Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 592/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2023-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 84 ust. 1-2, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 62a ust. 1, art. 63 ust. 1, art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 1029
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: par. 3 ust. 1 pkt 58
journal: Dz.U. 2019 poz 1839
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi T. S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 19 września 2022 r., znak: SKO.OŚ-60/4543/244/2022 w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 592/22

Uzasadnienie

Decyzją z 19 września 2022 r., znak: SKO.OŚ-60/4543/244/2022, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, po rozpoznaniu odwołania T. S.A., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Kielce z 28 czerwca 2022 r., znak: GKŚ-IV.6220.47.2021, który po rozpatrzeniu wniosku T. Sp. z o.o. o wydanie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn. "Budowa dwóch budynków mieszkalnych z garażami podziemnymi" na działkach nr ewid. [...], obr. [...] przy ul. Z. w Kielcach

I. stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla ww. planowanego przedsięwzięcia;

II. określił istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia (w punktach 1-18);

III. określił wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

IV. wskazał, że "Charakterystyka przedsięwzięcia" stanowi załącznik do niniejszej decyzji, zgodnie z art. 84 ust. 2 ww. ustawy.

W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Wnioskiem z 15 września 2021 r. T. Sp. z o.o. wystąpiła do Prezydenta Miasta Kielce o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia, obejmującego: 1) budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z zewnętrzną infrastrukturą techniczną. Wysokość każdego budynku - do 9 kondygnacji naziemnych (ok. 27 m wysokości) i jeden garaż podziemny, jednokondygnacyjny, na ok. 300 miejsc postojowych. W budynku usytuowanym bliżej ul. Z. na poziomie parteru zaplanowano lokale usługowe; 2) budowę naziemnych miejsc parkingowych o powierzchni do ok. 500 m2 (do ok. 30 miejsc) wraz z drogami dojazdowymi; 3) wykonanie zieleni urządzonej oraz obiektów małej architektury. Łączną powierzchnię działek inwestycyjnych określono na ok. 0,66 ha, z czego powierzchnia zabudowy budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi to ok. 0,26 ha, tereny zieleni urządzonej ok. 0,08 ha, tereny utwardzone (drogi, miejsca postojowe naziemne, place, chodniki) ok. 0,31 ha. W ewidencji gruntów i budynków działki inwestycyjne stanowią tereny przemysłowe oznaczone symbolem Ba. Według dokumentacji powierzchnia garaży podziemnych jednokondygnacyjnych wynosić będzie ok. 0,6 ha. Projektuje się łączną powierzchnię użytkową garaży, parkingów wraz z infrastrukturą ok. 0,75 ha (ok. 220-330 miejsc postojowych na terenie inwestycyjnym).

Organ I instancji ustalił, że przedsięwzięcie planowane jest na obszarze już przekształconym, niezabudowanym, częściowo utwardzonym (m.in. krawężniki, asfalt), na przedmiotowych działkach znajdują się masy ziemne z wykopów fundamentowych wykonanych pod budynek będący obecnie w realizacji od strony zachodniej. Na obszarze zamierzenia nie stwierdzono występowania chronionych gatunków roślin, grzybów, a także siedlisk przyrodniczych objętych ochroną. Realizacja zamierzenia nie wiąże się z wycinką drzew i krzewów. Obiekty będą wyposażone w instalacje: cieplną, wodną, energetyczną, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, wentylacji oraz teletechniczną. Planowane budynki wykonane będą w technologii żelbetowej, monolitycznej z tradycyjnie murowanymi ścianami osłonowymi i wewnętrznymi. Łączna liczba mieszkań w obu budynkach wyniesie od 200 do 300 mieszkań. W parterze budynku zlokalizowanego bezpośrednio przy ul. Z. opcjonalnie przewiduje się wprowadzenie ok. 5 lokali usługowych. Planowana jest także budowa zewnętrznych naziemnych miejsc parkingowych, w tym dla osób niepełnosprawnych, w liczbie od 20 do 30 miejsc, wraz z drogami dojazdowymi, a także wykonanie zieleni urządzonej, placu zabaw, obiektów małej architektury, niezbędnej infrastruktury technicznej. Realizacja planowanego zamierzenia budowlanego podzielona będzie na dwa etapy: I etap obejmuje budowę budynku zlokalizowanego w głębi terenu (budynek nr 1), ilość mieszkań ok. 100-150, miejsca postojowe ok. 10-15, miejsca garażowe ok. 100-150; II etap obejmuje budowę budynku przy ul. Z. (budynek nr 2), ilość mieszkań ok. 100-150, opcjonalnie ok. 5 lokali usługowych w parterze, miejsca postojowe ok. 10-15, miejsca garażowe ok. 100-150.

