego tytułu prawnego do tych działek. Sąd I instancji wyciągnął zatem wniosek, że na dzień wydania decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, wytwórnia mas bitumicznych nie miała zapewnionego dostępu do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną i nie został spełniony przez inwestora warunek nałożony na niego w decyzji o warunkach zabudowy. Działki o numerach: 10/5 i 21/152 jako nieruchomości władnące, dają zdaniem Sądu, inwestorowi uprawnienie do korzystania ze służebności przejścia i przejazdu przez działki należące do skarżącego, oznaczone numerami 10/11, 21/60, 21/149, 21/150, celem dostępu tylko i wyłącznie do działek o numerach: 10/5 i 21/152, a nie do innych działek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy nie podzielił stanowiska inwestora, że w wyniku zawartej umowy w dniu 16 kwietnia 2004 r. nabył on uprawnienie do korzystania ze służebności gruntowej polegającej na prawie przejścia i przejazdu przez działki oznaczone numerami 10/11, 21/60, 21/149 i 21/150 w celu zapewnienia ciągu komunikacyjnego pomiędzy ulicą Wapienną, stanowiącą drogę publiczną, a planowaną inwestycją. Zdaniem Sądu fakt, czy inwestor dzięki umowie z dnia 16 kwietnia 2004 r. zapewnił planowanej inwestycji dostęp do drogi publicznej, organ powinien sprawdzić w świetle art. 285 § 1 Kodeksu cywilnego i przepisów prawa budowlanego. W ocenie Sądu I instancji bazowanie jedynie na oświadczeniu o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane było wadliwe.

Skargę kasacyjną, na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej "ppsa", od powyższego wyroku wniosła N. Sp. z o.o., reprezentowana przez radcę prawnego, zarzucając naruszenie:

- prawa materialnego, to jest art. 34 ust. 1, ust. 3 pkt 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1

prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż na

podmiocie występującym o wydanie pozwolenia na budowę ciąży obowiązek

wykazania, iż dysponuje on tytułem prawnym do terenu stanowiącego drogę dojazdową do drogi publicznej - a także na przyjęciu, iż organ wydający takie

pozwolenie uprawniony jest do badania powyższej okoliczności,

- prawa materialnego, to jest art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu i planowaniu przestrzennym poprzez jego błędną wykładnię sprowadzającą się do przyjęcia, iż posiadanie przez inwestora prawa do korzystania ze służebności gruntowej dotyczącej drogi dojazdowej do inwestycji musi wynikać jedynie ze służebności ustanowionej na rzecz nieruchomości władnącej, na której usytuowana jest planowania inwestycja,

- naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na ocenie sposobu wykonywania przez uprawniony podmiot istniejącej służebności w oparciu o art. 285 § 2 kodeksu cywilnego w sytuacji, w której organy władzy publicznej w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego nie są uprawnione do badania sposobu wykonywania prawa przez posiadacza nieruchomości władnącej.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania bądź o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym i Naczelnym Sądem Administracyjnym.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że istota skargi sprowadza się przede wszystkim do faktu, iż Sąd I instancji niesłusznie założył, że w rozpatrywanej sprawie organ administracji był w ogóle uprawniony do badania kwestii posiadanego tytułu prawnego inwestora do działek, po których odbywa się komunikacja z drogą publiczną, a także bezzasadnie przyjął, że w zaistniałym w sprawie stanie faktycznym składający niniejszą skargę kasacyjną nie dysponował tytułem prawnym do terenu przez który przebiega droga dojazdowa do nieruchomości, na której usytuowana została inwestycja.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu przestrzennym ustalenie czy inwestorowi przysługuje prawo do korzystania ze służebności gruntowej (drogi koniecznej) należy do obowiązku organu i tylko organy na etapie ustalania warunków zabudowy władne są takiego ustalenia dokonać, natomiast stosownie do art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca wykluczy możliwość powtórnej oceny tej kwestii. Ponadto w ocenie składającego skargę kasacyjną powoływany przez Sąd I instancji art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego nakłada na administrację budowlaną jedynie konieczność oceny zaproponowanych rozwiązań komunikacyjnych pod kątem zgodności z decyzją o warunkach zabudowy - nie nakłada zaś obowiązku badana czy proponowany układ komunikacyjny odbywa się po drogach, do których wnioskodawca posiada tytuł prawny.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną B. Spółka z ograniczona odpowiedzialnością w W., która wstąpiła do postępowania w miejsce dotychczasowej strony B. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w T., wnosiła o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Niniejsza skargę kasacyjna oparto na podstawie art. 174 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., zarzucając jedynie naruszenie prawa materialnego.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu tylko niwalność postępowania, której przesłanki taksatywnie wylicza § 2 wskazanego przepisu art. 183 p.p.s.a. Po stwierdzeniu, iż nie występują w sprawie okoliczności przesądzające o nieważności postępowania, Sąd przystąpił do oceny zarzutów skargi kasacyjnej.

