Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 304/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 5,  art. 1 ust. 1,  art. 6
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 13,  art. 16,  art. 7,  art. 27 ust. 1, 2,  art. 29 ust. 1, 7
journal: Dz.U. 2014 poz 715
law: ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędziowie WSA Ewa Grochowska – Jung, Danuta Kania (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2015 r. sprawy ze skargi K. O. na bezczynność Polskiego Związku Piłki Siatkowej w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność Polskiego Związku Piłki Siatkowej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie w pozostałym zakresie, 3. zasądza od Polskiego Związku Piłki Siatkowej na rzecz K.O. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu [...] stycznia 2013 r. K. O. (dalej: "skarżąca") zwróciła się, za pośrednictwem poczty elektronicznej, do Polskiego Związku Piłki Siatkowej (dalej jako: "PZPS", "Związek"), w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej powoływanej jako: "u.d.i.p.", o przekazanie informacji: "czy Polski Związek Piłki Siatkowej korzysta z usług firmy/podmiotu odpowiedzialnego za dbanie o pozytywne publikacje i kreowanie wizerunku Związku w mediach oraz za współpracę z dziennikarzami i przedstawicielami mediów?". Nadto wniosła o wskazanie:

1. podmiotu lub podmiotów świadczących opisane usługi na rzecz PZPS;

2. wyjaśnienia, czy usługi te świadczone są na podstawie umowy ze wskazaniem okresu, na który została ona zawarta;

3. wartości świadczonych usług (miesięcznie, kwartalnie, rocznie lub w innych okresach rozliczeniowych wskazanych w umowie);

4. zakresu obowiązków wskazanych w umowie.

Zaznaczyła, że na podstawie art. 14 ust. 1 u.d.i.p. wnioskuje o udzielenie informacji w formie mailowej.

Pismem z dnia 27 marca 2013 r. K. O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Polskiego Związku Piłki Siatkowej w zakresie udostępnienia informacji zawartych we wniosku z dnia [...] stycznia 2013 r.

Wskazała, iż mimo upływu ustawowego terminu organ nie udzielił odpowiedzi na ww. wniosek, nie wydał też decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w oparciu o art. 16 u.d.i.p.

Zaznaczyła również, iż w przypadku gdyby organ uznał, że wniosek zawiera braki formalne, bądź jest niejasny w swojej treści, zobowiązany był do wezwania skarżącej do uzupełnienia braków formalnych, czy też skonkretyzowania jego treści. Organ jednak nie podjął żadnego z tych działań.

Dalej skarżąca wskazała, iż zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty wymienione w pkt 1-5 u.d.i.p. Polski Związek Piłki Siatkowej jest ogólnokrajowym związkiem sportowym działającym w dziedzinie piłki siatkowej, siatkówki plażowej oraz innych odmian piłki siatkowej aprobowanych przez FIVB (Fédération Internationale de Volleyball - Międzynarodowa Federacja Piłki Siatkowej) i CEV (Confédération Européenne de Volleyball - Europejska Konfederacja Piłki Siatkowej). PZPS może pozyskiwać środki na działalność m.in. z dotacji, czy subwencji. W szczególności Związek uzyskał dofinansowanie Ministra Sportu i Turystyki w kwocie 9 mln zł w 2012 r. oraz 4,9 mln zł w 2013 r. Wynika z tego, iż PZPS jako podmiot dysponujący budżetowymi środkami finansowymi jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w trybie u.d.i.p.

Konkludując skarżąca wniosła o stwierdzenie, iż organ pozostaje w bezczynności oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. PZPS poinformował skarżącą, że wniosek o udzielenie informacji publicznej w zakresie korzystania z usług podmiotu odpowiedzialnego za dbanie o pozytywne publikacje i kreowanie wizerunku PZPS w mediach oraz za współpracę z dziennikarzami i przedstawicielami mediów podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Nadto Związek wskazał, iż zakres informacji, o udostępnienie których wnioskowała skarżąca nie ma związku z zadaniami publicznymi zleconymi PZPS, a tylko w tym zakresie u.d.i.p. ma zastosowanie wobec Związku.

W odpowiedzi na skargę datowaną na 22 stycznia 2015 r. Polski Związek Piłki Siatkowej wniósł o odrzucenie skargi, a w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku o oddalenie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Motywując wniosek o odrzucenie skargi PZPS wskazał, iż skarżąca nie wykorzystała ustawowych środków, które przysługują jej przed wniesieniem skargi stosownie do art. 53 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". Skargę należy więc uznać za wniesioną przedwcześnie, a w związku z tym za niedopuszczalną.

