Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 196/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61 ust 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : WSA Krystyna Daniel WSA Renata Czeluśniak (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2009 r. sprawy ze skargi M. C. i S. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 8 stycznia 2008 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy; uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji


UZASADNIENIE

Na wniosek W.G. została wydana decyzja nr [...] z dnia [...].04.2007 r. ustalająca warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego na działce nr [...] obr [...] przy ul. [...] w K. wraz z infrastrukturą techniczną oraz zjazdem z dz. nr [...]

Odwołanie od przedmiotowej decyzji złożyli M.C.R. i S.R.

Decyzją z dnia [...].08.2007 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło zaskarżoną decyzję przekazując ją do ponownego rozpatrzenia przez organ I Instancji.

Decyzją z dnia [...].10.2007 r. Prezydent Miasta K. na podstawie przepisów: art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), § 1-9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1588), § 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. 2003, Nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po ponownym rozpoznaniu sprawy ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn: budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na działce nr [...] obr.[...] przy ul. [...] w K. wraz z infrastrukturą techniczną oraz zjazdem na dz. nr [...] z wniosku W. G,.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w toku postępowania uzyskano uzgodnienia organów w zakresie wymaganym przez art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, iż spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz odniesiono się do uwag zawartych w rozstrzygnięciu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w wyniku których przeprowadzono ponownie analizę urbanistyczno – architektoniczną w zakresie wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu. W wyniku przeprowadzonej analizy stwierdzono, iż średni wskaźnik dla działek w obszarze analizowanym obliczony został na podstawie wszystkich działek w tym obszarze i wynosi 16%. Stopień zainwestowania tych działek jest jednak bardzo zróżnicowany i zawiera się w przedziale: od 2 % do 31 %, jednak czytelność odmiennych sposobów zagospodarowania terenu po stronie zachodniej względem strony wschodniej ulicy wskazuje za właściwe odniesienie do działek usytuowanych wzdłuż zachodniej ulicy, zabudowanych wyłącznie zabudową jednorodzinną. Zróżnicowanie wskaźnika powierzchni zabudowy po zachodniej stronie ulicy jest znacznie mniejsze i średnia obliczona na podstawie działek znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji wynosi 21,3 %. Mając jednakże na uwadze stopień zainwestowania działek w najbliższym sąsiedztwie uznano za właściwe zastosowanie pewnej tolerancji we wskaźniku wyznaczanym dla nowej zabudowy. Wskaźnik powierzchni zabudowy dla przedmiotowej inwestycji na poziomie 25% jest wartością graniczną.

Odwołanie od ww. decyzji złożyli M.C.R. i S.R. . Odwołujący wnieśli o dostosowanie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki do średniego występującego w analizowanym obszarze zgodnie z obowiązującymi przepisami tj. art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 1-9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, § 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy oraz o dostosowanie długości granicznej nowej inwestycji na działce [...] do długości istniejących budynków mieszkalnych na ulicy [...]. W odwołaniu podniesiono również, iż nowa decyzja w sprawie zabudowy działki nr [...] obr [...] przy ulicy [...] nie koryguje zaskarżonego wskaźnika i stanowi, że utrzymuje wskaźnik zabudowy na poziomie 25%, jednocześnie stwierdzając, iż średni wskaźnik dla analizowanego terenu wynosi 16%. Dlatego też uznaniowy, nie poparty względami merytorycznymi, wskaźnik 25% odwołujący uznali za tendencyjnie dla nich niekorzystny.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] na podstawie art. 53, art. 54, 59 ust. 1, art. 61, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2003 r., Nr 80, poz. 717), § 1-9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1588), 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że analiza całokształtu przeprowadzonego postępowania, a także ustalonych w decyzji parametrów prowadzi do wniosku, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny istniejącego w obszarze analizowanym stanu zagospodarowania z uwzględnieniem zasady zachowania ładu przestrzennego. Organ odwoławczy przytoczył brzmienie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podnosząc, iż wydane rozstrzygnięcie mieści się w granicach prawem określonym. W szczególności wskazane zostało, że ustalony w sprawie wskaźnik intensywności zabudowy w odniesieniu do planowanej inwestycji na poziomie 25% jako wartość graniczna, należy uznać za prawidłowy i w tym zakresie nie podzielił stanowiska odwołujących się.