Z bilansu terenu wynika: powierzchnia zabudowy: I etap - budynek nr 1 ok. 900,0 -1300,0 m2, II etap - budynek nr 2 ok. 900,0 -1300,0 m2. Łączna powierzchnia zabudowy dla całego zamierzenia wyniesie ok. 1800 - 2600 m2. Powierzchnie utwardzone: drogi wewnętrzne - ok. 1000,00 m2, miejsca postojowe naziemne - ok. 500,00 m2, place, chodniki, tarasy - ok. 1643 m2, powierzchnia biologicznie czynna na terenie - ok. 820 m2, powierzchnia biologicznie czynna - ok. 1950 m2 (na gruncie oraz dachy zielone i zieleń na stropodachach garaży podziemnych). Wielkość powierzchni biologicznie czynnej do powierzchni terenu wyniesie ok. 30%, co spełnia wymogi rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (§ 39).

Organ I instancji kwalifikując przedsięwzięcie ustalił, że zalicza się ono do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ("ustawy środowiskowej"), wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko tj. garaży, parkingów samochodowych lub zespołów parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 52, 54-57 i 59, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, oraz poza otulinami form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 -3 tej ustawy. W trakcie postępowania Prezydent Miasta Kielce kilkakrotnie wzywał inwestora do uzupełnienia Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia (KIP), a następnie uzyskał wymagane opinie organów: Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Kielcach, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kielcach, Dyrektora Zarządu Zlewni w Kielcach Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Kielcach, w postanowieniu z 26 kwietnia 2022 r. wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, ponieważ nie przewiduje się znaczącego wpływu na środowisko, w oparciu o dane KIP dotyczące planowanych rozwiązań na etapie realizacji (prac budowlanych) oraz funkcjonowania przedsięwzięcia, w tym rozwiązań minimalizujących negatywne oddziaływania na środowisko, a także z uwagi na zakres i charakter przedsięwzięcia, lokalizację w sąsiedztwie terenów przekształconych oraz dróg, poza obszarowymi formami ochrony, a także brak wycinki drzew i krzewów.

Dyrektor Zarządu Zlewni w Kielcach Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, w opinii z 4 marca 2022 r. stwierdził, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przy uwzględnieniu w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazanych warunków w zakresie ochrony zasobów wodnych, zaś Kolegium uznało, że w decyzji organu I instancji powyższe wymogi zostały spełnione. Wskazano, że z uwagi na rodzaj, charakterystykę i lokalizację nie przewiduje się negatywnego wpływu planowanego przedsięwzięcia na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych jednolitych części wód powierzchniowych oraz jednolitych części wód podziemnych, a także obszarów chronionych, o których mowa w art. 57, art. 59 i art. 61 ustawy Prawo wodne. Organ ten podtrzymał swoje stanowisko w piśmie z dnia 25 kwietnia 2022 r.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Kielcach, w opinii sanitarnej z 27 kwietnia 2022 r. nie uznał potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, ponieważ planowane przedsięwzięcie nie jest związane z żadnymi procesami technologicznymi, ze względu na swój charakter nie będzie powodować ryzyka wystąpienia poważnej awarii lub katastrofy naturalnej i budowlanej. W ocenie tego organu, przedsięwzięcie nie będzie stanowiło zagrożenia dla jakości wód, gruntów oraz klimatu akustycznego.

Zdaniem Kolegium, analiza dokonana przy uwzględnieniu szczegółowych kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, wykazała, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Opis planowanego przedsięwzięcia, opis stanu istniejącego, dane dotyczące emisji, opis poszczególnych elementów środowiska objętych oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia i przewidywane oddziaływanie na poszczególne komponenty środowiska na etapie budowy i eksploatacji oraz rozwiązania minimalizujące ewentualne negatywne oddziaływania na środowisko, zostały należycie i wystarczająco omówione w uzupełnionej kilkakrotnie KIP, dlatego zasadnie organ I instancji nie znalazł podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku wykonania raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach procedury oceny oddziaływania na środowisko. Wbrew stanowisku autora odwołania, organ I instancji ustalił warunki minimalizujące wpływ oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym także na jej sąsiedztwo uwzględniając ww. opinie organów uzgadniających. Zbadano kwestie kumulacji oddziaływań planowanego przedsięwzięcia z innymi inwestycjami generującymi oddziaływanie przyjmując, że w sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia prowadzone są prace budowlane związane z realizacją budynku mieszkalnego wielorodzinnego na terenie od strony zachodniej przy ul. G., a także prace wykończeniowe jednego z budynków wielorodzinnych od strony południowej. Dla tych inwestycji nie zostały wydane decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach. Realizację i eksploatację planowanego przedsięwzięcia należy prowadzić w koordynacji z innymi prowadzonymi inwestycjami, aby wyeliminować i zminimalizować uciążliwości związane z jej oddziaływaniem na środowisko, poprzez m.in. właściwą organizację robót i rozłożenie w czasie prowadzonych prac.

