Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1798/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 50 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2019 r. sprawy ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia (....) września 2018 r. nr (...) w przedmiocie nakazu zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej jej pkt od 12-20 włącznie (zwrot dofinansowania za okres od stycznia 2017 r. do września 2017 r.); 2. w pozostałej części skargę oddala; 3. zasądza od Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na rzecz C. Sp. z o.o. z siedzibą w B. kwotę 24.976 zł (dwadzieścia cztery tysiące dziewięćset siedemdziesiąt sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej jako: "skarżąca", "spółka" lub "strona") jest decyzja Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej jako: "Prezes Zarządu PFRON", lub "organ"), z (...) września 2018 r. nr (...) w przedmiocie nakazu zwrotu środków przeznaczonych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Skarżąca przekazała za pośrednictwem Systemu Obsługi Dofinansowań i Refundacji do PFRON wnioski Wn-D o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące od stycznia 2016 r. do listopada 2016 r. oraz od stycznia 2017 r. do września 2017 r.

W formularzu informacji przedstawionych przy ubieganiu się o pomoc inną niż pomoc w rolnictwie i rybołówstwie, pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie Inf-oPP dołączonych do wniosków Wn-D za ww. miesiące strona w części dotyczącej informacji wymaganych na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107i art. 108 Traktatu (Dz. Urz. UE z 26 czerwca 2014 r., L 187 s. 1 i nast., dalej jako: "rozporządzenie nr 651/2014") nie złożyła oświadczeń wskazujących na znajdowanie się w trudnej sytuacji.

Jednakże z dokumentacji będącej w posiadaniu organu, tj. sprawozdania finansowego za 2016 r. wynikało m.in., że wysokość zakumulowanych strat stanowi 401,05 % wysokości subskrybowanego kapitału zakładowego.

Pismem z 12 grudnia 2017 r. wezwano stronę do przesłania bilansów oraz rachunków zysków i strat dotyczących okresów za które strona zwróciła się z wnioskiem o dofinansowanie, informacji czy strona utraciła zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych w czasie przekraczającym 3 miesiące oraz informacji czy zobowiązania pieniężne przekraczają wartość majątku strony i czy stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający 24 miesiące. Skarżąca nie przesłała ww. dokumentów.

W związku z powyższym, pismem z 11 stycznia 2018 r. ponownie wezwano stronę do nadesłania ww. dokumentów. Pomimo wydłużenia terminu na ich przedstawienie, skarżąca nie nadesłała dokumentacji, o którą wzywał organ.

Mając na uwadze powyższe, pismem z 21 lutego 2018 r. wezwano skarżącą do zwrotu kwoty 1.415.892,98 zł wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych naliczonymi od tej kwoty, od dnia otrzymania do dnia wpłaty z tytułu nienależnie pobranego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze: od stycznia 2016 r. do listopada 2016 r. oraz od stycznia 2017 r. do września 2017 r. Wyjaśniono, że ww. kwota została wyliczona na podstawie dokumentacji będącej w posiadaniu Funduszu, tj. sprawozdania finansowego za 2016 r., którego analiza m.in. wykazała, iż wysokość zakumulowanych strat stanowi 401,05 % wysokości subskrybowanego kapitału zakładowego, a także zobowiązania i rezerwy na zobowiązania przekraczają wartość aktywów ogółem. Jednocześnie nadmieniono, że niewypełnienie obowiązku zwrotu we wskazanym terminie, będzie skutkować wszczęciem postępowania administracyjnego w przedmiocie zwrotu środków Funduszu.

W piśmie z 14 marca 2018 r. strona wskazała, że bez podstawy prawnej została zmuszona do złożenia sprawozdania finansowego za rok 2016, bowiem przekroczyła pułap 50 zatrudnionych osób w październiku 2015 roku i aby status został zmieniony, ten stan musiałby się utrzymywać przez kolejne 24 miesiące, licząc od końca okresu obrachunkowego (zgodnie z art. 4 pkt.2 Rozporządzenie Komisji (UE) nr 651/2014). Dodała, że taka sytuacja nie miała miejsca, w związku z powyższym przedstawienie oraz badanie sprawozdania finansowego za rok 2016 było bezpodstawne i strona nie była do tego zobowiązana.

