Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 289/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie WSA Dorota Apostolidis WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Skarbu Państwa, decyzją z [...] listopada 2016 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2016 r. zn. [...]. oraz utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] maja 2016 r.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że utrzymaną w mocy decyzją Wojewoda [...] potwierdził M. K., S. Z., K. O., A. J. oraz W. C. prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. C. nieruchomości położonej poza obecnymi granicami RP, w [...] przy ul. [...], woj. [...]. Wyrokiem z 10 grudnia 2015 r. sygn. akt. I SA/Wa 866/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę M. K. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z [...] kwietnia 2015 r., którą uchylono decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2014 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Powołując treść art. 153 p.p.s.a. oraz obszerne fragmenty uzasadnienia wyroku zapadłego w sprawie rekompensaty organ uznał, zgodnie z oceną przedstawioną w powołanym wyroku, że J. C. pozostawił w [...] dwie nieruchomości położone przy ul. [...], a mianowicie o powierzchni [...] m2 zabudowaną domem mieszkalnym i o powierzchni [...] m2 zabudowaną zabudowaniami gospodarczymi. Przedmiotem postępowania w przedmiotowej sprawie jest nieruchomość o powierzchni [...] m2. Stanowiła ona wyłączną własność J. C. Strony w toku postępowania nie przedstawiły żadnych innych dowodów, które wskazywałby, że właścicielką tej nieruchomości była A. C. W ocenie organu, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że J. C. został w październiku 1939 roku aresztowany i zesłany do obozu pracy w okolice [...]. W 1946 r. J. C. wraz z rodziną przyjechał transportem zbiorowym do [...] i zarejestrował się w Państwowym Urzędzie Repatriacyjnym. Zatem spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 2 ustawy zabużańskiej. Wartość nieruchomości pozostawionej organ ustalił w oparciu o przedłożony przez Strony operat szacunkowy, sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego [...] października 2014 r., w którym wartość zabudowanej nieruchomości została określona na kwotę [...] zł. Waloryzacji tej kwoty dokonano na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zwaloryzowana na dzień wydania decyzji wartość pozostawionej nieruchomości wynosi [...] zł (wskaźnik waloryzacji wyliczony przez organ na podstawie Komunikatów Prezesa GUS szczegółowo wymienionych w decyzji wynosi [...]). Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy zabużańskiej wysokość świadczenia pieniężnego wynosi 20% wartości pozostawionej nieruchomości co w przedmiotowej sprawie stanowi [...] zł. Rekompensata w tej wysokości została przyznana spadkobiercom J. C. stosownie do wysokości ich udziałów spadkowych.

W skardze na decyzję Ministra Skarbu Państwa, wniesioną tylko w zakresie punktu 1, M. K. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego:

- art. 6 KPA – poprzez niestosowanie w przedmiotowym postępowaniu przez organy administracji przepisów KPA, oraz niezapewnienie stronom praw wynikających z tej ustawy;

- art. 7 KPA – stanowiącego, że w toku postępowania organ administracji publicznej stoi na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela;

- art. 77 § 1 KPA – poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego;

- art. 107 § 1 i 3 KPA – poprzez naruszenie przewidzianej prawem struktury decyzji administracyjnej oraz uzasadnieniu faktycznym, które nie wskazuje faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne nie wyjaśnia podstawy decyzji.

A także przepisów prawa materialnego:

- art. 6 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP – poprzez ich niewłaściwą interpretację i niezastosowanie co w konsekwencji doprowadziło do wydania wadliwej decyzji;

- art. 10 ust 1 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP – poprzez sporządzenie operatu szacunkowego nieruchomości na podstawie dowodów wymienionych w art. 6 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 podczas gdy dowodów tego rodzaju w sprawie brak.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Rozpoznając niniejszą sprawę należy wskazać, że w sprawie przedmiotowej rekompensaty wypowiadał się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z 10 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 866/15 oddalił skargę również M. K. na poprzednią decyzję Ministra Skarbu Państwa z [...] kwietnia 2015 r. Wyrok ten stał się prawomocny. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazanie co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że zarówno sądy jak i organy administracji publicznej orzekając w tej sprawie są obowiązane podporządkować się ocenie prawnej i wskazaniom wyrażonym w tym wyroku. Z motywów zaś tego wyroku wynika, że Sąd po wnikliwej analizie i ocenie materiału dowodowego uznał, że w [...] zostały pozostawione dwie nieruchomości przy ulicy [...]. W niniejszym postępowaniu przedmiotem jest nieruchomość o powierzchni [...] m2 wraz za zabudowaniami gospodarczymi, Sąd stwierdził, że zeznania świadków nie dostarczyły przekonywujących dowodów kto był właścicielem tej nieruchomości i analizując dokumenty stwierdził, że nie ma podstaw do uznania, że nieruchomość ta stanowiła współwłasność J. C. i jego pierwszej żony A. Brak jest również obiektywnych dowodów do uznania, że nieruchomość była wyłączną własnością A. C. Sąd podzielił w konsekwencji stanowisko organu odwoławczego wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej w tamtej sprawie decyzji, że nieruchomość stanowiła wyłącznie własność J. C. jako prawidłowe i znajdujące potwierdzenie w materiale dowodowym.

Organy obu instancji orzekając w niniejszej sprawie uwzględniły powyższe oceny i ustalenia Sądu i przyjęły stan faktyczny oraz prawny jaki został wyrażony w powołanym wyroku.

Skarżąca zdaje się w ogóle nie przyjmować tego, że zapadł wcześniej wyrok i co zostało w nim przesądzone, bo w ogóle do niego w skardze się nie odnosi. W uzasadnieniu skargi kwestionuje powierzchnię nieruchomości, jej zabudowę, jak i to, że właścicielem był wyłącznie jej ojciec J. C., a nie jego pierwsza żona A. C., a jej matka, po której mąż zgodnie z obowiązującym wówczas prawem nie mógł dziedziczyć. Skarga ta stanowi polemikę z oceną dowodów i wnioskami wyprowadzonymi przez organ na podstawie tej oceny, a w istocie stanowi polemikę z prawomocnym wyrokiem z 10 grudnia 2015 r. gdyż stanowisko organów obu instancji opiera się na ocenie i ustaleniach zawartych w motywach tego wyroku. Skarżąca w toku ponownego rozpoznania sprawy przez organ nie przedstawiła żadnych istotnych, nowych dowodów, które podważyłby stanowisko zawarte w prawomocny, wyroku. Z tego względu zarzuty naruszenia tak prawa procesowego jak i materialnego powołane w skardze nie zasługiwały na uwzględnienie. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2015 poz. 1090 ze zm.) należy stwierdzić, poza jego bezzasadnością, że skarżąca przeczy sama sobie kwestionując operat szacunkowy na podstawie, którego organ ustalił wysokość rekompensaty w zaskarżonej decyzji. Operat został złożony przez strony, nie był kwestionowany przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego. Rzeczoznawca majątkowy w operacie wprost podaje, że rodzaj, wielkość i przeznaczenie budynków na nieruchomości przyjął na podstawie wskazań M. K. Niezrozumiałe jest czynienie zarzutów w stosunku do operatu skoro został sporządzony zgodnie z wskazaniami skarżącej.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.