Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1258/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2019-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41, 45
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2019 r. sprawy ze skargi W. Ż. na decyzję Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Komendant Miejski Policji w G., działając na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 i art. 45 pkt 3 ustawy z dnia [...] kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.) zwolnił ze służby st. post. W. Ż. - funkcjonariusza Ogniwa Patrolowo -Interwencyjnego I Wydziału Prewencji KMP w G..

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, orzekający organ podniósł, iż w dniu [...] lipca 2015 r. do Komendy Miejskiej Policji w G. wpłynęło orzeczenie nr [...] Komendanta Policji z dnia [...] lipca 2015 r., utrzymujące w mocy zaskarżone orzeczenie nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w G. z dnia [...] czerwca 2015 r., na podstawie którego st. post. W. Ż. wymierzono karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Orzeczenie nr [...] KWP w B. zawiera pouczenie, iż jest prawomocne i podlega wykonaniu.

Definicję prawomocności orzeczenia dyscyplinarnego zawiera art. 135o ust. 1 cyt. w podstawie prawnej ustawy o Policji, który przewiduje, iż orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne:

1) z upływem terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, jeżeli go nie wniesiono;

2) w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy.

W niniejszej sprawie zastosowanie ma pkt 2, gdyż orzeczenie nr [...] wydane zostało przez organ odwoławczy, tj. Komendanta Policji w dniu [...] lipca 2015 r. i z tym dniem stało się prawomocne. W myśl art. 134f ustawy o Policji, kara wydalenia ze służby oznacza zwolnienie ze służby w Policji.

Ponadto wskazano, że zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, policjanta zwalnia się ze służby w przypadku wymierzenia mu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. W orzecznictwie przyjmuje się, że zawarty w tym przepisie zwrot "zwalnia się" ma charakter kategoryczny, co oznacza, że zwolnienie to jest obligatoryjne, jeśli spełniona jest materialnoprawna przesłanka zawarta w sformułowaniu "w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby". Realizacja tego zwolnienia następuje poprzez wydanie przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych stosownego rozkazu personalnego o zwolnieniu, co precyzuje art. 135o ust. 4 tej ustawy.

Z przytoczonych przepisów, w ocenie organu I instancji jednoznacznie wynika, że zwolnienie policjanta ma charakter obligatoryjny i nie zależy od uznania przełożonego. Organ jest związany prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym, w związku z czym powinien niezwłocznie wykonać wymierzoną karę. Nie ma też wątpliwości, iż st. post. W. Ż. został prawomocnie ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.

Orzekający organ zwrócił również uwagę, że w zakończonym prawomocnie postępowaniu dyscyplinarnym st. post. W. Ż. przedstawiono zarzut odmowy wykonania polecenia służbowego wydanego przez przełożonego - zastępcę naczelnika Wydziału Prewencji. Zarówno orzeczenie nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w G., jak i wydane po rozpatrzeniu odwołania orzeczenie nr [...] Komendant Policji obszernie przedstawiają przebieg postępowania dyscyplinarnego, ustalony stan faktyczny, zastosowane przepisy prawne oraz okoliczności, które uwzględniono przy wymiarze najsurowszej kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, przewidzianej w art. 134 ustawy o Policji. Wymogi, jakie powinien spełniać policjant, określone są w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Jednym z nich jest gotowość podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej. Przyjęcie do służby w Policji jest dobrowolne, a składając ślubowanie policjant uroczyście przyrzekł między inny pilnie przestrzegać prawa, przestrzegać dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji).

Zdaniem organu I instancji są to fundamentalne obowiązki policjanta, a ich nie wykonywanie może mieć negatywny wpływ na obraz Policji jako całej formacji oraz realizację przez nią ustawowych zadań, a w dalszej konsekwencji przekładać się na poziom bezpieczeństwa. Dlatego też niniejszej decyzji, na podstawie art. 108 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Zarówno w interesie służby jak i w interesie społecznym jest aby w Policji zatrudnieni byli policjanci gotowi podporządkować się szczególnej dyscyplinie, charakterystycznej dla formacji zhierarchizowanych, umundurowanych i uzbrojonych, i osoby o nieposzlakowanej opinii , gotowe rzetelnie wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych.

