Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 680/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 61 a
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 29 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2015 poz 469
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ WSA Joanna Zdrzałka Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi B. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w sprawie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie naruszenia stosunków wodnych.

Wnioskiem z dnia 12 listopada 2014 r. Pani B.K. wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z żądaniem wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie uregulowania stosunków wodnych na działce nr [...] w U. będącej jej własnością. Wskazała, iż do naruszenia stosunków wodnych na jej działce nr 418 w U. doszło poprzez realizację inwestycji na drodze gminnej (działka nr 419), tj. podniesienie jej poziomu, co spowodowało zalewanie jej posesji, zawilgocenie budynku, pękanie ścian i powstawanie zastoisk wodnych. Strona zażądała przeprowadzenia postępowania w trybie art. 29 ustawy prawo wodne, tj. nakazania osobom odpowiedzialnym przywrócenia stanu poprzedniego, powołanie biegłego z zakresu melioracji wodnych oraz wyznaczenie do załatwienia sprawy organu administracji z wyjątkiem Wójta Gminy , powołanie innego biegłego z zakresu melioracji wodnych, oraz powołanie biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność zawilgocenia budynków i sposobu ich osuszenia.

Pismem z dnia 2 grudnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało Wójtowi Gminy wniosek pani B.K. w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na działce nr 418 w U. celem rozpoznania zgodnie z właściwością miejscową i rzeczową.

W dniu 16 grudnia 2014 r. działając w trybie art. 64 § 2 K.p.a. Wójt wezwał wnioskodawczynię do sprecyzowania zakresu i treści żądania. Wnosił o wskazanie i ujawnienie, jakie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowodów istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który wydał decyzję, stanowią podstawę do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Przesłanką wznowienia postępowania jest wyjście na jaw istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji a nieznanych organowi, który wydał decyzję.

W odpowiedzi Pani B.K. pismem z dnia 24.12.2014 r. poinformowała, że wnosi o cyt.: "wznowienie postępowania starego albo podjęcie nowego postępowania, gdyż szkody poczynione na jej działce nr 418 poprzez wody spływające z działek sąsiednich nie były znane organowi adm., nie odniósł się do tych szkód, a te szkody dalej następują. Wnosi o uregulowanie stosunków wodnych na jej działce nr 418 w U., ponieważ sprawa nie została merytorycznie rozpatrzona. Wydana decyzja niczego nie załatwiła i nie wyjaśniła". W załączeniu przedłożyła 15 sztuk zdjęć fotograficznych wykonanych w dniu 22 grudnia 2014 r., a dotyczących szkód budynków (zawilgocenia, zniszczenia na murze budynków oraz zastoisk wodnych na działce nr 418 i drodze), które są skutkiem niezgodnej z prawem inwestycji Urzędu Gminy . Uważa, że są to nowe dowody, których organ nie znał w czasie wydawania decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. Wójt Gminy odmówił wszczęcia postępowania w tej sprawie. Wyjaśnił, że problematykę będącą przedmiotem analizowanego postępowania regulują przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267 z późn. zm.). Podstawę prawną powyższego rozstrzygnięcia stanowi art. 61 a § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a. zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn, postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Przesłanką do wydania postanowienia w trybie art. 61 a § 1 jest zaistnienie "innych uzasadnionych przyczyn" uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania; przykładowo, gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialno - prawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym.

Żądanie Pani B.K. zawarte we wniosku z dnia 12 listopada 2014 r. dotyczy sprawy, która została już ostatecznie i prawomocnie rozstrzygnięta. Na wniosek Pani B.K. z dnia 14.08.2007 r. Wójt Gminy prowadził postępowanie i wydał decyzję znak nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., w której odmówił nakazania Gminie przywrócenia terenu działki nr 419 (droga gminna) w U. do stanu poprzedniego poprzez likwidację kolektora deszczowego. Analizując szczegółowo akta sprawy, na podstawie której Wójt Gminy odmówił nakazania Gminie przywrócenia terenu działki nr 419 (droga gminna) w U. do stanu poprzedniego poprzez likwidację kolektora deszczowego Wójt Gminy stwierdził, że przedstawione przez Panią B. K. "nowe fakty i okoliczności" nie są nowe, istniały one w dniu wydania decyzji oraz były znane organowi administracyjnemu i to w stopniu ścisłym.

