Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 713/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2022-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86a  ust. 1, art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a, art. 86a ust. 4 pkt 1
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.),, Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w trybie odmiejscowionym w dniu 3 lutego 2022 r. sprawy ze skargi G.G. na decyzję Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

G. G. (dalej zwany: "Wnioskodawca", "Podatnik", "Skarżący") złożył do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w dniu [...] marca 2021 r., wniosek

o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie:

- prawa do odliczenia 100% VAT od wydatków na raty leasingowe (w tym czynsz inicjalny) w okresie wykorzystywania pojazdu wyłącznie do celów prowadzenia działalności opodatkowanej,

- uznania czy używanie przez podatnika pojazdu do przemieszczania się

z miejsca zamieszkania/pobytu do miejsc prowadzenia działalności w różnych miastach stanowi użytek prywatny pojazdu

- uznania czy w przypadku zmiany sposobu wykorzystania pojazdu, czyli jednoczesnego używania go do celów prowadzonej działalności gospodarczej, jak

i do celów prywatnych, podatnik będzie zobowiązany do skorygowania odliczonego VAT od zapłaconych przed momentem dokonania tej zmiany rat leasingowych

w pełnej wysokości.

Ww. wniosek został uzupełniony pismem z [...] maja 2021 r. (data wpływu [...] maja 2021 r.), w związku z wezwaniem organu z [...] maja 2021 r.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Podatnik prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym. Na cele prowadzonej działalności gospodarczej zawarł umowę leasingu operacyjnego na samochód osobowy. Umowa została zawarta z zamiarem wykorzystania ww. pojazdu wyłącznie na cele prowadzonej działalności gospodarczej - z wyłączeniem użytku prywatnego. Podatnik złożył w terminie do urzędu skarbowego właściwe w tym zakresie zawiadomienie VAT-26. Prowadzi wymaganą przepisami ewidencję przebiegu pojazdu.

W przyszłości nie wyklucza zmiany przeznaczenia leasingowanego pojazdu, czyli jednoczesnego używania go do celów prowadzonej działalności gospodarczej, jak

i do celów prywatnych. Podatnik na podstawie umowy leasingu wpłacił tzw. czynsz inicjalny (tj. pierwsza raty leasingu, o wartości większej niż pozostałe raty). Opłaca oraz będzie opłacał kolejne raty leasingowe. Podatnik posiada miejsca prowadzenia działalności (biura) na terenie różnych miast. Pojazd będzie wykorzystywany m.in.

w celu przemieszania się z miejsca zamieszkania/pobytu do miejsc prowadzenia działalności w różnych miastach. Wartość pojazdu objętego umową leasingu wynosi poniżej 150.000 zł brutto. Przedmiotowy pojazd nie jest konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą. Takie przeznaczenie wynika

z dowodu rejestracyjnego, tj.: "rodzaj pojazdu/przeznaczenie" - "samochód osobowy". Dopuszczalna masa całkowita pojazdu samochodowego, wynikająca z dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu to 2385 kg.

Podatnik prowadzi małą firmę - obecnie zatrudnia 2 osoby na umowę o pracę - stąd też w każdym wypadku ma możliwość osobistego nadzorowania sposobu wykorzystania pojazdu. Pojazd będzie mógł być używany przez pracowników wyłącznie w godzinach pracy, wyłącznie do wykonywania wyjazdów związanych

z prowadzoną działalnością Podatnika (np. do urzędu, klienta). Pracownicy zawsze przed zakończeniem pracy będą zobowiązani zdać pojazd Podatnikowi - nie będzie możliwy przypadek, w którym będą użytkować go po godzinach pracy. Podatnik stworzył dokument, który będzie przedstawiany pracownikowi przed każdym użyciem pojazdu, z którego wynika zakaz wykorzystywania samochodu poza cele prowadzonej działalności. Pracownik będzie musiał złożyć podpis i zaakceptować ten dokument w celu uzyskania kluczyków do samochodu. Zapisy dokumentu wskazują także na każdorazowe sprawdzenie odległości przejechanej pojazdem przez pracownika oraz celem jego podróży, który wcześniej oznacza Podatnik, aby wykluczyć inny niż firmowy użytek pojazdu.

Podsumowując, każde użycie pojazdu będzie osobiście nadzorowane przez Podatnika, tj. on będzie wyznaczał cel podróży, on będzie weryfikował ilość przejechanych kilometrów i zgodność tej wartości z odległością do celu podróży, którą wyznacza mapa.

Wnioskodawca w gospodarstwie domowym posiada dwa inne pojazdy samochodowe, które zaspokajają jego potrzeby osobiste. W kwestii parkowania auta podkreślił, że każde użycie samochodu będzie szczególnie nadzorowane przez Podatnika i związane wyłącznie z jego działalnością gospodarczą. Ustawodawca nie wprowadził wymogu parkowania pojazdu w ściśle określonym miejscu, stąd Podatnik uznaje miejsce parkowania za dowolne. Parkowanie natomiast będzie odbywało się w godzinach pracy, w okolicach biur Podatnika (parkingi prywatne, miejskie, centra handlowe). W godzinach poza pracą, przy miejscu zamieszkania (parkingi prywatne, miejskie, centra handlowe). Każde użycie pojazdu będzie osobiście nadzorowane przez Podatnika, tj. on będzie wyznaczał cel podróży, on będzie weryfikował ilość przejechanych kilometrów i zgodność tej wartości z odległością do celu podróży. Nadzór w formie GPS nie będzie prowadzony. Podatnik dołoży należytej staranności, aby wykluczyć możliwość użycia pojazdu do celów prywatnych pracownika. Każde użycie pojazdu będzie osobiście przez niego nadzorowane, tj. on będzie wyznaczał cel podróży, on będzie weryfikował ilość przejechanych kilometrów i zgodność tej wartości z odległością do celu podróży. Użytek na cele prywatne pracownika będzie w tym wypadku niemożliwy. Użytek prywatny będzie także niedozwolony na podstawie dokumentu wskazującego na sposób używania pojazdu w firmie, który będzie musiał podpisać jego każdy użytkownik przed rozpoczęciem używania pojazdu. Pracownicy zawsze przed zakończeniem pracy będą zobowiązani zdać pojazd Podatnikowi - nie będzie możliwy przypadek, w którym będą użytkować go po godzinach pracy. Przedmiotowy samochód będzie wykorzystywany wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Prowadzona ewidencja spełnia wszystkie warunki, o których mowa w art. 86a ust. 7 ustawy o VAT.

