Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 131/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 2 ust. 2, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (sprawozdawdca), Protokolant Asystent sędziego Bartłomiej Pastucha, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 października 2016 r. sprawy ze skargi W. W. na bezczynność Spółki P. w L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SAB/Lu [...]

UZASADNIENIE

W dniu [...] sierpnia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w L. wpłynęła skarga W. W. na bezczynność [...] Spółka Akcyjna, 2 Oddział w L. (dalej także jako "[...] S.A. 2 Oddział w L.") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w postaci - jak wyjaśnił skarżący - "szczegółowej informacji dotyczącej posiadania (lub nie) przez Bank na dzień [...] sierpnia 2008 r. dokumentów, które by informowały potencjalnych kredytobiorców o istniejącym ryzyku i o jego wielkości - w związku z możliwą zmianą w przyszłości kursu walut". Skarżący zarzucił [...] S.A. 2 Oddział w L. naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm.), dalej jako "u.d.i.p.", w szczególności jej art. 13 ust. 1 i 2, poprzez brak udzielenia informacji w sytuacji, gdy prawidłowa wykładnia przepisu prowadzi do uznania, że najpóźniej w terminie 14 dni od złożenia wniosku wnioskodawca powinien otrzymać informację publiczną zgodnie z wnioskiem, o ile nie występują obiektywne przeszkody natury technicznej. W związku z powyższym skarżący wniósł o zobowiązanie [...] S.A. 2 Oddział w L. do rozpoznania jego wniosku i wydania żądanej informacji publicznej, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. (złożonym w siedzibie Oddziału Banku w dniu [...] marca 2015 r.) zwrócił się do [...] S.A. 2 Oddział w L. z wnioskiem o następującej treści:

"Uprzejmie proszę o wydanie poświadczonych kopii następujących dokumentów dotyczących wskazanej wyżej umowy kredytowej:

1) naszego wniosku, na podstawie którego zawarto w dniu [...] sierpnia 2008 r. aneks do umowy;

2) dokumentów, jakie zostały nam wydane i informowały nas jako kredytobiorców o istniejącym, ryzyku i o jego wielkości - w związku z możliwą zmianą kursu walut w przyszłości;

3) dokumentów w posiadaniu Kredytodawcy na dzień [...] sierpnia 2008 r., w których to dokonano oceny wielkości istniejącego ryzyka w związku z możliwą zmianą kursu walut w przyszłości."

W treści wniosku skarżący zaznaczył, że w przypadku braku któregoś z ww. dokumentów, zamiast kopii, prosi o wydanie informacji, że takich dokumentów Bank nie posiada lub nie posiadał. Ponadto wskazał, by wnioskowane informacje przesłano mu listem poleconym, w terminie maksymalnie dwóch tygodni.

W odpowiedzi na powyższy wniosek, [...] S.A. 2 Oddział w L. w dniu [...] marca 2015 r. skierował do skarżącego za pośrednictwem Poczty Polskiej przesyłkę zawierającą poświadczoną kopię wniosku o zawarcie umowy kredytu oraz kopię aneksu do umowy zawartego w dniu [...] sierpnia 2008 r. Przesyłka ta nie zawierała natomiast żadnego pisma, które stanowiłoby odpowiedź na pytania zawarte w pkt 2 i 3 wniosku z dnia [...] lutego 2015 r. W konsekwencji Bank nie przedstawił swojego stanowiska w tym zakresie, nie wyjaśniając przy tym, czy w ogóle jest w posiadaniu żądanych w tych punktach informacji.

W ocenie skarżącego [...] S.A. 2 Oddział w L. należy do podmiotów, a których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., a więc jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, jeśli jest w jej posiadaniu. Informacja dotycząca świadczonych powszechnie i publicznie usług kredytowych w walutach jest natomiast informacją publiczną.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik P. K. O. B. P. S.A. z siedzibą w W. wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", co uzasadnił tym, że ww. Bank nie jest organem administracji (władzy) publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a., lecz spółką prawa handlowego.