Kolegium stwierdziło, że na etapie realizacji prac budowlanych należy się spodziewać okresowych uciążliwości dla środowiska związanych z transportem materiałów: emisją spalin do powietrza, hałasu do środowiska oraz powstawania odpadów i przemieszczania mas ziemnych. Działki inwestycyjne stanowią tereny przekształcone, niezabudowane. Na obszarze inwestycyjnym nie stwierdzono zabytków wpisanych do rejestru zabytków, występowania chronionych gatunków roślin, zwierząt i grzybów oraz chronionych siedlisk przyrodniczych. W ramach realizacji inwestycji nie planuje się wycinki drzew i krzewów. Źródłami hałasu, jakie pojawią się po realizacji inwestycji, będą przejazdy pojazdów użytkowników przedmiotowych budynków oraz wentylacja mechaniczna budynków i garaży podziemnych. Przewiduje się zamontować na dachach budynków łącznie 4 szt. wentylatorów o mocy akustycznej ok. 83 dB każdy, 4 szt. wentylatorów o mocy akustycznej ok. 65 dB każdy oraz na budynku planowanym bliżej ul. Z. 5 szt. zewnętrznych systemów klimatyzacji lokali usługowych o mocy akustycznej ok. 70 dB każdy. Najbliższe inne tereny podlegające ochronie akustycznej, ustalone w oparciu o rzeczywisty sposób zagospodarowania terenu, to tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej od strony północnej, tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej od strony południowej i zachodniej. Jak wynika z analizy dokumentacji (wyników obliczeń), zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z miejscami postojowymi nie wiąże się z istotnym oddziaływaniem w zakresie hałasu. Zakres i charakter przedsięwzięcia pozwalają na założenie, że inwestycja nie spowoduje ponadnormatywnych oddziaływań w zakresie jakości powietrza oraz emisji hałasu. Głównym źródłem hałasu w otoczeniu planowanej inwestycji jest hałas drogowy (ul. Z., droga ekspresowa [...], ul. G.). Projektowane obiekty znajdować się będą w sąsiedztwie istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej, dróg publicznych, stanowić będą kontynuację istniejącej zabudowy w tym zabudowy wielorodzinnej. Zasięg oddziaływania przedsięwzięcia na etapie realizacji będzie miał charakter lokalny, ograniczony do terenu inwestycji i prac towarzyszących, dotyczył będzie posesji znajdujących się w sąsiedztwie inwestycji.

Powyższe ustalenia, w tym opinie zarówno PPIS, jak i RDOŚ - które są organami wyspecjalizowanymi w prowadzeniu tego typu postępowań, zdaniem organu odwoławczego, uzasadniały stanowisko co do braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Dla przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, do których zalicza się przedmiotowa inwestycja, obowiązujące przepisy nie wprowadzają wymogu przeprowadzenia takiej oceny. Zasadnie również uznano, że KIP wraz z uzyskanymi od inwestora dodatkowymi wyjaśnieniami zawierają pełne dane dotyczące planowanej inwestycji. Organ podkreślił, że informacje określone w ww. dokumencie, o ile są prawidłowe - co wykazano w toku prowadzonego postępowania, szczegółowo je analizując - są wiążące dla inwestora oraz organu właściwego do wydania decyzji środowiskowej, a w konsekwencji są wiążące także dla organów rozstrzygających na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Okoliczność, że w sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia prowadzone są roboty budowlane związane z realizacją budynku mieszkalnego wielorodzinnego na terenie od strony zachodniej przy ul. G. a także prace wykończeniowe jednego z budynków wielorodzinnych od strony południowej dla których nie zostały wydane przez stosowny organ żadne decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach oznacza, że inwestycje te nie kwalifikują się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ten fakt przesądza o braku na tym terenie możliwości wystąpienia istotnej kumulacji oddziaływań przedsięwzięć obligującej organ do podjęcia szczegółowej oceny i analizy tej kwestii. Zatem brak powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, wobec braku ich kwalifikacji do przedsięwzięć znacząco oddziaływujących na środowisko i braku podstaw prawnych do wymogu do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, Kolegium uznało za oczywisty.

