Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1016/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 608  Energetyka i atomistyka
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 44  par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi "[...]" sp. z o.o. sp.k. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia uchyla zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] Zarząd Województwa, na podstawie art. 23 ust. 3 w zw. z art. 23 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r., poz. 1059 ze zm.), negatywnie zaopiniował udzielenia promesy koncesji na wytwarzanie energii elektrycznej w elektrowni wiatrowej o łącznej mocy zainstalowanej 1,5 MW, zlokalizowanej w miejscowości W., gmina P., dla przedsiębiorcy prowadzącego działalność pod nazwą "E." sp. z o.o. sp. k.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła "E." sp. z o.o. sp. k.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 141 § 2 w zw. z art. 144 i art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej powoływana jako K.p.a.) stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.

Jak wskazał organ odwoławczy, postanowienie organu I instancji zostało nadane do wnoszącego zażalenie dnia 28.01.2016 r. za pośrednictwem operatora pocztowego - InPost S.A., wpisanego na listę operatorów pocztowych Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Pismo nie zostało jednak odebrane przez adresata, lecz zwrócone do nadawcy. Jak wynika z adnotacji operatora pocztowego na kopercie, pismo zostało "awizowane" dnia 1.02.2016 r., wobec czego, mając na względzie przepisy K.p.a. dotyczące doręczeń, w niniejszej sprawie czternasty dzień od pozostawienia pisma w placówce operatora upłynął 15.02.2016 r. i dzień ten należy uznać za datę doręczenia pisma. Tym samym od dnia następnego, czyli 16.02.2016 r. rozpoczął swój bieg siedmiodniowy terminu do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie, który upłynął 22.02.2016 r. Tymczasem zażalenie nadane zostało dnia 23 lutego 2016 r., co potwierdza stempel pocztowy na kopercie oraz data sporządzenia pisma.

Jak wskazał organ odwoławczy, nie ma w niniejszej sprawie znaczenia korespondencja e-mailowa prowadzona pomiędzy pełnomocnikiem wnoszącego zażalenie a organem I instancji, w tym wysłanie dnia 19.02.2016 r. skanu zaskarżonego postanowienia pocztą elektroniczną przez pracownika organu pierwszej instancji do pełnomocnika, korespondencja ta nie stanowi bowiem doręczenia w formie elektronicznej w rozumieniu art. 391 w zw. z art. 46 K.p.a. Kolegium wskazało ponadto, że dla oceny terminowości wniesienia zażalenia nie mają również znaczenia zawarte w korespondencji mailowej twierdzenia strony o zaginięciu zawiadomień operatora pocztowego (awizo).

Organ podniósł ponadto, że w sprawie nie został złożony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia.

Skargę na powyższe postanowienie wniosła "E." sp. z o.o. sp. k., zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 11, art. 77, art. 107 § 3 K.p.a.

Skarżąca wskazała na znajdujący się w aktach sprawy dowód, jakim jest kopia nieodebranej korespondencji zawierającej postanowienie organu I instancji, na której znajduje się adnotacja pozwalająca na ustalenie, że termin na odebranie przesyłki minął w dniu 17 lutego 2016 r., wobec czego od tej daty liczyć należy siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia. Termin ten zatem, zdaniem skarżącej, upływał w dniu 23 lutego 2016 r.

Skarżąca podniosła również, że w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów na doręczenie jej pierwszego awiza oraz ponownego awizowania, brak jest również jakichkolwiek dowodów na pozostawienie awiza w drzwiach siedziby pełnomocnika skarżącej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie nie podzielając w argumentacji zawartej w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało uwzględnić.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej powoływana jako P.p.s.a.). Z powyższego wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Wskazana regulacja nie pozostawia wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W sprawie niniejszej uwzględnienie skargi wynika z faktu naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego, przy czym naruszenie to mogło mieć wpływ na wynika sprawy.

Znaczenie dla oceny prawidłowości kwestowanego rozstrzygnięcia ma to, czy stronie skarżącej skutecznie doręczono postanowienie, uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na które stwierdziło Kolegium zaskarżonym postanowieniem. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka zawierająca postanowienie Zarządu Województwa z dnia [...] stycznia 2016 r. przesłana została na adres pełnomocnika strony skarżącej i nie została przez niego odebrana przy próbie doręczenia, wobec czego operator pocztowy zastosował tryb, o którym mowa w art. 44 K.p.a. Zgodnie z treścią art. 44 § 1 pkt 1 K.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i art. 43, operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Jak natomiast stanowi art. 44 § 2 K.p.a., zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Zgodnie z art. 44 § 3 K.p.a., w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy, o czym stanowi art. 44 § 4 K.p.a.

