Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1076/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6463 Wzory przemysłowe
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędzia WSA Maria Jagielska Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2006r. sprawy ze skargi H. O. i Z. O. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego [...] oddala skargę


UZASADNIENIE

W wyniku rozpoznania zgłoszenia z dnia [...] lipca 2000 r. o udzielenie prawa ochronnego na wzór zdobniczy – "Skrzynka do listów" oznaczonego numerem [...] Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] września 2002 r. udzielił na rzecz L. – H. i Z. O. z siedzibą w D. prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Skrzynka do listów". Świadectwo ochronne otrzymało numer [...].

Dnia [...] kwietnia 2003 r. do Urzędu Patentowego od powyższej decyzji wpłynął sprzeciw s.c. E. z siedzibą w L., w którym wskazywano, iż wzór przemysłowy, na który zostały udzielone prawa z rejestracji, nie spełnia ustawowych kryteriów w zakresie nowości i oryginalności, gdyż przed datą zgłoszenia do Urzędu Patentowego wzór ten był rozpowszechniony w obrocie rynkowym.

Uprawnieni z rejestracji uznali zgłoszony sprzeciw za bezzasadny, w wyniku czego sprawa została przekazana do postępowania spornego w celu rozpoznania sprzeciwu.

Po przeprowadzeniu dwóch rozpraw i zgromadzeniu wnioskowanego przez strony materiału dowodowego Urząd Patentowy decyzją z dnia [...] kwietnia nr [...], na podstawie art. 246 ust. 1 oraz art. 102 i 104 w zw. z art. 316 ust. 1 ustawy

z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2001 r., Nr 49, poz. 508 i Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 oraz Dz. U. z 2004 r., Nr 33, poz. 286 ze zm. dalej p.w.p.) oraz art. 98 kpc w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p. unieważnił prawa

z rejestracji wzorów przemysłowych "Skrzynka do listów" nr [...] oraz przyznał koszty postępowania.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Urząd Patentowy wskazał, iż stosownie do przepisów art. 246 ust. 1 i art. 247 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej (dalej p.w.p.), każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego,

a jeżeli uprawniony w odpowiedzi na sprzeciw podniesie zarzut, że sprzeciw ten

jest bezzasadny to sprawa zostaje przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym. W myśl art. 255 ust. 1 pkt 9 powołanej ustawy sprawy o unieważnienie prawa z rejestracji na skutek złożonego sprzeciwu uznanego za bezzasadny rozpatruje Urząd Patentowy RP w trybie postępowania spornego. Natomiast zgodnie z art. 316 ust. 1 w/w ustawy zgłoszenia wzorów zdobniczych dokonane przed dniem wejścia w życie tej ustawy i nierozpatrzone do tego czasu uważa się za zgłoszenia wzorów przemysłowych, co oznacza, że ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa z rejestracji należy oceniać według przepisów obowiązujących w dniu rejestracji wzoru przemysłowego.

W przedmiotowej sprawie wzór przemysłowy pt.: "Skrzynka do listów" nr [...] został zgłoszony do rejestracji w dniu [...] lipca 2000 r. jako zgłoszenie

wzoru zdobniczego, tj. przed dniem wejścia w życie ustawy p.w.p. i zarejestrowany

[...] września 2002 r. na podstawie przepisów art. 110 i 111 w związku z art. 316

ust. 1 i 4 ustawy p.w.p. w jej pierwotnym brzmieniu (Dz. U. z 2001 r., Nr 49, poz. 508), a tym samym poddany ocenie wymogów zawartych w przepisach ustawy p.w.p.

Ustawa ta, w tekście obowiązującym w dniu rejestracji przedmiotowego wzoru przemysłowego, tj. w tekście pierwotnym, stanowi podstawę prawną rozstrzygnięcia wniosku o unieważnienie przedmiotowego prawa z rejestracji wzoru przemysłowego.

W tym tekście definicja wzoru przemysłowego zawarta w art. 102 p.w.p. stanowi (podobnie jak uprzednio obowiązujący przepis paragrafu 1

Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1963 r. w sprawie ochrony wzorów zdobniczych), że wzorem przemysłowym jest nowa i oryginalna, nadająca się do wielokrotnego odtwarzania, postać wytworu, przejawiająca się

w szczególności w jego kształcie, właściwościach powierzchni, barwie, rysunku lub ornamencie.

