Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 87/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: chylono decyzję I i II instancji w części i umorzono postępowania administracyjne w tym zakresie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2019 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2018r. Nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję w części w jakiej utrzymano w mocy punkt 1 lit. c decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia 8 sierpnia 2018r. nr [...], II. uchyla decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 8 sierpnia 2018r. nr [...] w punkcie 1 lit. c i w tym zakresie umarza postępowanie administracyjne, III. w pozostałym zakresie skargę oddala, IV. odstępuje od zasądzenia na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO), działając na podstawie art. 1 ust.1 i 2 ustawy z dnia 12.10.1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. [...]), art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego ( t. j. Dz.U. 2018.2096, dalej k.p.a.), w związku z art. 59, art. 60 i art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003r.o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U.2018.1945 j.t. dalej u.p.z.p.), decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Pani M. B. (dalej jako strona lub skarżąca), od decyzji Prezydenta Miasta P. sygn. [...] z dnia [...] sierpnia 2018r. nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], arkusz 35, obręb S., polegającego na:

1 .przywróceniu poprzedniego sposobu zagospodarowania w/w nieruchomości (w części nie objętej decyzją Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej (dalej DRZGW) w P. z dnia 20.09.2017 - pismo nr [...]), polegającego na:

a/usunięciu nawiezionych mas ziemnych,

b/odtworzeniu poprzedniego ukształtowania terenu,

c/zaprzestaniu użytkowania części terenu położonego w odległości większej niż 45 m od wschodniej granicy działki pod działalność gospodarczą, -w terminie 60 dni od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna,

2.powiadomieniu Prezydenta Miasta P. - na piśmie -podając sygnaturę niniejszego postępowania, o wykonaniu nałożonego obowiązku określonego w pkt 1, w terminie 7 dni od dnia jego wykonania,

utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Pismem z 22.03.2017 r. Wydział Ochrony Środowiska UMP poinformował o wpływie interwencji dotyczącej nawiezienia mas ziemnych oraz zmiany ukształtowania terenu działki nr [...] arkusz 35 obręb S., położonej w P. przy ul. [...]. i, że po przeprowadzonej wizji (28.02.2017 r.) ustalił, iż znaczne masy ziemne zostały nawiezione na wniosek właścicielki nieruchomości. Do pisma dołączono dokumentację fotograficzną oraz wniosek straży miejskiej (z 19.01.2017 r.) o wyjaśnienie legalności prowadzonych prac związanych ze zmianą ukształtowania terenu.

Pismem z 21.04.2017 r. Powiatowy inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. poinformował, iż podczas przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że w wyniku nawiezienia dużych ilości mas ziemnych doszło do zmiany ukształtowania terenu w tylnej części nieruchomości przy ul. [...] w P.. Stwierdzono, że różnica poziomu terenu wobec działki sąsiada wynosić może nawet około 8 metrów. PINB został poinformowany przez pełnomocnika właścicielki nieruchomości, że jest zleceniodawcą nawiezienia mas ziemnych a nawieziona ziemia ma służyć niwelacji terenu, a nie jego dalszej zabudowie. W trakcie kontroli nie stwierdzono prowadzenia na nieruchomości robót budowlanych, związanych z budową budynku lub budowli. W związku z powyższym nie będąc właściwym organem do przeprowadzenia postępowania PINB przekazał sprawę wg właściwości do Prezydenta Miasta P..

Pismem z 08.05.2017 r. Wydział Ochrony Środowiska UMP poinformował, iż w jego ocenie nawiezione masy ziemne nie są odpadami w myśl ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach i tym samym WOŚ nie jest kompetentny do przeprowadzenia stosownego postępowania. Wniesiono o przeprowadzenie przez Wydział Urbanistyki i Architektury UMP postępowania o którym mowa w art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. tj. przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania przedmiotowej działki.

W wyniku przeprowadzenia czynności wstępnych ustalono, że dla przedmiotowej nieruchomości w ostatnich latach nie wydawano żadnego pozwolenia na budowę. Teren działki nr [...] arkusz 35 obręb S. znajduje się na obszarze dla którego nie obowiązuje żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i tym samym zmiana zagospodarowania terenu wymaga wyprzedzającego wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jedyną wydaną decyzją o warunkach zabudowy jest decyzja nr [...] z 29 września 2015 r. ustalająca warunki zabudowy dla budowy budynku handlowego. Decyzję wydano na rzecz ówczesnej właścicielki nieruchomości - pani K. A.-B.. W decyzji wprowadzono m.in. nakaz zachowania istniejącego ukształtowania terenu od zachodniej granicy nieruchomości do nieprzekraczalnej linii zabudowy (tj. w odległości większej niż 45 m od wschodniej granicy działki). Z decyzji wynika również, że zachodnia część nieruchomości przy ul. [...] znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią tj. na obszarze na którym prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi raz na 100 lat tudzież w obszarze, na którym prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest niskie i wynosi raz na 500 lat. W wyniku przeprowadzonych czynności wstępnych pozyskano również lotniczą dokumentację fotograficzną obrazującą stan zagospodarowania nieruchomości w latach ubiegłych. Ustalono, że obecnie właścicielką nieruchomości jest pani M. B. - skarżąca, która zakupiła przedmiotową nieruchomość 20.09.2016 r.

