Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1122/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt 3, art. 120, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, pkt 2, art. 151.
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 31 par. 1 pkt 2, art. 138 par. 1 pkt 1, art. 7, art. 77 par. 1.
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 1.
journal: Dz.U. 2021 poz 137
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a.
journal: Dz.U. 2021 poz 919
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pawłowska Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 września 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi "(...)" z siedzibą w L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia "(...)"lutego 2021 r. nr "(...)" w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału na prawach strony w postępowaniu administracyjnym oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 17 lipca 2020 r. F. Sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej także jako "Spółka" lub "Uczestnik") zwróciła się do Marszałka Województwa [...] (dalej także jako "organ I instancji" lub "Marszałek") z wnioskiem o wydanie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na trasie W. - T.

W dniu 28 sierpnia 2020 r., do organu I instancji wpłynął wniosek S. z siedzibą w L. (dalej także jako "Skarżący" lub "S.") o dopuszczenie, jako organizacji społecznej, do udziału w przedmiotowym postępowaniu. Uzasadniając zasadność żądania S. odwołało się do postanowień swojego statutu oraz interesu społecznego.

Postanowieniem z [...] września 2020 r. Marszałek Województwa [...], odmówił dopuszczenia S. do udziału na prawach strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym przedsiębiorcy F. Sp. z o. o. na linię komunikacyjną relacji W. - S. - M. - B. - S.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej także jako "SKO", "organ II instancji" lub "organ odwoławczy"), po rozpoznaniu zażalenia skarżącego s., postanowieniem z dnia [...] października 2020 r., uchyliło postanowienie Marszałka i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji ze względu na błąd w określeniu linii komunikacyjnej, którego dotyczyło rozstrzygnięcie w stosunku do żądania organizacji społecznej.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Marszałek Województwa [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r. odmówił dopuszczenia S. do udziału w postępowaniu administracyjnym wszczętym na wniosek Spółki w przedmiocie wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii komunikacyjnej W. - S. - M. - B. - T. W ocenie organu I instancji S. nie wykazało bowiem argumentu, który wskazywałby na konieczność dopuszczenia do postępowania za względu na ważny interes społeczny, w szczególności analizy dotyczącej korzyści lub zagrożeń dla potencjalnych pasażerów, odbiorców usług przewozowych wynikających z wydania zezwolenia.

W zażaleniu na postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. S. zarzuciło naruszenie przepisów postępowania art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 31 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej także jako "k.p.a."), poprzez bezpodstawną odmowę dopuszczenia S. do postępowania w mniejszej sprawie, podczas gdy S. wykazało zaistnienie przesłanek dopuszczenia do udziału w postępowaniu, w tym w szczególności wykazało, że dopuszczenie go do udziału w postępowaniu, jest uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i przemawia za tym interes społeczny.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2021 roku. SKO podkreśliło, że S. wpisane jest nie tylko do Rejestru S., ale także do Rejestru Przedsiębiorców, jako przedmiot działalności wpisane są PKD m.in. 49, 39 ,postały transport lądowy pasażerski, gdzie indziej, 49, 31, transport lądowy pasażerski, miejski i podmiejski, 49 transport lądowy i rurociągowy. W ocenie SKO oznacza to, że S. może prowadzić działalność gospodarczą w tym zakresie i czerpać z niej korzyści materialne. Może zatem występować jako przedsiębiorca konkurujący na rynku transportu z wnioskodawcą w sprawie niniejszej. Zdaniem SKO wynika z tego, że S. ma przeciwstawne, względem Spółki interesy gospodarcze, co oznacza, ze S. będzie działać na rzecz jego członków, a nie w interesie społecznym, o jakim mowa w art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. SKO wskazało, że warunek z art. 31 § 1 k.p.a. dotyczący wzięcia udziału w postępowaniu przez S. uzasadnionego celami statutowymi tej organizacji nie został do końca wykazany, bowiem S. powołuje się jedynie na ogólnikowe stwierdzenia oraz orzecznictwo sądowe nie podając konkretnych sytuacji, miejsc i zdarzeń dotyczących sytuacji niebezpiecznych na drodze lub konkretnych istniejących i funkcjonujących na tej linii przewoźników, którym wydanie zezwolenia Spółce mogłaby zagrozić.

W skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...], wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, S. zarzuciło naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenie art. 138 § 1 pkt 1, art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji i uznanie, że Skarżący prawidłowo nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu, podczas gdy Skarżący wykazał zaistnienie przesłanek dopuszczenia do udziału w postępowaniu, w tym w szczególności wykazał, że dopuszczenie go do udziału w postępowaniu jest uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i przemawia za tym interes społeczny.

W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie w całości postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2021 roku utrzymującego w mocy postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2021 roku oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przewidzianych.

