Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 256/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), , , po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia H. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 1 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Ke 399/17 w przedmiocie oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi H. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia 11 maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2011 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2017 r. w sprawie I SA/Ke 399/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił wniosek H. O. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia 11 maja 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2011 r.

Sąd pierwszej instancji podał, że uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Skarżący wskazał na realnie zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków związanych z niemożliwością wywiązania się Skarżącego z ciążących na nim obowiązków w zakresie współpracy z kontrahentami oraz wypłacaniem pracownikom należnych im wynagrodzeń, co jednoznacznie przekreśli możliwość dalszego działania firmy i w efekcie może spowodować jej upadłość.

WSA w Kielcach stwierdził, że wniosek Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu Skarżący we wniosku powołał się tylko na ogólnie sformułowane przesłanki i lakonicznie je uzasadnił. Nie wskazał natomiast na informacje istotne z punktu widzenia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Nie podał informacji dotyczących jego sytuacji majątkowej i rodzinnej, posiadanych aktywów, czy stanu rachunków bankowych. Nie przedstawił jakichkolwiek dokumentów źródłowych odzwierciedlających jego sytuację. Sąd wskazał, że wstrzymanie wykonania decyzji uzasadniać mogą tylko konkretne okoliczności, będące wynikiem wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na aktualną sytuację majątkową strony, powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. W związku z tym - zdaniem Sądu - w niniejszej sprawie nie można ustalić, w jakim stopniu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a Sąd nie może tych okoliczności domniemywać. Materiał zgromadzony w sprawie również nie zawiera informacji umożliwiających Sądowi uwzględnienie wniosku.

W zażaleniu Skarżący wniósł o uchylenie powyższego postanowienia w całości i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie postanowienia WSA i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił przy tym Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a., poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, pomimo istnienia obiektywnych przesłanek uzasadniających udzielenie mu ochrony tymczasowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie, wskazuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. To w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jej interesie leży poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami. Uprawdopodobnienie okoliczności wskazanych we wniosku nie oznacza bowiem gołosłownego stwierdzenia przez podmiot powołujący się na te okoliczności, że one zachodzą (postanowienie NSA z 13 listopada 2014 r., II FZ 1504/14, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zażalenie Strony nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kwestionowane postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach odpowiada prawu.

Analizując argumentację zaprezentowaną przez Skarżącego w toku niniejszego postępowania uznać należy, że nie wykazał on, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Słusznie Sąd pierwszej instancji zauważył, że Skarżący we wniosku przytoczył ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jednakże nie wskazał, jakie konkretnie w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odwołanie się do wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. warunków wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, bez właściwego udokumentowania okoliczności przemawiających za przyznaniem tego prawa i lakoniczne uzasadnienie wniosku, nie może skutkować zastosowaniem wobec Strony ochrony tymczasowej.

Powyższej oceny nie mogła również zmienić argumentacja przywołana przez Stronę w zażaleniu, ani dołączona do niego dokumentacja. Podkreślenia przede wszystkim wymaga, że przytoczenie okoliczności zmierzających do wykazania podstaw przyznania tymczasowej ochrony sądowej dopiero w zażaleniu na postanowienie Sądu pierwszej instancji nie uzasadnia uwzględnienia zażalenia, nawet w przypadku spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., jeżeli wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu nie można - co stwierdzono już wyżej - zarzucić naruszenia prawa (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod. red. J. P. Tarno, Wyd. Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2006, str. 191, również postanowienia NSA: z 16 czerwca 2011 r., I FZ 168/11, z 8 sierpnia 2008 r., II OZ 805/08, z 15 października 2008 r., II FZ 469/08, z 30 stycznia 2009 r., II OZ 68/09, z 24 lutego 2009 r., I OZ 102/09, z 25 lutego 2009 r., II OZ 173/09).

W niniejszej sprawie samo tylko gołosłowne powołanie we wniosku ewentualnych okoliczności wskazujących na istnienie w tejże sprawie przesłanek wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji organu podatkowego uniemożliwiało Sądowi pierwszej instancji pozytywne rozpatrzenie wniosku. Podstawę rozstrzygnięcia tego Sądu determinował brak stosownej dokumentacji uprawdopodabniającej przywołane w przedmiotowym wniosku argumenty.

Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny nadmienia, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności, o czym stanowi art. 61 § 4 P.p.s.a. To jednak w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny uznał postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach za nienaruszające prawa i dlatego postanowił oddalić zażalenie Skarżącego na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a.