W sytuacji zatem, kiedy pismo nie zostało doręczone adresatowi i nie doręczono go, za pokwitowaniem wymienionej w przepisach K.p.a. osobie, jeżeli osoba ta podjęła się oddania pisma adresatowi, operator pocztowy zobowiązany był, co zostało już wskazane, przechować pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej, zawiadomienie o tym – wraz z informacją o możliwości odbioru pisma w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w określonym miejscu – pozostawiając w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.

Z uwagi na to, że doręczenie zastępcze uregulowane w art. 44 K.p.a. oznacza przyjęcie fikcji doręczenia i uznanie skutku doręczenia nawet w sytuacji, w której adresat fizycznie nie podjął przesyłki, nie może budzić wątpliwości, że doręczyciel dochował wymogu dotyczącego sposobu zawiadomienia adresata o złożeniu przesyłki na określony czas w placówce pocztowej. Wiąże się to z wyraźnym zaznaczeniem na przesyłce, że doręczyciel spełnił wszystkie warunki prawidłowego powiadomienia adresata o przesyłce, o których mowa w art. 44 K.p.a. Informacje zatem zawarte w tzw. awizo powinny być umieszczone również na kopercie przesyłki, której dotyczy doręczenie. Zgodnie z § 34 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (Dz. U. z 2013 r. poz. 545), jeżeli w chwili doręczania przesyłki rejestrowanej stwierdzono nieobecność adresata lub innych osób uprawnionych do jej odbioru, o których mowa w art. 37 ustawy (ustawa z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe; t. jedn. Dz. U. z 2016r. poz. 1113), zawiadomienie o próbie doręczenia przesyłki rejestrowanej wraz z informacją o terminie jej odbioru i adresie placówki oddawczej, w której przesyłka ta jest przechowywana, operator wyznaczony pozostawia w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Zawiadomienie to ma postać papierową.

Analiza spornej przesyłki znajdującej się w aktach sprawy wykazała, że na kopercie zamieszczono jedynie daty: dzień pierwszej próby doręczenia (1.02.2016 r.), dzień pierwszego awizowania (1.02.2016 r.), dzień kolejnego awizowania (9.02.2016 r.) oraz dzień upływu terminu do podjęcia przesyłki (17.02.2016 r.). Nie zamieszczono natomiast na kopercie adresu placówki oddawczej, w której przesyłka ta jest przechowywana oraz nie wynika z niej, gdzie pozostawiono informację o pozostawieniu awiza.

Powyższe okoliczności stanowią istotne uchybienie, tylko bowiem spełnienie wszystkich wymogów określonych w art. 44 K.p.a. stanowić może bezwzględnie o uznaniu fikcji doręczenia. Uchybienie któremukolwiek z warunków w nim wymienionych powodować, że doręczenia nie można uznać za skutecznie dokonane. Dla uznania zatem, że doszło do doręczenia pisma w trybie określonym w art. 44 K.p.a., nie jest wystarczające stwierdzenie faktu dwukrotnego awizowania przesyłki. Słowo "awizo", wprawdzie oznacza zawiadomienie odbiorcy, jednakże nie można z niego wywieść takiego sposobu zawiadomienia, aby mieścił się on w wymogach art. 44 K.p.a. Koniecznym jest bowiem zaznaczenie przez doręczyciela, czy i w jaki sposób adresat został zawiadomiony o nadejściu przesyłki oraz gdzie i w jakim terminie może ją odebrać. Innymi słowy, skuteczność doręczenia dokonanego w trybie art. 44 K.p.a. zależy zatem od łącznego spełnienia wszystkich przesłanek w tym przepisie określonych (tak np. wyrok WSA w Szczecinie, II SA/Sz 1137/14, LEX nr 1760587).

Biorąc pod uwagę wyżej wskazane warunki prawidłowego wypełnienia zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki uznać należy, że znajdująca się w aktach sprawy nieodebrana korespondencja nie została awizowana w sposób prawidłowy, wobec czego nie można uznać, że doszło do doręczenia zastępczego stwarzającego domniemania doręczenia.

Niewątpliwie na przesyłce błędnie wskazano dzień upływu terminu do podjęcia przesyłki (17.02.2016 r.). Z uwagi na to, że dzień pierwszego awizowania nastąpił 1.02.2016 r., biorąc pod uwagę treść art. 44 § 3 K.p.a., z którego wynika, że w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia, uznać należy, że upływ terminu do odbioru przesyłki nastąpił w dniu 15 lutego 2016 r. Adresat mógł zatem odebrać pismo do dnia 15 lutego 2016 r. i ta data stanowi początkową, od której winien być liczony termin do złożenia odwołania. W związku z powyższym zarzut skargi stwierdzający, że upływ terminu do odbioru przesyłki nastąpił w dniu 17 lutego 2016 r. i to od tej daty należy liczyć termin do wniesienia zażalenia uznać należy za chybiony.

W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.