W uzasadnieniu Skarżący podkreślił, że w przedmiotowej sprawie interes społeczny polega na wyjaśnieniu, czy w przypadku wydania nowego zezwolenia nie zostanie naruszony art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2021 roku, poz. 919 ze zm., dalej też jako "u.t.d."), zgodnie z którym, organy mogą odmówić udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym, jeśli zostanie wykazane, że projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników. Skarżący, odnosząc się do argumentacji SKO, podkreślił nadto, że nie ma prostej zależności pomiędzy prowadzeniem przez członków konkretnego s. działalności konkurencyjnej wobec wnioskodawcy (w tym wypadku Uczestnika postępowania), a możliwością dopuszczenia takiej organizacji do udziału w postępowaniu administracyjnym. W ocenie s. SKO w [...]. niejako bezrefleksyjnie przyjął, że skoro Skarżący skupia osoby prowadzące działalność gospodarczą w zakresie przewozu drogowego osób (§ 10 Statutu S.), a stroną w tym postępowaniu jest Uczestnik, którego przedmiotem działalności jest transport lądowy pasażerski, to Skarżący jest podmiotem, mogącym mieć interesy sprzeczne w stosunku do ubiegającego się o zezwolenie przedsiębiorcy. Nietrafnie wskazywano, że udział S. w postępowaniu dotyczącym wydania zmiany zezwolenia na przewóz osób konkurencyjnemu przewoźnikowi, wskazuje na realizację partykularnych interesów S., bądź jego członków, którzy mogą być zainteresowani negatywnym dla Uczestnika postępowania rozstrzygnięciem ze względu na prowadzenie działalności gospodarczej w tym samym co Uczestnik zakresie. Tymczasem zaakcentowania wymaga, w ocenie S., że jakkolwiek z § 10 Statutu S. w istocie wynika, że tworzą je przedsiębiorcy przewozowi, to jednak w omawianym przypadku nie mają oni bezpośredniego interesu w zwalczaniu działalności Uczestnika w odniesieniu do jego aspiracji podjęcia przewozów na przedmiotowej linii. Skarżący podkreślił, że jego siedzibą jest L. (§ 2 Statutu), zaś wszyscy jego członkowie mają miejsce zamieszkania na terenie województwa [...]. Członkowie S. nie mają zezwolenia na prowadzenie przewozów na trasie będącej przedmiotem postępowania, zaś Skarżący pragnie jedynie podjąć działania, których celem jest zbadanie czy istnieje zagrożenie upadłością innych przewoźników oraz sprawowanie racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym i działaniem organów administracji. To samo dotyczy samego Skarżącego, który co prawda wpisany jest do rejestru przedsiębiorców KRS, jednak w praktyce nie prowadzi działalności opisanej przez SKO w [...]. Jedynym faktycznie wykonywanym obecnie przedmiotem działalności, który jest zresztą opisany jako przedmiot działalności przeważającej działalności, jest wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. S. w ramach swej działalności gospodarczej, nie ma zamiaru podejmować przewozów na przedmiotowej linii. Organ II instancji pominął także treść wniosku z dnia 10 marca 2020 roku w którym to Skarżący jasno wskazał, że członkowie s. nie świadczą usług przewozowych na przedmiotowej linii komunikacyjnej, dlatego nie ma podstaw aby dopatrywać się partykularnych interesów członków s.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Również Uczestnik postępowania w swym piśmie z dnia 18 maja 2021 roku wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności nadmienić należy, że przedmiotowa sprawa została rozpoznana, stosownie do art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej zwana "p.p.s.a."), w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Z kolei zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2021, poz. 137 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie a zarówno Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], jak i Marszałek Województwa [...], nie naruszyli przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie, co mogłoby uzasadniać uwzględnienie skargi i uchylenie kwestionowanego postanowienia. Sąd podziela ocenę organów obu instancji, że S. w istocie nie przedstawiło argumentów, które wskazywałyby na to, że istnieje interes społeczny uzasadniający jego uczestnictwo w toczącym się postępowaniu administracyjnym.

Zgodnie bowiem z art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a., organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny.

Dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym jest uzależnione zatem od kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek, tj.:

postępowanie administracyjne nie może dotyczyć praw i obowiązków organizacji społecznej, ale praw i obowiązków "innej osoby";

żądanie dopuszczenia musi być uzasadnione celami statutowymi organizacji społecznej;

za uwzględnieniem żądania dopuszczenia przemawiać musi interes społeczny.

