Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 705/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 42 par 1 , art 134 , art 144 , art 123 ,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Tadeusz Kiełkowski SWSA Paweł Darmoń SWSA Joanna Człowiekowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 września 2021 r., na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. A. na postanowienie nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] kwietnia 2021 r., znak [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę. [...]


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. – powiat grodzki postanowieniem z dnia 14 października 2020 r. nr [...] działając na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 oraz art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 123 K.p.a. wstrzymał inwestorowi Biuro [...] Z. A. budowę kompleksu izolatorium składającego się z: budynku administracyjno-socjalnego obsługi kompleksu, 4 budynków mieszkalnych izolatorium-jednolokalowych, 6 budynków mieszkalnych izolatorium-dwulokalowych, infrastruktury technicznej (przyłączy, obsługi komunikacyjnej, parkingów ) na działkach [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. - będącego w budowie bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Pismem z dnia 4 listopada 2020 r. PINB wraz z aktami sprawy przesłał do MWINB wydruk wniesionego elektronicznie przez Z. A. wniosku z dnia 30 października 2020 r., o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie PINB z dnia 14 października 2020 r. oraz wydruk dołączonego do wniosku zażalenia z dnia 30 października 2020 r. na postanowienie PINB nr [...], z dnia 14 października 2020 r. Tożsamy wniosek do PINB został doręczony w formie tradycyjnej za pismem z dnia 26 listopada 2020 r.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2021 r. nr [...], znak: [...] działając na podstawie art. 134 oraz art. 144 w związku z art. 123 K.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i w związku z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stwierdził, że zażalenie Z. A. zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 141 § 2 K.p.a.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 134 K.p.a. "organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Na podstawie art. 144 K.p.a., do zażaleń, w sprawach nieuregulowanych mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań, w tym art. 134 K.p.a. Wobec powyższego organ odwoławczy w postępowaniu wstępnym podejmuje zawsze czynności mające na celu ustalenie czy zażalenie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione z zachowaniem przepisów prawa. Warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia zażalenia - jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność zażalenia, czego następstwem jest ostateczność postanowienia. Organ odwoławczy obowiązany jest zatem w postępowaniu wstępnym zbadać, czy zażalenie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. Treść art. 42 § 1 K.p.a. stanowi, że osobom fizycznym pisma doręcza się w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. PINB zdecydował o doręczeniu postanowienia Z. A. tak na adres miejsca zamieszkania jak i na adres miejsca prowadzonej przez Z. A. działalności gospodarczej. Zastosowany w treści art. 42 § 1 K.p.a. spójnik rozłączny "lub" pozwala stwierdzić, że wystarczające jest doręczenie postanowienia w jednym z miejsc tym przepisem określonym. Przedmiotowe postanowienie w dniu 19 października 2020 r. zostało Z. A. doręczone w dwóch odrębnych egzemplarzach skierowanych na adres zamieszkania i na adres prowadzonej działalności gospodarczej. W zwrotnym potwierdzeniu odbioru dla przesyłki adresowanej na adres miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (Biuro Obsługi Projektów Kapitałowych Z. A. ul. [...] w K.) osoba odbierająca przesyłkę (J. A.) została przez pracownika Poczty Polskiej oznaczona jako osoba uprawniona. Pojęcie "osoba uprawniona/upoważniona do odbioru pism" jest pojęciem szerszym niż pojęcie "pełnomocnik". Przez osobę upoważnioną do odbioru pism rozumie się każdą osobę, która regulaminowo czy tylko zwyczajowo została uprawniona przez osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą do odbierania korespondencji przychodzącej na adres siedziby firmy przez tę osobę prowadzonej. Firma Z. A. jest zarejestrowana pod adresem który, jak wskazuje pełnomocnik, jest jednocześnie adresem zamieszkania J. A.. Tym samym w ocenie MWINB, czego pełnomocnik nie podważał, w kategoriach doręczeń J. A. należy traktować jako osobę zwyczajowo uprawnioną do odbioru pism kierowanych do Z. A. jako prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...]. Tym samym przyjąć należy, że w dniu 19 października 2020 r. postanowienie PINB zostało inwestorowi skutecznie doręczone w miejscu prowadzonej działalności. Dla przesyłki adresowanej na ul. [...] w K. osoba odbierająca przesyłkę (J. A.) na zwrotnym potwierdzeniu odbioru została przez pracownika Poczty Polskiej oznaczona jako dorosły domownik. Wskazać należy, że PINB na podstawie danych rejestrowych ustalił, że Z. A. mieszkając pod adresem ul. [...] w K. jako swój adres do korespondencji wskazuje ul. [...] w K. (k. 5-4 akt [...]). W orzecznictwie adres do korespondencji jest traktowany na równi z adresem zamieszkania. Tym samym przyjąć należy, że również w dniu 19 października 2020 r. postanowienie PINB zostało inwestorowi skutecznie doręczone pod adresem korespondencyjnym/zamieszkania. Zgodnie z art. 141 § 2 K.p.a. zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, o czym pouczono w treści zaskarżonego postanowienia. W świetle art. 57 § 1 K.p.a.. jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia w którym zdarzenie nastąpiło. Dlatego też termin do złożenia zażalenia przez Z. A. od postanowienia PINB nr [...], z dnia 14 października 2020 r. upłynął w dniu 26 października 2020 r. (poniedziałek). Tak elektronicznie wniesione zażalenie jak i data nadania uwidoczniona na kopercie przesyłki poleconej- przekazującej 'tradycyjnie wniesione zażalenia dokumentują, że zażalenie zostało przez pełnomocnika Z. A. wniesione w dniu 30 października 2020 r., tj. w czwartym dniu po upływie terminu określonego treścią art. 141 § 2 K.p.a. W świetle powyższego stwierdzić należy więc, że przedmiotowe zażalenie zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego złożenia, gdyż jego koniec nastąpił zgodnie z art. 57 K.p.a. z upływem 26 października 2020 r. Wskazać również należy iż zgodnie z art. 58 K.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne. Taki wniosek o przywrócenie terminu został wraz z zażaleniem złożony. MWINB postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2021 r. nr [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie PINB z dnia 14 października 2020 r.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł Z. A. zarzucając naruszenie:

