Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 160/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 91 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: par. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 100 poz 919
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i  szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont  zajmowanego lokalu mieszkalnego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (sprawozdawca), Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Adam Lipiński, Protokolant ref. staż. Aleksandra Olczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2013 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za 2006 – 2010 – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 150 § 1, art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5, art. 146 § 1, art. 147 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – dalej: K.p.a., art. 91 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. nr 43, poz. 277 z późn. zm.), § 1, § 2 pkt 1 oraz § 9 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. nr 100, poz. 919 z późn. zm.):

- decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...]: uchylił decyzję ostateczną nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. wydaną z upoważnienia Komendanta Głównego Policji o przyznaniu M. P. równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za 2006 r. w wysokości [...] zł wynikającej z 4 norm zaludnienia oraz odmówił przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za 2006 r.;

- decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...]: uchylił decyzję ostateczną nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. wydaną z upoważnienia Komendanta Głównego Policji o przyznaniu M. P. równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za 2007 r. w wysokości [...] zł wynikającej z 4 norm zaludnienia oraz odmówił przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za 2007 r.;

- decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...]: uchylił decyzję ostateczną nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. wydaną z upoważnienia Komendanta Głównego Policji o przyznaniu M. P. równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za 2008 r. w wysokości [...] zł wynikającej z 4 norm zaludnienia oraz odmówił przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za 2008 r.;

- decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...]: uchylił decyzję ostateczną nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. wydaną z upoważnienia Komendanta Głównego Policji o przyznaniu M. P. równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za 2009 r. w wysokości [...] zł wynikającej z 4 norm zaludnienia oraz odmówił przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za 2009 r.;

- decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...]: uchylił decyzję ostateczną nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. wydaną z upoważnienia Komendanta Głównego Policji o przyznaniu M. P. równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za 2010 r. w wysokości [...] zł wynikającej z 4 norm zaludnienia oraz odmówił przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za 2010 r.

Pismami z dnia [...] czerwca 2011 r. (data wpływu) M. P. złożył odwołania od ww. decyzji.

Pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. Komendant Główny Policji przekazał ww. odwołania do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

W odpowiedzi na powyższe, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uznał, że nie jest właściwy do rozpatrzenia wskazanych odwołań i przekazał odwołania do rozpatrzenia Komendantowi Głównemu Policji.

Po rozpatrzeniu przedmiotowych odwołań Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 91 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 z późn. zm.), § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. nr 100, poz. 919 z późn. zm.):

- decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...];

- decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...];

- decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...];

- decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...];

- decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...].

