Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 461/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-05-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 88
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 44
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie: w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku H. M. i K. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

W dniu 21 lutego 2011 r. radca prawny A. P. w imieniu H. M. i K. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania za nieruchomości. Jednocześnie ze skargą złożył pismo zawierające wniosek o przywrócenie terminu do jej złożenia. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że o wydaniu zaskarżonej decyzji powziął wiadomość na skutek, przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2011 r., rozmowy telefonicznej z pracownikiem [...] Urzędu Wojewódzkiego. W wyniku powziętej wiadomości zaskarżona decyzja została w dniu [...] lutego 2011 r. odebrana od organu osobiście przez upoważnionego aplikanta radcowskiego. Tak więc, pomimo tego że organ próbował wcześniej doręczyć zaskarżoną decyzję w drodze doręczenia zastępczego uregulowanego w art. 44 kpa, nie można uznać, iż została ona skarżącym skutecznie doręczona przed dniem [...] lutego 2011 r. Doręczenie zastępcze jest bowiem wyjątkiem od zasady i wywołuje skutek tylko wtedy, gdy zostało ono dokonane w pełni prawidłowo. Przy czym o jego prawidłowości przesądza zgodność z prawem czynności dokonanych przez operatora publicznego poczty oraz brak jakichkolwiek wątpliwości, że zostały dopełnione wszystkie przewidziane prawem wymagania warunkujące skuteczność takiego doręczenia i umożliwiające adresatowi rzeczywistą możliwość powzięcia wiadomości o doręczeniu. Na poparcie podniesionego zarzutu wskazano trzy powody uzasadniające przyjęcie wniosku, że zaskarżona decyzja nie została nigdy skutecznie doręczona ani skarżącym, ani ich pełnomocnikowi. Po pierwsze, zdaniem pełnomocnika skarżących, w kopercie do niego skierowanej nie było zaskarżonej decyzji - w kopercie znajdowała się inna decyzja o numerze [...]. Fakt ten wynika z wpisania przez organ na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, przyklejonym do koperty skierowanej do pełnomocnika skarżących numeru decyzji innej niż zaskarżona. Przy czym o tym, że w kopercie skierowanej do pełnomocnika skarżących była zaskarżona decyzja nie może świadczyć prawidłowość wskazania na w/w potwierdzeniu sygnatury akt sprawy. W przypadku rozbieżności pomiędzy sygnaturą akt, a numerem decyzji zapakowanej do koperty zaadresowanej do pełnomocnika skarżących, nie ma bowiem żadnego wiarygodnego dowodu, że zaskarżona decyzja była kiedykolwiek wysłana do skarżących lub ich pełnomocnika.

Wynikać to może także z faktu, że koperta zaadresowana do pełnomocnika skarżących została wysłana dzień później niż do Starosty Powiatu [...] oraz Wójta Gminy [...]. Świadczy to nie tylko o rażącym naruszeniu zasady równego traktowania stron postępowania administracyjnego, lecz także o tym, że sam organ stworzył warunki do dokonania pomyłki i włożenia do koperty adresowanej do pełnomocnika skarżących decyzji innej niż zaskarżona. Skoro prawidłowe decyzje zostały włożone do kopert i wysłane dnia [...] października 2010 r. do Starosty Powiatu [...] oraz Wójta Gminy [...], istnieją podstawy żeby przyjąć, że dnia [...] października 2010 r. do koperty skierowanej do pełnomocnika skarżących włożono inną decyzję, niż zaskarżona. Należy zatem uznać, iż nigdy nie doszło do skutecznego doręczenia skarżącym ani ich pełnomocnikowi zaskarżonej decyzji. Nawet jednak, jeśli możliwe byłoby przyjęcie, wbrew temu, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, że koperta skierowana do pełnomocnika skarżących zawierała zaskarżoną decyzję (do czego nie ma żadnych podstaw), brak doręczenia zaskarżonej decyzji wynika z nieprawidłowego wskazania adresata na przesyłce skierowanej do pełnomocnika skarżących. Zamiast przesyłkę wysłać zgodnie z tym co wynikało z wniesionego odwołania na adres podany w stopce pisma, to jest skierować ją do radcy prawnego A. P. i wskazać nazwę kancelarii [...], organ nieprawidłowo określił na przesyłce poleconej adresata ograniczając się do wskazania imienia i nazwiska pełnomocnika skarżących. Uniemożliwiło to odebranie korespondencji przez upoważnionego pracownika kancelarii [...], gdyż z powodu wadliwego wskazania adresata, pracownicy poczty pytani przez pracownika kancelarii o awizowaną korespondencję skierowaną do kancelarii [...] nie wydawali przesyłki skierowanej jedynie do radcy prawnego A. P. Ponadto brak skutecznego doręczenia zastępczego

