Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 947/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 132 ust. 2 pkt 2 i pkt 3.
journal: Dz.U. 2017 poz 776
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia WSA (del.) Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1368/18 w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 października 2017 r., nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 listopada 2018 r., oddalił skargę B. K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 października 2017 r., w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Urząd Patentowy RP (dalej: UP RP, organ) decyzją z 30 października 2017 r., nr Sp. 177.2017, na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 246 i art. 247 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 776; dalej p.w.p.) oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p., po rozpoznaniu sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "I D." o nr [...] udzielonego na rzecz B. K. (dalej: uprawniony, skarżący), wszczęte] na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny wniesionego przez G. S.R.L. z siedzibą w M., W. (dalej: spółka), unieważnił prawo ochronne na ww, znak towarowy.

W dniu 21 grudnia 2012 r. do organu wpłynął sprzeciw G. S.R.L. z siedzibą w M. (W.) wobec decyzji o udzieleniu na rzecz skarżącego prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "I D." o nr [...], przeznaczony do oznaczania usług w klasie 35, tj. usług w zakresie reklamy. Spółka jako podstawę prawną swego żądania wskazała art. 132 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 776; dalej p.w.p.) i podniosła, że sporny znak jest podobny do zarejestrowanych na jej rzecz z wcześniejszym pierwszeństwem znaków towarowych takich jak: znak międzynarodowy słowno-graficzny "D&G D. & G." o nr [...] (przeznaczony do sygnowania usług z klas 35, 41 i 43). znak międzynarodowy słowny "D. & G." o nr [...] (przeznaczony do sygnowania usług ujętych w klasie 35, 41 i 43), znak wspólnotowy słowno—graficzny "D&G" o nr [...] (przeznaczony do sygnowania towarów ujętych w klasach 3, 9, 18 i 25), znak wspólnotowy słowno-graficzny "D&G D. & G." o nr [...] (przeznaczony do sygnowania towarów ujętych w klasie 14), znak wspólnotowy słowny "D&G" o nr [...] (przeznaczony do sygnowania towarów ujętych w klasach 12, 14 i 27), znak wspólnotowy słowny "D&G D. & G." o numerze [...] (przeznaczony do sygnowania towarów ujętych w klasach 12 i 27) oraz znak międzynarodowy słowno-graficzny "D&G D. & G." o nr [...] (przeznaczony do sygnowania towarów ujętych w klasach 3, 9, 14,18 i 25).

Decyzją z dnia 3 lutego 2015 r., organ oddalił sprzeciw spółki.

W wyniku wniesionej od tej decyzji skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 marca 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1808/16, uchylił powołane rozstrzygnięcie.

Objętą skargą decyzją, organ po ponownym rozpatrzeniu sprawy, dokonał analizy podobieństwa przeciwstawionych znaków ze szczególnym uwzględnieniem art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p.

W ocenie organu, materiał dowodowy przedłożony przez wnoszącą sprzeciw spółkę świadczy o istnieniu renomy znaków towarowych "D.&G." oraz "D&G D.&G." na terenie Polski, co potwierdził wyrok Sądu z dnia 28 marca 2017 r.

Dokonując porównania spornego znaku towarowego do znaków należących do Spółki organ doszedł do wniosku, że kolizyjne znaki towarowe posiadają wspólne dwie litery "D" i "'G' które w znaku w spornym występują w zbitce "DG", natomiast w znakach przeciwstawionych są przedzielone symbolem "&".

W ocenie UP, występowanie tych samych liter "D" i "G" w przeciwstawionych oznaczeniach, przy braku zauważalnych różnic, skutkuje istnieniem podobieństwa pomiędzy znakami na płaszczyźnie wizualnej.

Organ uznał, że przeciwstawione znaki są do siebie podobne również w warstwie fonetycznej, ponieważ zawierają dwie identyczne spółgłoski "D" i "G", które występują albo obok siebie w postaci zbitki "DG" - znak sporny, albo przedzielone są symbolem "&", który znany jest większości polskim konsumentom i odczytywany w związku z tym jak litera "I" - znak przeciwstawiony. Pozostałe elementy spornego znaku oraz graficzny symbol serca ma mniejsze znaczenie dla całościowej oceny podobieństwa na płaszczyźnie fonetycznej.

Analizując płaszczyznę znaczeniową porównywanych znaków organ stwierdził, że nie jest możliwe dokonanie oceny ich podobieństwa z uwagi na brak konkretnego znaczenia tych znaków. Zauważył, że jedynie w przypadku znaku spornego można mówić o tym, że oznacza on "kocham DG", przy czym połączenie dwóch liter "DG" nie niesie ze sobą żadnej konkretnej, jednoznacznej i natychmiast wychwytywane treści.

Organ stwierdził, że porównywane oznaczenia są podobne w stopniu wywołującym ryzyko skojarzenia.

Wobec powyższego organ uznał, że w związku ze spełnieniem wszystkich trzech przesłanek, o których mowa w art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p., zasadne było unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy.

Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję podkreślił, że podstawą zaskarżonej decyzji był art. 132 ust.2 pkt 3 p.w.p.

Sąd za słuszne uznał stwierdzenie organu, że z dowodów przedstawionych przez wnoszącą sprzeciw Spółkę wynikało, że kilkuletnia obecność na polskim rynku towarów oznaczonych znakiem "D. & G.", "D&G D. & G." jeszcze przed datą zgłoszenia spornego znaku towarowego, rosnąca na przestrzeni lat ich sprzedaż, wysoka rozpoznawalność oznaczenia oraz nakłady na promocje i reklamę wykreowały wizerunek tej marki jako symbolu jakości i elegancji. Potwierdzało to renomę towarów oznaczonych znakami przeciwstawionymi.

