Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 989/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 53 par. 2, art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.G. na uchwałę Rady Miejskiej w O. z dnia 30 grudnia 1997 r., nr "[...]" w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Rada Miejska w O. podjęła w dniu 30 grudnia 1997 r. uchwałę nr "[...]" w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zabudowy letniskowej, w obrębie geodezyjnym "[...]".

Pismem z dnia 15 września 2011 r., nadanym w placówce pocztowej W. w dniu 9 września 2011 r., T.G. wezwał Radę Miejską w O. do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nieuzasadnionym utrzymywaniu ograniczenia jego prawa własności do nieruchomości nr "[...]", przez ograniczenie możliwości zabudowy do czasu wybudowania na tym terenie sieci kanalizacyjnej, przepompowni i oczyszczalni ścieków. Zdaniem skarżącego zmiana powinna umożliwić zabudowę działek położonych na tym terenie przy zachowaniu wymogów wynikających z dbałości o ochronę środowiska naturalnego.

W dniu 9 listopada 2011 r. T.G. wniósł skargę na powyższą uchwałę, ponawiając zarzuty zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu podała, że skarżący dwukrotnie wzywał Radę do usunięcia naruszenia prawa, wobec czego skarga jest spóźniona. W dniu 26 stycznia 2011 r. skarżący oraz "[...]" wnieśli bowiem pismo, w którym domagali się zmiany ustaleń planu miejscowego w zakresie działek stanowiących ich własność. Zgodnie zaś z art. 53 ust 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w sytuacji gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, skargę wnosi się w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Rada Miejska wywiodła ponadto, że skarżący nie wykazał, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny. Wskazała, że nieruchomość objętą ustaleniami skarżonego planu skarżący nabył w dniu 23 lutego 2009 r., czyli w dacie obowiązywania planu. Podniosła ponadto, że zaskarżony plan miejscowy nie został podjęty z rażącym naruszeniem zasad lub trybu uchwalania planu, a tylko takie wady mogłyby skutkować uwzględnieniem skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu administracyjnego jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, należało zatem zbadać dopuszczalność skargi. Kontrola sądowa w tym zakresie wykazała, iż wniesiona skarga jest niedopuszczalna.

W rozpoznawanej sprawie skarżący kwestionuje prawidłowość uchwały Rady Miejskiej podjętej w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zabudowy letniskowej, w obrębie geodezyjnym W.

Podstawą prawną wniesienia skargi na uchwałę rady gminy jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. nr 142,

poz. 1591, ze zm.). Stanowi on, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Termin do wniesienia przedmiotowej skargi do sądu administracyjnego określony został w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zmianami, dalej jako p.p.s.a.). Stanowi on, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Skarżący zwrócił się do Rady Miejskiej w O. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w dniu 9 września 2011 r. i od tej daty biegł termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Rada Miejska nie udzieliła bowiem odpowiedzi na powyższe wezwanie. Pismami z dni: 7 października i 7 listopada 2011 r. poinformowano bowiem jedynie skarżącego, że sprawa będzie rozpatrywana przez Komisję Gospodarki i Budżetu Rady Miejskiej w dniach odpowiednio 18 października 2011 r. i 22 listopada 2011 r. Termin do wniesienia skargi upłynął zatem z dniem 8 listopada 2011 r. Przedmiotowa skarga została natomiast wniesiona w dniu 9 listopada 2011 r., czyli z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności procesowej.

Odnosząc się do kwestii dwukrotnego wzywania przez skarżącego Rady Miejskiej do usunięcia naruszenia prawa należy zauważyć, że treść pisma z dnia 26 stycznia 2011 r. nie przesądza jednoznacznie, że stanowiło ono wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Nie można było zatem uznać, że skarżący powyższym pismem zrealizował swoje prawo do wezwania Rady Miejskiej do usunięcia naruszenia prawa, wobec czego wezwanie

z dnia 15 września 2011 r. byłoby bezskuteczne.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skargę, jako spóźnioną, należało odrzucić.