Pojęcie "interes społeczny", użyte w art. 31 § 1 k.p.a., nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. Z tego względu organ administracji publicznej, rozpoznając sprawę dopuszczenia organizacji społecznej do udziału, na prawach stron, w postępowaniu innego podmiotu, każdorazowo obowiązany jest dokonać wykładni tegoż pojęcia przez pryzmat okoliczności wynikających z tej konkretnej sprawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntował się pogląd, zgodnie z którym interes społeczny musi odpowiadać wymaganiom racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym w indywidualnych sprawach i działaniem w nich organów administracyjnych. Nie ulega przy tym wątpliwości, że udział organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym, nie może służyć partykularnym interesom samej organizacji społecznej lub interesom jej członków, a ponadto musi mieć niższą rangę, niż interes strony. Dlatego udzielenie ochrony prawnej interesowi organizacji społecznej pozostawione jest rozstrzygnięciu organu prowadzącego postępowanie i podlega kontroli instancyjnej.

Organizacja społeczna, wnosząc o dopuszczenie jej do udziału na prawach strony w postępowaniu dotyczącym innego podmiotu, powinna wykazać zasadność swojego udziału w takim postępowaniu, ponieważ jej udział w sprawie nie jest obojętny dla stron zwłaszcza, gdy może reprezentować interesy przeciwstawne do interesów strony takiego postępowania (p. wyrok NSA z 31 stycznia 2012 r., II OSK 2161/10). Udział organizacji społecznej w postępowaniu dotyczącym innej osoby nie może powodować naruszenia sfery jej prywatności przez nadmierne poszerzenie kręgu uczestników postępowania (tak J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2008, str. 265.). Uczestniczenie w takim postępowaniu organizacji społecznej stanowi bowiem sytuację wyjątkową i dlatego też nie można tego przepisu interpretować w sposób rozszerzający. W sytuacji ustalenia niespełnienia chociażby jednej z ww. przesłanek organ władny jest odmówić dopuszczenia organizacji do udziału w postępowaniu.

Sąd podzielił w sprawie stanowisko organów obu instancji, że Skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanki interesu społecznego, poprzez wyjaśnienie, na czym konkretnie ma polegać ochrona interesów pasażerów i zasad uczciwej konkurencji, w kontekście racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej nad danym postępowaniem w indywidualnej sprawie. W szczególności Skarżący nie sprecyzował, w czym, konkretnie i szczególnie, widzi zagrożenie interesów uczestników i bezpieczeństwa ruchu, które uzasadniałoby jego udział w postępowaniu dotyczącym innego przewoźnika, niezrzeszonego w tej organizacji, a także jakie realne konsekwencje dla pasażerów przedmiotowej linii komunikacyjnej relacji W. - S. - M. - B. – T. - może nieść wydanie zezwolenia wnioskowanego przez przewoźnika.

Jako argumentu nie można przy tym potraktować jedynie ogólnikowego wskazania, że organizacja sprawować będzie kontrolę społeczną nad postępowaniem, możliwe jest bowiem naruszenie przez organ przepisów o udzielaniu zezwoleń na wykonywanie przewozów osób. Także potencjalne naruszenia prawa przez organ w postępowaniu administracyjnym nie stanowią przesłanki dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w tym postępowaniu. Określając w ten sposób interes społeczny, taki podmiot jak Skarżący musiałby być dopuszczony do każdego postępowania.

Podobnie, sam fakt prowadzenia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów drogowych osób nie powoduje, że w interesie społecznym leży dopuszczanie do udziału w postępowaniu wszystkich organizacji społecznych, które zrzeszają przedsiębiorców prowadzących działalność w ww. zakresie. Taka interpretacja prowadziłaby bowiem do odejścia od konieczności każdorazowego wykazania istnienia interesu społecznego przez organizację społeczną w zindywidualizowanym postępowaniu. Tymczasem interes społeczny powinien być wykazany w sposób konkretny i niewątpliwy, a więc poprzez określenie, jakiego rodzaju wartości ważne ze społecznego punktu widzenia, podlegałyby ochronie w danym postępowaniu administracyjnym. Konkretyzacja interesu społecznego, polega na wykazaniu, iż interes społeczny przekłada się na to konkretne postępowanie administracyjne, w tym wypadku na postępowanie w sprawie zezwolenia na wykonywanie krajowych regularnych przewozów osób na określonej linii.

Niewątpliwie, liczba przewoźników prowadzących swoją działalność na konkretnej trasie ma bezpośredni wpływ np. na ceny biletów komunikacyjnych, jakość świadczonych usług, a w konsekwencji poziom zaspokojenia potrzeb konsumenckich. Jednak s. nie zadbało o to, aby we wniosku przekonać, że rzeczywiście zna realia prowadzenia działalności przewozowej na ww. trasie oraz że jego udział w postępowaniu będzie służył interesowi społecznemu zdefiniowanemu na potrzeby tego konkretnego postępowania. Wymogu powyższego nie spełnia przy tym, zdaniem Sądu, przywołana w piśmie Skarżącego z dnia 15 grudnia 2020 roku, możliwość złożenia stosownych materiałów dotyczących przedsiębiorców świadczących usługi przewozowe na linii obejmującej rasę W. – T., w terminie 60 dni od dnia dopuszczenia S. o udziału w postępowaniu, z uwagi na jedynie potencjalny charakter, nieskonkretyzowany w dacie składania samego wniosku o dopuszczenie S. do udziału w postępowaniu.

