Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 344/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-04-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

sygn. akt II SA/Kr 344/15 Kraków, dnia 23 kwietnia 2015 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka - Duda po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 14 stycznia 2015r., znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

sygn. akt II SA/Kr 344/15 Kraków, dnia 23 kwietnia 2015 r.

UZASADNIENIE

Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 14 stycznia 2015r., znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku wskazano, że wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Zaskarżona decyzja wydana została na potrzeby prowadzonego postępowania legalizacyjnego. Brak jej wstrzymania otwiera inwestorowi drogę do zakończenia postępowania przed organem nadzoru budowlanego, a zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja – z uwagi na rażące wady – nie może się ostać.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol.: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji został oparty na przesłance trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem skarżącego takim skutkiem będzie zakończenie postępowania przed organami nadzoru budowlanego (wydanie decyzji legalizacyjnej).

W doktrynie wskazuje się trafnie, że wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Ten stan w rzeczywistości społecznej, którego spowodowanie nakazuje akt administracyjny, stanowi przedmiot jego wykonania. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania, polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego. Akt administracyjny zostaje wykonany, gdy rzeczywisty stan stosunków społecznych odpowiadać będzie stanowi określonemu w nim jako powinny. Wśród aktów administracyjnych kwalifikujących się do wykonania wymienia się akty : zobowiązujące; ustalające dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; na podstawie których określony podmiot uzyskuje uprawnienie i mocą których zostaje na niego nałożony obowiązek; na podstawie których jedne podmiot jest do czegoś zobowiązany a drugi wyłącznie uprawniony. Wstrzymanie wykonania aktów administracyjnych może dotyczyć tylko wyżej wymienionych aktów, które kwalifikują się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania (tak: T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, LexisNexis, Wydanie 3, str.183-184).

Przypisy kształtujące charakter prawny decyzji o warunkach zabudowy na gruncie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednol. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) upoważniają do stwierdzenia, że taka decyzja podlega swoistemu wykonaniu. Jak już wspomniano uprzednio, w przeciwieństwie do poprzedniego stanu prawnego, decyzje o ustaleniu warunków zabudowy nie pełnią tylko funkcji informacyjnej, tj. aktu precyzującego istniejące już ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a wręcz przeciwnie, kształtują one prawa i obowiązki stron w zakresie sposobu zagospodarowania terenu. Decyzje takie tworzą dla inwestorów prawo do zagospodarowania terenu w sposób w nich podany, zaś dla pozostałych stron obowiązek znoszenia dopuszczonej tym aktem administracyjnym zmiany. Mogą być następnie wykorzystane w postępowaniach, prowadzonych na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tekst jednol. Dz. U. z 2013r., poz.1409 ze zm.) zarówno przed organami administracji architektoniczno-budowlanej, jak i organami nadzoru budowlanego. W drugim z podanych przypadków decyzja o warunkach zabudowy otwiera możliwość legalizacji samowoli budowlanej (art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego). W tym zatem rozumieniu decyzja o warunkach zabudowy podlega wykonaniu, możliwe jest zatem jej wstrzymanie.

Wykonanie decyzji o warunkach zabudowy może w niniejszej sprawie doprowadzić do zakończenia postępowania przed organami nadzoru budowlanego. Taki skutek uznać wypada za trudny do odwrócenia, albowiem późniejsze wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy nie będzie mieć bezpośredniego skutku dla obowiązywania decyzji organu nadzoru budowlanego. Dla wyeliminowania tej ostatniej z obrotu prawnego konieczne byłoby wówczas przeprowadzenie odrębnego postępowania w trybie nadzwyczajnym (wznowienie postępowania). Z tych względów uzasadnione jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.

Na marginesie, w trybie art. 6 p.p.s.a. Sąd informuje, że zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.

Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę przyjmując art. 61 § 3 p.p.s.a.