Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1187/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 ust 1 i art. 61 ust 1
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędziowie sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), asesor WSA Michał Podsiadło, Protokolant spec. Eliza Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2022 r. sprawy ze skargi S. O. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2022 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2022 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 - dalej: "k.p.a.") oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października I994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j.. Dz.U. z 2018 r. poz. 570), w związku z art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1372), po rozpatrzeniu odwołania S O – utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z [...] stycznia 2021 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie miejsc postojowych dla max. 125 samochodów osobowych, przy ulicy [...] i [...] (inwestycja w trzech etapach), na gruncie oznaczonym jako działka ewidencyjna numer [...] z obrębu [...], na terenie Dzielnicy [...] w W.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych wskazanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej także "Kolegium" bądź "organ odwoławczy").

Pismem z 10 lipca 2017 r. Wspólnota Mieszkaniowa [...] i [...] w W (dalej także "inwestor") wystąpiła do Prezydenta [...] o ustalenie warunków zabudowy dla wskazanej wyżej inwestycji.

Decyzjami z [...] maja 2018 r., nr [...] oraz z [...] czerwca 2019 r., nr [...], Zarząd Dzielnicy [...] (dalej także "organ I instancji") ustalał warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego.

Na skutek odwołań wnoszonych przez S O, współużytkownika wieczystego działki nr [...], Kolegium uchylało ww. decyzje, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Zarząd Dzielnicy [...] decyzją z [...] stycznia 2021 r., nr [...], ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie miejsc postojowych dla max. 125 samochodów osobowych, przy ulicy [...] i [...] (inwestycja w trzech etapach), na gruncie oznaczonym jako działka ewidencyjna numer [...] z obrębu [...], na terenie Dzielnicy [...] w W.

Od powyższej decyzji odwołanie do Kolegium, z zachowaniem ustawowego terminu, wniósł S O.

Rozpatrując wniesione odwołanie Kolegium w pierwszej kolejności przywołało znajdujące zastosowanie w sprawie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2022r., poz. 503 ze zm., dalej także "u.p.z.p."), tj. art. 4 ust. 2 i art. 61 ust. 1 tej ustawy.

Organ odwoławczy wskazał następnie, że przepisy u.p.z.p. oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej "rozporządzenie"), wymagają od organu ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy takich parametrów jak: obwiązująca linia nowej zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrię dachu.

Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z § 2 pkt 4, § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia organ orzekający w przedmiocie warunków zabudowy zobowiązany został do wyznaczenia wokół działki budowlanej obszaru analizowanego i do przeprowadzenia na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym granice takiego obszaru należy wyznaczyć przy zachowaniu odległości minimalnej o jakiej mowa w § 3 ust. 2 rozporządzenia, tj. nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. Nie ma natomiast żadnego ograniczenia co do maksymalnej wielkości obszaru analizowanego.

Kolegium uznało, że organ I instancji dokonał rzeczonej analizy dla działki nr ew. [...] z obrębu [...] w oparciu o prawidłowo wyznaczony obszar analizowany. Za front działki organ I instancji prawidłowo uznał odcinek terenu inwestycji przylegający do drogi, oznaczony na załączniku graficznym lit. A B-C-D o długości 71 m. Granice obszaru wyznaczone zostały w odległości nie mniejszej niż 210 m (trzykrotność frontu działki o długości 20 m – omyłka organu - powinno być 71 m – uwaga Sądu) co odzwierciedla załącznik graficzny oraz tekstowy do zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy wskazał, że wyznaczony obszar jest miarodajny dla określenia funkcji obszaru i obejmuje istotne elementy zagospodarowania przestrzennego, niezbędne do dokonania analizy cech zabudowy w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 cyt. u.p.z.p. Na analizowanym obszarze funkcja zabudowy obejmuje głównie zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, uzupełnioną o funkcję usługową, handlową i biurową oraz budynki handlowo-usługowo-biurowe. Obszar uzupełniony jest przez drogi wewnętrzne, parkingi oraz tereny zieleni. Powyższe koresponduje z informacjami wynikającymi z map zamieszczonych na stronie Biura Geodezji i Katastru Urzędu[...] (https: //[...]).

Na podstawie powyższego Kolegium uznało za prawidłowe twierdzenie, że obszar analizowany składa się z nieruchomości w głównej mierze o zabudowie mieszkaniowej, z towarzyszącą zabudową parkingową. W ocenie organu odwoławczego taka zabudowa nieruchomości sąsiednich z obszaru analizy pozwala, wbrew zarzutom odwołania, na przyjęcie spełnienia przesłanki dobrego sąsiedztwa, poprzez zachowanie ciągłości funkcji oraz cech zabudowy przez planowaną inwestycję. W tym zakresie nie można również uznać zarzutów odnośnie nawiązania do zabudowy sąsiedniej, skoro powierzchnia podlegająca przekształceniu w ramach planowanej inwestycji to ca 3100 m2 (w stosunku do 8220 m2 pow. działki, czyli 37%), co stanowi nawiązanie do sposobu zagospodarowania działek sąsiednich.