W odwołaniu od powyższego orzeczenia W. Ż. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu i umorzenie postępowania administracyjnego I instancji, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: art. 41 ust. 1 pkt. 3) w zw. z art. 43 ust. 1 oraz art. 41 ust. 1 pkt. 1) ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz.U.2007.43.277 ze zm. - dalej jako "UoP"), poprzez jego wadliwe zastosowanie w sprawie i w konsekwencji zwolnienie odwołującego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 UoP, gdy tymczasem w okresie tym odwołujący podlegał ustawowej ochronie przed zwolnieniem ze służby - por. uchwała Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26.06.2014 r., sygn. akt. I OPS 16/13, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14.01.2009 r., sygn. akt OSK 95/08 stwierdzający, iż "w przypadku zbiegu obligatoryjnych podstaw skutkujących zwolnieniem funkcjonariusza ze służby należy przyjąć za właściwą taką podstawę, która jako pierwsza wystąpiła w sprawie, choćby następnie pojawiła się inna podstawa skutkująca również obligatoryjnym zwolnieniem funkcjonariusza ze służby."

Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy:

1) art. 10 § 1 kpa, poprzez zaniechanie umożliwienia odwołującemu prawa do czynnego udziału w postępowaniu - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 28 września 1999 r. I SA/Wr 294/P7 wskazujący, iż "Kodeks postępowania administracyjnego statuuje zasadę faktycznego i realnego udziału strony, nie zaś udziału teoretycznego. Jednocześnie obowiązek przestrzegania tej zasady spoczywa na organie administracyjnym, ten więc organ jest zobowiązany do podjęcia takich działań, aby stronie zapewnić czynne uczestnictwo w postępowaniu."; Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2000 r. I SA/Kr 631/98.

2) art. 7 kpa w zw. z naruszeniem art. 10 § 1 kpa, poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby odwołującego w sposób naruszający praworządność działania tego organu.

3) art. 81 kpa w zw. z naruszeniem art. 10 § 1 kpa, poprzez uniemożliwienie zapoznania się z aktualnym spisem akt postępowania administracyjnego, jego zawartością oraz tym samym możliwością odniesienia się do treści dokumentów, które w chwili obecnej stały się podstawą do wszczęcia postępowania.

4) art. 108 kpa, poprzez jego wadliwą wykładnię i nieuzasadnione zastosowanie w sprawie.

Odwołujący uzasadniając powyższe zarzuty podkreślił, że organ był w posiadaniu ostatecznego orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej w Łodzi, nr [...] z dnia [...].03.2015 r., na mocy którego został on uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji. Zwolnienie policjanta ze służby z mocy prawa następuje zatem w terminie określonym w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Jest to przepis obligatoryjny, zaś przesłanka faktyczna do jego zastosowania pojawia się z chwilą wydania przez właściwą komisję lekarską orzeczenia lekarskiego i doręczenia go zarówno orzekanemu jak i podmiotowi, na polecenie którego policjant został skierowany na badania.

Wskazane wyżej orzeczenie znajduje się w teczce akt personalnych odwołującego - Komendy Miejskiej Policji w G.. Zdaniem strony skarżącej, z oczywistych zatem względów policjant, wobec którego orzeczono całkowitą niezdolność do służby, jest również trwale niezdolny do jej pełnienia - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2008-10-23, sygn. akt I OSK 1608/07. Oznacza to zdaniem odwołującego, że nie ma prawnych możliwości zwolnienia go na innej podstawie prawnej, w sytuacji, gdy jako pierwsza podstawa prawna do jego zwolnienia - pojawiła się w postaci orzeczenia właściwej komisji lekarskiej, gdyż orzeczenie o całkowitej niezdolności do służby zostało wydane w dniu [...] marca 2015 r., a egzemplarz tego orzeczenia organ zwalniający obecnie odwołującego ze służby posiadał przed wydaniem orzeczenia KMP w G. Nr [...] z dnia [...].06.2015 r.