Pełnomocnik Banku podniósł ponadto, że informacja, której ujawnienia zażądał skarżący, nie jest informacją publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Wniosek W. W. dotyczył bowiem wydania poświadczonych kopii konkretnych dokumentów dotyczących jego umowy kredytowej. Tego typu dokumenty nie zawierają natomiast informacji publicznej, o której mowa w art. 6 u.d.i.p. Ponadto informacje zawarte w dokumentach kredytowych są objęte tajemnicą bankową, do której dostęp regulowany jest przepisami ustawy z dnia [...] sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 128 ze zm.), w szczególności art. 104 i nast. W związku z powyższym - zdaniem Banku - w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy u.d.i.p., czego konsekwencją jest niemożność wystąpienia przez W. W. ze skargą do sądu administracyjnego.

W pismach procesowych z dnia [...] sierpnia 2016 r. (data wpływu: [...] sierpnia 2016 r.) oraz z dnia [...] sierpnia 2016 r. (data wpływu: [...] września 2016 r.) skarżący podtrzymał skargę, polemizując z argumentami zawartymi w odpowiedzi na skargę. Wskazał m.in., że spółki prawa handlowego nie są - co do zasady - wyłączone spod działania przepisów u.d.i.p., a więc nie są zwolnione z udzielania zainteresowanym informacji publicznej, jeśli ją tylko posiadają lub mają o niej wiedzę. Skarżący wyjaśnił również, że żądana przez niego informacja nie dotyczy indywidualnych treści negocjowanych w ramach zawieranych umów kredytu, w związku z czym nie może być uznana za tajemnicę bankową, zwłaszcza, że "tajemnica bankowa nie obowiązuje wobec klienta w sprawach dotyczących właśnie tego klienta i banku".

W. W. podkreślił ponadto, że odpowiedzi na skargę udzieliła P. K. O. B. P. S.A. w W., niebędąca - w jego ocenie - stroną postępowania, albowiem skarga dotyczy bezczynności P. K. O. B. P. S.A. 2 Oddział w L..

W piśmie z dnia [...] września 2016 r. pełnomocnik P. K. O. B. P. S.A. z siedzibą w W. podtrzymał wniosek o odrzucenie skargi wskazując, że Skarb Państwa nie posiada w tej Spółce pozycji dominującej. Ponadto podniósł, że zarzut skarżącego, jakoby Spółka [...] S.A. nie była stroną niniejszego postępowania, jest niezasadny, albowiem oddziały tej Spółki (w tym 2 Oddział w L., do którego skarżący wystąpił z wnioskiem o udostępnienie informacji), są jej wewnętrznymi jednostkami organizacyjnymi, nieposiadającymi osobowości prawnej.

Końcowo autor pisma podkreślił, że kwestię sposobu załatwiania skarg dotyczących działalności banku reguluje ustawa z dnia [...] sierpnia 2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego i o rzeczniku Finansowym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 892 ze zm.). Skarżący nie skorzystał natomiast ze ścieżki wskazanej w powołanej ustawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Na wstępie wymaga podkreślenia, że dla dopuszczalności skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, Lex nr 236545). Okoliczność, że skarga W. W. została złożona z pominięciem tych środków, pozostaje zatem bez wpływu dla oceny jej dopuszczalności.

Dopuszczalność skargi jest natomiast w niniejszej sprawie kwestionowana w kontekście podważania przez [...] S.A. zasadności uznania Banku za podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.

Wyjaśnić należy, że w myśl powyższego przepisu obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Jak wynika z załączonego do akt sprawy odpisu pełnego z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (k. 13-37) P. K. O. B. P. Spółka Akcyjna jest jednoosobową spółką Skarbu Państwa. Skarb Państwa pozostaje przy tym głównym akcjonariuszem Banku, zachowując 29,43 % udziału w kapitale zakładowym (dane dostępne

na stronie internetowej: [...]

Ze statutu [...] S.A. wynika ponadto, że poza czynnościami bankowymi określonymi w § 4 ust. 1, przedmiotem działalności Banku jest m.in. prowadzenie obsługi pożyczek państwowych i obligacji, przyjmowanie gwarancji i poręczeń, prowadzenie działalności maklerskiej, czy też prowadzenie obrotu papierami wartościowymi wyemitowanymi w kraju lub za granicą (§ 4 ust. 2 Statutu [...] S.A. (tekst jednolity dostępny na stronie internetowej: [...]. [...] S.A. jest zatem podmiotem, który poza działalnością komercyjną wykonuje również zadania publiczne.

Skoro zatem [...] S.A. jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, dysponującym przy tym majątkiem publicznym, to nie może budzić wątpliwości, że Bank ten należy do kręgu podmiotów objętych dyspozycją art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyroki NSA: z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 1930/13 i z dnia 24 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1762/14; wyroki WSA w Warszawie: z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 61/11 i z dnia 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 166/11 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Z powyższych względów skargę W. W. na bezczynność [...] S.A. 2 Oddziału w L. - wbrew stanowisku pełnomocnika Banku - uznać należy za dopuszczalną.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego dotyczącego nieuprawnionego - w jego ocenie - sporządzenia i podpisania odpowiedzi na skargę przez pełnomocnika ustanowionego bezpośrednio przez [...] S.A. w W. (Prezesa Zarządu Banku), w sytuacji, gdy złożona skarga dotyczy bezczynności lubelskiego Oddziału tego Banku, wyjaśnić w tym miejscu należy powołując się na orzecznictwo sądowe, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 914/14, wyjaśnił, że przepisy u.d.i.p. w zakresie podmiotowym zawierają specyficzne regulacje prawne, niezwykle przy tym pojemne, które obejmują swym zakresem różne podmioty wykonujące zadania publiczne lub gospodarujące mieniem publicznym. NSA wskazał przy tym, iż pojęcie "jednostki organizacyjnej", o jakiej mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., nie jest tożsame z tym pojęciem użytym w przepisach k.p.a. bądź p.p.s.a. W rozumieniu powołanego przepisu u.d.i.p. jest to bowiem każda jednostka organizacyjna wykonująca zadania publiczne, nawet gdy stanowi część spółki powołaną w celu świadczenia usług na określonym terenie. Oddział spółki akcyjnej jest wprawdzie jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, ale przepisy prawa pozwalają na nią nałożyć obowiązki lub przyznać uprawnienie lub obowiązek wynikający z przepisów prawa. Stąd też Naczelny Sąd Administracyjny w powyższym wyroku uznał, iż jednostką zobowiązaną do udzielenia informacji publicznej - w zależności od tego od kogo konkretnie strona domaga się udostępnienia informacji - może być zarówno spółka, jak i jej oddział.

W świetle przytoczonych rozważań nie może budzić wątpliwości, że skoro w niniejszej sprawie wniosek o udostępnienie informacji został skierowany do lubelskiego Oddziału [...] S.A. i to bezczynność tego Oddziału stała się przedmiotem skargi, to w tak zainicjowanym postępowaniu sądowoadministracyjnym przymiot strony przeciwnej przysługuje właśnie wskazanemu Oddziałowi. Pomimo jednak posiadania przez wskazany Oddział zdolności sądowej uprawniającej go do samodzielnego uczestnictwa w niniejszej sprawie w charakterze strony, nie można jednak pominąć faktu, iż w dalszym ciągu Oddział ten pozostaje jednostką organizacyjną Spółki [...] S.A., wobec czego brak jest podstaw by kwestionować skuteczność czynności podejmowanych przez samą Spółkę (w tym wypadku dotyczy to sporządzenia i złożenia odpowiedzi na skargę) na rzecz, bądź w imieniu jej oddziału. W takiej sytuacji czynności takie należy traktować jako dokonane przez Oddział.

Przechodząc natomiast do merytorycznej oceny skargi stwierdzić należy,

że jest ona niezasadna.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że stan bezczynności zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie właściwy organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z dnia 20 lipca 1999 r., sygn. akt I SAB 60/99 oraz z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1904/09 - dostępne w CBOSA).

Na gruncie spraw z zakresu informacji publicznej bezczynność zachodzi w szczególności w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznych, pomimo dysponowania żądaną informacją publiczną, nie udostępnia jej zgodnie z art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p., tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, bądź też w tym terminie nie wydaje na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (co jest uzasadnione np. wobec stwierdzenia, że żądana informacja objęta jest ograniczeniem opisanym w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.).

Podkreślić jednak należy, że adresat wniosku o udostępnienie informacji jest zobowiązany rozpatrzyć go w jeden z opisanych wyżej sposobów jedynie wówczas, gdy żądane informacje mają charakter informacji publicznej. Oczywistym jest bowiem, że jeżeli określona informacja nie posiada takiego waloru, nie może ona podlegać regulacjom u.d.i.p., co oznacza, że nie może ona zostać udostępniona w trybie tej ustawy, jak też niedopuszczalne jest wydanie co do niej decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Rozpatrzenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w formie bezdecyzyjnej winno nastąpić także wówczas, gdy żądana informacja - pomimo posiadania waloru informacji publicznej - dostępna jest dla wnioskodawcy w innym trybie. W myśl bowiem normy kolizyjnej zawartej w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi (por. wyroki NSA: z dnia 27 września 2002 r., sygn. akt II SAB 289/02; z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 1644/09 oraz z dnia 11 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 1557/09 - dostępne w CBOSA).

Jeżeli zatem wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, wówczas organ ten nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, że - odpowiednio - żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub, że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wydanie 2, Warszawa 2012, str. 167 i 206 wraz z powołanym tam orzecznictwem).

W rozstrzyganej sprawie o braku podstaw do uznania, jakoby [...] S.A. 2 Oddział w L. dopuścił się bezczynności w sprawie wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2016 r., decyduje przede wszystkim brak podstaw do przypisania żądanym w tym wniosku informacjom charakteru informacji publicznej.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej w art. 1 ust. 1 definiuje pojęcie "informacji publicznej" jako "każdą informację o sprawach publicznych". W judykaturze ugruntowane jest szerokie rozumienie powyższego pojęcia, co jednak nie oznacza, że każda informacja wytworzona lub pozostająca w dyspozycji podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., może być automatycznie uznana za informację publiczną. W szczególności, gdy chodzi o informacje dotyczące podmiotów wymienionych w pkt 5 powołanego przepisu (do których - jak już wyżej wskazano - należy [...] S.A.) - należy mieć na względzie, że podmiotom tym nie można stawiać analogicznego standardu wymagań, jak organom administracji. W konsekwencji, spośród informacji będących w dyspozycji takiego podmiotu, bądź odnoszących się do jego funkcjonowania, za informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie u.d.i.p. uznawać należy jedynie tę informację, która odnosi się do wykonywania przez daniny podmiot zadań publicznych lub gospodarowania mieniem publicznym. Tylko te kwestie względem podmiotów wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. ustawodawca traktuje jako informacje o sprawie publicznej, pozostałą zaś materię a contrario uznać należy za niepubliczną, a zatem stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. za niebędącą informacją publiczną. Znajduje to potwierdzenie w samym art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, wskazującym, że "obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa". Zatem to już ustrojodawca przewidział przedstawione ograniczenie zakresowe dostępu do informacji o działalności osób i jednostek innych niż organy władzy państwowej czy osoby pełniące funkcje publiczne oraz samorządy gospodarcze i zawodowe. Przyjęcie, że od wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. podmiotów można żądać innych informacji, niż z zakresu wykonywania zadań władzy publicznej czy gospodarowania mieniem publicznym, byłoby więc nadmierną ingerencją w sferę informacyjną tych podmiotów, wykraczającą poza standard konstytucyjny (por. wyroki NSA: z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 1514/14; z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt I OSK 1928/14 - dostępne w CBOSA).

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że informacje objęte wnioskiem skarżącego z dnia [...] lutego 2015 r. nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Informacje te nie odnoszą się bowiem do wykonywanych przez [...] S.A. zadań publicznych, ani do gospodarowania mieniem publicznym. Żądane dokumenty nie dotykają tym samym żadnej "sprawy publicznej", zaś dotyczą wyłącznie indywidualnej sprawy skarżącego, tj. zawartej pomiędzy (m.in.) skarżącym, a [...] S.A. 2 Oddziałem w L. w dniu [...] sierpnia 2008 r. umowy kredytowej. Przedmiotem tych informacji (dokumentów) są zatem kwestie związane wyłącznie z komercyjnym zakresem działalności Banku. Ponadto wypada dodać, że w zakresie, w jakim żądane dokumenty, dotyczące oceny ryzyka związanego z możliwą zmianą kursu walut, zostały wytworzone na potrzeby Banku w związku z opracowaną ofertą kredytową, uznać je należy ze dokumenty wewnętrzne.