W związku z niedokonaniem zwrotu środków, o których mowa w piśmie z 21 lutego 2018 r., pismem z 12 czerwca 2018 r. Prezes Zarządu PFRON działając na podstawie art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej jako: "k.p.a.") zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie zwrotu środków wypłaconych stronie tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące od stycznia 2016 r. do listopada 2016 r. oraz od stycznia 2017 r. do września 2017 r.

Pismem z 9 lipca 2018 r. pełnomocnik strony poinformował organ, że strona kwestionuje w całości ustalenia organu i zwrócił się z prośbą o prolongatę terminu do złożenia dokumentów i wyjaśnień do 30 lipca 2018 r.

Pismem z 19 lipca 2018 r., w odpowiedzi na pismo strony z 9 lipca 2018 r., wezwano do przedstawienia w terminie 7 dni od daty doręczenia zawiadomienia wszelkich wniosków, uwag i informacji mających w ocenie strony znaczenie dla rozpoznania sprawy. Strona nie przedłożyła jednak w wymaganym terminie wyjaśnień i dokumentów.

Pismem z 14 sierpnia 2018 r., zawiadomiono stronę o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie, wyznaczając jednocześnie termin 7 dni na zapoznanie się oraz wypowiedzenie w przedmiocie zebranego materiału dowodowego.

Strona skorzystała z przysługującego uprawnienia. W piśmie z 21 sierpnia 2018 r. pełnomocnik strony poinformował, że w związku z prowadzeniem przez Fundusz postępowania w sprawie zwrotu dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy od stycznia do listopada 2016 r. oraz od stycznia do września 2017 r., żądanie PFRON odnośnie przedmiotowego zwrotu nie znajduje podstaw prawnych, a wszczęte postępowanie powinno zostać umorzone. Strona wskazała, że do pisma załączono informację o danych finansowych spółki po zamianie pożyczki od udziałowca na kapitał za rok 2015 i 2016, z którego wnika, że już w 2016 r. kapitał spółki posiadał wartość dodatnią. Do przedmiotowego pisma załączono m.in. dane finansowe prezentujące sytuację spółki po zmianie pożyczki od udziałowca na kapitał za rok 2015 i 2016.

Decyzją z 7 września 2018 r. Prezes PFRON nakazał skarżącej zwrot w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji środków PFRON przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące od stycznia 2016 r. do listopada 2016 r. (pkt 1-11 decyzji) oraz od stycznia 2017 r. do września 2017 r. (pkt 12-20 decyzji) wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.

W uzasadnieniu podkreślono, że analiza przedstawionej przez stronę dokumentacji finansowej wykazała, że na dzień 31.12.2016 r. kapitał podstawowy spółki wynosił 50.000,00 zł, zaś straty wynosiły -200.527,15 zł, (straty z lat ubiegłych w wysokości 282.567,59 zł oraz zysk za okres od 01.01.2016 r. do 31.12.2016 r. w wysokości 82.040,44 zł) w wyniku zakumulowanych start pomniejszonych o kapitał zapasowy w wysokości 169.852,01 zł, powstała ujemna skumulowana kwota 30.675,14 zł. Tym samym w wyniku zakumulowanych strat spółka utraciła 61,35% wysokości subskrybowanego kapitału zakładowego.

Wskazano, że powyższe potwierdza fakt, że na dzień wystąpienia z wnioskiem Wn-D za miesiąc grudzień 2016 r. strona spełniła przesłankę "przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji" określoną w art. 2 pkt 18 lit. a) rozporządzenia Komisji (UE) 651/2014.

Organ wskazał ponadto, że strona do dnia sporządzenia niniejszej decyzji nie przedstawiła żądanych dokumentów i tym samym nie udowodniła, iż w momencie składnia wniosków Wn-D za miesiące: od stycznia do listopada 2016 r. oraz od stycznia do września 2017 r. nie znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej.

Pismem z 5 października 2018 r. strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Prezesa Zarządu PFRON wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Organowi zarzuciła naruszenie:

1) prawa materialnego, tj. art. 48a ust.3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 511 ze zm., dalej jako: "ustawa o rehabilitacji"), poprzez zastosowanie tego przepisu do podmiotu nie znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej,

2) art. 7, 8, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a., poprzez dokonanie oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sposób dowolny, jednostronny i błędny z całkowitym pominięciem wyjaśnień udzielanych przez skarżącą, co miało wpływ na rozstrzygnięcie, a także brak w uzasadnieniu faktycznym wskazania przyczyn dlaczego dowodom i wyjaśnieniom przedstawionym przez stronę organ odmówił wiarygodności oraz poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie do organów.