W dniu 18.05.2017 r. przeprowadzono wizję w terenie, która potwierdziła ustalenia poczynione przez WOŚ i PINB odnośnie występowania znacznych mas ziemnych nawiezionych na teren działki nr [...] arkusz 35 obręb S. w P.. Od strony zachodniej (od strony W.) znajduje się znacząca hałda ziemi - zmieniając istniejący dotychczas spadek terenu w kierunku rzeki. Wizja wykazała, że na terenie nieruchomości prowadzona jest działalność gospodarcza pn. "[...]" związana ze sprzedażą siatek ogrodzeniowych, płotów, ogrodzeń, automatyki, bram i furtek. Podczas wizji na terenie nieruchomości znajdowali się pracownicy i dokonywano wyładunku (załadunku) towarów.

Organ pismem z 22.05.2017 r., zawiadomił skarżącą oraz pozostałe strony postępowania (właścicieli nieruchomości sąsiednich) o wszczęciu, z urzędu, postępowania administracyjnego w sprawie o wstrzymanie użytkowania terenu oraz o przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości przy ul. [...] w P.. W tym samym dniu wezwano skarżącą do złożenia wyjaśnień, na piśmie, polegających na określeniu: ilości, daty nawiezienia, przeznaczenia oraz daty usunięcia nawiezionych mas ziemnych. Ponadto stronę zobowiązano do przedłożenia kopii dokumentów umożliwiających prowadzenie przedmiotowych robót. Wezwanie o złożenie stosownych wyjaśnień skierowano również do ustalonej przez WOŚ firmy transportowej, która dostarczyła materiał (masy ziemne). Jednocześnie wystąpiono do stosownych organów i jednostek organizacyjnych tudzież pomocniczych miasta, o przekazanie niezbędnych materiałów, które mogą mieć istotne znaczenie dla prowadzonego postępowania.

Pismem z 26.05.2017 r. Wydział Ochrony Środowiska poinformował, m.in. że:

1) W dniu 21.11.2016 r. pani Bałunda wystąpiła z wnioskiem o wydanie zezwolenia na usunięcie 2 drzew (brzoza brodawkowata) z terenu nieruchomości przy ul. [...]. W uzupełnieniu wniosku wskazano, że celem usunięcia przedmiotowych drzew była budowa altany i placu zabaw dla dzieci oraz wykonanie działki owocowo-warzywnej. Z uwagi na zmianę stanu prawnego i fakt, iż od 1 stycznia 2017 r. usunięcie drzew które rosną na nieruchomościach stanowiących własność osób fizycznych i są usuwane na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej nie wymagało uzyskania zezwolenia; postępowanie, jako bezprzedmiotowe, umorzono.

2) Na przedmiotowym terenie nie zostały udokumentowane zjawiska związane z osuwaniem się mas ziemnych (teren nie figuruje w rejestrze terenów na którym występują osuwiska), jest on jednak zlokalizowany w zasięgu obszaru zagrożonego ruchami masowymi ziemi, które mogą rozwijać się na stropie iłów. W wyniku niewłaściwego przekształcenia powierzchni terenu oraz jego dociążenia masami ziemnymi, realne może być zagrożenie utraty stateczności podłoża gruntowego i wystąpienie zjawiska osuwania się mas ziemnych. Organ wskazał na obowiązki właściciela gruntu wynikające z regulacji prawa wodnego.

Pismem z 29.05.2017 r. przewodniczący zarządu Osiedla [...] poinformował, że informacje od mieszkańców osiedla związane ze składowaniem ziemi na terenie nieruchomości przy ul. [...], zaczęły wpływać do rady z początkiem listopada 2016 r. Informacje te przekazano następnie do straży miejskiej.

Pismem z 01.06.2017 r. Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe [...]" sp. j. oświadczyło, że na zlecenie właściciela nieruchomości przy ul. [...], na potrzeby wyrównania nieruchomości spółka dostarczyła ok. 1000 m3 piasku. Dostawy następowały od października 2016 r. do lutego 2017 r.

Pismem z 08.06.2017 r. Miejski Konserwator Zabytków poinformował, że teren objęty postępowaniem znajduje się w strefie zewidencjonowanego stanowiska archeologicznego nr [...], [...] stanowisko 247 (stanowisko pradziejowe oraz osada wczesnośredniowieczna). W przypadku podjęcia prac ziemnych (wykopów, niwelacji i innych prac mogących prowadzić do odsłonięcia zabytków archeologicznych) inwestor zobowiązany jest zlecić prace archeologiczne monitorujące oraz zabezpieczające i dokumentacyjne towarzyszące budowlanym pracom ziemnym. Na ww. prace archeologiczne należy uzyskać pozwolenie konserwatorskie jeszcze przed przystąpieniem do realizacji planowanej inwestycji, poprzez dział Ochrony Zabytków Archeologicznych, Muzeum Archeologicznego w P.. Niemniej, nawiezienie mas ziemnych i tym samym podniesienie istniejącego terenu nie powinno spowodować naruszenia substancji zabytkowej.

Pismem z 08.06.2017 r. Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w P. wskazał, że wykonana zmiana ukształtowania terenu położona jest nieznacznie na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 6c lit. a ustawy Prawo wodne, tj. w obszarze, na którym prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi raz na 100 lat. Rzędna wody o prawdopodobieństwie wystąpienia p = 1% wynosi około 58,22 m n.p.m.

