Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 486/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 1995 nr 74 poz 368
law: Ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1271
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Edward Oworuszko, Sędziowie NSA Anna Kwiatek, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (spr.), Protokolant sekr. sad. Marta Ścibor, po rozpoznaniu w dniu 17 września 2004 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne m-ce 1999 r. - oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją, Izba Skarbowa Ośrodek Zamiejscowy, działając na podstawie art. 233 §1 pkt.1 ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu odwołania PHU "W" Spółka z o.o. w B. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] maja 2003r. znak: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 1999r. – utrzymała w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż kontrola skarbowa przeprowadzona w PHU "W" Spółka z o.o. wykazała nieprawidłowości w zakresie rozliczenia podatku VAT za poszczególne miesiące 1999r. W związku z tym Inspektor Kontroli Skarbowej w dniu [...] czerwca 2001r. wydał decyzję określającą Spółce zobowiązanie podatkowe, zaległość podatkową, kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres za poszczególne miesiące 1999r. oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe.

Na skutek złożonego przez stronę odwołania decyzją z dnia [...] znak: [...] Izba Skarbowa uchyliła decyzje organu I instancji i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, w tym z dokumentów przedłożonych przez stronę kontrolowaną - rejestr zakupu FZ1, rejestr sprzedaży RWS, rejestr sprzedaży F1, rejestr zwrotu towarów ze sklepu do hurtowni, zestawienia dowodów Kp ze sklepu, zestawienia sprzedaży i korekt sprzedaży wg faktur VAT i rachunków uproszczonych, zestawienia zakupów i korekt zakupów, spisu z natury z dnia 1 stycznia i z dnia 31 grudnia 1999r. – hurtownia, spis z natury z dnia 1 stycznia 1999r. – sklep ( oświadczenie z dnia 8.10.2001r. oraz wykaz dokumentów ) organ I instancji decyzją z dnia [...] listopada 2001r. określił Spółce "W" zobowiązanie podatkowe za miesiące czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 1999r, kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres za styczeń, luty, marzec, kwiecień i maj 1999r., zaległość podatkową za czerwiec –175 zł, lipiec 214 zł, sierpień 3.417 zł, wrzesień 2.207 zł, październik 296 zł., listopad 2.064 zł, grudzień 1.024 zł wraz z odsetkami za zwłokę oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za miesiące: luty do czerwca oraz sierpień do grudnia 1999r.

Od decyzji tej Spółka wniosła odwołanie, żądając uchylenia decyzji organu I instancji i ponownego zbadania dokumentów spółki ze względu na nie uwzględnienie wszystkich dowodów w sprawie.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję organu I instancji.

Na tę decyzję strona wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 2 października 2002r. sygn. akt I SA/Lu 116/02 uchylił decyzję Izby Skarbowej ze względu przede wszystkim na naruszenie art. 210 § 4 ordynacji podatkowej. Sąd wskazał też, iż w decyzji stwierdzono, że naruszono przepisy art. 19ust. 3 i 3a ustawy o VAT, choć w żadnym z miesięcy nie zarzucono Spółce obniżenia podatku należnego z naruszeniem art. 19 ust. 3a, a w każdy razie nie wynika to z uzasadnienia decyzji obu instancji.

Sąd podzielił zaś pogląd Izby Skarbowej, iż obniżenie kwoty podatku należnego o podatek naliczony jest prawem, a nie obowiązkiem podatnika. Organ podatkowy nie może za niego wykonać tego prawa , obniżając podatek należny o podatek naliczony wynikający z faktur nie ujętych w ewidencji i deklaracji podatkowej za dany miesiąc. Odnosi się to jednak tylko do faktur za miesiąc czerwiec 1999r., w stosunku do których Spółka nie skorzystała z odliczenia w żadnym z miesięcy, o których mowa w art. 19 ust. 3.

W wykonaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2002r. Izba Skarbowa decyzją z dnia [...] lutego 2003r. uchyliła decyzję organu I instancji i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania organ I instancji decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2003 r. kreślił w podatku od towarów i usług nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwotach za miesiąc: styczeń 6.469zł, luty 5.725zł, marzec 6.254zł, kwiecień 4.209zł, maj 2.571zł. i czerwiec 1999r. – 71 zł, zobowiązanie podatkowe za miesiące: lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 1999r. odpowiednio w kwotach: 81zł, 3.345 zł, 2.153zł, 253zł, 2.017 zł. 1.532 zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za miesiące: luty – czerwiec oraz sierpień – grudzień 1999r.

Od decyzji tej strona ponownie wniosła odwołanie żądając uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Zarzucała, iż wysunięto wobec niej bezpodstawne zarzuty i odmówiono jej korzystania w rozliczeniu z obowiązujących przepisów prawa, powoływanie się przez organ kontrolny na numery faktur zakupu i sprzedaży w sposób, który świadczy o arogancji tego organu, brak obaw o poniesienie konsekwencji za likwidację podmiotu gospodarczego, czy też doprowadzenie członka Zarządu Spółki przed Sąd Karny, odmowę przez organy Skarbu Państwa Spółce jej konstytucyjnych uprawnień, pozbawienie Spółki jej dokumentów źródłowych.

Rozpoznając sprawę w wyniku wniesionego odwołania organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania.

Ustosunkowując się do twierdzeń strony wskazano, że w toku postępowania, na podstawie prowadzonych przez spółkę rejestrów zakupu, rejestru pozostałych zakupów oraz dokumentów źródłowych ustalono, że podatek naliczony w deklaracjach VAT- 7 złożonych przez Spółkę za poszczególne miesiące 1999r. (I,II,IV,V,VIII,IX, X,XI,XII w kwotach wskazanych w decyzji ) został zawyżony, czym naruszono art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r,. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm. – powoływanej w dalszej części jako ustawy o VAT .). Spółka zaniżyła wartość opodatkowanej sprzedaży detalicznej za miesiąc grudzień 1999r. na kwotę 3.092,27 zł., oraz wartość opodatkowanej sprzedaży hurtowej w miesiącu maju 1999r. na kwotę 2.363,14 zł ( podatek należny 519 zł), z faktur z dnia [...] maja 1999r od nr [...] do [...] i rachunku uproszczonego z dnia [...] maja 1999r. Nr [...] oraz za sierpień 1999r. na kwotę 2.050,24 zł ( podatek należny 447,53 zł ) z faktur z dnia [...] sierpnia 1999r. o nr [...] do [...] ( sprzedaży z ww. faktur nie ujęto w deklaracjach podatkowych).

Naruszono tym przepis art. 2 ust. 1 oraz art. 27 ust. 4 powołanej ustawy o VAT. Izba Skarbowa wskazała nadto, iż zgodnie z art. 6 ust. 1 powołanej ustawy obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania ( dostarczenia ), przekazania, zamiany, darowizny towaru lub wykonania usługi.

Ponieważ spółka - jak wyżej wykazano - deklarowała sprzedaż opodatkowaną i podatek należny w kwotach niższych od należnych oraz zawyżyła podatek naliczony organ kontroli skarbowej miał obowiązek – zgodnie z art. 10 ust. 2 powołanej ustawy określić zobowiązanie podatkowe, kwoty zwrotu różnicy podatku lub kwoty zwrotu podatku naliczonego w prawidłowej wysokości.

Z kolei treść art. 27 ust. 5 i 6 ustawy o VAT w ustalonym stanie faktycznym sprawy dawała podstawę do ustalenia kwoty dodatkowego zobowiązania podatkowego.

Brak było zatem podstaw do uznania zarzutów strony o wysuwaniu przez organ kontroli skarbowej bezpodstawnych zarzutów wobec spółki , jak też niestosowania obowiązujących przepisów prawa. Kwestia dalszego prowadzenia działalności gospodarczej jest kwestią indywidualnej decyzji podmiotu ją prowadzącego i nie pozostaje w gestii organów podatkowych. Spółka nadal figuruje w rejestrze handlowym pod nr [...].

W toku postępowania Spółka przekazywała kontrolującym szereg dokumentów i zestawień i wszystkie one były one podstawą ustaleń faktycznych sprawy. Na żądanie strony sporządzane były kserokopie dokumentów.