Zdaniem Kolegium, z uwagi na charakter inwestycji oraz planowany sposób zabudowy działki, brak było podstaw do wymagania od organu I instancji ustalenia takich parametrów planowanej inwestycji jak: linia zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokość elewacji frontowej, wysokość oraz geometria dachu. Wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej nie jest natomiast parametrem, który zgodnie z rozporządzeniem podlegałby ustaleniu w oparciu o wyniki analizy.

W ocenie Kolegium spełnione zostały również pozostałe przesłanki dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

Teren planowanej inwestycji ma dostęp do drogi publicznej. W decyzji organu I instancji wskazano dostęp do ul. [...] ", poprzez drogę wewnętrzną ul. [...] (dz. ew. nr [...] z obrębu [...]), a także poprzez wewnętrzny osiedlowy ciąg komunikacyjny – ul. [...] - usytuowany na części dz. ew. nr [...] z obrębu [...]. Wbrew zarzutom odwołania, planowana inwestycja nie będzie skutkowała zamknięciem istniejących ciągów.

Kolegium uznało, że akta sprawy potwierdzają także spełnienie przesłanki zapewnienia uzbrojenia terenu wystarczającego dla planowanej inwestycji. Przedmiotowa nieruchomości znajduje się w zasięgu infrastruktury miejskiej. Inwestor we wniosku, w zakresie zapotrzebowania na energię elektryczną, oświadczył, że planuje się wykorzystanie istniejącego uzbrojenia terenu na potrzeby oświetlenia terenu pod planowaną inwestycję. Powyższe spełnia warunek określony wart. 61 ust. 3 u.p.z.p. Z uwagi na istniejące uzbrojenie terenu oraz usytuowany w północnej części terenu inwestycji slup napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV wraz przebiegającą nad częścią terenu inwestycji linią napowietrzną, inwestor przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę winien dokonać uzgodnień w zakresie usytuowania planowanych miejsc postojowych z gestorem sieci oraz spełnić wymagania z nich wynikające. Natomiast sposób odprowadzania wód opadowych i roztopowych z terenu inwestycji winien spełniać odpowiednio warunki określone w: ustawie z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1219) oraz ustawie z 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2020r., poz. 310ze zm.). Dokumentację projektową dotyczącą sieci należy uzgodnić stosownie do ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 276 ze zm.) oraz odpowiednich zarządzeń Prezydenta [...]

Organ odwoławczy nie podzielił również zarzutów odwołania dotyczących m.in. naruszenia przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku o jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wskazując, że jak wynika z akt sprawy - w tym skorygowanego wniosku - powierzania planowana do zagospodarowania wynosi 3100 m2. Tymczasem zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 52, 54-57 i 59, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione objęte formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. i pkt 1-5. 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 lej ustawy.

Za niezasadne uznano poza tym twierdzenia odwołującego, jakoby organ I instancji nie uwzględnił, że w granicach analizowanego obszaru nie znajduje się żadna działka z budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi, która w tak poważnym stopniu byłaby pozbawiona wolnej przestrzeni jak działka [...] po zrealizowaniu planowanej inwestycji. W ocenie Kolegium, przykładem takiej działki jest chociażby sąsiednia działka nr [...].

Kolegium nie podzieliło także zarzutów odnośnie sprzeczności części tekstowej Załącznika nr 2 do decyzji z częścią graficzną w zakresie granic obszaru analizowanego - wręcz przeciwnie - opis z załącznika nr 2 odzwierciedla prawidłowe wyznaczenie granic terenu analizy z uwzględnieniem wskazanego przez inwestora frontu działki.

Organ odwoławczy nie zgodził się też z zarzutem dokonania w nazwie decyzji niewłaściwej kwalifikacji wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego, wyjaśniając, że zaskarżona decyzja ustala warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji zgodnie z wnioskiem inwestora.

W kwestii braku zobowiązania wnioskodawcy do umieszczenia na załączniku graficznym przebiegu dróg dojazdowych, których powierzchnię wnioskodawca zadeklarował jako cześć powierzchni podlegającej przekształceniu, jak również braku wezwania wnioskodawcy do oznaczenia wjazdów do inwestycji na załączniku graficznym do wniosku, Kolegium wskazało, że załączniki graficzne zawierają oznaczenie dróg publicznych i wewnętrznych, zaś powołane przepisy u.p.z.p. i rozporządzenie nie wskazują wymogu dodatkowego oznaczenia ciągów komunikacyjnych, które wskazane zostały przez inwestora i określone przez organ w skarżonej decyzji.

Kolegium nie dopatrzyło się ponadto naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 ust. 3 k.p.a.