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] Komendant Główny Policji wyjaśnił, że M. P. oświadczeniem mieszkaniowym z dnia [...] lipca 2006 r. zwrócił się o ocenę uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za 2006 r., informując, że wraz z rodziną zamieszkuje w mieszkaniu stanowiącym własność żony, położonym w W. przy [...]. Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. ustalono ww. prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem 4 norm zaludnienia. Postanowieniem z [...] lutego 2011 r. nr [...], w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., wznowiono z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia uprawnień do równoważnika za remont zajmowanego lokalu, z uwagi na wystąpienie nowych okoliczności faktycznych, istotnych w sprawie, mających wpływ na rozstrzygnięcie. Z dokonanych ustaleń wynikało, że zainteresowany faktycznie zamieszkiwał w Z. przy ul. [...], w domu rodziców, a mieszkanie w W. przy [...] było podnajmowane. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy w sprawie wydano zaskarżoną decyzję. Od ww. decyzji funkcjonariusz złożył odwołanie, które po zmianach kompetencji zostało rozpatrzone jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. – ustalenia uprawnień policjanta do otrzymania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu oraz do liczby norm zaludnienia, przysługujących zamieszkałym z nim członkom rodziny, dokonuje się według stanu na dzień 01 stycznia danego roku kalendarzowego, na podstawie corocznie składanego oświadczenia mieszkaniowego. W rozpoznawanej sprawie podstawą ustalenia uprawnień było oświadczenie mieszkaniowe złożone przez zainteresowanego, w którym strona oświadczyła, że od dnia [...] sierpnia 1997 r. (data zawarcia związku małżeńskiego) zajmuje lokal mieszkalny i ubiega się o przyznanie równoważnika za jego remont za rok 2006. W tabeli nr 1 strona podała adres lokalu – W., [...], pomimo, że faktycznie tam nie zamieszkiwała. W oświadczeniu strona podała, że nie podnajmuje zajmowanego lokalu mieszkalnego w całości lub w części. W oparciu o podane informacje organ uznał, że funkcjonariusz posiada prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu i decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. ustalił prawo do świadczenia. Komendant zaznaczył, że w myśl art. 91 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z 28 czerwca 2002 r. równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, przyznaje się policjantowi, który zajmuje m.in. spółdzielczy lokal mieszkalny, w tym lokatorski lub własnościowy oraz spółdzielczy lokal mieszkalny zajmowany na podstawie umowy najmu. Organ odwoławczy podniósł, że z ww. przepisów wynika, iż należy równocześnie spełnić dwa warunki, aby otrzymać omawiane świadczenie, po pierwsze – trzeba na dzień 01 stycznia danego roku kalendarzowego posiadać tytuł prawny do lokalu mieszkalnego, którego szczegółowy katalog wymieniony jest w § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia, po drugie – należy zamieszkiwać w tym lokalu. Komendant wyjaśnił, że zgodnie z oświadczeniem mieszkaniowym M. P. z [...] lipca 2006 r. (data wpływu) warunki te zostały spełnione. Dopiero w wyniku wznowienia postępowania wyszły na jaw nowe okoliczności, istotne dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy, a nieznane organowi w dniu wydania decyzji przyznającej świadczenie, tzn. M. P. nie zajmował lokalu mieszkalnego w W. przy [...], a ponadto lokal był podnajmowany. Powyższe pokazuje, że w złożonym oświadczeniu zainteresowany podał nieprawdę. Komendant dodał, że fakt podnajmowania lokalu jest również przesłanką negatywną do ustalenia uprawnienia do przedmiotowego świadczenia. W myśl § 2 pkt 1 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., równoważnik za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego nie przyznaje się w razie podnajmowania lokalu, w całości lub w jego części. W związku z powyższym organ II instancji uznał, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. nr [....] Komendant Główny Policji wyjaśnił, że M. P. oświadczeniem mieszkaniowym z dnia [...] września 2008 r. zwrócił się o ocenę uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za 2007 r., informując, że wraz z rodziną zamieszkuje w mieszkaniu stanowiącym własność żony, położonym w W. przy [...]. Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. ustalono ww. prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem 4 norm zaludnienia. Postanowieniem z [...] lutego 2011 r. nr [...], w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., wznowiono z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia uprawnień do równoważnika za remont zajmowanego lokalu, z uwagi na wystąpienie nowych okoliczności faktycznych, istotnych w sprawie, mających wpływ na rozstrzygnięcie. Z dokonanych ustaleń wynikało, że zainteresowany faktycznie zamieszkiwał w Z. przy ul. [...], w domu rodziców, a mieszkanie w W. przy [...] było podnajmowane. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy w sprawie wydano zaskarżoną decyzję. Od ww. decyzji funkcjonariusz złożył odwołanie, które po zmianach kompetencji zostało rozpatrzone jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. – ustalenia uprawnień policjanta do otrzymania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu oraz do liczby norm zaludnienia, przysługujących zamieszkałym z nim członkom rodziny, dokonuje się według stanu na dzień 01 stycznia danego roku kalendarzowego na podstawie corocznie składanego oświadczenia mieszkaniowego. W rozpoznawanej sprawie podstawą ustalenia uprawnień było oświadczenie mieszkaniowe złożone przez zainteresowanego, w którym strona oświadczyła, że od dnia [...] sierpnia 1997 r. (data zawarcia związku małżeńskiego) zajmuje lokal mieszkalny i ubiega się o przyznanie równoważnika za jego remont za rok 2007. W tabeli nr 1 strona podała adres lokalu – W., [...], pomimo, że faktycznie tam nie zamieszkiwała. W oświadczeniu strona podała, że nie podnajmuje zajmowanego lokalu mieszkalnego w całości lub w części. W oparciu o podane informacje organ uznał, że funkcjonariusz posiada prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu i decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. ustalił prawo do świadczenia. Komendant zaznaczył, że w myśl art. 91 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z 28 czerwca 2002 r. równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi, który zajmuje m.in. spółdzielczy lokal mieszkalny, w tym lokatorski lub własnościowy oraz spółdzielczy lokal mieszkalny zajmowany na podstawie umowy najmu. Organ odwoławczy podniósł, że z ww. przepisów wynika, iż należy równocześnie spełnić dwa warunki, aby otrzymać omawiane świadczenie, po pierwsze – trzeba na dzień 01 stycznia danego roku kalendarzowego posiadać tytuł prawny do lokalu mieszkalnego, którego szczegółowy katalog wymieniony jest w § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia, po drugie – należy zamieszkiwać w tym lokalu. Komendant wyjaśnił, że zgodnie z oświadczeniem mieszkaniowym M. P. z [...] września 2008 r. (data wpływu) warunki te zostały spełnione. Dopiero w wyniku wznowienia postępowania wyszły na jaw nowe okoliczności, istotne dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy, a nieznane organowi w dniu wydania decyzji przyznającej świadczenie, tzn. M. P. nie zajmował lokalu mieszkalnego w W. przy [...], a ponadto lokal był podnajmowany. Powyższe pokazuje, że w złożonym oświadczeniu zainteresowany podał nieprawdę. Komendant dodał, że fakt podnajmowania lokalu jest również przesłanką negatywną do ustalenia uprawnienia do przedmiotowego świadczenia. W myśl § 2 pkt 1 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., równoważnik za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego nie przyznaje się w razie podnajmowania lokalu, w całości lub w jego części. W związku z powyższym organ II instancji uznał, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] Komendant Główny Policji wyjaśnił, że M. P. oświadczeniem mieszkaniowym z dnia [...] lipca 2008 r. zwrócił się o ocenę uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za 2008 r., informując, że wraz z rodziną zamieszkuje w mieszkaniu stanowiącym własność żony, położonym w W. przy [...]. Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. ustalono ww. prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem 4 norm zaludnienia. Postanowieniem z [...] lutego 2011 r. nr [...], w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., wznowiono z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia uprawnień do równoważnika za remont zajmowanego lokalu, z uwagi na wystąpienie nowych okoliczności faktycznych, istotnych w sprawie, mających wpływ na rozstrzygnięcie. Z dokonanych ustaleń wynikało, że zainteresowany faktycznie zamieszkiwał w Z. przy ul. [...], w domu rodziców, a mieszkanie w W. przy [...] było podnajmowane. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy w sprawie wydano zaskarżoną decyzję. Od ww. decyzji funkcjonariusz złożył odwołanie, które po zmianach kompetencji zostało rozpatrzone jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. – ustalenia uprawnień policjanta do otrzymania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu oraz do liczby norm zaludnienia, przysługujących zamieszkałym z nim członkom rodziny, dokonuje się według stanu na dzień 01 stycznia danego roku kalendarzowego na podstawie corocznie składanego oświadczenia mieszkaniowego. W rozpoznawanej sprawie podstawą ustalenia uprawnień było oświadczenie mieszkaniowe złożone przez zainteresowanego, w którym strona oświadczyła, że od dnia [...] sierpnia 1997 r. (data zawarcia związku małżeńskiego) zajmuje lokal mieszkalny i ubiega się o przyznanie równoważnika za jego remont za rok 2008. W tabeli nr 1 strona podała adres lokalu – W., [...], pomimo, że faktycznie tam nie zamieszkiwała. W