Jak wynika z tej definicji, przedmiotem porównania rejestracji wzorów przemysłowych są postacie ich wytworów, przy czym chociaż przepisy obowiązujące od dnia wejścia w życie ustawy p.w.p. (22 sierpnia 2001 r.) nie wymagają, aby zgłoszenie wzoru przemysłowego zawierało zastrzeżenia, ważne jest jakie cechy wzoru zgłaszający wskazał jako cechy istotne.

Oceniając nowość postaci wytworu przedmiotowego wzoru przemysłowego

z postaciami wytworów podanymi do powszechnej wiadomości lub zarejestrowanymi z wcześniejszym pierwszeństwem Urząd Patentowy zwrócił uwagę na definicję nowości wzoru przemysłowego, który zgodnie z przepisem art. 103 p.w.p. uważa się za nowy, jeżeli nie został on podany do powszechnej wiadomości przed datą jego pierwszeństwa w sposób umożliwiający jego odtworzenie, to jest odtworzenie postaci tego wytworu.

W ocenie Urzędu Patentowego dokumenty zgłoszone przez zgłaszających sprzeciw tj. katalog "[...]", faktury VAT, zeznania świadka Z. S. oraz oświadczenie notarialne K. C. wraz z dołączonymi do niego zdjęciami i fakturami VAT nie wskazują, aby skrzynki według spornego wzoru przemysłowego nr [...] nie były nowe, albowiem porównywane skrzynki są nieco odmienne. We wszystkich przeciwstawionych wzorowi nr [...] skrzynkach w innym miejscu występuje okienko z nazwiskiem właściciela lub go nie ma w ogóle i nieco inaczej wygląda trąbka.

Następnie Urząd Patentowy podał, iż w jego ocenie wzór przemysłowy pt.: "Skrzynka do listów" nr [...] nie jest oryginalny w rozumieniu art. 104 p.w.p., gdyż jest tak podobny do produkowanej wcześniej przez wnioskodawców skrzynki o symbolu T5 (lub T5/T w wersji z tubą), że w dacie zgłoszenia nie odznaczał się oryginalnym wyglądem, tj. nie różnił się w sposób wyraźny od tego znanego wzoru, wywołując takie samo ogólne wrażenie na zorientowanym użytkowniku, a więc można uznać, iż jest on pozbawiony indywidualnego charakteru.

Istotne cechy wskazane w opisie wzoru przemysłowego nr [...] określają przedmiot wzoru jako skrzynkę do listów wyposażoną w skrętną, zamykaną pokrywkę do odbioru listów, z okienkiem, zameczkiem i emblematem pocztowym posiadającą kształt prostopadłościenny, z jednym z większych boków umiejscowionym od frontu, a ponadto skrzynka posiada jednospadowy, opadający ku frontowi daszek, który posiada od frontu wygięte obrzeże, składające się

z kilkunastu elementów o kształcie półkolistym, zaś z boków obrzeże o kształcie trójkątów prostokątnych, przy czym daszek jest wymiarowo większy od zakrywanego przezeń prostopadłościanu, a w drugim wariancie skrzynka posiada pod spodem poziomy, otwarty obustronnie cylinder.

Przedmiot w postaci produkowanej wcześniej przez wnioskodawców skrzynki o symbolu T5 (lub T5/T w wersji z tubą) również stanowi skrzynkę do listów w skrętną, zamykaną pokrywkę do odbioru listów, z okienkiem, zameczkiem

i emblematem pocztowym posiadającą kształt prostopadłościenny, z jednym

z większych boków umiejscowionym od frontu, a ponadto skrzynka posiada jednospadowy, opadający ku frontowi daszek, który posiada od frontu wygięte obrzeże, składające się z kilkunastu elementów o kształcie półkolistym , zaś z boków obrzeże o kształcie trójkątów prostokątnych, przy czym daszek jest wymiarowo większy od zakrywanego przezeń prostopadłościanu, a w drugim wariancie skrzynka posiada pod spodem poziomy, otwarty obustronnie cylinder. Tak więc skrzynki wnioskodawców zawierają wszystkie istotne cechy spornego wzoru przemysłowego, składające się na jego wygląd zewnętrzny.

