Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 720/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2007-12-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do złożenia skargi
Powołane przepisy: article: art. 85, art. 86 par. 1, art. 87 par. 1,2,4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

I SA/Lu 720/07 POSTANOWIENIE Dnia 5 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 r. - w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a: - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

I SA/Lu 720/07

UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 1 października 2007 r. złożonym za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej /data wpływu do Izby – 2 października 2007 r./ B. S. wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 r. doręczonej stronie 28 sierpnia 2007 r.

W uzasadnieniu wniosku argumentowała, że okresie od 18 września do 28 września 2007 r. chorowała na ostrą infekcję dróg oddechowych, co uniemożliwiło jej poruszanie się poza miejsce zamieszkania. Ponieważ jest emerytką, to nie korzysta ze zwolnień lekarskich /na przedmiotową okoliczność przedłożyła decyzję ZUS o przyznaniu emerytury/ i dlatego na potwierdzenie swoich wyjaśnień dołączyła zaświadczenie lekarskie. W tym stanie rzeczy w jej ocenie nie ze swojej winy uchybiła ona terminowi do wniesienia skargi.

Skarżąca wraz z wnioskiem złożyła skargę od której, po wezwaniu uiściła należny wpis.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

W ocenie Sądu wniosek strony nie może jednak zasługiwać na uwzględnienie.

Stosownie do art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna.

Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu - art. 86 zd. 1 powołanej ustawy. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie /art. 87 ( 1 i 4 w/w ustawy/.

Ponadto zgodnie z art. 87 ( 2 tej ustawy w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić również okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy.

Przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wtedy, gdy dopełnienie czynności było niemożliwe z powodu przeszkody nagłej i nie do przezwyciężenia, tj. takiej, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Istotnym przy tym jest, iż przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko czynności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności ale także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu - por. np. wyroki NSA z dnia 14 stycznia 2000 r., I SA/Gd 794/99, Lex nr 40381, z dnia 8 grudnia 1999 r., I Sa/Lu 1246/98, LEX nr 40367, z dnia 13 sierpnia 1999 r., III SA 7432/98, LEX nr 39470, czy postanowienie SN z dnia 6 października 1998 r., II CKN 8/99, LEX nr 50679.

Poglądy judykatury zgodne są co do tego, iż do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp. Uprawdopodobnienie tych okoliczności należy jednak zawsze do strony, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Przechodząc na grunt sprawy niniejszej, stwierdzić należy, iż wskazana we wniosku argumentacja, w ocenie Sądu, nie może zasługiwać na uwzględnienie. Niemożność sporządzenia i nadania skargi w stosownym terminie skarżąca uzasadniała infekcją dróg oddechowych przypadającą na ostatnie dni upływającego terminu do wniesienia skargi do sądu. Zauważyć tymczasem należy, iż infekcja dróg oddechowych nie jest chorobą uniemożliwiającą stronie podjęcie jakichkolwiek działań celem dotrzymania terminu, to jest np. poproszenie o pomoc w nadaniu skargi na poczcie domownika lub sąsiada, kogoś z rodziny, kto kontaktował się w tym czasie ze skarżącą, robiąc jej choćby zakupy (zakładając, że przez cały ten czas skarżąca nie mogła wychodzić z domu). Skarżąca tymczasem nie wykazała, że podczas choroby musiała leżeć i przez cały ten okres zmuszona była pozostać w domu, nie mając możliwości telefonicznego kontaktu z kimś, kto nadałby na poczcie skargę, ani też, że dolegliwości związane z infekcją, obiektywnie uniemożliwiły jej dotrzymanie terminu.

Zdaniem Sądu uchybienie terminu w sprawie niniejszej nie nastąpiło w wyniku zdarzeń nagłych, niemożliwych do przezwyciężenia przeszkód, a było przyczyną niedostatecznej staranności skarżącej w prowadzeniu własnych spraw.

Dlatego też działając na podstawie art. 86 ( 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - należało orzec jak w sentencji.