Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 602/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-08-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 16 par. 2, art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku E.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 rok od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] E.K., reprezentowana przez pełnomocnika, zaskarżyła ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...].

W skardze strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W lakonicznym uzasadnieniu wniosku, pełnomocnik strony podniósł,

iż wykonanie decyzji narazi skarżącą na wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie ma wolnych środków, z których mogłaby zaspokoić przedmiotowe zobowiązanie podatkowe. Pełnomocnik strony wskazał również, że skarżąca prowadzi aktywną działalność inwestycyjną, przeznaczając uzyskiwane zyski i dochody m.in. na budowę domu, zakup akcji i udziałów w spółkach, wobec czego wykonanie ciążącego na niej zobowiązania wiązałoby się z koniecznością zbycia określonych przedmiotów majątku. W jego opinii, skutki tych działań byłyby co najmniej trudne lub wręcz niemożliwe do odwrócenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.) – sąd może na wniosek skarżącej wydać postanowienie

o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa

w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Wskazany wyżej przepis jest wyjątkiem od generalnej zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.

Strona skarżąca w złożonym wniosku powinna przedstawić okoliczności uzasadniające wstrzymanie przez Sąd wykonania decyzji. Należy podkreślić,

że okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu lub czynności w całości lub

w części, jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia Sądowi jego merytoryczną ocenę.

Zdaniem Sądu skarżąca nie wykazała, żadnych twierdzeń odnoszących się wprost do wniosku i przemawiających za jego uwzględnieniem. Skarżąca nie powołała się na konkretne okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Trudno bowiem uznać za takie uzasadnienie jedynie lakoniczne stwierdzenia pełnomocnika strony, że wykonanie decyzji narazi skarżącą na wystąpienie trudnych

do odwrócenia skutków, lub też, że wykonanie ciążącego zobowiązania wiązałoby się

z koniecznością zbycia przez skarżącą określonych przedmiotów majątku.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.