Z takim rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgodził się S O (dalej także "Skarżący"), wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji zarzuca:

1) - naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 5 oraz art. 59 ust. 1 u.p.z.p. poprzez uznanie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem art. 61 ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego i niewezwanie wnioskodawcy do dostarczenia umowy gwarantującej odpowiednie odprowadzenie wód opadowych z terenu inwestycji, zawartej z właściwą jednostką organizacyjną;

- naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 2a w zw. z art. 64 u.p.z.p. przez poprzestanie na zapewnieniu wnioskodawcy, iż uzbrojenie terenu w postaci odprowadzania wód opadowych nie jest konieczne dla planowanej inwestycji i wydanie decyzji w oparciu o niekompletny wniosek;

- naruszenie art 7 i art. 77 k.p.a. przez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie okoliczności istotnych dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy związanych z brakiem uzbrojenia terenu inwestycji w postaci odprowadzania wód opadowych;

- naruszenie art. 8 i art. 107 ust. 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie przesłanek wydanej decyzji, całkowity brak odniesienia się w niej do dowodów i argumentów podniesionych w odwołaniu, wskazujących na niespełnienie przez wnioskodawcę wymogów wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 5 u.p.z.p.

W zakresie powyższych zarzutów Skarżący podnosi, że realizacja planowanej inwestycji polegać będzie na utwardzeniu niemal całej wolnej powierzchni działki [...], zajętej obecnie przez tereny zielone. Budowa parkingu dla 125 samochodów połączona będzie z wycinką niemal całej roślinności obecnej na działce, w tym ok. 100 drzew utrzymujących wodę w swoich koronach i systemach korzeniowych, redukujących natężenie i tempo spływu wód opadowych do instalacji burzowych. W konsekwencji realizacja inwestycji spowoduje brak odbioru wody deszczowej i skierowanie jej do jedynej kratki kanalizacyjnej na terenie nieruchomości, znajdującej się przy wejściu do II klatki schodowej budynku [...], w którym znajduje się lokal mieszkalny Skarżącego, a gdzie już obecnie tworzą się olbrzymie kałuże. Inwestor zadeklarował natomiast we wniosku brak zapotrzebowania projektowanej inwestycji na odbiór wód opadowych.

2) - naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 5 w zw. z art 59 ust. 1 u.p.z.p. poprzez uznanie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem art. 61 ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego i niewezwanie wnioskodawcy do dostarczenia umowy gwarantującej odpowiednie zaopatrzenie planowanej inwestycji w energię elektryczną;

- naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 2a w zw. z art. 64 u.p.z.p. przez poprzestanie na zapewnieniu wnioskodawcy, iż planuje wykorzystać istniejącą sieć na terenie inwestycji i wydanie decyzji w oparciu o niekompletny wniosek niezawierający określenia zapotrzebowania na energie elektryczną;

- naruszenie art. 7 i art 77 k.p.a. przez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie okoliczności istotnych dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy związanych z adekwatnością istniejącego uzbrojenia terenu inwestycji do przewidywanego zapotrzebowania planowanej inwestycji na energię elektryczną.

W zakresie ww. zarzutów Skarżący wskazuje m.in., że inwestor nie określił we wniosku zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a to dla ustalenia, czy istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla projektowanej inwestycji. Wnioskodawca nie załączył też jakiejkolwiek umowy o świadczenie usług dystrybucji energii elektrycznej ani żadnych zaświadczeń dostawców mediów wskazujących, że teren posiada wymaganą infrastrukturę techniczną i że planowana inwestycja może być realizowana w ramach istniejącej sieci.

3) - naruszenie art 54 w zw. z art. 64 oraz art. 59 ust. 1-2a u,p.z.p. poprzez dokonanie w nazwie decyzji niewłaściwej kwalifikacji wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego i wydanie decyzji bez prawidłowego ustalenia przedmiotu postępowania;

- naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. przez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie okoliczności istotnych dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy związanych z właściwą kwalifikacją wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego;

- naruszenie art. 8 i art. 107 ust. 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie przesłanek wydanej decyzji oraz całkowity brak odniesienia się w decyzji do dowodów i argumentów podniesionych w odwołaniu, wskazujących na błędne określenie przedmiotu postępowania i błędnie przeprowadzoną kwalifikację zamierzenia inwestycyjnego przez organ.

W uzasadnieniu skargi odnośne powyższych zarzutów wskazano, że zamierzenie inwestycyjne obejmuje aktualnie nie tylko budowę samych miejsc postojowych, jak sugeruje określenie nadane przez organ w nazwie decyzji, ale również budowę dróg dojazdowych, placów manewrowych i 2 dodatkowych wjazdów /łącznie 3) do terenu inwestycji.

4) naruszenie art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe sporządzenie analizy urbanistyczno-architektonicznej:

4.1) naruszenie art 107 ust. 3 k.p.a. w zw. z art. 3 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na wyznaczeniu granic obszaru analizowanego ponad minimalne rozmiary bez uzasadnienia.

