Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1505/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1, art. 60 i art. 61
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Waldemar Michaldo Sędzia WSA Beata Łomnicka Protokolant: Urszula Czerwińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 6 sierpnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 i art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm., dalej w skrócie "u.p.z.p."), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej w skrócie "K.p.a."), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa wewnętrznego układu drogowego wraz z zatoką postojową na działkach nr [...],[...],[...],[...] obr. [...], budowa zjazdu z działki nr [...] obr. [...] na działkę nr [...] przy ul. R. w K.".

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] grudnia 2012 r. do Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K. wpłynął wniosek K. W. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla budowy wewnętrznego układu drogowego wraz z naziemnymi miejscami postojowymi na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...] obr. [...], budowy zjazdu z działki nr [...] obr. [...] na działkę nr [...] przy ul. R. w K. oraz likwidacji istniejącego zjazdu z działki nr [...] obr. jw. na działkę nr [...] obr. jw. na ul. R. w K.

Teren określony we wniosku nie był objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W toku postępowania uzyskano następujące uzgodnienia:

- opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego,

- opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UM[...] w zakresie ochrony środowiska.

W toku postępowania organ I instancji ustalił, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. Prezydent Miasta K. orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa wewnętrznego układu drogowego wraz z naziemnymi miejscami postojowymi na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...] obr. [...], budowa zjazdu z działki nr [...] obr. [...] na działkę nr [...] przy ul. R. w K. oraz likwidacja istniejącego zjazdu z działki nr [...] obr. jw. na działkę nr [...] obr. jw. na ul. R. w K.".

Powyższa decyzja została wskutek odwołania A. K. i S. K. uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2013 r. znak [...].

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji dopuścił się naruszenia przepisu art. 10 K.p.a. poprzez niedoręczanie korespondencji w sprawie uczestniczce A. K. na wskazany przez nią adres.

Ponadto, w ocenie SKO w K. zamieszczona w tytule inwestycji "likwidacja zjazdu" nie mieści się w katalogu zamierzeń podlegających ustaleniu ich warunków z art. 59 ust. 1 i 2 u.p.z.p.

Organ II instancji nie podzielił także poglądu Prezydenta Miasta K. o możliwości odstąpienia od ustalenia poszczególnych warunków zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., w odniesieniu do części zamierzenia inwestycyjnego, jakim jest budowa naziemnych miejsc postojowych. Nie ma podstaw do zastosowania do planowanej inwestycji przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p., bowiem zakresem inwestycji objęta jest budowa miejsc parkingowych, która - zdaniem SKO – może wpływać na ład przestrzenny i w tym zakresie istnieje konieczność zbadania dopuszczalności jego realizacji w oparciu o zasadę dobrosąsiedztwa.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzja z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] Prezydent Miasta K. orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa wewnętrznego układu drogowego wraz z zatoką postojową na działkach nr [...],[...],[...],[...] obr. [...] budowa zjazdu z działki nr [...] obr. [...] na działkę nr [...] przy ul. R. w K.".

Uzasadniając zajęte stanowisko, organ I instancji podał, iż inwestor wyjaśnił zakres wniosku o ustalenie warunków zabudowy podając, że planowana inwestycja polega na likwidacji istniejącego zjazdu z działki nr [...] na działkę nr [...] i budowie nowego zjazdu z działki nr [...] na działkę nr [...], budowie wewnętrznego układu drogowego wraz z zatoką postojową na ok. 17 miejsc postojowych, zaś budynek garażu zlokalizowany na działce nr [...] przeznaczony jest do rozbiórki. Nadto, w toku ponownego rozpatrzenia sprawy, inwestor kilkakrotnie doprecyzowywał nazwę planowanej inwestycji. W dalszym ciągu uzasadnienia stwierdzono, że teren wskazany we wniosku o ustalenie warunków zabudowy nadal nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i dlatego zasadnym było przeprowadzenie postępowania, o którym mowa w art. 59 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W rezultacie Prezydent Miasta K. wskazał, że w toku postępowania uzyskano odpowiednie opinie i uzgodnienie oraz ustalił, iż spełnione zostały przesłanki wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p., wobec czego zasadnym jest wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, której projekt został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A. K. która podniosła, że planowana inwestycja służyć ma mającym powstać w przyszłości dwóm budynkom mieszkalnym wielorodzinnym, a sposób przeprowadzenia układu komunikacyjnego, w szczególności drogi wewnętrznej, będzie bardzo uciążliwy dla użytkowania działek nr [...] i [...], gdyż przebiegać będzie bezpośrednio przy budynku mieszkalnym i garażu, a duże natężenie ruchu powodować będzie wstrząsy szkodliwe dla istniejących obiektów.