W skardze do tut. Sądu T. S.A. zarzuciła powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie:

1) art. 62a ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej poprzez błędne uznanie, że KIP określa rodzaj przedsięwzięcia w sposób prawidłowy, podczas gdy wprowadzające w błąd dane w tym zakresie doprowadziły do dokonania nieprawidłowych ustaleń faktycznych;

2) art. 63 ust. 1 ww. ustawy w zw. z art. 107 § 3 Kpa poprzez:

a) błędną wykładnię i uznanie, że w stosunku do planowanej inwestycji nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w sytuacji gdy z uwagi na rozmiar i charakter tej inwestycji, jej realizację w bezpośrednim sąsiedztwie budynków mieszkalnych, a także możliwych do wystąpienia skumulowanych oddziaływań z innymi już istniejącymi przedsięwzięciami, konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko;

b) brak prawidłowo sporządzonego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, jak również niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, polegające na lakonicznym odniesieniu do zarzutów odwołania jedynie w oparciu o twierdzenia zawarte w KIP;

c) brak wskazania rodzaju przedsięwzięcia w sentencji decyzji;

3) art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 62a ust. 1 ustawy środowiskowej polegające na braku uwzględnienia powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych;

4) art. 7 w zw. z art. 77 Kpa poprzez:

a) niedokonanie przez organ prawidłowych ustaleń, na podstawie których organ powinien dokonać oceny czy konieczne będzie przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko;

b) uznanie przez organ, że KIP sporządzona na zlecenie inwestora jest dowodem świadczącym o tym, że w przedmiotowej sprawie nie ma potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, w sytuacji gdy dokument ten podlega takim samym regułom dowodowym jak każdy inny dowód;

5) art. 138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji, w sytuacji gdy istniały postawy do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Wobec powyższego skarżąca Spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podniesiono, że wykonanie dwóch budynków na jednej płycie fundamentowej stoi w sprzeczności z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ("Pb") oraz prowadzi do obejścia prawa poprzez wykazanie uciążliwości nie dla całego zamierzenia, a dla jego poszczególnych części, z których każda nie może samodzielnie funkcjonować. Wskazano, że zgodnie z art. 3 pkt 2 Pb pod pojęciem budynku rozumie się taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Dane przedstawione na str. 6 zaskarżonej decyzji świadczą o podziale inwestycji na etapy. Wprawdzie wszystkie etapy zostały objęte jedną decyzją, ale rozstrzygnięcie zostało oparte o parametry inwestycji określone dla poszczególnych części zamierzenia budowlanego, bez uwzględnienia wzajemnego oddziaływania poszczególnych etapów na siebie. Dane zawarte w KIP przedstawiono odrębnie dla etapu I i etapu II. Podział ten odnosi się nawet do miejsc postojowych w garażu, które, pomimo, że mają znaleźć się w jednej hali, także zostały rozdzielone na dwa etapy. Skoro zadaniem organu jest dokonanie oceny wpływu na środowisko tej części zamierzenia, która powoduje obowiązek wydania decyzji środowiskowej, czyli w tym przypadku garaży, parkingów samochodowych lub zespołów parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 52, 54-57 i 59, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha (§ 3 ust. 1 pkt 58 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko), to niedopuszczalny jest podział planowanej zabudowy na etapy w taki sposób, że połowa parkingu zostanie wybudowana w etapie I, a połowa w etapie II.

Autor skargi zakwestionował stwierdzenie organu odnośnie braku ryzyka, że przedsięwzięcie będzie wywierało znaczący wpływ na aspekty, o których mowa w art. 63 ustawy, a w zdecydowanej większości aspektów, brak jest takiego wpływu, uznając, że nie wynika ono z analizy dokonanej przez organ I i II instancji a z KIP, której treść organy przyjęły jako pewnik. W odniesieniu do skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, a także istotnych rozwiązań charakteryzujących przedsięwzięcie nie zostało uwzględnione, że przedsięwzięcie polegać będzie w istocie na wykonaniu jednego budynku a nie dwóch mniejszych obiektów. Brak ustaleń w tym zakresie doprowadził do zaniżonej oceny tego kryterium, opartej o parametry określone odrębnie dla poszczególnych etapów przedsięwzięcia.