Skarżący argumentuje w tym względzie, że organy nie wyjaśniły, z jakich powodów ustaliły znacznie większe niż minimalne granice obszaru analizowanego.

4.2) naruszenie art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 u.p.z.p., art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 ust. 3 k.p.a. poprzez pominięcie dyspozycji Kolegium sformułowanych w obu poprzednich decyzjach wydanych w sprawie, nakazujących zbadanie analizowanego obszaru pod kątem otoczenia budynków mieszkalnych przez ogólnodostępne i rozlegle tereny zieleni oraz zbadanie ładu przestrzennego i charakteru zabudowy osiedla wzdłuż ul. [...] (budynki od numeru 1 do 8).

Skarżący uważa, że Kolegium sprzecznie ze stanem faktycznym stwierdziło, iż "dominującą formą zabudowy na analizowanym terenie jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna uzupełniona o parkingi". Skarżący wskazuje m.in., że większe zgrupowania miejsc postojowych na obszarze analizy ulokowane są na obrzeżach osiedla, wzdłuż dróg publicznych - ul. [...] i [...] , natomiast wewnętrzna przestrzeń osiedlowa wokół budynków (również tych wielokondygnacyjnych) zdominowana jest przez tereny urządzonej ogólnodostępnej zieleni. Natomiast obecne w otoczeniu tych budynków miejsca postojowe tworzą niewielkie zgrupowania dla kilku lub maks. kilkunastu pojazdów i nie są przeważającym sposobem zagospodarowania terenu wokół żadnego z ww. zabudowań.

4.3) naruszenie art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 w zw. art 61 ust. 1 u.p.z.p., art. 7, art. 77, art 107 ust. 3 k.p.a. poprzez oparcie istotnych w sprawie ustaleń dowodowych na bliżej nieokreślonych, nieweryfikowalnych danych mapowych, błędne określenie działek ewidencyjnych znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji, błędne określenie lokalizacji parkingów na poszczególnych działkach, błędne określenie dominującego sposobu zagospodarowania działek umiejscowionych w obszarze analizy, błędne uznanie zachowania ciągłości funkcji oraz cech zabudowy przez planowana inwestycję.

W tym zakresie Skarżący uznaje za niewystarczające wyjaśnienie organu odwoławczego, że "na załączniku graficznym nr 2 wskazane zostały tereny ze sposobem ich zagospodarowania oraz funkcją - na co wskazuje wprost legenda do załącznika mapowego" oraz wykorzystanie przez Kolegium map terenu zamieszczonych na stronie Biura Geodezji i Katastru Urzędu Miasta W. Skarżący sygnalizuje tu również błędny opis stanu zagospodarowania działek sąsiadujących z terenem inwestycji.

4.4) naruszenie art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 w zw. art. 61 ust. 1 u.p.z.p., art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 107 ust. 3 k.p.a. poprzez uznanie, iż planowana inwestycja nawiązuje do sposobu zagospodarowania działek sąsiednich na podstawie niejasnych obliczeń opartych o nieujawnioną, nieweryfikowalną metodologię i bez wskazania dla nich podstawy prawnej.

Skarżący zwraca uwagę, że w granicach analizowanego obszaru nie znajduje się żadna działka z budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi, która w tak poważnym stopniu byłaby pozbawiona wolnej przestrzeni jak działka [...] po wybudowaniu planowanego parkingu. Organ odwoławczy nie wyjaśnił, w jaki sposób policzony przez niego iloraz powierzchni podlegającej przekształceniu przez powierzchnię działki ma dowodzić, iż planowana inwestycja nawiązuje do sposobu zagospodarowania działek sąsiednich, w tym działki [...], przy pomocy której postanowił wykazać, że zamierzenie budowlane spełnia warunek dobrego sąsiedztwa.

Autor skargi podnosi również, że dla działki objętej planowaną inwestycją nie został określony udział powierzchni biologicznie czynnej ani wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki.

5) naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 107 ust. 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie uwarunkowań i wymogów ładu przestrzennego, art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i art. 107 ust. 3 k.p.a. poprzez ustalenie warunków zezwalających na zaburzenie funkcji istniejącej zabudowy mieszkaniowej, a także art 74 ustawy - Prawo ochrony środowiska, poprzez nieuwzględnienie wymogu oszczędnego korzystania z terenu w trakcie przygotowywania i realizacji inwestycji nałożonego na organy administracji ustalające warunki zabudowy.

Według Skarżącego, realizacja inwestycji będzie miała istotny wpływ na pogorszenie warunków życia mieszkańców Wspólnoty Mieszkaniowej (wycinka drzew, zwiększony ruch pojazdów, emisja spalin, hałas), który to teren już obecnie należy do bardziej zanieczyszczonych i zagrożonych hałasem w W.