Odwołujący zwrócił uwagę, że w uzasadnieniu rozkazu personalnego organ powołał się na ważny interes społeczny, polegający na obowiązku właściwego wydatkowania środków pieniężnych z budżetu państwa, lecz zdaniem strony taka argumentacja organu nie zasługuje na uznanie, ponieważ interes społeczny to wyrażenie dość ogólne, a zatem nie można go utożsamiać z każdym interesem, lecz należy traktować bardzo konkretnie i zawężająco lub ogólnikowo. Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności jest wyjątkiem od zasady, że decyzja nie podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania (art. 130). Dlatego przesłanki zastosowania tego przepisu nie mogą być interpretowane rozszerzająco (patrz także wyrok NSA z dnia 24.05.1983 r., sygn. akt I SA 20/83 , ONSA 1983, z. 1, poz. 36).

Komendant Policji, po rozpatrzenia odwołania, orzeczeniem nr [...] z dnia [...] września 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił merytoryczną argumentację organu I instancji w zakresie podstawy faktycznej i prawnej wydania zaskarżonej decyzji i zwrócił uwagę, że z treści art. 41 ust. 1 pkt 3 wymienionej ustawy wynika, iż policjanta zwalnia się ze służby w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Użycie w tym przepisie zwrotu "zwalnia się" oznacza, iż zwolnienie to ma charakter obligatoryjny, a zatem nie zostało pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu. Z przytoczonego przepisu wynika zatem wprost, iż jedyną przesłanką do zwolnienia funkcjonariusza ze służby jest wymierzenie kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, a uprawniony organ administracji publicznej jest związany prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym i nie może go nie wykonać - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 920/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 3 grudnia 2001 r., sygn. akt II SA/Op 452/07, czy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2010 r. o sygn. akt II SA/Wa 273/10 - CBOSA - http:// orzeczenia.nsa.gov.pl.

Zasadnym w ocenie organu odwoławczego jest podkreślić, że w myśl art. 134f ustawy o Policji, kara wydalenia ze służby oznacza zwolnienie ze służby w Policji. Z kolei zgodnie z art. 135o ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy. Z ustępu 4 tego artykułu wynika natomiast między innymi, że przełożony właściwy w sprawach osobowych po uprawomocnieniu się orzeczenia, niezwłocznie wykonuje karę wydalenia ze służby przez wydanie rozkazu personalnego o zwolnieniu ukaranego policjanta ze służby. Wykładnia przywołanych wyżej przepisów, zdaniem organu II instancji wskazuje zatem, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego wydane w postępowaniu dyscyplinarnym, jako prawomocne od dnia wydania, powinno zostać przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych wykonane niezwłocznie poprzez wydanie stosownego rozkazu personalnego i tak też się stało w niniejszej sprawie, albowiem Komendant Miejski Policji w G. wykonując orzeczenie nr [...] Komendanta Policji utrzymujące w mocy orzeczenie nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w G. wydał rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. o zwolnieniu st. post. W. Ż. ze służby w Policji z dniem [...] lipca 2015 r.

W przekonaniu Komendanta Policji zasadnym również było nadanie temu rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż jak słusznie wskazał organ I instancji, zarówno w interesie służby, jak i w interesie społecznym jest to, aby w Policji pełnili służbę funkcjonariusze gotowi podporządkować się szczególnej dyscyplinie, właściwej dla formacji zhierarchizowanych, umundurowanych i uzbrojonych, o nieposzlakowanej opinii, gotowi rzetelnie wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych. W ocenie Komendanta Policji w interesie społecznym oraz w interesie służby leży również to, by jak najszybciej zwolnić ze służby policjanta, wobec którego orzeczono karę wydalenia ze służby, bowiem policjant, który nie jest w stanie należycie wykonywać swoich ustawowych obowiązków, do których należy między innymi wykonywanie rozkazów i poleceń przełożonych, nie powinien dłużej znajdować się w szeregach Policji.