oświadczeniu strona podała, że nie podnajmuje zajmowanego lokalu mieszkalnego w całości lub w części. W oparciu o podane informacje organ uznał, że funkcjonariusz posiada prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu i decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. ustalił prawo do świadczenia. Komendant zaznaczył, że w myśl art. 91 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z 28 czerwca 2002 r. równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi, który zajmuje m.in. spółdzielczy lokal mieszkalny, w tym lokatorski lub własnościowy oraz spółdzielczy lokal mieszkalny zajmowany na podstawie umowy najmu. Organ odwoławczy podniósł, że z ww. przepisów wynika, iż należy równocześnie spełnić dwa warunki, aby otrzymać omawiane świadczenie, po pierwsze – trzeba na dzień 01 stycznia danego roku kalendarzowego posiadać tytuł prawny do lokalu mieszkalnego, którego szczegółowy katalog wymieniony jest w § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia, po drugie – należy zamieszkiwać w tym lokalu. Komendant wyjaśnił, że zgodnie z oświadczeniem mieszkaniowym M. P. z [...] lipca 2008 r. (data wpływu) warunki te zostały spełnione. Dopiero w wyniku wznowienia postępowania wyszły na jaw nowe okoliczności, istotne dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy, a nieznane organowi w dniu wydania decyzji przyznającej świadczenie, tzn. M. P. nie zajmował lokalu mieszkalnego w W. przy [...], a ponadto lokal był podnajmowany. Powyższe pokazuje, że w złożonym oświadczeniu zainteresowany podał nieprawdę. Komendant dodał, że fakt podnajmowania lokalu jest również przesłanką negatywną do ustalenia uprawnienia do przedmiotowego świadczenia. W myśl § 2 pkt 1 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., równoważnik za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego nie przyznaje się w razie podnajmowania lokalu, w całości lub w jego części. W związku z powyższym organ II instancji uznał, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] Komendant Główny Policji wyjaśnił, że M. P. oświadczeniem mieszkaniowym z dnia [...] stycznia 2009 r. zwrócił się o ocenę uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za 2009 r., informując, że wraz z rodziną zamieszkuje w mieszkaniu stanowiącym własność żony, położonym w W. przy [...]. Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. ustalono ww. prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem 4 norm zaludnienia. Postanowieniem z [...] lutego 2011 r. nr [...], w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., wznowiono z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia uprawnień do równoważnika za remont zajmowanego lokalu, z uwagi na wystąpienie nowych okoliczności faktycznych, istotnych w sprawie, mających wpływ na rozstrzygnięcie. Z dokonanych ustaleń wynikało, że zainteresowany faktycznie zamieszkiwał w Z. przy ul. [...], w domu rodziców, a mieszkanie w W. przy [...] było podnajmowane. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy w sprawie wydano zaskarżoną decyzję. Od ww. decyzji funkcjonariusz złożył odwołanie, które po zmianach kompetencji zostało rozpatrzone jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. – ustalenia uprawnień policjanta do otrzymania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu oraz do liczby norm zaludnienia, przysługujących zamieszkałym z nim członkom rodziny, dokonuje się według stanu na dzień 01 stycznia danego roku kalendarzowego na podstawie corocznie składanego oświadczenia mieszkaniowego. W rozpoznawanej sprawie podstawą ustalenia uprawnień było oświadczenie mieszkaniowe złożone przez zainteresowanego, w którym strona oświadczyła, że od dnia [...] sierpnia 1997 r. (data zawarcia związku małżeńskiego) zajmuje lokal mieszkalny i ubiega się o przyznanie równoważnika za jego remont za rok 2009. W tabeli nr 1 strona podała adres lokalu – W., [...], pomimo, że faktycznie tam nie zamieszkiwała. W oświadczeniu strona podała, że nie podnajmuje zajmowanego lokalu mieszkalnego w całości lub w części. W oparciu o podane informacje organ uznał, że funkcjonariusz posiada prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu i decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. ustalił prawo do świadczenia. Komendant zaznaczył, że w myśl art. 91 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z 28 czerwca 2002 r. równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi, który zajmuje m.in. spółdzielczy lokal mieszkalny, w tym lokatorski lub własnościowy oraz spółdzielczy lokal mieszkalny zajmowany na podstawie umowy najmu. Organ odwoławczy podniósł, że z ww. przepisów wynika, iż należy równocześnie spełnić dwa warunki, aby otrzymać omawiane świadczenie, po pierwsze – trzeba na dzień 01 stycznia danego roku kalendarzowego posiadać tytuł prawny do lokalu mieszkalnego, którego szczegółowy katalog wymieniony jest w § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia, po drugie – należy zamieszkiwać w tym lokalu. Komendant wyjaśnił, że zgodnie z oświadczeniem mieszkaniowym M. P. z [...] stycznia 2009 r. (data wpływu) warunki te zostały spełnione. Dopiero w wyniku wznowienia postępowania wyszły na jaw nowe okoliczności, istotne dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy, a nieznane organowi w dniu wydania decyzji przyznającej świadczenie, tzn. M. P. nie zajmował lokalu mieszkalnego w W. przy [...], a ponadto lokal był podnajmowany. Powyższe pokazuje, że w złożonym oświadczeniu zainteresowany podał nieprawdę. Komendant dodał, że fakt podnajmowania lokalu jest również przesłanką negatywną do ustalenia uprawnienia do przedmiotowego świadczenia. W myśl § 2 pkt 1 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., równoważnik za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego nie przyznaje się w razie podnajmowania lokalu, w całości lub w jego części. W związku z powyższym organ II instancji uznał, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] Komendant Główny Policji wyjaśnił, że M. P. oświadczeniem mieszkaniowym z dnia [...] marca 2010 r. zwrócił się o ocenę uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za 2010 r., informując, że wraz z rodziną zamieszkuje w mieszkaniu stanowiącym własność żony, położonym w W. przy [...]. Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. ustalono ww. prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem 4 norm zaludnienia. Postanowieniem z [...] lutego 2011 r. nr [...], w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., wznowiono z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia uprawnień do równoważnika za remont zajmowanego lokalu, z uwagi na wystąpienie nowych okoliczności faktycznych, istotnych w sprawie, mających wpływ na rozstrzygnięcie. Z dokonanych ustaleń wynikało, że zainteresowany faktycznie zamieszkiwał w Z. przy ul. [...], w domu rodziców, a mieszkanie w W. przy [...] było podnajmowane. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy w sprawie wydano zaskarżoną decyzję. Od ww. decyzji funkcjonariusz złożył odwołanie, które po zmianach kompetencji zostało rozpatrzone jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. – ustalenia uprawnień policjanta do otrzymania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu oraz do liczby norm zaludnienia, przysługujących zamieszkałym z nim członkom rodziny, dokonuje się według stanu na dzień 01 stycznia danego roku kalendarzowego na podstawie corocznie składanego oświadczenia mieszkaniowego. W rozpoznawanej sprawie podstawą ustalenia uprawnień było oświadczenie mieszkaniowe złożone przez zainteresowanego, w którym strona oświadczyła, że od dnia [...] sierpnia 1997 r. (data zawarcia związku małżeńskiego) zajmuje lokal mieszkalny i ubiega się o przyznanie równoważnika za jego remont za rok 2010. W tabeli nr 1 strona podała adres lokalu – W., [...], pomimo, że faktycznie tam nie zamieszkiwała. W oświadczeniu strona podała, że nie podnajmuje zajmowanego lokalu mieszkalnego w całości lub w części. W oparciu o podane informacje organ uznał, że funkcjonariusz posiada prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu i decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. ustalił prawo do świadczenia. Komendant zaznaczył, że w myśl art. 91 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z 28 czerwca 2002 r. równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi, który zajmuje m.in. spółdzielczy lokal mieszkalny, w tym lokatorski lub własnościowy oraz spółdzielczy lokal mieszkalny zajmowany na podstawie umowy najmu. Organ odwoławczy podniósł, że z ww. przepisów wynika, iż należy równocześnie spełnić dwa warunki, aby otrzymać omawiane świadczenie, po pierwsze – trzeba na dzień 01 stycznia danego roku kalendarzowego posiadać tytuł prawny do lokalu mieszkalnego, którego szczegółowy katalog wymieniony jest w § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia, po drugie – należy zamieszkiwać w tym lokalu. Komendant wyjaśnił, że zgodnie z oświadczeniem mieszkaniowym M. P. z [...] marca 2010 r. (data wpływu) warunki te zostały spełnione. Dopiero w wyniku wznowienia postępowania wyszły na jaw nowe okoliczności, istotne dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy, a nieznane organowi w dniu wydania decyzji przyznającej świadczenie, tzn. M. P. nie zajmował lokalu mieszkalnego w W. przy [...], a ponadto lokal był podnajmowany. Powyższe pokazuje, że w złożonym oświadczeniu zainteresowany podał nieprawdę. Komendant dodał, że fakt podnajmowania lokalu jest również przesłanką negatywną do ustalenia uprawnienia do przedmiotowego świadczenia. W myśl § 2 pkt 1 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., równoważnik za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego nie przyznaje się w razie podnajmowania lokalu, w całości lub w jego części. W związku z powyższym organ II instancji uznał, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji.

