Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1316/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Asesor WSA Paweł Groński, Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2008 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2007 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 1316/07

U Z A S A D N I E N I E

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. na podstawie art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 157 § 1 k.p.a. oraz art. 158 § 1 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku K. M., odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydziału Budownictwa Urbanistyki i Architektury w B. z dnia [...] września 1967 r., którą nakazano A. M., opróżnienie budynku mieszkalnego drewnianego, położonego we wsi O. w terminie do dnia [...].10.1967r. oraz wykonanie przez B. M. w terminie dwóch tygodni od opróżnienia, rozbiórki przedmiotowego budynku.

W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja z dnia [...] września 1961 r., będąca przedmiotem postępowania nieważnościowego, wydana została na podstawie art. 58 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 31 stycznia 1961r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1961r. Nr 7, poz. 46). Przepis ten stanowił, iż w przypadku gdy właściwy organ państwowego nadzoru budowlanego stwierdzi nieodpowiedni stan techniczny wybudowanego i użytkowanego obiektu budowlanego albo nieodpowiedni sposób jego użytkowania, który wpływa na pogorszenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub trwałości tego obiektu, bądź niewykonanie przez właściciela lub zarządcę obowiązków wynikających z przepisów dotyczących warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane, mógł m. in.

- nakazać osobom mieszkającym w obiekcie budowlanym lub innym użytkownikom w przypadkach stwierdzonego niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia opuszczenie całości lub części obiektu, gdy prowadzenie robót budowlanych w obecności mieszkańców lub użytkowników byłoby połączone z niebezpieczeństwem dla ludzi i mienia,

- nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części grożących zawaleniem lub nie nadających się do naprawy.

Istniejący do dziś drewniany budynek mieszkalny przeznaczony był do rozbiórki o czym świadczy szkic sytuacyjny działki nr ew. [...] (będącej tak jak i budynek własnością B. M. - co wynika z treści decyzji), stanowiący załącznik do zaświadczenia administracyjnego z dnia [...] lutego 1962r. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w B., dotyczący budowy jednorodzinnego budynku mieszkalnego bliźniaka.

O tym, iż budynek drewniany przeznaczony był do rozbiórki świadczy również szkic sytuacyjny - załącznik do pozwolenia na budowę budynku gospodarczego z dnia [...] marca 1972r. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w B. Z uzasadnienia kwestionowanej decyzji wynikało, iż B. M. otrzymał pozwolenie na budowę nowego budynku mieszkalnego murowanego, na działce o nr ew. [...] w O., pod warunkiem dokonania rozbiórki istniejącego domu drewnianego.

Ówcześnie obowiązujące przepisy Prawa budowlanego z 1961 r. w art. 37 ust. 4 przewidywały możliwość uzyskania pozwolenia na budowę pod określonym warunkiem. Obowiązek rozbiórki istniejącego budynku mieszkalnego wynikał z usytuowania na wspomnianej działce nowego budynku mieszkalnego murowanego, posadowionego w odległości od 0,45m do 1,30 m od budynku mieszkalnego przeznaczonego do rozbiórki. Usytuowanie w taki sposób było niezgodne z § 20 Zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego ( Dz. Bud. Nr 10, poz. 44 ).

Do dokonania rozbiórki B. M. zobowiązał się, składając oświadczenie przy uzyskiwaniu pozwolenia na budowę nowego budynku mieszkalnego. Niemniej nie wywiązał się z tego obowiązku. Trwanie opisanej, niezgodnej z prawem lokalizacji drewnianego budynku mieszkalnego, stanowiło podstawę do orzeczenia jego rozbiórki poprzez wydanie decyzji z dnia [...] września 1967r. Zdaniem organu należy domniemywać, iż kontrolowane rozstrzygnięcie było wynikiem nie wywiązania się przez B. M. ze złożonej pisemnej deklaracji rozbiórki drewnianego domu mieszkalnego, pod tym warunkiem bowiem udzielone zostało inwestorowi pozwolenie na budowę murowanego budynku mieszkalnego.

W związku z tym, że budynek mieszkalny przeznaczony do rozbiórki był zamieszkany, to zgodnie z zapisem § 72 Rozporządzenia z dnia 27 lipca 1961 r. w sprawie państwowego nadzoru budowlanego nad budową, rozbiórką i utrzymaniem obiektów budowlanych budownictwa powszechnego Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury ( Dz. U. Nr 38, poz. 197 z póź. zm. ), rozbiórka użytkowanych obiektów budowlanych mogła być rozpoczęta po usunięciu użytkowników razem z ich ruchomościami oraz inwentarzem żywym. Stąd też powiatowy organ państwowego nadzoru budowlanego wydał decyzję z dnia [...] września 1967r., którą zobowiązał A. M. - użytkownika budynku, do opróżnienia tegoż budynku, celem wykonania jego rozbiórki.

