Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 109/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 105 par. 1, art. 107 par. 3, art. 145 par. 1 pkt 1, par. 2, par. 3, art. 149 par. 2, art. 151 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 119 pkt 2, art. 120, art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 27 lipca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 lipca 2021 roku sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania przed organem I instancji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. dc


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r., nr [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) - dalej zwanej: "k.p.a." i art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) - powoływanej jako: "P.b." - uchylił w całości decyzję Starosty [...] z [...] r., nr [...] w sprawie odmowy uchylenia decyzji Starosty [...] z [...] r., nr [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego (obiekt kat. I) zlokalizowanego na działce o nr geod. 542 obręb T., gmina W. i umorzył postępowanie przed organem I instancji.

Wojewoda wyjaśnił, że 12 sierpnia 2019 r. do Starosty [...] wpłynęło pismo M.S. z 8 sierpnia 2019 r., w którym zawarła uwagi dotyczące nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na działce o nr ewid. 542, obręb T., gmina W. Do pisma załączyła wniosek o przywrócenie terminu w sprawie decyzji z [...] czerwca 2014 r. nr [...].

Dnia 23 sierpnia 2019 r. Starosta [...] wezwał wnioskodawczynię, do sprecyzowania żądania czy pismo zawiera wniosek o wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności oraz jaki termin Wnioskodawczyni chciałaby przywrócić.

Pismem z 31 sierpnia 2019 r. M.S. doprecyzowała swoje żądanie, wskazując, iż jej pismo z 8 sierpnia 2019 r., stanowi wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, wznowienie postępowania oraz przywrócenie terminu do "złożenia ponownego zarzutów sporządzonej dokumentacji projektu budowlanego".

W związku z powyższym, 5 września 2019 r. Starosta [...] przesłał wniosek M.S. wraz z aktami sprawy do Wojewody [...], jako właściwego organu do rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności.

Niezależnie od tego, Starosta [...] wydał postanowienie nr [...] z [...] września 2019 r., którym odmówił M.S. wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z [...] czerwca 2014 r., w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego zwokalizowanego na działce o nr ewid. 542, obręb T., gmina W..

Starosta [...] w uzasadnieniu swojego postanowienia podniósł, że wnioskodawczyni powzięła wiedzę o nadbudowie budynku zlokalizowanego na działce nr 542, obręb T., gmina W. wcześniej niż wskazała w swoim wniosku. Starosta [...] określił, że o ww. inwestycji skarżąca wiedziała, już w roku 2018, co potwierdzają jej pisma z 14 września 2018 r. i 30 kwietnia 2019 r., w których opisywała przedmiotową budowę.

M.S. wniosła od powyższego postanowienia zażalenie do Wojewody [...], który po rozpatrzeniu powyższego zażalenia wydał postanowienie nr [...] z [...] listopada 2019 r., którym utrzymał w całości zaskarżone postanowienie Starosty [...].

Od powyższego orzeczenia Wojewody [...] M.S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z 25 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 984/19, uchylił postanowienie Wojewody [...] wraz z poprzedzającym je postanowieniem Starosty [...]. Wyrok stał się prawomocny od 23 czerwca 2020 r. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał m.in., że organy obu instancji nie zbadały i odniosły się do drugiej przesłanki wskazanej przez skarżącą w podaniu o wznowienie postępowania tj. do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.

Z dniem [...] sierpnia 2020 r. Starosta [...] postanowieniem nr [...] wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z [...] czerwca 2014 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego (obiekt kat. I) zlokalizowanego na działce o nr geod. 542 obręb T., gmina W.. Organ I instancji, związany ww. wyrokiem WSA w Łodzi, wznowił postępowanie zarówno z przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1, jak i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Pismami z 11 oraz 31 sierpnia 2020 r. Starosta [...] wezwał M.S. do załączenia dokumentów stwierdzających fałszywość dowodów, na których podstawie została wydana decyzja Starosty [...] nr [...] z [...] czerwca 2014 r. Powyższe nie zostało wypełnione przez skarżącą.

Decyzją z [...] r., nr [...], Starosta [...] odmówił uchylenia decyzji własnej z [...] czerwca 2014 r., nr [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego (obiekt kat. I) zlokalizowanego na działce o nr geod. 542 obręb T., gmina W.