Skarżąca uzasadniając podniesione zarzuty stwierdziła, że analiza sprawozdań finansowych wskazuje, iż spółka nie spełnia ani warunku utraty połowy kapitału na skutek zakumulowanych strat, ani warunku spełnienia kryteriów do ogłoszenia upadłości. Podkreśliła, że zarówno za 2016 r., jak i za 2015 r. spółka osiągała zyski netto z prowadzonej działalności. Dodała, że również za 2017 r. osiągnęła zysk w wysokości 191.172,35 zł, co jednoznacznie wskazuje, że za cały okres ubiegania się o dofinansowanie oraz na dzień składania wniosku o wypłatę dofinansowania spółka wykazywała zyski z działalności. Wskazała, że za 2017 r., a więc w okresie składania wniosku o wypłatę dofinansowania, spółka wykazywała już wartości dodatnie kapitału, co powoduje, że na dzień złożenia wniosku, tj. na dzień badania sytuacji ekonomicznej przez PFRON, skarżąca znajdowała się w dobrej sytuacji ekonomicznej. Dodała, że ze sprawozdania finansowego za 2017 r. wynika jednoznacznie, że wartość kapitału własnego wynosiła 40.654,20 zł, przy 50.000 zł kapitału rejestrowego, co w żadnym razie nie może uzasadniać zastosowania przesłanki utraty połowy kapitału przez spółkę, którą powołał organ w zaskarżonej decyzji.

Skarżąca wskazała również, że w zaskarżonej decyzji organ w ogóle nie odniósł się do dowodów i wyjaśnień przedstawianych przez stronę, pomijając całkowicie dane finansowe za rok 2017, którego dotyczy znaczna część decyzji. Dodatkowo stwierdziła, że spółka nie jest zobowiązana do przedstawiania sprawozdań finansowych do Funduszu, gdyż jako mały przedsiębiorca jest z tego obowiązku zwolniona.

W odpowiedzi na skargę Prezes Zarządu PFRON wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie w części.

Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji środki Funduszu przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a, art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia nr 651/2014.

W myśl art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona pracodawcy znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielenia pomocy publicznej.

W myśl art. 2 pkt 18 rozporządzenia nr 651/2014 przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji oznacza przedsiębiorstwo, wobec którego zachodzi co najmniej jedna z poniższych okoliczności:

a) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w przypadku, gdy ponad połowa jej subskrybowanego kapitału zakładowego została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Taka sytuacja ma miejsce, gdy w wyniku odliczenia od rezerw (i wszystkich innych elementów uznanych za część środków własnych przedsiębiorstwa) zakumulowanych strat powstaje ujemna skumulowana kwota, która przekracza połowę subskrybowanego kapitału zakładowego,

b) spółkę, w której co najmniej niektórzy członkowie ponoszą nieograniczoną odpowiedzialność za jej zadłużenie w przypadku, gdy ponad połowa jej kapitału wykazanego w sprawozdaniach finansowych tej spółki została utracona w efekcie zakumulowanych strat,

c) przedsiębiorstwo, gdy podlega zbiorowemu postępowaniu w zawiązku z niewypłacalnością, lub spełnia kryteria na mocy obowiązującego prawa krajowego, by zostać objętym zbiorowym postępowaniem w związku z niewypłacalnością na wniosek jego wierzycieli,

d) przedsiębiorstwo, gdy otrzymało pomoc na ratowanie i nie spłaciło do tej pory pożyczki ani nie zakończyło umowy o gwarancję lub otrzymało pomoc na restrukturyzację i nadal podlega planowi na restrukturyzacyjnemu,

e) w przypadku przedsiębiorstwa, które nie jest MSP, jeżeli w ciągu dwóch lat:

– księgowy stosunek kapitału obcego do kapitału własnego tego przedsiębiorstwa przekracza 7,5 oraz

– wskaźnik relacji pokrycia odsetek do EBITDA tego przedsiębiorstwa wynosi poniżej 1,0.