1/ art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a. w zw. z art. 10 i 15 K.p.a. w zw. z art. 2, art. 32 i art. 78 Konstytucji RP, poprzez pozbawienie skarżącego możliwości obrony swych praw i wydania postanowienia z rażącym naruszeniem prawa, a to przez przyjęcie skuteczności doręczenia postanowienia osobie trzeciej w miejscu prowadzenia działalności i tym samym pozbawienie skarżącego obrony swych praw, polegających na możliwości złożenia zażalenia na postanowienie z 14 października 2020 r. Brak dokonania prawidłowych doręczeń w sprawie, stwierdzenie wniesienia zażalenia z naruszeniem terminu i odmowa przywrócenia terminu skutkuje nieważnością postępowania w związku z rażącym naruszeniem prawa;

2/ art. 7, 77 § 1, 80 i 86 K.p.a. w związku z art. 42 § 1, art. 43 i art. 44 K.p.a., przez błędną ich wykładnię polegającą na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego z pominięciem mającej istotny wpływ na wynik sprawy okoliczności, a to przez przyjęcie, że postanowienie z dnia 14 października 2020 r. zostało skarżącemu doręczone w dniu 19 października 2020 r., w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, wskazuje, że postanowienie doręczono skutecznie skarżącemu w dniu 24 października 2020 r. oraz zaniechanie dokonania czynności wyjaśniających w sytuacji wątpliwości co do stanu faktycznego mającego wpływ na ocenę prawną sprawy;

3/ art. 42 § 1 ,art. 43, art. 44 K.p.a. przez błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym ustaleniu, że odebranie postanowienia w dniu 19 października 2020 r. przez matkę skarżącego w jego miejscu pracy/w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej jest skutecznym doręczeniem postanowienia skarżącemu w sytuacji, gdy art. 42 K.p.a. stanowi o możliwości doręczenia w miejscu pracy, jednakże art. 43 K.p.a. ma tylko zastosowanie do doręczeń w miejscu zamieszkania, zatem postanowienie nie powinno być w ogóle wydane innej osobie, lecz powinna być doręczona w oparciu o art. 44 K.p.a. tylko i wyłącznie skarżącemu, a w konsekwencji stwierdzenie, że zażalenie wniesiono z uchybieniem terminu;