W zakresie zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego art. 41 ust. 1 pkt 3 i art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, stanowisko skarżącego w ocenie organu odwoławczego uznać należy za chybione, bowiem jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 15 stycznia 2009 r., (sygn. akt III SA/Kr 1071/08) "właściwy organ Policji ma obowiązek zwolnienia policjanta ze służby, jeżeli wobec tego policjanta została orzeczona kara dyscyplinarna wydalenia ze służby i orzeczenie to ma walor decyzji prawomocnej", a jak wynika z informacji przekazanych przez organ I instancji, wymieniony od dnia [...] stycznia 2015 r. do dnia [...] marca 2015 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim, w dniu [...] marca 2015 r. z uwagi na prawomocne orzeczenie komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby, doręczono mu pismo informujące o zwolnieniu od zajęć służbowych na okres do dnia zwolnienia ze służby.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 38 ust. 4 oraz art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1 i 4 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uchwale 7 sędziów z dnia 26 czerwca 2014 r. I OPS 16/13 "(...) zaprzestanie służby z powodu choroby może wynikać zarówno z zaświadczenia lekarskiego, jak i orzeczenia komisji lekarskiej o całkowitej niezdolności do służby z powodu choroby. Jeżeli policjant przed wydaniem orzeczenia o trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby, okres ochronny, o którym mowa w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, rozpoczyna się od dnia zaprzestania służby z tego powodu, zaś w przypadku, gdy policjant nie zaprzestał służby przed wydaniem orzeczenia, okres ochronny rozpoczyna się od dnia, w którym policjant zaprzestał służby z powodu choroby stwierdzonej w orzeczeniu o trwałej niezdolności do służby".

W związku z powyższym, zdaniem organu II instancji uznać należy, iż wymienionego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji nie można zwolnić przed dniem [...] stycznia 2016 r. i nie zmienia to faktu, iż prawomocne orzeczenie komisji lekarskiej nie chroni przed zwolnieniem ze służby na podstawie innej obligatoryjnej przesłanki spośród wymienionych w art. 41 ust. 1, w tym przed wykonaniem kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. (będące też konsekwencją - jak wskazuje skarżący - naruszenia art. 81 k.p.a.) nie stanowi automatycznej podstawy do uchylenia decyzji, jeżeli nie towarzyszy temu takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego - rozwijających zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu i zapewniających jego realizację - które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Dopiero zatem wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji - por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2010 r. o sygn. akt II SA/Wa 1581/10.

W przedmiotowej sprawie, zdaniem organu odwoławczego nie można przyjąć, że udział st. post. W. Ż. w prowadzonym postępowaniu skutkowałby wydaniem innego rozstrzygnięcia, tym bardziej, że skarżący podnosząc zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. nie przedstawił argumentów wskazujących, iż powyższe, ewentualne uchybienie ze strony organu I instancji mogło mieć wpływ (zwłaszcza istotny) na wynik sprawy.

Ponadto wskazano, że jedynym i wystarczającym dokumentem, na podstawie którego organ I instancji zobowiązany był do niezwłocznego wydania rozstrzygnięcia było orzeczenie nr [...] Komendanta Policji z dnia [...] lipca 2015 r. utrzymujące w mocy orzeczenie nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w G. z dnia [...] czerwca 2015 r., przy czym istotnym ustaleniem faktycznym było to, czy orzeczenie dyscyplinarne, w którym wymierzono st. post. W. Ż. karę dyscyplinarną wydalenia ze służby stało się ostateczne i podlegało wykonaniu - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2011 r. o sygn. akt I OSK 1588/10. W niniejszej sprawie nie naruszono zatem art. 10 k.p.a. (i w konsekwencji art. 81 k.p.a.), w takim zakresie, który mógłby mieć wpływ na wynik tego postępowania, a ponadto treść przywołanych orzeczeń dyscyplinarnych była st. post. W. Ż. znana, a zatem niewątpliwie zdawał sobie sprawę z konsekwencji jakie wywołają.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia art. 7 k.p.a. organ odwoławczy wyjaśnił, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.), a w toku postępowania stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.), a także prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Realizacja powyższych zasad postępowania administracyjnego polega między innymi na prowadzeniu postępowania przez organy administracji publicznej nie tylko zgodnie z prawem, ale także w sposób rzetelny i przejrzysty, aby obywatel nie miał wątpliwości co do obiektywności (uczciwości) władzy.

Odnosząc powyższe do realiów sprawy, Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że z treści art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji (mającego zastosowanie w przedmiotowej sprawie) jednoznacznie wynika obowiązek właściwego organu do wydania decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza Policji, wobec którego została prawomocnie wymierzona kara dyscyplinarna wydalenia ze służby. Tym samym, zaistniałe przesłanki w postaci wymierzenia ww. kary, bezwzględnie zobowiązują organ do wydania decyzji określonej w art. 41 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy i w związku z faktem, że wobec st. post. W. Ż. w dniu [...] lipca 2015 r. prawomocnie orzeczono karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Powinnością organu było wydanie decyzji o zwolnieniu ww. ze służby w Policji.

W skardze do Sądu W. Ż. zakwestionował decyzje organów obu instancji orzekających w sprawie, zarzucając tożsame jak w odwołaniu naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: art. 41 ust. 1 pkt. 3) w zw. z art. 43 ust. 1 oraz art. 41 ust. 1 pkt. 1) ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U.2007.43.277 ze zm. - dalej jako "UoP"), poprzez jego wadliwe zastosowanie w sprawie i w konsekwencji zwolnienie odwołującego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 UoP, gdy tymczasem w okresie tym odwołujący podlegał ustawowej ochronie przed zwolnieniem ze służby.

Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy:

1) art. 10 § 1 kpa, poprzez zaniechanie umożliwienia odwołującemu prawa do czynnego udziału w postępowaniu

2) art. 7 kpa w zw. z naruszeniem art. 10 § 1 kpa, poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby odwołującego w sposób naruszający praworządność działania tego organu.

3) art. 81 kpa w zw. z naruszeniem art. 10 § 1 kpa, poprzez uniemożliwienie zapoznania się z aktualnym spisem akt postępowania administracyjnego, jego zawartością oraz tym samym możliwością odniesienia się do treści dokumentów, które w chwili obecnej stały się podstawą do wszczęcia postępowania.

4) art. 108 kpa, poprzez jego wadliwą wykładnię i nieuzasadnione zastosowanie w sprawie.

Skarżący zarzucił też naruszenie przez organ II instancji przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy – tj.:

1) art. 10 § 1 kpa, poprzez błędne uznanie, że zarzut naruszenia tego przepisu można uznać za uzasadniony wyłącznie w sytuacji, gdy wraz z tym naruszeniem doszło do naruszenia ich przepisów o postępowaniu, które w sposób istotny wpływają na treść rozstrzygnięcia, a który to pogląd należy uznać za chybiony — por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 1999 r., sygn. akt III SA 979/98 "Naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu jest przesłanką wznowienia postępowania uzasadniającą uchylenie decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny i to bez względu na to, czy miało ono czy też nie wpływ na wynik sprawy (treść decyzji)",

2) art. 108 kpa, poprzez jego wadliwą wykładnię i chybioną ocenę, co do jego prawidłowego zastosowania w postępowaniu zakończonym rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji w G. Nr [...] z dnia [...] lipca 2015 roku.

Z uwagi na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz rozkazu personalnego I instancji w całości oraz stwierdzenie, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzający jej wydanie rozkaz personalny organu I instancji nie podlegają wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Uzasadniając podniesione zarzuty skarżący oświadczył, że nadal podtrzymuje swoje zarzuty postawione wobec decyzji organu I instancji podkreślając, iż w chwili wydania przez organ I instancji rozkazu personalnego w sprawie zwolnienia ze służby — był on już w posiadaniu ostatecznego orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej w Łodzi Nr [...] z dnia [...].03.2015 r., na mocy którego W. Ż. został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji. Zwolnienie policjanta ze służby z mocy prawa następuje zatem w terminie określonym w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji i jest to przepis obligatoryjny, zaś przesłanka faktyczna do jego zastosowania pojawia się z chwilą wydania przez właściwą komisję lekarską orzeczenia lekarskiego i doręczenia go zarówno orzekanemu jak i podmiotowi, na polecenie którego policjant został skierowany na badania.