Zarzuty, że woda opadowa tworzy zastoiska wodne, które powodują zawilgocenie budynków mieszkalnych i gospodarczych usytuowanych na działce nr 418, jak również, że woda opadowa z całej drogi i przyległego terenu spływa na teren jej działki byłe znane organowi, który wydał decyzję. Nie istnieje związek przyczynowo-skutkowy między modernizacją drogi na działce nr 419, a napływem wody na działkę nr 418 oraz że zmiana ta niekorzystnie wpływa na grunt i wyrządza szkody w postaci zawilgocenia działki uniemożliwiając prawidłową jej eksploatację oraz powodując niszczenie budynków poprzez ich zawilgocenie. Taka możliwość nie występuje, ponieważ nie pozwala na to ukształtowanie terenu. W spraw nie uzyskano opinie biegłego z zakresu melioracji wodnych i ochrony środowiska budownictwa wodnego i budownictwa lądowego Pana R. K. Biegły w oparciu o przeprowadzoną szczegółową analizę stwierdził jednoznacznie, że w sprawie nie występują przesłanki do przywrócenia stanu pierwotnego na działce nr 419 w U.. Odwodnienie działek sąsiednich należy do czynności właścicieli działek a wprowadzenie wód z własnej działki na działkę gminną nr 419 stanowi naruszenie przepisów prawa wodnego. W oparciu o szczegółową analizę biegły stwierdził, że w sprawie nie występują przesłanki do przywrócenia stanu pierwotnego na działce nr 419 zgodnie z art 29 ust. 1 i 2 ustawy Prawo wodne.

Decyzja Wójta Gminy została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze , (decyzja nr [...] z dnia [...].07 2011 r). Skarga Pani B.K. na decyzję SKO została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (wyrok sygn. akt II SA/Rz 852/11 z dnia 16.11.2011 r.). Na wyrok WSA w Rzeszowie Pani B.K. złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem sygn. akt II OSK 380/12 z dnia 12.06.2013 r. oddalił skargę kasacyjną.

Wydany w sprawie wyrok zamknął organowi administracji drogę do uruchomienia nowego postępowania, gdyż wniesione żądanie wkracza w zakres oceny materii prawnej, co do której wiążąco wypowiedział się sąd. Zakreślona we wniosku strony kwestia prawna została już rozstrzygnięta w prawomocnym wyroku WSA w Rzeszowie oddalającym skargę.

Jeżeli postępowanie przed sądem zostało zakończone wówczas wszczęcie postępowania administracyjnego jest niedopuszczalne. Orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd który je wydał lecz inne sądy i organy. Wyrok sądu administracyjnego ma powagę rzeczy osadzonej, co wyklucza możliwość rozpatrzenia tej sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jak również w postępowaniu administracyjnym. Niedopuszczalne byłoby wszczęcie kolejnego postępowania administracyjnego w sprawie identycznej przedmiotowo i podmiotowo do tej, w której już się postępowanie toczyło. Angażowanie organu do podejmowanie czynności, które od początku nie mogą doprowadzić do zadawalającego rezultatu jest bezcelowe.

Mając powyższe na uwadze Wójt Gminy postanowił odmówić wszczęcia postępowania administracyjnego.

Na postanowienie organu I instancji zażalenie wniósł adwokat M. B., Kancelaria Adwokacka w [...], ul. P. [...], [...], pełnomocnik Pani B.K., który naprowadza, "...Wójt Gminy swoim postanowieniem z dnia [...].01.2015 r. sygn. akt jak wyżej odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie przywrócenia działki nr 419 /droga gminna/ do stanu poprzedniego poprzez likwidację wykonanego kolektora. B.K. zgłosiła żądanie alternatywne, bądź to wznowienia postępowania, bądź to podjęcia nowego postępowania w sprawie o uregulowanie stosunków wodnych na jej działce nr 418 w U.. Wójt Gminy rozpoznał tylko jedno żądanie w kierunku wznowienia , nie odnosząc się zupełnie do drugiego żądania wnioskodawczym, choć ona wskazała na nie w piśmie do organu z dnia 40 24.12.2014 r. B. K. przez swojego pełnomocnika złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na przedmiotowe postanowienie, zostało ono rozpoznane i skutkiem tego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniami z dnia [...].02.2015 r. i [...].02.2015 r. odmówiło wznowienia postępowania w niniejszej sprawie oraz uchyliło w całości postanowienie Wójta Gminy z dnia [...].01.2015 r i umorzyło postępowanie w tym przedmiocie. W uzasadnieniu postanowienia SKO z dnia [...] 02.2015 r. w przedmiocie uchylenia w całości postanowienia Wójta Gminy z dnia [...].01.2015 r. znajduje się passus "Słusznie podnosi pełnomocnik strony, iż przeprowadzenie nowego postępowania leży w kompetencji Wójta Gminy ".

Tenże na doręczone mu rozstrzygnięcia SKO zareagował postanowieniem z dnia [...].03.2015 r. /dor. pełnom. 16.03.2015 r./ w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie przywrócenia działki nr 419 /droga gminna/ do stanu poprzedniego poprzez likwidację kolektora deszczowego. Wydanie takiego postanowienia i treść jego uzasadnienia wskazuje zdecydowanie na fakt, że organ uprawniony i zobowiązany do załatwienia sprawy p. B.K. nie rozumie lub nie chce rozumieć istoty jej żądania. Oczywiście, nie chodzi jej już o załatwioną prawomocnie sprawę kolektora burzowego ale o podjęcie przez organ w ramach art. 29 prawa wodnego działań zmierzających do uporządkowania stosunków wodnych na działce będącej nr 418 będącej własnością skarżącej. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia twierdzenie, że postępowanie, którego wszczęcia domaga się skarżąca, byłoby identyczne przedmiotowo i podmiotowo z tym, które prawomocnie zakończono w sprawie kolektora, nie może się ostać. Wnioskodawczym znane są rozstrzygnięcia organów i Sądów, na które powołuje się zarówno Wójt, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Jednakże zapadały one na tle stanu faktycznego zaistniałego i badanego przed wydaniem powyższych rozstrzygnięć. Istota sprawy polega na tym ,że B.K. zwracała się do uprawnionych i zobowiązanych organów o wydanie rozstrzygnięć zapobiegających niszczycielskiemu działaniu wody napływającej z innych sąsiednich posesji na jej działkę, do budynków na niej posadowionych. Rozstrzygnięcia, które zapadły, same z siebie niczego nie zmieniły w stanie faktycznym. Napływ wilgoci nie ustaje i niszczenie budynków także. Wnioskodawczyni przedłożyła organowi I instancji dokumentację fotograficzną dotyczącą szkód powstałych po wydaniu w/w orzeczeń. Zaistniała nagląca potrzeba podjęcia działań zmierzających do uregulowania stosunków wodnych na jej działce, powstrzymania galopującej prawie degradacji mienia wnioskodawczyni. Wnioskująca przyznaje istnienie res iudicatae, ale w zakresie ustaleń w postępowaniu opisywanym przez Wójta i Samorządowe Kolegium Odwoławcze .Dziś zgłaszane żądanie podjęcia przez organ działań w trybie art. 29 prawa wodnego jest nowym i do wniosku o podjęcie działań w ramach art. 29 prawa wodnego wnioskodawczyni dołącza fotografie stanowiące dowód postępującej gwałtownie degradacji jej działki i budynków; zdjęcia te nie mogły być przedmiotem dowodu w poprzednim postępowaniu, bowiem zostały sporządzone po jego prawomocnym zakończeniu i ilustrują aktualny stan rzeczy. W tym zakresie dowody te nie mogły być znane organowi przy wydawaniu wcześniejszej decyzji, na prawomocność, której notorycznie się powołuje. Wnioskodawczyni podnosi, że miała duże zastrzeżenia co do jakości pracy w terenie reprezentujących Urząd Gminy w u pracowników w trakcie oględzin na gruncie. Ustalenia poczynione podówczas w sposób - można powiedzieć - mało dokładny i wnikliwy, a także lekceważący dla interesów wnioskodawczyni sposób, zaważyły na treści opinii biegłego i ostatecznie na treści rozstrzygnięć. W poprzednim postępowaniu organ l instancji skupił się na działaniu w tym kierunku, by za wszelką cenę uniknąć demontażu kolektora posadowionego w pasie drogowym w ramach in integrum restitutio. Nie wiedzieć czemu, organ I instancji nie skupił swojej uwagi na zmianach w stosunkach wodnych poczynionych samowolnie przez właścicieli sąsiadujących z działką wnioskodawczyni, bezpośrednio lub pośrednio. Jasnym jest ,że sąsiedzi wnioskodawczyni mają pourządzane ogrody i że nie powitaliby z entuzjazmem perspektywy przywracania stosunków wodnych na swych działkach do stanu poprzedniego. Jednakże nie jest sprawą wnioskodawczyni działanie na ich korzyść poprzez godzenie się na istnienie niszczycielskiego wpływu na jej majątek wody, która spływa z tych sąsiadujących działek Gdyby zawilgocenie działki wnioskodawczyni pochodziło wyłącznie ze źle zainstalowanej rury spustowej w rynnie -jak to poniekąd - wskazuje biegły, to ona małym naprawdę wysiłkiem, uwolniłaby się od uciążliwej na działce wilgoci. Podawane w opinii biegłego argumenty nie budzą przekonania i zaufania, budzić zaś mogą podejrzenie, że są argumentami pozornymi, zastępczymi, mającymi ukryć obiektywną prawdę w niniejszej sprawie, na niekorzyść B. K..

Wobec treści zaskarżonego postanowienia, wnioskodawczyni przez swojego pełnomocnika podtrzymuje swoje żądanie - wniosek wszczęcia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, bowiem to jedyna droga do zmiany stosunków wodnych na jej działce. W poprzednim postępowaniu, pobieżna i jedyna opinia biegłego zaważyła na negatywnym dla wnioskodawczyni rozstrzygnięciu. Wypada w tym miejscu zadać znaczące pytanie, czy poprzez nie coś się w sprawie zmieniło? Oczywiście, zmienił się tylko stan prawny, na który się teraz powołuje i kryje się za nim Wójt Gminy . Wnioskodawczyni została sama z wielkim problemem. Czy do tego wyłącznie miało zmierzać to postępowanie? Organ administracji ma wydawać bezduszne rozstrzygnięcia, czy też ma służyć mieszkańcom w rozwiązywaniu ich ważnych problemów? To pytania retoryczne, ale niezwykle ważne. W przedmiotowej sprawie dla Wójta Gminy przypadek B.K. to casus niewarty głębszej uwagi i próby prawdziwego rozwiązania realnie istniejącego problemu, ważny jest tylko w ewidencji załatwionych jakkolwiek spraw....".

Wójt Gminy nie znalazł podstaw do zmiany swego stanowiska wyrażonego w postanowieniu i zażalenie przekazał do SKO .

SKO w kontrolowanym postanowieniu utrzymującym w mocy postanowienie organu I instancji podzieliło w całości jego pogląd o niedopuszczalności wszczęcia postępowania, gdyż zaakcentowana we wniosku kwestia prawna została już rozstrzygnięta ostatecznie i prawomocnie przez organy administracji i sądy administracyjne.

Skargę od tegoż postanowienia do WSA w Rzeszowie złożyła wnioskodawczyni wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego go postanowienia Wójta Gminy z dnia [...] marca 2015 r. Zaskarżonym postanowieniem zarzuciła rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 29 ustawy prawo wodne oraz art. 1 zd. pierwsze Protokołu nr 1 i Nr 4 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. oraz przepisów formalnych art. 7, 8, 61 i 124 K.p.a.

Wyjaśniła, że stan faktyczny sprawy się zmienił, gdyż wskazała we wniosku na nowe szkody nie znane organowi w poprzednim postępowaniu, powołując się w tym zakresie na orzecznictwo sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie argumentując jak w treści zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] marca 2015 r. o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie uregulowania stosunków wodnych na działce nr 418 położonej w U..

Kluczowe znaczenie w sprawie miała ocena, czy postępowanie administracyjne, którego wszczęcia domagała się skarżąca wnioskiem z dnia 12 listopada 2014 r. jest tożsame z postępowaniem zakończonym ostatecznie i prawomocnie decyzją Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzja z dnia [...] lipca 2011 r.

Skarga Pani B.K. na w/w decyzję SKO została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (wyrok sygn. akt II SA/Rz 852/11 z dnia 16.11.2011 r.). Od wyroku WSA w Rzeszowie Pani B.K. złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem sygn. akt II OSK 380/12 z dnia 12.06.2013 r. oddalił skargę kasacyjną.

Sąd podziela stanowisko SKO wyrażone w kontrolowanym postanowieniu co do tożsamości tych postępowań.

W piśmie z dnia 12 listopada 2014 r. skarżąca zażądała wszczęcia postępowania o uregulowanie stosunków wodnych, wskazując na szkody na swojej działce nr 418 w U. spowodowane podniesieniem poziomu drogi nr 419, likwidacją foski i odpływów wody na drodze i w rejonie drogi. Wyraźnie wskazała, że źródłem szkody były działania podjęte od 2007 r. w związku z inwestycją drogową Urzędu Gminy w [...]. W piśmie z dnia 24 grudnia 2014 r. skarżąca w odpowiedzi na pismo Wójta Gminy z dnia 16 grudnia 2014 r. stwierdziła, że opisane wyżej decyzje Wójta Gminy i SKO z 2011 r. niczego nie załatwiły ani nie wyjaśniły, gdyż organom nie były znane aktualne szkody na jej działce wywołane poprzez spływające wody w postaci zastoisk wodnych i zawilgocenia fundamentów. Na tę okoliczność skarżąca przedstawiła zdjęcia (karta 3 akt administracyjnych I instancji).

Prawidłowo SKO stwierdziło, że przedstawione przez skarżącą fakty i okoliczności nie są nowe. W sprawie zakończonej decyzjami z 2011 r. uzyskano opinię biegłego z zakresu melioracji wodnych i ochrony środowiska budownictwa wodnego i budownictwa lądowego Pana R. K. Biegły w oparciu o przeprowadzoną szczegółowa analizę stwierdził jednoznacznie, że w sprawie nie występują przesłanki do przywrócenia stanu pierwotnego na działce nr 419 w U. zgodnie z art. 29 ust.1 i 2 ustawy Prawo wodne. Wykonanie nasypu drogowego nie ma związku przyczynowo-skutkowego między nieznaczną zmiana stanu wody na gruncie działki nr 419 a zmianami stosunków wodnych na działce nr 418 w U.. Do analizy przedmiotu opinii zostały włączone również działki sąsiadów o nr 415,416, 417, 421, 422/1, 422/3, 422/4, 423, 431/1, 431/2, 431/3, 432, 432, 845, 851/3 i część dz. nr 513 w U.. Modernizacja drogi poprzez wyprofilowanie podłużne i poprzeczne drogi, wykonanie kolektora odbierającego wody ze zlewni i podwyższenie nasypu drogi wykonane z kamienia, żwiru i żużla nie jest powodem naruszenia stosunków wodnych na działce Pani B.K.. Biegły stwierdził w oparciu o przeprowadzone badania terenowe i badania analityczne dowodów, że napływ wody w ilości prawdopodobnej ekstremalnej ponad 10 litrów na dobę na działkę sąsiada nie zakłóci korzystania z tej nieruchomości ponad przeciętną miarę, nie naruszy stosunków miejscowych, nie powoduje szkody i nie ma charakteru szykany.

Odnosząc się natomiast do przyczyny nadmiernego zawilgocenia działki nr 418 biegły wskazał, że jest to spowodowane wystąpieniem w profilu glebowym warstw o trudnej przepuszczalności, mało przewiewnej, o strukturze zwięzłej, szarobrunatnej i wilgotnej. Miąższość poziomu próchnicznego wynosi ok 25 -40 cm. Poniżej poziomu organiczno - mineralnego występują gliny pylaste zalegające do głębokości ok. 1,00 m. Podłoże gliniaste tej gleby nie pozwala na szybką filtrację wody w głąb. Takie podłoże oraz niska porowatość zasklepionej górnej warstwy gruntu jest przyczyna powstawania zastoisk wodnych szczególnie przy intensywnych opadach i roztopach śniegowych gdzie część wód spływająca z rur spustowych rozlewa się na powierzchnię działki. Orzekające w sprawie organy podzieliły przedstawione stanowisko biegłego.

Decyzja Wójta Gminy została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze i obie instancje Sądów Administracyjnych. Wydany w sprawie wyrok zamknął organowi administracji drogę do uruchomienia nowego postępowania, gdyż wniesione żądanie wkracza w zakres oceny materii prawnej, co do której wiążąco wypowiedział się sąd.

Orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd który je wydał lecz inne sądy i organy. Niedopuszczalne byłoby wszczęcie kolejnego postępowania administracyjnego - w sprawie mamy do czynienia ze stanem res iudicata.

Występowanie nowych szkód z przyczyn wskazanych w piśmie z dnia 12 listopada 2014 r. nie świadczy o odmiennym stanie faktycznym niniejszej sprawy niż ustalony w 2011 r.

Tak więc zarzuty skargi naruszenia przepisów K.p.a. jak i art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.) okazały się bezzasadne. Już na etapie wstępnego badania sprawy ujawniła się "inna przyczyna", w postaci res iudicata, która uniemożliwiła wszczęcie postępowania. Zarzut naruszenia art. 1 protokołu Nr 1 i Nr 4 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r., sporządzonej 20 marca 1952 r. w Paryżu i w dniu 16 września 1963 r. w Strasburgu (Dz.U. z 1995.36.175/1) jest bezzasadny. Artykuł ten ma następujące brzmienie: "Każda osoba fizyczna i prawna ma prawo do poszanowania swego mienia. Nikt nie może być pozbawiony swojej własności, chyba że w interesie publicznym i na warunkach przewidzianych przez ustawę oraz zgodnie z ogólnymi zasadami prawa międzynarodowego.

Powyższe postanowienia nie będą jednak w żaden sposób naruszać prawa państwowego do stosowania takich ustaw, jakie uzna za konieczne do uregulowania sposobu korzystania z własności zgodnie z interesem powszechnym lub w celu zabezpieczenia uiszczenia podatków bądź innych należności lub kar pieniężnych".

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie było rozstrzygnięcie o charakterze procesowym, stwierdzające, że nie może toczyć się ponownie postępowanie w tym samym przedmiocie. Ani organy, ani Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie zajmowali się z tego właśnie powodu merytoryczną oceną zasadności roszczeń skarżącej dotyczących ochrony jej własności na gruncie art. 29 prawa wodnego, co czyni podniesiony zarzut naruszenia przepisów Konwencji oczywiście chybionym.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.