6) naruszenie art. 7, art. 8, art. 77, art. 107 ust. 3 k.p.a. poprzez przypisanie stronie odwołującej się zarzutów niepostawionych w odwołaniu.

Skarżący podnosi, że organ odwoławczy kilkukrotnie w treści skarżonej decyzji przypisał mu zarzuty, których nie postawił On w treści wniesionego odwołania, a dotyczących m.in. dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej czy przebiegu frontu działki.

Z uwagi na tak sformułowane zarzuty i szeroko przedstawioną argumentację na ich poparcie, Skarżący wnosi o uchylenie w całości zarówno zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej odrzucenie, względnie oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi Kolegium wskazało na brak podania w skardze numeru PESEL skarżącego, który to brak został jednak uzupełniony przez Skarżącego na wezwanie tutejszego Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329, zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne.

Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] marca 2022 r., utrzymująca w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z [...] stycznia 2021 r. nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie miejsc postojowych dla max. 125 samochodów osobowych, przy ulicy [...] i [...] (inwestycja w trzech etapach), na gruncie oznaczonym jako działka ewidencyjna numer [...] z obrębu [...], na terenie Dzielnicy [...] w W.

Decyzja organu I instancji została wydana w oparciu o art. 59 ust. 1 u.p.z.p., w myśl którego zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji organu I instancji utrzymanej w mocy przez Kolegium stanowi art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym w dniu wszczęcia postępowania z wniosku inwestora – stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy z 20 kwietnia 2021 r. o zmianie ustaw regulujących przygotowanie i realizację kluczowych inwestycji w zakresie strategicznej infrastruktury energetycznej – Dz.U. z 2021 r., poz. 922). Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Ustawodawca nałożył tym samym na organ wydający decyzję obowiązek sprawdzenia oraz określenia wymagań, jakie powinna spełniać nowa zabudowa w związku z już istniejącą zabudową w sąsiedztwie oraz sposobem zagospodarowania terenu. Nowa zabudowa powinna stanowić kontynuację zabudowy znajdującej się w sąsiedztwie inwestycji, zarówno jeżeli chodzi o funkcję, parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy, jak i zagospodarowanie terenu. Kontynuacja powinna dotyczyć także gabarytów, formy architektonicznej obiektów, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Warunki, zgodnie z którymi określa się cechy nowej zabudowy, są zdefiniowane w rozporządzeniu z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Istotne znaczenie dla ustalenia warunków zabudowy i potwierdzenia spełnienia wymogu dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., ma w myśl § 3 ww. rozporządzenia, prawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego, w którym przeprowadza się analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Wskazany obszar należy wyznaczyć w odległości nie mniejszej niż 3-krotność szerokości frontu działki objętej wnioskiem o ustalenia warunków zabudowy, ale zarazem nie mniejszej niż 50 m. Podkreślić trzeba, że nie jest konieczne, aby w obszarze analizowanym istniał obiekt, który wszystkimi swoimi parametrami i funkcją odpowiada planowanej zabudowie, wystarczające jest, że poszczególne parametry planowanego obiektu nawiązują do parametrów występujących w obszarze analizowanym i stanowią ich kontynuację. Kontynuacja funkcji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie oznacza tożsamości, lecz umożliwia uzupełnianie funkcji istniejącej o zagospodarowanie nie wchodzące z nią w kolizję. Zarówno w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i z nią nie kolidujące, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony (zob. wyrok NSA z 17 marca 2021 r. sygn. akt II OSK 889/18; wyrok NSA z 1 grudnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1580/18; wyrok NSA z 29 listopada 2018 r. sygn. akt II OSK 52/17, dostępne na: https://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej "CBOSA").

Rozumienie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy zatem traktować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygnąć wątpliwości na rzecz uprawnień inwestora po to, by mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd podzielił zapatrywanie organów obu instancji, że przewidziane przez inwestora zamierzenie budowlane – budowa miejsc postojowych dla max. 125 samochodów osobowych, przy ulicy [...] i [...] w W, wpisuje się w funkcję mieszkaniową ustaloną przez organy, jako przeważającą na obszarze objętym wymaganą analizą. Na wyznaczonym terenie dominuje zabudowa wielorodzinna, występuje również zabudowa o funkcji usługowej, handlowej i biurowej oraz budynki handlowo-usługowo-biurowe. Uzupełnienie tej zabudowy stanowią niewątpliwie drogi wewnętrzne oraz parkingi, a także tereny zieleni.

Przypomnieć należy, że zgodnie z dyspozycją art. 75 § 1 k.p.a.,

jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.

