Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 267/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 3  ust. 3 i 4
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędzia WSA Leszek Kobylski, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 roku, nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (DZ.U z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej jako k.p.a.) oraz art. 83 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane( DZ.U z 2006 roku, nr 156, poz. 1118 ze zm. dalej jako ustawa prawo budowlane) po rozpatrzeniu odwołania A. N. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. nr [...] z dnia [...] października 2010 roku, zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i udzielającej D. P. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budynku mieszkalno – usługowym, zlokalizowanym na działce nr ew. [...] przy ulicy S. w R.– utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Podstawą wydania decyzji były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna.

Inwestor D. P. posiadał ostateczną decyzję nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 roku udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalno – usługowego, zlokalizowanego na działce nr [...] przy ulicy S. w R..

Następnie decyzją Prezydenta Miasta R. nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 roku, wyżej wymienione pozwolenie na budowę zostało zmienione w części dotyczącej projektu zamiennego.

Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2008 roku uchylił w całości decyzję nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 roku i umorzył postępowanie przed organem I Instancji. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 lipca 2008 roku oddalił skargę na decyzję organu odwoławczego.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. (dalej jako PINB) postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 roku, nr [...] wstrzymał prowadzenie robót budowlanych budynku mieszkalno- usługowego.

Następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2008 roku, nr [...] PINB nakazał inwestorowi przedłożyć projekt zamienny, uwzględniający zmiany dokonane w trakcie realizacji przedmiotowej inwestycji oraz ocenę techniczną wykonanych robót.

W dniu [...] marca 2009 roku inwestor dostarczył do organu powiatowego projekt zamienny budynku – usługowego oraz analizę zacienienia budynków na działkach sąsiednich.

Prezydent Miasta R. decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2009 roku uchylił decyzję o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 roku.

PINB w R. decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2009 roku zatwierdził projekt budowlany zamienny oraz udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budynku mieszkalno- usługowym.

Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2009 roku organ wojewódzki uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 marca 2010 roku, syg. akt VIII SA/Wa 832/09 oddalił skargę na decyzję organu odwoławczego.

Następnie PINB w R. decyzją nr [...] z dnia [...] października 2010 roku zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił D. P. pozwolenia na wznowienie robót prowadzonych przy przedmiotowych budynku.

Odwołanie od decyzji w ustawowym terminie złożyła A. N..

Organ odwoławczy zauważył, że przepis art. 51 ust.1 pkt 3 ustawy prawo budowlane wskazuje, że organ właściwy w drodze decyzji w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę – nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz w razie potrzeby – wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio.

Po upływie terminu lub na wniosek inwestora właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku o którym mowa w ust.1 pkt 3 art. 51 i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo jeżeli budowa została zakończona – o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

Organ odwoławczy wskazywał, że w niniejszej sprawie przedłożony przez inwestora projekt budowlany został sporządzony przez osoby ze stosownymi uprawnieniami i zgodnie z wymogami określonymi w przepisach prawa budowlanego.

Według organu analiza przedłożonej dokumentacji techniczno- budowlanej wykazała, że nie ma miejsca naruszenie przepisów art. 35 ust.1 ustawy prawo budowlane. Dokonane w ramach odstępstw prace nie naruszają przepisów szczególnych, w tym techniczno- budowlanych, jak też pozostają w zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Organ odwoławczy uznał, że zgromadzony materiał dowodowy pozwala uznać, że w przedmiotowej sprawie nie nastąpiła 2 letnia przerwa w prowadzeniu robót budowlanych. Wskazują na to zapisy z inwentaryzacji geodezyjnej sieci gazowej sporządzonej w 2002 roku oraz zeznania świadków, że przedmiotowe prace rozpoczęto wiosną 2001 roku. W ocenie organu dokonany pierwszy wpis w dzienniku budowy nie oddaje rzeczywistego stanu rzeczy.

Zdaniem organu usytuowanie tarasu na poziomie pierwszego piętra jest w odległości 5,5 m od granicy z działką [...] oraz w odległości 3,3 m od szczytu budynku znajdującego się na posesji przy ulicy S. [...] i nie narusza warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki, a w szczególności § 12 ust.5 pkt 1 zgodnie z którym odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa.

Organ wskazywał, że zgodnie z decyzją nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu preferowana wysokość dla przedmiotowego budynku została wskazana jako 2 kondygnacje. Organ odwoławczy zgodził się z organem pierwszej instancji, że wyrażenie ,,preferowana’’ nie jest jednoznaczne z pojęciem wartości maksymalnej czy też minimalnej. W ocenie organu odwoławczego wysokość przedmiotowego budynku mieści się w granicach określonych w decyzji o warunkach zabudowy.