W niniejszym postępowaniu nieadekwatne są także wywody skarżącego oparte na tezach wyroków zapadłych w innych sprawach na gruncie art. 31 § 1 k.p.a., w tym wyroku NSA w sprawie II GSK 1500/16. Argumenty zawarte wyrokach nie mają charakteru uniwersalnego, przydatnego w każdej sprawie. Każde postępowanie administracyjne ma bowiem indywidualny charakter. To sprawia, że interes społeczny w każdej sprawie przejawia się w inny sposób. Skarżący przywołując zaś argumentację sądów, nie dostosowuje jej do konkretnych okoliczności stanu faktycznego niniejszej sprawy. Posługuje się argumentami, które rzeczywiście w innych sprawach zostały uznane za skuteczne, nie przyjmując przy tym, że argumenty te nie mają charakteru uniwersalnego i nie muszą w każdym przypadku doprowadzić do dopuszczenia go do udziału w każdym postępowaniu Uczestnika. W konsekwencji, w ocenie Sądu, żadnych skutków dla istotnej w tej sprawie linii komunikacyjnej, czyli W. - S. - M. - B. – T., nie można wywodzić z okoliczności zaistniałych w innej sprawie (W. - L. - R.). Dlatego bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy pozostaje też podnoszona w skardze kwestia polityki udzielenia zezwoleń dla innych niż Uczestnik przedsiębiorców bowiem obowiązek praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania, który wyraża się w dokładnym zbadaniu przez organ okoliczności sprawy, nie może polegać na badaniu okoliczności faktycznych, które były podstawą orzekania w innych konkretnych, indywidualnych sprawach. Okoliczności, które zadecydowały o przyznaniu zezwoleń/odmowy w innych postępowaniach, innym podmiotom, nie są okolicznościami, które powinien, a nawet może badać organ w konkretnej sprawie (p. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2006 r. o sygn. akt II GSK 183/06, LEX 290139).

Sąd zauważa, że w jednym z przywołanych w rozpoznawanej skardze wyroków NSA, tj. z 16 maja 2018 r., II GSK 1500/16, mowa była o tym, że w zgodzie z interesem społecznym pozostaje zwalczanie nieuczciwej konkurencji. Wskazać należy, że na podstawie art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o transporcie drogowym, organy mogą odmówić udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym, jeśli zostanie wykazane, że projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników. Tymczasem organ I instancji w swym postanowieniu z dnia [...] stycznia 2021 roku wskazał, że aktualnie nie funkcjonuje bezpośrednie połączenie W. z T. Skarżący tymczasem, jak już wyżej podkreślono, nie zawarł w swym wniosku żadnych wyjaśnień odnośnie specyfiki tej konkretnej linii, także przez pryzmat wymogu statuowanego w art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o transporcie drogowym, odwołując się jedynie do możliwości złożenia dokumentów dotyczących funkcjonujących już przedsiębiorców w terminie 60 dni od dnia dopuszczenia go do udziału w postępowaniu. Abstrahując od potencjalnego charakteru takiego działania, zauważyć należy, że Skarżący, po pierwsze uzależnia swą aktywność od samego pozytywnego rozstrzygnięcia odnośnie jego wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu z wniosku F. Sp. z o. o. z siedzibą w W. o wydanie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym przedsiębiorcy na trasie W. – T., a po drugie, już z samego założenia zamiaru podjęcia tego typu aktywności w tak długim terminie wynika zagrożenie dla szybkości i sprawności wspomnianego postępowania.

Zasadnie zatem przyjął organ, że Skarżący nie przedstawił konkretnych i przekonujących argumentów, które wskazywałyby na to, że rzeczywiście istnieje interes społeczny uzasadniający jego uczestnictwo we wnioskowanym postępowaniu administracyjnym.

Argumentem takim z pewnością nie może być ogólnikowe stwierdzenie Skarżącego, że jego udział w przedmiotowym postępowaniu jest uzasadniony chęcią czuwania nad zachowaniem prawidłowej i bezpiecznej organizacji przewozów, zgodnej z interesem przewoźników i korzystających z ich usług pasażerów.

W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się wskazywanych w skardze naruszenia przepisów postępowania, które miałyby wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenia art. 138 § 1 pkt 1, art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a.

Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.