Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1658/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 4
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Mariusz Kotulski Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2012 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 19 sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. decyzją z dnia 14 lutego 2011 r., na podstawie art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 243 z 2010 roku, poz. 1623) nakazał A.W. - jako właścicielowi wykonanie rozbiórki obiektu budowlanego - placu utwardzonego kostką brukową użytkowanego dla potrzeb składowania materiałów budowlanych w celach handlowych, zlokalizowanego na działce [....] w miejscowości Ł. gm. Ż. , wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu organ podał, że postępowanie zostało wszczęte w związku z pismem M.R. . W wyniku przeprowadzonych w dniu 4 czerwca 2009 roku oględzin stwierdzono, że na działce nr [....] , po stronie wschodniej zabudowy, teren działki wyłożony jest kostką brukową. Utwardzony teren działki otoczony jest ze wszystkich stron ogrodzeniem pełnym wykonanym z blachy stalowej osadzonej na słupkach stalowych z profilu zamkniętego osadzonych w stopach betonowych. Wysokość ogrodzenia wynosi ok. 2,03 m. Organ ustalił, że teren działki został utwardzony przez K.Z. kostką brukową ułożoną w 2008 roku. Organ podał, że na działce nr [....] oprócz utwardzonego placu znajduje się budynek handlowo - usługowy (sklep z wyrobami budowlanymi) oraz magazyny wyrobów budowlanych, a na części działki utwardzonej kostką brukową składowane są również wyroby budowlane w paletach przeznaczone do sprzedaży (odnośnie legalności obiektów budowlanych znajdujących się na ww. działce prowadzone są odrębne postępowania). Zdaniem organu na działce nr [....] prowadzona jest działalność handlowo - usługowa związana ze sprzedażą wyrobów budowlanych, a utwardzony kostką brukową teren działki (plac), użytkowany jest w celu magazynowania na nim wyrobów budowlanych przewidzianych do sprzedaży.

Organ uznał, że opisany wyżej utwardzony plac stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Argumentował, że został wykonany w określonym celu - jako plac do prowadzonej przez inwestora działalności. Place składowe, postojowe, parkingi zaliczone są do XXII kategorii obiektów budowlanych. Zatem zastosowanie sprawie znajduje art. 48 ustawy prawo budowlane. Teren na którym położona jest działka nr [....] nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Postanowieniem z dnia 27 maja 2010 roku wstrzymano właścicielowi prowadzenie robót budowlanych "przy budowie obiektu budowlanego - placu utwardzonego kostką brukową użytkowanego dla potrzeb składowania materiałów budowlanych w celach handlowych" oraz nałożono na właściciela obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 31 października 2010 roku dokumentów wymaganych przepisem art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Pomimo upływu terminu właściciel nie przedłożył w wymaganych dokumentów.

Nadto organ wskazał, że nakaz rozbiórki został nałożony na A.W. jako właściciela działki, gdyż inwestor K.Z. nie legitymuje się tytułem prawnym do działki nr [....] .

Odwołanie od ww. decyzji wniosła A.W. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: art. 80 ust. 2 pkt. 1 w zw. z art. 83 § 1 i art. 48 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane, art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 77 k.p.a. Wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i nie nakładanie obowiązku rozbiórki ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Odwołująca się podniosła, że art. 48 ustawy prawo budowlane nie ma zastosowania w sprawie, albowiem roboty związane z utwardzeniem działki budowlanej nie są budową obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 8 ustawy. Organ nie wskazał również, aby przeprowadzone roboty budowlane wykonane zostały niezgodnie ze sztuką budowlaną. Argumentowała, że budowa jest zgodna z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w gminie Żabno w latach 80- tych ubiegłego stulecia. Nadto wskazała, że w sprawie dotyczącej garażu-blaszaka budynek ten został doprowadzony do stanu zgodnego z przepisami, a ocena materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy prowadzi do wniosku, ze "zgodnie z art. 3 pkt 1 lit b ustawy prawo budowlanego przez obiekt budowlany należy rozumieć budowlane stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami".

Decyzją z dnia 19 sierpnia 2011r. znak: [....] , [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. , na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wskazania obiektu budowlanego i w tym zakresie nakazał A.W. rozbiórkę wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę placu utwardzonego kostką brukową użytkowanego dla potrzeb składowania materiałów budowlanych w celach handlowych, zlokalizowanego w środkowej części działki nr [....] w miejscowości Ł. gm. Ż. , posiadającego kształt litery "L" o bokach 33,30 m i 21,85 m (zewnętrzne wymiary), znajdującego się po stronie wschodniej i północno-wschodniej istniejącego magazynu materiałów budowlanych, w odległości 0,80 m od granicy z działką nr [....] i w odległości 0,57m od granicy z działką nr [....] . W pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że decyzja I instancji jest prawidłowa, orzeczenie wymagało jednak doprecyzowania. W postanowieniu z dnia 14 maja 2010 r. którym powiadomił strony o wszczęciu postępowania PINB stwierdził, że niniejsza sprawa dotyczy: "budowy obiektu budowlanego - placu utwardzonego użytkowanego dla potrzeb składowania materiałów budowlanych, zlokalizowanego na działce [....] w miejscowości Ł.". Z fotografii znajdujących się w aktach sprawy wynika, że utwardzony plac do składowania materiałów budowlanych znajduje się zarówno po stronie wschodniej jak i zachodniej budynku stanowiącego magazyn i w obu tych miejscach są składowane materiały budowlane. Wobec powyższego, organ odwoławczy doprecyzował orzeczenie zaskarżonej decyzji w sposób zgodny z art. 139 kpa, odnosząc nakaz rozbiórki do placu, który stanowił przedmiot rozpatrzenia w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją.

MWINB podzielił ustalenia organu I instancji oraz uznał za prawidłowe zastosowanie w sprawie trybu z art. 48 ustawy prawo budowlane. Wskazał, że postępowanie zostało przeprowadzone w zgodzie z przepisami procedury administracyjnej. Inwestor nie wykorzystał szansy na legalizację obiektu, gdyż nie wykonał obowiązku nałożonego postanowieniem PINB z dnia 27 maja 2010 r., ani nie wniósł o przedłużenie terminu jego wykonania. W sprawie brak przesłanek do zastosowania art. 138 § 2 kpa. Nadto zdaniem organu odwoławczego postępowanie w przedmiocie garażu-blaszaka, nie ma związku z przedmiotowym postępowaniem.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wniosła A.W. , domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji, określenie, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana ewentualnie umorzenie postępowania i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

- naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy prawo budowlane poprzez nakazanie rozbiórki wykonanego utwardzenia kostką brukową mimo, że roboty nie stanowiły budowy obiektu budowlanego i nie mogą być rozebrane w trybie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy prawo budowlane, jak również przyjęcie, że skarżąca nie wykonała obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia 27 maja 2010 r. skoro przedłożyła inwentaryzację wykonanych prac przez biegłego sądowego K.S. , która zalega w aktach sprawy;

- istotne uchybienia procesowe mające wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 6 kpa, art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 9 kpa, art. 10 kpa, art. 11 kpa, art. 13 kpa, art. 28 kpa, art. 35 kpa, art. 36 kpa, art. 61 kpa, art. 77 kpa i art. 136 kpa poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i nie ustalenie czy utwardzenie kostki brukowej placu budowlanego nastąpiło bezpośrednio po wykonaniu robót , czy też jeszcze w trakcie, albowiem ustalenie daty wszczęcia postępowania w sprawie ma istotne znaczenie w zakresie stosowania prawa budowlanego przed czy po nowelizacji, zwłaszcza biorąc pod uwagę wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2006 r. TKP [....] i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1050/07.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że postępowania w przedmiocie utwardzenia kostką brukową placu i budynku garażowego (blaszaka) powinny być prowadzone w jednym postępowaniu. Podniosła, że istotne znaczenie dla sprawy ma decyzja PINB w T. z dnia 24 lipca 2009 r. sygn. akt [....] gdzie nie nałożono na inwestora obowiązku wykonania czynności, ponieważ roboty te zostały doprowadzone do stanu zgodnego z prawem. W aktach do tej sprawy znajduje się inwentaryzacja wszystkich prac związanych z utwardzeniem terenu. Ponownie podkreśliła, że skoro przedmiotowe roboty nie stanowiły budowy obiektu budowlanego to art. 48 ustawy nie ma zastosowania, a właściwy byłby tryb z art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy. Organy nie stwierdziły również, że roboty zostały wykonane niezgodnie ze sztuką budowlaną. Ponownie odwołała się do ustaleń nieobowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W odpowiedzi na skargę, [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).

Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).

Zgodnie z przepisem art.48 ust.1, 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 243 z 2010 roku, poz. 1623) organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W myśl ustępu drugiego, jeżeli taka budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. W postanowieniu tym organ nakłada obowiązek przedstawienia zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji był przepis art. 48 ust. 4 ustawy, stanowiący, że w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie tych obowiązków, stosuje się przepis ust. 1, czyli orzeka rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części.

Wyżej przedstawiony tryb znajduje zastosowanie w sprawach samowolnej budowy obiektu budowlanego. W związku z tym w pierwszym rzędzie należało dokonać oceny, czy utwardzenie placu kostką brukową, użytkowanego dla potrzeb składowania materiałów budowlanych w celach handlowych, o bokach 33,30 m i 21,85 m stanowiło budowę obiektu budowlanego.

Stosownie do treści art.3 pkt 1 Prawa budowlanego obiektem budowlanym jest m.in. budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Zgodnie zaś z definicją zawartą w punkcie 3 tego przepisu przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Wyliczenie to jest przykładowe. Na wykonanie budowli wymagane jest, co do zasady, pozwolenie na budowę (art.28 ustawy). Wskazać również należy, że z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, w myśl art.29 ust.1 pkt 10) ustawy, zwolniona jest budowa miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie. Z kolei, na podstawie art.29 ust.2 pkt 5) ustawy pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych. Zwrócić zatem należy uwagę, że sformułowanie "budowa", użyte w art.29 ust.1 pkt 10) oznacza zarezerwowane jest dla wykonywania obiektu budowlanego w określonym miejscu (art.3 pkt 6), a utwardzenie powierzchni gruntu nie jest budową, tylko wykonywaniem robót budowlanych. Z kolei zgodnie z przepisem art.30 ust.1 pkt 1) ustawy budowa miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie oraz wykonanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych objęte są obowiązkiem zgłoszenia. Z powyższego wynika zatem, że wyłożenie placu kostką brukową na potrzeby składowania materiałów budowlanych w celach handlowych nie jest tożsame z wykonaniem miejsc postojowych, dla której to budowy wystarczające jest zgłoszenie. Należy zatem odpowiedzieć na pytanie, czy wyłożenie placu kostką brukową na potrzeby składowania materiałów budowlanych w celach handlowych może być zakwalifikowane jako utwardzenie powierzchni gruntu, nie stanowiące obiektu budowlanego, bo tylko w takim wypadku wystarczające byłoby zgłoszenie.

Odpowiedź na to pytanie jest negatywna.

Ewentualne wątpliwości w tym zakresie rozstrzyga treść załącznika do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, który w kategorii XXII obiektów budowlanych umieścił place składowe, place postojowe i parkingi.

Z powyższego wynika zatem w sposób nie budzący wątpliwości, że plac składowy wybrukowany kostką jest obiektem budowlanym – budowlą, do której przepis art.29 ust.2 pkt 5) i art.30 ust.2 pkt 2) Prawa budowlanego nie ma zastosowania.

Dlatego też uznać należy, w rozpatrywanej sprawie organ nadzoru budowlanego prawidłowo zakwalifikował przedmiotowy plac jako obiekt budowlany i prawidłowo przeprowadził postępowanie na podstawie art.48 ustawy.

Powyższa konstatacja znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. W wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego reprezentowany jest pogląd, że do robót budowlanych polegających na budowie obiektu budowlanego, można zaliczyć położenie płyt chodnikowych dla urządzenia miejsc postojowych dla samochodów, nałożenie na powierzchnię gruntu warstwy betonu czy wyłożenia kostką brukową, bądź trylinką (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II OSK 964/04, sygn. akt II SA/Kr 809/97, sygn. akt IV SA 887/90, sygn. akt II SA/Wr 895/97, sygn. akt IV SA 10/99, sygn. akt SA/Rz 2123/00, sygn. akt II OSK 964/04). Jak wynika ze złożonych przez K.Z. zeznań w charakterze świadka (k.14 akt administracyjnych), to on wykonał w 2008 r. utwardzenie placu kostką brukową, na podbudowie z kamienia wielkopiecowego na głębokości około 70 cm, kostka posadowiona jest na podsypce piaskowo-cementowej.

Stosownie do treści art.52 Prawa budowlanego nakaz rozbiórki może być skierowany do inwestora, właściciela i zarządcy nieruchomości. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem kryterium wyboru adresata decyzji spośród tych trzech podmiotów jest posiadanie tytułu prawnego umożliwiającego wykonanie decyzji. Jeżeli inwestor utracił tytuł prawny do nieruchomości, zgodnie z art. 52 p.b., zobowiązanie należy skierować do aktualnego właściciela obiektu (por. wyrok NSA z dnia 6.03.2008 r., sygn. II OSK 158/07, LEX nr 468723, wyrok WSA w Lublinie z dnia 9.11.2010 r., sygn. II SA/Lu 448/10, LEX nr 753840).

W nawiązaniu do zarzutów skargi podkreślić należy, że w toku postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie wydana została decyzja w dniu 24.07.2009 r. (na podstawie art.51 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego), którą orzeczono o "nienałożeniu obowiązku wykonania czynności ponieważ roboty zostały doprowadzone do stanu zgodnego z prawem", jednakże decyzja ta została uchylona decyzją organu odwoławczego z dnia 26.02.2010 r. i nie znajduje się w obrocie prawnym.

W dalszym toku postępowania wydane zostało w dniu 27.05.2010 r. postanowienie w trybie art.48 ust.2 i 3 Prawa budowanego. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi inwestora w dniu 28.05.2010 r. (k.45 akt administracyjnych). W postanowieniu określony został termin wykonania nałożonych nim obowiązków do 31.10.2010 r. Termin ten, jak wynika z akt administracyjnych, upłynął bezskutecznie. Dlatego też twierdzenia skarżącej, że "wykonała obowiązki nałożone postanowieniem z dnia 27 maja 2010 r., gdyż przedłożyła inwentaryzację wykonanych prac przez biegłego sądowego K.S. , która zalega w aktach sprawy", nie znajdują oparcia w aktach sprawy. Nadto, postanowieniem z dnia 27.05.2010 r. wydanym w przedmiotowej sprawie, skarżąca nie była wzywana o przedłożenie inwentaryzacji wykonanych prac.

Niezrozumiały jest zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez "niewyjaśnienie stanu faktycznego i nie ustalenie czy utwardzenie kostki brukowej placu budowlanego nastąpiło bezpośrednio po wykonaniu robót, czy też jeszcze w trakcie, albowiem ustalenie daty wszczęcia postępowania w sprawie ma istotne znaczenie w zakresie stosowania prawa budowlanego przed czy po nowelizacji, zwłaszcza biorąc pod uwagę wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2006 r. TK P 27/05 i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1050/07". Postępowanie zostało wszczęte w dniu 9.07.2009 r., co wynika z k.41 akt administracyjnych. Podczas oględzin w dniu 4.06.2009 r., na podstawie zgodnych oświadczeń stron organ ustalił, że wyłożenie placu kostką brukową miało miejsce w 2008 r. (k.12 akt administracyjnych), tak więc wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18.10.2006 r. nie może mieć w rozpatrywanej sprawie zastosowania.

Niezasadny jest również zarzut, że organy nie stwierdziły, że roboty zostały wykonane niezgodnie ze sztuką budowlaną. Okoliczność ta nie ma znaczenia dla nakazania rozbiórki w trybie art.48 ust.4 Prawa budowlanego.

Niezrozumiały jest zarzut skargi, że skoro "inwestor – A.W. jako właścicielka działki nr [....] nabyła całą działkę wraz z utwardzeniem, a skoro ma tytuł prawny i roboty polegające na utwardzeniu i wykonane zostały zgodnie ze sztuką budowlaną, a ich jakość nie budzi zastrzeżeń, to przedmiotowa budowa jest zgodna z przepisami o miejscowym planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązującym w gminie Żabno zatwierdzony notabene uchwałą .... z dnia 8.01.1980 r. wskazującego, że działka nr 1189 położone jest w obszarze przeznaczonym do lokalizacji nowych budynków i obiektów..., dlatego też skoro plan zagospodarowania gminy Ż. pozwalał na zagospodarowanie terenu poprzez utwardzenie kostką brukową, przeto obowiązująca uchwała przesądza, że wykonane prace były zgodne z prawem".

Wobec powyższego, skargę należało uznać za nieuzasadnioną i dlatego, na podstawie art.151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.