W związku z tym, odwołująca się zwróciła się o znaczne odsunięcie planowanej drogi wewnętrznej od budynku nr [...] znajdującego się na działce nr [...], a także od budynku gospodarczego znajdującego się na tej działce, zachowane minimalnej dopuszczalnej odległości 4 m oraz o wybudowanie wzdłuż całej długości działki nr [...] przeszklonego ekranu akustycznego. W odwołaniu zwrócono również uwagę na to, że planowana inwestycja będzie kolidować z kilkudziesięcioletnimi drzewami, rosnącymi w granicy działek nr [...] i [...] oraz w granicy działek [...] i [...], stąd jako niewystarczające i pobieżne uznane zostały zapisy zaskarżonej decyzji dotyczące ochrony przyrody. Podobny zarzut podniesiono w odwołaniu co do sposobu określenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, wskazując, że realizacja planowanej inwestycji spowoduje zwiększenie natężenia hałasu, wibracji oraz zanieczyszczenia wody i gleby. W ocenie odwołującej się, zaskarżona decyzja nie precyzuje, na czym konkretnie miałyby polegać określone środki ochronne przed niekorzystnym oddziaływaniem inwestycji, a jednocześnie inwestor nie został zobowiązany do podjęcia jakichkolwiek działań w tym przedmiocie. Ponadto w odwołaniu podniesiono, że planowana inwestycja nie spełnia wymogu przewidzianego przez ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dostępu całego terenu inwestycji do drogi publicznej.

Zaskarżoną w sprawie decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji prawidłowo ustalił w toku ponownego rozpatrzenia sprawy, iż inwestor nie planuje wykonania samodzielnego parkingu z miejscami postojowymi, wobec czego budowa drogi wewnętrznej z zatoką postojową, która stanowi całość techniczno-użytkową, może być zakwalifikowana jako budowa obiektów infrastruktury technicznej. Skoro tak, to nie było konieczne spełnienie wymogu dostępności terenu do drogi publicznej, w czego konsekwencji podnoszony w tym zakresie zarzut odwołania - wobec doprecyzowania przez Inwestora rodzaju zamierzonej inwestycji oraz uzupełnienia w tym zakresie analizy urbanistyczno-architektonicznej – został uznany przez organ II instancji za nieuzasadniony.

SKO przyjęło, że zalecenia zawarte w decyzji z dnia [...] października 2013 r. zostały zrealizowane. W tym stanie rzeczy, projekt decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów stosownie (art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) wraz z odpowiednią analizą warunków i zasad zagospodarowania terenu. Zaskarżona decyzja, w załączniku nr [...], zawiera między innymi określenie rodzaju inwestycji stwierdzając, iż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164, poz. 1589), planowana inwestycja będzie polegać będzie na realizacji obiektów infrastruktury technicznej oraz zawiera załączniki mapowe, sporządzone na mapie w skali 1:1000, na których zaznaczono granice obszaru analizowanego i linie rozgraniczające teren inwestycji, jak również warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy.

W odniesieniu do ponoszonych w odwołaniu od decyzji organu I instancji kwestii określenia wymagań związanych z ochroną interesów osób trzecich, SKO w K. wskazało, że zawiera odpowiednie zapisy, a ich konkretyzacja i realizacja nastąpi w toku postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, o ile takie postępowanie będzie prowadzone. Z uwagi na bliskie sąsiedztwo planowanej drogi z budynkiem jednorodzinnym nr [...] nakazano wprowadzenie odpowiednich rozwiązań technicznych, chroniących istniejącą zabudowę jednorodzinną. Szczegółowe rozwiązania w zakresie rozwiązań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, podobnie jak w ogóle w zakresie rozwiązań konstrukcyjno-budowlanych, nastąpią jednak dopiero na etapie postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę. W tym bowiem postępowaniu przedmiotem badania przez właściwy organ będzie projekt budowlany zawierający odpowiednie rozwiązania techniczno-budowlane.

Odnosząc się natomiast do podnoszonego w odwołaniu zarzutu dotyczącego tego, że planowana inwestycja prowadzi do możliwości usunięcia drzew, organ II instancji wskazał, że usunięcie drzew z terenu określonej nieruchomości jest związane z koniecznością uzyskania odpowiedniego zezwolenia, wydawanego także w formie decyzji administracyjnej, na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie jest równoznaczna z udzieleniem zezwolenia na usuniecie drzew lub krzewów.