Pismem z [...] maja 2021 r. Podatnik uzupełnił opis sprawy w następujący sposób na wskazane poniżej pytania organu:

1. Czy Wnioskodawca wprowadzi pisemny regulamin użytkowania pojazdu

w firmie wykluczający jego użycie do celów prywatnych, jeśli tak to należy wskazać zasady wynikające z regulaminu? TAK istnieje pisemny regulamin. Wynika z niego m.in.

- możliwość używania samochodu przez pracowników wyłącznie w godzinach pracy, wyłącznie do wykonywania wyjazdów związanych z prowadzoną działalnością Wnioskodawcy (np. do urzędu, klienta),

- obowiązek pracownika (przed zakończeniem pracy) do zdania pojazdu Wnioskodawcy, nie jest możliwy przypadek, w którym będą użytkować go po godzinach pracy,

- obowiązek pracownika (przy pobraniu pojazdu) do podpisania oświadczenia,

z którego wynika zakaz wykorzystywania samochodu poza cele prowadzonej działalności.

Z regulaminu wynika także sprawowanie przez Wnioskodawcę osobistego nadzoru nad wykorzystaniem pojazdu przez pracowników.

2. Od kiedy Wnioskodawca w godzinach poza pracą parkuje ten samochód

w miejscu zamieszkania?

a) Czy Wnioskodawca w godzinach poza pracą parkuje ten samochód w miejscu zamieszkania od momentu jego użytkowania na podstawie umowy leasingu operacyjnego?

Odpowiedź: Tak, samochód parkowany jest w miejscu zamieszkania od rozpoczęcia używania go na podstawie umowy leasingu,

b) Czy Wnioskodawca dopiero zamierza parkować ten samochód w miejscu zamieszkania? Bezprzedmiotowe. Odpowiedzi udzielono powyżej.

W związku z powyższym opisem, Podatnik skierował do organu we wniosku

o udzielenie indywidualnej interpretacji następujące pytania:

1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym Podatnikowi przysługuje prawo do odliczania 100% VAT od wydatków na raty leasingowe (w tym czynsz inicjalny)

w okresie wykorzystywania pojazdu wyłącznie do celów prowadzenia działalności opodatkowanej?

2. Czy używanie przez Podatnika pojazdu do przemieszczania się z miejsca zamieszkania/pobytu do miejsc prowadzenia działalności w różnych miastach stanowi użytek prywatny pojazdu?

3. Czy w przypadku zmiany sposobu wykorzystania pojazdu, czyli jednoczesnego używania go do celów prowadzonej działalności gospodarczej, jak

i do celów prywatnych, Podatnik będzie zobowiązany do skorygowania odliczonego VAT od zapłaconych przed momentem dokonania tej zmiany rat leasingowych w pełnej wysokości?

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, odnośnie do pytania nr 1, Podatnik przywołał treść art. 86a ust. 1 i 2 oraz art. 2 pkt 34 u.p.t.u. i stwierdził, że zgodnie z ww. regulacjami Podatnikowi przysługiwać będzie ograniczone do 50% prawo do odliczenia podatku w odniesieniu do wszystkich wydatków związanych

pojazdami samochodowymi przeznaczonymi do użytku "mieszanego". Wyjaśnił, że dla celów stosowania tego ograniczenia, za wykorzystywanie "mieszane" należy rozumieć, iż w odniesieniu do pojazdu wykorzystywanego w działalności gospodarczej istnieje możliwość jego użycia również do celów niezwiązanych z tą działalnością np. do celów prywatnych. Wystarczy przy tym możliwość nawet tylko jednorazowego użycia pojazdu do celów prywatnych, aby uznać, że pojazd może być wykorzystywany w sposób "mieszany". Nie jest przy tym istotny moment, w którym użycie to ma miejsce podczas całego okresu użytkowania przez podatnika danego pojazdu, żeby uznać ten pojazd za wykorzystywany do celów "mieszanych".

Wskazał, że zgodnie z powołanymi przepisami przyjmuje się, że każdy pojazd samochodowy o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony - ze względu na swoje cechy konstrukcyjne - służy co do zasady użytkowi "mieszanemu", a zatem wszystkie wydatki z nim związane podlegają ograniczeniu w odliczaniu do 50%.

Wskazał następnie na treść art. 86a ust. 3 – ust. 4, art. 86a ust. 12- ust. 15, art. 90b ust. 3, art. 8 ust. 1 u.p.t.u. oraz rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 21 marca 2014 r. w sprawie wzoru informacji o pojazdach samochodowych wykorzystywanych wyłącznie do działalności gospodarczej (Dz. U. z 2014 r., poz. 371) i wyjaśnił, że z analizy ww. przepisów wynika, iż podatnicy wykorzystujący pojazdy samochodowe wyłącznie do działalności gospodarczej, dla których są obowiązani prowadzić ewidencję przebiegu pojazdu, są również obowiązani do złożenia w urzędzie skarbowym informacji o tych pojazdach w terminie 7 dni od dnia, w którym poniosą pierwszy wydatek związany z tymi pojazdami.

Powyższe oznacza, że za pierwszy wydatek związany z pojazdem, o którym mowa w art. 86a ust. 12 u.p.t.u. należy uznać czynność, która będzie podlegać ustawie o VAT. Zatem złożenie informacji, o której mowa w art. 86a ust. 12 u.p.t.u. (VAT-26) jest jednym z warunków uprawniających do pełnego odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków związanych z pojazdami samochodowymi wykorzystywanymi wyłącznie do działalności gospodarczej podatników.