Różnice między wzorem przemysłowym pt.: "Skrzynka do listów" nr [...] i produkowaną wcześniej przez wnioskodawców skrzynką o symbolu T5 (lub T5/T w wersji z tubą) sprowadzają się do tego, że we wszystkich przeciwstawionych skrzynkach w innym miejscu występuje okienko z nazwiskiem właściciela lub go nie ma i nieco inaczej wygląda trąbka. Tak więc nie wpływają one istotnie na ogólną postać tego wytworu, przejawiającą się w szczególności w jego kształcie i nie sprawiają, że sporny wzór różni się w sposób wyraźny od wskazanych wzorów zdobniczych zarejestrowanych z wcześniejszym pierwszeństwem i dlatego –

w ocenie Urzędu Patentowego – można uznać, że jest on pozbawiony indywidualnego charakteru, a więc i oryginalności.

Nadto Urząd Patentowy wskazał, że pisma i protokoły z rozpraw sądowych oraz nieprawomocny wyrok Sądu Okręgowego sygn. akt [...] i apelacja pozwanego, jako że nie dotyczą bezpośrednio niniejszego postępowania i nie zawierają materiału wizualnego bezpośrednio z nim powiązanego, nie mogą stanowić skutecznych dowodów w sprawie.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie złożyli H. i Z. O. (dalej skarżący) wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, a z ostrożności procesowej o wydanie wyroku uchylającego tę decyzję z uwagi na naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię

i niewłaściwe zastosowanie oraz przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie skarżących decyzja wypełnia przesłankę nieważności, gdyż została wydana bez podstawy prawnej, a nadto w osnowie skarżonych decyzji, Urząd powołał przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej wg brzmienia aktualnego w 2005 r., podczas gdy w sprawie winny mieć zastosowanie przepisy tejże ustawy wg stanu na datę wejścia w życie tego aktu prawnego.

Skarżący wskazali, iż Urząd naruszył ogólną zasadę praworządności określoną w art. 7 kpa, albowiem z decyzji nie wynika w sposób wyraźny, czy organ ustalił, że wzory nie są nowe w rozumieniu art. 103 p.w.p. z 2001 r., nie przytoczonego w osnowie decyzji a podanego w treści uzasadnienia.

Skarżący zakwestionowali dowody przedłożone przez uczestników postępowania, wnioskując aby dowody te tj. zeznania świadka Z. S., prospekt "[...]", kopie faktur oraz oświadczenie K. C., pozbawić mocy dowodowej.

W ich ocenie oświadczenie Z. S. nie jest dowodem, że prospekt "[...]" pochodził od niego i że był opracowany w 1999 roku, wydany

i rozprowadzony w Polsce, oraz jaki był związek między prospektem a produktami

i osobami uczestników.

Zdaniem skarżących brak jest dowodu na powiązanie oznaczeń z prospektu "[...]" z danymi na fakturach.

Nadto wskazali oni, że oświadczenie K. C. jest niewiarygodne, albowiem jak oświadczył świadek Z. S. oznaczenia typu T5 i T5/T wprowadził sam rzekomo w 1999 r., tak więc w latach wcześniejszych oznaczenia te nie mogły być stosowane.

W konkluzji skarżący wnosili o uznanie, że Urząd w zaskarżonych decyzjach nie ustalił stanu faktycznego, nie wykazał i nie udowodnił, że przedmiotowy wzór nie posiada waloru nowości.

Skarżący zarzucili również, że Urząd naruszył przepisy postępowania poprzez nie ustalenie stanu faktycznego w zakresie oryginalności wzoru. W ich ocenie w zaskarżonych decyzjach znajduje się wewnętrzna sprzeczność ustaleń co do stanu faktycznego. Z jednej strony Urząd uznał, że w zakresie nowości wzoru przedłożone dowody nie są jednoznacznymi dowodami w sprawie, gdyż porównywane skrzynki są nieco odmienne, a z drugiej strony przy ocenie oryginalności wzoru przyjął tezę i uznał, że przywołanie skrzynki typu T5 i T5/T za produkowane wcześniej przez wnioskodawców.