W kontekście natomiast sugerowanej przez odwołującą się możliwości innego poprowadzenia drogi, organ odwoławczy wskazał na treść art. 64 ust. 1 w zw. z art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten stanowi, że ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora, czyli zainteresowanego. Oznacza to zatem, że organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest związany treścią i zakresem złożonego wniosku i nie może samodzielnie modyfikować tego wniosku, względnie wydawać rozstrzygnięcia w odniesieniu do terenu, który w ogóle nie był ujęty we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Przeciwnie, w sytuacji, gdy złożony wniosek spełni wymogi wynikające z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z przepisów odrębnych, organ administracji publicznej w istocie nie ma możliwości wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy.

Skargę na powyższą decyzję złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. K., wnosząc o uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W skardze strona skarżąca zarzuciła decyzji naruszenie następujących przepisów prawa materialnego i procesowego:

- art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy mimo uchybień nakazujących jej uchylenie,

- art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszelkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych,

- art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak uzasadnienia motywów przyjętych rozwiązań,

- art. 54 pkt 2b w zw. z art. 61 u.p.z.p. poprzez pobieżną ocenę kwestii ochrony zieleni i dopuszczenie w zasadzie nieograniczonej możliwości usunięcia kolidujących z inwestycją drzew,

- art. 54 pkt 2d w zw. z art. 61 u.p.z.p. poprzez brak wprowadzenia konkretnych rozwiązań oraz środków, które mogłyby przeciwdziałać negatywnemu wpływowi i oddziaływaniu inwestycji na jej nieruchomość,

- art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że cały teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że organy administracji w przedmiotowej sprawie nie wprowadzają żadnych konkretnych rozwiązań ani środków, które mogłyby przeciwdziałać negatywnemu wpływowi inwestycji na jej nieruchomość.

Ponadto podniosła, że objęte inwestycją działki nr [...] i [...] nie posiadają dostępu do drogi publicznej – ul. R.

W odpowiedzi na skargę, organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiący, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy administracyjne – w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji z urzędu.

Z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Wobec braku uzasadnionych podstaw, skargę należało oddalić.

W niniejszej sprawie, kontroli Sądu - pod względem legalności - została poddana decyzja SKO w K., podjęta na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 2014 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako K.p.a.).W przekonaniu Sądu, uzasadnionym poniżej, organ II instancji w sposób zgodny z prawem skorzystał z kompetencji, o których stanowi art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

W pierwszej kolejności wskazać należy na normatywną podstawę orzekania przez organy administracji w kontrolowanej sprawie, którą stanowi przepis art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym(Dz. U. z 2012, poz. 647), dalej u.p.z.p.

Zgodnie z treścią art. 61. u.p.z.p. "1. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

2. Przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.

3. Przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej.

4. Przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie.

5. Warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem".

Dla kontrolowanej sprawy, której przedmiotem jest, jak wykazało prawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, ustalenie warunków zabudowy dla w/w urządzeń infrastruktury technicznej w postaci budowy wewnętrznego układu drogowego wraz z zatoką postojową na działkach nr [...],[...],[...],[...] obr. [...], budowy zjazdu z działki nr [...] obr. [...] na działkę nr [...] przy ul. R. w K. - szczególnie istotne i wiodące jest stwierdzenie ustawodawcy, iż przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 art. 61 u.p.z.p. nie stosuje się do urządzeń infrastruktury technicznej.

Z praktycznego punktu widzenia oznacza to, że w kontrolowanej sprawie organy administracji publicznej nie badają przesłanek: 1) zabudowy co najmniej jednej działki sąsiedniej dostępnej z tej samej drogi publicznej, w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; a także 2) okoliczności, czy teren, którego decyzja dotyczy ma dostęp do drogi publicznej.

Te rozstrzygnięcia ustawodawcy są podyktowane uniwersalnym i powszechnym charakterem urządzeń infrastruktury technicznej.

W tym miejscu Sąd zauważa, że w ramach ponownie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego - organ I instancji prawidłowo ustalił dla potrzeb swojej decyzji utrzymanej w mocy przez zaskarżoną do WSA w Krakowie decyzję SKO w K z dnia [...] sierpnia 2014 r. - iż inwestor nie planuje wykonania samodzielnego parkingu z miejscami postojowymi, wobec czego budowa drogi wewnętrznej z zatoką postojową, która stanowi całość techniczno-użytkową, może być zakwalifikowana jako budowa obiektów infrastruktury technicznej.