iC

kf

\

wynika także z informacji o nieprawidłowym sposobie pierwszej awizacji oraz braku podpisu pracownika potwierdzającego powtórną awizację i braku informacji o sposobie powtórnego awizowania. Znajdująca się bowiem na kopercie skierowanej do pełnomocnika skarżących informacja o sposobie awizacji w żaden sposób nie potwierdza prawidłowości jej dokonania. Wynika z niej, że pierwsze awizo zostało pozostawione w skrzynce pocztowej, chociaż w budynku, w którym znajduje się siedziba kancelarii [...] nie ma skrzynki pocztowej, lecz jest całodobowo funkcjonująca recepcja obsługiwana przez pracowników ochrony. Niemożliwe było zatem dokonanie pierwszego awizowania w sposób wskazany przez doręczyciela. W związku z tym, że w okresie, w którym doręczano przesyłkę, listonosz stale doręczający korespondencję m.in. do kancelarii [...] był nieobecny, informacja o pozostawieniu awiza w skrzynce, której w budynku siedziby kancelarii nie ma, może świadczyć o tym, że awizo zostało pozostawione omyłkowo w skrzynce innego budynku. O braku doręczenia zastępczego świadczy także fakt, że nie został wskazany sposób powtórnej awizacji. Przy cyzm zgodnie z przyjętą w orzecznictwie sądów administracyjnych linią orzeczniczą brak informacji o sposobie awizacji lub niewiarygodna informacja o sposobie awizacji powodują, że nie można przyjąć iż doręczenie zastępcze zostało skutecznie dokonane.

Mając na uwadze powyższe okoliczności strona skarżąca stwierdziła, że do dnia [...] lutego 2011 r. zaskarżona decyzja nie została skutecznie doręczona skarżącym ani ich pełnomocnikowi. W konsekwencji, do dnia osobistego jej odbioru dokonanego w imieniu skarżących przez aplikanta radcowskiego, to jest do dnia [...] lutego 2011 r., nie rozpoczął się bieg terminu na wniesienie skargi na tę decyzję, zatem należy przyjąć, że niniejsza skarga została złożona z zachowaniem ustawowego terminu wynoszącego 30 dni od dnia doręczenia decyzji ostatecznej. Jednakże z ostrożności procesowej gdyby Sąd przyjął, że doszło do skutecznego doręczenia zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi skarżących, pełnomocnik powołując się na w/w okoliczności wniósł o przywrócenie terminu do jej wniesienia, wskazując iż wniosek złożył w stosownym terminie 7 dni liczonym od daty [...] lutego 2011 r. tj. od momentu rozmowy telefonicznej z pracownikiem [...] Urzędu Wojewódzkiego, który poinformował go o fakcie wydania decyzji. Powyżej wskazane okoliczności, zdaniem pełnomocnika skarżących, w pełni uzasadniają przywrócenie terminu do złożenia przedmiotowej skargi. Świadczą one bowiem o tym, że nawet jeśli doszło do skutecznego doręczenia zaskarżonej decyzji, czemu skarżący przeczą, sposób tego doręczenia spowodował, że termin na złożenie skargi do Sądu upłynął z przyczyn niezawinionych przez skarżących i ich pełnomocnika, gdyż organ dopuścił się uchybień w procesie doręczania zaskarżonej decyzji, które uniemożliwiły pełnomocnikowi skarżących powzięcie wiadomości o fakcie jej wydania. Powyższe stanowisko strona skarżąca podtrzymała pismem procesowym z dnia 18 marca 2011 r.

¡¿c

M

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, iż wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia jest nieuzasadniony. Zaskarżona decyzja została wysłana do pełnomocnika skarżących - radcy prawnego A. P. w dniu [...] października 2010 r. W dniu [...] listopada 2010 r. w skrzynce pocztowej adresata zostało pozostawione awizo, a w dniu [...] listopada 2010 r. przesyłkę “awizowano powtórnie". Przesyłka z zaskarżoną decyzją w dniu [...] listopada 2010 r. została zwrócona do organu z adnotacją “zwrot nie podjęto w terminie". Tym samym termin do wniesienia skargi na niniejszą decyzję Wojewody upłynął w dniu [...] grudnia 2010 r., natomiast w dniu [...] lutego 2011 r. upoważnionemu aplikantowi radcowskiemu została wydana jedynie kopia zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi stanowi warunek jej dopuszczalności i obok warunków formalnych skargi podlega ocenie Sądu już na wstępnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Badanie zachowania terminu do wniesienia skargi jest możliwe tylko wówczas, gdy decyzja administracyjna została prawidłowo doręczona, a co za tym idzie wprowadzona do obrotu prawnego. Doręczenie stronie decyzji otwiera bowiem bieg trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Stosownie do treści art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 (tj. doręczenia w mieszkaniu, miejscu pracy, lokalu organu administracji publicznej, w każdym innym miejscu, gdzie się adresata zastanie lub za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi), poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej (art. 44 § 1 pkt 1 kpa). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 kpa). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 kpa). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 kpa).

Powyższe przepisy należy odczytywać w sposób całościowy, a to oznacza, że warunkiem uznania pisma za doręczone, w rozumieniu art. 44 § 4 kpa, jest spełnienie wszystkich wymogów płynących z powołanego artykułu.

Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r., nr [...] została wysłana przez organ do pełnomocnika skarżących - radcy prawnego A. P. w dniu [...] października 2010 r. Przy czym koperta została zaadresowana "r. pr. A. P. [...] zamiast na adres podany przez w/w pełnomocnika tj. [...], radca prawny A. P. [...]. Wskazany błąd w zaadresowaniu przesyłki skutkował – jak podał pełnomocnik – niemożnością odbioru awizowanej przesyłki z urzędu pocztowego przez upoważnionego pracownika [...], w ramach której radca prawny A. P. wykonuje działalność zawodową. Ponadto zastrzeżenia budzi również sposób w jaki przesyłka została awizowana tj. wskazanie, iż awizo zostało pozostawione w skrzynce pocztowej w sytuacji gdy – jak podał pełnomocnik skarżących - takowa nie istnieje (jest tylko recepcja). Przy czym zestawienie daty pierwszego awiza – [...] listopada 2010 r. (adnotacja urzędu pocztowego na kopercie) z datą drugiego awiza – [...] listopada 2010 r. (adnotacja urzędu pocztowego na kopercie), wskazuje, że drugie awizo, licząc od dnia pierwszego zawiadomienia, było przedwczesne. Jednocześnie z opisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru dołączonym do awizowanej przesyłki (aktualnie znajdująca się w aktach przedmiotowa koperta wraz z załączonym do niej awizo jest pusta) jak również z punktu 3 notatki sporządzonej w dniu [...] lutego 2011 r. przez pracownika [...] Urzędu Wojewódzkiego wynika, iż zawartość w/w przesyłki stanowiła decyzja organu nr [...], gdy tymczasem zaskarżona decyzja jest opatrzona numerem [...]. Ponadto informacja o pozostawieniu niniejszej awizacji w skrzynce pocztowej w sytuacji, gdy takowa nie istnieje powoduje uzasadnioną obawę co do prawidłowości owej awizacji. Wobec powyższego organ błędnie zatem przyjął, że poczta dopełniła obowiązku wynikającego z art. 44 § 3 kpa. Świadczy to, że zaskarżona decyzja nie została prawidłowo doręczona radcy prawnemu A. P., a tym samym nie został otwarty termin do wniesienia skargi przez mocodawców w/w radcy prawnego tj. H. M. i K. M. W takiej sytuacji należy uznać, iż skuteczne doręczenie zaskarżonej decyzji nastąpiło w dniu [...] lutego 2011 r., kiedy w/w orzeczenie odebrał aplikant radcowski upoważniony przez radcę prawnego A. P. Okoliczność ta czyni wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi niedopuszczalnym, gdyż strona wnosząc w dniu 21 lutego 2011 r. skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. nr [...] wniosła ją z zachowaniem terminu.

Zgodnie z utrwalony poglądem zawartym w doktrynie w przypadku, gdy nie nastąpiło uchybienie terminu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jako niedopuszczalny z mocy ustawy podlega odrzuceniu.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 88 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.