Zgodnie ze stanowiskiem skarżącej, w decyzji w ogóle nie odniesiono się do przewidywanych ilości i rodzaju wytwarzanych odpadów oraz ich wpływu na środowisko, w przypadkach gdy planuje się ich powstawanie, ograniczając rozważania jedynie do odpadów mających powstać na etapie realizacji inwestycji. Organ odwoławczy dopuścił się nadto naruszenia art. 15, art. 138 i art. 107 § 3 Kpa i stanowiącego wobec niego przepis szczególny art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia opiera się bowiem jedynie na przytoczeniu stanu faktycznego i treści przepisów prawnych oraz lakonicznego stanowiska oddalającego zarzut skarżącego. Sentencja zaskarżonej decyzji sformułowana jest w sposób niejasny. Przedsięwzięcie, którego dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie zostało opisane dopiero na str. 5 jako objęte wnioskiem inwestora. Należy się więc domyślać, że to w tym przedmiocie zapadło rozstrzygnięcie utrzymujące w mocy.

W dalszej części skargi podniesiono, że obowiązek uwzględnienia w karcie informacyjnej przedsięwzięcia informacji na temat kumulowania się oddziaływań pochodzących z przedsięwzięć wynika z pkt 4 załącznika IIA w zw. z pkt 1 lit. b oraz pkt 3 lit. g załącznika III dyrektywy z 13 grudnia 2011 r. Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko. Planowana inwestycja może w sposób znaczący oddziaływać na pobliskie nieruchomości przede wszystkim poprzez oddziaływanie akustyczne, w tym oddziaływanie skumulowane w odniesieniu do natężenia ruchu z istniejącym systemem dróg. Z istoty decyzji środowiskowej wynika konieczność oparcia jej ustaleń o konkretne parametry i dane a nie założenia. Jedyne konkretne ustalenia dotyczące emisji hałasu odnoszą się do przejazdów pojazdów użytkowników przedmiotowych budynków oraz wentylacji mechanicznej budynków i garaży. Tymczasem analiza akustyczna nie powinna traktować planowanej inwestycji jako oderwanej od zastanych uwarunkowań - nie tylko od ruchu w systemie dróg lokalnych, ale i funkcjonujących przedsięwzięć zlokalizowanych w pobliżu. Analiza skumulowanego hałasu emitowanego przez już istniejący ruch samochodowy i okoliczne przedsięwzięcia może bowiem prowadzić do ustalenia, że zasięg oddziaływania akustycznego, w tym oddziaływania ponadnormatywnego rozkłada się inaczej niż to zostało przedstawione w KIP i jej uzupełnianiach. Skarżąca przywołała wyrażany w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym niedopuszczalne jest orzekanie przez organy administracji publicznej w sprawach dotyczących decyzji środowiskowych wyłącznie w oparciu o niezweryfikowane wnioski, zawarte w sporządzonych na zlecenie inwestora opracowaniach. Organy orzekające w sprawie mają zatem obowiązek rzetelnej weryfikacji danych zawartych w karcie informacyjnej oraz przeprowadzenia dodatkowych dowodów, jeżeli stwierdzą, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do wiarygodności zawartych w niej danych. W przedmiotowej sprawie, biorąc pod uwagę konieczność uzupełniania KIP w znacznym zakresie, wątpliwości pojawiały się wielokrotnie. Nie były one jednak weryfikowane przez organy samodzielnie a przez inwestora, który prezentował w toku postępowań coraz to nowe ustalenia i twierdzenia.

Podsumowując, autor skargi stwierdził konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania w zakresie określenia rodzaju przedsięwzięcia, jego zakresu oraz rozmiarów; ustalenia uciążliwości powodowanych przez całe przedsięwzięcie, bez podziału na etapy; samodzielnego rozważenia przez organy zaistnienia przesłanek z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej; określenia możliwych kumulacji oddziaływań planowanego przedsięwzięcia z sąsiednimi inwestycjami; sporządzenia wyczerpującego uzasadnienia decyzji.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśniło, że garaż stanowiący wspólną kondygnację planowanej zabudowy pełni inną funkcję niż mieszkalna, która musi spełniać inne wymogi, inny jest też charakter jego oddziaływania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa).

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2022 r. poz. 1029 ze zm.), dalej jako "ustawa środowiskowa", zgodnie z którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Uzyskanie takiej decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących – tak jak w rozpoznawanej sprawie – potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 pkt 2). Zgodnie bowiem z § 3 ust. 1 pkt 58 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 52, 54-57 i 59, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż:

a) 0,2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,

b) 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a.

Z kolei przepis art. 84 ustawy środowiskowej stanowi, że w przypadku gdy – tak jak w niniejszej sprawie – nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja ta wydawana jest po uzyskaniu opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a (ust. 1). W decyzji, o której mowa w ust. 1, właściwy organ może określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c (ust. 1a). Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (ust. 2). Z kolei zgodnie z art. 85 cyt. ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia (ust. 1). Uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (ust. 2 pkt 2).

Zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy środowiskowej w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ określa wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 (w tym decyzji o pozwoleniu na budowę), w szczególności w projekcie zagospodarowania działki lub terenu lub projekcie architektoniczno-budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14, 18, 23, 26 i 27.

Podkreślić należy, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że właściwy organ jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, że rolą postępowania środowiskowego jest zidentyfikowanie negatywnych skutków wykonywania i późniejszej eksploatacji inwestycji oraz wskazanie działań, które mają im zapobiec lub je zminimalizować do poziomu zgodnego z prawem, nie zaś wydanie generalnej zgody na wykonanie przedsięwzięcia. Dokonując formalnej i merytorycznej oceny kwestionowanego rozstrzygnięcia Sąd stwierdza, że podjęto je zgodnie z obowiązującymi w dacie wydania przepisami prawa materialnego, a stan faktyczny ustalony w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy stanowił podstawę do zastosowania cyt. wyżej przepisów ustawy środowiskowej w zw. z § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r., zgodnie z którym planowane zamierzenie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji prawidłowo uznały, że z uzupełnionej o analizę oddziaływania akustycznego oraz o analizę oddziaływania na powietrze atmosferyczne KIP wynika, że planowane przedsięwzięcie na etapie realizacji oraz funkcjonowania i użytkowania nie będzie powodować przekroczeń standardów jakości środowiska, w tym norm emisyjnych hałasu, pyłu i gazów. Zidentyfikowano czynniki emisji zanieczyszczeń powietrza w postaci ruchu pojazdów osobowych po drogach wewnętrznych, parkingach, wentylację garaży podziemnych, ruch pojazdów z ulic G. i Z. oraz drogi ekspresowej [...]. Wyniki analiz uwzględniają sąsiedztwo inwestycji, skumulowane oddziaływanie do środowiska w zakresie emisji zanieczyszczeń pyłowo-gazowych z będącymi w niedalekim sąsiedztwie innymi obiektami istniejącymi i w trakcie realizacji. Wykonano ocenę oddziaływania skumulowanego w zakresie hałasu komunikacyjnego pochodzącego z drogi [...] oraz docelowego ruchu pojazdów po sąsiednich ulicach (ul. Z. i ul. G.). W decyzji organu I instancji w zakresie wskazanym w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy środowiskowej określono wymagania dotyczące uwzględnienia w rozwiązaniach projektowych punktowych źródeł hałasu, z uwagi na przewidziane zamontowanie na dachach budynków łącznie 4 sztuk wentylatorów o mocy akustycznej ok. 83 dB każdy, 4 sztuk wentylatorów o mocy akustycznej ok. 65 dB każdy oraz 5 sztuk zewnętrznych systemów klimatyzacji lokali usługowych o mocy ok. 70 dB każdy.

Organ wskazał, w oparciu o przedstawione analizy obliczeniowe, w tym załącznik graficzny przedstawiający planowane zagospodarowanie terenu, że ponadnormatywne oddziaływanie występować może przy elewacji planowanych budynków od strony północnej, północno-zachodniej i północno-wschodniej rzędu od ok. 0,2 dB do ok. 4,6 dB na wysokości od 4 do 8 piętra w przypadku budynku położonego dalej od ul. Z. i rzędu od ok. 0,7 dB do ok. 3,8 dB na wysokości od 5 do 8 piętra przy budynku lokalizowanym bliżej ul. Z . Na wysokości 4 m npt (na referencyjnej wysokości przeprowadzenia pomiarów hałasu w środowisku) w żadnym miejscy nie stwierdzono przekroczeń wartości dopuszczalnych poziomów hałasu. Zgodnie z dokumentacją inwestor planuje zastosować rozwiązania zwiększające izolacyjność akustyczną przegród w projektowanych budynkach, tj. np. zastosowanie stolarki okiennej i przegród budowlanych o podwyższonych parametrach akustycznych w celu spełnienia wartości normatywnych hałasu wewnątrz mieszkań. Powyższe minimalne ponadnormatywne oddziaływanie w ocenie Sądu uprawniało organ do przyjęcia, że zobowiązywanie wnioskodawcy do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko jest zbędne, tym bardziej, że na najbliższych terenach chronionych akustycznie, zarówno w porze dnia jak i nocy, nie przewiduje się przekroczenia wartości dopuszczalnych hałasu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r. poz. 112). Samo planowane przedsięwzięcie stanowić będzie teren chroniony akustycznie.

