Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 137/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art.  185, art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 15 zzs ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. P.-W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Wr 313/20 w przedmiocie odrzucenia skargi D. P.-W. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 4 lutego 2020 r. Nr ... w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości w funkcjonowaniu wentylacji nawiewno-wywiewnej w lokalu przez zrealizowanie określonych robót budowlanych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Wr 313/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę D. P.-W. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 4 lutego 2020 r. w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości w funkcjonowaniu wentylacji nawiewno-wywiewnej w lokalu przez zrealizowanie określonych robót budowlanych.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzją z dnia 4 lutego 2020 r. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu nakazał D. P. – W. i K. W. usunięcie nieprawidłowości w funkcjonowaniu wentylacji nawiewno-wywiewnej w lokalu przez zrealizowanie określonych robót budowlanych.

Decyzja ta została doręczono D. P.-W. w dniu 19 lutego 2020 r., która w dniu 29 maja 2020 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną w sentencji decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał, że stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu.

Sąd stwierdził, że wbrew pouczeniu zawartemu w zaskarżonej decyzji o 30 dniowym terminie do wniesienia skargi, liczonym od daty doręczenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, tj. od dnia 19 lutego 2020 r. – skarżąca złożyła skargę z uchybieniem terminu, który to upłynął z dniem 20 marca 2020 r. (tj. piątek). W tych okolicznościach Sąd uznał, że złożona skarga podlegała odrzuceniu.

Sąd dodał, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie nastąpiło wstrzymanie ani zawieszenie biegu terminu na podstawie art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.) Przepis ten stanowi, że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Jakkolwiek stan zagrożenia epidemicznego obowiązywał na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej od dnia 14 marca 2020 r., to jednak powołany przepis wszedł w życie dopiero w dniu 31 marca 2020 r. Ponieważ zaś ustawodawca nie wprowadził regulacji przejściowych nadających normie z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy charakter retroaktywny, hipotezą art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy objęte mogą być wyłącznie terminy, które biegły w chwili jego wejścia w życie (skutek zawieszający bieg terminu) oraz terminy, których bieg miał się dopiero rozpocząć (skutek wstrzymujący rozpoczęcie biegu terminu). Przepis z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy w żadnym wypadku nie rodzi skutków w postaci ustawowego przywrócenia terminów, które upłynęły przed jego wejściem w życie.

W konsekwencji Sąd stwierdził, że skarga wniesiona została po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia i w tych okolicznościach kierując się dyspozycją z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. – orzekł o odrzuceniu skargi.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła D. P.-W. wskazując, że nie jest prawdą, że skargę złożyła w dniu 29 maja 2020 roku. Skargę do Sądu złożyłam w dniu 12 marca 2020 roku, za pośrednictwem D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż podane przez skarżącą.

Wbrew zarzutowi zawartemu w zażaleniu, pisma z dnia 11 marca 2020 r. skierowanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z informacją o śmierci uczestnika i wnioskiem o zawieszenie postępowania nie można było zakwalifikować jako skargi. Prawidłowe było zatem ustalenie Sądu Wojewódzkiego, że skarga złożona została w dniu 29 maja 2020 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym), natomiast decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu doręczona została skarżącej w dniu 19 lutego 2020 r. W rezultacie termin 30 dniowy, liczony według reguły ustanowionej w art. 53 § 1 p.p.s.a. upływałby z dniem 20 marca 2020 r. Jednak dla oceny, czy w niniejszej sprawie termin ustanowiony w art. 53 § 1 p.p.s.a. został zachowany, należało uwzględnić regulację przyjętą w art. 15 zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2020 r., poz. 568). Zgodnie z ww. art. 15 zzs ust. 1 pkt 1 ustawy o zwalczaniu COVID-19, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu COVID-19, bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Przepis ten został dodany do ww. ustawy przez art. 1 pkt 14 ustawy z 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, zmieniającej wskazaną ustawę z dniem 31 marca 2020 r. Stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 został wprowadzony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez Ministra Zdrowia w rozporządzeniu z 13 marca 2020 r. (Dz. U. poz. 433) i obowiązywał od 14 marca 2020 r. Odwołano go rozporządzeniem z 20 marca 2020 r. (Dz. U. poz. 490). Stan epidemii ogłoszono w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. (Dz. U. poz. 491). Wprawdzie art. 15 zzs ust. 1 pkt 1 ustawy o zwalczaniu COVID-19 został wprowadzony do ustawy w dniu 31 marca 2020 r., niemniej uznać należy, że skoro ustawodawca wskazał w nim wprost, że normuje on bieg terminów nie tylko w stanie epidemii, lecz także w stanie zagrożenia epidemicznego, skutki ww. przepisu obejmują również terminy, których bieg przypada na okres od 14 marca 2020 r. do 31 marca 2020 r. Wobec tego przyjąć należy, że od dnia 14 marca 2020 r. z mocy prawa nastąpiło zawieszenie biegu terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych (por. postanowienia NSA z 18 sierpnia 2020 r., II FZ 364/20, II FZ 365/20, II FZ 366/20; z 10 września 2020 r. I GSK 1002/20; z 7 października 2020 r, II OZ 738/20; 13 października 2020 r., II OZ 762/20).

Na mocy art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875) - z dniem 16 maja 2020 r. został uchylony w całości art. 15 zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, a zatem przepis art. 15 zzs ust. 1 pkt 1 tej ustawy, stanowiący że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres - utracił moc. W świetle art. 68 ust. 6 ww. ustawy z dnia 14 maja 2020 r., terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ustawy zmienianej w art. 46, których bieg nie rozpoczął się na podstawie art. 15zzs tej ustawy, rozpoczynają bieg po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (ogłoszenie nastąpiło w Dzienniku Ustaw w dniu 15 maja 2020 r.), tj. w dniu 24 maja 2020 r. (por. wyrok NSA 19 stycznia 2021 r., III OSK 3191/21).

Odnosząc skutki powyższych regulacji do niniejszej sprawy należało przyjąć, że skarga złożona została z zachowaniem ustawowego terminu, bowiem do dnia wprowadzenia stanu zagrożenia epidemiologicznego termin 30-dniowy nie upłynął. Jak wyżej wskazano skutki art. 15 zzs ust. 1 pkt 1 ustawy o zwalczaniu COVID-19 obejmują również terminy, których bieg przypada na okres od 14 marca 2020 r., gdyż od dnia wprowadzenia stanu zagrożenia epidemicznego z mocy prawa nastąpiło zawieszenie biegu terminów procesowych (a takim terminem jest termin do wniesienia skargi) w postępowaniach sądowoadministracyjnych. W rezultacie termin ten dla skarżącej w dalszym ciągu biegł od dnia 24 maja 2020 r. i zakończył się 1 czerwca 2020 r. stosownie do art. 83 § 2 p.p.s.a. (23 dni upłynęły do 13 marca, dalsze 7 dni upłynęło do 30 maja – sobota). Przy obliczaniu zachowania 30-dniowego termin należało odliczyć okres zawieszenia trwający od 14 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r. Z prezentaty Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wynika, że skarżąca wniosła skargę 29 maja 2020 r., co oznacza, że zachowany został ustawowy termin do jej wniesienia. Ze względów wyżej przestawionych odmienne stanowisko, wyrażone w zaskarżonym postanowieniu nie zasługiwało na aprobatę, chociaż trzeba odnotować, że w orzecznictwie omawiana kwestia nie jest rozstrzygana w sposób jednolity (por. postanowienie NSA z 7 października 2020 r.).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie.

-----------------------

3