Za usprawiedliwiony należy uznać zarzut naruszenia prawa materialnego art. 34 ust. 1 i ust. 3 pkt 1, a także art. 35 ust. 1 prawa budowlanego.

Art. 34 ust. 1 dotyczący projektu budowlanego stanowi, że projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu... Taka decyzja wydana została w dniu [...] lutego 2004 r. Nr [...] przez Prezydenta Miasta T. dla inwestycji polegającej na budowie Wytwórni Mas Bitumicznych w T.

W pkt 2.4 lit. b, decyzja ta zawierała rozwiązanie, iż obsługę komunikacyjną do drogi publicznej ul. W., należy zapewnić drogą wewnętrzną za zgodą właścicieli oraz działki z ustanowioną służebnością drogi dojazdowej. Równocześnie należy zauważyć stwierdzenie w tejże decyzji, że teren inwestycji posiada dostęp pośredni (poprzez drogę wewnętrzną i ustanowioną służebność dojazdu) do drogi publicznej. Istota problemu sprowadziła się wg zaleceń decyzji o warunkach zabudowy, by inwestor zapewnił sobie prawo do korzystania z istniejącej drogi wewnętrznej. Wymogiem wynikającym z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. jest, by teren inwestycji miał dostęp do drogi publicznej.

Wyrokiem z dnia 2 lutego 2005 r. sygn. II SA/Bd 764/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] lipca 2004 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę Wytwórni Mas Bitumicznych udzielonej inwestorowi N. z o.o. w T.

W wykonaniu zaleceń wynikających z ww. wyroku Sądu, organ dokonał szczegółowych ustaleń dotyczących terenów zainwestowania jak i działek, przez które biegnie droga dojazdowa stanowiąca ciąg komunikacyjny do drogi publicznej, tj. ulicy W.

1) Organ ustalił, że działki objęte inwestycją to działki o Nr 99/5, 99/2. 99/1, 99/10, 99/9, 45/19, 46/2, 45/9, 99/24, 45/18, 46/1, 41/7, 122/5, 122/9 – wg wcześniejszej numeracji, a po zmianie Nr 99/37, 99/34, 205, 45/20/45/21, 45/19, 46/2, 58/18, 46/1, 41/7, 122/122 oraz przyłącza energetyczne – dodatkowo działki Nr 41/7, 41/9, 41/11 – obręb 42.

2) Działki, przez które przebiega droga dojazdowa do inwestycji, to Nr 21/149, 21/60, 21/57, 10/11, 21/50, 21/150, 10/8, 99/9, 99/24, 45/9, zaś obecna ich numeracja to Nr 21/149, 21/168, 21/169, 21/57, 10/11, 21/150, 10/12, 10/8, 45/21, 205.

Z niekwestionowanych ustaleń Sądu pierwszej instancji rozpoczynającego sprawę po raz drugi wynika, że inwestor N. Spółka z o.o. w T. aby spełnić warunek wynikający z decyzji o warunkach zabudowy związany z prawem do korzystania z drogi dojazdowej w drodze starań uzyskał:

- zgodę Elektrociepłowni T. S.A. na korzystanie z drogi zlokalizowanej na działkach o Nr 99/9, 99/24, 45/9, 10/8, 10/12.

W oświadczeniu złożonym przez inwestora z dnia 18 marca 2004 r. wskazał on, iż oprócz prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, posiada także w ramach służebności drogi dojazdowej prawo do korzystania z drogi usytuowanej na działkach Nr 21/149, 21/60, 21/57, 10/11, 21/150.

