Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2850/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Tamara Dziełakowska Protokolant starszy asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1997/14 w sprawie ze skargi [...] Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz [...] Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R. kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1997/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy:

Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] marca 2014 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...]. Tą ostatnią decyzję Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie wykonania stacji bazowej telefonii komórkowej [...] S.A. wewnątrz wieży kościoła p.w. [...] przy ul. [...] we W.

Na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] lipca 2014 r.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzja własna z dnia [...] kwietnia 2014 r. nie jest obarczona żadną kwalifikowaną wadą wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a., w tym zarzucaną przez stronę skarżącą wadą rażącego naruszenia prawa, określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Następnie zauważono, że w toku prowadzonego postępowania organy nadzoru budowlanego ustaliły, że objęte prowadzonym postępowaniem roboty budowlane zostały wykonane bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. O konieczności uzyskania pozwolenia na budowę dla przedmiotowych robót przesądzono w wiążącym w tej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 195/11 w sprawie ze skarg [...] Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R. i M.M. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku rozbiórki stacji bazowej telefonii komórkowej wewnątrz wieży kościoła p.w. [...]przy ul. [...] we W.

W ocenie organu z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że w stosunku do wykonanych robót, będących przedmiotem postępowania, brak było podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane, gdyż wykonane roboty budowlane nie naruszają przepisów techniczno-budowlanych. Co istotne również w protokole z okresowej kontroli dotyczącej całego obiektu, wewnątrz którego zamontowano sporną stację bazową telefonii komórkowej (Kościół p.w. [...] we W.), przeprowadzonej w dniu 1 sierpnia 2012 r. wynika, że obiekt nadaje się do użytku i nie stanowi zagrożenia dla ludzi. Powyższe stało się przyczynkiem do umorzenia postępowania, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ szczebla wojewódzkiego.

Ponadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż w orzecznictwie dominuje pogląd, że jeśli organ prowadzący postępowanie uzna, że wykonane roboty odpowiadają standardom prawa, wówczas może zakończyć postępowanie decyzją umarzającą postępowanie. Decyzja ta legalizuje wykonane roboty. Warunkiem jej wydania jest stwierdzenie, że nie naruszają one prawa.

Na podstawie dokonanych ustaleń Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2014 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2013 r.

Dalej wskazano, że ponownie weryfikując w trybie art. 156 § 1 k.p.a. własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r. organ nie stwierdził ewidentnej sprzeczności z przepisami prawa.

Skargę na powyższą decyzję z dnia [...] sierpnia 2014 r. wniosło Stowarzyszenie [...] "[...]" z siedzibą w R. zarzucając jej naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z: art. 105 § 1 k.p.a.; art. 7, 8, 77 § 1, 107 § 1 i § 3; art. 3 pkt 1 lit. b w zw. z art. 3 pkt 3 oraz art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane; art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.".

W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, iż podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił także, że z zastosowania sankcji nieważności nie można wyprowadzić odmiennej oceny mocy dowodowej na której organy orzekające w sprawie oparły ustalenia stanu faktycznego. Następnie zwrócił uwagę na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 195/11, którym jest związany, a w którym wskazano, że roboty budowlane polegające na instalowaniu urządzenia w obiekcie, wymagały pozwolenia na budowę. Do takich robót budowlanych wykonanych bez wymaganego pozwolenia na budowę właściwy jest tryb naprawczy, o którym mowa w art. 50-51 ustawy Prawo budowlane.

Nadto w motywach wyroku Sąd podniósł, że jak słusznie stwierdził Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w związku z wykonanymi wewnątrz kościoła robotami budowlanymi – zamontowania stacji bazowej telefonii komórkowej – brak było podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane, ponieważ wykonane prace budowlane nie naruszają przepisów techniczno-budowlanych. Również w protokole z okresowej kontroli dotyczącej powyższego obiektu przeprowadzonej w dniu 1 sierpnia 2012 r. wynika, że obiekt nadaje się do użytku i nie stanowi zagrożenia dla ludzi. Zasadnie także, zdaniem Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że w decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r., wydanej w toku prowadzonego postępowania zwykłego, nie wykazano niezgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zatem brak było podstaw na etapie postępowania nieważnościowego do uznania, aby w tym zakresie naruszono prawo w takim stopniu, który uzasadniałby stwierdzenie nieważności badanej decyzji.