Ustalono, że zgodnie z art. 88l ust. 1 i art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo wodne, na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zabrania się wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią i zwiększających zagrożenie powodziowe oraz lokalizowanie nowych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gromadzenia ścieków, odchodów zwierzęcych, środków chemicznych, a także innych materiałów które mogą zanieczyścić wody, prowadzenia odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, w tym w szczególności ich składowania. Dla zrealizowanego przedsięwzięcia skarżąca nie uzyskała od RZGW w P. żadnych zgód ani pozwoleń, w tym decyzji dyrektora RZGW zwalniającej od zakazów określonych w ustawie Prawo wodne.

Pismem z dnia 13.06.2017 r. skarżąca poinformowała, że nie wie dokładanie jaką ilość mas ziemnych nawieziono. Masy te zostały nawiezione w okresie letnim i jesiennym 2016r. Masy nawieziono celem wyrównania działki umożliwiającej normalne korzystanie z niej. Podano, że istniejące nasadzenia nie zostały w całości usunięte i planuje się dokonanie nowych nasadzeń.

Pismem z 13.06.2017 r. Wydział Działalności Gospodarczej i Rolnictwa poinformował, że cały obszar działki jest zagrożony ruchami geodynamicznymi na stropie iłów. Podano, iż zmiana ukształtowania terenu również skutkuje innym kierunkiem spływu wód co może mieć wpływ na grunty sąsiednie.

Mając na uwadze tak ustalony stan faktyczny Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nakazał skarżącej przywrócenie poprzedniego zagospodarowania nieruchomości. Decyzja ta została uchylona przez SKO w P. [...].04.2018r. z uwagi na fakt, że Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. w dniu [...].09.2017r. ([...]) wydał decyzję nakazującą skarżącej przywrócenie stanu nie utrudniającego ochrony przed powodzią poprzez usunięcie skarpy ziemnej od strony rzeki W., w części znajdującej się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, na działce nr [...], przy ulicy [...] w P., której organ I instancji nie uwzględnił w rozstrzygnięciu. SKO podało, że w obrocie prawnym nie mogą znajdować się dwa różne rozstrzygnięcia właściwych organów administracji, które dotyczą tego samego terenu, tych samych nakazów i zakazów, chociażby tylko częściowo zachodzących na siebie obszarowo.

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji ustalił, że decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. stała się ostateczna 7.10.2017r. a wszystkie podmioty, które zajmowały stanowisko w sprawie podtrzymały je.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018r. Nr [...] Prezydent Miasta P. nakazał skarżącej – właścicielce nieruchomości – działki nr [...] arkusz 35 obręb S., położonej w P. pry ul. [...]:

1) przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania ww. nieruchomości (części nie objętej decyzją Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. z dnia [...].09.2017r. – pismo nr [...]), polegającego na:

a) usunięciu nawiezionych mas ziemnych,

b) odtworzeniu poprzedniego ukształtowania terenu,

c) zaprzestaniu użytkowania części terenu położonego w odległości większej niż 45,0 m od wschodniej granicy działki pod działalność gospodarczą;

- w terminie 60 dni od dnia w którym niniejsza decyzja stała się ostateczna

2) zawiadomić Prezydenta Miasta P. - na piśmie - podając sygnaturę niniejszego postępowania - o wykonaniu nałożonego obowiązku określonego w pkt 1, w terminie 7 dni od dnia jego wykonania.

W uzasadnieniu organ przytoczył ww. stan faktyczny, w tym zapisy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta P., w którym teren przedmiotowej nieruchomości został oznaczony sygnaturą powierzchniową:

1/ zachodnia część działki nr [...] – tereny wyłączone z zabudowy – ZO- tereny zieleni nieurządzonej, tereny leśne i do zalesień, użytki rolne (grunty rolne, sady, użytki zielone, łąki i pastwiska, nieużytki, tereny odłogowane), tereny zadrzewione, dna dolin rzek, strumieni, jezior, stawów, wody powierzchniowe w granicach klinowo – pierścieniowego systemu zieleni i położone poza tym systemem,

2/ wschodnia część działki nr [...] – tereny o specjalnych warunkach zabudowy i zagospodarowania MN – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Organ wskazał, iż na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ustalono, że na terenie nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] nastąpiła zmiana zagospodarowania terenu. Ponadto ustalono, iż powyższe miało miejsce po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (a więc przepis art. 59 ust. 3 u.p.z.p. może zostać zastosowany). Z informacji przekazanych przez ówczesną właścicielkę nieruchomości panią K. A.-B. oraz przez właściciela nieruchomości sąsiedniej - pana J. K., wynika że w zachodniej części nieruchomości (w głębi terenu) przy ul. [...], mniej więcej do września 2016 r. funkcjonowały tereny zielone - zdegradowany, zaniedbany ogród. Powyższe jest zgodne z fotografią lotniczą z 2016 roku (ortofotomapa) oraz fotografiami lotniczymi z lat poprzedzających. W zgodzie z powyższym pozostają wyjaśnienia złożone przez panią Bałundę w części informującej o tym, iż masy ziemne zostały nawiezione w okresie letnim i jesiennym 2016 r. Organ I instancji zwrócił uwagę na niespójność części złożonych wyjaśnień przez skarżącą ze stanem faktycznym. Mianowicie w uzupełnieniu wniosku o wydanie zgody na wycinkę drzew w postępowaniu prowadzonym przez Wydział Ochrony Środowiska, skarżąca zadeklarowała, iż celem usunięcia 2 drzew była chęć budowy altany i placu zabaw dla dzieci oraz wykonanie działki owocowo-warzywnej. We wniosku wskazano, iż usunięcie drzew nie wiąże się z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tymczasem z analizy fotografii lotniczej z 2016 r. jednoznacznie wynika, że zrealizowana samowolna zmiana zagospodarowania terenu wiązała się z wycinką więcej niż 2 drzew. Ponadto na terenie przedmiotowej nieruchomości faktycznie prowadzona jest działalność gospodarcza pn. "[...]" związana ze sprzedażą siatek ogrodzeniowych, płotów, ogrodzeń, automatyki, bram i furtek. Powyższa kwestia zostanie jednak rozpoznania przez Prezydenta Miasta P. - Wydział Ochrony Środowiska, w odrębnym postępowaniu, stosownym trybem.