Zdaniem skarżących subsumcja błędnie ustalonego stanu faktycznego, nie znajdującego potwierdzenia w dowodach do hipotezy normy z przepisu art. 104 p.w.p. wskazuje na jego niewłaściwe zastosowanie. W ich ocenie przepis art. 104 p.w.p. nie może być tak rozumiany jak sugerują zaskarżone decyzje, albowiem Urząd dokonał kwalifikacji cech wzoru nieznanych ustawie, przez co dokonał błędnej wykładni skutkującej naruszeniem prawa materialnego.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wnosił o oddalenie skargi. Wskazał, że w osnowie decyzji podano pełną podstawę prawną. Powodem pominięcia art. 103 p.w.p. był fakt, iż przepis ten nie stanowił podstawy unieważnienia spornych znaków. Przepisy art. 102, 103 i 104 p.w.p. zostały zastosowane i podane w ich pierwotnym brzmieniu z 2001 r. co jednoznacznie wynika z treści zaskarżonych decyzji.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania określonych

w art. 7 kpa Urząd wskazał, iż wyjaśnił dokładnie stan faktyczny w sprawie,

a z decyzji wynika w sposób wyraźny, że organ ustalił, że wzory były nowe

w rozumieniu przepisu art. 103 p.w.p.

Urząd nie dopatrzył się sprzeczności w tym, że chociaż dokumenty przedłożone na okoliczność braku nowości wzorów ujawniają skrzynki nieco odmienne od spornego wzoru przemysłowego [...], są to skrzynki produkowane wcześniej przez wnioskodawców.

Nadto Urząd wskazał, iż oceniając oryginalność wzoru przemysłowego zastosował przepis art. 104 p.w.p. w jego pierwotnym brzmieniu z 2001 r., natomiast dodatkowe wyjaśnienie pojęcia oryginalności jest zgodne z przyjętym orzecznictwem, co znalazło wyraz w znowelizowanej postaci tegoż przepisu.

Uczestnicy postępowania E. P., R. P., A. D. i D. D. wnosili o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Dokonując oceny zasadności wniesionej przez H. i Z. O. skargi od decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] maja 2005 r. unieważniającej prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Skrzynka do listów" nr [...] Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Nie każde wszak naruszenie prawa przez organy administracji publicznej daje Sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa kiedy decyzje ulegają uchyleniu.

Zgodnie z art. 110 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (dalej p.w.p.) Urząd Patentowy wydaje decyzję o udzieleniu prawa

z rejestracji po stwierdzeniu, że zgłoszenie wzoru przemysłowego zostało sporządzone prawidłowo. Zgłoszenia wzorów zdobniczych dokonane przed dniem wejścia w życie ustawy i nierozpatrzone do tego czasu uważa się za zgłoszenia wzorów przemysłowych (art. 316 ust. 1 p.w.p.). Ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa z rejestracji należy oceniać według przepisów obowiązujących

w dniu rejestracji wzoru przemysłowego. Wobec prawomocnej decyzji o udzieleniu prawa z rejestracji każdy, w ciągu 6 miesięcy od opublikowania informacji

o udzieleniu prawa, może wnieść umotywowany sprzeciw (art. 246 ust. 1 p.w.p.). Jeżeli uprawniony podniesie zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny, sprawa zostaje przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym (art. 247 ust. 2 p.w.p.).

W postępowaniu tym Urząd Patentowy rozstrzyga o unieważnieniu prawa

z rejestracji na skutek złożonego sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny (art. 255 ust. 1 pkt 9 p.w.p.).

Zgodnie z art. 117 ust. 1 w zw. z art. 89 ust. 1 p.w.p. prawo z rejestracji może być unieważnione w całości lub w części gdy nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa. Wg art. 102 ust. 1 p.w.p. w wersji obowiązującej w dacie wydania decyzji o udzieleniu prawa z rejestracji wzorem przemysłowym była nowa i oryginalna, nadająca się do wielokrotnego odtwarzania postać wytworu, przejawiająca się w szczególności w jego kształcie, właściwościach powierzchni, barwie, rysunku lub ornamencie. Dla zakwalifikowania danego rozwiązania do grupy wzorów przemysłowych obie wskazane powyżej przesłanki tj. nowość i oryginalność muszą być spełnione równocześnie.