Dalej Sąd wywiódł, że na podstawie dokonanych ustaleń zasadnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2013r. nr [...], na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie w sprawie wykonania stacji bazowej telefonii komórkowej [...] S.A. wewnątrz wieży kościoła.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że podziela stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż kontrolowana w trybie stwierdzenia nieważności decyzja nie wypełniała żadnej z przesłanek określonych przepisem art. 156 k.p.a., stąd też brak było podstaw do stwierdzenia jej nieważności.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodło [...] Stowarzyszenie [...] z siedzibą w R., kwestionując wydany wyrok w całości. Orzeczeniu temu zarzucono naruszenie:

1/ art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób niemożliwy do odkodowania z uwagi na brak określenia przedmiotu sporu, brak oceny zgodności inwestycji z przepisami ochrony środowiska oraz skrótowe stwierdzenie, że inwestycja nie narusza przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu bez wskazania, jakich. Ponadto Sąd nie odniósł się do zarzutów skargi;

2/ art. 3 pkt 1 lit. b w powiązaniu z art. 3 pkt 3 oraz 3 pkt 9 w zw. z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niedokonanie ich analizy w sytuacji, w której inwestycja może być tylko i wyłącznie zaliczona do obiektu budowlanego (budowli), jako całość techniczno-użytkowa, co potwierdza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu sygn. akt II SA/Wr 396/14 z dnia 5 sierpnia 2014 r. zapadły w odniesieniu do decyzji wydanej w trybie zwykłym;

3/ art. 50 ust 1 w zw. z art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu w związku z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez ich pominięcie w sytuacji, w której miały one zastosowanie w niniejszej sprawie, albowiem inwestycja wymagała uzyskania przez inwestora decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego;

4/ art. 51 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że wybudowanie obiektu budowlanego bez decyzji o pozwoleniu na budowę skutkuje koniecznością zastosowania procedury, o której mowa w konkretnej jednostce redakcyjnej wskazanego powyżej przepisu;

5/ art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 3 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę nie wymaga w przypadku jej legalizacji przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego o charakterze merytorycznym mającego charakter sprawy administracyjnej.

Powyższe uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy i oczywiście są powiązane z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe skarżące Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie przytoczonych wyżej podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, zatem przedmiotową sprawę należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w złożonej skardze kasacyjnej zarzutami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, choć nie wszystkie wskazane w kasacji zarzuty okazały się usprawiedliwione.

Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że przedmiotem kontroli legalności przed Sądem pierwszej instancji była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności innej decyzji tego organu, a to rozstrzygnięcia z dnia [...] kwietnia 2014 r., którym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2014 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z dnia [...] lipca 2013 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wykonania stacji bazowej telefonii komórkowej [...] S.A. wewnątrz wieży kościoła p.w. [...] przy ul. [...] we W.

Niemniej jednak zarówno pierwszy wniosek [...] Stowarzyszenia [...] (zwanego dalej w skrócie "Stowarzyszeniem") dotyczący stwierdzenia nieważności decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], jak również kolejny wniosek Stowarzyszenia z dnia 29 kwietnia 2014 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r., wyprowadzały zaistnienie przesłanek rażącego naruszenia prawa o jakich mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z wadliwości decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z dnia [...] lipca 2013 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wykonania stacji bazowej telefonii komórkowej [...] S.A. wewnątrz wieży kościoła p.w. [...] przy ul. [...] we W., bowiem przyjęto w tym postępowaniu, iż pomimo wykonania tych robót w warunkach samowoli budowlanej, to jednak wykonane one zostały poprawnie pod względem techniczno-budowlanym, a to doprowadziło do umorzenia postępowania administracyjnego.

Niesporną okolicznością w tej sprawie pozostaje także to, iż decyzja Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. została zaskarżona przez B.L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i w chwili wydawania zaskarżonej decyzji w tej sprawie postępowanie to nie zostało zakończone prawomocnym wyrokiem.

Co do zasady podkreślić należy, iż skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego stanowi przeszkodę do prowadzenia postępowania administracyjnego mającego na celu usunięcie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. W takiej sytuacji niezbędne jest wyeliminowanie niekorzystnego zbiegu uprawnień do weryfikacji ostatecznych decyzji w trybie postępowania sądowadministracyjnego oraz w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego.

W sytuacji gdy wniesienie skargi do Sądu nastąpiło już po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu (art. 56 p.p.s.a.). Z akt sprawy wynika, iż przed zaskarżeniem decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. do sądu administracyjnego, Stowarzyszenie wniosło o stwierdzenie nieważności tej decyzji do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (pierwszy wniosek -przypomnienie NSA) i że postępowanie sądowoadministracyjne uległo zawieszeniu do czasu rozpatrzenia wniosku Stowarzyszenia o stwierdzenie nieważności wskazywanej wyżej decyzji. Wobec wydania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ostatecznej decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r., postępowanie sądowoadministracyjne zostało podjęte i w sprawie tej WSA we Wrocławiu wydał wyrok z dnia 5 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 396/14 uchylający zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z dnia [...] lipca 2013 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wykonania stacji bazowej telefonii komórkowej [...] S.A. Informacyjnie jedynie w tym miejscu zauważyć należy, co wynika wprost z akt niniejszej sprawy, iż ww. orzeczenie WSA we Wrocławiu z dnia 5 sierpnia 2014 r. zostało następnie uchylone wyrokiem NSA z dnia 6 października 2016 r. sygn. akt II OSK 2972/14, zaś sprawę przekazano do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu.