W odwołaniu Spółka podnosi, iż za miesiąc czerwiec dokonała prawidłowego rozliczenia podatku w tym naliczonego.

Z decyzji organu I instancji wynika, iż do rozliczenia za ten miesiąc przyjęto kwotę podatku naliczonego wykazaną przez Spółkę w deklaracji podatkowej VAT – 7 ( poz. 54 deklaracji) tj. 26.677 zł, a za lipiec kwotę 31.171 zł ( suma kwot wykazanych w deklaracji VAT –7 za ten miesiąc, a nie wykazaną kwotę 31.181 zł). Za te miesiące organ podatkowy uznał wole podatnika obniżenia podatku należnego wyrażoną w deklaracji. Odnośnie miesiąca czerwca 1999r. Izba Skarbowa powołała się na stanowisko sądu wyrażone w uzasadnieniu orzeczenia z dnia[...] października 2002r., iż organ podatkowy nie jest uprawniony do obniżania podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur nie ujętych przez podatnika w ewidencji i deklaracji podatkowej za dany miesiąc.

Ustosunkowując się do zarzutów strony Izba Skarbowa wskazała, iż strona nie jest uprawniona do przenoszenia odpowiedzialności na organy podatkowe i podnoszenia zarzutów o pomijaniu przez nie słusznego interesu strony w sytuacji, gdy uchybienia powstały na skutek złożenia przez samą stronę deklaracji o takiej, a nie innej treści.

W tej sytuacji uznając brak podstaw do uwzględnienia odwołania orzeczono jak w decyzji.

Na powyższą decyzję Izby Skarbowej skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wniosła skargę PHU "W" Sp. z o.o.

Wnosząc " o uznanie kontroli skarbowej za przeprowadzoną z naruszeniem praw materialnych sp-ki" podnosił, iż organ kontroli wysuwając swoje żądania, za wyjątkiem miesięcy maj, czerwiec i sierpień nie wyszczególnił dokumentów, które kwestionuje. W styczniu 2001r. przekazano kontrolującym rejestry podatku naliczonego, na których prowadzący rachunki dokonali zapisów informujących o sposobie zarachowania dokumentów. Dowody te nie zostały uwzględnione w kontroli. Nie wskazano na podstawie jakich wadliwych dokumentów zakwestionowano podatek naliczony za miesiące IV,V,VIII,IX,X,XI,XII. Sprzedaż hurtowa dotycząca miesiąca maja i sierpnia 1999r. została przez spółkę rozliczona w sposób wskazany w jej oświadczeniu z [...].09.2001r., a podatek należny został zapłacony w miesiącach następnych. Podważając działania prowadzących rachunki i powodując chaos w rachunkowości spółki organy podatkowe nie podały podstawy prawnej swojego działania, ani dokumentów na podstawie których zakwestionowano rozliczenie podatku należnego. Odmowa uznania prawidłowości rozliczenia podatku należnego ze sprzedaży detalicznej jest odmową wykonania wyroku NSA w tej sprawie.

Na skutek działań organów podatkowych uchwałą wspólników środki trwałe spółki jak i sama spółka zostały postawione do dyspozycji organu egzekucyjnego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie w sposób wyczerpujący ustosunkowując się do podniesionych w skardze zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, iż z dniem 1 stycznia 2004 roku utraciła moc ustawa z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) - art. 3 i 106 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ) i przestały funkcjonować ośrodki zamiejscowe tego Sądu, a w ich miejsce powstały wojewódzkie sądy administracyjne – art. 85 powołanej ustawy.

Stosownie do art. 97 § 1 powołanej ustawy sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skarga w rozpatrywanej sprawie wniesiona została przed [...].01.2004r., a zatem podlegała rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez wojewódzki sąd administracyjny.

Przystępując do merytorycznego rozpoznania sprawy i dokonując stosownie do swojej właściwości oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) – stwierdzić należało, iż zaskarżona decyzja wydana została bez naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów materialnego prawa podatkowego, które były podstawą jej wydania.

