Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1409/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-09-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86  par. 1 i art. 87 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Bożena Więch- Baranowska po rozpoznaniu w dniu 14 września 2009r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi K. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2009r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: odmówić K. C. przywrócenia terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

W dniu 17 sierpnia 2009r. do Sądu wpłynęła skarga K. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2009r. nr [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi na powyższą decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 i 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. Ustawodawca nie zdefiniował bliżej pojęcia braku winy, w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że o braku winy można mówić wówczas, gdy pomimo podjęcia działań ze starannością, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o własne interesy, strona nie była w stanie dokonać czynności procesowej w terminie z przyczyn od siebie niezależnych. Przeszkodą w zachowaniu terminu może być zdarzenie nagłe, nieprzewidywalne przez stronę.

Przywrócenie terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić wówczas gdy strona w sposób przekonywujący uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wykaże, iż niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu.

Przytoczone przez skarżącego okoliczności oraz załączone zaświadczenie lekarskie nie uwiarygodniają zdaniem Sądu brak winy wnioskodawcy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. W ocenie Sądu wnioskodawca nie uprawdopodobnił, aby uchybienie terminu nastąpiło na skutek takiej przeszkody, która istniała przez cały czas aż do złożenia wniosku o przywrócenie terminu i której nawet przy dołożeniu największego w danych warunkach wysiłku strona nie mogła uniknąć.

W niniejszej sprawie wnioskodawca odebrał bowiem zaskarżoną decyzję w dniu 5 czerwca 2009r. natomiast we wniosku wskazał, że dopiero w dniach od dnia 27 czerwca do 30 czerwca 2009r. był w trakcie procesu przygotowania do zabiegu medycznego, a następnie poddany został zabiegowi usunięcia zębów oraz szwów.

Z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu wynika, że wnioskodawca nie mógł dokonać czynności procesowej w dniu 6 lipca 2009r. tj. w ostatnim dniu do wniesienia skargi na decyzję organu z dnia [...] maja 2009r.

We wniosku wnioskodawca nie wykazał jednak z jakiej powodu nie mógł sporządzić i nadać skargi przed planowanym zabiegiem bądź też skorzystać z ewentualnej pomocy, domowników bądź pełnomocnika.

Powoływanie się na okoliczność przeprowadzonego zabiegu i związanego z nim ogólnego złego samopoczucia nie stanowi przesłanki uzasadniającej przywrócenie terminu. Wnioskodawca winien bowiem przypuszczać, iż w związku z zabiegiem usunięcia zębów może nastąpić u niego ewentualne pogorszenia ogólnego samopoczucia. Podkreślić należy, iż był to planowany zabieg nie stanowił więc dla wnioskodawcy zaskoczenia i nie skutkował niespodziewaną dysfunkcją aktywności życiowej i społecznej.

Reasumując powyższe, wnioskodawca we wniosku nie wykazał się należytą dbałością o swoje interesy w rozpoznawanej sprawie, a w konsekwencji nie uprawdopodobnił należycie braku winy przy uchybieniu terminu do wniesienia skargi.

W ocenie Sądu, wnioskodawca przy dochowaniu minimum staranności mógł dochować ustawowego terminu.

W uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 i 87 § 2 ww. ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.