Orzeczenie Nr [...] z dnia [...].03.2015 r. znajduje się w teczce akt personalnych skarżącego — Komendy Miejskiej Policji w G. i zdaniem skarżącego z oczywistych zatem względów policjant, wobec którego orzeczono całkowitą niezdolność do służby, jest również trwałe niezdolny do jej pełnienia – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23.10.2008 r., sygn. akt I OSK 1608/07.

W przekonaniu skarżącego oznacza to, że nie było podstaw prawnych do jego zwolnienia ze służby na innej podstawie prawnej, w sytuacji, gdy jako pierwsza podstawa prawna do jego zwolnienia - pojawiła się w postaci orzeczenia właściwej komisji lekarskiej, bowiem orzeczenie o całkowitej niezdolności do służby zostało wydane w dniu [...] marca 2015 r., a egzemplarz tego orzeczenia organ zwalniający obecnie skarżącego ze służby posiadał przed wydaniem orzeczenia KMP w G. Nr [...] z dnia [...].06.2015r.

Zdaniem skarżącego, należy również powołać się na treść uchwały Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26.06.2014r., sygn. akt. I OPS 16/13, w której Naczelny Sąd Administracyjny dokonał wykładni przepisu gwarantującego ochronę policjanta przed jego zwolnieniem ze służby przed terminem dwunastu miesięcy od dnia zaprzestania pełnienia służby z powodu choroby.

Podsumowując, gdyby podzielić zdanie organu, że pomimo wydania wobec skarżącego ostatecznego orzeczenia komisji lekarskiej — można go zwolnić ze służby na innej podstawie prawnej, w tym przypadku ukaraniem karą wydalenia ze służby w Policji — zdaniem skarżącego doszłoby do sytuacji, w której przepis art. 43 ust. 1 ustawy stałby się przepisem martwym, a przepis ten mówi jasno, że zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 38 ust. 4 oraz art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1 i 4 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby. Natomiast gdyby ustawodawca dopuścił możliwość zwolnienia w takiej sytuacji policjanta wcześniej ze służby — m.in. w sytuacji zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt. 3) ustawy - to dałby tego jasny wyraz w zdaniu ostatnim art. 43 ust. 1.

Uzasadniając naruszenie przez organ dyspozycji art. 108 kpa, skarżący zwrócił uwagę, że w uzasadnieniu zastosowania przez organ tego przepisu, organ nie powołał się na ważny interes społeczny polegający na obowiązku właściwego wydatkowania środków pieniężnych z budżetu państwa. Tym samym przedstawiona argumentacja organu nie zasługuje na uznanie, a rygor natychmiastowej wykonalności rozkazu personalnego został zastosowany z naruszeniem tego przepisu.

W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało ono podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, w dniu [...] listopada 2015 r. w sprawie II SA/Bd 1010/15, po rozpoznaniu skargi W. Ż. na orzeczenie Komendanta Policji z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uznania winnym popełnienia zarzucanego czynu i wymierzenia kary wydalenia ze służby, uchylił zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w G. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], oraz umorzył postępowanie dyscyplinarne w sprawie.

Na powyższy wyrok Komendant Policji złożył skargę kasacyjną.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę uznał, że wynik postępowania w sprawie zwolnienia policjanta ze służby zależy od wyniku postępowania w sprawie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby i na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesił postępowanie w sprawie zwolnienia ze służby do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, gdyż wynik postępowania w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji zależy od rozstrzygnięcia sprawy- wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby

Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 08. 03 2018r. sygn. akt I OSK 1024/16 uchylono zaskarżony wyrok sprawie II SA/Bd 1010/15 i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Ponownie rozpoznając sprawę wydalenia skarżącego ze służby, wyrokiem WSA sygn. akt II SA/Bd 443/18 z dnia 27 czerwca 2018r. oddalono skargę wniesioną przez skarżącego.

Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2019 r. sygn. akt I OSK 4199/18 oddalono skargę kasacyjną. Tym samym prawomocnie zakończono postępowanie o uznaniu skarżącego winnym popełnienia zarzucanego czynu i wymierzenia kary wydalenia ze służby

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, policjanta zwalnia się ze służby w przypadku wymierzenia jemu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Użycie kategorycznego zwrotu "zwalnia się" oznacza, że zwolnienie jest obligatoryjne, gdy zostanie spełniona materialnoprawna przesłanka wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Organ jest związany prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym, w związku z czym powinien niezwłocznie wykonać wymierzoną karę. St. post. W. Ż. został prawomocnie ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby i Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2019r. sygn. akt I OSK 4199/18 oddalono skargę kasacyjną od wyroku WSA sygn. akt II SA/Bd 443/18 z dnia 27 czerwca 2018r., którym oddalono skargę wniesioną przez skarżącego od orzeczenia w przedmiocie wydalenia ze służby.

W rozpoznawanej sprawie sporne zagadnienie prawne dotyczy wykładni przepisu art. 41 ust. 1 pkt 1 i 3 w zw. z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w przypadku zbiegu podstaw do zwolnienia ze służby. Zgodnie z art. 41 ust.1 pkt 1 tej ustawy policjanta zwalnia się ze służby także w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy skarżący od dnia [...] stycznia 2015r. do dnia [...] marca 2015 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim, a w dniu [...] marca 2015 r., z uwagi na prawomocne orzeczenie komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby, doręczono mu pismo informujące o zwolnieniu od zajęć służbowych na okres do dnia zwolnienia ze służby.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 38 ust. 4 oraz art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1 i 4 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uchwale 7 sędziów z dnia 26 czerwca 2014 r. I OPS 16/13 "(...) zaprzestanie służby z powodu choroby może wynikać zarówno z zaświadczenia lekarskiego, jak i orzeczenia komisji lekarskiej o całkowitej niezdolności do służby z powodu choroby. Jeżeli policjant przed wydaniem orzeczenia o trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby, okres ochronny, o którym mowa w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, rozpoczyna się od dnia zaprzestania służby z tego powodu, zaś w przypadku, gdy policjant nie zaprzestał służby przed wydaniem orzeczenia, okres ochronny rozpoczyna się od dnia, w którym policjant zaprzestał służby z powodu choroby stwierdzonej w orzeczeniu o trwałej niezdolności do służby".

W związku z powyższym, słusznie organ II instancji uznał, iż skarżącego nie można było zwolnić przed dniem [...] stycznia 2016 r. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji.

Funkcjonariuszom Policji przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, jednakże nie ma ona charakteru bezwzględnego i nie sięga tak daleko, jak tego oczekuje skarżący. Ustawodawca w interesie policjantów reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby i niektóre z nich obwarowuje dodatkowymi przesłankami ochronnymi, choćby jak wskazywane przez skarżącego, odroczone w czasie zwolnienie na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 43 ust. 1 ustawy.

Istotne jednak jest, że prawomocne orzeczenie komisji lekarskiej nie chroni przed zwolnieniem ze służby na podstawie innej obligatoryjnej przesłanki spośród wymienionych w art. 41 ust. 1, w tym przed wykonaniem kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. W takim przypadku, prawomocne orzeczenie komisji lekarskiej nie może wstrzymywać wykonania innych podstaw zwolnienia, które nie są przez ustawodawcę odroczone w czasie. Podkreślane przez skarżącego pierwszeństwo zastosowania wystąpienia pierwszej przesłanki zwolnienia może dotyczyć tylko takich przypadków gdy w danym momencie obie podstawy zwolnienia nadają się do wykonania. Wówczas stosuje się najwcześniej możliwą do wykonania. Odroczona w czasie możliwość zwolnienia na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 43 ust. 1 ustawy pomimo, że stanowi przesłankę zwolnienia, to w okolicznościach niniejszej sprawy mogła wywołać skutek późniejszy niż bezwarunkowa podstawa zwolnienia wskutek wydalenia ze służby.

Służba w Policji wymaga prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie służby oraz konieczności wyposażenia organów tej formacji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do sprawnego funkcjonowania wszystkich komórek organizacyjnych oraz do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów.