Sąd I instancji wskazał, że badając przesłankę podobieństwa lub identyczności znaku spornego do oznaczeń przeciwstawionych, organ dokonał analizy porównawczej spornego znaku towarowego słowno-graficznego "I DG" [...] w stosunku do znaków przeciwstawionych, trzech znaków słownych "D. & G." [...], "D&G" [...], "D&G D. & G." [...] oraz 4 znaków słowno-graficznych "D&G D. & G." [...], "D&G" [...], "D&G D. & G." [...], a także "D&G D. & G." [...].

W ocenie Sądu I instancji, organ porównując znaki w płaszczyźnie wizualnej słusznie uznał, że znaki te posiadają wspólne dwie litery "D" i "G" które w spornym znaku występują w zbitce "DG" natomiast znakach przeciwstawionych litery te przedzielone są znakiem "&". Ponadto w znaku spornym występuje symbol "serca". Sąd wskazał w tym zakresie, że elementem dominującym znaku nie może być element powtarzalny taki jak symbol "serca", który często występuje w znakach słowno-graficznych, czy też "&", który jest również częstym elementem znaków towarowych. Zdaniem Sądu elementem dystynktywnym w znaku spornym są litery "DG", które występują również w znakach przeciwstawionych.

Organ, w ocenie Sądu prawidłowo przyjął, że występowanie tych samych liter "D" i "G", przy braku wyraźnych różnić może świadczyć o podobieństwie znaków w tej płaszczyźnie.

Sąd podzielił również stanowisko organu co do podobieństwa fonetycznego znaku spornego i znaków przeciwstawionych, ponieważ zawierają dwie identyczne litery "D" i "G", które występują w postaci zbitki liter "DG", albo jako "D&G". Symbol "&" jest znany większości konsumentów, którzy są osobami ostrożnymi uważnymi i dobrze zorientowanymi i w związku z tym odczytywany jest prawidłowo jako "i" lub "and". Natomiast symbol "I serduszko" w znaku spornym może budzić pewne trudności interpretacyjne. Sąd wskazał, że "l serduszko" odnosi się do liter "DG" i ma na celu ich uwypuklenie.

Wobec tego, zdaniem Sądu I instancji, organ prawidłowo przyjął podobieństwo fonetyczne znaku spornego i znaków przeciwstawionych.

W odniesieniu do podobieństwa znaczeniowe Sąd I instancji również podzielił stanowisko Urzędu Patentowego, że przedmiotowe znaki są podobne w stopniu mogącym wywołać ryzyko skojarzenia.

W ocenie WSA w niniejszej sprawie organ prawidłowo przyjął, że rejestracja spornego znaku jest szkodliwa dla odróżniającego charakteru i renomy wcześniejszych znaków. Z uwagi na renomowany charakter znaków przeciwstawionych każde oznaczenie zawierające zbitkę liter "DG" może budzić skojarzenia z przeciwstawionymi znakami towarowymi. Pojawienie się na rynku towarów, czy usług oznaczonych literami "DG" może prowadzić do sytuacji czerpania nieuzasadnionych korzyści przez posiadacza takiego znaku, gdyż oznaczenie takie może być kojarzona i rozpoznawane jako oznaczenie wnoszącego sprzeciw.

Podsumowując Sąd I instancji uznał, że organ w sposób prawidłowy zastosował art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. i unieważnił sporny znak towarowy.

W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

B. K. skargę kasacyjną, zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu:

1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. art. 3 § 1 p.p.s.a przez niestwierdzenie naruszenia przez Urząd Patentowy art. 7 k.p.a. z powodu niepodjęcia wszelkich i niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy co do renomy znaku uczestnika postępowania, a w szczególności w zakresie ustalenia wszystkich przesłanek ochrony renomowanego znaku towarowego w Polsce;

b) art. 145 § 1 pkt1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a przez niestwierdzenie naruszenia przez Urząd Patentowy art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. z powodu niezebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz braku wszechstronnej i wnikliwej oceny całego materiału w kwestii renomy znaku towarowego uczestnika postępowania, w szczególności, w zakresie dowodów dotyczących ustalenia wszystkich niezbędnych, wypracowanych w orzecznictwie, przesłanek ochrony renomowanego znaku towarowego w Polsce;

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a przez niestwierdzenie naruszenia przez Urząd Patentowy art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. z powodu braku wszechstronnej i wnikliwej oceny całego materiału co do renomy znaku towarowego D.&G., a w szczególności dla znaczenia jakie ma w rozstrzygnięciu tej kwestii istnienie w unijnych rejestrach znaków towarowych i w rejestrze prowadzonym przez Urząd Patentowy starszych i nowszych znaków z wyrazem I DG przysługującym innym podmiotom;

d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a oraz naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a przez niestwierdzenie naruszenia przez Urząd Patentowy art. 107 § 3 k.p.a. z powodu pominięcia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśnienia znaczenia, dla rozstrzygnięcia w kwestii renomy znaku towarowego uczestnika postępowania w Polsce, argumentu skargi dotyczącego istnienia w rejestrze znaków prowadzonym przez Urząd Patentowy przysługujących wielu podmiotom starszych i nowszych znaków towarowych;

e) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a oraz naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a przez niestwierdzenie naruszenia przez Urząd Patentowy art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. z powodu niewłaściwej oceny dowodów oraz pominięcia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśnienia znaczenia, jakie dla rozstrzygnięcia kwestii renomy znaku towarowego uczestnika postępowania ma argument skargi dotyczący faktu używania przez skarżącego spornego znaku towarowego w Polsce tylko na terenie jednej gminy w krótkim czasie przed i po rejestracji,

f) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a przez niestwierdzenie naruszenia przez Urząd Patentowy art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. i 84 k.p.a. przez niewłaściwą ocenę dowodów dotyczących renomy znaku towarowego uczestnika postępowania z powodu uwzględnienia dowodów pochodzących z opinii prywatnych przeprowadzonych przez uczestnika, a także przez niedostateczne zebranie dowodów z powodu braku dowodów na okoliczności, których wykazanie jest niezbędne dla przyjęcia renomy znaku towarowego, w szczególności nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego;

g) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

a) art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy znak towarowy skarżącego nie wprowadza odbiorców w błąd i nie obejmuje ryzyka skojarzenia tego znaku ze znakiem uczestnika postępowania;

b) art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że z ochrony na podstawie tego przepisu korzysta znak towarowy w oparciu o jego międzynarodową renomę bez konieczności wykazywania odrębnie dla terytorium Polski renomy tego znaku;

c) art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na pominięciu, że podmiot dochodzący ochrony musi wykazać prawdopodobieństwo szkody dla swojego znaku, która byłaby wynikiem rejestracji znaku przeciwstawionego oraz nienależnej korzyści zgłaszającego lub szkodliwości dla odróżniającego charakteru bądź renomy znaku wcześniejszego.

Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Strona wniosła ponadto o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie poprzez orzeczenie co do nieobciążania skarżącego obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania będących przedmiotem skargi i skargi kasacyjnej na decyzję Urzędu Patentowego.

W pismach procesowych z dnia 26 czerwca 2020 r. i z 5 grudnia 2022 r. uczestnik postępowania (D. & G. T. S.r.l.) wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują.

Jak słusznie akcentuje się w orzeczeniach sądów administracyjnych w sytuacji gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zarzut naruszenia przepisów postępowania.

W pierwszej kolejności wskazać trzeba, iż w niniejszej sprawie Sąd I instancji i organ (UP RP) działali w sytuacji związania prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2017 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1808/18, którym to wyrokiem WSA uchylił wcześniejszą decyzję w tej sprawie Urzędu Patentowego RP, tj. decyzję z dnia 3 lutego 2015 r. (nr Sp. 198/13). Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. i art. 170 p.p.s.a,, ponownie orzekając w tej sprawie zarówno organ administracji (UP RP), Sąd I instancji, a także Sąd II instancji są związani wcześniejszym prawomocnym wyrokiem w tej sprawie. Przypomnieć trzeba, iż art. 170 p.p.s.a. stanowi, iż: "Orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby." Natomiast art. 153 p.p.s.a. stanowi, że: "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie." Jak podkreśla się w doktrynie i judykaturze: "związanie oceną prawną powinno być rozumiane jako wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpatrywanej sprawę, co oznacza zarówno krytykę sposobu stosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie danej normy przez organ, który wydał ten akt, zostało uznane za błędne. Przy tym (...) przedmiotem takiej oceny mogą być zarówno przepisy prawa materialnego, jak i postępowania.(...) Ocena prawna dotyczyć może w szczególności stanu faktycznego sprawy, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, kwestii zastosowania określonego przepisu do wydania danego rozstrzygnięcia. Związanie sądu w rozumieniu komentowanego przepisu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporzadkowania się mu w pełnym zakresie." (por.: Jagielska M., Jagielski J., Stankiewicz R.: [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2011, s. 544 i nast. oraz wskazana tam literatura przedmiotu i orzeczenia sądowe). "Ocena prawna wyrażona w niezaskarżonym przez strony wyroku wojewódzkiego sadu administracyjnego uchylającym zaskarżona decyzję jest wiążąca nie tylko dla sadu oraz organu, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia (art. 153), ale także dla Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 170) rozpoznającego skargę kasacyjną od kolejnego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego w tej samej sprawie (tamże, s. 577).