4/ art. 58 §1- 3 K.p.a. w zw. z art. 10 i 15 K.p.a. w zw. z art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 78 Konstytucji RP poprzez uznanie że do uchybienia terminu doszło z winy skarżącego gdyż po zapoznaniu się z postanowieniem miał dwa dni na złożenie zażalenia a w konsekwencji uznanie, że nie zachodzą przesłanki do przywrócenia terminu w sytuacji, gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że skarżący uchybił terminowi bez swojej winy ponieważ w okresie do 24 października przebywał w izolacji z powodu zarażenia COVID-19 a pozostały okres dwudniowy nie był wystarczającym czasem na dokonanie czynności polegającej na przygotowaniu i wniesieniu zażalenia czym wypełnił przesłanki do przywrócenia tego terminu i uprawdopodobnił, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w procedurze administracyjnej czynności doręczania są sformalizowane i uregulowane w sposób prawie kazuistyczny, co jest niezbędne ze względu na konieczność ścisłego określenia faktów powodujących skutek prawny. Odnośnie do rozważań o doręczeniu pism w postępowaniach administracyjnych osobom fizycznym w miejscu pracy powszechnie aprobowane jest stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku NSA z 13 grudnia 2017 r., II OSK 645/17. We wskazanym wyroku NSA z treści art. 42 § 1 K.p.a. - zgodnie z którym pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy - wywiódł, że z wykładni literalnej tego przepisu wynika, że doręczenie pisma osobie fizycznej w miejscu jej pracy powinno nastąpić do rąk adresata. Przepis ten reguluje bowiem wyłącznie przypadki doręczenia właściwego, tj. bezpośrednio adresatowi pisma. Pozostałe przepisy działu l rozdziału 8 K.p.a. nie zawierają regulacji pozwalającej na doręczenie pisma osobie fizycznej w miejscu pracy za pośrednictwem osoby upoważnionej przez pracodawcę do odbioru pism. Taki sposób doręczania pism przewidziany jest wyłącznie w odniesieniu do jednostek organizacyjnych i organizacji społecznych (art. 45 K.p.a.). W ocenie skarżącego podstawą błędnego rozstrzygnięcia organu drugiej instancji jest zatem ustalenie, że inwestorowi prawidłowo doręczono pisma w dniu 19 października 2020 r. do rąk nieuprawnionej do odbioru pism osoby zamieszkującej pod adresem jego działalności gospodarczej, nie będącej jego domownikiem, bez awizacji przesyłki. Zgodnie z art. 39 K.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Przepis art. 42 § 1 K.p.a. stanowi, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. W świetle powyższego brak jest zatem podstaw do przyjęcia skutecznego doręczenia zastępczego przesyłki zaadresowanej na adres zamieszkania strony, co wprost potwierdza organ II instancji w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 2021 r. o odmowie przywrócenia terminu by następnie w postanowieniu z dnia 19 października 2021 r. (stwierdzającym wniesienie zażalenia z uchybieniem terminu) uznać, że doręczenie pod tym adresem jest również skuteczne wobec faktu, iż ten adres figuruje w rejestrze jako adres do korespondencji. W odniesieniu z kolei do pisma adresowanego na miejsce pracy należy wskazać, że uznanie przez organ skuteczności doręczenia nastąpiło z naruszeniem prawa, gdyż doręczenie pisma osobie fizycznej w miejscu jej pracy powinno nastąpić do rąk własnych adresata. W konkluzji wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej P.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 P.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 19 kwietnia 2021 r., w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia nie zostało wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do jego wyeliminowania z obrotu prawnego.

Stosownie do art. 141 § 2 K.p.a., zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie. Z kolei na mocy art. 134 w zw. z art. 144 K.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność zażalenia oraz uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy kontroli Sądu podlegała więc jedynie kwestia ustalenia daty otrzymania przez skarżącego postanowienia organu I instancji i daty wniesienia zażalenia, a także sposób obliczenia upływu terminu do wniesienia zażalenia, z uwzględnieniem zasad liczenia terminu wynikających z art. 57 K.p.a. Stwierdzenie uchybienia terminu dotyczy bowiem wyłącznie obiektywnie istniejących okoliczności związanych z wyżej wskazanym wyliczeniem terminów.

Dalej wyjaśnić należy, że upływ terminu następuje niezależnie od tego, czy istniały przyczyny usprawiedliwiające uchybienie terminowi, a więc czy istniały przesłanki do przywrócenia terminu. Stąd też argumentacja pełnomocnika skarżącego zmierzająca do uprawdopodobnienia, że skarżący uchybił terminowi bez swojej winy nie mogła przynieść oczekiwanego skutku.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie stwierdzenia tej okoliczności organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania bądź zażalenia w trybie art. 134 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2126/12, LEX nr 1497908). Treść art. 134 K.p.a., będącego bezwzględnie obowiązującą normą prawną, wskazuje na obowiązek organu odwoławczego wyraźnego ustosunkowania się do tej czynności. Stwierdzenie uchybienia terminu wymaga zatem jednoznacznego rozstrzygnięcia w formie postanowienia (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 17, C. H. Beck Warszawa 2021 r., s. 830). W związku z powyższym każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu do wniesienia odwołania bądź zażalenia powoduje, że organ odwoławczy ma obowiązek wydać postanowienie, o którym mowa w art. 134 K.p.a.