Starosta [...] w umotywowaniu swojego rozstrzygnięcia m.in. podniósł, że M. S. nie dostarczyła żadnych dowodów wskazujących na jakiekolwiek fałszerstwo dowodów zebranych przez organ w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] nr [...] z [...] czerwca 2014 r.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła M.S., która zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 146 § 1 w zw. z art. 7 oraz art. 145 § 2 k.p.a. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia i ewentualnie o uchylenie ww. decyzji i orzeczenie przez Wojewodę [...]ego co do istoty sprawy.

Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. organ wznawia postępowanie, gdy dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Wznowienie postępowania na tej podstawie wymaga wystąpienia łącznie trzech warunków: po pierwsze, w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej miało miejsce wystąpienie fałszywego dowodu. Po drugie, sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Trzeci warunek - fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Niezbędnym warunkiem dla wznowienia postępowania, z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., jest uprzednie stwierdzenie fałszywości danego dowodu przez sąd lub inny uprawniony do tego organ. Powyższego nie może dokonać organ właściwy do wznowienia postępowania.

Organ II instancji podkreślił, że organ może wznowić postępowanie z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. dopiero, gdyż właściwy do tego organ stwierdzi fałszywość danego dokumentu. Prowadzenie postępowania wznowieniowego z ww. artykułu bez właściwego orzeczenia wskazującego, że istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe jest bezprzedmiotowe i wymaga umorzenia.

Dalej Wojewoda wskazał, że organ I instancji związany wyrokiem z 25 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 984/19, w którym Sąd wskazał iż organy pominęły ocenę dopuszczalności wniosku strony z art 145 § 1 pkt 1 k.p.a., wezwał dwukrotnie tj. 11 oraz 31 sierpnia 2020 r. skarżącą do udokumentowania swoich twierdzeń poprzez dostarczenie dowodu, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. co nie zostało przez M.S. skutecznie wypełnione.

Mając na uwadze pismo z 28 września 2019 r. M.S., w którym podniosła, że "dokumentacja została w sposób celowy zmanipulowana dla wygody inwestora przez architekta [...] a dokumenty mają charakter sfałszowanych" oraz pismo z 31 sierpnia 2019 r., w którym skarżąca przywołała, że okolicznościami faktycznymi, które okazały się fałszywe jest "celowe pominięcie przez projektanta odległości od granicy z moją działką [...]", Wojewoda stwierdził, że powyższe nie wskazuje jaki dokument został sfałszowany, nie opisuje charakteru fałszerstwa oraz nie wskazuje orzeczenia wskazującego na ww. popełnione przestępstwo. W ocenie organu odwoławczego, wniosek M.S. z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. objęty ww. subiektywnym stwierdzeniem skarżącej jest niedopuszczalny.

Wojewoda wskazał następnie, że w niniejszej sprawie nie mają zastosowania art. 145 § 2 k.p.a. i art. 145 § 3 k.p.a., gdyż skarżąca nie wskazała żadnej okoliczności wypełniającej przesłankę z art 145 § 1 pkt 1 k.p.a., a tym bardziej w trakcie postępowania nie wynikły dowody, które wskazywałyby że wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego czy że postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być skutecznie wszczęte.

Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, organ II instancji wyjaśnił, że bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej ma prawo i zobowiązanie rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o prawach czy też obowiązkach podmiotu Jeśli nie ma podstaw materialnoprawnych do ingerencji organu administracyjnego w sytuację prawną podmiotu, sprawa administracyjna nie istnieje, a postępowanie administracyjne w niej uruchomione, jako bezprzedmiotowe podlegać musi umorzeniu. Wówczas bowiem jakiekolwiek rozstrzygniecie merytoryczne - pozytywne czy negatywne - staje się prawnie niedopuszczalne.

W związku z powyższym Wojewoda uznał, że przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania wznowieniowego z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., tj. brak było w niniejszym postępowaniu stwierdzenia przez właściwy do tego organ o fałszywości danego dokumentu, w związku z czym organ wojewódzki zobowiązany był do uchylenia w całości decyzji nr [...] z [...] r. Starosty [...], a następnie do umorzenia w całości postępowania dotyczącego wniosku M.S. w sprawie wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. zakończonego decyzją Starosty [...] nr [...] z [...] czerwca 2014 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego (obiekt kat. I) zlokalizowanego na działce o nr geod. 542 obręb T., gmina W.

