Wyrok NSA, sygn. akt III SA 8344/98
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2000-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 6-7
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz. 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: art. 16 ust. 1 pkt 4, art. 17
journal: Dz.U. 1995 nr 74 poz. 368
law: Ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
Teza: Dopuścić można skargę na bezczynność co do materialno-technicznej czynności zwrotu różnicy podatku /art. 16 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, jako iż zwrot ten jest czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uznania uprawnienia wynikającego z przepisu prawa.

TEZY

Dopuścić można skargę na bezczynność co do materialno-technicznej czynności zwrotu różnicy podatku /art. 16 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, jako iż zwrot ten jest czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uznania uprawnienia wynikającego z przepisu prawa.


UZASADNIENIE

W dniu 18 września 1998 r. Spółka z o.o. "S." złożyła w Urzędzie Skarbowym deklarację VAT-7 za sierpień 1998 r. wykazując kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów i usług w wysokości 438.421 zł.

Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję. Urzędu Skarbowego z dnia 10.08.1998 r. wstrzymującą zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego w sprawie zasadności wykazanego zwrotu. Jako merytoryczną podstawę tej decyzji powołano art. 21 ust. 2 i 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./.

Ostateczną decyzję Izby Skarbowej zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka "S." wnosząc o jej uchylenie /kasacji w całości/ zarzuciła jej naruszenie art. 120, art. 121, art. 125 i art. 140 ustawy Ordynacja podatkowa. Wobec braku stosownego uregulowania w ustawie o podatku od towarów i usług do załatwienia sprawy winien mieć zastosowanie tryb załatwiania spraw z ordynacji podatkowej a co za tym idzie sprawa winna być zakończona w terminie miesiąca. Zastosowanie winien znaleźć również art. 140 Ordynacji podatkowej poprzez zawiadomienie o niezałatwieniu sprawy i wskazanie nowego terminu jej załatwienia.

Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi.

Podtrzymała swoje stanowisko, iż możliwość przedłużenia terminu zwrotu podatku jest regulacją specyficzną opartą na uznaniu administracyjnym. Termin ten jest uzależniony od zakończenia postępowania wyjaśniającego.

Ponadto w odpowiedzi na skargę podtrzymano wywód dotyczący rozstrzygnięcia sprawy decyzją a nie postanowieniem pomimo, iż skarga tego zarzutu już nie podnosiła.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Wniesiona przez Spółkę z o.o. "S." skarga nie jest uzasadniona.

Główny element skargi to zbyt długi, naruszający zdaniem strony art. 139 par. 1 ustawy Ordynacja podatkowa okres trwania postępowania wyjaśniającego o jakim mowa w art. 21 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm. zwaną dalej ustawą o VAT.

Zarzut ten nie dotyczy istoty sprawy, która była rozstrzygnięta zaskarżoną decyzją. Art. 21 ust. 6 ustawy o VAT, stosownie do całej konstrukcji podatku od towarów i usług, bazuje na samorealizacji mechanizmów podatku przez podmioty, co do których podatek ten znajduje zastosowanie. Jeżeli podatnik wykaże zwrot różnicy podatku to organ podatkowy ma obowiązek dokonać tego zwrotu na rachunek bankowy podatnika w terminie 25 dni. Jeżeli uważa, iż zasadność zwrotu wymaga dodatkowego sprawdzenia to termin ten może przedłużyć do zakończenia postępowania wyjaśniającego. Tak więc przedmiotem zaskarżonej decyzji jest pozbawienie podatnika uprawnienia do otrzymania zwrotu w okresie 25 dni od dnia złożenia rozliczenia. Z istoty tego rozstrzygnięcia wynika, że zapaść musi ono przed upływem 25 dni. Wymóg ten został przez zaskarżoną decyzję dochowany. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej termin ten nie jest przedłużony w sposób dowolny a ograniczony jest czasokresem trwania postępowania wyjaśniającego. Postępowanie to z reguły będzie elementem postępowania podatkowego dotyczącego wymiaru podatku lub zwrotu różnicy podatku toczącego się w trybie art. 10 ust. 2 ustawy o VAT, i z tego faktu wypływają określone konsekwencje i rygory dla jego przebiegu. Jeżeli natomiast postępowanie wyjaśniające potwierdzi zasadność zwrotu to podstawową gwarancją sprawnego przebiegu tego postępowania jest przewidziane przez art. 21 ust. 7 o procentowanie kwoty zwrotu różnicy podatku od upływu 25 dniowego terminu na równi z nadpłatą podatku. W ocenie Sądu dopuścić również można skargę na bezczynność co do materialno-technicznej czynności zwrotu różnicy podatku na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 77 poz. 368 ze zm./ jako, iż zwrot ten jest czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uznania uprawnienia wynikającego z przepisu prawa.

Natomiast zaskarżona decyzja wydana na podstawie art. 21 ust. 6 ustawy o VAT rozstrzyga wyłącznie o odebraniu podatnikowi uprawnienia do zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy w terminie 25 dni od dnia złożenia przez niego rozliczenia. W decyzji tej Urząd Skarbowy winien wskazać dlaczego zasadność zarzutu wymaga dodatkowego sprawdzenia.

Ponieważ zarzuty zawarte w skardze nie dotyczą przedmiotu rozstrzygnięcia, a Sąd nie stwierdził aby w tym zakresie decyzja ta naruszała prawo w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, czego dla uchylenia decyzji wymaga art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o NSA, przeto oddalił skargę w oparciu o art. 27 ust. 1 tej ustawy.