Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 115/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 6
journal: Dz.U. 2005 nr 41 poz 398
law: Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski Sędziowie WSA Adam Lipiński (spr.) Przemysław Szustakiewicz Protokolant specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2011 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do lokalu zamiennego - oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2010 r. Nr [...] Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania S. B. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] z dnia [...] lipca 2010 r., wydaną na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 2005 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.), art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 16, poz. 1203 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektrórych innych ustaw (Dz. U. Nr 28, poz. 143), którą organ I instancji odmówił S. B. przyznania prawa do lokalu zamiennego.

W uzasadnieniu decyzji Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wskazał, co następuje:

Lokal przy ul. [...] w mieście H. został przydzielony [...] Z. B. na podstawie decyzji przydziału osobnej kwatery stałej z dnia [...] września 1980 r. Nr [...]. Przy ustalaniu należnej powierzchni mieszkalnej kwatery uwzględniono żonę E. B., córki A. i M. oraz synów B. i S. (ur. [...] lutego 1976 r.), w 1987 roku urodziła się córka A. Z. B. w 1994 roku odszedł ze służby, nabywając uprawnienia do wojskowego zaopatrzenia emerytalno-rentowego, a w dniu [...] września 2005 r. zmarł. Jego żona E. B. zmarła w dniu [...] lutego 2006 r. A. B. wniosła o wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu po śmierci rodziców, a następnie w dniu [...] sierpnia 2006 r. zmodyfikowała wniosek, żądając zamiany zajmowanego lokalu na mniejszy. Przedmiotowy lokal przy ul. Z. znajduje się w wykazie kwater przeznaczonych wyłącznie na zakwaterowanie żołnierzy służby stałej, dlatego decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...] przyznał A. B. prawo zamieszkiwania w innym lokalu mieszkalnym - przy ul. P. w mieście H., na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 z późn. zm.).

W dniu [...] września 2008 r. do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w [...] wpłynął wniosek S. B. o przyznanie prawa do lokalu zamiennego na podstawie art. 23 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, ewentualnie przyznanie mu odprawy mieszkaniowej. Wniosek ten był następnie modyfikowany i w tej sprawie organ I instancji wydał kilka decezji, które były kolejno uchylane przez Prezesa WAM. Ostatecznie strona (cały czas reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika) wyjaśniła, że dochodzi przyznania mieszkania albo odprawy pieniężnej – mieszkaniowej na zasadzie przepisów art. 23 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.) oraz art. 20 i art. 22 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 z późn. zm.).

Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 z późn. zm.) odmówił S. B. przyznania prawa do lokalu zamiennego.

S. B. w odwołaniu od tej deczyji wskazał, że organ I instancji nie odniósł się w żaden sposób do drugiego żądania odwołującego, tj. przyznania odprawy mieszkaniowej, co jego zdaniem winien był uczynić. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...] rozstrzygnięcie decyzji oparł na przepisach art. 13 ust. 6 oraz na przepisie art. 22 ust. 2 ustawy zmieniającej z 16 kwietnia 2004 r. Ponadto S. B. nie zgadzał się z twierdzeniem organu I instancji, iż fakt zameldowania nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Podnosił, że jest zameldowany w miejscowości H. przy ul. Z. i mimo, że zamieszkuje z żoną u teścia w K., to jest to tylko czasowe rozwiązanie, związane z pracą w L. i jednoczesnym brakiem mieszkania w miejscowości H., gdzie zamieszkiwał od urodzenia i wiązał całe swoje przyszłe aspiracje życiowe.

Prezes MAW decyzją z dnia [...] września 2010 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu swojej deczyji wskazał na przepis art. 22 ust. 2 ustawy zmieniającej z 16 kwietnia 2004 r. stanowiący, że osoby, które nabyły prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej, oraz członkowie rodzin, o których mowa w art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.), zajmujący lokale mieszkalne w zasobie Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, w przypadku gdy lokale te są przeznaczone wyłącznie na zakwaterowanie żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej lub w przypadku przekazania do dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej zajmowanego lokalu mieszkalnego, otrzymują ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z osobnej kwatery stałej, na zasadach określonych w art. 19 ust. 3, a w przypadku niedokonania takiego przekazania podlegają z urzędu przekwaterowaniu do lokalu zamiennego. Na wypłatę ekwiwalentu pieniężnego Wojskowa Agencja Mieszkaniowa otrzymuje dotację budżetową.