Odpowiadając na zarzuty podniesione w odwołaniu, organ wojewódzki wyjaśnił, że w postępowaniu z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat. Powyższy termin w przedmiotowej sprawie nie mógł minąć, gdyż od daty samego wydania nie upłynęło 10 lat, wobec czego zarzut, że organ "niedokładnie wyjaśnił kiedy zaczął biec termin będący tzw. negatywną przesłanką do uchylenia decyzji administracyjnej" nie posiada umotywowania zarówno w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, zaskarżonym orzeczeniu oraz w niniejszym postępowaniu.

Wobec powyższego, organ wojewódzki stwierdził, że wobec niepodania przez skarżącą okoliczności, o których mowa w przesłance z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. brak było podstaw do badania zarówno dochowania terminu z art. 146 § 1 k.p.a., jak i prowadzenia postępowania wznowieniowego.

Na marginesie, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2020 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z [...] września 2019 r., nr [...], kontrola działki inwestycyjnej o nr geod. 542 obręb T., gmina W., nie wykazała aby podczas wykonywanej budowy inwestorzy odstąpili w sposób istotny od założeń przewidzianych w projekcie budowlanym.

Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył w imieniu M.S. jej pełnomocnik, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 145 § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że to wyłącznie strona ma wykazywać fałszywość dowodu.

Ponadto pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie art. 105 § 1 k.p.a w zw. z art. 145 § 2 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że fałszywość dowodu musi być stwierdzona przez właściwy organ i w konsekwencji uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania.

W związku z powyższym pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie w całości skarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności podniesiono, że skarżoną decyzją organu II instancji została w całości uchylona decyzja organu I instancji nr [...] z [...] r., podczas gdy w treści uzasadnienia organ II instancji odnosi się do decyzji nr [...], która również została wydana przez organ I instancji i to w tym samym dniu, tj. [...] r. Trudno w tej materii ustalić, którą z tych decyzji organ II instancji rzeczywiście objął skarżoną decyzją.

Pełnomocnik skarżącej wskazał następnie, że rola organu administracji w zakresie ustalania fałszywości dowodu nie może być całkowicie bierna, gdyż również sam organ powinien podejmować w tym zakresie inicjatywę. Ponadto organ II instancji, uzasadniając dlaczego uznał, że skarżąca nie wykazała fałszywości dowodu, na podstawie którego ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, ograniczył się do stwierdzenia, że M.S. nie wypełniła skutecznie obowiązku polegającego na udokumentowaniu swoich twierdzeń, nie wskazując przy tym w ogóle, na czym ten brak skuteczności miałby polegać.

Zdaniem pełnomocnika skarżącej organ II instancji błędnie zastosował art. 145 § 2 k.p.a. ograniczając jego hipotezę wyłącznie do sytuacji, gdy fałszerstwo skierowane wobec dokumentu zostało potwierdzone ostatecznym orzeczeniem właściwego organu, zupełnie zapominając o tym, że sam organ I instancji może w tej materii podjąć inicjatywę jeżeli fałszerstwo dokumentu okazuje się być oczywiste, tymczasem oceniając tą sprawę w wyniku złożonego przez skarżącą odwołania organ II instancji, w ogóle nie zauważył tej okoliczności i pominął ją w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Powyższe błędne założenie organu II instancji doprowadziło w rezultacie do wadliwego rozstrzygnięcia skutkującego uchyleniem decyzji organu I instancji i umorzeniem postpowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej przywoływanej jako: "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto, w ramach sprawowanej kontroli sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanych rozstrzygnięć.

W ocenie Sądu, organy prowadzące kontrolowane postępowanie wypełniły wytyczne wynikające z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 984/19, jak również wypełniły zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Ponadto wypełniły obowiązki wynikające z art. 80 k.p.a. Stwierdzić także należy, że uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organy w sposób wystarczający wskazały przyczyny, z powodu których nie uwzględniły stanowiska skarżącej. Jednocześnie w sposób wystarczający wyjaśniły podstawę prawną decyzji oraz przytoczyły przepisy prawa, mające zastosowanie w okolicznościach sprawy.

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Z ww. przyczyny postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego (art. 145 § 2 k.p.a.). Ponadto z określonej wyżej przyczyny można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa (art. 145 § 3 k.p.a.).