Organ doszedł do wniosku, że dla zrealizowanej inwestycji skarżąca nie posiada wymaganej decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto, zrealizowana inwestycja:

1) nie została poprzedzona wymaganym pozwoleniem konserwatorskim;

2) nie została poprzedzona stosowną decyzją Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P., zwalniającą z zakazów wynikających z art. 88I ust. 1 oraz art. 40 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego;

3) narusza wynikający z art. 29 ust. 1 Prawa wodnego zakaz zmiany stanu wody na gruncie; a zwłaszcza zmiany kierunku odprowadzania wód opadowych ze szkodą dla gruntów sąsiednich;

4) znajduje się na obszarze zagrożonym masowymi ruchami ziemi, które mogą rozwijać się na stropie iłów, tym samym w wyniku niewłaściwego przekształcenia powierzchni terenu oraz jego dociążenia masami ziemnymi realnym jest zagrożenie utraty stateczności podłoża gruntowego i wystąpienie zjawiska osuwania się mas ziemnych,

5) jest sprzeczna z nakazem zachowania istniejącego ukształtowania terenu wynikającego z decyzji Prezydenta Miasta P. o warunkach zabudowy nr [...] z 29 września 2015r. W decyzji tej (§ 2 ust. 2 pkt 2) wprowadzono nakaz zachowania istniejącego ukształtowania terenu od zachodniej granicy nieruchomości do nieprzekraczalnej linii zabudowy (ustalonej w odległości 45 m od frontowej granicy działki)..

Organ doszedł do przekonania, że powyższe okoliczności uzasadniają nałożenie wskazanych w sentencji obowiązków i doprowadzenie nieruchomości do stanu zgodnego z przepisami prawa. Podał, że rozważał wydanie decyzji na podstawie art. 59 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. tj. nakazującej wstrzymanie użytkowania terenu oraz wyznaczenie terminu, w którym skarżąca musiałaby wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy i uznał wydanie takiej decyzji za niewłaściwe. Na obszarze na którym znajduje się nieruchomość zabudowa występuje w pasie do nieco ponad 40 m od ulicy. Następnie znajdują się skarpy, które w sposób kaskadowy obniżają teren do trasy rzecznej i następnie koryta rzeki. W niektórych miejscach spadek terenu jest łagodniejszy – o charakterze stokowym. Nigdzie w sąsiedztwie nie nastąpiło podniesienie terenu, które w sposób klinowy podnosiłoby poziom gruntu (nieco tylko obniżony w stosunku do ul. [...]), przesuwając istniejący ciąg skarp, do skarb bezpośrednio rozgraniczających nieruchomości prywatne od lustra wody.

Od tej decyzji odwołanie złożyła Pani M. B., domagając się uchylenia decyzji i umorzenia postępowania wskazując, że Prezydent Miasta P. narusza swoją decyzją jej nieskrępowane prawo własności nieruchomości. W jej ocenie nie nastąpiła zamiana zagospodarowania terenu, gdyż poprzednio nie znajdował się na nim ogród tylko nieużytki porośnięte zielenią. Nadto podniesienie gruntu nie było związane z "podniesieniem" znajdujących się na działce budynków. Skarżąca podała, że fakt wykorzystywania danego terenu jako teren zielony a następnie zagospodarowanie części tego terenu na inne funkcje np. miejsca postojowe, składowanie – nie oznacza i nie wpisuje się w pojęcie "zmiana zagospodarowania terenu". Skarżąca wskazała również, że nałożony zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w określonej odległości nie został przez organ uzasadniony ani nie wskazano przepisu prawa, który by organ do wprowadzenia takiego zakazu uprawniał.

Kolegium, po przeprowadzeniu postępowania, uwzględniając materiał dowodowy zgromadzony w sprawie oraz treść odwołania Pani M. B. opisaną we wstępie decyzją orzekło o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta P..

Analizując materiał dowodowy zgromadzony w sprawie Kolegium uznało, że można w sposób nie budzący wątpliwości przyjąć, że na zlecenie odwołującej się na teren działki nr [...] przy ul. [...] w P. zostały nawiezione znaczne ilości ziemi. Taki fakt wynika wprost z oświadczenia spółki Lepecki & Matuszak, która potwierdziła przywiezienie na ten teren ok 1000 m3 ziemi w okresie od października 2016r. do lutego 2017r. ( karta akt nr [...] ).

Nawiezienie tak znacznej ilości ziemi spowodowało negatywne skutki, objawiające się chociażby pękaniem obiektów budowlanych na działce sąsiedniej ( karty akt 84- 94 ).