W dniu 1 lipca 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 28, poz. 143), która przepisem art. 1 pkt 27 zmieniła dotychczasowy przepis art. 26 ustawy o zakwaterowaniu Sil Zbrojnych RP. Jednakże zgodnie z art. 18 ust. 1 tej noweli do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostatecznymi decyzjami administracyjnymi lub zawarciem umowy stosuje się przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu dotychczasowym. Ponieważ niniejsza sprawa została wszczęta przed dniem 1 lipca 2010 r., podlega rozpatrzeniu zgodnie z przepisami ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w tym art. 26, w brzmieniu sprzed wskazanej wyżej nowelizacji.

Tymczasem przepis art. 26 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, wskazany w przepisie art. 22 ust. 2 ustawy zmieniającej z 16 kwietnia 2004 r., mający zastosowanie do określenia kręgu osób uprawnionych do lokalu zamiennego, brzmiał: "Członkami rodziny żołnierza służby stałej, których uwzględnia się przy ustalaniu przysługującej powierzchni użytkowej podstawowej, są:

1) małżonek;

2) wspólnie zamieszkałe dzieci własne, przysposobione oraz przyjęte na wychowanie na podstawie orzeczenia sądu opiekuńczego, jak również dzieci małżonka, zwane dalej "dziećmi", do czasu zawarcia związku małżeńskiego, nie dłużej jednak niż do dnia ukończenia dwudziestu pięciu lat życia, chyba że przed tym dniem stały się niezdolne do pracy oraz do samodzielnej egzystencji i nie zawarły związku małżeńskiego."

Krąg osób wskazanych w art. 26 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w brzmieniu do 30 czerwca 2010 r., obecnie po nowelizacji z dnia 22 stycznia 2010 r. został ujęty w art. 26 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w brzmieniu od dnia 1 lipca 2010 r., jednak mimo zmiany numeracji przepisów, nie zmienił się.

S. B. ze względu na fakt, iż (zarówno w dacie wejścia w życie przepisów ustawy zmieniającej z 16 kwietnia 2004 r., jak i złożenia przez zainteresowanego wniosku w dniu 23 grudnia 2008 r.) ukończył już 25 rok życia, zawarł związek małżeński, a wcześniej przed ukończeniem 25 roku życia nie stał się osobą niezdolną do pracy i samodzielnej egzystencji, nie należy do grupy osób enumeratywnie wymienionych w art. 26 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w brzmieniu do dnia 30 czerwca 2010 r. W związku z powyższym należy stwierdzić, że S. B. nie nabył żadnych uprawnień, w szczególności uprawnienia do lokalu zamiennego na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy zmieniającej z 16 kwietnia 2004 r. Wobec niespełnienia tych kryteriów bez znaczenia pozostaje, czy S. B. zamieszkiwał w danym lokalu w chwili śmierci swojego ojca, czy jedynie w tym lokalu był zameldowany.

W ocenie Prezesa WAM, organ I instancji słusznie wskazał, że przedmiotem orzekania zaskarżonej decyzji nie jest kwestia odprawy mieszkaniowej, o co zainteresowany wnosi od dnia [...] grudnia 2008 r., jako alternatywne żądanie wobec zadania przyznania lokalu zamiennego. Trafnie zatem Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...] przytoczył zainteresowanemu treść przepisu art. 23 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu do dnia 30 czerwca 2010 r. i nadmienił, że na podstawie art. 42 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu obowiazującym do 30 czerwca 2010 r. kwestia przyznania odprawy mieszkaniowej nie była rozstrzygana w drodze postępowania administracyjnego i dalsze rozważanie kwestii odprawy mieszkaniowej jest zbędne, wobec niespełnienia przez zainteresowanego wyżej wskazanych ustawowych kryteriów.

S. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, żądając jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów: art. 7 i art. 107 § 1 Kpa, polegające na braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niezbędnego do załatwienia sprawy oraz na braku podstaw prawnych decyzji oraz pełnego uzasadnienia faktycznego podjętej decyzji oraz naruszenie: art. 1a pkt 5 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.); art. 22 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U Nr 116, poz. 1203 ze zm.) i art. 23 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. W uzasadnieniu skargi podnosił, że organ, odmawiając prawa do lokalu zamiennego, nie rozstrzygnął drugiego z roszczeń skarżącego (odprawa mieszkaniowa lub ekwiwalent pieniężny). Natomiast skarżący cały czas konsekwentnie wskazywał, że w tej konkretnej sytuacji faktycznej, wobec pewnych zaniedbań Agencji przy rozpatrywaniu wniosku siostry skarżącego A. B., w tym nieuwzględnienia sprawy zameldowania skarżącego w lokalu przy ul. Z. powinny być do niego zastosowane przepisy obu ustaw, tj. art. 23 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. oraz art. 22 i art. 20 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw. Podnosił, iż duże znaczenie ma fakt zameldowania go przez cały czas, aż do dnia dzisiejszego, w mieszkaniu przy ul. Z., co oznacza że jest w rozumieniu art. 1a pkt 5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP osobą, "która przebywała i korzystała z lokalu mieszkalnego na podstawie tytułu prawnego lub prawa zamieszkiwania". Nadto skarżący nie zrzekł się praw do przedmiotowego lokalu, zaś Agencja nie dopełniła obowiązku całościowego załatwienia sprawy skarżącego przed przydzieleniem lokalu jego siostrze.

Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Badana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, iż żądane przez S. B. prawo do odprawy mieszkaniowej jest uprawnieniem alternatywnym. Znaczy to, iż osobie, której przysługiwałoby prawo do lokalu zamiennego przydziela się albo określony lokal albo (dyzjunkcja) przyznaje odprawę lub ekwiwalent pieniężny. Mimo licznych zmian treści przepisu art. 22 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, jego istota, co do tego rozwiązania była zawsze niezmienna.

Przepis art. 22 ust. 2 ustawy zmieniającej z 16 kwietnia 2004 r. stanowi, że osoby, które nabyły prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej, oraz członkowie rodzin, o których mowa w art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.). zajmujący lokale mieszkalne w zasobie Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, w przypadku gdy lokale te są przeznaczone wyłącznie na zakwaterowanie żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej, w przypadku przekazania do dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej zajmowanego lokalu mieszkalnego, otrzymują ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z osobnej kwatery stałej, na zasadach określonych w art. 19 ust. 3, a w przypadku niedokonania takiego przekazania podlegają z urzędu przekwaterowaniu do lokalu zamiennego.

W dniu 1 lipca 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 Nr 28, poz. 143), która przepisem art. 1 pkt 27 zmieniła dotychczasowy przepis art. 26 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Jednakże zgodnie z art. 18 ust. 1 tej noweli do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostatecznymi decyzjami administracyjnymi lub zawarciem umowy stosuje się przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu dotychczasowym. Ponieważ niniejsza sprawa została wszczęta przed dniem 1 lipca 2010 r., podlega rozpatrzeniu zgodnie z przepisami ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w tym art. 26 w brzmieniu sprzed wskazanej wyżej nowelizacji.

Tymczasem przepis art. 26 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, wskazany w przepisie art. 22 ust. 2 ustawy zmieniającej z 16 kwietnia 2004 r., mający zastosowanie do określenia kręgu osób uprawnionych do lokalu zamiennego, brzmiał: "Członkami rodziny żołnierza służby stałej, których uwzględnia się przy ustalaniu przysługującej powierzchni użytkowej podstawowej, są:

1) małżonek;

2) wspólnie zamieszkałe dzieci własne, przysposobione oraz przyjęte na wychowanie na podstawie orzeczenia sądu opiekuńczego, jak również dzieci małżonka, zwane dalej "dziećmi", do czasu zawarcia związku małżeńskiego, nie dłużej jednak niż do dnia ukończenia dwudziestu pięciu lat życia, chyba że przed tym dniem stały się niezdolne do pracy oraz do samodzielnej egzystencji i nie zawarły związku małżeńskiego."