W analizowanej sprawie w prawomocnym wyroku z dnia 28 marca 2017 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1808/18) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że: "Zdaniem Sądu błędne jest stanowisko Urzędu Patentowego, zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, iż sporny znak "I DG " składa się z elementów, które występując razem przesądzają o braku podobieństwa pomiędzy nim a znakami przeciwstawionymi w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. Organ zaznaczył w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że jedynym dokumentem odnoszącym się do terytorium Polski jest "Raport. Znaki towarowe marki D. & G. w reklamach - okres od 1 stycznia 1998 r. do 30 kwietnia 2011 r." (k. 94-127 akt). Powyższe nie świadczy zdaniem Sądu o braku renomy znaku "D. & G.". W ocenie organu, niewielka ilość emisji reklamy perfum sygnowanych znakiem "D.&G." w telewizji wskazuje, że znak przeciwstawiony nie miał na terenie Polski renomy, o której mowa jest w art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. Zdaniem Sądu jednak, w oparciu jedynie o powyższe założenia poczynione przez organ, nie można było uznać braku renomy przeciwstawionych znaków towarowych. Zagadnienia renomy znaków towarowych nie można traktować w oderwaniu od okoliczności konkretnej sprawy, bowiem renoma jest wypadkową wielu czynników, a o charakterze renomy decyduje jej zasięg w powiązaniu z istotnymi cechami konkretnego znaku towarowego, gdyż to z kolei ma wpływ na potencjalny krąg odbiorców, na których renoma danego znaku może oddziaływać. Można wyobrazić sobie sytuację, w której organ mógłby wskazać, że w latach 80-tych znak "Mercedes" nie miał renomy na terenie Polski ponieważ nie był w kraju reklamowany. Założenie takie byłoby jednak z gruntu fałszywe bowiem pomimo braku reklamy większość społeczeństwa uznawała wymienioną markę za wiodącą na rynku samochodowym jako wzór jakości i solidności. W ocenie Sądu zbitka liter "DG" niewątpliwie kojarzy się z renomowanym znakiem "D.&G.". Podkreślić wypada, że znak towarowy renomowany charakteryzuje się tym, że posiada siłę atrakcyjną, wartość reklamową, zdolność do stymulowania zbytu oznaczonego w nim towaru (por. wyrok WSA w Warszawie z 7 lutego 2007 r. VI SA/Wa 2094/06; wyrok WSA w Warszawie z 6 stycznia 2005 VI SA/Wa 997/04). Sąd zauważa, że zasada całościowego badania podobieństwa oznaczeń doprecyzowana została w orzecznictwie ETS, np. w wyroku z 11 listopada 1997 r. w sprawie C-251/95 SABEL BV v Puma AG, Rudolf Dassier Sport (dalej "Sabel"), gdzie przyjęto, że "ocena podobieństwa znaków na płaszczyźnie wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej musi być oparta na całościowym oddziaływaniu tych znaków, przy uwzględnieniu, w szczególności, ich odróżniających i dominujących elementów", stwierdzając w tym kontekście, że - nie można wykluczyć, że podobieństwo może spowodować niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd w przypadku, gdy wcześniejszy znak ma szczególna zdolność odróżniającą albo z uwagi na renomę, którą cieszy się wśród odbiorców. W tym miejscu Sąd pragnie podkreślić, że przepisy ustawy prawo własności przemysłowej nie zawierają legalnej definicji renomowanego znaku towarowego, dlatego też należy w tym zakresie odnieść się do stanowiska wypracowanego przez orzecznictwo i doktrynę. W orzeczeniu Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 14 września 1999 r. nr C-375/97 w sprawie General Motors Corporation po raz pierwszy została sformułowania definicja renomowanego znaku towarowego. W wyroku tym Trybunał wskazał, iż znakiem renomowanym jest znak, który jest dobrze znany wśród relewantnej grupy odbiorców, jako mający dobrą opinię, cieszący się dobrą reputacją. W zależności od sprzedawanego towaru renomowany znak musi być znany znacznej części odbiorców towaru lub usługi, tj. odbiorcom w ogólności bądź odbiorcom bardziej wyspecjalizowanym, zależnie od tego, kto jest odbiorcą towarów sygnowanych określonym znakiem. Jednocześnie oceniając, czy wymaganie to jest spełnione należy wziąć pod uwagę wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, w szczególności, udział znaku towarowego w rynku, intensywność, zasięg geograficzny i okres używania znaku. W doktrynie wskazuje się, iż renoma znaku towarowego zależy przede wszystkim od jakości towarów nim opatrzonych, nakładów finansowych poczynionych przez przedsiębiorcę na promocję znaku w mediach oraz upływu określonego czasu umożliwiającego powiązanie przez klientów określonej jakości ze znakiem nakładanym na towary - znakiem owej (wysokiej) jakości (rozpoznawalność towaru sygnowanego znakiem towarowym na rynku). Upływ czasu potrzebny dla powstania renomy znaku towarowego jest różny dla towarów z różnych branż. Okres zaś kształtowania się renomy danego znaku zależy od wielu czynników, w szczególności od intensywności przekazów reklamowych towarzyszących wprowadzeniu na rynek towaru opatrzonego danym znakiem. Ponadto poprzez wytworzenie się renomy znaku wzmocnieniu ulega także funkcja reklamowa znaku, bowiem taki znak w większym stopniu zachęca klientów do nabywania towarów nim opatrzonych. (...). Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Sądu organ nie wykazał w toku postępowania, że znaki przeciwstawione nie są znakami renomowanymi. Przede wszystkim z dowodów przedstawionych przez wnioskodawcę wynika, iż kilkuletnia obecność na polskim rynku towarów oznaczonych znakiem "D.&G.", "D&G D. & G." jeszcze przed datą zgłoszenia spornego znaku towarowego, rosnąca na przestrzeni lat ich sprzedaż, wysoka rozpoznawalność oznaczenia oraz nakłady na promocję i reklamę wykreowały wizerunek tej marki jako symbolu jakości, i elegancji. Wszystko to potwierdza renomę towarów oznaczonych znakami przeciwstawionymi, co nie zostało uwzględnione prze organ administracji." (s. 8-10 uzasadnienia wyroku WSA z dnia 28 marca 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1808/18). Nadto WSA stwierdził w tymże wyroku, ze organ naruszył także art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. przez jego błędna wykładnię polegającą na uznaniu, że samo porównanie znaków z pominięciem wszystkich okoliczności sprawy (takich jak wysoka zdolność odróżniająca znaków wcześniejszych, warunki zbytu towarów, dla których znaki są przeznaczone), wystarczy do przyjęcia braku ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, obejmującego w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym.