Motywując z kolei wniosek o oddalenie skargi PZPS wskazał, iż pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. poinformował skarżącą, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznych, bowiem wykraczają poza zadania publiczne realizowane przez PZPS. Nadto podał, że polskie związki sportowe nie są organami władzy publicznej, w związku z tym obowiązane są do udzielania informacji publicznej jedynie w zakresie objętym wykorzystaniem środków pochodzących z Budżetu Państwa.

PZPS wskazał również, że dofinansowania na realizację zadań publicznych, przekazane przez Ministra Sportu i Turystyki Polskiemu Związkowi Piłki Siatkowej, są wykorzystywane w szczególności na: szkolenie młodzieży, szkolenie kadr narodowych, szkolenie kadr wojewódzkich, itp. Wyczerpujące informacje na temat zrealizowanych zadań publicznych przez PZPS zamieszczone są na portalu BIP Ministerstwa Sportu i Turystyki.

Dalej PZPS wskazał, iż w sytuacji gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi, organ zawiadamia jedynie wnioskodawcę, iż żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym ustawą o dostępie do informacji publicznej. PZPS analizując wniosek skarżącej doszedł do przekonania, że żądane przez nią informacje nie są informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i na tej podstawie wystosował pismo z dnia [...] kwietnia 2013 r. informujące skarżącą o przyjętym stanowisku.

Końcowo PZPS wskazał, iż organ jest obowiązany do udzielenia informacji publicznej w trybie u.d.i.p., jeżeli jest w jej posiadaniu. Związek w momencie składania wniosku przez skarżącą oraz w dniu udzielenia odpowiedzi nie korzystał z usług podmiotu odpowiedzialnego za kreowanie pozytywnego wizerunku PZPS w mediach.

W piśmie procesowym z dnia 22 lipca 2015 r. pełnomocnik PZPS podtrzymał wniosek o oddalenie skargi, wskazując, iż PZPS jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej tylko w takim zakresie, w jakim wykonuje zadania publiczne wykorzystując przy tym środki publiczne. Oznacza to, że pozostałe informacje dotyczące funkcjonowania Związku nie stanowią informacji publicznej. Informacje żądane przez skarżącą nie stanowiły informacji publicznej, gdyż nie były związane ani z wykonywaniem zadań publicznych przez Związek, ani z dysponowaniem majątkiem publicznym w tym zakresie. PZPS nie był zatem zobowiązany do ich udostępnienia.

Jednakże, nawet gdyby uznać, że wnioskowana informacja stanowiła informację publiczną, to Związek de facto nie posiadał żądanych informacji na dzień złożenia wniosku przez skarżącą, bowiem nie korzystał z usług podmiotu odpowiedzialnego za kreowanie wizerunku PZPS oraz pozytywne publikacje w mediach.

PZPS poinformował skarżącą pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. o braku obowiązku udostępnienia żądanej informacji, zatem nie można uznać, że Związek pozostawał w bezczynności na gruncie u.d.i.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W sprawie niniejszej z uwagi na przedmiot zaskarżenia należy mieć na uwadze przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1 - 2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.

Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ administracji oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie kończy go wydaniem stosownego aktu ani nie podejmuje właściwej czynności (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie niewydania stosownego aktu lub niepodjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną czy też niezawinioną opieszałością organu. Istotne bowiem jest, że organ dopuszcza się zwłoki w rozpatrzeniu wniosku, a jego procedowanie wydłuża czas oczekiwania przez stronę na rozstrzygnięcie sprawy.

Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej podmiot obowiązany w rozumieniu jej art. 4 ust. 1 i 2 podejmuje stosowne działania w celu załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W przypadku ich niepodjęcia, a więc w przypadku milczenia organu wobec wniosku, strona może zwalczać stan jego opieszałości w drodze skargi na bezczynność w trybie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi i powinny być jej udzielone w trybie u.d.i.p. W przypadku takiej skargi, sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru, podejmuje stosowne rozstrzygnięcie.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku Polskiego Związku Piłki Siatkowej o odrzucenie skargi, wskazać należy, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia, ponieważ zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, a zatem Kodeks nie ma zastosowania do pozostałych czynności podejmowanych w trybie ustawy, które mają charakter czynności materialno-technicznych z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Wprawdzie art. 52 § 3 p.p.s.a. stanowi, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednak bezczynność nie wchodzi w zakres pojęcia "akty lub czynności", a skoro ustawa nie przewiduje żadnych dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym przez organy w ramach udzielania informacji publicznej (poza odwołaniem od decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej oraz decyzji o umorzeniu postępowania), należy uznać, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, publ. LEX nr 236545).

Przechodząc do merytorycznej oceny skargi, wskazać należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy.

W niniejszej sprawie nie było przedmiotem sporu, iż Polski Związek Piłki Siatkowej jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej wobec brzmienia art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Przepis ten stanowi, iż obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym (...).

Pojęcie informacji publicznej określa art. 1 ust. 1 oraz art. 6 u.d.i.p. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Definicja informacji publicznej zawarta w ww. przepisie odsyła zatem do pojęcia "sprawy publicznej", której definicji legalnej brak w przedmiotowej ustawie. Zaznaczyć jednak należy, że podczas prac nad ustawą pojęcie "sprawa publiczna" było rozwijane jako "każde działanie władzy publicznej w zakresie zadań stawianych państwu dotyczących lub służących ogółowi albo mających na celu zadysponowanie majątkiem publicznym. Desygnatem jest więc tu publicznoprawny charakter działalności danego podmiotu (v. uzasadnienie do projektu ustawy [w:] K. Tracka, Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym, Warszawa 2009, s. 138).

Polski związek sportowy, jakim jest niewątpliwie Polski Związek Piłki Siatkowej, może być utworzony, jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 715), w celu organizowania i prowadzenia współzawodnictwa w danym sporcie. Utworzenie polskiego związku sportowego przez związek sportowy wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw kultury fizycznej (art. 7 ust. 2). W sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie do polskiego związku sportowego stosuje się przepisy ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach - Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855 ze zm. (art. 7 ust. 3).

W myśl art. 13 ust. 1 ustawy o sporcie, polski związek sportowy ma wyłączne prawo do: (1) organizowania i prowadzenia współzawodnictwa sportowego o tytuł Mistrza Polski oraz o Puchar Polski w danym sporcie; (2) ustanawiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez związek; (3) powołania kadry narodowej oraz przygotowania jej do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich, igrzysk głuchych, mistrzostw świata lub mistrzostw Europy; (4) reprezentowania tego sportu w międzynarodowych organizacjach sportowych.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy, nadzór nad działalnością polskich związków sportowych sprawuje minister właściwy do spraw kultury fizycznej, m. in. przez kontrolę polskiego związku sportowego (ust. 3 pkt 2), której zakresem objęta jest działalność polskiego związku sportowego pod względem zgodności z przepisami prawa oraz postanowieniami statutu, który wraz ze zmianami zatwierdza w drodze decyzji minister właściwy do spraw kultury fizycznej (ust. 4).

Ponadto przepisy Rozdziału 6 ustawy o sporcie, zatytułowanego "Wspieranie sportu przez organy władzy publicznej", stanowią m.in., że tworzenie warunków, w tym organizacyjnych, sprzyjających rozwojowi sportu, stanowi zadanie własne jednostek samorządu terytorialnego (art. 27 ust. 1). Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego może określić, w drodze uchwały, warunki i tryb finansowania zadania własnego, o którym mowa w ust. 1, wskazując w uchwale cel publiczny z zakresu sportu, który jednostka zamierza osiągnąć (art. 27 ust. 2).

Stosownie natomiast do treści art. 29 ust. 1 ustawy o sporcie, minister właściwy do spraw kultury fizycznej może dofinansowywać uprawianie lub organizowanie sportu oraz jego promocję. Tenże minister, w myśl art. 29 ust. 7 ww. ustawy, w zakresie dofinansowania zadań związanych z przygotowaniem kadry narodowej do udziału w igrzyskach olimpijskich, igrzyskach paraolimpijskich, igrzyskach głuchych, mistrzostwach świata lub mistrzostwach Europy, może zlecać polskim związkom sportowym, Polskiemu Komitetowi Olimpijskiemu i Polskiemu Komitetowi Paraolimpijskiemu realizację zadań publicznych z pominięciem otwartego konkursu ofert, o którym mowa w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2010 r. Nr 234, poz. 1536 ze zm.). Przepisy art. 47 i art. 151 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.) stosuje się odpowiednio.

Polski Związek Piłki Siatkowej jest więc podmiotem wykonującym zadania publiczne, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., ale tylko w takim zakresie, w jakim dysponuje on środkami publicznymi, a więc wyłącznie w zakresie rozliczania dofinansowania lub wykonywania zadań zleconych z udziałem środków publicznych. Zatem, w odniesieniu do Związku, postanowienia ustawy o dostępie do informacji publicznej znajdują zastosowanie tylko wówczas, gdy wnioskowane informacje dotyczą działań podejmowanych w ramach wykonywania zadań publicznych, a więc dotyczących spraw publicznych (por. wyroki NSA z dnia 15 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 1455/13, publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zaznaczenia wymaga, iż sam Związek nie kwestionował faktu, że realizuje zadania publiczne, otrzymuje dotacje oraz dofinansowanie na realizację zadań związanych ze szkoleniem młodzieży (np. prowadzeniem szkół dla młodzieży uzdolnionej w piłce siatkowej), szkoleniem kadr narodowych czy kadr wojewódzkich. Stanowisko to wzmacniają dodatkowo postanowienia tekstu jednolitego Statutu Polskiego Związku Piłki Siatkowej. Zgodnie bowiem z jego § 11 ust. 1 i 2 pkt 1 - 3, celem Związku jest organizacja współzawodnictwa sportowego w piłce siatkowej we wszystkich odmianach aprobowanych przez FIVB i CVB, a ponadto popularyzacja i rozwój piłki siatkowej w Polsce, podejmowanie działań na rzecz promocji i rozwoju piłki siatkowej w formie amatorskiej i profesjonalnej, prowadzenie działalności edukacyjnej i wychowawczej w zakresie sportu, zdrowia i ochrony środowiska.

Skoro zatem Związek w ramach swojej działalności wykonuje zadania o charakterze publicznym, to obowiązany jest udzielać informacji publicznej, ale tylko takiej, która jest związana z wykonywaniem zadań zleconych lub finansowanych (nawet częściowo) ze środków publicznych.

W ocenie Sądu, w świetle powyższych uwag, uzasadnione jest stanowisko PZPS, że objęta wnioskiem informacja, dotycząca danych na temat "firmy/podmiotu odpowiedzialnego za dbanie o pozytywne publikacje i kreowanie wizerunku Związku w mediach oraz za współpracę z dziennikarzami i przedstawicielami mediów", nie posiada waloru informacji publicznej. Nie mieści się bowiem w pojęciu sprawy publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Żądane przez skarżącą informacje nie dotyczą realizacji wymienionych powyżej celów Związku o charakterze publicznym, ani też wykonywania zadań zleconych lub finansowanych ze środków publicznych. W tym bowiem zakresie (kreowanie wizerunku w mediach oraz współpraca z dziennikarzami) Związek nie otrzymuje środków publicznych. Wnioskowane informacje odnoszą się natomiast do bieżącej, wewnętrznej działalności Związku jako związku sportowego i nie pozostają w sferze publicznoprawnej.

Stanowisko to potwierdził również sam Związek wskazując w odpowiedzi na skargę, że usługi Public Relations nigdy nie były przedmiotem postępowań na realizację zadań publicznych, które to zgodnie z definicją zawartą w art. 61 Konstytucji RP cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu. Nadto Związek wskazał, iż wyczerpujące informacje, na temat zrealizowanych zadań publicznych przez Polski Związek Piłki Siatkowej zamieszczone są na portalu BIP Ministerstwa Sportu i Turystyki. Minister Sportu i Turystyki każdorazowo, ogłaszając konkurs, określa enumeratywnie jakie zadania mogą zostać dofinasowane ze środków pochodzących ze Skarbu Państwa. PZPS na swej stronie internetowej informuje o postępowaniach, na realizację których wykorzystywane są środki pozyskane z dotacji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz zaleceniem Ministra Sportu i Turystyki. Informacje te są zamieszczane od 2007 r., tj. od czasu kiedy PZPS uzyskuje dofinansowanie bezpośrednie.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej w sposób kompleksowy reguluje kwestie związane z udostępnianiem informacji publicznych. I tak, zgodnie z omawianą ustawą, w przypadku skierowania pisemnego wniosku o udzielenie informacji publicznej podmiot, do którego wniosek taki został skierowany, może dokonać następujących działań:

- udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia; podmiot obowiązany dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (art. 13 u.d.i.p.);

- poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że podmiot nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.);

- odmówić udostępnienia informacji lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej;

- odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku

z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 u.d.i.p.

Zaznaczenia przy tym wymaga, że podmiot obowiązany działań tych winien dokonać w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13 i art. 16 u.d.i.p.). Brak podjęcia przez podmiot obowiązany któregokolwiek z ww. działań, zgodnych z przepisami u.d.i.p. i podjętych w jej granicach, uzasadnia podniesienie zarzutu bezczynności.

Nie ma przy tym racji pełnomocnik PZPS twierdząc, że w sytuacji, gdy podmiot obowiązany nie dysponuje wnioskowaną informacją, a także w przypadku, gdy wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną, termin określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. nie znajduje zastosowania. Przeciwnie, w terminie tym podmiot ma obowiązek udzielić odpowiedzi na wniosek (w tym także przedstawić swoje stanowisko w sprawie odnośnie charakteru wnioskowanej informacji), ewentualnie może powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia w udzieleniu odpowiedzi w trybie określonym w art. 13 ust. 2 u.d.i.p.

W niniejszej sprawie skarżąca wystąpiła do PZPS z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej w dniu [...] stycznia 2013 r., przy czym do dnia wniesienia skargi na bezczynność Związek nie podjął żadnego spośród działań wymienionych powyżej. Dopiero pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r., "w odpowiedzi na skargę na bezczynność", poinformował skarżącą, że udostępnienie danych, o które wnioskowała, nie ma związku z zadaniami publicznymi zleconymi Związkowi, a tylko w takim zakresie ustawa o dostępie do informacji publicznej ma zastosowanie wobec PZPS. Dodatkowo, w odpowiedzi na skargę wskazał, że zakres żądanych przez skarżącą informacji nie jest informacją publiczną.

Wobec powyższego uznać należy, że w dacie wniesienia skargi do Sądu Polski Związek Piłki Siatkowej pozostawał w bezczynności wobec wniosku skarżącej z dnia [...] stycznia 2013 r. W ustawowym terminie nie ustosunkował się bowiem w ogóle do wniesionego żądania. Stan bezczynności PZPS ustał jednak w następstwie doręczenia skarżącej pisma z dnia [...] kwietnia 2013 r. informującego o stanowisku Związku względem ww. wniosku.

Mając na względzie powyższe wskazać należy, że przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest stan faktyczny z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności przez organ (v. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana, nawet jeżeli przekroczony został przez organ termin przewidziany do jej dokonania. W sytuacji, gdy organ dokonał czynności (udzielił odpowiedzi na wniosek) po wniesieniu skargi na bezczynność, a przed jej rozpoznaniem przez sąd, postępowanie staje się bezprzedmiotowe.

W sprawie niniejszej zaistniała bezprzedmiotowość postępowania, bowiem wobec udzielenia przez Polski Związek Piłki Siatkowej odpowiedzi na wniosek skarżącej przed datą orzekania przez Sąd, merytoryczne rozpoznanie sprawy stało się niedopuszczalne. Z tego względu postępowanie w odnośnej części należało umorzyć.

Marginalnie, wobec stanowiska PZPS prezentowanego w toku postępowania, Sąd zauważa, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie ma znaczenia to, że Związek nie posiadał wnioskowanej informacji w dacie wniesienia wniosku przez skarżącą, ani w dacie udzielenia jej odpowiedzi. Kluczowa pozostaje bowiem kwalifikacja żądanej informacji - jako nieposiadającej waloru informacji publicznej i niepodlegającej udostępnieniu w trybie u.d.i.p. - niezależnie od tego, czy znajdowała się ona w dyspozycji Związku, czy też nie.

Zważywszy, że organ pozostawał w bezczynności w dacie wystąpienia ze skargą, Sąd obowiązany był ocenić - stosownie do przepisu art. 149 § 1 p.p.s.a. - czy bezczynność ta nosiła cechy rażącego naruszenia prawa. Analiza okoliczności sprawy pozwala stwierdzić, że zwłoka w udzieleniu odpowiedzi na wniosek nie była znacząca, nie wynikała też z lekceważenia skarżącej przez Związek. Treść pisma z dnia [...] kwietnia 2013 r. nie pozwala przyjąć, że PZPS z rozmysłem, rażąco naruszył przepisy u.d.i.p. nie udzielając terminowo odpowiedzi na wniosek. Tym samym Sąd nie stwierdził zaistnienia przesłanek do wymierzenia Związkowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. - jak w pkt 3 sentencji wyroku.