Zatem krąg osób wskazanych w art. 26 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, mimo zmiany numeracji przepisów nie zmienił się.(Porównaj treść przepisu art. 22 ust. 2 obowiazującą do dnia 30 czerwca 2010 r. i obecnie po nowelizacji z dnia 22 stycznia 2010 r. - ujętą w art. 26 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w brzmieniu z dnia 1 lipca 2010 r.).

Konkludując powyższe należy uzanać, za prawidłowe twierdzenie organu, iż S. B. zarówno w dacie wejścia w życie przepisów ustawy zmieniającej z 16 kwietnia 2004 r., jak i złożenia przez zainteresowanego wniosku w dniu 23 grudnia 2008 r. miał już ukończone 25 lat życia, zawarł związek małżeński, a wcześniej przed ukończeniem 25 roku życia nie stał się osobą niezdolną do pracy i samodzielnej egzystencji, nie należy do grupy osób enumeratywnie wymienionych w art. 26 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w brzmieniu do dnia 30 czerwca 2010 r. W związku z powyższym należy stwierdzić, że S. B. nie nabył żadnych uprawnień z tych przepisów, w szczególności uprawnienia do lokalu zamiennego na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy zmieniającej z 16 kwietnia 2004 r.

Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż stanowią one powtórzenie odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2010 r. Zarzuty te nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i prowadzonym postępowaniu administracyjnym w sprawie. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz treść uzasadnienia zaskarżonej nie potwierdzają naruszenia przez organ art. 7 Kpa w świetle okoliczności faktycznych sprawy, interesu społecznego i słusznego interesu strony. Zbadane zostały wszystkie okoliczności sprawy. Organy administracji odniosły się do wszystkich kwestii podnoszonych przez skarżącego. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 107 § 1 Kpa, albowiem zaskarżona jak i ją poprzedzająca decyzja organu I instancji zawiera elementy składowe określone tym przepisem. Natomiast zarzuty naruszenia przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej albo przepisów ustawy zmieniających tę ustawę pomijają istotną w sprawie okoliczność, iż S. B. zarówno w dacie wejścia w życie przepisów ustawy zmieniającej z 16 kwietnia 2004 r., jak i złożenia przez niego wniosku w dniu 23 grudnia 2008 r. miał już ukończone 25 lat życia, zawarł związek małżeński, a wcześniej przed ukończeniem 25 roku życia nie stał się osobą niezdolną do pracy i samodzielnej egzystencji, nie należy do grupy osób enumeratywnie wymienionych w art. 26 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w brzmieniu do dnia 30 czerwca 2010 r. i dlatego nie nabył żadnych uprawnień z tych przepisów, w szczególności uprawnienia do lokalu zamiennego na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy zmieniającej z 16 kwietnia 2004 r.

Nadto z samego faktu zameldowania w lokalu przy ul. Z., niezależnie już od innych okoliczności sprawy, nie można skutecznie wyprowadzać prawa do lokalu, zwłaszcza, gdy wszystkie sprawy zyciowe skarzacego koncentrują się w innej miejscowości, w której faktycznie zamieszkuje.

Z kolei organ w swojej decyzji wyjaśnił dlaczego w sentencji decyzji nie odniósł się do alternatywnego żądania przyznania skarżącemu odprawy mieszkaniowej i dlaczego orzekł jedynie o odmowie przyznania prawa do lokalu zamiennego, argumentując tu, iż kwestia odprawy mieszkaniowej, do dnia 30 czerwca 2010 r. nie była rozstrzygana w drodze postępowania administracyjnego, a ponieważ w myśl art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2004 r. do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy ostatecznymi decyzjami administracyjnymi, stosuje się przepisy dotychczasowe, brak jest możliwości takiego rozstrzygania w tej konkretnej sprawie.

Z tych wyżej wyłuszczonych powodów zarzuty skargi są chybione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji jak i przez organ I instancji przy podejmowaniu decyzji z dnia [...] lipca 2010 r., które to naruszenie mogłoby stanowić o ich uchyleniu i dlatego, na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.