Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 353/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2016-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 5a
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant referent stażysta Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 września 2016 r. sprawy ze skargi M. S. na uchwałę Rady Miejskiej w D. z dnia [...] czerwca 2006 r. Nr [...] w przedmiocie skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a odrzucić skargę ,


UZASADNIENIE

W dniu 30.05.2016 r. do Urzędu Miejskiego w D. wpłynęła skarga M. S. na uchwałę Rady Miejskiej w D. z dnia [...].06.2006 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D.

Skarga została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku dnia 06.06.2016 r. Przed wniesieniem skargi, M. S. wezwała Radę Miejską w D., pismem z dnia 01.04.2016 r., do usunięcie naruszenia prawa. Rada Miejska nie udzieliła odpowiedzi na to wezwanie.

Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały lub stwierdzenie jej niezgodności z prawem na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 94 w związku z art. 101 ust. 4 ustawy z dnia 08.03.1990 r. o samorządzie gminnym.

W uzasadnieniu skargi, skarżąca stwierdziła, że jest właścicielką nieruchomości położonych na terenie miasta D., oznaczonym numerami geodezyjnymi [...] i [...]. Zdaniem skarżącej, ustalenia planu miejscowego są niezgodne ze studium, czym naruszają przepisy art. 9 ust. 4, art. 20 ust. 1 , art. 15, art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wyjaśnienia skarżącej są opisem studium, w którym (jak twierdzi) zostały (cytat): "wyznaczone drogi oznaczone 3L-20/7 pomiędzy ul. J. a przedłużeniem ul. D. w liniach rozgraniczających 20 m; 2L-20/7 na przedłużeniu ul. S. do planowanej ulicy 3L-20/7 o szerokości w liniach rozgraniczających 20 m; 1L15/7 i 20/7 pomiędzy ul. M. a ul. B. o szerokości w liniach rozgraniczających 15 m na odcinku do ul. Sz., na dalszym odcinku 20 m z przebiegiem w taki sposób, aby istniejąca linia elektroenergetyczna na SN15Kv znajdowała się w pasie ulicznym. W zakresie dróg gminnych i lokalnych przewiduje się zarezerwować teren na planowane ulice i wprowadzić je do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego".

Według skarżącej uchwalony plan jest niezgodny ze studium. Nieprzekraczalna linia wyznaczona na rysunku planu zabudowy ul. A. jest niezgodna ze stanem rzeczywistym, co jest niezgodne z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy planistycznej w związku z § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu.

W odpowiedzi na skargę, Rada Miejska w D. wniosła o jej odrzucenie z uwagi na brak interesu prawnego skarżącej w zaskarżeniu uchwały.

Organ administracji publicznej stwierdził, że skarżąca nie wykazała naruszenia swego interesu prawnego w światle art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W dacie podejmowania zaskarżonej uchwały, tj. w 2006 r. M. S. nie dysponowała prawem własności do działek o nr [...] i [...], gdyż nabyła je dopiero w 2013 r. W ocenie organu, sama ewentualna sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały nie legitymuje skarżącej do wniesienia skargi, jeżeli nie wykazała naruszenia konkretnego własnego interesu lub uprawnienia, które miałyby być naruszone uchwałą. Organ administracji publicznej, nie wdając się w merytoryczną ocenę skargi, wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt. 5 "a" p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a. Przepis powyższy został wprowadzony przez art. 1 pkt 19 ustawy z dnia 09.04.2015 r. (Dz. U. z 2015, poz. 658), zmieniający ustawę z dniem 15.08.2015 r. w brzmieniu: Sąd odrzuca skargę, jeśli "interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5, 6 nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego".

Przepisem szczególnym jest, w tym przypadku, art. 101 pkt 1 ustawy z dnia 08.03.1990 r. o samorządnie gminnym (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 446), zwana dalej: u.s.p., który stanowi: "każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego".

W pierwszej kolejności, obowiązkiem Sądu było zbadanie, czy zostały spełnione wymogi formalne skargi, a więc: zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, wcześniejsze bezskuteczne wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego i stwierdzenie, że zaskarżony akt narusza interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Wstępna weryfikacja skargi, w przypadku nie spełnienia któregoś z wymogów, prowadzi do odrzucenia skargi (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21.06.2016 – II OSK 2593/14).

Jak przyjmuje się w orzecznictwie, wykazanie naruszenia interesu prawnego przez skarżącego powinno nastąpić najpóźniej w dniu wniesienia skargi. Skarżący, wnosząc skargę musi wykazać, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie wpływa negatywnie na jego sytuację prawną, przy czym nie może to być interes przewidywany w przyszłości, hipotetyczny (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 06.06.2016 r. – II SA/Gl 1418/14; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 28.06.2016 r. – II SA/Bk 793/15).

Nadto, jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych (m.in. z wyroku WSA w Poznaniu z dnia 06.07.2016 r. – II SA/Po 160/16), następca prawny ma legitymację do zaskarżenia uchwały w przedmiocie planu miejscowego wówczas, gdy z uprawnienia tego nie skorzystał poprzedni właściciel odnośnie tej samej nieruchomości.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że M. S. nabyła nieruchomości o nr geod. [...] i [...], objęte zaskarżonym planem, w 2013 r. a więc 7 lat po uchwaleniu planu zagospodarowania przestrzennego D.

Skoro organ administracji publicznej, w odpowiedzi na skargę, nie poniósł zarzutu zaskarżenia planu w ubiegłych latach przez poprzednich właścicieli działek o nr [...] i [...], to Sąd przyjął, iż taka sytuacja nie miała miejsca. Zatem, legitymacji skargowej M. S., z powyższego względu, podważyć nie można. Zostały zachowane dwa wymogi formalne skargi: skarżąca wezwała Radę Miejską w D., pismem z dnia 01.04.2016 r., do usunięcia naruszenia prawa i wniosła skargę do Sądu z zachowaniem terminu, który w tym przypadku wynosił 60 dni, jako, że Rada Miasta nie odpowiedziała skarżącej na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (na co przysługiwał jej termin 30 dni).

Natomiast, w ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała naruszenia jej interesu prawnego zaskarżoną uchwałą, czym nie spełniła bezwzględnej przesłanki wynikającej z art. 101 ust. 1 u.s.g. Merytoryczna ocena legalności planu przez Sąd jest możliwa dopiero wówczas, gdy skarżący wykaże, w jaki sposób jego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone, co winno wynikać ze wskazanego przepisu prawa materialnego.

Tymczasem z treści zarówno skargi, jak i pisma wzywającego do usunięcia naruszenia prawa (znajdującego się w aktach sądowych k.28), jedynie można zorientować się, iż skarżąca widzi niezgodność uchwalonego planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego D., zarzucając naruszenie przepisów art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Nie sposób wywnioskować z treści skargi, czy skarżąca ma zastrzeżenia do przebiegu ulic, czy do położenia linii elektroenergetycznej w obrębie swoich działek o nr [...] i [...]. Skarżąca nie wykazała, na czym polega, jej zdaniem, niezgodność planu ze studium na terenie położenia jej działek, jak też nie wykazała, w jaki sposób niezgodność ta (jaka?) narusza jej interes prawny.

Sąd, mając do wglądu materiał dowody w postaci części tekstowej i graficznej, zarówno studium jak i planu, nie był w stanie zlokalizować działek skarżącej na mapach planu i studium, a tym bardziej nie sposób było wychwycić różnic, które w sposób nie określony w skardze, zarzuca skarżąca.

Raz jeszcze należy podkreślić, że gdyby nawet zaszła rozbieżność między ustaleniami studium a uchwalonym planem w zakresie lokalizacji ulic czy też położenia linii elektroenergetycznej w pasie ulicznym (co jak wyżej wskazano, trudno wywieść z treści skargi), to skarżąca nie wykazała, w jaki sposób owa niezgodność wpływa na jej prawa właścicielskie do działek o nr [...] i [...].

Skargę na uchwałę w przedmiocie uchwalenia planu miejscowego może wnieść tylko podmiot, który ma interes prawny, tzn. wykaże związek z konkretną normą prawa materialnego, wskazanego jako podstawa prawna roszczenia. Interes prawny winien być aktualny i obiektywnie istniejący w dacie wejścia w życie zaskarżonego aktu, bądź najpóźniej w dacie złożenia skargi.

Powyższego elementu, skarga niewątpliwie nie spełnia. Zatem, wstępna weryfikacja skargi wniesionej w trybie art. 101 u.s.g., doprowadziła do jej odrzucenia w świetle art. 58 § 1 pkt 5 "a" p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.