W zaskarżonym tu wyroku z dnia 27 listopada 2018 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1368/18) Sąd I instancji, jak i organ patentowy w decyzji wydanej (z dnia 30 października 2017 r. , nr Sp.177.2017) zastosował się do oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania wyrażonych w prawomocnym orzeczeniu tegoż Sądu z dnia 28 marca 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1808/18. Podkreślić należy, iż w skardze kasacyjnej nie zarzucono Sądowi I instancji naruszenia art. 153 i art. 170 p.p.s.a., a zatem także kasator nie kwestionuje, iż organ i Sąd I instancji prawidłowo zastosowali się do tychże ocen prawnych i wskazań, którymi byli związani.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, orzekającego w rozpoznawanej sprawie, brak jest podstaw aby uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie nie występuje żaden z wymienionych przypadków. Uzasadnienie zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed Urzędem Patentowym RP (z uwzględnieniem związania organu i Sądu wyrokiem WSA z dnia 27 listopada 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1368/18) oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn skarga nie zasługuje na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu I instancji w kwestionowanym zakresie. To natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu I instancji, czy też jego ocena, iż uzasadnienie wyroku jest dla niego nieprzekonywujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 470/14).

Niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazane w pkt 1 litery a)-e) petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. art. 3 § 1 p.p.s.a przez niestwierdzenie naruszenia przez Urząd Patentowy: art. 7 k.p.a., art. 7,8,9 oraz 77 § 1 k.p.a., art. 80, art. 84 oraz 107 § 3 k.p.a., polegające na niepodjęciu przez organ wszelkich i niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy co do renomy znaku uczestnika postępowania, niezebrania przez UP RP w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, braku wszechstronnej i wnikliwej oraz właściwej oceny całego materiału dowodowego dotyczącego renomy znaku uczestnika, nie przeprowadzenie w tej kwestii dowodu z opinii biegłego, uwzględnienie dowodów pochodzących z opinii prywatnych przeprowadzonych przez uczestnika.

Zarzuty naruszenia przepisów postępowania przez Sąd I instancji, pomieszczone w skardze kasacyjnej koncentrują się na zarzutach naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie sformułowanych w skardze zarzutów naruszenia przez organ patentowy art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. Sposób ich sformułowania i uargumentowania powoduje, iż trzeba je rozpatrywać łącznie z zarzutami naruszenia prawa materialnego, tj. zarzutami naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 3 p.p.s.a. poprzez błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegająca na: "przyjęciu, że z ochrony na podstawie tego przepisu korzysta znak towarowy w oparciu o jego międzynarodową renomę bez konieczności wykazywania odrębnie dla terytorium Polski renomy tego znaku"; polegające "na pominięciu, że podmiot dochodzący ochrony musi wykazać prawdopodobieństwo szkody dla swojego znaku, która byłaby wynikiem rejestracji znaku przeciwstawionego oraz nienależnej korzyści zgłaszającego lub szkodliwości dla odróżniającego charakteru bądź renomy znaku wcześniejszego" (pkt 2 litery b i c petitum skargi kasacyjnej).

Odnosząc się do tych zarzutów najpierw wskazać trzeba na specyfikę postępowania spornego i różnice w zakresie prowadzenia postępowania spornego w stosunku do postępowania zgłoszeniowego oraz na kwestię ciężaru dowodu w tych postępowaniach Zaakcentować trzeba, że postępowanie sporne wszczęte sprzeciwem (podobnie jak wszczęte wnioskiem o unieważnienie prawa) ma charakter postępowania kontradyktoryjnego, co oznacza, że to na stronach postępowania, tj. na wnoszącym sprzeciw (wniosek o unieważnienie) i na uprawnionym spoczywa ciężar udowodnienia okoliczności, z których każda z nich wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Jak podkreśla się w doktrynie i judykaturze w tym postępowaniu Urząd Patentowy RP ma obowiązek przede wszystkim wyczerpująco rozpatrzeć i ocenić materiał dowodowy przedstawiony przez strony, a zwłaszcza przez wnioskodawcę, który w sprzeciwie (a także we wniosku o unieważnienie prawa), przedstawia wnioski dowodowe i zobowiązany jest do wykazania zasadności zgłoszonych podstaw unieważnienia (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 1306/17). Rolą organu, tj. UP RP, w tych postępowaniach jest ustalenie stanu faktycznego na podstawie dowodów przedłożonych przez strony, w szczególności zaś dowodów przedłożonych przez wnioskodawcę wnioskującego o unieważnienie prawa wyłącznego (por. wyroki NSA: z 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 2077/11; z 29 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 76/11; por. też: wyrok NSA z dnia 1 marca 2022 r., sygn. akt II GSK 901/19). "W postępowaniu spornym przed UP RP ograniczenia doznają zasady określone w KPA, a zwłaszcza zasada prawdy obiektywnej, zasada oficjalności, czy też zasada czuwania przez organ administracji nad interesem strony postępowania. Nie oznacza to jednak, że te zasady nie obowiązują, jednakże ulegają znaczącej modyfikacji. Z tej przyczyny w art. 256 ust. 1 Pr.WłPrzem przyjęta została w odniesieniu do postępowania spornego zasada odpowiedniego stosowania przepisów KPA, nie zaś zasada stosowania tychże przepisów wprost." (tak: A.Szewc/J. Sieńczyło-Chlabicz [w:] Prawo własności przemysłowej. Komentarz, Wydawn. C.H. Beck, Warszawa 2020, s. 1237 oraz wskazana tam literatura i orzecznictwo). Zatem wskazać trzeba, iż w ramach postępowania spornego, wywołanego sprzeciwem (wnioskiem o unieważnienie), organ nie bada raz jeszcze spełnienia wszystkich przesłanek zdolności ochronnej, nie powiela postępowania zgłoszeniowego, ale rozpoznaje zarzuty dotyczące konkretnych aspektów wadliwości prawa ochronnego na znak towarowy, wskazane przez wnioskodawcę i dostarczone przez strony, a zawłaszcza wnioskodawcę dowody (tak: A. Michalak: [ w:] Prawo własności przemysłowej. Komentarz, Warszawa 2016; wyroki NSA: z 20 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2259/11, z 10 sierpnia 2010 r., sygn. akt II GSK 746/09, z 20 września 2017 r., sygn.. akt II GSK 3395/15, z 1 marca 2022 r., sygn. akt II GSK 901/19). Dlatego zarzuty te nie są, w ocenie NSA, zasadne.