Decyzją z dnia 6 września 2002 r. Urząd Patentowy udzielił prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: " Skrzynka do listów" i mając na uwadze wskazane powyżej regulacje prawne, w sprawie niniejszej o unieważnienie tego prawa, podstawę prawną decyzji rozstrzygającej wniosek o unieważnienie winny stanowić przepisy ustawy – Prawo własności przemysłowej w wersji obowiązującej na ten dzień.

Odnosząc się do zarzutu skargi, iż Urząd Patentowy RP zastosował obecnie obowiązującą wersję powołanych przepisów, w ocenie Sądu, zarzut ten należy uznać za nietrafny. Zapewne nieprawidłowo organ przywołał w osnowie decyzji zarówno miejsce publikacji ustawy Prawo własności przemysłowej w wersji pierwotnej, jak

i miejsce publikacji tekstu jednolitego, a także zmian do ustawy, w sytuacji gdy powinien powołać tylko źródło publikacji aktu prawnego w wersji mającej zastosowanie w sprawie. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem należy podawać zmiany aktu prawnego, które miały miejsce do daty wydania decyzji, ponieważ wskazuje to na stan prawny obowiązujący w czasie orzekania w sprawie. Uznać zatem należy, iż w przedmiotowej sprawie powoływanie zmian ustawy było zbyteczne. Uchybienie to jednak nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy, albowiem z uzasadnienia decyzji jednoznacznie wynika, iż Urząd Patentowy rozpatrywał sprawę w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie udzielenia prawa

z rejestracji. Wskazują na to przywołane przez Urząd definicje wzoru przemysłowego, a także określenia nowości i oryginalności, jak również przesłanki, którymi się organ kierował przeprowadzając niezbędne porównania przeciwstawionych wzorów przemysłowych.

Nie można uznać, wbrew twierdzeniom skargi, za wadę zaskarżonej decyzji pominięcie w jej osnowie art. 103 p.w.p. Przepis ten nie został przez organ przywołany, albowiem Urząd Patentowy uznał, że wzór przemysłowy, którego sprawa dotyczy, jest nowy. A zatem wskazany wyżej przepis nie mógł stanowić podstawy prawnej decyzji o unieważnieniu prawa z rejestracji.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem brak przytoczenia w decyzji podstawy prawnej bądź nieprzytoczenie wszystkich przepisów prawa, które powinny być wskazane, w sytuacji gdy podstawa prawna istnieje, nie jest taką wadą, która skutkuje uchyleniem decyzji. W zaskarżonej decyzji nie zostały wskazane wszystkie przepisy, które miały w sprawie zastosowanie. W osnowie rozstrzygnięcia zabrakło przepisu art. 117 ust. 1 w zw. z art. 89 ust. 1 p.w.p., ale tej wady decyzji, wobec istnienia przepisów prawa, pozwalających na takie rozstrzygniecie jak dokonane przez Urząd Patentowy, nie można uznać za istotną i mającą wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do zarzutu niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, Sąd uznał, że nie znajduje on uzasadnienia w realiach rozpoznawanej sprawy.

Zgodnie z art. 77 kpa organ obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać

i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 kpa). Granicą dopuszczalności środków dowodowych jest ich zgodność

z przepisami prawa. Jednocześnie kodeks postępowania administracyjnego przyjmuje zasadę równej mocy środków dowodowych, nie wprowadzając ograniczeń co do rodzaju dowodów, którym należy przyznać pierwszeństwo

w ustaleniu istnienia danego faktu. Na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ administracji publicznej ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 kpa).

Organ obowiązany jest rozpatrzyć nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale wszystkie dowody na wzajemnej łączności. Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem reguł tej oceny. Zasadę swobodnej oceny dowodów można podważyć jedynie gdy naruszone zostały zasady prawidłowego wnioskowania i logicznego rozumowania. Sąd nie może dokonać odmiennej oceny wiarygodności i mocy dowodowej zebranego w sprawie materiału, chyba że ustalenia zawarte w decyzji mają charakter dowolnych (por. wyrok NSA z 8 lipca 1998 r., sygn. akt III SA 5203/98).

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd uznał, że Urząd Patentowy prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, a dokonana ocena materiału dowodowego byłą swobodna, lecz nie dowolna. Ustalenia faktyczne dokonane przez organ znajdują oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym,

a wyciągnięte na ich podstawie wnioski są logiczne i przekonywujące.

Urząd Patentowy przeprowadził w toku postępowania administracyjnego wszystkie dowody zgłoszone przez uczestników prawidłowo uznając, że nie są one sprzeczne z prawem. Niewątpliwie uchybieniem organu jest brak jednoznacznej oceny przeprowadzonych dowodów. Jednakże całość uzasadnienia decyzji wskazuje, że Urząd dał wiarę przeprowadzonym dowodom poza dokumentami ze sprawy przed sądem powszechnym. Dlatego też nie można uznać, że to naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy. Za pewną niezręczność uzasadnienia decyzji należy uznać określenie dotyczące "wątpliwości odnośnie zasadności dowodów złożonych przez wnioskodawców". Dalsza część uzasadnienia wskazuje jednak, iż Urząd Patentowy uznał, że przeprowadzone dowody nie podważają nowości wzoru przemysłowego, na który udzielono prawa

z rejestracji. Tym samym organ, wbrew twierdzeniom skargi, ustalił, że przedmiotowy wzór przemysłowy jest nowy w świetle art. 103 p.w.p. w wersji obowiązującej w dacie udzielenia prawa. Skoro organ nie odmówił dania wiary przeprowadzonym dowodom, nic nie stało na przeszkodzie, aby dowody te pozwoliły na wyprowadzenie innych ustaleń odnośnie drugiej przesłanki pozwalającej na udzielenie prawa z rejestracji tj. oryginalności. Urząd Patentowy uznał, w ocenie Sądu prawidłowo, iż wzór przemysłowy "Skrzynka do listów" nie jest oryginalny, dokonując prawidłowej wykładni art. 104 p.w.p. w wersji obowiązującej w dacie rejestracji.

Wbrew twierdzeniom skargi art. 104 p.w.p. w wersji pierwotnej zawierał określenie oryginalny. Zgodnie z tym przepisem wzór przemysłowy uważa się

za oryginalny, jeżeli różni się w sposób wyraźny od wzorów znanych i jego cechy nie są wyłącznie kombinacją cech znanych wzorów. Przepis jest sformułowany jasno

i aby go zastosować nie trzeba dokonywać wykładni innej niż językowa. Za prawidłowe należy, w ocenie Sądu, uznać ustalenie organu, że przedmiotowy wzór przemysłowy nie jest oryginalny, albowiem jest tak podobny do produkowanej wcześniej przez wnioskodawców skrzynki o symbolu T5 (lub T5/T w wersji z tubą), że nie odznaczał się oryginalnym wyglądem tj. nie różnił się w sposób wyraźny od znanego wzoru.

Skarga zarzuca, że przepis art. 104 p.w.p. nie używa pojęcia podobieństwa, zaś Urząd dokonuje kwalifikacji cech wzoru nieznanych ustawie. Zarzut ten, zdaniem Sądu jest nietrafny, albowiem organ nie dokonał w decyzji kwalifikacji cech wzoru przemysłowego nieznanych ustawie, a jedynie oceniał przeciwstawione wzory pod kątem przesłanek wskazanych w art. 104 p.w.p. Posłużenie się przez Urząd Patentowy określeniem "podobny" nie oznacza kreowania nowych, nieznanych ustawie przesłanek. Wzór podobny jest przeciwnością wzoru różniącego się, a zatem skoro wzór nie jest oryginalny to może być tak z tego powodu, że jest podobny do innego wzoru. Wskazać jednocześnie należy, że rozważania organu, dotyczące oryginalności wzoru jednoznacznie wskazują, że w tym zakresie zastosowanie miał art. 104 p.w.p. w wersji pierwotnej. Urząd Patentowy określił także co rozumie pod pojęciem "oryginalny". Wykładni tego pojęcia dokonał zgodnie z interpretacjami pierwotnej wersji art. 104 p.w.p. przedstawianymi

w doktrynie (patrz W. Kotarba, Zakres przedmiotowy dóbr niematerialnych,

[w:] Naruszenie na dobrach niematerialnych, T Szymanek (red.) Warszawa 2001).

W ocenie Sądu wnioski wyprowadzone przez Urząd z porównania przeciwstawionych wzorów przemysłowych są logiczne i przekonywujące. Niewielkie różnice występujące między nimi, które sprawiały, że wzór skarżących można było uznać za nowy, nie pozwalają na przyjęcie, że jest on oryginalny albowiem nie różni się w sposób wyraźny. Różnice te nie wpływają bowiem na ogólną postać wzoru zgodnie z art. 102 p.w.p.