Z analizy urbanistycznej opracowanej przez organ I instancji oraz z ogólnodostępnych map terenu (https://mapy.geoportal.gov.pl, https: //[...].pl/) wynika że w obszarze analizowanym znajduje się m.in. działka nr ew. [...], na której zlokalizowana jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z licznymi miejscami postojowymi dla pojazdów. Trafnie wskazało Kolegium, że w obszarze tym położone są również działki nr ew. [...], nr [...],[...] i [...] wraz z dz. nr ew. [...] , na których znajduje się zabudowa mieszkaniowa wielo- i jednorodzinna z dużymi parkingami. Podobnie na działce nr [...] znajdującej się w obszarze analizowanym usytuowane zostały znacznej wielkości parkingi dla samochodów osobowych. Z kolei na działce nr ew. [...] usytuowana jest zabudowa usługowo-handlowa z miejscami postojowymi.

Jak już wyjaśniono, dla ustalenia warunków zabudowy i potwierdzenia spełnienia wymogu dobrego sąsiedztwa – zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. – nie jest niezbędne, aby w obszarze analizowanym istniał obiekt, który wszystkimi swoimi parametrami i funkcją odpowiadać będzie planowanej zabudowie. Za wystarczające uznać należy, że w rzeczonym obszarze znajdują się obiekty, do funkcji i parametrów których nawiązuje planowane zamierzenie inwestycyjne i stanowi ono ich kontynuację.

W kontekście zarzutów skarżącego wspomnieć zarazem trzeba, że działką sąsiednią w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., jest każda działka znajdująca się w obszarze analizowanym wyznaczonym w sposób określony w § 3 ust. 2 rozporządzenia a nie tylko bezpośrednio granicząca z działką pod planowaną inwestycję.

Wzmiankowana analiza urbanistyczna potwierdza zatem, że na wyznaczonym przez organ obszarze występują obiekty (zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna wraz z parkingami), do których tak funkcją, jak i parametrami nawiązuje planowana inwestycja.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi wymaga wyjaśnienia, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy nie miał istotnego znaczenia fakt, że granice obszaru analizowanego wyznaczone zostały w odległości znacznie większej (315 m) niż wymagane przepisami rozporządzenia minimalna odległość wynosząca trzykrotność frontu działki o długości 71 m. Wszystkie obiekty uznane przez organy za wskazujące na kontynuację funkcji przez planowaną zabudowę znajdują się bowiem w bliskim lub nawet bezpośrednim sąsiedztwie działki inwestycyjnej nr ew. [...]. Objęcie analizą większego obszaru niż wymagany rozporządzeniem, choć nie zostało uzasadnione przez organ, to jednak nie skutkowało wadliwością dokonanych ustaleń.

Wbrew zarzutom odwołania, Kolegium uznało, że akta sprawy potwierdzają spełnienie przesłanki zapewnienia uzbrojenia terenu wystarczającego dla planowanej inwestycji. Stanowisko to – w ocenie Sądu – uznać trzeba za uprawnione.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, gdy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego.

Przepis art. 61 ust. 5 ww. ustawy dotyczy natomiast sytuacji, w której takie uzbrojenie terenu nie istnieje, ale jego wykonanie zostało zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem.

W kontrolowanej sprawie organy ustaliły, że teren inwestycji ma dostęp do uzbrojenia wystarczającego dla planowanej inwestycji, albowiem nieruchomość objęta przewidzianym zamierzeniem znajduje się w zasięgu infrastruktury miejskiej, tj. sieci kanalizacji służącej do odprowadzania wód opadowych oraz napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV. W decyzji organu I instancji zastrzeżono, że w przypadku przebudowy lub rozbudowy sieci energetycznej inwestor zobowiązany jest wykonać te prace w uzgodnieniu z gestorem i właścicielem sieci (zob. pkt 1.3.3.). Stosownie zaś do zapisów ww. decyzji o warunkach zabudowy, sposób odprowadzania wód opadowych i roztopowych z terenu inwestycji winien spełniać warunki określone w przepisach ustaw - Prawo ochrony środowiska oraz Prawo wodne, a dokumentacja projektowa dotycząca sieci musi zostać uzgodniona w wymagany prawem sposób. Spełnienie powyższych warunków będzie natomiast podlegało weryfikacji na etapie ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę, które stanowi kolejny etap procesu inwestycyjnego.

Trzeba również w tym miejscu podkreślić, że jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, do wydania decyzji pozytywnej wystarczające jest, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu pozwala na dokonanie takiego przyłącza wodociągowego. Z uwagi, iż etap ustalania warunków zabudowy jest wstępnym etapem realizacji inwestycji to zbyt rygorystycznym byłoby wymaganie, by już na tym etapie wszystkie warunki podłączenia mediów były określone w sposób definitywny. Od inwestora nie można wymagać - w chwili wystąpienia o warunki zabudowy - legitymowania się umową z przedsiębiorstwem określającą szczegółowe rozwiązania dotyczące możliwości przyłączenia do sieci (por. wyroki NSA z: 25 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 3042/19; 20 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 826/17; 15 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 893/16; 27 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 963/17, CBOSA).