Jak wynika z ugruntowanego na tle powyższych przepisów orzecznictwa sądów administracyjnych to strona postępowania wznowieniowego, która twierdzi, że dowód zgromadzony w prowadzonym postępowaniu dowodowym okazał się fałszywy (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.), musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany. Nie jest rzeczą organu administracji przeprowadzanie takiego dowodu we własnym zakresie. Wyjątkowo przed wydaniem orzeczenia stwierdzającego fałszerstwo dowodu wznowienie jest możliwe tylko wówczas, gdy sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a jednocześnie wznowienie jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego (art. 145 § 2 k.p.a.).

Jak wynika z akt sprawy organ I instancji dwukrotnie zwracał się do skarżącej o załączenie dokumentów potwierdzających fałszywość dowodów, na podstawie których została wydana decyzja z [...] czerwca 2014 r., nr [...]. Za każdym razem wezwanie organu pozostawało bez odpowiedzi, przy czym podkreślenia wymaga, że skarżąca w żaden sposób nawet nie sprecyzowała konkretnie jakie dowody zostały sfałszowane, wobec czego należy twierdzenia skarżącej uznać za gołosłowne. Tym bardziej nie można wymagać od organu poszukiwania dokumentów potwierdzających rzekomą fałszywość dowodów. W związku z tym Wojewoda słusznie uznał, że w sprawie brak było podstaw do wydania decyzji we wznowionym postępowaniu na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b. Co prawda art. 151 k.p.a. nie wskazuje na możliwość umorzenia postępowania wznowieniowego, nie oznacza to jednak, że ten sposób zakończenia sprawy wznowieniowej nie znajduje odzwierciedlenia w przepisach prawa. Przepis art. 105 § 1 k.p.a. ma bowiem zastosowanie także w postępowaniu wznowieniowym (por. wyrok NSA z 8 marca 2016 r., sygn. akt II GSK 2234/14 – orzeczenie dostępne w CBOSA).

Z kolei w wyroku z dnia 26 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 25/08, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w przypadku stwierdzenia w toku nieprawidłowo wznowionego postępowania, iż nie powinno się ono w ogóle toczyć z przyczyn niepozwalających na wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania możliwe jest umorzenie wznowionego postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości. Stwierdzenie bezprzedmiotowości postępowania musi zaś prowadzić do formalnego rozstrzygnięcia sprawy, bez wnikania w jej materię – orzeczenie dostępne w CBOSA.

W ocenie sądu wydanie decyzji w oparciu o przepis art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. mogłoby nastąpić wtedy, gdyby skarżąca przedłożyła organowi orzeczenie właściwego sądu stwierdzające, że dokument był sfałszowany, ale organ uznałby, że pomimo fałszerstwa dokumentu nie stanowił on dowodu, na którego podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Natomiast brak przedstawienia jakiegokolwiek dowodu na potwierdzenie bądź choćby uprawdopodobnienie twierdzeń o wydaniu decyzji na podstawie fałszywego dowodu musi skutkować uznaniem postępowania za bezprzedmiotowe i jego umorzeniem, gdyż nie powinno zostać wszczęte.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że umorzenie wznowionego postępowanie nie narusza art. 153 p.p.s.a., gdyż nie pozostaje w sprzeczności z wskazaniami wyroku tut. Sądu z 25 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 984/19. W uzasadnieniu ww. orzeczenia Sąd wskazał bowiem jedynie, że organy obu instancji nie zbadały i odniosły się do drugiej przesłanki wskazanej przez skarżącą w podaniu o wznowienie postępowania, tj. do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., nie przesądził natomiast w żaden sposób o tym, że twierdzenia zawarte w podaniu skarżącej uzasadniają wznowienie postępowania.

Jak słusznie stwierdził organ II instancji w niniejszej sprawie nie zachodziły również szczególne przypadki, o których mowa w art. 145 § 1 lub 2 k.p.a., bowiem w trakcie postępowania nie wynikły dowody, które wskazywałyby że wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego czy że postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być skutecznie wszczęte.

Odnosząc się natomiast do zarzutu, że w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazano na inny numer decyzji Starosty [...] z [...] r. – [...] zamiast [...] – w związku z czym powoduje to wątpliwości, którą z tych decyzji organ II instancji rzeczywiście objął zaskarżoną decyzją wyjaśnić należy, że zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy postanowieniem z [...] lutego 2021 r., nr [...], Wojewoda [...] z urzędu sprostował oczywistą omyłkę w uzasadnieniu własnej decyzji z [...] r., nr [...], polegającą na podaniu niewłaściwego numeru decyzji organu I instancji.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.

dc