Dokonując porównania wzoru przemysłowego skarżących i skrzynek do listów produkowanych przez uczestników Urząd Patentowy uznał, że skrzynki do listów o symbolu T5 i T5/T były znane przed udzieleniem prawa z rejestracji na wzór przemysłowy skarżących. Zgodnie z poglądami doktryny za znane uważa się wzory przemysłowe udostępnione publicznie czyli takie, które mogły dotrzeć do wiadomości osób zajmujących się zawodowo dziedziną, której wzory dotyczą. Udostępnienie to nie musi ograniczać się do terytorium Polski (por. Prawo własności przemysłowej, Tom II; wprowadzenie Ewa Nowińska; Zakamycze 2005; Prawo własności przemysłowej, Andrzej Szewc, Gabriela Jyż., Wydawnictwo C.H. Beck 2003).

Powyższych ustaleń organ dokonał w oparciu o zeznania świadka Z. S., katalog "[...]" oraz oświadczenie notarialne K. C. Dowody te analizowane we wzajemnej łączności pozwalają, w ocenie Sądu, na dokonanie takich ustaleń, których nie można uznać za dowolne.

W ocenie skarżących dowody te są niewiarygodne, jednakże zdaniem Sądu argumentacja przedstawiona w skardze nie może pozbawić ich mocy dowodowej.

Brak jest podstaw do dyskwalifikacji zeznań świadka, gdyż odmowa dania wiary świadkowi wymagałaby wykazania, iż są to zeznania nieprawdziwe, zmyślone, a osoba świadka ze względu na jego sylwetkę i osobowość nie zasługuje na żądane zaufanie, a przeciwnie nie można uznać go za osobę wiarygodną. Tymczasem żadnych podstaw do takiej oceny zeznań świadka nie wykazano.

Nie można postawić zarzutu, iż świadek był przesłuchany bez przyrzeczenia, albowiem przepisy procedury administracyjnej nie przewidują odbierania przyrzeczenia.

Brak jest podstaw do uznania, w świetle dołączonych do akt zaświadczeń

o prowadzonej działalności gospodarczej, iż jak twierdzą skarżący, świadek nie prowadził działalności gospodarczej. Należy zatem przyjąć za udowodnione, że Z. S. wprowadzał na rynki zagraniczne skrzynki do listów uczestników od 1998 r., a katalog "[...]" został opracowany pod koniec 1999 r.

i rozprowadzany od początku 2000 r., przy czym zawarte w nim oznaczenie T5 obejmuje skrzynki oznaczone przez wnioskodawców jako T5 i T5/T.

Brak jest również podstaw, mając powyższe na uwadze, do podważenia mocy dowodowej oświadczenia K. C. Pisemne oświadczenia zawarte

w dokumentach są dopuszczalnymi dowodami i doktryna zalicza je do osobowych środków dowodowych. Wskazane oświadczenie, poświadczone notarialnie, wraz

z nierozerwalnie z nim związanymi opisanymi zdjęciami, jednoznacznie wskazuje kiedy i jakie skrzynki do listów były wytwarzane przez uczestników

i rozprowadzane przez firmę K. C. Oczywistym jest, że oświadczenie nosi aktualną datę, gdyż tego typu dokumenty powstają na użytek konkretnej sprawy, a nie zapobiegawczo na przyszłość. To samo dotyczy zeznań świadka, dopuszczanych w związku z toczącą się sprawą. Brak jest również sprzeczności

w używanych przez składającą oświadczenie oznaczeń skrzynek z zeznaniami świadka S., gdy zważy się jakiego okresu to dotyczy tj. końca 1999 r. i początku 2001 r. Jednocześnie jak wynika z oświadczenia wnioskodawcy złożonego na rozprawie przed Sądem, oznaczenia T5 i T5/T były także używane przez uczestników niezależnie od posługiwania się przez świadka S. w opracowanym katalogu oznaczeniem T5 dla obu rodzajów skrzynek.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd uznał, że Urząd Patentowy nie naruszył przepisów prawa materialnego, zaś uchybienia przepisom postępowania nie były na tyle ważkie, że ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dlatego też Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.