Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 617/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 2, ust. 5
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 57 par. 5, art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka,, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2008r. sprawy ze skargi (...) Sp. z o. o. w W. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...). nr (...) w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

W piśmie złożonym w Urzędzie Miejskim w Z. dnia [...] r. pełnomocnik [...] S.A. w W. z powołaniem się na treść art. 29 i 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym) zgłosił zamiar zainstalowania na terenie działek nr [...] i [...] obręb [...] w Z. tablicy informacyjnej typu "[...]".

Postanowieniem z dnia [...] r. wydanym z upoważnienia Prezydenta Miasta Z. zobowiązano dokonującą zgłoszenia Spółkę na podstawie art. 30

ust. 2 Prawa budowlanego do uzupełnienia tego zgłoszenia w terminie 7 dni od daty otrzymania tego postanowienia przez dostarczenie bliżej opisanych w tym postanowieniu dokumentów, pod rygorem wniesienia sprzeciwu.

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta Z. na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego oraz art. 104 kpa orzeczono o wniesieniu takiego sprzeciwu co do wykonania robót budowlanych objętych w/w zgłoszeniem. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że została ona wydana wobec niedostarczenia przez inwestora dokumentów objętych wydanym w sprawie w/w postanowieniem z dnia [...] r.

W odwołaniu od tej decyzji [...] S.A. w W. wniosła o jej uchylenie. Uzasadniając to żądanie podniosła, że postanowienie z dnia

[...] r. wzywające ją do uzupełnienia zgłoszenia zostało doręczone jej pełnomocnikowi dnia [...] r., a więc po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia, który to termin upłynął [...] r. W tym terminie sprzeciw nie został zaś stronie doręczony. Decyzja, którą ten sprzeciw został zgłoszony została bowiem doręczona pełnomocnikowi Spółki dnia [...] r. Także postanowienie nakładające obowiązek uzupełnienia zgłoszenia zostało doręczone temu pełnomocnikowi już po upływie terminu do wniesienia sprzeciwu, bo dnia [...] r. Termin do wniesienia sprzeciwu jest zaś terminem prawa materialnego i zgodnie z art. 110 kpa w tym terminie decyzja w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu powinna być stronie doręczona.

Po rozpoznaniu tego odwołania Wojewoda zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną z powołaniem się na art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego i art. 138 § 2 kpa uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając to rozstrzygnięcie stwierdził, że 30-to dniowy termin do wniesienia sprzeciwu biegnie od dnia, w którym inwestor złoży kompletny wniosek. Inaczej taki wniosek nie wywiera skutków prawnych. Dalej Wojewoda stwierdził, że skoro postanowienie do uzupełnienia zgłoszenia zostało doręczone inwestorowi w dniu [...] r. to zgłoszenie sprzeciwu decyzją z dnia [...] r. było przedwczesne.

W skardze do sądu administracyjnego [...] S.A. w W. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podtrzymano w ogólnym zarysie twierdzenia i zarzuty przedstawione wcześniej w odwołaniu. Powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych zaakcentowano materialno-prawny charakter 30-to dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu, liczonego jako termin do załatwienia sprawy, a nie tylko do wydania decyzji w przedmiocie jego zgłoszenia. W tym terminie decyzja w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu winna być zatem inwestorowi również doręczona. Przed upływem tego terminu powinno być też doręczone postanowienie o wezwaniu do uzupełnienia zgłoszenia. Bezskuteczny upływ tego terminu skutkuje zaś niedopuszczalnością wydania decyzji o sprzeciwie. W takiej zaś sytuacji Wojewoda powinien po uchyleniu decyzji organu I instancji umorzyć postępowanie przed tym organem a nie przekazywać sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko oraz argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest zdaniem Sądu dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa skutkującym jej wzruszeniem. W świetle utrwalonego orzecznictwa należy podzielić pogląd, którego organy zresztą nie kwestionowały, że 30-to dniowy termin do wniesienia sprzeciwu, określony w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest terminem prawa materialnego, z wszystkimi tego konsekwencjami (m.in. co do jego nieprzywracalności). Nie ulega też wątpliwości, że jeżeli organ nakłada na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 2 tego aktu prawnego, to powinien to uczynić również przed upływem terminu do wniesienia sprzeciwu. Wbrew stanowisku skarżącej nie ma natomiast w orzecznictwie jednolitości poglądów jak przedmiotowy termin powinien być liczony. Między innymi w wyroku z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 79/06 Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że termin ten powinien być liczony z uwzględnieniem treści wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasady równości podmiotów, przez takie samo traktowanie adresatów norm prawnych, a w konsekwencji przy zastosowaniu treści art. 57 § 5 kpa. Przesądzenie o sposobie liczenia początku przedmiotowego terminu nie ma jednak zdaniem Sądu dla rozpoznania skargi decydującego znaczenia. Nie ulega bowiem wątpliwości, że decyzja o sprzeciwie oparta na treści art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego nie może być wydana przed upływem terminu do uzupełnienia zgłoszenia, a właśnie z takim uchybieniem zapadło orzeczenie organu I instancji. Uchylenie decyzji o sprzeciwie było zatem w pełni zasadne i również przez skarżącą decyzja organu odwoławczego nie jest w tym zakresie kwestionowana.

W stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy Wojewoda nie naruszył również treści art. 138 § 2 kpa. Należy bowiem zważyć, że decyzja Prezydenta Z. została wydana bez jakiegokolwiek rozważenia kwestii sposobu liczenia 30-to dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu w sytuacji wcześniejszego wydania postanowienia opartego na treści art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. W szczególności rozważań w tym względzie nie zawiera jej uzasadnienie. Nie zawiera też żadnych ustaleń czy i kiedy inwestor otrzymał wezwanie do uzupełnienia zgłoszenia oraz jak ma być liczony początek terminu do wniesienia sprzeciwu w przypadku skierowania do inwestora takiego wezwania. W konsekwencji do wydania przez organ odwoławczy orzeczenia o umorzeniu postępowania przed organem I instancji, jak tego domaga się skarżąca, doszłoby zdaniem Sądu z naruszeniem wynikającej z art. 15 zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, co usprawiedliwiało wydanie orzeczenia opartego na treści art. 138 § 2 kpa. Dopiero bowiem po zajęciu w tym względzie (co do sposobu liczenia początku terminu) stanowiska przez organ I instancji możliwe będzie przyjęcie, że doszło do załatwienia przez ten organ sprawy w rozumieniu art. 104 kpa w danej instancji, w rozumieniu art. 15 kpa.

Skutkuje to oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), jako nieuzasadnionej. W takiej zaś sytuacji brak było też podstaw do orzekania w przedmiocie wniosku skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania sądowego (w zw. z art. 209 tej ustawy).