Nie znajdujące uzasadnienia, w ocenie NSA, są zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazane w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzuty naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów podkreślenia wymaga, że powołany przepis prawa należy do przepisów ustrojowych, a nie do przepisów postępowania. O naruszeniu przepisu art. 3 § 1 p.p.s.a. można mówić tylko wówczas, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją), bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane oraz posiłkować się przy tym będzie innym kryterium niż zgodność z prawem (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1293/13). Żadna z takich sytuacji w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała. Zaskarżony wyrok został bowiem wydany po rozpatrzeniu skargi na decyzję administracyjną Urzędu Patentowego RP. WSA w Warszawie przeprowadził zatem kontrolę aktu objętego zakresem właściwości tego Sądu, stosując w tym zakresie wyłącznie kryterium zgodności z prawem. Po zbadaniu legalności działalności powyższego organu administracji publicznej, Sąd I instancji na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę na decyzję organu, czyli zastosował jeden z środków przewidzianych w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie można dopatrywać się naruszenia powołanego przepisu w tym, że sąd wydał orzeczenie o treści niezgodnej z oczekiwaniami strony. Jeżeli sąd administracyjny stosuje środki określone w ustawie, to każde jego orzeczenie, zarówno korzystne, jak i niekorzystne dla skarżącego, jest realizacją obowiązku przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej. W takich przypadkach nie może być mowy o naruszeniu dyspozycji art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2074/13). To natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z oceną ustalonego stanu faktycznego dokonaną przez Sąd I instancji, nie oznacza, że doszło do naruszenia tych przepisów.

Wskazać trzeba, co także podkreślił Sąd I instancji, że przepis art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p stanowi odrębną od art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. podstawę prawa ochronnego, gwarantując szerszy zakres ochrony znaków towarowych, które korzystają z renomy. W orzecznictwie często określa się sytuację z art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. jako "podobieństwo szczególnego rodzaju", czy też "ustalone na podstawie łagodniejszych kryteriów". W istocie rzeczy chodzi jednak o niedopuszczalne, specyficzne skutki podobieństwa, jakie dla funkcjonowania znaków renomowanych i powszechnie znanych może wywołać nawet podobieństwo niewielkiego stopnia. Nie ulega bowiem wątpliwości, że znakom renomowanym i powszechnie znanym szkodzi nawet podobieństwo niewielkiego stopnia, o ile może prowadzić do nienależnej korzyści lub szkody dla renomy bądź odróżniającego charakteru znaku (por. m.in. wyrok NSA z dnia 20 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 2005/12)." Zgodnie z treścią art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do renomowanego znaku towarowego zarejestrowanego lub zgłoszonego z wcześniejszym pierwszeństwem do rejestracji (o ile znak taki zostanie zarejestrowany) na rzecz innej osoby dla jakichkolwiek towarów, jeżeli mogłoby to przynieść zgłaszającemu nienależną korzyść lub być szkodliwe dla odróżniającego charakteru bądź renomy znaku wcześniejszego. Przepis ten stosuje się odpowiednio do znaku powszechnie znanego. Przepis ten stanowi odrębną od art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. podstawę odmowy udzielenia prawa ochronnego, gwarantując szerszy zakres ochrony znaków towarowych, które korzystają z renomy. Uzyskanie tej szerszej, co słusznie podkreślił Sąd I instancji, ochrony uzależnione jest od łącznego zaistnienia trzech przesłanek, tj. podobieństwa znaków towarowych, renomy znaku z wcześniejszym pierwszeństwem oraz szkodliwości dla odróżniającego charakteru lub renomy znaku z wcześniejszym pierwszeństwem lub uzyskania przez zgłaszającego nienależnej korzyści. Zasadnie powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji - w kontekście treści art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. – podkreślił, iż okoliczność, że wcześniejszy znak towarowy ma status znaku renomowanego, ma istotne znaczenie dla zastosowania właściwych kryteriów oceny podobieństwa takiego znaku do oznaczenia późniejszego. Prawidłowa wykładnia powołanego przepisu wymaga zatem na wstępie ustalenia, czy znak wcześniejszy ma status znaku renomowanego, a jeśli tak - ocena podobieństwa powinna zostać dokonana przy pomocy innych, znacznie subtelniejszych kryteriów, niż ocena dokonana na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. (por. wyroki SN i ETS-u oraz literaturę przedmiotu wskazane na s.12-14 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA).

Mając to na uwadze, na gruncie rozpatrywanej sprawy, Sąd I instancji słusznie wskazał, iż przy ocenie renomy znaku istnieje konieczność analizowania - obok stopnia znajomości znaku - takich czynników jak: 1) udział w rynku (zarówno pod względem ilości, jak i wartości zbywanych znaków), zasięg i długotrwałość reklamy produktu sygnowanego danym oznaczeniem, 2) terytorialny i czasowy zasięg używania znaku, 3) licencje udzielone na używanie znaku, jakość oznaczanych towarów, 4) wartość danego oznaczenia w ocenie niezależnych instytucji finansowych, 5) rozmiar nakładów poniesionych w związku z promocją znaku, 6) relacja cenowa do towarów substytucjonalnych,7) czy (i ewentualnie w jakim zakresie) znak ten używany jest przez osoby trzecie (por. też: wyrok NSA z dnia 21 listopada 2006 r., sygn. akt II GSK 181/06). "Dopiero w świetle wszystkich powyższych okoliczności można ocenić, czy znak wcześniejszy ma renomę, której szkodę może wyrządzić używanie późniejszego znaku dla towarów niepodobnych." (s. 14 zaskarżonego wyroku WSA). Niewadliwie także Sąd I instancji, za UP RP i za WSA w Warszawie (wyrok z 28 marca 2017 r r., sygn. akt VI SA/Wa 1808/16), uznał, iż dołączony do akt sprawy przez wnoszącego sprzeciw, materiał dowodowy w postaci: 1.Raportu Znaki towarowe marki D. & G. w reklamach, Media: telewizja, prasa, outdoor. Okres od 1 stycznia 1998 r. do 30 kwietnia 2011 r. (akta sporne Sp. 198/13, k. 94-127); 2) "Best I. B. (akta sporne Sp. 198/13, k. 81-93); 3) International awards of D. & G. (akta sporne Sp. 198/13, k. 77-80); 4) zestawienie międzynarodowych rankingów dotyczących marek luksusowych (akta sporne Sp. 198/13, k. 69-76), świadczą o istnieniu renomy znaków towarowych D. & G. oraz D& G D. & G. na terenie Polski.

Zasadnie Sąd I instancji uznał, iż organ w zaskarżonej decyzji powołując się na uzasadnienie Sądu w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1808/16 (cytowane wyżej), dowody te potwierdzają renomę towarów oznaczonych znakami przeciwstawionymi. Sąd I instancji zaakcentował także, iż przeciwstawione znaki to znaki unijne, tak więc wystarczy udowodnić renomę znaku na istotnej części terytorium Unii Europejskiej i takie dowody też przedstawił sprzeciwiający się w niniejszej sprawie (por. np. wyrok ETS z dnia 14 września 1999 r. w sprawie General Motors, C-375/97; wyroki Sądu I instancji z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie El Corte Ingles, T-8/03, z 25 maja 2005 r. w sprawie SPA Finders, T-67/04, decyzja OHIM z 17 kwietna 2009 r. Nr 780 256 w sprawie Tosca).

Jak niewadliwie zaznaczył Sąd I instancji - po ustaleniu istnienia po stronie znaków przeciwstawionych renomy należy dokonać porównania tych znaków ze znakiem przedmiotowym mając na uwadze fakt, że znak renomowany korzysta z szerszej ochrony, to jest z ochrony wykraczającej poza ramy specjalizacji związanej z rejestracją takiego znaku. WSA wskazał, iż analiza porównawcza znaków przeciwstawionych i znaku spornego, która została dokonana w trzech płaszczyznach wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej, doprowadziła organ do słusznych konkluzji, iż Urząd Patentowy porównując znaki w płaszczyźnie wizualnej zasadnie uznał, że znaki te posiadają wspólne dwie litery ,,D,, i ,,G", które w spornym znaku występują w zbitce ,,DG", natomiast znakach przeciwstawionych litery te przedzielone są znakiem ,,&,". Ponadto w znaku spornym występuje symbol "serca,". W tym miejscu Sąd wskazuje, że elementem dominującym znaku nie może być element powtarzalny taki jak symbol "serca,", który często występuje w znakach słowno-graficznych, czy też ,,&", który jest również częstym elementem znaków towarowych, co zresztą potwierdza sam skarżący w swej skardze. Tak więc zdaniem Sądu elementem dystynktywnym w znaku spornym są litery ,,DG", które występują również w znakach przeciwstawionych. Sąd ponadto zauważa, że powyższe litery pisane są zwykłą pogrubioną czcionką o niskim elemencie fantazyjnym. Reasumując Urząd Patentowy w ocenie Sądu prawidłowo przyjął, że występowanie tych samych liter "D" , "G", przy braku wyraźnych różnić może świadczyć o podobieństwie znaków w tej płaszczyźnie." "WSA podzielił stanowisko organu co do podobieństwa fonetycznego znaku spornego i znaków przeciwstawionych, ponieważ zawierają dwie identyczne litery ,"D", i ,,G ". ,które występują w postaci zbitki liter "DG", znak sporny, albo jako "D&G", znaki przeciwstawione. Symbol, "&" jest znany większości konsumentów, którzy są osobami ostrożnymi uważnymi i dobrze zorientowanymi i w związku z tym odczytywany jest prawidłowo jako ,,i" lub ,,and,". Natomiast symbol ,,I serduszko", w znaku spornym może budzić pewne trudności interpretacyjne. Ponadto należy wskazać, że ,,I serduszko", odnosi się do liter DG i ma na celu ich uwypuklenie." Dlatego też UP RP prawidłowo przyjął podobieństwo fonetyczne znaku spornego i znaków przeciwstawionych. Jeżeli chodzi o podobieństwo znaczeniowe to Sąd I instancji, za organem, wskazał, że powyższe znaki maja charakter fantazyjny i nie niosą za sobą konkretnego znaczenia. (por. s. 16-17 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). W konsekwencji niewadliwie Sąd I instancji podzielił stanowisko Urzędu Patentowego, że przedmiotowe znaki są podobne w stopniu mogącym wywołać ryzyko skojarzenia.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego WSA prawidłowo wskazał, że "właściciel znaku renomowanego powinien wykazać związek pomiędzy renomowanym znakiem towarowym i późniejszym znakiem towarowym, co skutkuje negatywnie dla znaku renomowanego, w szczególności ma szkodliwy wpływ na odróżniający charakter znaku renomowanego (wyrok Sądu I Instancji z dnia 6 lutego 2007 r., w sprawie znaku TDK, T-477/04). Chodzi zatem o wykazanie takich okoliczności, które potwierdzają, że używanie spornego znaku powoduje następstwa określone w pkt 3 ust. 2 art. 132 p.w.p. - uzyskanie przez uprawnionego nienależnej korzyści, powodowanie szkody w charakterze odróżniającym lub renomie znaku wcześniejszego." (s. 17 zaskarżonego wyroku WSA). Sąd I instancji po przeanalizowaniu decyzji organu w tej kwestii słusznie uznał, iż: "organ prawidłowo przyjął, że rejestracja spornego znaku jest szkodliwa dla odróżniającego charakteru i renomy wcześniejszych znaków. Z uwagi na renomowany charakter znaków przeciwstawionych każde oznaczenie zawierające zbitkę liter ,,DG", może budzić skojarzenia z przeciwstawionymi znakami towarowymi, a w wypadku znaków renomowanych w odniesieniu do jakichkolwiek towarów, a nie tylko do podobnych, czy identycznych. Pojawienie się na rynku towarów, czy usług oznaczonych literami "DG" może prowadzić do sytuacji czerpania nieuzasadnionych korzyści przez posiadacza takiego znaku, gdyż oznaczenie takie może być kojarzona i rozpoznawane jako oznaczenie wnoszącego sprzeciw. Reasumując, w ocenie Sądu, Urząd Patentowy w sposób prawidłowy zastosował w niniejszej sprawie art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. i unieważnił sporny znak towarowy "I DG". (s.16-17 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie nie doszło do naruszenia przez Sąd I instancji art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p., który został prawidłowo wyłożony i zastosowany w tej sprawie. Nie doszło także do naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., który nie był stosowany w sprawie, ponieważ, jak słusznie przyjął za organem Sąd I instancji, wobec stwierdzenia naruszenia przepisu art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p., który jest samoistną i wystarczającą podstawa do unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy, organ uznał za bezcelowe badanie czy w rozpatrywanej sprawie zasadny jest podniesiony przez wnoszącego sprzeciw zarzut z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 138 § 2 k.p.a. "poprzez zaniechanie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji" (pkt 1 lit. g petitum skargi kasacyjnej), Naczelny Sąd Administracyjny uznał go za niejasny, a zatem nie podlegający rozpoznaniu.

Końcowo - co do zarzutu naruszenia art. 84 k.p.a. – nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego – na okoliczność oceny renomy znaków wnoszącego sprzeciw (pkt 1 litera f petitum skargi kasacyjnej) wskazać trzeba, iż stosownie do treści art. 2531 p.w.p.: "Przy ocenie spełniania warunków wymaganych do uzyskania patentu, prawa ochronnego, dodatkowego prawa ochronnego i prawa z rejestracji nie stosuje się dowodu z opinii biegłego, chyba że Urząd Patentowy uzna taki dowód za niezbędny." W doktrynie i judykaturze podkreśl się, że przepis ten ma zastosowanie także w sprawach sprzeciwów i wniosków o unieważnienie praw wyłącznych. Zasadą w postępowaniu przed UP RP w zakresie oceny spełniania warunków wymaganych do uzyskania patentu, prawa ochronnego, dodatkowego prawa ochronnego i prawa z rejestracji jest brak stosowania dowodu z opinii biegłego. Wynika to z faktu specjalizacji i kompetencji ekspertów UPRP, którzy są wyłącznie uprawnieni do oceny warunków niezbędnych do uzyskania danego prawa własności przemysłowej. Wyjątkowo uznaje się, iż w sprawach bardzo skomplikowanych taka opinia jest dopuszczalna i wówczas, w oparciu o art. 84 § 1 k.p.a., dopuszcza się taki dowód. Jednak, jak zasadnie uznał organ, ta sprawa nie ma takiego charakteru.

W kwestii wniosku skarżącej kasacyjnie o "uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie poprzez orzeczenie co do nieobciążania skarżącego obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania będących przedmiotem skargi i skargi kasacyjnej na decyzję Urzędu Patentowego.", stwierdzić należy, że w świetle obowiązujących przepisów prawa jest on niezasadny. Sentencja przedmiotowego wyroku WSA (tu zaskarżonego) zawiera wszystkie wymagane prawem elementy.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.