W sytuacji mającej miejsce w niniejszej sprawie, gdzie teren inwestycji objętej wnioskiem o wydanie warunków zabudowy znajduje się w obszarze występowania miejskiej sieci kanalizacyjnej i energetycznej, nie można zgodzić się ze skarżącym, że nie zostało wykazane, ażeby istniejące uzbrojenie terenu było wystarczające dla planowanego przedsięwzięcia. Kwestie rozwiązań technicznych zapewniających prawidłowy sposób odprowadzania wód opadowych bądź zapewnienia dostępu do sieci energetycznej będą bowiem badane na etapie zatwierdzania dokumentacji projektowej i wydawania pozwolenia na budowę. To organ administracji architektoniczno-budowlanej ocenia czy przedstawiony projekt budowlany odpowiada warunkom określonym w art. 35 i nast. Prawa budowlanego. Innymi słowy dopiero na późniejszym etapie inwestor musi uzyskać dostateczne połączenie z siecią kanalizacyjną i/lub energetyczną i spełnić pozostałe warunki techniczne.

Odnosząc się do zarzutu skargi, dotyczącego braku określenia w decyzji organu I instancji wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wskazać przyjdzie, że wprawdzie w § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589) wskazano między innymi, że ustalenia dotyczące warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego zapisuje się poprzez określenie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, a w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy, w tym szerokości elewacji frontowej oraz geometrii dachu, to jednak z przepisu tego nie można wyprowadzić obowiązku umieszczania w decyzjach w przedmiocie warunków zabudowy władczych rozstrzygnięć w przedmiocie określania udziału powierzchni biologicznie czynnej. Jak słusznie wyjaśniono w tym względzie w wyrokach WSA w Poznaniu z 18 września 2015r. (sygn. akt II SA/Po 602/15) oraz WSA w Krakowie z 6 marca 2018 r. (sygn. akt II SA/Kr 1652/17 - opubl. Lex/el.), który to pogląd tutejszy Sąd w pełni podziela, ww. rozporządzenie wydane zostało na podstawie art. 67 ust. 3 u.p.z.p. stanowiącego, iż minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa uprawniony określi, w drodze rozporządzenia, stosowane w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy oznaczenia i nazewnictwo, mając w szczególności na uwadze wymagania, o których mowa w art. 54 i art. 61 ust. 1 pkt 1. Z treści powyższego upoważnienia ustawowego, w tym w szczególności z wyraźnego wskazania, że minister ma określić jedynie nazewnictwo stosowane w decyzjach mając na uwadze wymagania o jakich mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 wyraźnie wynika, iż minister nie był upoważniony do wprowadzania w tym akcie wykonawczym jakichkolwiek nowych wymogów nie wynikających wprost z wskazanych wyżej przepisów. Ratio legis rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego było zatem jedynie zapewnienie spójności oznaczeń i nazewnictwa wykorzystywanego w decyzjach lokalizacyjnych i co za tym idzie jednoznaczności tychże decyzji. Dalej wskazać trzeba, że zarówno w przepisach u.p.z.p., jak i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, brak jest jakichkolwiek regulacji, które upoważniałyby organy wydające decyzje w przedmiocie warunków zabudowy do określania w tychże decyzjach procentu powierzchni biologicznie czynnej na obszarze inwestycji. W szczególności art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Regulacja ta odnosi się zatem jedynie do intensywności wykorzystania terenu, a nie tego, jaka jego część ma pozostawać biologicznie czynna. Jednocześnie w rozporządzeniu w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego brak jakichkolwiek regulacji dotyczących sposobu ustalania takiego parametru zagospodarowania działki, jakim jest procent powierzchni biologicznie czynnej.

Nie sposób zatem uczynić organowi zarzutu z powodu braku lub błędnego ustalenia danego parametru zagospodarowania terenu, w sytuacji gdy na konieczność ustalania tegoż parametru nie wskazuje akt rangi ustawowej, a jednocześnie brak jakichkolwiek regulacji odnośnie sposobu ustalania wielkości tegoż parametru zagospodarowania terenu.

Pogląd powyższy znajduje potwierdzenie w literaturze oraz orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyrok NSA z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2043/13, CBOSA; podobnie w: M. Bursztynowicz, M. Sługocka, Warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Komentarz, Opubl. WKP 2022).

Niejako na marginesie powyższych rozważań ponownie przypomnieć należy, iż wydanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy stanowi jedynie jeden z etapów procesu inwestycyjnego. Jak słusznie zauważa Skarżący, treść § 39 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowi, że na działkach budowlanych, przeznaczonych pod zabudowę wielorodzinną co najmniej 25% powierzchni działki należy urządzić jako powierzchnię terenu biologicznie czynnego, jeżeli inny procent nie wynika z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Znamiennym jest, iż prawodawca w przepisie tym - odmiennie niż chociażby w § 12 ust. 2 tego samego rozporządzenia - wyraźnie wskazał, iż odstępstwo od zasady w nim ustalonej wynikać może wyłącznie z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie z decyzji o warunkach zabudowy. Również powyższa okoliczność wskazuje, że określenie wskaźnika udziału powierzchni biologicznie czynnej w powierzchni działki objętej postępowaniem w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie stanowi niezbędnego elementu takiej decyzji i co za tym idzie zarzut błędnego ustalenia tego parametru nie może być oceniany w kontekście naruszenia prawa. Przywołana norma z § 39 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, będzie natomiast rozpatrywana na etapie ewentualnego zatwierdzania projektu budowlanego i wydawania pozwolenia na budowę.