Przede wszystkim wskazać należy, iż zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług powstaje w sposób wskazany w art. 21 § 1 pkt. 1 ustawy – Ordynacja podatkowa tj. z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Konsekwencją tego jest nałożony na podatników tego podatku w art. 10 ust. 1 i art. 26 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) obowiązek samoobliczenia podatku i wpłacenia go – bez wezwania organu podatkowego – za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek właściwego urzędu skarbowego. W związku z tym, stosownie do art. 27 ust. 4 powołanej ustawy podatnicy, z wyjątkami nie mającymi zastosowania w rozpoznawanej sprawie, są obowiązani do prowadzenia ewidencji zawierającej: kwoty określone w art. 20, dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżającego podatek należny oraz kwoty podatku podlegające wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzania deklaracji podatkowej.

W oparciu o przedstawione przez stronę skarżącą ewidencje ( szczegółowe wskazane na str. 7 decyzji organu I instancji ) organ kontroli skarbowej ustalił, a ustalenia te podzielił w całości organ odwoławczy, iż Spółka zawyżała wykazywany w deklaracji VAT- 7 składanej do urzędu skarbowego podatek naliczony. Wynikało to z wykazywania w tej deklaracji kwot wyższych niż wynikające z przedstawionych do kontroli ewidencji zakupów towarów oraz ewidencji zakupów pozostałych. Szczegółowe wyliczenie ze wskazaniem miesięcy, których uchybienia dotyczą, zawiera decyzja organu I instancji (str. 8 – 9 ). Niewadliwe zatem, w świetle powołanych wyżej przepisów prawa, były ustalenia, iż w deklaracjach podatkowych VAT-7 spółka zawyżyła podatek naliczony obniżający podatek należny za dany miesiąc.

W ustaleniach organów podatkowych brak jest zarzutów co do materialnej wadliwości dowodów źródłowych stanowiących podstawę wpisów w tej ewidencji. Różnice powstały na skutek wykazywania kwot podatku naliczonego za dany miesiąc w kwotach wyższych niż wynikało to z prowadzonych przez Spółkę ewidencji księgowych i dowodów źródłowych. Szczegółowe ustalenia w tym zakresie zawiera decyzja organu I instancji. Różnic wynikających z tych zapisów w stosunku do składanych miesięcznych deklaracji podatkowych strona skarżąca nie wyjaśniła w toku całego postępowania. Stąd zarzut skargi o dowolności ustaleń faktycznych w tym zakresie jest chybiony. Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług wynika dla podatnika z art. 19 ust. 1 powołanej ustawy o VAT. Kwota podatku naliczonego nie jest jednak kwotą dowolną, lecz stanowi ją suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług /.../, o czym stanowi art. 19 ust. 2 powołanej ustawy. Kwestionując dane wykazane w deklaracjach podatkowych organy podatkowe nie kwestionowały samego prawa podatnika do obniżenia podatku należnego, lecz ustaloną w tych deklaracjach sumę kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług, czyli kwotę podatku naliczonego za dany miesiąc, która była przez podatnika ustalana dowolnie.

Stosownie do art. 10 ust. 2 powołanej ustawy o VAT zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku lub kwotę zwrotu podatku naliczonego przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że urząd skarbowy lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości. Stosownie do art. 21 § 3 ordynacji podatkowej, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji / albo że w złożonej deklaracji wykazał zwrot podatku w wysokości wyższej od należnej - § 3a /, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego / wysokość zwrotu podatku /. W toku kontroli organ kontroli wykazał, że dane wykazywane przez spółkę w deklaracjach podatkowych są niezgodne z ewidencją, o której mowa w art. 27 ust. 4. Przyjęcie danych wynikających ze składanych deklaracji, wbrew zapisom samej strony w prowadzonych przez nią urządzeniach księgowych i dowodom źródłowym byłoby dowolnością w zakresie zebrania i oceny materiału dowodowego.

W zakresie podatku naliczonego za miesiąc czerwiec 1999r. ustalenia faktyczne

organów podatkowych nie są kwestionowane, a ustalenia te są pełne i nie budzące wątpliwości. Związanie oceną sądu wyrażoną w wyroku z dnia 2 października 2002r. ( tom II k.-473 i nast. akt podatkowych ) w zakresie możliwości obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego za ten miesiąc upoważniało organy podatkowe do rozstrzygnięcia jak w zaskarżonej decyzji ( por. też wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2003r. I SA/Wr 410/01 ONSA 2/2004, poz. 75).