Powyższe jednoznacznie wskazuje, iż kolejny wniosek Stowarzyszenia tym razem z dnia 29 kwietnia 2014 r. (data wpływu do organu dnia 2 maja 2014 r.) o stwierdzenie nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r., oparty ponownie na wadliwości decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. złożony został już po skutecznym wniesieniu skargi na tę decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r., a niewątpliwie ocena legalności tej właśnie decyzji ma wpływ na ocenę prawidłowości podjęcia decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2013 r., a tym samym na zaistnienie wad kwalifikowanych wobec decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organ orzekający w sprawie kolejnego wniosku Stowarzyszenia o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. nie powinien prowadzić tego postępowania, albowiem nie zakończone zostało postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r.

Jak wynika z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2017 r. II GPS 1/17 w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego można wszcząć postępowanie administracyjne w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania w sprawie kontrolowanego przez sąd rozstrzygnięcia, jednakże organ administracji publicznej obowiązany jest zawiesić to postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego.

Uchwała ta, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, ma niewątpliwie odpowiednie zastosowanie, albowiem co już wyżej zauważono, kolejny wniosek Stowarzyszenia o stwierdzenie nieważności decyzji nie dotyczy tej, która jest przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r.), ale decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r., niemniej jednak aby w tej sprawie dokonać prawidłowej oceny w ramach postępowania nadzwyczajnego wystąpienia wad kwalifikowanych wobec tej ostatniej decyzji niezbędne jest uzyskanie prawomocnego wyroku w sprawie ze skargi na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w ramach postępowania sądowoadministracyjnego uruchomionego skargą B.L., bowiem ocena ta ma znaczenie prejudycjalne dla niniejszego postępowania. Gdy tymczasem prawidłowość wydania tej decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest w dalszym ciągu przedmiotem kontroli sądu administracyjnego.

Kwestia ta została w rozpoznawanej sprawie całkowicie pominięta zarówno przez organ orzekający, jak i Sąd pierwszej instancji, na co wskazuje uzasadnienie zaskarżonego wyroku przedstawiające niepełny stan faktyczny sprawy, co niewątpliwie stanowi wadę niniejszego postępowania, bowiem o ten stan faktyczny przyjęty w motywach zaskarżonego wyroku rozstrzygano kwestię wad kwalifikowanych postępowania, zależnego przecież od oceny decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r.

Dlatego też mając na uwadze zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a uznano go za usprawiedliwiony albowiem Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji pomijając okoliczności tej sprawy, które miały istotny wpływ na wynik postępowania. Uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego spełnia kilka funkcji. Nie tylko legitymizuje wyrok, to znaczy ujawnienia racje, które stały za orzeczeniem rozstrzygającym o legalności decyzji organu administracji, ale również ma za zadanie przekonać strony postępowania o słuszności i trafności wydanego rozstrzygnięcia. Aby orzeczenie spełniało skutecznie powyższe funkcje, powinno nie tylko zawierać w sobie, w sensie formalnym, wszystkie wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy. Niezbędne jest również, aby wszystkie te elementy tworzyły pewną niesprzeczną względem siebie całość. Adresatem uzasadnienia wyroku jest również Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że każde orzeczenie, w każdym przypadku, powinno odnosić się do dokładnie i w pełni ustalonego stanu faktycznego właściwie przedstawionego w motywach wyroku, czego w tej sprawie nie uczyniono, pomijając kwestie które związane są z oceną decyzji co do której odnosi się wniosek o stwierdzenie nieważności w tej sprawie i w sposób istotny determinują ocenę wad kwalifikowanych wobec decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. Tym samym doszło do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji wskazanego wyżej przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik postępowania.

Jednocześnie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ orzekający z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a. (zarzut ten prawidłowo wskazano w petitum skargi kasacyjnej, choć w okolicznościach innych niż te przyjmowane przez NSA) pominął kwestię prejudycjalności rozstrzygnięcia sądu administracyjnego w sprawie ze skargi na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. i wpływu tego innego postępowania sądowoadministracyjnego na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Naruszenie to nie zostało dostrzeżone przez Sąd pierwszej instancji i nie zostało właściwie zinterpretowane w motywach zaskarżonego wyroku mimo, że wydając zaskarżoną decyzję organ nadzoru budowlanego winien brać pod uwagę również i prawomocne orzeczenie sądu administracyjnego w sprawie ze skargi na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r.

Stąd też uznano za usprawiedliwione ww. zarzuty naruszenia przepisów postępowania i to one uzasadniały uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, w tym te dotyczące naruszenia prawa materialnego, przede wszystkim jednak odnoszące się do decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. uznano za przedwczesne. Wypowiadanie się w tym zakresie przed wydaniem wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu rozpoznający skargę na ww. decyzję organu wojewódzkiego, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy i z racji przedstawionych wyżej rozważań, jest niedopuszczalne.

Dlatego też ponownie rozpoznając w tej sprawie skargę stowarzyszenia na ostateczną decyzję Głównego Inspektora Nadzory Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. Sąd pierwszej instancji uwzględni wyżej przestawione wskazania.

Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.