Nie budzi także wątpliwości kwestia występowania obszarów zalewowych na terenie działki nr [...] (linia dot. tak zwanego poziomu wody stuletniej" i poziomu wody "wody pięćset- letniej" gdyż są to dane w sposób prosty do uzyskania i linie te są zawarte w sporządzonej analizie urbanistycznej, sporządzonej na potrzeby warunków zabudowy dla tej działki ( karta akt 23 ).

Kolegium wskazało, że z dokumentacji fotograficznej i opisowej ( karty akt 24 - 38 ) wynika skala poczynionych zmian na działce nr [...] oraz czas ich wykonania. Pismo Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 8.06.2017r. także nie budzi wątpliwości o obowiązku uzgadniania ze służbami konserwatorskimi jakichkolwiek zmian stanu terenu tej właśnie działki ( karta akt nr [...] ).

Poprzednia właścicielka działki nr [...] - P. K. A. złożyła oświadczenie, że do dnia sprzedaży tej nieruchomości odwołującej się w dniu 20.09.2016r. nie były na tym terenie wykonywane jakiekolwiek roboty związane z nawożeniem ziemi na tą działkę (karta akt 95 ).

Błędny jest pogląd odwołującej się, że zaskarżona decyzja narusza jej prawo własności. Zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, każdy ma prawo do zagospodarowania swojej nieruchomości w granicach prawa. Prawo nie zezwala jednakże do dokonywania samowolnie, bez stosownych zezwoleń, na zmianę rzeźby terenu poprzez zasypanie ( nasypanie) ziemią lub innym materiałem części swojej nieruchomości bez uzyskania stosownych zezwoleń. W tej sprawie skarżąca przed wykonaniem tych robót takich zezwoleń nie uzyskała.

To, że ktoś nie użytkował zaplecza swojej działki, gdzie nie było urządzonego ogrodu ani terenów zielonych to wcale nie pozwala na zmianę rzeźby terenu przez jego podwyższenie w części czy tym bardziej w całości obszaru działki. Zmiana wysokości terenu, nawet na jej części może stanowić zagrożenie dla gruntów sąsiednich i dla zabudowy na tych działkach i jednocześnie w sposób niedopuszczalny może zmienić stosunki wodne na tym terenie i na terenach przyległych. Gdyby odwołująca się wystąpiła o stosowne zgody przed wykonaniem tych robót to miałaby prawo i możliwość weryfikacji poprawności swoich zamierzeń. Samowolna jednak zmiana zagospodarowania terenu nie może zasługiwać na aprobatę.

W skardze do WSA M. B. wniosła o uchylenie w całości decyzji SKO w P. oraz decyzji Prezydenta i umorzenie postępowania ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, oraz zasądzenie kosztów postępowania na jej rzecz.

Skarżąca zarzuciła:

1. naruszenie art. 59 u.p.z.p. w zw. z art. 6 i 7a k.p.a. poprzez uznanie, że zachodzą przesłanki do wydania zaskarżonej decyzji podczas gdy organy I i II instancji pominęły fakt obowiązującej prawomocnej i ostatecznej decyzji Dyrektora RZGW z [...] września 2017 r. nr [...] Decyzja nie może być wydana w części nie objętej ww. decyzją Dyrektora RZGW jeśli ww. przepis odnosi się do całości terenu, który został zagospodarowany odmiennie niż dotychczas użytkowany

2. naruszenie art. 7b k.p.a. polegające na braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy poprzez m.in. pominięcie ustaleń PINB w P. w zakresie umiejscowienia nawiezienia mas ziemnych czy faktycznej ilości nawiezionych mas ziemnych.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że błędne było odniesienie się przez organ do części terenu ograniczonego z jednej strony decyzja Dyrektora RZGW a z drugiej odległości 45 m od ulicy. Art. 59 u.p.z.p. nie zezwala w jej ocenie na taki zabieg. Podała, że decyzja jest w praktyce niewykonalna, nie precyzuje bowiem do jakiego stanu, konkretnego ma być przywrócony ten teren, czy ma być to wartość wskazana w oświadczeniu [...], czyli ok. 1000 kubików, i z jakiego konkretnie obszaru. Skarżąca wskazała, że PINB wskazał tylko na nawiezienie mas ziemnych na tylną część działki a nie jej całość. Stoi to zatem w sprzeczności z oświadczeniem w/w firmy, z którą skarżąca jest w konflikcie co do zakresu wykonanej usługi. Skarżąca podtrzymała zarzuty odwołania, że nie miała miejsce zmiana przeznaczenia terenu oraz, że nie wskazano podstawy do zakazu prowadzenia działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutów skargi podał, że w sprawie właściwe były dwa organy Prezydent Miasta P. oraz Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P., każdy w zakresie swoich kompetencji. Stąd też zapadły dwa orzeczenia, co do poszczególnych części działki, które są odrębnie traktowane w zakresie władztwa decyzyjnego pierwszego jak i drugiego organu. Nie ma zatem możliwości orzekania przez jeden organ także w zakresie, który jest zastrzeżony do kompetencji innego organu. SKO podało również, że dokładne wyliczenie, ile tego gruntu trzeba zebrać nie należy do kompetencji Kolegium, gdyż decyzja o warunkach zabudowy nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, rozstrzyga tylko kwestie zgodności poczynionych zmian w przestrzeni z zastanym ładem przestrzennym. Takiej zgody na takie nasypanie mas ziemnych na działce skarżącej jednak nie było i to co zostało zrobione i nasypane, nie zasługuje na jakąkolwiek ochronę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje:

W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania jej z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny uchyla akt administracyjny, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), względnie naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w tak zakreślonych kryteriach stwierdzić należy, iż skarga zasługiwała na uwzględnienie w nieznacznej części, albowiem tylko jeden z zarzutów okazał się trafny.