Pismami z dnia 27 grudnia 2012 r. M. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na decyzje Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2012 r. nr:

- [...] (skarga zarejestrowana pod II SA/Wa 160/13),

- [...] (skarga zarejestrowana pod II SA/Wa 161/13),

- [...] (skarga zarejestrowana pod II SA/Wa 162/13),

- [...] (skarga zarejestrowana pod II SA/Wa 163/13),

- [...] (skarga zarejestrowana pod II SA/Wa 164/13),

wnosząc o ich uchylenie, stwierdzenie, że nie podlegają wykonaniu w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący zarzucił zaskarżonym decyzjom naruszenie przepisów ustawy o Policji oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, poprzez ich błędną wykładnię.

Skarżący wyjaśnił, że mieszkanie położone na [...] w W. było i nadal jest własnością jego żony, mieszkanie to należało do małżonki skarżącego przed zawarciem związku małżeńskiego, co zdaniem skarżącego, może oznaczać, że tylko małżonka rozporządzała swoim mieniem i nie można mechanicznie utożsamiać zawarcia związku małżeńskiego z zajmowaniem przez policjanta lokalu mieszkalnego. Skarżący podniósł, że Komendant Główny Policji doszedł do wniosku, że zawarcie przez skarżącego związku małżeńskiego zostało uznane za rozpoczęcie zajmowania ww. mieszkania i na tej podstawie wydał decyzję przyznającą skarżącemu równoważnik za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Wobec ujawnienia, że żona skarżącego podnajmuje ww. lokal innym osobom i że skarżący wraz z żoną zamieszkują w innym miejscu, Komendant Główny Policji pozbawił skarżącego równoważnika. Skarżący wyjaśnił, że nie miał zamiaru wprowadzać Komendanta w błąd, a pobierany równoważnik był przyjmowany w dobrej wierze. Niezależnie do tego skarżący wskazał, że mieszkanie jego żony nie spełnia przydzielonych mu norm zaludnienia (4 normy), nałożonych mu na zajmowanym stanowisku, podnosząc, że powierzchnia mieszkaniowa tego mieszkania to niecałe 15 m2.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonych decyzjach.

Na rozprawie w dniu 04 marca 2013 r. Sąd zarządził połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygnaturze akt: II SA/Wa 160/13, II SA/Wa 161/13, II SA/Wa 162/13, II SA/Wa 164/13 i prowadzić je dalej po wspólną sygnaturą akt II SA/Wa 160/13.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy strona spełniała kryteria ustawowe, uprawniające ją do otrzymywania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego położonego w W. przy

[...].

Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji

(Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687), policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych.

W myśl zaś § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. 2002 r. nr 100, poz. 919), równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego nie przyznaje się w razie podnajmowania lokalu, o którym mowa w § 1 ust. 1 pkt. 1-4, w całości lub jego części.

Z wyżej przywołanych regulacji prawnych wynika, że od zasady generalnego uprawnienia funkcjonariuszy Policji do omawianego świadczenia został wprowadzony wyjątek, dotyczący sytuacji, gdy lokal, którego ma dotyczyć równoważnik za remont, jest podnajmowany. Przedmiotowy wyjątek wynikający z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2002 r. nr 100, poz. 919), pozostaje w zgodzie z intencją ustawodawcy, wprowadzającego uprawnienie do równoważnika za remont lokalu. Celem ustanowienia tego typu równoważnika było udzielenie pomocy funkcjonariuszowi w utrzymaniu na odpowiednim poziomie mieszkania, w którym faktycznie zamieszkuje. Stąd więc zasadnie prawodawca w wyżej powołanym rozporządzeniu odmówił możliwości przyznania omawianego równoważnika policjantowi, który nie tylko nie zamieszkuje w danym lokalu (czyli faktycznie z niego nie korzysta), ale też czerpie zysk z jego wynajmu. W takiej sytuacji prawodawca uznał, że przyznawanie równoważnika za remont lokalu jest zbędne, nie będzie bowiem prowadziło do osiągnięcia celu przyświecającego ustanowieniu omawianego równoważnika.

Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, że okolicznością niesporną było to, iż funkcjonariusz w oświadczeniu mieszkaniowym poinformował organ o zamieszkiwaniu wraz z rodziną w lokalu położonym w W. przy [...].

Okolicznością, której strona nie kwestionowała było też to, że w ww. lokalu funkcjonariusz, ani jego rodzina, wskazana w oświadczeniu mieszkaniowym, nie zamieszkiwali. Lokal ten zajmowały zaś osoby trzecie.

W świetle powyższego uznać należało, że organ miał podstawy ku temu, aby wydać skarżoną decyzję. Stan faktyczny ustalony w sprawie wskazywał bowiem na to, że przyznaniu funkcjonariuszowi spornego równoważnika stała na przeszkodzie przesłanka negatywna, opisana w § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2002 r. nr 100, poz. 919).

Co się tyczy zarzutów skargi, to uznać je należało za niezasadne. Bez wpływu na trafność skarżonego rozstrzygnięcia pozostawała okoliczność, że mieszkanie przy [...] nie spełniało norm zaludnienia przysługujących funkcjonariuszowi. Ta kwestia nie miała bowiem znaczenia w sytuacji, gdy funkcjonariuszowi nie przysługiwało co do zasady uprawnienie do równoważnika za remont powyższego lokalu.

Za pozostające w oderwaniu od istoty niniejszej sprawy należało też uznać dywagacje skarżącego, dotyczące równoważnika za brak lokalu mieszkalnego.

Podkreślenia wymagała również okoliczność, że na trafność rozstrzygnięcia nie wpływało także to, czy lokal przy [...] był podnajęty osobom trzecim, czy też użyczony. Niezależnie bowiem od sposobu udostępnienia (formy prawnej tego udostępnienia) spornego lokalu osobom trzecim, w lokalu tym nie zamieszkiwał funkcjonariusz ze swoją rodziną. To zaś już sprawiało, że nie zachodziły przesłanki uprawniające skarżącego do otrzymywania spornego równoważnika. Skoro bowiem, funkcjonariusz ze swoją rodziną nie mieszkał w lokalu przy [...], to tym samym, organ wypłacając stronie równoważnik pieniężny na remont tego lokalu, nie realizował celów, jakie ustawodawca chciał osiągnąć, wprowadzając omawianą formę pomocy finansowej dla funkcjonariuszy.

Na marginesie wskazania wymagało także to, że strona nie udowodniła tego, aby sporny lokal był użyczony, a nie podnajmowany. Dla wykazania takiego twierdzenia strona nie powołała żadnych dowodów. Ciężar dowodu dla wykazania podnoszonych twierdzeń, obciążał zaś stronę skarżącą. Nadto, twierdzenia strony pozostawały w sprzeczności z ustaleniami poczynionymi przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla [...] w uzasadnieniu postanowienia o umorzeniu postępowania w sprawie zawiadomienia o możliwości popełnienia przez skarżącego przestępstwa wyłudzenia omawianego równoważnika, a wskazującymi na fakt podnajmowania lokalu przy [...].

Podkreślenia wymagało też to, że na zasadność skarżonego rozstrzygnięcia nie rzutowało postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla [...] o umorzeniu postępowania w sprawie zawiadomienia o możliwości popełnienia przez skarżącego przestępstwa wyłudzenia omawianego równoważnika. Podstawą powyższego umorzenia był brak dopatrzenia się przez Prokuratora występowania znamion przestępstwa i uznanie, że skarżący nie działał umyślnie z zamiarem wyłudzenia spornego równoważnika. Powyższe okoliczności nie zmieniają jednak tego, że w realiach faktycznych sprawy skarżący nie był uprawniony do pobierania równoważnika pieniężnego za remont lokalu przy [...]. Dla oceny ocenianych uprawnień nie ma bowiem znaczenia to, czy strona w oświadczeniach mieszkaniowych za kolejne lata podawała informacje niezgodne z rzeczywistością, działając w dobrej, czy też złej wierze.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz, uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).