Wbrew twierdzeniom skarżącej, wyniki przedstawionych analiz nie odnosiły się do poszczególnych etapów realizacji przedsięwzięcia. Przedmiotem analizy i wydanych przez właściwe organy opinii była całość inwestycji, tj. dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych o 9 kondygnacjach naziemnych każdy i jednego garażu podziemnego, jednokondygnacyjnego na ok. 300 miejsc postojowych. W szczególności, w żadnym miejscu analizy garaż podziemny nie był rozpatrywany jako dwie odrębne konstrukcyjnie hale. Z treści zaskarżonej decyzji nie sposób wywieść wniosku, że została ona wydana przy uwzględnieniu parametrów dla dwóch budynków oddzielnie. Przedstawiony w skardze wywód dotyczący braku możliwości etapowania planowanej inwestycji nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji. Powyższa kwestia należy do rozstrzygnięć dokonywanych przez organ architektoniczno-budowlany w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, nie zaś w decyzji wydawanej na podstawie art. 84 ustawy środowiskowej.

Z podniesionych wyżej względów, niezasadny jest zarzut, że KIP zawiera wprowadzające w błąd dane, które prowadzą do wadliwego określenia rodzaju przedsięwzięcia. Zarzut ten bowiem opiera się na założeniu, że realizację inwestycji sztucznie rozdzielono na II etapy w celu przedstawienia ograniczonego oddziaływania inwestycji na środowisko, a taka sytuacja, jak wykazano powyżej, nie ma miejsca w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do zarzutów braku rozważań co do przewidywanych ilości i rodzaju wytwarzanych odpadów powstających po realizacji inwestycji oraz ich wpływu na środowisko, oderwania planowanej inwestycji od zastanych uwarunkowań (przedsięwzięć zlokalizowanych w pobliżu), w oparciu o które organ założył, że przedsięwzięcie nie spowoduje ponadnormatywnych oddziaływań w zakresie emisji hałasu, trzeba w pierwszej kolejności wskazać, że przedłożona w niniejszej sprawie Karta Informacyjna Przedsięwzięcia (KIP) odpowiada wymogom art. 62a ust. 1 ustawy środowiskowej. Przepis ten stanowi, że Karta powinna zawierać podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1, lub określenie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 69, w szczególności dane o: 1) rodzaju, cechach, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia, 2) powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowym sposobie ich wykorzystywania i pokryciu nieruchomości szatą roślinną, 3) rodzaju technologii, 4) ewentualnych wariantach przedsięwzięcia, przy czym w przypadku drogi, o której mowa w art. 24ga ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, każdy z analizowanych wariantów drogi musi być dopuszczalny pod względem bezpieczeństwa ruchu drogowego, 5) przewidywanej ilości wykorzystywanej wody, surowców, materiałów, paliw oraz energii, 6) rozwiązaniach chroniących środowisko, 7) rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko, 8) możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko, 9) obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz korytarzach ekologicznych, znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, 10) wpływie planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego w przypadku drogi, o której mowa w art. 24ga ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, 11) przedsięwzięciach realizowanych i zrealizowanych, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem, 12) ryzyku wystąpienia poważnej awarii lub katastrofy naturalnej i budowlanej, 13) przewidywanych ilościach i rodzajach wytwarzanych odpadów oraz ich wpływie na środowisko, 14) pracach rozbiórkowych dotyczących przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - z uwzględnieniem dostępnych wyników innych ocen wpływu na środowisko, przeprowadzonych na podstawie odrębnych przepisów.

Żaden przepis prawa nie ustala, jaki powinien być stopień szczegółowości wskazanych wyżej informacji. Z pewnością jednak muszą one być na tyle szczegółowe, aby na ich podstawie organ prowadzący postępowanie był w stanie ocenić, czy konieczne jest sporządzenie raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, czy też realizacja inwestycji może nastąpić bez sporządzenia raportu. W niniejszej sprawie przedsięwzięcie polega na budowie dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z garażem podziemnym. Niewątpliwie więc w toku użytkowania obiektu będą powstawać typowe odpady komunalne będące rezultatem eksploatacji lokali mieszkalnych. Brak szczegółowych rozważań co do przewidywanych ilości i rodzaju odpadów powstających po realizacji inwestycji oraz ich wpływu na środowisko nie uzasadnia więc twierdzenia o braku wszechstronnego rozpatrzenia sprawy.