Zgodnie z art. 2 pkt 13) u.p.z.p. ilekroć w u.p.z.p. jest mowa o "uzbrojeniu terenu" - należy przez to rozumieć drogi, obiekty budowlane, urządzenia i przewody, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Z kolei, w myśl art. 143. ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami " Przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych". Z wykładni systemowej wskazanych przepisów prawnych wynika zatem, że budowa drogi zawiera się w pojęciu budowy urządzeń infrastruktury technicznej.

W związku z tymi ustaleniami, w świetle wskazanego powyżej stanu prawnego wynikającego z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. - nie było konieczne spełnienie wymogu dostępności terenu do drogi publicznej. W konsekwencji podnoszony przez skarżącą w skardze do WSA w Krakowie zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. przez nieuzasadnione, jej zdaniem, przyjęcie przez organy administracji publicznej, że cały teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej - wobec doprecyzowania przez inwestora rodzaju zamierzonej inwestycji oraz uzupełnienia w tym zakresie analizy urbanistyczno-architektonicznej - został uznany przez Sąd za nie znajdujący oparcia w obowiązującym prawie.

Następnie Sąd stwierdza, że projekt kontrolowanej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów zgodnie z postanowieniami art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wraz z odpowiednią analizą warunków i zasad zagospodarowania terenu. Kontrolowana decyzja organu I instancji w załączniku nr 1, zawiera między innymi określenie rodzaju inwestycji stwierdzając prawidłowo, iż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164, poz. 1589), planowana inwestycja będzie polegać będzie na realizacji obiektów infrastruktury technicznej oraz zawiera załączniki mapowe, sporządzone na mapie w skali 1:1000, na których zaznaczono granice obszaru analizowanego i linie rozgraniczające teren inwestycji, jak również warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy.

Ustosunkowując się do ponoszonych w skardze zarzutów dotyczących nie zachowania wymagań związanych z ochroną interesów osób trzecich wynikającą z treści art. 54 pkt 2 lit. d) w zw. z art. 61 u.p.z.p., a to przez brak wprowadzenia konkretnych rozwiązań oraz środków, które mogłyby przeciwdziałać negatywnemu wpływowi i oddziaływaniu inwestycji na nieruchomość skarżącej, zdaniem Sądu prawidłowe jest stanowisko SKO w K., które zasadnie wskazuje, że decyzja organu I instancji zawiera odpowiednie i adekwatne postanowienia w tym przedmiocie, a ich konkretyzacja i realizacja nastąpi w toku postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, o ile takie postępowanie będzie prowadzone.

Sąd podkreśla, że mając na uwadze bliskie sąsiedztwo planowanej drogi z budynkiem jednorodzinnym nr [...] - organ I instancji prawidłowo nakazał w swojej decyzji, a konkretnie w Załączniku Nr [...] w pkt [...], wprowadzenie odpowiednich rozwiązań technicznych, chroniących istniejącą zabudowę jednorodzinną. Wypowiadanie się na tym etapie procesu inwestycyjnego, który dotyczy jedynie warunków zabudowy, i poprzedza ewentualne postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę, w sposób konkretny o wybudowaniu wzdłuż całej długości działki nr [...] wnioskowanego przez skarżącą przeszklonego ekranu akustycznego jest przedwczesne, gdyż podlega odpowiednim ustaleniom na etapie pozwolenia na budowę. Tak samo, jest przedwczesne czynienie przez właściwe organy podnoszonych przez skarżącą wiążących ustaleń w przedmiocie wymogów budowy przedmiotowej drogi od granicy.

