Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 253/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2011-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 230 par. 1 i 2, art. 231, art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za dozór i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący B. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] nr [...], którym uchylono postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu z dnia [...] nr [...] o przyznaniu zwrotu koniecznych wydatków i wynagrodzenia, w łącznej wysokości 313,56 zł, za dozór samochodu marki [...] nr rej. [...], za okres od 30 maja 2008 r. do 16 października 2008 r. i orzeczono o przyznaniu zwrotu koniecznych wydatków i wynagrodzenia za dozór tego samochodu w łącznej kwocie 1.171,20 zł.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego, wskazując, że skorzystał z uprawnień przewidzianych w art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uwzględniając skargę B. C. i postanowieniem z dnia 16 maja 2011 r., nr [...], uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, orzekając o przyznaniu zwrotu koniecznych wydatków i wynagrodzenia za dozór przedmiotowego samochodu w łącznej kwocie 1.415,20 zł.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 19 maja 2011 r. skarżący wezwany został do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.

Powyższe wezwanie przesłane zostało na adres wskazany w skardze i pod tym adresem w dniu 26 maja 2011 r. doręczono je skarżącemu, o czym świadczy stosowna adnotacja i podpis na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Termin do uiszczenia wpisu upływał w dniu 2 czerwca 2011 r.

W zakreślonym przez Sąd terminie nie uiszczono wymaganego wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

W myśl art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, a do takich pism należy skarga, pobiera się wpis stosunkowy lub stały.

Wpis stosunkowy, w myśl art. 231 P.p.s.a, pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W niniejszej sprawie skarżący domaga się przyznania zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór samochodu w kwocie 1.415,20 zł, a zatem do określenia wysokości wpisu zastosowanie znajdują przepisy dotyczące wpisu stosunkowego.

Według przepisu § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wpis stosunkowy oblicza się według procentowego wskaźnika, który dla należności pieniężnej w kwocie do 10 000 zł, wynosi 4% wartości tej kwoty, nie mniej jednak niż 100 zł. Skoro w niniejszej sprawie skarżący domaga się zwrotu części opłaty za kartę pojazdu w kwocie 1.415,20 zł, obowiązany był do uiszczenia wpisu stosunkowego w wysokości 100 zł.

Brak wpisu od skargi, skutkuje wezwaniem skarżącego przez Sąd do uiszczenia wymaganego wpisu w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi, w przypadku niezachowania terminu. Art. 220 § 3 P.p.s.a. stanowi bowiem, że Sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis.

Pismo Sądu zobowiązujące do uiszczenia wpisu od skargi, zostało doręczone skarżącemu w dniu 26 czerwca 2011 r., o czym świadczy stosowna adnotacja i podpis na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki.

Zakreślony przez Sąd siedmiodniowy termin, do uzupełnienia braków formalnych skargi rozpoczął zatem bieg w dniu 27 maja 2011 r. i upłynął w dniu 2 czerwca 2011 r., (czwartek).

Pomimo prawidłowego wezwania i pouczenia o skutkach niewykonania obowiązku wynikającego z wezwania, w zakreślonym terminie skarżący nie uiścił wymaganego wpisu.

Uznać tym samym należało, że w sprawie zaistniała przesłanka do odrzucenia skargi, określona w art. 220 § 3 P.p.s.a., zgodnie z którym, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez Sąd.

Końcowo, odnosząc się do wniosku organu o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., odnotować należy, że wprawdzie przepis ten znajduje zastosowanie w przypadku, gdy organ uwzględni skargę na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a., niemniej jednak umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy zostało ono prawidłowo i skutecznie wszczęte, co oznacza, że nie istnieją przeszkody formalne do merytorycznego rozpoznania skargi. Natomiast wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego następuje w momencie skutecznego wniesienia skargi, która nie jest dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu (formalnymi, brakiem wpisu). W niniejszej sprawie, wobec nieuiszczenia wymaganego wpisu od skargi, postępowanie sądowe nie zostało skutecznie wszczęte, a tym samym niedopuszczalne jest jego umorzenie.

W tym stanie rzeczy, na podstawie cyt. wyżej art. 220 § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.