Organ podnosił, że w omawianej sprawie nie zachodzi również res iudicata ponieważ poprzednia decyzja PINB w R. nr [...] z [...] lipca 2009 roku została wyeliminowana z obrotu prawnego.

Zdaniem organu odwoławczego powoływane w odwołaniu przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mają zastosowania tylko w sprawach o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosła A. N..

Zaskarżonej decyzji zarzucała naruszenie:

1) art. 77 k.p.a. poprzez nie rozpoznanie sprawy w sposób wyczerpujący;

2) art. 6,art.7, art. 8, art. 10 k.p.a. poprzez niedopuszczenie do udziału w postępowaniu wszystkich stron, które powinny w postępowaniu uczestniczyć, czym organ podważył swoją wiarygodność i doprowadził do utraty zaufania obywateli do swoich działań;

3) art. 76 k.p.a. poprzez niewystarczające wyjaśnienie treści dziennika budowy;

4) art. 46 ust.1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska; art. 32 ust.1 pkt 1 ustawy prawo budowlane poprzez nie przeprowadzenie postępowania w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko;

5) art. 28 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy prawo budowlane.

W związku z powyższym skarżąca wnosiła o;

- uchylenie decyzji organu pierwszej i drugiej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;

- zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych;

- wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi odnosząc do podnoszonych zarzutów wskazywała, że M. i T. A. są właścicielami działki bezpośrednio sąsiadującej z działką inwestora. Organ odwoławczy w kwestii ich legitymacji procesowej nie zajął żadnego stanowiska i nie starał się naprawić błędu organu pierwszej instancji, który uznał że osoby te nie posiadają interesu prawnego pozwalającego im być stroną postępowania.

Zdaniem skarżącej stanowisko organu pierwszej instancji jest lakoniczne, ograniczające się do stwierdzenia, że obszar oddziaływania obiektu nie obejmuje ich posesji. Jest to zdaniem skarżącej niezrozumiałe, zwłaszcza, że organ nie określił obszaru oddziaływania.

Skarżąca w swojej argumentacji przywołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku syg. akt II SA/Bk 71/10 gdzie sąd zwracał uwagę, że ustawowa definicja obszaru oddziaływania obiektu nie daje podstaw do zawężającego rozumienia tego określenia.

Następnie zdaniem skarżącej organy nie zauważyły, że przedmiotowa inwestycja wymagała przeprowadzenia postępowania z zakresu oceny jej oddziaływania na środowisko.

Podniosła, że na niezbędność przeprowadzenia takiego postępowania wskazują przepisy postępowania zarówno prawa budowlanego, jak i prawa ochrony środowiska. Wskazywała, że potrzebę przeprowadzenia postępowania środowiskowego należy rozumieć szerzej i należy wziąć pod uwagę wpływ inwestycji na dobra materialne, zdrowie ludzkie, warunki życia ludzi, kulturę.

Zdaniem skarżącej za niewystarczające należy uznać ustalenia faktyczne organu w zakresie przerwy w robotach budowlanych. Jej zdaniem nie została wyjaśniona kwestia pierwszego wpisu w dzienniku budowy.

Odnośnie zgodności wysokości budynku z ustaleniami w decyzji o warunkach zabudowy skarżąca podnosiła, że słowo ,,preferowana’’ jest synonimem słowa ,,akceptowana’’. Nie można jej zdaniem uznać, że użyte określenie preferowana jest tylko wskazówką, której niezachowanie nie będzie rodziło żadnych konsekwencji. Powyższe błędne działanie organu doprowadziło do sytuacji w której zamiast budynku o wysokości [...] m powstał budynek o wysokości [...] m, a więc odpowiadający swoimi gabarytami budynkom co najmniej 3 piętrowym.

Nie może inwestor powoływać się na to, że w obszarze analizowanym znajduje się budynek pięciokondygnacyjny, ponieważ taki obiekt znajduje się po drugiej stronie ulicy.

Zdaniem skarżącej poza uwagą organu pozostała kwestia, że obiekt inwestora D. P. znajduje się wśród niskiej zabudowy i tym samym zakłóci ład urbanistyczny okolicy.

Skarżąca zwracała uwagę, że organ nie zbadał czy przedmiotowa inwestycja nie ogranicza w sposób nadmierny praw osób trzecich.

Powstały obiekt w ocenie skarżącej ograniczy możliwość zabudowy jej nieruchomości ponieważ nie będzie możliwe odpowiednie naświetlenie pomieszczeń.