Trzeba przy tym wyjaśnić, że szczegółowe rozwiązania w zakresie postanowień dotyczących ochrony interesów osób trzecich, podobnie jak w ogóle w zakresie rozwiązań konstrukcyjno-budowlanych, następują dopiero na etapie postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę. W tym kolejnym postępowaniu tj. postępowaniu "budowlanym", o ile zostanie takie wszczęte, przedmiotem badania przez właściwy organ architektoniczno-budowlany będzie projekt budowlany zawierający odpowiednie i zarazem szczegółowe rozwiązania techniczno-budowlane. To na tym przyszłym, potencjalnym etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę sygnalizowana w decyzji o warunkach zabudowy powinność ochrony interesów osób trzecich znajduje swoje odpowiednie rozwinięcie i doprecyzowanie. W odniesieniu do planowanego zamierzenia, odpowiednie zastosowanie znajdują tezy orzecznictwa sądowego, które podziela skład rozpoznający, zgodnie z którymi:"1. Decyzja o warunkach zabudowy co do zasady nie określa dokładnego posadowienia budynków w terenie, ponieważ ustalane są one jako parametry podstawowe. Ich szczegółowe ustalenie odbywa się na drugim etapie procesu inwestycyjnego - w ramach postępowania poprzedzającego wydanie pozwolenia na budowę.2. Na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy nie znajdują zastosowania przepisy techniczno - budowlane, takie jak rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). 3. Organ, ustalający warunki zabudowy, nie jest uprawniony do badania takich kwestii, jak minimalna odległość planowanych obiektów od granic działki sąsiedniej, wpływ planowanej inwestycji na przyszłą możliwość zabudowy innych nieruchomości czy też problemu zacieniania działek. Wszystkie te zagadnienia będą podlegały badaniu w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę" (tak: WSA w Krakowie w wyroku z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt SA/Kr 1554/13, LEX nr 1429584).

Odnosząc się natomiast do podnoszonego w skardze przez skarżącą zarzutu dotyczącego naruszenia art. 54 pkt 2 lit. b) w zw. z art. 61 u.p.z.p. a to przez pobieżną ocenę kwestii ochrony zieleni i dopuszczenie w zasadzie nieograniczonej możliwości usunięcia kolidujących z inwestycją drzew - Sąd podziela stanowisko organ II instancji, który zgodnie z prawem wskazał, że usunięcie drzew z terenu określonej nieruchomości jest związane z koniecznością uzyskania odpowiedniego zezwolenia, wydawanego także w formie decyzji administracyjnej, na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Trzeba bowiem wyjaśnić, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy w żadnym wypadku nie jest równoznaczna z udzieleniem zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów i nie eliminuje w żaden sposób potrzeby uzyskania tego zezwolenia. Kwestie ochrony zieleni i ochrony przyrody znajdują odpowiednie odzwierciedlenie na s. 2 Załącznika nr 1 do decyzji organu I instancji.

Zarazem w odniesieniu do sygnalizowanej przez skarżącą możliwości innego poprowadzenia przedmiotowej drogi trzeba przywołać treść art. 64 ust. 1 w zw. z art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten stanowi, że ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora, czyli podmiotu zainteresowanego. Oznacza to zarazem, zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, że organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest związany treścią i zakresem złożonego wniosku i nie może samodzielnie modyfikować tego wniosku, względnie wydawać rozstrzygnięcia w odniesieniu do terenu, który w ogóle nie był ujęty we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Przeciwnie, w sytuacji, gdy złożony wniosek spełni wymogi wynikające z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z przepisów odrębnych, organ administracji publicznej w istocie nie ma możliwości wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy.

Z tych wszystkich powyżej wskazanych przyczyn Sąd uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wydało kwestionowaną decyzję w sposób zgodny z powszechnie obowiązującym prawem w tym także, że nie można mu było przypisać naruszenia przepisów postępowania ani braków w koniecznym do wyjaśnienia zakresie sprawy, uzasadniających powtórne przeprowadzenie postępowania. Kontrola całości przedmiotowego postępowania administracyjnego w kontrolowanej sprawie oraz treści kwestionowanych decyzji organu I i II instancji prawidłowo wykazujących związki przyczynowo-skutkowe pomiędzy ustalonym stanem faktycznym, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej oraz poprawnie ustalonym stanem prawnym - nie wskazuje w żaden sposób na naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. Kontrolowana decyzja SKO w K. nie narusza także art. 107 § 3 k.p.a. Analiza jej uzasadnienia, zdaniem Sądu, wykazuje bezsprzecznie, że uzasadnienie faktyczne kontrolowanej decyzji w szczególności zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej w rozstrzyganej sprawie z uwagi na jej istotę, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Decyzja SKO prezentuje motywy podjętych rozwiązań w nawiązaniu do wyjaśnionego uprzednio celu i charakteru decyzji o warunkach zabudowy z wykazaniem jej specyfiki w przypadku ustalania warunków zabudowy urządzeń infrastruktury technicznej.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2014 r., o czym orzekł w pkt I sentencji wyroku.