Podsumowując, Podatnik stwierdził, że w przypadku złożenia we właściwym terminie VAT-26 oraz wykorzystywania pojazdu wyłącznie na cele działalności gospodarczej w danym okresie, podatnikowi przysługuje prawo do odliczania 100% VAT od wydatków na raty leasingowe (w tym czynsz inicjalny), aż do momentu zmiany sposobu wykorzystania pojazdu, tj. używania go także na potrzeby prywatne.

Z kolei odnośnie do pytania nr 2 Podatnik wyjaśnił, że w jego ocenie używanie przez Podatnika pojazdu do przemieszczania się z miejsca zamieszkania/pobytu do miejsc prowadzenia działalności w różnych miastach nie stanowi użytku prywatnego pojazdu. Nie znajdą wówczas zastosowania - do rozliczenia VAT od wydatków związanych z używaniem pojazdu, w tym do rat leasingowych - przepisy art. 86a ust. 1 u.p.t.u. Podatnik wskazał, w tym wypadku musi się przetransportować między miejscem swojego zamieszkania/pobytu, a miejscem wykonywania czynności opodatkowanych. "Bez tego elementu" nie mógłby w ogóle wykonywać swojej działalności, stąd też nie można takich czynności traktować jako użytku prywatnego.

W zakresie pytania nr 3 Podatnik przedstawił stanowisko, zgodnie z którym, w przypadku zmiany sposobu wykorzystania pojazdu, nie będzie on zobowiązany do skorygowania odliczonego VAT od zapłaconych przed momentem dokonania tej zmiany rat leasingowych i innych wydatków, które uległy zużyciu (np. paliwo, inne płyny eksploatacyjne). Leasing operacyjny jest umową, na podstawie której leasingobiorca nabywa jedynie prawo do korzystania z przedmiotu leasingu, a formą wynagrodzenia za powyższą usługę jest czynsz. Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług leasing operacyjny jest usługą. Zatem w świetle art. 90b ust. 1 u.p.t.u., wydatki związane z używaniem pojazdu na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu (operacyjnego) lub innej umowy o podobnym charakterze, nie podlegają korekcie. Odliczenie tych wydatków odbywa się bowiem na bieżąco (a nie jak przy nabyciu "na własność" - jednorazowo, "z góry"). Tak samo wygląda kwestia wydatków na nabycie towarów i usług (np. paliwo), które uległy zużyciu przed momentem zmiany sposobu wykorzystania pojazdu.

Reasumując, w związku ze złożoną informacją o zmianie wykorzystania samochodu osobowego w leasingu Podatnik nie będzie zobowiązany do sporządzenia korekty podatku VAT naliczonego od czynszu inicjalnego oraz miesięcznych opłat leasingu oraz za inne towary i usługi nabyte (i zużyte do momentu dokonania tej zmiany) w związku z eksploatacją pojazdu, za okres od dnia poniesienia pierwszego wydatku związanego z pojazdem do dnia złożenia aktualizacji deklaracji VAT-26.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał w dniu [...] czerwca 2021 r. interpretację indywidualną nr [...], w której uznał przedstawione wyżej stanowiska Podatnika za nieprawidłowe.

Organ przywołał treść art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2 pkt 1 lit a, art. 86a ust. 1 pkt 1, art. 86a ust. 2, at. 2 pkt 34, art. 86 ust.3 – ust.7, art. 86a ust. 12 – ust. 13 u.p.t.u. i stwierdził, że z treści cytowanych przepisów wynika, że podatnik ma możliwość odliczenia 100% kwoty podatku naliczonego zawartego w fakturach dotyczących wydatków związanych z samochodem osobowym w sytuacji, gdy pojazd ten jest wykorzystywany wyłącznie do celów prowadzenia działalności gospodarczej, tj. do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Dla celów pełnego odliczania VAT fakt jego wykorzystywania wyłącznie do działalności musi być rozpatrywany w kategoriach obiektywnych. W celu dokonania pełnego odliczenia podatku muszą zostać spełnione łącznie dwa warunki, tj. sposób wykorzystania tego pojazdu przez podatnika, zwłaszcza w ustalonych przez niego zasadach jego używania wyklucza użycie go do celów prywatnych oraz wykluczenie użytku prywatnego musi zostać potwierdzone prowadzoną przez podatnika dla tego pojazdu ewidencją przebiegu pojazdu. Niezbędnym elementem warunkującym uznanie, że mamy do czynienia z samochodem wykorzystywanym wyłącznie w działalności gospodarczej jest również - określony w art. 86a ust. 12 u.p.t.u. - wymóg zgłoszenia (w ściśle określonym terminie) faktu takiego sposobu wykorzystywania pojazdu naczelnikowi urzędu skarbowego.

Organ przedstawił opis stanu sprawy i zwrócił uwagę, że wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą ustalenia:

- czy przedstawionym stanie faktycznym przysługuje mu prawo do odliczania 100% VAT od wydatków na raty leasingowe (w tym czynsz inicjalny) w okresie wykorzystywania pojazdu wyłącznie do celów prowadzenia działalności opodatkowanej (dot. pytania nr 1);

- czy używanie przez podatnika pojazdu do przemieszczania się z miejsca zamieszkania/pobytu do miejsc prowadzenia działalności w różnych miastach stanowi użytek prywatny pojazdu (dot. pytania nr 2).

W tym zakresie organ wyjaśnił, że przepisy ustawy nie określają, w jaki sposób podatnik ma zapewnić wyeliminowanie użytku prywatnego używanego pojazdu samochodowego dla celów pełnego odliczenia podatku naliczonego. Działania te muszą być dostosowane do specyfiki działalności i sposobu używania dla jego celów pojazdów. Określone przez podatnika zasady używania pojazdu muszą obiektywnie potwierdzać, że pojazd jest wykorzystywany wyłącznie w działalności gospodarczej i nie ma możliwości prywatnego użytku. Przy czym użytek prywatny należy postrzegać w kategoriach potencjalnej, a nie faktycznej możliwości użytku pojazdu do celów prywatnych.

Analiza okoliczności sprawy oraz treści powołanych przepisów prawa doprowadził organ do stwierdzenia, że w odniesieniu do opisanego we wniosku samochodu osobowego, użytkowanego przez Wnioskodawcę, nie będą spełnione przesłanki do uznania, iż jest on wykorzystywany wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika (Wnioskodawcy) i tym samym Wnioskodawca nie ma prawa do odliczenia całości podatku naliczonego od rat leasingowych (w tym czynszu inicjalnego). W ocenie organu, ewidencja przebiegu pojazdu, łącznie z określonymi przez Wnioskodawcę zasadami korzystania z samochodu, nie będzie jednak wykluczać użycia tego samochodu do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą, o którym mowa w art. 86a ust. 4 u.p.t.u. Jak wskazał organ, z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca w godzinach poza pracą parkuje samochód w miejscu zamieszkania od rozpoczęcia używania go na podstawie umowy leasingu.

Organ zwrócił uwagę, że samo parkowanie pojazdu w miejscu zamieszkania stwarza możliwość wykorzystania pojazdu do celów prywatnych, jak również umożliwienie dojazdu do pracy z miejsca zamieszkania do miejsca pracy zaspokaja potrzeby prywatne. Powyższe jest, co do zasady, wykorzystaniem tego pojazdu do celów prywatnych. W żaden sposób nie zmienią tego wprowadzone procedury wewnętrzne w celu wyeliminowania użycia samochodu do celów prywatnych.

Skoro Wnioskodawca wykorzystuje samochód osobowy do przemieszczania się z miejsca zamieszkania do różnych miejsc prowadzenia działalności gospodarczej, to tym samym częściowo zaspakaja swoje potrzeby prywatne, a samochód osobowy wykorzystywany na podstawie umowy leasingu, którym się przemieszcza, nie jest wykorzystywany tylko i wyłącznie do wykonywania działalności gospodarczej.

Sposób wykorzystania samochodu wskazuje w ocenie organu, że Wnioskodawca w określonych zasadach dotyczących jego wykorzystania, nie wyeliminował użytku do celów prywatnych.

Określone przez Podatnika zasady używania pojazdu muszą obiektywnie potwierdzać, że pojazd będzie wykorzystywany wyłącznie w działalności gospodarczej i nie będzie możliwości prywatnego użytku tego pojazdu. Przy czym użytek prywatny należy postrzegać w kategoriach potencjalnej, a nie faktycznej możliwości użytku pojazdu do celów prywatnych.

Organ wyjaśnił dalej, że przepisy art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a w związku z art. 86a ust. 4 pkt 1 u.p.t.u., na podstawie których przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku VAT od wydatków związanych z samochodami osobowymi, wskazują na wykluczenie użycia ich do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą. Zatem, gdy istnieje możliwość, nawet potencjalna, wykorzystywania samochodu do użytku osobistego, nie można uznać, że Wnioskodawca stworzy mechanizmy i wprowadzi zasady eliminujące wykorzystywanie pojazdu do innych celów niż działalność gospodarcza. Użycie samochodu do celów osobistych, uznaje się za wykorzystywanie do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.

Przedstawiony przez Wnioskodawcę sposób wykorzystania samochodu wskazuje nadto w ocenie organu, że od momentu nabycia służy on do celów "mieszanych" tj. do celów działalności gospodarczej i jednocześnie innych niemieszczących się w tej kategorii, co wyklucza pełne odliczenie podatku naliczonego od wydatków związanych z tymi pojazdami.

Organ dodał, że skoro samochód nie jest wykorzystywany wyłącznie do działalności gospodarczej, to bez wpływu na powyższe rozstrzygnięcie pozostaje czynność złożenia do urzędu skarbowego informacji VAT-26, jak również czynność prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu. Organ podkreślił, że warunkiem uprawniającym podatnika do odliczenia 100% wydatków z tytułu nabycia lub eksploatacji pojazdu jest sposób jego wykorzystania w prowadzonej działalności gospodarczej, natomiast złożenie informacji do naczelnika urzędu skarbowego i prowadzenie ewidencji przebiegu pojazdu jest przesłanką dopełniającą sposób jego wykorzystania.

Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz stan prawny organ stwierdził, że Wnioskodawca nie miał i nie będzie miał prawa do odliczenia 100% kwoty podatku naliczonego dotyczącego wydatków poniesionych na raty leasingowe (w tym czynszu inicjalnego) związanego z samochodem osobowym, którego dotyczy pytanie nr 1, gdyż samochód te nie spełnia warunków, o których mowa w art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a w związku z art. 86a ust. 4 pkt 1 u.p.t.u.

W konsekwencji, Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia 50% podatku naliczonego z tytułu wydatków związanych z używaniem pojazdu na podstawie zawartej umowy leasingu, na podstawie art. 86a ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 86a ust. 2 pkt 2 u.p.t.u..

Uzasadniając z kolei stanowisko organu w zakresie odpowiedzi Podatnika na pytanie nr 3, organ przywołał treść art. 86a, art. 90b ust. 1, ust. 2 i ust. 4 u.p.t.u. i stwierdził, że z powyższych przepisów wynika, iż ustawa wprowadza system korekt podatku naliczonego, który będzie stosowany w sytuacji, gdy podatnik nabył pojazd samochodowy:

- z pełnym prawem do odliczenia, w związku z przeznaczeniem go do wykorzystywania wyłącznie w działalności gospodarczej, a następnie w okresie 60 miesięcy od nabycia zmienia jego przeznaczenie i będzie wykorzystywał ten pojazd również do innych celów niż działalność gospodarcza;

- z ograniczonym do 50% prawem do odliczenia, a następnie w okresie 60 miesięcy od nabycia dokonuje sprzedaży opodatkowanej tego pojazdu lub przeznacza ten pojazd do użytku wyłącznie w działalności gospodarczej.

Systemowi korekt, o których mowa w art. 90b u.p.t.u. podlegają tylko wydatki

z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia pojazdu.

Organ zwrócił uwagę, że leasing operacyjny jest umową, na podstawie której leasingobiorca nabywa jedynie prawo do korzystania z przedmiotu leasingu, a formą wynagrodzenia za powyższą usługę jest czynsz; na gruncie przepisów u.p.t.u. leasing operacyjny jest usługą, zdefiniowaną w art. 8 u.p.t.u.

Stwierdził, że w świetle art. 90b ust. 1 u.p.t.u. wydatki związane z używaniem pojazdu na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu (operacyjnego) lub innej umowy o podobnym charakterze, nie podlegają korekcie. Odliczenie tych wydatków odbywa się bowiem na bieżąco (a nie jak przy nabyciu "na własność" - jednorazowo, "z góry"), zatem istnieje możliwość weryfikowania tego odliczania na bieżąco - w miesiącu dokonania zmiany przeznaczenia pojazdu Wnioskodawca winien dokonać zmiany zasad (wysokości) odliczania podatku.

W rozpatrywanej sprawie system korekt nie będzie mieć zastosowania, gdyż Wnioskodawca użytkuje samochód na podstawie leasingu operacyjnego. Ponadto organ stwierdził, że Wnioskodawca użytkował pojazd od momentu nabycia do celów mieszanych. Zatem w okolicznościach wskazanych we wniosku nie nastąpi zmiana wykorzystania samochodu pojazdu.

Mając na uwadze opis sprawy oraz przedstawiony stan prawny organ stwierdził, że Wnioskodawca nie miał prawa do odliczenia 100% kwoty podatku naliczonego dotyczącego wydatków poniesionych na raty leasingowe (w tym czynszu inicjalnego) związanego z samochodem osobowym, zatem jest zobowiązany do dokonania korekty odliczonego podatku naliczonego od rat leasingowych (w tym od czynszu inicjalnego), oraz wydatków związanych z jego eksploatacją od momentu wykorzystania przedmiotowego samochodu do działalności gospodarczej na podstawie leasingu operacyjnego.

Wobec tego organ stwierdził, że stanowisko Wnioskodawcy, w kwestii objętej pytaniem nr 3, zgodnie z którym, w związku ze złożoną informacją o zmianie wykorzystania samochodu osobowego w leasingu podatnik nie będzie zobowiązany do sporządzenia korekty podatku VAT naliczonego od czynszu inicjalnego oraz miesięcznych opłat leasingu oraz za inne towary i usługi nabyte (i zużyte do momentu dokonania tej zmiany) w związku z eksploatacją pojazdu, za okres od dnia poniesienia pierwszego wydatku związanego z pojazdem do dnia złożenia aktualizacji deklaracji VAT-26 - jest nieprawidłowe.

Końcowo organ wyjaśnił, powołując się na stosowne przepisy O.p., że wydając przedmiotową interpretację organ oparł się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu sprawy. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy niniejsza interpretacja traci swą aktualność.

W skierowanej do Sądu skardze na opisaną wyżej interpretację Skarżący zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania oraz dopuszczenie się błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, jak i niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.

Zarzucił:

- naruszenie art. 120, art. 121 w zw. z art. 14b § 3 i w zw. z art. 14c § 2 i 14h O.p. poprzez naruszenie zasady działania organu na podstawie przepisów prawa oraz w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, gdyż wydając interpretację indywidualną nie skupił się na wnikliwym zbadaniu kompletnie przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego Podatnika, a dokonał jego twórczego przekształcenia i w konsekwencji dopasowania do wydanego w sprawie rozstrzygnięcia merytorycznego i kształtowanej przez siebie linii interpretacyjnej;

- błędną wykładnię art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a, art. 86a ust. 4 pkt 1 u.p.t.u., gdyż nie uznał używanego przez podatnika samochodu za wykorzystywanego wyłącznie do działalności gospodarczej, mimo spełnienia przez Podatnika ustawowych przesłanek koniecznych dla osiągnięcia takiego skutku prawnego i tym samym organ doprowadził do wykluczenia prawa do odliczenia 100 % VAT, co powodowało niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisów prawa materialnego, które ograniczają prawo do odliczenia VAT w 100%.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przypisanych.

W uzasadnieniu skargi przedstawił szczegółową argumentację.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 146 § 1 i przy odpowiednim zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.s.a."), sąd uchyla zaskarżoną interpretację w razie stwierdzenia, że narusza ona przepisy prawa materialnego lub procesowego w sposób - odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania.

W myśl art. 57a tej ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Ponadto z istoty postępowania dotyczącego udzielenia indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wynika, że organ interpretacyjny, a następnie także sąd administracyjny w ramach kontroli zaskarżonej interpretacji, są związani przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega bowiem przede wszystkim na tym, że organ wydający interpretację "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej.

Uwaga ta ma istotne znaczenie dla dalej czynionych przez Sąd ocen, co do zasadności zarzutów skargi.

Należy bowiem w tym miejscu przypomnieć, że w ramach zawartego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego, Skarżący wyznaczając ramy postępowania interpretacyjnego, wyraźnie wskazał, iż podejmie działania zmierzające do wyeliminowania możliwości używania samochodu na potrzeby inne niż związane z prowadzoną działalnością gospodarczą potwierdzające brak wykorzystania pojazdu do użytku prywatnego pracownika. Zapewni zatem mechanizmy kontrolne w zakresie wykonywania obowiązków pracowników związanych z użytkowaniem samochodów służbowych Pojazd będzie mógł być używany przez pracowników wyłącznie w godzinach pracy, wyłącznie do wykonywania wyjazdów związanych z prowadzoną działalnością Wnioskodawcy (np. do urzędu, klienta). Pracownicy zawsze przed zakończeniem pracy będą zobowiązani zdać pojazd Wnioskodawcy - nie będzie możliwy przypadek, w którym będą użytkować go po godzinach pracy. Wnioskodawca stworzył dokument, który będzie przedstawiany pracownikowi przed każdym użyciem pojazdu, z którego wynika zakaz wykorzystywania samochodu poza cele prowadzonej działalności. Pracownik będzie musiał złożyć podpis i zaakceptować ten dokument w celu uzyskania kluczyków do samochodu. Zapisy dokumentu wskazują także na każdorazowe sprawdzenie odległości przejechanej pojazdem przez pracownika oraz celem jego podróży, który wcześniej oznacza Wnioskodawca, aby wykluczyć inny niż firmowy użytek pojazdu.

Każde użycie pojazdu będzie osobiście nadzorowane przez Wnioskodawcę, tj. on będzie wyznaczał cel podróży, on będzie weryfikował ilość przejechanych kilometrów i zgodność tej wartości z odległością do celu podróży, którą wyznacza mapa. Użytek prywatny będzie także niedozwolony na podstawie dokumentu wskazującego na sposób używania pojazdu w firmie, który będzie musiał podpisać jego każdy użytkownik przed rozpoczęciem używania pojazdu. Pracownicy zawsze przed zakończeniem pracy będą zobowiązani zdać pojazd Wnioskodawcy - nie będzie możliwy przypadek, w którym będą użytkować go po godzinach pracy.

Podatnik posiada miejsca prowadzenia działalności (biura) na terenie różnych miast. Pojazd będzie wykorzystywany m.in. w celu przemieszania się z miejsca zamieszkania/pobytu do miejsc prowadzenia działalności w różnych miastach.

W kwestii parkowania auta Skarżący podkreślił, że każde użycie samochodu będzie szczególnie nadzorowane przez Wnioskodawcę i związane wyłącznie z jego działalnością gospodarczą. Ustawodawca nie wprowadził wymogu parkowania pojazdu w ściśle określonym miejscu, stąd Wnioskodawca uznaje miejsce parkowania za dowolne. Parkowanie natomiast będzie odbywało się w godzinach pracy, w okolicach biur wnioskodawcy (parkingi prywatne, miejskie, centra handlowe). W godzinach poza pracą, przy miejscu zamieszkania (parkingi prywatne, miejskie, centra handlowe).

Na wezwanie organu Skarżący wskazał, że w godzinach poza pracą parkuje ten samochód w miejscu zamieszkania od momentu jego użytkowania na podstawie umowy leasingu operacyjnego

Przypomnieć zatem należy, że w art. 86a ust. 1 u.p.t.u. wprowadzono regułę, iż w przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi, kwotę podatku naliczonego stanowi 50% kwoty, o której mowa w art. 86 ust. 2 tej ustawy. Reguła zawarta w art. 86a ust. 1 u.p.t.u., doznaje ograniczenia między innymi w przypadku określonym w jego ust. 3 pkt 1 lit. a, stanowiącym, że przepis ust. 1 nie ma zastosowania w przypadku gdy pojazdy samochodowe są wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika. W sytuacji przedstawionej we wniosku, dla oceny zakresu odliczenia konieczne więc będzie spełnienie wymogów określonych w art. 86a ust. 4 pkt 1 u.p.t.u. Zgodnie z tym przepisem pojazd samochodowy będzie mógł być uznany za wykorzystywany wyłącznie do działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego, jeżeli sposób wykorzystywania tego pojazdu, zwłaszcza określony w ustalonych przez niego zasadach jego używania, dodatkowo potwierdzony prowadzoną dla niego ewidencją przebiegu pojazdu, wykluczy użycie go do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą.

Sąd zwrócił uwagę na te szczególne okoliczności niniejszej sprawy, albowiem w ramach art. 86a u.p.t.u. ustawodawca zawarł wprawdzie szczególne uregulowania dotyczące określenia wysokości przysługującej do odliczenia kwoty podatku naliczonego, jednakże same przepisy ustawy nie określają precyzyjnie, w jaki sposób podatnik ma zapewnić w swojej firmie wyeliminowanie użytku prywatnego używanych w nim pojazdów samochodowych, aby mógł skorzystać z pełnego odliczenia podatku naliczonego.

I tak, zgodnie z zgodnie z art. 86a ust. 4 ustawy, pojazdy samochodowe są uznawane za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika, jeżeli:

1. sposób wykorzystywania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza określony w ustalonych przez niego zasadach ich używania, dodatkowo potwierdzony prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu, wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub

2. konstrukcja tych pojazdów wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub powoduje, że ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą jest nieistotne.

W tym stanie rzeczy ponieważ sam ustawodawca, odnośnie regulacji zawartej w pk1, wskazał jedynie ogólnie na obowiązek zapewnienia przez podatnika możliwości użycia samochodu służbowego do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą, w orzecznictwie i doktrynie wskazuje się przykładowo, że tego typu zabezpieczenia można dokonać za pomocą wprowadzonych regulaminów, umów, zarządzeń wraz z podjęciem dodatkowych działań zabezpieczających ich wykonanie. Działania te muszą być dostosowane do specyfiki działalności przedsiębiorstwa i sposobu używania dla jego celów pojazdów. Określone przez podatnika zasady używania pojazdów muszą obiektywnie potwierdzać, że pojazd jest wykorzystywany wyłącznie w działalności gospodarczej i nie ma możliwości prywatnego użytku tych pojazdów.

Zdaniem Skarżącego wprowadzone przez niego zabezpieczenia, możliwości użycia samochodu służbowego do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą, są wystarczające i nie powinny go pozbawiać prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego, dotyczącego tego pojazdu.

Z kolei według organu wprowadzone przez Skarżącego zasady używania samochodu służbowego nie są równoznaczne ze stworzeniem procedur, które wykluczałyby potencjalne ich użycie na cele prywatne w sytuacji parkowania pojazdu w miejscu zamieszkania. Dojazd do pracy z miejsca zamieszkania i z miejsca pracy do miejsca zamieszkania służy do zaspokojenia potrzeb prywatnych. W żaden sposób nie zmienią tego wprowadzone procedury wewnętrzne w celu wyeliminowania użycia samochodu do celów prywatnych.

Organ wskazał, że skoro Wnioskodawca wykorzystuje samochód osobowy do przemieszczania się z miejsca zamieszkania do różnych miejsc prowadzenia działalności gospodarczej, to tym samym częściowo zaspakaja swoje potrzeby prywatne, a samochód osobowy wykorzystywany na podstawie umowy leasingu, którym się przemieszcza, nie jest wykorzystywany tylko i wyłącznie do wykonywania działalności gospodarczej. Sposób wykorzystania samochodu wskazuje, że Wnioskodawca w określonych zasadach dotyczących jego wykorzystania, nie wyeliminował użytku do celów prywatnych. Skarżącemu zatem nie będzie przysługiwało prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego od zakupu samochodów osobowych, a jedynie odliczenie częściowe.

Wskazać zatem należy, że w wyroku z 16 października 1997 r. w sprawie C-258/95 Julius Fillibeck Söhne GmbH & Co. KG przeciwko Finanzamt Neustadt Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej ("TSUE") orzekł, iż artykuł 6 (2) VI Dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że transport z miejsca zamieszkania do miejsca pracy zapewniany nieodpłatnie pracownikom przez pracodawcę przy użyciu pojazdu firmowego służy zasadniczo do prywatnych celów pracowników i tym samym służy do celów innych niż jego działalność gospodarcza. TSUE stwierdził, że przepis ten nie odnosi się jednak do sytuacji, gdy ze względu na określone okoliczności, takie jak utrudnienia w znalezieniu innych odpowiednich środków transportu lub zmienność miejsca pracy, wymogi przedsiębiorstwa czynią koniecznym dla pracodawcy zapewnienie transportu pracownikom, w którym to przypadku świadczenie usług transportowych służy celom związanym z prowadzoną działalnością.

Niewątpliwie takie sytuacje nie powinny mieć charakteru powszechnego, ale muszą być każdorazowo uzasadnione konkretnymi okolicznościami.

Na ten aspekt sprawy zwrócił już uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w tezie wyroku z dnia z dnia 21 lutego 2017 r. sygn. akt I FSK 1200/15, stwierdzając, że jako wyjątek od zasady należy traktować przypadki, gdy wykorzystanie samochodu służbowego na dojazd pracownika z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania pracy będzie uznawane za związane z działalnością gospodarczą podatnika w rozumieniu art. 86a ust. 3 pkt 1 u.p.t.u., a nie jako wykonywane na osobiste potrzeby pracownika. Odstępstwo to powinno być uzasadnione stanem faktycznym danej sprawy. W takiej sytuacji podatnikowi przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z zakupem paliwa i ponoszeniem innych wydatków na eksploatację pojazdów samochodowych, z uwzględnieniem spełnienia wymogów wynikających z art. 86a ust. 4 pkt 1 tej ustawy.

Tymczasem na gruncie obecnie rozpoznawanej sprawy, Skarżący na etapie wniosku o wydanie interpretacji i na wezwanie organu nie przedstawił takich okoliczności, które wskazywały by na specyfikę działalności Skarżącego uzasadniające takie użycie samochodu tj. parkowanie w miejscu zamieszkania.

Dopiero na etapie rozprawy sądowej Skarżący wskazał na uzasadnienie wykorzystania samochodu, który jest parkowany w miejscy zamieszkania potrzebą dojazdu do klienta i do sądu. Te nowe okoliczności nie przedstawione we wniosku o udzielenie interpretacji, pozostawały poza oceną organu i muszą pozostać poza zakresem rozważań Sądu i oceny ich wpływu na ewentualną prawidłowość stanowiska organu.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu w rozpoznanej obecnie sprawie organ prawidłowo ocenił, że w przypadku parkowania samochodu Skarżącego w miejscu zamieszkania i wskazywanego dojazdu do miejsca pracy, Skarżący wykorzystuje samochód do celów prywatnych. Skarżący w przedstawionym stanie faktycznym nie wskazał na to, by możliwość parkowania w miejscu zamieszkania pojazdu (poza siedzibą firmy) była uzasadniona specyfiką prowadzonej działalności, że pojazd z miejsca parkowania będzie wykorzystywany wyłącznie dla celów związanych z działalnością gospodarczą tj. do wykonywania obowiązków służbowych. Stan faktyczny nie wskazuje na specyficzne okoliczności, z zaistnieniem których Skarżący wiąże parkowanie samochodu służbowego w miejscu zamieszkania, a w konsekwencji umożliwia korzystanie z tego samochodu w celu dojazdu do miejsca pracy jako wykorzystywania do działalności gospodarczej. Stąd ustalone przez Skarżącego zasady i sposób wykorzystania pojazdu, potwierdzone powadzoną dla niego ewidencją przebiegu, a także wprowadzone mechanizmy kontroli używania pojazdu, mające wskazywać na wyłączne wykorzystywanie do działalności gospodarczej (wykonywania obowiązków służbowych) – jak wynika to z przedstawionego stanu faktycznego – nie wyklucza jednocześnie użycia do celów prywatnych tj. dojazdu do pracy z miejsca zamieszkania i z pracy do miejsca zamieszkania.

Tymczasem to właśnie te okoliczności mają istotny wpływ na ocenę, czy dojazd Skarżącego z miejsca zamieszkania do miejsca pracy ma związek z działalnością gospodarczą podatnika.

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem nieuzasadnione okazały się podniesione w niej zarzuty naruszenia prawa materialnego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy a także przepisy prawa procesowego które mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania należało jeszcze raz przypomnieć, że postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, do którego zasadniczo nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanym w ustawie) przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 Ordynacja podatkowa, w szczególności nie jest postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających. Organ wydający interpretację indywidualną nie może więc zbadać w sensie merytorycznym sprawy podatkowej wynikającej z przytoczonego we wniosku zdarzenia, lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenić, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko wnioskodawcy zawarte we wniosku, a odnoszące się do regulacji przepisów prawa podatkowego, jest prawidłowe i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego zdarzenia. Organ wydający interpretację przepisów prawa podatkowego, odmiennie niż np. w przypadku złożenia przez podatnika wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku nie może prowadzić postępowania ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania, w tym w postępowaniu kontrolnym czy podatkowym prowadzonym w oparciu o konkretną dokumentację.

Z tych względów zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego opisania zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Wynika stąd, że przedstawienie zdarzenia, które wystąpiło już w przeszłości, jak również tego, które może dopiero nastąpić w przyszłości, cechować musi się dużym stopniem precyzji i jednoznaczności. Przewidziana w art. 14b § 3 O.p. alternatywa powoduje, że opis zdarzenia przyszłego musi być równoważny opisowi zdarzenia, które miało już miejsce w przeszłości. Musi je zatem także charakteryzować przesłanka wyczerpującego przedstawienia takiego zdarzenia. W judykaturze zaś wyczerpujący postrzegany jest jako taki, który wiąże się z koniecznością podania wszystkich elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Jeżeli zaś wniosek zainteresowanego jest w tym względzie niepełny, a organ wydający interpretację nie ma w tym zakresie wiedzy, to wydana interpretacja nie realizuje jednego z podstawowych celów tej instytucji, to jest nie chroni podatnika. Użyte w art. 14b § 3 O.p. ustawowe określenie "wyczerpująco" należy więc rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Opis ten powinien zawierać wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji (por. wyroki NSA: z 10 kwietnia 2015 r., II FSK 2356/13; z 22 października 2015 r., II FSK 2215/13; z 17 października 2019 r., II FSK 3569/17; publik. CBOSA). Również w literaturze podnosi się, że wyczerpująco przedstawiony (zaistniały bądź przewidywany) stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie (por. J. Brolik, Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, Lexis Nexis 2013, s. 125).

Postępowanie, które jest prowadzone w sprawie wydania pisemnej interpretacji prawa podatkowego, jest postępowaniem, w którym organ uprawiony do jej wydania ma udzielić podatnikowi informacji w zakresie zastosowania i wykładni prawa podatkowego w przedstawionym przez podatnika stanie faktycznym sprawy. To, że przedstawiony stan faktyczny może odnosić się do przyszłości i zdarzeń przyszłych powoduje, że każdorazowo jest stanem hipotetycznym. Podatnik zadaje pytanie, jakie konsekwencje podatkowe miałoby jego działanie, gdyby takowego się podjął. W związku z powyższym, organy podatkowe w istocie nie stosują przepisów prawa podatkowego, których wyjaśnienia treści domaga się wnioskodawca, a jedynie wskazują, czy dany przepis znajduje lub nie zastosowanie w opisanych we wniosku okolicznościach.

Ponadto orzeczenie takie ma charakter informacyjny również dlatego, że nie jest ono wiążące dla podatnika i zawiera jedynie ocenę jego stanowiska (art. 14c § 1 O.p. zdanie pierwsze). Interpretacja indywidualna, pełniąc funkcję informacyjną, powinna zatem udzielać odpowiedzi konkretnych, a nie warunkowych. Tym samym, musi być ona osadzona w ściśle określonym stanie faktycznym lub równie kategorycznie przedstawionym zdarzeniu przyszłym. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu tym organ nie dokonuje żadnych własnych ustaleń faktycznych.

W sprawach dotyczących indywidualnych interpretacji stan faktyczny wynika z wniosku podmiotu, który o jej wydanie się ubiega, a organy podatkowe nie są uprawnione do jego modyfikacji, rekonstrukcji, czy też jakichkolwiek domniemań tak w zakresie stanu faktycznego, jak i zdarzenia przyszłego. Jest to postępowanie autonomiczne, do którego stosuje się jedynie niektóre przepisy Ordynacji podatkowej i to odpowiednio. Jego celem jest ocena stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i proponowanego we wniosku rozstrzygnięcia, a nie rozstrzyganie sytuacji prawnopodatkowej strony składającej wniosek.

W niniejszej sprawie Skarżący przedstawił we wniosku z dnia 2.03.2021 r. stan faktyczny oraz udzielił odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 7.05.2021 r. Stan faktyczny był kompletny, na co też wskazuje Skarżący w skardze, dawał zdaniem Sądu możliwość udzielenia interpretacji indywidualnej. Wbrew zarzutom skargi wydając interpretację indywidualną organ oparł się na stanie faktycznym przedstawionym przez Skarżącego w tym na wskazaniu używania samochodu przez Skarżącego poza godzinami pracy do dojazdu z pracy do miejsca zamieszkania i do pracy z miejsca zamieszkania. Brak uzasadnienia dla wykorzystania samochodu z miejsca zamieszkania do miejsca pracy do celów służbowych, wykorzystania związanego ze specyfiką tej działalności legło u podstaw udzielonej interpretacji.

Stąd mając na uwadze zarzuty skargi i dokonując oceny zaskarżonej interpretacji nie sposób zgodzić się, że w niniejszej sprawie organ naruszył art. 120 i art. 121 § 1 w zw. art. 14c § 2 i art. 14h z O.p. poprzez naruszenie zasady działania organu na podstawie przepisów prawa oraz w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Zaprezentowane w zaskarżonej interpretacji indywidualnej zastosowanie art. 86a ust. 1, ust. 3 pkt 1 lit. a i ust. 4 pkt 1 u.p.t.u. jest prawidłowe. Zgadzając się z oceną wyrażoną w zaskarżonej interpretacji należało stwierdzić, że organ dokonując wykładni art. 86a ust. 1, ust. 3 pkt 1 lit. a i ust. 4 pkt 1 u.p.t.u. wskazał jednocześnie na prawidłowe ich zastosowanie do opisanego we wniosku o wydanie interpretacji stanu faktycznego.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu w rozpoznanej obecnie sprawie organ zasadnie ocenił, że parkowanie pojazdu poza godzinami pracy w miejscu zamieszkania bez wskazania na tego rodzaju szczególną sytuację uzasadnioną wykonywaniem obowiązków, specyfiką działalności w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie daje prawa do odliczenia podatku naliczonego w 100 %. O ile należy zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, że w każdym przypadku parkowanie samochodu poza siedzibą firmy nie oznacza automatycznie, że samochód nie jest wykorzystywany wyłącznie do działalności gospodarczej to z okoliczności przedstawionego stanu faktycznego musi wynikać uzasadnienie od jego odstąpienia, czego w niniejszej sprawie zabrakło.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.