W rozpoznawanej sprawie wymagane prawem opinie: Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Kielcach, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kielcach, Dyrektora Zarządu Zlewni w Kielcach Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, które uzyskał organ I instancji, zgodnie stwierdziły brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Opinia, o której mowa w art. 64 ust. 1 ustawy środowiskowej nie jest wprawdzie wiążąca dla organu rozstrzygającego o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, nie rozstrzyga o istocie sprawy, tym niemniej organy opiniujące dysponują fachową wiedzą i doświadczeniem, a ich ustalenia nie powinny być podważane przez organy wydające decyzję (czy sąd) bez odwołania się również do wiedzy specjalistycznej, chyba że uchybienia mają charakter oczywisty (np. błędy logiczne, oczywiste pomyłki, niespójności). Skoro ustawodawca uznał, że w postępowaniu powinien obligatoryjnie wziąć udział organ wyspecjalizowany, to jego ustalenia nie mogą zostać podważone bez zasięgnięcia opinii innego specjalisty. Kontrolując zaskarżone rozstrzygnięcie Sąd nie dopatrzył się w przedłożonych opiniach błędów logicznych, pomyłek czy niespójności. Wad takich nie wskazał również autor skargi.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, za zasadne należy uznać stanowiska organów obu instancji o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Organy dokonały wyczerpującej i wszechstronnej analizy zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji. W tej mierze oparły się nie tylko na wydanych przez RDOŚ, PPIS i Dyrektora Zarządu Zlewni w Kielcach opiniach w tym zakresie, ale też na informacjach zawartych w KIP, dokonując szczegółowej analizy rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, z uwzględnieniem aspektów wskazanych w art. 63 ust. 1 i 3 ustawy środowiskowej. W ocenie Sądu organy obu instancji nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także w sposób prawidłowy, w obszernych uzasadnieniach przedstawiły motywy swoich rozstrzygnięć. Zgodnie bowiem z wymogami art. 85 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy, w decyzji organu I instancji zawarto informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Uwzględniając skalę i rodzaj przedsięwzięcia w pkt. II decyzji określono istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, stosownie do treści art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy środowiskowej. Ponadto, zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 84 ustawy określono wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 (w tym decyzji o pozwoleniu na budowę), w szczególności w projekcie zagospodarowania działki lub terenu lub projekcie architektoniczno-budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14, 18, 23, 26 i 27. Zgodnie z wymogami art. 84 ust. 2 ustawy środowiskowej charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Kwestionując brak wskazania w sentencji decyzji rodzaju przedsięwzięcia autor skargi sformułował zarzut, który należy zakwalifikować jako naruszenie przepisów postępowania. Tego rodzaju zarzuty mogą stanowić podstawę uwzględnienia skargi tylko w razie stwierdzenia przez Sąd, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika wprost z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, taka zaś sytuacja nie występuje w analizowanej sprawie. Wprawdzie w sentencji rozstrzygnięcia Kolegium nie wskazało przedsięwzięcia którego ono dotyczy, jednakże nie może budzić wątpliwości, że utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, która szczegółowo określa jego rodzaj. Z tego względu nawet gdyby uznać, że sentencja zaskarżonej decyzji została sformułowana w sposób niejasny, to wskazane uchybienie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

Podsumowując podkreślić należy, że okoliczność, iż planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, nie uzasadnia w myśl obowiązujących przepisów wymogu, aby obligatoryjnie przeprowadzać ocenę jej oddziaływania na środowisko (sporządzenie raportu). Powyższe zależy bowiem od decyzji organu, wydającego decyzję środowiskową. W rozpoznawanej sprawie organy wyspecjalizowane w prowadzeniu tego typu postępowań uznały zaś zasadnie, co wykazały organy orzekające, że planowane przedsięwzięcie nie będzie miało negatywnego wpływu na zdrowie i życie ludzi, a wobec zaproponowanych działań minimalizujących oddziaływanie na środowisko przyrodnicze nie przewiduje się negatywnego wpływu na wartości ekologiczne.

W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie i właściwie oceniony przez organy materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do wydania decyzji, którą stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określono wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji. Zasadnie również uznano, że KIP wraz z uzyskanymi od inwestora dodatkowymi wyjaśnieniami zawierają pełne dane dotyczące planowanej inwestycji. Należy podkreślić, że informacje określone w ww. dokumencie, o ile są prawidłowe, co wykazano w toku prowadzonego postępowania, szczegółowo je analizując, są wiążące dla inwestora oraz organu właściwego do wydania decyzji środowiskowej, a w konsekwencji są wiążące także dla organów rozstrzygających na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Natomiast w złożonej skardze w żaden sposób nie wykazano, aby KIP nie spełniała wymogów z art. 62a ust. 1 ustawy środowiskowej.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa.