Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 232/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2013-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50, art. 56 par. 1 pkt 6, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy Miasto Ełk na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 8 lutego 2013 r., nr "[...]" w przedmiocie podziału nieruchomości postanawia 1.odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej Gminie Miasto Ełk kwotę 100 zł tytułem uiszczonego wpisu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 8 lutego 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w "[...]"uchyliło decyzję z dnia 7 grudnia 2012 r., wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta "[...]", zatwierdzającej z urzędu podział nieruchomości oznaczonych

"[...]", stanowiących własność Gminy "[...]" i będącej w użytkowaniu wieczystym "[...]", na działki o numerach od "[...]", i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji.

W złożonej na tę decyzję skardze "[...]"zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i wniosła o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie. W uzasadnieniu stwierdziło, że skargę wniósł podmiot, który nie posiada legitymacji skargowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Jedną z przesłanek wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego pozostaje złożenie skargi przez uprawniony do tego w konkretnej sprawie podmiot. O legitymacji skargowej stanowi art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270, ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Przewiduje on, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Ponadto do wniesienia skargi jest uprawniony również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2).

Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w pkt. 1–5 tego przepisu. Przyczyną niedopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej, wynikającą z powyższego przepisu jest złożenie skargi przez podmiot, który nie jest legitymowany do wniesienia danego rodzaju skargi do sądu administracyjnego.

Na gruncie art. 50 p.p.s.a. w doktrynie podkreśla się, że struktura postępowania sądowoadministracyjnego ukształtowana jest jako spór prowadzony przed niezawisłym sądem przez dwa podmioty: podmiot żądający udzielenia ochrony prawnej (skarżącego)

i organ administracji publicznej, którego działanie lub zaniechanie stało się przyczyną zgłoszenia żądania udzielenia ochrony prawnej. Postępowanie sądowoadministracyjne, analogicznie jak każde sporne postępowanie sądowe, nie może natomiast zostać wszczęte z urzędu przez sam sąd. Nie może też zostać uruchomione przez organ administracji publicznej, którego działalność ma być przedmiotem oceny z punktu widzenia zgodności z prawem, ani przez inny organ pozostający w strukturze organizacyjnej tej administracji,

w tym również przez organ wyższego stopnia. Organy te nie mogą posiadać uprawnień do poddawania swojej działalności kontroli zewnętrznej w stosunku do administracji, ani też postępowanie sądowoadministracyjne nie może być wykorzystane do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli

w strukturze organizacyjnej administracji publicznej (zob. T. Woś [w:] T. Woś., H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 212).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, utrwalonym na tle cytowanego przepisu wypracowany został pogląd o braku przymiotu strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym po stronie organu, który w postępowaniu administracyjnym wydał rozstrzygnięcie w pierwszej instancji (zob. np. postanowienie NSA z dnia 2 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 387/05 oraz wyrok NSA z dnia 15 lutego 2006 r., sygn. akt OSK 460/05, LEX nr 197511). Podkreśla się również, że organ jednostki samorządu terytorialnego nie może zajmować w tej samej sprawie z zakresu administracji publicznej różnej pozycji, to jest: organu wydającego decyzję lub strony postępowania, w zależności od etapu załatwiania sprawy. Powyższe prowadzi do stwierdzenia, że organ orzekający w sprawie w pierwszej instancji nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na orzeczenie organu odwoławczego wydane w tej sprawie (zob. wyrok NSA z dnia

16 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1017/04, LEX 171164). Rola organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym jest bowiem wyznaczona przepisami proceduralnymi, przyznającymi tym organom kompetencje do rozstrzygnięcia sprawy poprzez wydanie zindywidualizowanego aktu prawnego (decyzji, postanowienia) skierowanego do podmiotu znajdującego się na zewnątrz administracji publicznej, co implikuje brak możliwości dochodzenia przez ten organ interesu prawnego w trybie postępowania sądowoadministracyjnego.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że Prezydent "[...]" jest organem, który wydał akt poprzedzający zaskarżoną decyzję Kolegium. W tych warunkach, pozycji procesowej skarżącego nie można zakwalifikować inaczej niż jako organu pierwszej instancji. Organ ten nie należy zatem do kręgu podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi na postanowienie dotyczące uchylenia wydanego przezeń postanowienia, wymienionych w art. 50 § 1 p.p.s.a. Nie należy również do wskazanego przez art. 50 § 2 tej ustawy kręgu podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi z mocy innej ustawy.

Wobec powyższego skargę, jako niedopuszczalną, należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Jednocześnie wobec faktu, że skarga została odrzucona, skarżącej przysługuje zwrot uiszczonego wpisu, stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.