Nie budzi też zastrzeżeń ustalenie, iż w miesiącu maju i sierpniu 1999r. tak w rejestrze jak i deklaracji za te miesiące Spółka zaniżyła podatek należny ( ze sprzedaży hurtowej ). W decyzji organu I instancji wskazane są konkretne dokumenty, których nie ujęto przy sporządzaniu deklaracji za te okresy rozliczeniowe (str. 14 ). Twierdzenie spółki zawarte w skardze, iż podatek ten zapłaciła, lecz w okresach późniejszych, jest gołosłowne i nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy zebranym i ocenionym bez naruszenia art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art.210 § 4 ordynacji podatkowej. Postępowanie w sprawie prowadzone zaś było z zachowaniem reguł określonych art. 189 i art. 192 oraz art. 200 § 1 ordynacji podatkowej. Rozliczenie podatku należnego za poszczególne miesiące nastąpiło na podstawie ewidencji sprzedaży prowadzonej przez Spółkę, faktur sprzedaży i rachunków uproszczonych oraz faktur korygujących. Wypływające z tej analizy wnioski ( zawarte w decyzji na str. 16-19 ) nie budzą zastrzeżeń.

Z akt wynika, że strona prowadziła sprzedaż hurtową i sprzedaż detaliczną towarów. Do sklepu przekazywane były towary w cenach sprzedaży. Sklep rozliczał się wpłacając pieniądze do kasy Spółki na podstawie dowodów Kp. Wydanie towarów do sklepu udokumentowane było przez Spółkę rejestrem sprzedaży RWS.

Sprzedaż towarów w sklepie wg dokumentów Kp, jak ustaliły organy podatkowe, na podstawie przekazanych przez Spółkę dokumentów w 1999r. wyrażała się kwotą 487.429,96 zł.

Wartość towarów sprzedanych przez sklep w 1999r. ustalona na podstawie rejestrów RWS, remanentu początkowego na 1.01.1999r. remanentu końcowego na 31.12.1999r. oraz wartości towarów zwróconych do Spółki wynosiła 490.522,23 zł. Wynika stąd, że Spółka zaniżyła sprzedaż detaliczną o kwotę 3092, 27 zł. Ustalenia te, oparte na dokumentach źródłowych dostarczonych przez Spółkę w toku kontroli nie zostały przez nią skutecznie podważone.

Fakt nieprawidłowego deklarowania w składanych deklaracjach VAT-7 podatku od towarów i usług w 1999r. w świetle ustaleń faktycznych sprawy, poczynionych w oparciu o dokumenty źródłowe spółki i prowadzone przez nią ewidencje i rejestry, które skonfrontowane zostały z treścią deklaracji VAT-7 składanych przez stronę do urzędu skarbowego dawał organom podatkowym pełną podstawę do wydania decyzji w oparciu o przepis art. 21 § 3 i 3a ordynacji podatkowej w zw. z art. 10 ust. 2 powołanej ustawy o VAT.

Treść uzasadnienia decyzji organu I instancji jest jasna, czytelna i logiczna. Wskazuje dowody, które były podstawą ustaleń faktycznych sprawy oraz powody, które doprowadziły do tego, że odmienne twierdzenia strony nie mogły być uwzględnione.

Wskazać należy, iż podatnik ma obowiązek wykazać w deklaracji nie jakiekolwiek kwoty, lecz kwoty zgodne z prowadzoną rzetelnie ewidencją, na co wskazuje treść art. 27 ust. 4.

Za skutki błędów w zakresie deklarowanych podstaw opodatkowania odpowiada sam podatnik, który tych błędów się dopuścił, niezależnie od tego, czy błędy te powstały na skutek jego winy, czy też błędu w wyborze osoby odpowiedzialnej za prowadzenie dokumentacji i rozliczanie z urzędem skarbowym.

W tej sytuacji, uznając iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.