Materialnoprawną podstawą prowadzonego postępowania jest przepis art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. 2018.1945, dalej u.p.z.p.), zgodnie z którym:

ust. 1. Zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

ust. 2. Przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku.

ust. 2a. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, budowa obiektów budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a i 2b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

ust. 3. W przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości:

1) wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo

2) przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania.

W przedmiotowej sprawie, jak wskazały organy zastosowanie znalazł art. 59 ust. 3 pkt 2 w/w ustawy.

Bezsporne było ustalenie, że teren nieruchomości objętej postępowaniem – działka nr [...] arkusz 35, obręb S. leży na obszarze na którym nie ma żadnego obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Właścicielką działki nr [...] jest skarżąca. Działka nr [...], podobnie jak inne znajdujące się wzdłuż ulicy zabudowana jest w części wschodniej od ulicy, natomiast zachodnia część działki (od strony rzeki W.) była wyłączona spod zabudowy. Zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta P. zachodnia część działki oznaczona była jako tereny wyłączone spod zabudowy – ZO – tereny zieleni nieurządzonej, tereny leśne, użytki rolne. W ewidencji gruntów działka o pow. 0.4851 ha w 53 % stanowi teren ZO a w 46,11 teren MN (zabudowa mieszkaniowa). Na działce znajduje się teren przeznaczony pod zabudowę (B – 0.1093 ha), pastwiska (PS – o.0246 ha) i grunty orne (R). – vide k. 12 akt adm. W jedynej wydanej w 2015 dla tego terenu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy stwierdzono, że najniższa część działki o rzędnej ok. 58,5 m npm to teren zalewowy. Znaczna część działki pokryta jest zielenią i tworzy skarpę nadwarciańską (k. 22 – 23). Jak wskazała skarżąca nie wykazano, by decyzja o warunkach zabudowy została na nią przeniesiona, jednakże jako wydana dla przedmiotowej działki potwierdza, istotne w niniejszej sprawie, przeznaczenie terenów w części zachodniej działki pod zieleń nieurządzoną lub użytki rolne, co wynikało również z wizji na miejscu, zapisów w studium , ewidencji gruntów, zeznań świadków, zdjęć lotniczych. Określanie tego terenu (zachodnia, niezabudowana część działki) mianem "zaniedbany ogród" nie zmienia prawidłowego ustalenia, że było ono zagospodarowane jako teren zieleni. Po nabyciu własności działki przez skarżącą we wrześniu 2016r. , od X 2016 do II 2017 na teren działki został nawieziony piasek. Ustalono, że skarżąca zamówiła w [...] 1000m3(ok. 1600Mg) - celem wyrównania terenu i 100m3 ziemi ogrodowej (k. 60 akt adm.). Wskazywany przez skarżącą konflikt z tą firmą w zakresie nieprawidłowego wykonania usługi nie stanowi argumentu podważającego fakt nawiezienia dużej ilości ziemi na teren działki. Skarżąca nie kwestionowała bowiem tego, że ziemia została nawieziona. Z wykonanych zdjęć w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że na działce nr [...] w jej części zachodniej usunięto zieleń i nawieziono ziemię. Zgodnie z ustaleniami PINB z 21.04.2017r. z uwagi na nawiezienie ziemi różnica poziomu terenu wobec działki sąsiada może wynosić nawet 8 m. Nie wynika z tego, że taka

różnica dotyczy równomiernie całego terenu, argumenty skarżącej, że gdyby taka ilość została nawieziona to budynki zostałyby zasypane nie wnoszą więc nic do dokonanych ustaleń faktycznych. Niewątpliwie więc po nabyciu przez skarżącą własności działki w jej części zachodniej na skutek nawiezienia ziemi (piasku – nie służącego celom rolniczym, uprawnym) doszło do zmiany rzeźby terenu (jego podniesienie), usunięcia zieleni i pokrycia terenu nawiezionym materiałem. W lutym 2017r. pełnomocnik skarżącej podał, że ziemia została przywieziona w celu wyrównania działki na cele ogrodniczo – rekreacyjne. Skarżąca we wniosku z 21.11.2016r. dotyczącym zezwolenia na usunięcie 2 drzew podała, że celem usunięcia drzew była budowa altany i placu zabaw dla dzieci oraz wykonanie działko owocowo – warzywnej. W odwołaniu wskazywała, że jej zdaniem nie stanowi zmiany zagospodarowania terenu zagospodarowanie dotychczasowych terenów zieleni (ogród) na inne funkcje np. miejsca postojowe, składowania. Organy ustaliły, że na terenie działki faktycznie prowadzona jest działalność gospodarcza [...] związana ze sprzedażą siatek ogrodzeniowych, płotów, ogrodzeń i słusznie wskazały na niespójność części złożonych przez skarżącą zeznań dotyczących stanu faktycznego.