W zakresie zarzutu co do wskaźnika szerokości elewacji frontowej Samorządowe Kolegium Odwoławcze mając na uwadze opinię urbanistyczno – architektoniczną wskazało, iż wskaźnik szerokości elewacji frontowej od ulicy [...] należy uznać za prawidłowy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnieśli M.C.R. , S.R. i C.C. wnosząc o jej uchylenie. Skarżący podnieśli, iż wydana decyzji narusza ich interesy jako mieszkańców i współwłaścicieli nieruchomości sąsiednich w stosunku do nieruchomości, na której ma się znajdować zamierzenie inwestycyjne, wskazując na błędne ustalenie wielkości powierzchni planowej inwestycji do powierzchni działki oraz podnosząc, że gabaryty planowanej zabudowy mieszkaniowej są sprzeczne z ładem przestrzennym ukształtowanym na ulicy [...] oraz z obowiązującymi przepisami prawa.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali też, iż postanowienie z dnia [...] lipca 2006 r. zostało wydane na podstawie nieobowiązującego w dniu wydania decyzji rozporządzenia Wojewody nr [...] oraz iż w przedmiotowej sprawie bez podstaw prawnych w sposób nieuzasadniony został przyjęty wskaźnik nowej zabudowy na poziomie 25%, co narusza art. 61 ust 1 i art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, wskazując, iż sporządzona w sprawie analiza urbanistyczno - architektoniczna odpowiada wymogom formalnym oraz że organ dokonał prawidłowej oceny ładu przestrzennego na analizowanym obszarze i nie doszło do jego naruszenia.

O oddalenie skargi wniósł również uczestnik W G. .

Dodatkowo skarżący pismem z dnia 5 września 2008 r. wnieśli o dołączenie do akt sprawy opinii architekta urbanisty prof. dr hab. inż. arch. E.K. wnosząc o przeprowadzenie dowodu z tej opinii na okoliczność twierdzeń zawartych w skardze. Skarżący podnieśli na rozprawie kwestię nieważności postępowania z uwagi na śmierć strony postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związany granicami skargi (art. 134 ustawy).

W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie są zgodne z prawem.

Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt. 1 ppkt.a p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

W wyniku dokonanej przez Sąd oceny postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie rozważań należy podnieść, iż zgodnie z ogólną zasadą, wyrażoną w art. 11 k.p.a., organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, a przepis ten znajduje rozwinięcie w art. 107 § 3 k.p.a., stanowiącym, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Przepis art. 107 § 3 k.p.a. na mocy art. 140 k.p.a. znajduje odpowiednie zastosowanie przed organem administracji publicznej drugiej instancji, tym bardziej, iż postępowanie administracyjne cechuje się pełną dwuinstancyjnością (art. 15, art. 138 k.p.a.), przyznającą organowi odwoławczemu kompetencję do rozpatrzenia sprawy ponownie, w całości, oraz do jej rozstrzygnięcia co do istoty. Trzeba ponadto wskazać, iż z dyspozycji art. 7 k.p.a. wynika, że organy administracji publicznej winne podjąć wszelkie kroki, niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, natomiast zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. ciąży na nich obowiązek nie tylko zebrania, ale i wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zgromadzone dowody podlegają następnie - w myśl art. 80 k.p.a.- swobodnej ocenie, co oznacza iż organ winien rozważyć ich moc dowodową w kontekście wskazań wiedzy, zasad logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego. Wspomniany już art. 107 § 3 k.p.a. formułuje wymóg wskazania w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, z jakich powodów materiał dowodowy został oceniony tak, a nie inaczej. Z brzmienia art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. wynika, iż uzasadnienie decyzji - także decyzji odwoławczej - nie może ograniczać się do przedstawienia i umotywowania jedynie stanowiska organu, jeżeli w toku postępowania strona podniosła zarzuty, zapatrując się na faktyczną bądź prawną ocenę sprawy odmiennie niż organ administracji publicznej. Skoro przyjęte przez organ przesłanki faktyczne lub prawne, jak również ocena dowodów, budzą zastrzeżenia strony, w uzasadnieniu decyzji winno zostać zawarte rozstrzygnięcie odnośnie tych wątpliwości. Na obowiązek ustosunkowania się organu administracji publicznej do twierdzeń i wniosków stron wskazuje orzecznictwo sądowoadministracyjne, ewentualne uchybienia w tym zakresie wiążąc z istotnym wpływem na treść rozstrzygnięcia (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 kwietnia 2005 roku, sygn. akt lII SA/Wa 180/05, publ.: "Lex Omega" nr 166546). Natomiast zgodnie z ugruntowaną już linią orzecznictwa obowiązek odniesienia się do twierdzeń strony ciąży w szczególności na organie drugiej instancji, który winien w swojej decyzji rozstrzygnąć zasadność podniesionych w odwołaniu zarzutów (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 22 kwietnia 1998 roku, sygn. akt l SA/Lu 21/98, "Lex Omega" nr 34147 oraz z dnia 20 grudnia 1999 roku, sygn. akt IV SA 274/97,: "Lex Omega" nr 48234, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 12 grudnia 2006 roku, sygn. akt III SA/Kr 1185/05, Przegląd Prawa Publicznego z 2007 roku, nr 9, str. 109). Rozpoznający niniejszą sprawę skład Sądu w całej rozciągłości powyższy pogląd podziela.

Zgodnie z dyspozycją art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji (niż określone w pkt 1) ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

Stosownie do przepisu art. 61 cyt. ustawy, warunki zabudowy można ustalić tylko wówczas, gdy inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi oraz spełnia wszystkie warunki wskazane w pkt 1-4:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

Stosownie do art. 61 ust. 7 cyt. ustawy, wymagania dotyczące nowej zabudowy zostały określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Określone w nim wymagania dotyczą ustalenia linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu.

Przenosząc zaprezentowane rozważania teoretyczne na grunt niniejszej sprawy oraz mając na uwadze przywołane przepisy prawa materialnego stwierdzić należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jak i Prezydent Miasta K. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie spełnili tak rozumianych wymogów art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a i nie odnieśli się bądź w ogóle bądź w sposób wyczerpujący do podnoszonych przez skarżących w toku postępowania i odwołaniu zarzutów naruszenia art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez ich błędną wykładnię, w tym w szczególności w odniesieniu do ustalenia wskaźnika nowej zabudowy oraz kwestii długości nowej zabudowy.

Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi m.in.:

1/ § 3. 1. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy.

2/ § 5. 1. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Zgodnie z ust 2. dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1.

Z przepisów powyższych wynika zatem, iż organ I instancji miał obowiązek wyznaczyć obszar analizowany, a następnie przeprowadzić na nim analizę, po czym wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierającej część tekstową i graficzną, załączyć do decyzji o warunkach zabudowy.

W § 5 ust.1 ustawodawca przewidział, iż wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, a w ust. 2 § 5 wskazał na możliwość przyjęcia innego wskaźnika, ale tylko wówczas gdy wynika to z analizy. Z analizy, a dokładnie z aneksu do niej (k. [...] akt adm.), wynika natomiast, że należy uwzględnić odmienny charakter terenu, funkcji zabudowy i sposobu ukształtowania zabudowy po obu stronach ulicy [...], w związku z czym należy odnieść się do działek wzdłuż zachodniej strony ulicy – wówczas średnia wskaźnika zabudowy wynosi 21,3 %, co przy zastosowaniu pewnej tolerancji w wyznaczanym wskaźniku na poziomie 20% i mając na uwadze stopień zainwestowania działek w najbliższym sąsiedztwie tj. działkę nr [...] obr.[...] (wskaźnik - 31%) pozwala na ustalenie wskaźnika powierzchni nowej zabudowy na poziomie 25 %.

Zdaniem Sądu takie uzasadnienie przyjętego przez organ wskaźnika powierzchni nowej zabudowy nie pozwala poznać i zrozumieć przesłanek, którymi kierował się organ odstępując od zasady przewidzianej przez § 5 ust.1 rozporządzenia. Z jednej strony ze względu na odmienny charakter terenu, funkcji zabudowy i sposobu ukształtowania zabudowy po obu stronach ulicy [...] odniesiono się do działek wzdłuż zachodniej strony ulicy zabudowanej domami jednorodzinnymi, co już skutkowało możliwością zastąpienia średniego wskaźnika w obszarze analizowanym w wysokości 16% przez 21,3%, a z drugiej – w sposób całkowicie dowolny odniesiono się już tylko do jednej działki o nr [...] obr.[...] i zastosowano "pewną tolerancję na poziomie 20%" podwyższając po raz kolejny podany już jako odstępstwo od zasady wskaźnik 21.3%. Organ odwoławczy nie odniósł się przy tym w żadnej mierze do twierdzeń i zarzutów podniesionych przez odwołujących się.

3/ zgodnie z § 7 ust.1 rozp. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, w przedmiotowej sprawie podano ww. wskaźnik - wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej na poziomie do 7,5 m do okapów oraz 11,5 m do kalenicy - bez przeprowadzenia w tym zakresie stosownej analizy (k. [...] akt adm.) .

Organ odwoławczy nie ustosunkował się natomiast w ogóle do zarzutu naruszenia ładu przestrzennego poprzez dopuszczenie budowy obiektu o tak odmiennych gabarytach, szczególnie co do długości budynku oraz naruszenia statuowanej przez art. 61 ust. 1 pkt ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasady dobrego sąsiedztwa, która nakazuje organowi ustalającemu warunki zabudowy przeanalizować dotychczasową zabudowę i w decyzji nawiązać do niej w zakresie funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania nowej zabudowy.

W odniesieniu do wniosku dowodowego złożonego w sprawie przez skarżących w piśmie z dnia 5 września 2008 r. w postaci opinii architekta urbanisty prof. dr hab. inż. arch. E.K. na okoliczność twierdzeń zawartych w skardze należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie postępowania dowodowego przez sąd administracyjny, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję (art. 133 § 1 p.p.s.a.) stanowi wyjątek uzasadniony spełnieniem ww. przesłanek łącznie. Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji (komentarz do art. 106 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II). Odnosząc się zaś do przedstawionego przez stronę skarżącą dowodu należy wskazać, iż nie wyjaśnia on istotnych wątpliwości w sprawie, dlatego też Sąd postanowił wniosek oddalić.

Odnosząc się do zarzutu wydania decyzji na podstawie postanowienia Dyrektora Zespołu [...] Parków Krajobrazowych z dnia [...] lipca 2006 r., należy wskazać, iż postanowienie organu uzgadniającego warunki zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego oparte zostało na obowiązującym w dniu uzgodnienia rozporządzeniu Wojewody z dnia [...] grudnia 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego, a nadto, że w chwili wydawania decyzji o warunkach zabudowy było to postanowienie ostateczne, na którym zasadnie oparł się organ wydający decyzję. Ponadto należy wskazać, iż obowiązujące w dniu wydania decyzji rozporządzenie Wojewody z dnia [...] października 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego zmieniło się w zakresie warunków sytuowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek i zbiorników wodnych wymienionych w rozporządzeniu, a zatem zmiany odnosiły się do kwestii nie związanych z przedmiotową sprawą. Dlatego też mając na względzie powyższe rozważania Sąd przyjął, iż zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutu nieważności postępowania przedstawionego przez skarżących mającego polegać na śmierci uczestnika w trakcie postępowania zmierzającego do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, co uniemożliwiło następcom prawnym czynny udział w tym postępowaniu, gdyż organ nie wezwał ich do udziału, wskazać należy, iż nie jest on zasadny. Przede wszystkim nie można czynić zarzutu organowi, iż doręczył decyzję pełnomocnikowi zmarłej strony, skoro jej pełnomocnik, ani żadna inna strona postępowania nie powiadomili organu o śmierci strony (stąd nie można wywieść wniosku, że decyzję skierowano do osoby nieżyjącej). Ponieważ jednak niebranie udziału w postępowaniu wszystkich stron postępowania ( następców prawnych zmarłej strony) stanowi podstawę wznowienia postępowania administracyjnego ( a nie – nieważności postępowania), stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 4, to zgodnie z art.145 § 1 pkt 1 ppkt "b" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi to z kolei podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Z wyżej przedstawionych rozważań wynikają wskazania dla organów administracji publicznej, które w wyniku niniejszego wyroku będą zobligowane załatwić sprawę ponownie. Winny mieć przy tym na uwadze wszystkie przesłanki ustalenia warunków zabudowy, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rzeczą organów jest takie wykorzystanie instrumentów, jakie daje im rozporządzenie wykonawcze, aby ustalić parametry nowej zabudowy w sposób jak najbardziej odpowiadający wymogom ładu przestrzennego. Nadto konieczne jest przeprowadzenie postępowania zgodnie z wymogami przepisów proceduralnych, w szczególności zaś ustalenie wszystkich stron postępowania i zapewnienie im udziału w sprawie, a w wypadku zgłoszenia przez nich zarzutów – wyczerpujące odniesienie się do nich w uzasadnieniu decyzji.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 ppkt "a" i "b" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz.1270 z późn. zm.).