Wynika to z prawa dysponowania działką Nr 10/5 i Nr 21/152 należącymi do N. Spółka z o.o., z którą to inwestor D. Spółka z o.o. zawarł umowę notarialną z dnia 16 kwietnia 2004 r., dotyczącą prawa korzystania przez inwestora z ww. nieruchomości .

Z akt sprawy wynika, jak ustalił Sąd pierwszej instancji, iż dla działki Nr 10/5 zastrzeżona jest służebność gruntowa jako prawo przechodu i przejazdu przez działki Nr 10/11, 21/50, 21/149, 21/60 i 21/57 z istniejącym ciągiem komunikacyjnym.

Służebność drogi koniecznej przez działki 21/149, 21/60, 21/1560 i 10/11 ustanowiona jest dla działki o Nr 21/152.

W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego w świetle powyższych niekwestionowanych ustaleń Sądu Wojewódzkiego, należy uznać, że inwestor spełnił wymagania z art. 32 ust. 4 prawa budowlanego do uzyskania pozwolenia na budowę zamierzonej inwestycji w zakresie prawidłowego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jak i spełnił też warunek wynikający z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, traktujący o uzyskaniu prawa do korzystania z wewnętrznej drogi dojazdowej do drogi publicznej od działki inwestycyjnej.

Ocena Sądu pierwszej instancji, jakoby działania inwestora w zakresie zapewnienia dostępu do drogi publicznej polegające na zawarciu notarialnej umowy korzystania z działki Nr 10/5 i 21/152 nie były wystarczające, nie znajduje uzasadnienia w świetle obowiązujących przepisów prawa budowlanego.

Ocena materiału dowodowego dokonana przez organ w zaskarżonej decyzji jest – zdaniem Naczelnego Sadu Administracyjnego – słuszna i zasadna. Prawidłowo organ ten uznał, iż inwestor zgodnie ze swym obowiązkiem wykazał, iż nieruchomości objęte inwestycją mają dostęp do drogi publicznej poprzez prawo do korzystania z wewnętrznej drogi dojazdowej. Zasadnie zarzuca skarga kasacyjna brak kompetencji organów administracji, a także sądu administracyjnego do prowadzenia weryfikacji sposobu korzystania z prawa służebności przez podmioty, którym służebność ta przysługuje.

Wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji i zaleceniom zawartym w uzasadnieniu wyroku stwierdzić należy, iż organ nie ma prawa dokonywania oceny zakresu prawa rzeczowego służebności w trybie art. 285 kodeksu cywilnego w postępowaniu administracyjnym.

W toku tego postępowania administracyjnego, dotyczącego wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, organ może i powinien jedynie zbadać komu służebność przysługuje, w stosunku do jakiej nieruchomości i jaka jest jej treść. To prawidłowo zrobił organ po wnikliwej ocenie materiału dowodowego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozważania Sądu pierwszej instancji w aspekcie art. 285 kodeksu cywilnego na temat istoty służebności gruntowej i na tle tegoż przepisu ustalenia, czy inwestor przez nabycie uprawnień do korzystania z działek Nr 10/5 i 21/152 jako działek władnących miał prawo dojazdu do działki inwestycyjnej stanowi przekroczenie uprawnień Sądu administracyjnego, kontrolującego decyzję o pozwoleniu na budowę.

Sposób wykonywania prawa służebności w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, może być weryfikowany wyłącznie w postępowaniu przed sądem cywilnym. Zasadnie podnosi skarga kasacyjna, że skoro służebność gruntowa została ponownie ustalona i wpisana do księgi wieczystej, nie jest oceną organów administracji w toku postępowania administracyjnego ani sądowoadministracyjnego, rozstrzyganie o sposobie wykonywania tej służebności.

Ponieważ w sprawie przedmiotowej Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszeń postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, również skarga kasacyjna zarzutów takich nie podnosiła, a jedynie zachodziło naruszenie wskazanych przepisów prawa materialnego, Sąd na podstawie art. 188 p.p.s.a. rozpoznał skargę kasacyjną oraz rozpoznał skargę na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku.

Uznając słuszność zarzutów skargi kasacyjnej tym samym Sąd podważył zasadność zarzutów skargi, którą rozpoznawał Sąd pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny po uchyleniu zaskarżonego wyroku oddalił skargę firmy B. z o.o. w T. (art. 184 i 188 p.p.s.a.).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.