Sprawne działanie tej formacji opiera się bowiem na zaufaniu społecznym. Policja w odbiorze społecznym musi być postrzegana jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa oraz porządku publicznego. Społeczeństwo musi mieć uzasadnione podstawy do przekonania, że służbę w Policji pełnią i pełnić będą wyłącznie osoby niekarane, nie obarczone najdalej idącymi sankcjami po przeprowadzeniu postępowań dyscyplinarnych oraz pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o łamanie przepisów obowiązującego prawa, a ponadto, że formacja ta jest w stanie zwalczać i zapobiegać wszelkim przejawom patologii społecznej, nawet we własnych szeregach. Zdolność do natychmiastowej reakcji na takie zjawiska jest konieczna nie tylko do umacniania autorytetu Policji i państwa, w imieniu którego formacja ta realizuje powierzone jej zadania. Jest ona niezbędna także do umacniania dyscypliny i zapewnienia odpowiedniego poziomu etycznego funkcjonariuszy Policji. Każdy funkcjonariusz tej formacji, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe musi zatem pozostawać poza wszelkimi podejrzeniami o jakiekolwiek zachowania sprzeczne z prawem. Postawienie skarżącemu zarzutu uzasadniającego wdrożenie postępowania dyscyplinarnego i jego prawomocne zakończenie wydaleniem ze służby świadczy o konieczności wykonania obligatoryjnej przesłanki zwolnienia ze służby. Wydalenie ze służby uniemożliwia nie tylko możliwość pełnienia służby publicznej ale też formalnego pozostawania w służbie w ramach czasowego okresu ochronnego przy zaistnieniu innej podstawy zwolnienia.

Jak już Sąd wskazał, przepis art. 43 ust. 1 ustawy o Policji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta z innej podstawy. Zwolnienie policjanta ze służby z powodu wydalenia ze służby i z powodu orzeczenia trwałej niezdolności do służby stanowią dwie odrębne podstawy zwolnienia i jeśli jedną z nich można wykonać wcześniej, należy ją zastosować. Odroczenie w czasie zwolnienia z powodu orzeczenia trwałej niezdolności do służby nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczało to zastosowanie innej podstawy. Organ nie tylko mógł ale powinien więc w niniejszej sprawie wydać orzeczenie w oparciu o gotową do wykonania podstawę zwolnienia, którą było zwolnienie na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy.

W odniesieniu do innych zarzutów przedstawionych w skardze, należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania w takim stopniu, iż mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest wykazanie nie tylko, że jakieś uchybienia procesowe miały w ogóle miejsce, ale przede wszystkim, iż mogły one rzutować na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy przy tym rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia. Chodzi tu więc o uchybienia procesowe na tyle istotne, że kształtowały one lub współkształtowały treść stosunku administracyjnoprawnego.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie brak jest przesłanek wskazujących na naruszenie przez organy Policji uprawnień procesowych skarżącego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy wnikliwie uzasadniły stanowisko wobec zgłaszanych zarzutów proceduralnych a Sąd podziela argumentację i wnioski organu w tym zakresie. Nie wystąpiły bowiem takie naruszenia przepisów postępowania, które miałyby wpływ na wynik postępowania.

W ocenie Sądu nie jest również trafny zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 108 § 1 K.p.a., oceniony też przez organ odwoławczy. Przepis art. 108 K.p.a. stanowi, że decyzji "może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności", a wobec tego organ w ramach tzw. uznania administracyjnego, w zależności od okoliczności sprawy, rozstrzyga w kwestii natychmiastowego wdrożenia decyzji w życie. Powołany przepis określa także przesłanki nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności. Omawiany rygor może być nadany decyzji w sytuacji, gdy jest to niezbędne dla ochrony wartości wskazanych w art. 108 § 1 K.p.a. Niezwłoczne wdrożenie decyzji w życie będzie "niezbędne" wówczas, gdy nie można się obejść w danym czasie i istniejącej sytuacji bez natychmiastowego wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym. Organ administracji działa wobec tego w sytuacji, która ma znamiona stanu nagłej konieczności administracyjnej (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 8. Wydanie. Wydawnictw C.H. Beck, str. 524).

W przedmiotowej sprawie, organ odwoławczy utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji zaakceptował argumentację uzasadniającą nadanie zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności. Uwzględnia ona ważny interes służby, przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji co przekłada się wprost na określony w cytowanym przepisie interes społeczny.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.