Zabudowa nieruchomości przez D. P. przedmiotowym budynkiem spowodował zmniejszenie wartości jej nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają, zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się, więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba, że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

W ocenie Sądu stawiane zarzuty nie podważyły prawidłowych ustaleń i dokonanej oceny prawnej zaskarżonej decyzji.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że inwestor budując obiekt budowlany na podstawie decyzji z dnia [...] grudnia 1999 roku zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dokonał istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego.

W związku z powyższym wszczęto i prowadzono postępowanie legalizacyjne w trybie art. 50 i art. 51 ust.1 pkt 3 ustawy prawo budowlane.

Nałożony na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego został przez niego zrealizowany i uwzględniał zmiany dokonane przez inwestora w stosunku do pierwotnego projektu.

Zakres wprowadzonych zmian obejmował – przeznaczenie klatki schodowej na zaplecze sklepu, dobudowie nowej klatki schodowej, dobudowie tarasu na poziomie I piętra, zmianie konstrukcji dachu związanej z dobudową klatki schodowej oraz zmianie wysokości budynku z poziomu [...] m na poziom [...] m.

Należy zauważyć, iż do zmian projektu budowlanego stosuje się przepisy dotyczące projektu – art. 20 ust.1 i 2, art. 33 ust.1, ust. 2 pkt 1 i 4, ust.2a, ust.3 i ust.5 oraz art. 34 ust. 2, 3, 3a i art. 36 ustawy prawo budowlane.

Odnosząc się do stawianych zarzutów należy podzielić stanowisko organu, iż zmiana wysokości budowanego obiektu pozostaje w zgodzie z decyzją Prezydenta Miasta R., nr [...] z dnia [...] listopada 1999 roku o warunkach zabudowy i zagospodarowania, gdzie w zakresie wysokości budynku został poczyniony zapis – preferowana wysokość budynku 2 kondygnacje jest zapisem niejasnym, który zasadniczo nie wprowadza precyzyjnych ograniczeń w tym zakresie. Biorąc pod uwagę słownikowe znaczenie słowa – preferowany – najbardziej odpowiedni należy uznać, że dokonanie innego wyboru (gorszego) mieści się w szeroko określonych granicach określonych w decyzji o warunkach zabudowy.

Zdaniem Sądu w związku z treścią decyzji o warunkach zabudowy organy nadzoru budowlanego prawidłowo uznały, że mimo zwiększenia wysokości wybudowanego obiektu przez inwestora nie doszło do naruszenia ustaleń w przedmiocie wysokości budynku określonych w decyzji o warunkach zabudowy.

Powołana wyżej decyzja o warunkach zabudowy w swojej treści odwoływała się do ustaleń co do zagospodarowania tego terenu według planu miejscowego obowiązującego wówczas na podstawie uchwały nr 625/94 Rady Miejskiej w R. z dnia 21 kwietnia 1994 roku. Należy uznać, że miejscowy plan nie wprowadzał bezwzględnych ograniczeń w tym zakresie.

Nadto należy zauważyć, że w obszarze tej inwestycji znajdują się również obiekty budowlane o podobnej wysokości.

Zmiany wprowadzone w zakresie usytuowania tarasu na poziomie pierwszego piętra nie pozostają w sprzeczności z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ.U z 2002 roku, nr 75, poz. 690 ze zm. dalej jako rozporządzenie).

W projekcie zamiennym taras będzie się znajdował w odległości [...] m od granicy z działką nr [...] i w odległości [...] od szczytu budynku znajdującego się na tej działce.

Zgodnie z przepisem § 12 ust.5 pkt 1 rozporządzenia odległość takiego tarasu od granicy nie może być mniejsza niż 1,5 m.

Również zmianą co do pierwotnego projektu było zwiększenie szerokości budynku o nowodobudowaną klatkę schodową – [...] m. Usytuowanie tej klatki znajduje się w granicy z działką skarżącej. Co prawda doszło do zwiększenia szerokości budynku lecz nie ma to negatywnego wpływu na działkę skarżącej i obiekty się tam znajdujące, a szczególnie budynek mieszkalny.

Należy nadto zauważyć, iż skarżąca wyraziła zgodę na usytuowanie budowanego obiektu mieszkalno – usługowego w granicy z jej działką.

W zakresie dotyczącym zacienienia organ podzielił stanowisko z przeprowadzonej analizy uznając, że nie doszło do naruszenia wymagań § 60 ust.1 oraz spełnione są wymagania § 13 ust.1 rozporządzenia.