W ocenie organu ówcześnie obowiązujące przepisy dawały podstawę do wydania rozstrzygnięcia zawartego w kwestionowanej decyzji z dnia [...] września 1967r. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydziału Budownictwa Urbanistyki i Architektury w B.

Organ wyjaśnił również, że po 40 latach nie jest możliwe ustalenie czy został zawiadomiony organ właściwy do przekwaterowania. Nie zachowały się bowiem akta sprawy związane z wydaniem tej decyzji. Fakt użytkowania przedmiotowego budynku przez okres 40 lat nie oznacza jednak, iż decyzja, którą nakazano opróżnienie i rozbiórkę budynku wydana została z wadą określoną w art. 156 § 1 kpa.

Biorąc powyższe pod uwagę organ I instancji nie dopatrzył się wad określonych w art. 156 § 1 kpa.

Odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] maja 2007 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydziału Budownictwa Urbanistyki i Architektury w B. z dnia [...] września 1967 r. złożyła K. M. zarzucając naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a oparcie się wyłącznie na domniemaniu.

Nadto zarzuciła naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez odmowę stwierdzenie nieważności decyzji - mimo wystąpienia przesłanek do stwierdzenia jej nieważności.

Wskazała, że podniesiony przez nią zarzut rażącego naruszenia prawa dotyczył przede wszystkim naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, tj. art. 58 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 2 Prawa budowlanego z 1961 r.

Stosownie do art. 58 ust. 2 w/w ustawy, w przypadku wydania nakazu opuszczenia przez mieszkańców lub użytkowników obiektu budowlanego organ nadzoru budowlanego zawiadamiał równocześnie o tym organ właściwy do spraw przekwaterowania tych mieszkańców lub użytkowników. Przepis ten nie został w sprawie zastosowany, o czym świadczy m. in. fakt zamieszkiwania obiektu do dziś, na podstawie stałego zameldowania, przez wnioskodawczynię - następczynię prawną zobowiązanego do opróżnienia budynku. Fakt zamieszkiwania w budynku przez cały okres ok. 40 lat świadczy również, że nie można mówić o wystąpieniu, w dacie wydania decyzji, przesłanek do wydania nakazów o jakich mowa w art. 58 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy, tj. niebezpieczeństwa zawalenia się obiektu.

Wskazała, że decyzją Kierownika Oddziału Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Rejonowego w B. z dnia [...] sierpnia 1991 r. umorzono postępowanie w sprawie rozbiórki tegoż budynku, jako bezprzedmiotowe, ustalając, że budynek "nie stwarza żadnego zagrożenia przez zawalenie i nie ma podstaw prawnych do ingerencji" – a do tej okoliczności organ w ogóle się nie odniósł.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołania K. M. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2007 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy uznał, że organ I instancji prawidłowo ocenił, że decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej - Wydział Budownictwa Urbanistyki i Architektury w B. z dnia [...] września 1967 r. oparta na przepisie art. 58 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. - Prawo budowlane ( Dz. U. z 1961 r., nr 7, poz. 46 z póź. zm. ), została wydana zgodnie z obowiązującymi wtedy przepisami prawa.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zasadniczą przyczyną nakazania opróżnienia i rozbiórki przedmiotowego budynku zlokalizowanego na działce o nr [...] w miejscowości O. było niezachowanie warunków technicznych określonych w § 20 Zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 11 czerwca 1966 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. Bud. Nr 10, poz. 44), poprzez niezachowanie odległości pomiędzy budynkami.

Natomiast nakaz opróżnienia budynku został podyktowany tym, iż prowadzona rozbiórka mogła doprowadzić do zagrożenia życia i zdrowia ludzi tam przebywających, z tego też powodu należało w pierwszej kolejności doprowadzić do opróżnienia przedmiotowego budynku.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ podniósł, że zastrzeżenia organu I instancji dotyczące braku materiału dowodowego dotyczyły jedynie kwestii proceduralnych, które nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Natomiast decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w B. z dnia [...] sierpnia 1991 r., nie może być uznana za podstawę do wydania decyzji stwierdzającej nieważność kwestionowanej decyzji z dnia [...] września 1967 r., gdyż przedmiotem tamtego postępowania nie było badanie pod względem przesłanek określonych w art. 156 § 1 Kpa.

Nadto przedłożone przez skarżącą postanowienie Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] maja 2007 r., sygn. akt: [...] organ odwoławczy ocenił jako nie mające odniesienia do postępowania nieważnościowego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2007 r. złożyła K. M. domagając się uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła między innymi naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 kpa poprzez wydanie decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a oparcie się wyłącznie na domniemaniu.

Naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez odmowę stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury w B. z dnia [...] września 1967 r. - mimo wystąpienia przesłanek do stwierdzenia jej nieważności.

W uzasadnieniu skargi wskazała, że upływ 40 lat od daty wydania weryfikowanej decyzji nie może stanowić argumentu do odmowy stwierdzenia nieważności tej decyzji. Kwestionowana decyzja wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane. Podniesiony we wniosku zarzut rażącego naruszenia prawa dotyczył przede wszystkim naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, tj. art. 58 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 2 powołanej ustawy, a także naruszenia praw osób trzecich (art. 39) oraz przepisów kodeksu cywilnego (art. 144).

Zgodnie z art. 58 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z 1961 r. Prawo budowlane organ państwowego nadzoru budowlanego mógł:

- nakazać osobom mieszkającym w obiekcie budowlanym lub innym użytkownikom w przypadkach stwierdzonego niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia opuszczenie całości lub części obiektu, gdy prowadzenie robót w obecności mieszkańców lub użytkowników byłoby połączone z niebezpieczeństwem dla ludzi lub mienia,

- nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części grożących zawaleniem lub nie nadających się do naprawy.

Jak wynika z uzasadnienia przedmiotowej decyzji przyczyną nakazu opróżnienia i rozbiórki budynku było nie zachowanie odległości między budynkami murowanym i drewnianym, a nie przesłanki wskazane w tym przepisie.

Natomiast stosownie do art. 58 ust. 2 ustawy, w przypadku wydania nakazu opuszczenia przez mieszkańców lub użytkowników obiektu budowlanego organ nadzoru budowlanego zawiadamiał równocześnie o tym organ właściwy do spraw przekwaterowania tych mieszkańców lub użytkowników. Przepis ten nie został w sprawie zastosowany, o czym świadczy m. in. fakt zamieszkiwania obiektu do dziś, na podstawie stałego zameldowania, przez wnioskodawczynię - następczynię prawną zobowiązanego do opróżnienia budynku.

Poza tym decyzją z dnia [...] sierpnia 1991 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w B. umorzył postępowanie w sprawie rozbiórki tegoż budynku, jako bezprzedmiotowe, ponieważ budynek "nie stwarza żadnego zagrożenia przez zawalenie i nie ma podstaw prawnych do ingerencji".

To wszystko zdaniem skarżącej wskazuje, że kwestionowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych aktów administracyjnych sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z póz. zm.), wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji wydanej przez organ administracji, możliwe jest jedynie wówczas gdy doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Należy podnieść, iż skarżąca domagając się przeprowadzenia postępowania nieważnościowego wskazywała na wystąpienie przesłanki rażącego naruszenia prawa w postaci naruszenia przepisu prawa materialnego będącego podstawą do wydania kwestionowanej decyzji.

W kontekście wskazanej przesłanki nieważności konieczne było prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena wystąpienia rażącego naruszenia prawa możliwa jest tylko w przypadku prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Organ który zastosował przepis prawa budowlanego wskazany jako podstawa prawna kwestionowanej decyzji dokonał jego subsumcji, która mogła być nieprawidłowa. Ustalenie stanu faktycznego jest wprawdzie utrudnione wobec upływu ponad 40 lat od wydania decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydziału Budownictwa Urbanistyki i Architektury w B. z dnia [...] września 1967 r., którą nakazano A. M., opróżnienie budynku mieszkalnego oraz wykonanie przez B. M. w terminie dwóch tygodni od opróżnienia, rozbiórki przedmiotowego budynku, jednak nie jest niemożliwe, co wynika z dotychczas zebranego materiału dowodowego.

Przepis art. 58 ust 1. ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1961r. Nr 7, poz. 46 ze zm.) stanowił, że w przypadku gdy właściwy organ państwowego nadzoru budowlanego stwierdza nieodpowiedni stan techniczny wybudowanego i użytkowanego obiektu budowlanego albo nieodpowiedni sposób użytkowania obiektu budowlanego, który wpływa na pogorszenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub trwałości tego obiektu, bądź niewykonanie przez właściciela lub zarządcę obowiązków wynikających z przepisów dotyczących warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane, może w szczególności:

1) uznać obiekt budowlany za wymagający naprawy oraz nakazać podjęcie robót i innych środków niezbędnych dla doprowadzenia obiektu do odpowiedniego stanu,

2) nakazać użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem,

3) nakazać usunięcie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub zmienia oraz dokonanie niezbędnych zabezpieczeń,

4) nakazać osobom mieszkającym w obiekcie budowlanym lub innym użytkownikom w przypadkach stwierdzonego niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia opuszczenie całości lub części obiektu, gdy prowadzenie robót w obecności mieszkańców lub użytkowników byłoby połączone z niebezpieczeństwem dla ludzi lub mienia,

5) nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części grożących zawaleniem lub nie nadających się do naprawy,

6) nakazać wyposażenie obiektu budowlanego w urządzenia i instalacje oraz ich uzupełnienie bądź ulepszenie.