Wprawdzie podniesiony przez skarżącego zarzut bezczynności odnosił się w szczególności do pkt 2 i 3 wniosku, jednak wypada w tym miejscu podkreślić, że powyższa ocena wnioskowanych informacji dotyczy również informacji żądanej w pkt 1. Skarżący żądał w nim bowiem udostępnienia własnego wniosku, a więc dokumentu prywatnego, wytworzonego przez jego samego w indywidulanej sprawie. Tego rodzaju prywatny wniosek z całą pewnością nie może być uznany za informację publiczną (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 431/11, LEX nr 990250; wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 czerwca 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 102/12, LEX nr 1230664).

Niezależnie od powyższych okoliczności, o braku podstaw do udostępnienia skarżącemu wnioskowanych informacji w trybie u.d.i.p. świadczyły również inne aspekty, na które ubocznie także wypada zwrócić uwagę.

W literaturze podkreśla się, że wprawdzie od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej - stosownie do art. 2 ust. 2 u.d.i.p. - nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego, jednakże konkretne żądanie udzielenia informacji musi podlegać wstępnej ocenie pod kątem tego, czy mamy do czynienia z informacją o sprawach publicznych ważnych i interesujących dla ogółu. Wymaga to od podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji obiektywizacji treści wniosku, natomiast podmiot wnioskujący o udzielenie informacji powinien wykazać obiektywny, a nie subiektywny interes w jej uzyskaniu (tak I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, - op. cit., str. 43).

W orzecznictwie przyjmuje się ponadto, że dostęp do informacji publicznej nie może być utożsamiany ze środkiem kwestionowania działań organów władzy publicznej (por. wyrok NSA z dnia 27 września 2002 r., sygn. akt II SAB 180/02, publ. CBOSA; wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1595/06, Lex nr 302463). Informacja publiczna nie jest środkiem do kwestionowania postępowania w innej sprawie indywidualnej oraz nie jest dopuszczalne w tym trybie pozyskiwanie informacji w zakresie prawnych argumentów uzasadniających działanie organu (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SAB/Gl 120/13, LEX nr 1532172).

Uwzględniając powyższe rozważania nie sposób w okolicznościach niniejszej sprawy nie zauważyć, że żądanie udostępnienia informacji sformułowane przez skarżącego we wniosku z dnia [...] lutego 2015 r., opierało się wyłącznie na jego subiektywnym interesie. Z przytoczonej w skardze treści wniosku jednoznacznie wynika, iż skarżący dąży do zakwestionowania warunków zawartej z [...] S.A. umowy kredytowej, zaś wnioskowane dokumenty miały na celu wykazanie, że przed zawarciem umowy nie został on należycie poinformowany przez Bank o ryzyku związanym z możliwą zmianą kursu walut w przyszłości. Okoliczności te dodatkowo uzasadniają przekonanie, że przepisy u.d.i.p. nie mogły mieć w niniejszej sprawie zastosowania. W tym kontekście za trafne należy natomiast uznać stanowisko Banku przedstawione w piśmie z dnia [...] września 2016 r., iż właściwą drogą do zakwestionowania działań Banku podjętych w indywidualnej sprawie jest złożenie stosownej reklamacji w trybie ustawy z dnia [...] sierpnia 2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego i o Rzeczniku Finansowym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 892 ze zm.).

Konsekwencją tego, że żądane przez skarżącego informacje nie mają charakteru informacji publicznej, jest brak możliwości uwzględnienia skargi na bezczynność (por. wyroki NSA: z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt. I OSK 50/06, Lex nr 291197; z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 385/10, Lex nr 647919). Bez wpływu na tę ocenę pozostaje okoliczność, iż [...] S.A. 2 Oddział w L. - pomimo, że powinien był to uczynić - nie powiadomił pisemnie wnioskodawcy, że przepisy u.d.i.p. - z uwagi na charakter żądanych informacji - w rozstrzyganej sprawie nie znajdują zastosowania. W ocenie Sądu uwzględnienie skargi z powodu niepodjęcia tej czynności byłoby całkowicie bezcelowe, skoro żądane informacje i tak nie podlegają udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p., jak również niedopuszczalne byłoby wydanie przez Bank na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. rozstrzygnięcia o odmowie ich udostępnienia, która to forma zastrzeżona jest jedynie dla informacji mających charakter informacji publicznej.

Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 ppsa, skargę oddalił jako bezzasadną.