Zdaniem Sądu, na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut skargi odnoszący się do nie wyjaśnienia przez organ, w jaki sposób policzony przez niego iloraz powierzchni podlegającej przekształceniu przez powierzchnię działki ma dowodzić, iż planowana inwestycja nawiązuje do sposobu zagospodarowania działek sąsiednich oraz naruszenia wymagań ustawy - Prawo ochrony środowiska, poprzez nieuwzględnienie wymogu oszczędnego korzystania z terenu w trakcie przygotowywania i realizacji inwestycji.

W toku przeprowadzanego postępowania ustalono jednoznacznie (zob. m.in. wyjaśnienia i korekta wniosku dokonana przez inwestora – k. 170 akt administracyjnych, wyjaśnienia inwestora z wraz z załącznikami graficznymi – k. 231-235 – akt administracyjnych), że całkowita powierzchnia terenu inwestycji obejmuje 4990 m2, zaś powierzchnia podlegająca przekształceniu w związku z planowanym zamierzeniem wyniesie 3100 m2. Tym samym, inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które nakazuje uznać za takie budowę parkingów samochodowych wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach nie objętych formami ochrony przyrody na podstawie przepisów szczególnych.

Ponadto w świetle ustaleń opracowanej na potrzeby postępowania analizy urbanistycznej nie można zgodzić się z zarzutem, że inwestycja nie nawiązuje do sposobu zagospodarowania działek sąsiednich. Jak już bowiem wykazano, podobny sposób zagospodarowania terenu występuje dość powszechnie w badanym obszarze, natomiast kwestia zakresu zamierzenia budowlanego (wielkości powierzchni planowanej do zajęcia przez miejsca postojowe) nie mogła mieć tu kluczowego znaczenia, przy czym brak jest nawet podstaw do przyjęcia, ażeby jej parametry w istotny sposób odstawały od podobnych tego typu przedsięwzięć istniejących w sąsiedztwie działki inwestycyjnej.

Zdaniem Sądu, na akceptację nie zasługuje również zarzut dokonania w nazwie decyzji niewłaściwej kwalifikacji wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego i wydanie decyzji bez prawidłowego ustalenia przedmiotu postępowania.

Odnosząc się do powyższego twierdzenia wyjaśnić należy, że decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego lub ustaleniu warunków zabudowy mają charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza w nich jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ rozpatrując wniosek inwestora bada jedynie, czy dana inwestycja spełnia przesłanki ściśle określone przepisami prawa. To nie od uznania organu administracyjnego zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja inwestycji, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym przypadku przewidują przepisy prawa. Aby odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji lub warunków zabudowy w sposób wnioskowany przez inwestora, organ musi wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. W świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, istotą wskazanych wyżej decyzji jest określenie rodzaju inwestycji, które wskazują na warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Jednocześnie decyzja taka określa linie rozgraniczające teren. W tym kontekście kwestia jak dana inwestycja została zatytułowana we wniosku jest prawnie irrelewantna. Często bowiem nazwa inwestycji jest pochodną planów inwestycyjnych wnioskodawcy (por. wyrok NSA z dnia 4 października 2022 r., sygn. akt II OSK 2962/19, CBOSA).

W rozpoznawanym przypadku słusznie stwierdziło Kolegium, że określenie przedmiotu inwestycji w decyzji o warunkach zabudowy jest w pełni zgodne z treścią wniosku inwestora. Wszelkie konsekwencje nieprawidłowego wskazania zakresu i charakterystyki zamierzenia budowlanego objętego decyzją organu I instancji obciążać będą więc inwestora. Nie może to jednak wpływać na prawidłowość ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie, skoro inwestor ubiegał się wydanie warunków zabudowy dla takiego właśnie przedsięwzięcia i nie kwestionował poprawności określenia przedmiotu zamierzenia ustalonego przez organ.

Mając na uwadze treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Sąd uznał je za przekonujące i odpowiadające wymogom wynikającym z reguł postępowania administracyjnego (art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a.) Sąd nie dopatrzył się przy tym naruszenia przepisów prawa materialnego, a to przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazanych w skardze. Dlatego należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a postępowanie zmierzające do jej wydania nie naruszało przepisów procedury administracyjnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku, albowiem wniesiona skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu.