Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 217/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 50 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art. 46 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1537
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 maja 2018 r. sprawy ze skargi [...] S. A. z siedzibą w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] ; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz [...] S. A. z siedzibą w [...] kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] listopada 2017 r. nr [...] Starosta [...], wskazując na art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej K.p.a.) w związku z art. 64 ust. 1 i art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073, dalej jako u.p.z.p.) oraz art. 5 ust. 1 i art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1161, dalej jako u.o.g.r.l.) po rozpatrzenia wniosku Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2017r. odmówił uzgodnienia, w zakresie ochrony gruntów rolnych, projektu decyzji o warunkach zabudowy znak [...] ustalającego warunki zabudowy dla inwestycji w zabudowie zagrodowej w gospodarstwie rolnym: obiektu infrastruktury technicznej pn. "budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...], na działce nr [...]

Uzasadniając napisał, że ustalił na podstawie przełożonego projektu decyzji, przesłanych dokumentów, załączonej kopii mapy zasadniczej oraz operatu ewidencji gruntów i budynków, że inwestycja będzie realizowana na działce o powierzchni 0.7000 ha, oznaczonej jako grunty orne klasy IlIa (RIIIa), Illb (RIIIb), IVb (RIVb). Z wniosku oraz projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, że inwestycja będzie miała charakter nierolniczy. W takim przypadku uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy pod względem ochrony gruntów rolnych może nastąpić zgodnie z art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Wskazany przepis stanowi, że nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki:

1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy:

2) położone są w odległości nie większej niż 50m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 782, z późn. zm., dalej jako u.g.n.);

3) położone są w odległości nie większej niż 50m od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015r. poz. 460, 774 i 870);

4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części.

Starosta wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie spełnia warunków określonego art.7 ust. 2a pkt 1, 2 i 4 u.o.g.r.l. Zgodnie z art. 4 pkt 29 tej ustawy, zwarta zabudowa rozumiana jest jako zgrupowanie nie mniej niż 5 budynków, za wyjątkiem budynków o funkcji wyłącznie gospodarczej, pomiędzy którymi największa odległość sąsiadujących nie przekracza 100 m. Natomiast art. 4 pkt 30 tej ustawy określa pojęcie obszaru zwartej zabudowy jako obszar wyznaczony przez obwiednię prowadzoną w odległości 50 m od zewnętrznej krawędzi skrajnych budynków, tworzących zwartą zabudowę lub po zewnętrznych granicach działek, na których położone są te budynki, jeśli ich odległość od granicy jest mniejsza niż 50 m. Planowana inwestycja byłaby zlokalizowana poza obszarem zwartej zabudowy oraz położona w odległości większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej. Ponadto powierzchnia gruntów przekracza 0,5 ha.

Zażaleniu na opisane postanowienie wniosła [...] (dalej jako Inwestor) zastępowana przez zawodowego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Pełnomocnik zarzucił (1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 oraz art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. poprzez jego błędne zastosowanie, bowiem przedmiotowa inwestycja nie jest zaplanowana do realizacji na gruntach stanowiących użytki rolne klas I-III gruntach klasy, a na gruntach klasy IV stanowiących część działki o numerze [...]; (2) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na wydaniu skarżonej decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; (3) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, jakoby planowana inwestycja zmierzała do przeznaczenia na cele nierolnicze całej działki oznaczonej numerem [...], podczas gdy w rzeczywistości przeznaczone na ten cel ma być jedynie ok 200 m2 nieruchomości.

Uzasadniając zażalenie pełnomocnik podkreślił, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego obejmuje jedynie część działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] i to w dodatku część, która stanowi grunty klasy IVb. W ocenie Inwestora ten fakt decyduje, że w sprawie nie znajdują zastosowanie przepisy art. 6 oraz 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Nadto wniosek obejmuje jedynie 200 m2 działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] i skoro obejmuje jedynie jej część o tej powierzchni, to tylko ta część przeznaczona będzie na cele nierolnicze. Pozostała część działki nadal przeznaczona będzie, jak dotychczas, na cele rolnicze.

Pismem z [...] listopada 2017 r. pełnomocnik uzupełnił zażalenie. Wskazał na orzecznictwo - wyrok NSA z 14 grudnia 2016r., II OSK 734/15; wyrok WSA w Rzeszowie z 24 maja 2017r., II SA/Rz 336/17)i napisał, że w sprawach, których przedmiotem jest ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego stosuje się odpowiednio art. 61 ust. 1 punkt 4 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 z późn. zm., dalej jako u.p.z.p.). Odpowiednie stosowanie przepisów polega na tym, że niektóre przepisy znajdują zastosowanie wprost, inne z modyfikacją, a pozostałe nie znajdują w ogóle zastosowania. Odpowiednie stosowanie powyższego przepisu przy ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wymaga wzięcia pod uwagę również przepisów ustawy z 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2062 z późn. zm., dalej jako u.w.r.u.s.t.). Zgodnie z treścią art. 46 ust. 2 tej ustawy, przeznaczenie terenu na cele rolnicze nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W ocenie NSA, w świetle powyższego przepisu nieuprawionym jest wymaganie od inwestora, by uzyskał on zgodę właściwego ministra na zmianę przeznaczenia gruntów na nie rolne, bowiem brak sprzeczności pomiędzy inwestycją celu publicznego i rolniczym przeznaczeniem taki obowiązek znosi. Pełnomocnik ocenił, że z powyższego wynika, że przepisy u.o.g.r.l. nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie, zatem uzgodnienia dokonane przez organ I instancji ze Starostą nie było obligatoryjne i nie powinno stanowić podstawy do wydania odmownej decyzji.

Postanowieniem z [...] grudnia 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wskazując na art. 138 § 1 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając postanowienie SKO napisało, że stanowisko organu I instancji jest prawidłowe. Zdaniem SKO organ I instancji prawidłowo ustalił, że posadowienie na działce stanowiącej użytek rolny stacji bazowej telefonii komórkowej oznacza przeznaczenie tej działki na cele nierolnicze (nieleśne). Wieża stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi niewątpliwie obiekt budowlany, który służy do celów realizacji usług telefonii komórkowej (przesyłu sygnału). Tym samym przyjąć trzeba, że inwestor zamierza na przedmiotowym terenie realizować zadanie telekomunikacyjne inne niż rolnicze. Realizacja celu rolnego z istoty swojej wyklucza zabudowę na cele usług innych niż rolnicze.

Odnosząc się do zarzutu, iż planowana inwestycja zajmie jedynie ok. 200m2 działki SKO wskazało, że przepisy u.o.g.r.l. nie różnicują tej ochrony w zależności od powierzchni gruntów rolnych przewidzianej do wyłączenia z produkcji rolnej. Dodatkowo podkreśliło, że co do zasady decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego (warunki zabudowy) przesądza jedynie o tym, że na konkretnej działce wskazanej we wniosku jest możliwość realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia (z określonymi jego parametrami), nie określa natomiast dokładnego położenia inwestycji na działce. W konsekwencji na tym etapie nie rozstrzyga się, która część działki przeznaczona będzie na cele nierolnicze lub nieleśne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu [...], zastępowana przez tego samego zawodowego pełnomocnika, wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie postanowień oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego. Pełnomocnik zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t. polegające na jego niezastosowaniu oraz naruszenie art. 7 u.o.g.r.l. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie, podczas gdy przepis ten w sprawie nie znajduje zastosowania;

2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 oraz art. 77 K.p.a. co do wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie analizy dokonanego zgłoszenia oraz naruszenie art. 8 i art. 11 w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a., polegające na prowadzeniu postępowania w sposób nie budujący zaufania do organów administracji.

Uzasadniając pełnomocnik napisał, że zgodnie z art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t., jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

Pełnomocnik podkreślił, że w sprawach, których przedmiotem jest ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, przepis art. 61 ust. 1 punkt 4 u.p.z.p. stosuje się odpowiednio, co oznacza wymóg wzięcia pod uwagę także przepisów u.w.r.u.s.t., a przede wszystkim przepisów z art. 46 ust. 2 tej ustawy. Zdaniem pełnomocnika, nieuprawnione jest wymaganie od inwestora, aby uzyskał zgodę właściwego ministra na zmianę przeznaczenia gruntów na nie rolne. Pełnomocnik podkreślił, że analizowany przepis znajduje zastosowanie nie tylko w przypadku obowiązywania dla danego terenu miejscowego planu, ale również przy jego braku.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona.

Na wstępie należy wskazać, iż złożona w niniejszej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje bowiem regulacja art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – dalej P.p.s.a.), zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że w przypadku skarg na postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony.

Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymujące w mocy postanowienie Starosty o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla stacji bazowej telefonii komórkowej. Z uzasadnień rozstrzygnięć organów wynika, że zostały one wydanie z powodu niespełnienia przez Skarżącą warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., dotyczącego zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne.

Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ustawodawca zastrzegł w tym przepisie, że warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 tejże ustawy, stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem, które nie ma znaczenia w sprawie. Z kolei w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. jako jeden z warunków wydania decyzji zastrzeżono, aby teren objęty wnioskiem nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, chyba że jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Natomiast w myśl art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l., przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I – III, co do zasady wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Organy obu instancji wskazały na art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l., zgodnie z którym nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie warunki wymienione w tym przepisie; organy obu instancji oceniły, że inwestycja nie spełnia warunków określonych w art. 7 ust. 2a pkt 1, 2 i 4 u.o.g.r.l.

W tym kontekście należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 grudnia 2016 r., II OSK 734/15 (CBOSA), uznał, że sformułowanie w art. 50 ust. 1 u.p.z.p. o "odpowiednim" stosowaniu przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie może przesądzać o bezpośrednim, czy automatycznym zastosowaniu wskazanej regulacji (dotyczącej decyzji o warunkach zabudowy) do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Podkreślono bardzo jednoznacznie, że przy rozważaniu "odpowiedniego" stosowania przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. przy ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie można pominąć regulacji przewidzianej w art. 46 u.w.r.u.s.t. Regulacja tego przepisu zawiera swoiste reguły interpretacyjne, które należy wziąć pod uwagę przy uchwalaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 46 ust. 1) oraz interpretacji zapisów planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie tej ustawy (art. 75) w zakresie możliwości lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W ust. 2 art. 46 u.w.r.u.s.t. stwierdzono, że przeznaczenie terenu na cele rolnicze (...) nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

Mając na uwadze powyższe zauważyć należy, że stosownie do art. 46 ust. 1 u.w.r.u.s.t., miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów u.g.n., jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W myśl zaś art. 75 ust. 1 u.w.r.u.s.t., przepis art. 46 stosuje się do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Natomiast zgodnie z art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t., jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Ustawodawca podkreśla jednoznacznie, iż przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

Z uwagi na fakt, że ustawodawca stwierdza, iż przeznaczenie terenu na cele rolnicze, leśne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, to w rezultacie nie można wymagać od wnioskodawcy spełnienia warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., czyli badać, czy teren objęty wnioskiem wymaga uzyskania zgody ministra na zmianę przeznaczenia na cele nierolne i nieleśne. Brak sprzeczności pomiędzy rolnym i leśnym przeznaczeniem terenu a zamiarem lokalizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej przesądza w istocie o braku konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia. Na taki sposób rozumienia prawa materialnego pozwala też instytucja odpowiedniego stosowania przepisu odesłania wyrażona w art. 50 ust. 1 u.p.z.p. Odesłanie nakazujące odpowiednie stosowanie określonego przepisu prawa, upoważnia organ do takiej wykładni i stosowania przepisów odesłania, która najpełniej uwzględnia specyfikę prowadzonego postępowania, determinowaną charakterem rozstrzyganej sprawy.

Skoro zatem nakaz odpowiedniego stosowania art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie pozwalał na jego automatyczne stosowanie w sprawie ustalenia lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej, to niezasadna była odmowa uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, z uwagi na konieczność uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na nie rolny (prawomocny wyrok WSA w Gdańsku z 31 stycznia 2018 r., II SA/Gd 780/17; CBOSA). Opisane stanowiska sądów administracyjnych skład orzekający w niniejszej sprawie podziela.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ prowadzący postępowanie zastosuje się do oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku, dotyczącej sposobu wykładni u.p.z.p.

Z opisanych powodów Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a.

O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. W myśl pierwszego z wymienionych przepisów, w razie uwzględnienia skargi skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei zgodnie z art. 205 § 2 P.p.s.a., niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej przez adwokata obejmują także jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez Sąd osobistego stawiennictwa strony. Przepisami odrębnymi, o których mowa wyżej, są przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015 r., poz. 1800 ze zm.). W myśl § 15 tegoż rozporządzenia:

1. Opłaty stanowiące podstawę zasądzania kosztów zastępstwa prawnego i kosztów adwokackich ustala się z uwzględnieniem stawek minimalnych określonych w rozdziałach 2-4.

2. Opłatę w sprawach niewymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości równej stawce minimalnej.

3. Opłatę w sprawach wymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, która nie może przekroczyć sześciokrotności tej stawki, ani wartości przedmiotu sprawy, jeśli uzasadnia to:

1) niezbędny nakład pracy adwokata, w szczególności poświęcony czas na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu;

2) wartość przedmiotu sprawy;

3) wkład pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie;

4) rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.

Mając na względzie powyższe, Sąd określił wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego wedle stawek minimalnych, uznając, że w okolicznościach niniejszej sprawy wynagrodzenie w takiej wysokości będzie adekwatne w szczególności do niezbędnego nakładu pracy pełnomocnika oraz jego przyczynienia się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. W rezultacie na zasądzoną kwotę kosztów postępowania złożyły się wynagrodzenie reprezentującego skarżącego pełnomocnika ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) wyżej powołanego rozporządzenia (480 zł) oraz uiszczony wpis w kwocie 100 zł oraz opłata od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł., łącznie – 597 zł.