Przechodząc do meritum wskazać należy, że przesyłka zawierająca postanowienie organu I instancji została przesłana skarżącemu na dwa adresy tzn. adres zamieszkania oraz adres wskazany jako adres prowadzonej działalności gospodarczej. W myśl art. 42 § 1 K.p.a., pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy, przez które należy rozumieć w tym przypadku miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Określając w tym przepisie miejsca doręczania pism osobom fizycznym ustawodawca posłużył się spójnikiem "lub", a tym samym nie ustalił wiążącej organ prowadzący postępowanie administracyjne kolejności miejsc, w której doręczenie może nastąpić. W tej sytuacji wybór miejsca doręczenia należy co do zasady do organu administracji publicznej, przed którym toczy się postępowanie (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 25 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Bd 44/20). Biorąc pod uwagę powyższe uznać zatem należy, że wystarczyło prawidłowe doręczenie przesyłki do adresata w jednym z tych miejsc aby uznać, że w sprawie doszło do skutecznego doręczenia. W tym miejscu wskazać należy, że Sądowi znany jest pogląd prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, zawarty również w skardze, że doręczenie pisma osobie fizycznej w miejscu jej pracy powinno nastąpić do rąk adresata. Żadne przepisy działu I rozdziału 8 K.p.a. nie zawierają regulacji pozwalającej na doręczenie pisma osobie fizycznej w miejscu pracy za pośrednictwem osoby upoważnionej przez pracodawcę do odbioru pism (vide wyrok NSA z dnia 19 maja 2020 r., sygn. akt II GSK 134/20). Wskazać jednakże przyjdzie, że w realiach niniejszej sprawy nawet gdyby przyjąć, że doręczenie korespondencji na adres prowadzonej działalności gospodarczej i odebranie jej przez J. A. było prawnie nieskuteczne, to bez wątpienia poprawne doręczenie nastąpiło w momencie doręczenia korespondencji na adres zamieszkania skarżącego i odebranie jej przez dorosłego domownika – J. A.. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajdującym się w aktach administracyjnych (vide k-18a) widnieje informacja, że przesyłkę doręczono dorosłemu domownikowi, co swoim własnoręcznym podpisem poświadczyła J. A.. Wskazać należy, że organy administracyjne na podstawie danych rejestrowych słusznie ustaliły, że Z. A., mieszkając pod adresem ul. [...] w K., jako swój adres do korespondencji wskazuje ul. [...] D w K. (k-4-5 akt [...]). Przesyłkę tę odebrano w dniu 19 października 2020 r. Tym samym termin na złożenie zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 14 października 2020 r. upływał w dniu 26 października 2020 r. Tymczasem zażalenie zostało wniesione w dniu 30 października 2020 r., czyli po upływie terminu zakreślonego dla tej czynności procesowej.

Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że pokwitowanie przesyłki odbioru pisma przez dorosłego domownika jest następstwem aktu woli i stanowi uzewnętrznienie podjęcia woli oddania pisma adresatowi. Miarodajną zatem będzie data przyjęcia pisma przez dorosłego domownika wskazana na tym dokumencie, prawidłowo wypełnionym przez doręczyciela i opatrzonym podpisem domownika, bez względu na to, czy osoba taka uczyniła jakąkolwiek adnotację, że zobowiązuje się przekazać przesyłkę adresatowi oraz bez konieczności badania czy wywiązała się z obowiązku w tym zakresie. Sąd stwierdza, że zarzuty skarżącego są niezasadne. Nie można przyjąć, że doręczenie następuje w momencie gdy skarżący faktycznie zaznajomił się z treścią rozstrzygnięcia, w sytuacji, gdy postanowienie wcześniej skutecznie doręczono na wskazany przez niego adres. O skuteczności czynności doręczenia przesyłki przemawia stosowna adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 21 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 962/17). W niniejszej sprawie, na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje podpis dorosłego domownika, który odebrał pismo skierowane na adres wskazany przez skarżącego.

Podsumowując, należy wskazać, że organ orzekając w oparciu o art. 134 K.p.a. obowiązany jest ustalić datę doręczenia decyzji stronie oraz datę wniesienia przez nią zażalenia. W niniejszej sprawie obie te przesłanki, jak wynika z akt sprawy, zostały przez organ ustalone w sposób prawidłowy. Nie zostały też w żaden sposób podważone przez skarżącego, a zatem zarówno skuteczność doręczenia decyzji postanowienia I instancji, jak też sama data wniesienia zażalenia pozostają w sprawie bezsporne. Poza zakresem kontrolowanego rozstrzygnięcia pozostawało natomiast ustalenie, z jakich przyczyn doszło do uchybienia terminu. A zatem w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy prawidłowo zinterpretował i zastosował przywołane powyżej regulacje prawne, orzekając o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia zażalenia.

Z przedstawionych powyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił. Sprawa została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym bez przeprowadzenia rozprawy i udziału stron, stosownie do treści art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.