Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2069/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 86 ust. 1 pkt 10 i ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2001 nr 27 poz 298
law: Ustawa z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu.
article: art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Janusz Walawski (sprawozdawca), Maria Werpachowska, Protokolant referent-stażysta Agnieszka Cudna, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2016 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) w zw. z art. 86 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r. poz. 170 z późn. zm.) – dalej jako ustawa o BOR, w dniu [...] września 2015 r. wydał decyzję [...], którą utrzymał w mocy decyzję Szefa Biura Ochrony Rządu z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] nakazującej K. S. opróżnienie wraz z córką W. T. lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...].

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał, że decyzja organu I instancji została wydana na podstawie art. 86 ust. 2 i 3 w zw. z art 86 ust. 1 pkt 10 ustawy o Biurze Ochrony Rządu, albowiem przedmiotowy lokal mieszkalny zajmowany jest bez tytułu prawnego, jak również długotrwale nieuiszczany był czynsz za ten lokal, w którym odwołująca się wraz z córką nie zamieszkiwała.

Przedmiotowy lokal mieszkalny, jako mieszkanie funkcyjne, został przydzielony decyzją administracyjną nr [...] z dnia [...] grudnia 1987 r. emerytowi BOR M.S., jako głównemu najemcy, który zmarł w [...] lutego 2007 r. W lokalu pozostała jego żona H. S., która zmarła [...] lutego 2007 r. Szef BOR, na podstawie art. 87 ust. 2 pkt 2 ustawy o BOR, wydał decyzję stwierdzającą nabycie przez córkę zmarłych – . S. prawa do lokalu na czas posiadania renty rodzinnej. Prawo do renty ustało z dniem [...] kwietnia 2014 r. i BOR wystąpił do ww. o zwolnienie zajmowanego lokalu. Po bezskutecznych wezwaniach, w dniu [...] marca 2015 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w przedmiocie opróżnienia lokalu służbowego zajmowanego bez tytułu prawnego. Następnie, w dniu [...] maja 2015 r. organ zawiesił postępowanie do czasu rozstrzygnięcia przez Komisję Mieszkaniową działającą przy Urzędzie Dzielnicy [...] wniosku K. S. o najem lokalu mieszkalnego z zasobu miasta. Po podjęciu zawieszonego postępowania Szef BOR w dniu [...] lipca 2015 r. wydał decyzję o opróżnieniu przedmiotowego lokalu przez ww. i jej córkę W. T..

W ustalonym stanie faktycznym nie ulega wątpliwości, że lokal zajmowany jest bez tytułu prawnego, zaś z pisemnej informacji Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...], wynika, iż w przedmiotowym lokalu zainteresowana nie zamieszkuje. Na dzień [...] maja 2014 r. kwota zadłużenia z tytułu nieuiszczania opłat czynszowych wynosiła 79 387,31 zł.

K. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] września 2015 r. nr [...] zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art 77 § 1 w zw. art. 80 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie całości materiału dowodowego i brak jego właściwej oceny, co miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Skarżąca podniosła, iż w przedmiotowym lokalu zamieszkiwała od dziecka, a obecnie zamieszkuje w nim z małoletnią córką. Nie posiada innego lokalu, a z uwagi na trudną sytuację materialną – brak pracy – nie stać jej na opłacanie czynszu. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu organów i wstrzymanie wykonania decyzji.

Minister Spraw Wewnętrznych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W tym miejscu podać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 17 czerwca 2016 r. sygn. akt I OZ 627/16 oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 2069/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt, nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania przed właściwymi organami. Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny posiada wyłącznie uprawnienia kasacyjne, nie może natomiast orzekać za organ w sposób merytoryczny przyznając stronie określone uprawnienia lub zwalniając z nałożonych obowiązków.

W ocenie Sądu, skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona, jak i decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 pkt 10 oraz ust. 3 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r. poz. 170), funkcjonariusz jest obowiązany do opróżnienia lokalu, o którym mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1, jeżeli zajmuje lokal bez tytułu prawnego. Decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych w tym lokalu. Decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje Szef BOR (ust. 2 i 3 powołanego przepisu).

Z powyżej przytoczonych przepisów jednoznacznie wynika nakaz opuszczenia lokalu, jeżeli zajmowany jest bez tytułu prawnego, to jest bez wymaganej decyzji administracyjnej o przydziale lokalu lub o nabyciu prawa do lokalu na czas posiadania uprawnień do renty rodzinnej lub też umowy najmu.

Prawo do lokalu mieszkalnego, określone w ust. 1, przysługuje również członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, oraz po zmarłych emerytach i rencistach.

Obowiązek funkcjonariusza jak też członka rodziny uprawnionego do renty rodzinnej po funkcjonariuszu dotyczący opróżnienia lokalu mieszkalnego skorelowany jest z obowiązkiem Szefa BOR wydania decyzji o opróżnieniu lokalu. Decyzję organ winien wydać niezwłocznie w przypadku wystąpienia przesłanki do opróżnienia lokalu.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca posiadała uprawnienia do przedmiotowego lokalu mieszkalnego na mocy decyzji Szefa BOR z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] o nabyciu przez skarżącą prawa do lokalu na okres posiadania uprawnień do renty rodzinnej. Jednak skarżąca definitywnie utraciła prawo do renty rodzinnej w dniu [...] kwietnia 2014 r. i z tym dniem zaistniała przesłanka określona w art. 86 ust. 1 pkt 10 ustawy o Biurze Ochrony Rządu.

Wobec tego stwierdzić należy, że stan faktyczny sprawy odpowiada treści art. 86 ust. 1 pkt 10 ustawy o BOR, a zatem organy zasadnie uznały, ze skarżąca nie posiada tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu i należało wydać decyzję o jego opróżnieniu w stosunku do skarżącej i jej córki.

Podkreślić nadto trzeba, że każda z przesłanek określonych w art. 86 ust. 1 ustawy o BOR ma samodzielny byt prawny, tzn. zaistnienie którejkolwiek z nich powoduje obowiązek opróżnienia lokalu. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowy lokal jest bardzo zadłużony w związku z nieopłacaniem przez skarżącą czynszu oraz, że skarżąca z córką w nim nie zamieszkują. Okoliczności te wskazują, że w sprawie zachodzą również inne przesłanki z art. 86 ust. 1 powołanej ustawy.

Nadto, wbrew twierdzeniu skarżącej organ nie naruszył wskazanych w skardze przepisów postępowania, czyli art. 77 § 1 w zw. art. 80 Kpa. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy został wyczerpująco zebrany i rozpatrzony, umożliwiając organom obydwu instancji podjęcie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji. Sama skarżącą również nie wskazała żadnej okoliczności, która mogłaby podważyć wiarygodność ustaleń przeprowadzonych w sprawie lub też mienić ocenę stanu faktycznego w zakresie spełnienia przez nią przesłanek umożliwiających uregulowanie tytułu prawnego do lokalu zgodnie z żądaniem skarżącej, nie wyjaśniła także wszystkich zarzucanych jej przez organ nieprawidłowości związanych z korzystaniem z lokalu.

Natomiast podnoszona przez skarżącą trudna sytuacja materialna i rodzinna nie ma wpływu na ocenę prawidłowości postępowania organów orzekających w tej konkretnej sprawie, co wynika wprost z treści powołanego wyżej art. 86 ust. 1 pkt 10 ustawy o BOR.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekł, jak w sentencji wyroku.