Trafnie organ zauważa, że od strony budynku mieszkalnego skarżącej w kierunku budynku inwestora znajduje się wejście z gankiem, a oba budynki skarżącej

i przedmiotowy budynek D. P. są usytuowane w różnych liniach zabudowy i powoduje to, że nie dochodzi do zacieniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku mieszkalnym skarżącej. Nadto odległość projektowanej klatki schodowej od ganku budynku skarżącej wynosi ponad [...] m, a więc tyle co wysokość klatki.

Z tych też powodów należy podzielić stanowisko organu, iż nie doszło do naruszeń w tym zakresie.

W ocenie Sądu organy wnikliwie wyjaśniły kwestie możliwości naruszenia przepisu art. 37 ust.1 ustawy prawo budowlane – wygaśnięcia pozwolenia na budowę z uwagi na nie rozpoczęcie budowy przed upływem 2 lat od dnia w którym decyzja o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna.

Na podstawie dowodów dokumentacji inwentaryzacyjnej, zeznań świadków ustalono, że wpis dokonany w dzienniku budowy nie odzwierciedlał właściwego stanu faktycznego.

Zarzuty w tym zakresie skarżącej nie podważają dokonanych ustaleń, a ocena materiału dowodowego w tym zakresie dokonana przez organ jest prawidłowa i nie można postawić poczynionym ustaleniom zarzutu dowolności.

Nie można się w żaden sposób zgodzić ze skarżącą, że przedmiotowa inwestycja wymagała przeprowadzenia postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji.

Kwestie ochrony środowiska w związku z budową obiektu budowlanego w 1999 roku

(kiedy wydano decyzję o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji) były badane zgodnie z art. 40 ust.4 ustawy z 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (DZ.U nr 89, poz. 415) w toku postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

W ramach tego postępowania przeprowadzało się postępowanie uzgodnieniowe dla inwestycji szczególnie szkodliwych dla inwestycji i zdrowia ludzi oraz w odniesieniu do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska.

Tak więc organ wydając decyzję o ustaleniu warunków zabudowy musiał analizować kwestie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko.

W związku z tym stawianie zarzutów przez skarżącą w tym przedmiocie jest niezasadne.

Przywołane przez skarżącą przepisy ustawy z 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska nie miały zastosowania w sprawie, ponieważ decyzję o warunkach zabudowy i decyzję o pozwoleniu na budowę były wydane w jeszcze 1999 roku i należy badać zastosowanie przepisów prawnych na tę datę.

Odnośnie zarzutu prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę, to należy zauważyć, że właściciel sąsiedniej nieruchomości nie w każdym przypadku będzie uznany za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę.

Celem przepisu art. 28 ust.2 ustawy prawo budowlane, który określa strony postępowania w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę jest zawężenie kręgu podmiotów do wymienionych w tym przepisie dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to, wynikające z przepisów odrębnych, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości.

W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że aby uzyskać status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, właściciel sąsiedniej nieruchomości winien wskazać konkretny przepis przewidujący ograniczenie w swobodnym korzystaniu z danej nieruchomości. Ograniczenie to powinno wynikać z przepisu prawa administracyjnego materialnego, a samo powoływanie się na przykład na przepisy prawa cywilnego – art. 140 i art. 144 kodeksu cywilnego nie będzie wystarczające( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 grudnia 2006 roku, syg. akt II OSK 12/08).

Sąd rozpoznający sprawę podziela stanowisko zaprezentowane w wyżej powołanym wyroku, że znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu należy rozumieć w ten sposób, że przez oddziaływanie to zostaną naruszone konkretne normy prawa materialnego, przykładowo przepisy techniczno- budowlane, z których konkretny podmiot wywodzi swój interes prawny. Skoro nie można stwierdzić naruszenia prawa, gdyż obiekt jest zgodny z odpowiednimi normami materialno- technicznymi, to należy uznać, że dana nieruchomość nie znajduje się w sferze oddziaływania takiego obiektu.

W niniejszej sprawie należy uznać, że przedmiotowa inwestycja nie będzie ograniczać praw właścicieli działki nr [...] M. i T. A. i w związku z tym nie byli oni stronami postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego.

W ocenie Sądu nie można podzielić zarzutów skarżącej w zakresie naruszenia przez organ administracji publicznej przepisów procedury administracyjnej – art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 76, art. 77 k.p.a., które naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu organ nie do końca sporządził uzasadnienie spełniające wymagania przepisu art. 107 § 3 k.p.a. z powodu nieodniesienia się do wszystkich stawianych zarzutów, choć odniósł się do zarzutów, które miały wpływ na treść rozstrzygnięcia i z tego względu nie możemy postawić zarzutu naruszenia przepisów mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Z uwagi na powyższe biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.