2. W przypadku wydania na podstawie przepisu ust. 1 pkt 2, 3 i 4 nakazu opuszczenia przez mieszkańców lub użytkowników całości lub części obiektu budowlanego właściwy organ państwowego nadzoru budowlanego zawiadamia równocześnie o tym organ właściwy do spraw przekwaterowania tych mieszkańców lub użytkowników z tego obiektu.

Przytoczenie całego brzmienia normy prawnej wskazanej jako podstawa wydania kwestionowanej decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydziału Budownictwa Urbanistyki i Architektury w B. z dnia [...] września 1967r .,pozwala na stwierdzenie, iż do jej zastosowania przez organ konieczne było ustalenie nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego albo nieodpowiedni sposób użytkowania obiektu budowlanego, który wpływał na pogorszenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub trwałości tego obiektu, bądź niewykonanie przez właściciela obowiązków wynikających z przepisów dotyczących warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane.

Tymczasem z uzasadnienia kwestionowanej decyzji wynikało, że B. M. otrzymał pozwolenie na budowę nowego murowanego domu pod warunkiem rozebrania starego drewnianego, gdyż odległości od tych obiektów były mniejsze niż wynikało to z § 20 ust. 2 Zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1996 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dziennik Budownictwa – Dziennik Urzędowy z dnia 19 lipca 1966 r. nr 10, poz. 44 ).

Zatem porównanie ustawowo wskazanej przesłanki do stosowania przepisu art. 58 w/w ustawy ze wskazaną w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji nie jest jednoznacznym potwierdzeniem, iż została ona wydana w sposób prawidłowy.

Skoro przepis art. 58 ustawy Prawo budowlane z 1961 r. miał zastosowanie do obiektów znajdujących się w nieodpowiednim stanie technicznym bądź w sytuacji niewykonania przez właściciela obowiązków wynikających z przepisów dotyczących warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane, to ustalenia w tym zakresie były konieczne. Natomiast oparcie się jedynie na uzasadnieniu kwestionowanej decyzji, które nie jest zbyt obszerne i nie wyjaśnia całości okoliczności sprawy było niewystarczające do wydania decyzji w trybie nieważności.

W tym zakresie zasadny był zarzut skarżącej, że naruszone zostały przepisy art. 7, 77 § 1 i 80 kpa poprzez wydanie decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Z materiału dowodowego sprawy nie wynikało bowiem aby drewniany budynek był w nieodpowiednim stanie technicznym, natomiast uzasadnienie kwestionowanej decyzji wskazywało, że budynek murowany był wybudowany później niż drewniany. Dlatego zarzut o naruszenia norm odległościowych między budynkami równie dobrze można byłoby podnieść w stosunku do nowego obiektu.

Fakt, iż B. M. i otrzymał pozwolenie na budowę budynku murowanego pod warunkiem rozbiórki drewnianego obiektu i nie wywiązał się z tego obowiązku, nie byłby w ocenie Sądu podstawą do nakazania rozbiórki obiektu drewnianego, jeśli budynek ten nie był jego własnością a niewątpliwie był użytkowany przez A. M. Organ nie poczynił ustaleń ważnych w kontekście twierdzeń i okoliczności jakie przedstawiła skarżąca, to jest jaki był stan prawny nieruchomość w dacie wydawania kwestionowanej decyzji. W szczególności czy B. M. by wyłącznym właścicielem tej nieruchomości, czy też współwłaścicielem a jeśli tak to z kim.

Te okolicznością wpływają zdaniem Sądu w sposób zasadniczy na ocenę czy były podstawy prawne do nakazania rozbiórki i opuszczenia obiektu oraz czy mają one osadzenie w treści przepisu art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1961r. Nr 7, poz. 46 ze zm.).

Przy czym wskazać należy, iż obecny spór prawny między stronami o charakterze cywilnym nie ma wpływu na ocenę kwestionowanej decyzji w postępowaniu nieważnościowym dokonywaną na datę jej wydania, a stanowi jedynie faktyczne uzasadnienie do żądania jej wyeliminowania z obrotu prawnego, bądź też jest powodem do żądania jej wykonania.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję a na podstawie art. 152 w/w ustawy orzekł jak w pkt II wyroku.