Przedmiotem sporu w sprawie było więc ustalenie, czy prace związane z nawiezieniem ziemi doprowadziły do zmiany zagospodarowania terenu, powodując możliwość zastosowania w sprawie art. 59 ust. 2 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie obejmowały one robót budowlanych związanych z budowa obiektu budowlanego, wobec czego PINB uznał się niewłaściwym. Nawiezione masy ziemi nie stanowiły również odpadów, co stwierdził Wydział Ochrony Środowiska. Nie było więc podstaw do prowadzenia postępowania w przedmiocie odpadów. Miejski Konserwator Zabytków uznał, że nawiezienie mas ziemnych i tym samym podniesienie istniejącego terenu nie powinno spowodować naruszenia substancji zabytkowej.

W ocenie skarżącej, w sprawie nie doszło do zmiany zagospodarowania terenu.

Zdaniem Sądu, zapatrywanie skarżącej jest błędne.

W pierwszej kolejności, zauważyć należy, że zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie ustanowiono prawa miejscowego a więc terenu, którego przeznaczenie nie jest determinowane normatywnie, dokonane bez decyzji administracyjnej ustalającej warunki zmiany tego przeznaczenia, tj. bez aktu nie mającego charakteru normatywnego, jest swego rodzaju deliktem administracyjnym i właściwy organ administracji winien nakazać przywrócenie stanu poprzedniego - stanu z przed dokonania bezprawnej zmiany. Pojęcie "zmiana zagospodarowania terenu" nie zostało zdefiniowane w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zmiana zagospodarowania terenu jest pojęciem zaczerpniętym z urbanistyki, a treść przypisywana temu pojęciu kształtuje się dopiero na podstawie konkretnego przypadku z praktyki (zob. Z. Niewiadomski - Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2005 r. str. 379 i następne). Pojęcie "zmiana zagospodarowania terenu" jest pojęciem niedookreślonym, które nabiera precyzyjnej treści dopiero na poziomie stosowania prawa, w zestawieniu z konkretnymi faktami i w odniesieniu do wiedzy pozaprawnej. Przez zmianę sposobu zagospodarowania będzie rozumiane takie przekształcenie przestrzeni (terenu), które prowadzi do zmiany dotychczasowego przeznaczenia. Przez przeznaczenie rozumie się określoną działalność człowieka prowadzoną lub potencjalnie dopuszczoną na nieruchomości (gruncie lub budynku) - wyrok WSA w Gliwicach z 19 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Gl 884/06. Nie sposób jest jednak tego pojęcia utożsamiać z jedynie z pojęciem "przeznaczenie terenu". W okolicznościach konkretnego przypadku zmiana zagospodarowania może oznaczać też np zmianę rzeźby terenu. Oceniając więc, czy w konkretnej sprawie doszło do zmiany zagospodarowania terenu należy wziąć pod uwagę konkretne okoliczność zaistniałe w danym przypadku, porównując sposób zagospodarowania terenu jaki istniał przed wykonaniem prac ze stanem następczym. Organ nie powinien się w tym zakresie opierać wyłącznie na tym, że nie doszło do zmiany przeznaczenia danego terenu.

W orzecznictwie, przyjmuje się, że zmianą zagospodarowania terenu mogą być takie czynności jak:

- utwardzenie działki (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2012 r., sygn. akt: II OSK 1179/11, LEX nr 1379544),

- rozpoczęcie jej wykorzystywania jako miejsca parkowania pojazdów mechanicznych służących wykonywaniu działalności gospodarczej (ww. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2012 r., sygn. akt: II OSK 1179/11, LEX nr 1379544),

- nagromadzenie hałd ziemi (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt: II OSK 49/14, LEX nr 1918767),

- urządzenie na nieruchomości składowiska, miejsc postojowych lub bazy transportowej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt: II SA/Gl 823/16. LEX nr 2187757).

Z ustalonych w sprawie okoliczności wynika, że właścicielka działki nr [...] dokonała likwidacji zieleni porastającej część zachodniej działki i nawiozła duże ilości ziemi (piasku), zmieniając rzędne terenu, podwyższając go w części nawet do 8 metrów w stosunku do terenów na działkach sąsiednich. Nie uzyskała na taką zmianę żadnych zezwoleń. Nawieziony piasek nie służył poprawie jakości ziemi przeznaczonej na zieleń nieurządzoną czy uprawy. Skarżąca nie wykazała by związany był z celami rekreacyjno – ogrodniczymi, jak wskazywał jej pełnomocnik. Stwierdzenie prowadzenia na tym terenie czynności związanych z działalnością gospodarczą, i sugestie skarżącej, że nie stanowi zmiany przeznaczenie terenu na magazynowanie czy składowanie wskazywać może, że tym celom w istocie mogło właśnie służyć nawiezienie dużej ilości ziemi. Działania te miały miejsce w 2016 r., nie sposób więc przyjąć, by były one tymczasowe. W ocenie Sądu nie ulega więc wątpliwości, że dokonane prace stanowiły zmianę zagospodarowania terenu w rozumieniu art. 59 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Co szczególnie istotne w sprawie, powyższe stanowisko, że doszło do zmiany zagospodarowania terenu jest również zgodne z oceną dokonaną w rozpoznawanej sprawie przez wyspecjalizowany organ - Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P., który pismem z dnia 21.04.2017r. stwierdził, że w wyniku nawiezienia dużych ilości mas ziemnych doszło do zmiany ukształtowania terenu w tylnej części nieruchomości przy ul. [...] w P.. Jest również zgodny z ostateczną decyzją Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. z dnia [...].09.2017r. , którą nakazano skarżącej przywrócenie stanu nieutrudniającego ochrony przed powodzią poprzez usunięcie skarpy ziemnej od strony rzeki warty, w części znajdującej się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, na działce nr [...], przy ul. [...] w P.. Decyzja Dyrektora RZGW nie obejmuje całego terenu, którego zagospodarowanie uległo zmianie, z uwagi na właściwość tego organu do rozstrzygania jedynie w odniesieniu do obszaru szczególnego zagrożenia powodzią, który został określony w decyzji tego organu jako nieznaczny w części od strony rzeki i wynika również z mapy zagrożenia powodziowego (k. 27 akt). Słusznie więc organy uznały, że niniejsza decyzja obejmować może teren w części nie objęty rozstrzygnięciem innego organu nakazującym przywrócenie stanu przez usunięcie nagromadzonej ziemi w postaci skarpy. Wbrew twierdzeniom skargi rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie ograniczające nakaz przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu do części nie objętej decyzją Dyrektora RZGW nie stoi w sprzeczności z przepisem art. 59 ust. 2 u.p.z.p. Określenie "zmiana zagospodarowania terenu" odnoszone winno być do terenu, na którym do faktycznej zmiany doszło, co nie zawsze pokrywa się z pojęciem działki ewidencyjnej, nieruchomości. Skoro w niniejszej sprawie powodujące zmianę zagospodarowania terenu nawiezienie mas ziemnych miało miejsce na określonej powierzchni działki, co do której w nieznacznej części obowiązek usunięcia mas ziemnych wynikał już z ostatecznej decyzji Dyrektora RZGW, prawidłowo organ nałożył na skarżącą obowiązek usunięcia nawiezionych mas ziemnych i odtworzeniu poprzedniego ukształtowania terenu do części nieruchomości tj. całego terenu objętego zmianą a nie objętego inną ostateczną decyzją.

Nie można również uznać za zasadny zarzut, że decyzja jest niewykonalna. Wbrew zarzutom skargi określa ona precyzyjnie na czym ma polegać przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu – na usunięciu nawiezionych mas ziemnych. Rolą organu nie jest dokładne określane ilości mas ziemnych, które skarżąca nawiozła na działkę, tym bardziej, że część nawiezionej ziemi objęta jest ostateczną decyzją innego organu. Skarżąca, która dokonała zmiany zagospodarowania terenu przez nawiezienie mas ziemnych posiada wiedzę co do ilości jakie winny być usunięte, by przywrócić sposób zagospodarowania terenu jaki był przed dokonaniem przez nią nawozu mas ziemnych. W decyzji organ nakazał również odtworzenie poprzedniego ukształtowania terenu, co ewidentnie odnosiło się do rzeźby terenu, podniesionego wskutek nawiezienia mas ziemnych. Dotychczasowe ukształtowanie terenu – jego poziom wynika z map katastralnych, na których znajdują się punkty wysokościowe. Nie można więc uznać, że decyzja nie precyzuje obowiązków skarżącej. Skarga w tym zakresie okazała się więc bezzasadna i podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a

Sąd w niniejszej sprawie uwzględnił zarzut skarżącej odnoszący się do pkt 1 c decyzji organu I instancji i organu II instancji utrzymującej w mocy decyzje Prezydenta w tym zakresie. W tej części organ nałożył na skarżącą obowiązek zaprzestania użytkowania części terenu położonego w odległości większej niż 45 m od wschodniej granicy działki pod działalność gospodarczą. Jakkolwiek można wnosić, że obowiązek ten wynikał z faktu, że organ ustalił, że na terenie nieruchomości prowadzona jest działalność gospodarcza a nawiezienie mas ziemnych prowadzić miało w istocie do wyrównania i utwardzenia terenu na potrzeby prowadzonej działalności – magazynowania, składowania materiałów to jednak nie wynikało to wprost z treści decyzji i nie zostało w jakikolwiek sposób uzasadnione (naruszenie art. 107§3k.p.a.). Organ koncentrował się na zmianie zagospodarowania terenu związanej ze zmianą rzeźby terenu (podwyższenia) i zmianie dotychczasowego zagospodarowania z "zaniedbanego ogrodu" – terenu zieleni na teren z nawiezionymi masami ziemi – piasku, co wystarczyło do wydania decyzji na podstawie art. 59 ust. 3 pkr 2 u.p.z.p. Organ I instancji wskazał, że kwestia związana z prowadzona działalnością gospodarczą zostanie rozpoznana przez Prezydenta Miasta P. Wydział Ochrony Środowiska, w odrębnym postępowaniu.. Wskazał również na brak podstaw do zastosowania art. 59 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. Organ II instancji w żaden sposób nie odniósł się do kwestii przeznaczenia terenu na prowadzoną działalność gospodarczą. Prowadzenie działalności gospodarczej na przedmiotowej nieruchomości nie było więc przedmiotem niniejszego postępowania Tym samym rozstrzygnięcie zawarte w pkt 1c decyzji organu I instancji i rozstrzygnięcie utrzymujące decyzję organu I instancji w tym zakresie nie znajdowało uzasadnienia. Wskazane w pkt 1a i b decyzji organu I instancji były wystarczające do przywrócenia dotychczasowego zagospodarowania terenu. Prowadzenie postępowania w części dotyczącej zakazu prowadzenia działalności gospodarczej jako bezprzedmiotowe podlegało umorzeniu (art. 105 §1 kpa) Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt a i c i art. 145 §3 w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), uchylił wydane w sprawie decyzje. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 206 p.p.s.a z uwagi na fakt, że skarżąca wygrała sprawę w nieznacznej części.