Zgodnie natomiast z art. 49e ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji środki Funduszu podlegają zwrotowi w kwocie wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, pobranej w nadmiernej wysokości lub ustalonej w wyniku kontroli w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości, określonej w drodze decyzji nakazującej zwrot wypłaconych środków wraz z odsetkami naliczonymi od tej kwoty, od dnia jej otrzymania, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych (ust. 1). Zwrotu, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wezwania do zapłaty lub ujawnienia okoliczności powodujących obowiązek zwrotu.

W przedmiotowej sprawie stronie nakazano zwrot środków PFRON przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące od stycznia do listopada 2016 r. oraz od stycznia do września 2017 r. W ocenie Prezesa Zarządu PFRON spółka spełniała przesłankę przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji określoną w art. 2 pkt 18 lit. a rozporządzenia nr 651/2014., zaś do dnia sporządzenia przedmiotowej decyzji nie przedstawiła żądanych dokumentów i tym samym nie udowodniła, iż w momencie składnia wniosków Wn-D za miesiące: od stycznia do listopada 2016 r. oraz od stycznia do września 2017 r. nie znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej.

W ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił w sprawie, że znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja finansowa wskazuje na trudną sytuację spółki w 2016 r.

Na dzień 31 grudnia 2016 r. wartość zakumulowanych strat wynosiła bowiem -200.527,15 zł (straty z lat ubiegłych w wysokości -282.567,59 zł oraz zysk za okres od 01.01.2016 r. do 31.12.2016 r. w wysokości 82.040,44 zł) w wyniku zakumulowanych start pomniejszonych o kapitał zapasowy w wysokości 169.852,01 zł, powstała ujemna skumulowana kwota -30.675,14 zł stanowiąca 61,35% wysokości subskrybowanego kapitału zakładowego. Uznać zatem należało, że wypełniona została przesłanka uznania strony za przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji ekonomicznej, o której mowa w art. 2 pkt 18 lit. a rozporządzenia nr 651/2014.

Powyższych okoliczności strona w żaden sposób nie podważyła, również na etapie skargi wniesionej do Sądu. Należy bowiem podkreślić, że wbrew ocenie skarżącej, organ uwzględnił przy ocenie sytuacji finansowej spółki treść pisma skarżącej z 21 sierpnia 2018 r., w którym informowała ona organ o udzieleniu spółce przez jej udziałowca pożyczki w wysokości 169.496,57 zł, co znalazło również swoje odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji (s. 13 decyzji). Powyższe nie miało jednak wpływu na zaistnienie wobec strony w 2016 r. przesłanki określonej w art. 2 pkt 18 lit a rozporządzenia art 651/2014, bowiem analiza sprawozdania finansowego za 2016 r. wykazywała pierwotnie zakumulowane straty o wielkości stanowiącej 401,05% wysokości subskrybowanego kapitału zakładowego, która to wartość została następnie zaktualizowana o dane przedstawione przez spółkę w piśmie z 21 sierpnia 2018 r. (dotyczące udzielonej pożyczki) do wartości 61,35%, czyli spółka nadal pozostawała w trudnej sytuacji ekonomicznej. Ewentualna dalsza poprawa sytuacji majątkowej spółki, która miałaby mieć miejsce w 2017 r., na którą powołuje się spółka również w treści skargi, nie miałaby natomiast wpływu na prawidłowe ustalenie przez organ wystąpienia przesłanek warunkujących zwrot środków przekazanych za miesiące od stycznia do listopada 2016 r.

Jednocześnie za niezasadny uznać należało zarzut strony oparcia się przez organ przy ustalaniu zaistnienia przesłanek z art. 2 pkt 18 rozporządzenia nr 651/2014 na dokumencie w postaci sprawozdania finansowego spółki za 2016 r. Strona zarzuciła Prezesowi Zarządu PFRON naruszenie w tym zakresie art. 6 k.p.a. wskazując, że organ nie mógł oprzeć swoich ustaleń na dokumencie, którego spółka nie była zobowiązana przedstawiać organowi.

Wyjaśnić zatem należy, że przedstawienie jako dowodu sprawozdania finansowego zawierającego informacje, na podstawie których możliwe było ustalenie zarówno przez stronę, jak i przez organ przesłanki udzielenia pomocy publicznej, nie może być ocenione jako sprzeczne z prawem. Wskazać w tym wypadku należy, że zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Niewątpliwie sprawozdanie finansowe mieści się w katalogu dowodów, o którym mowa w art. 75 § 1 k.p.a., mogło ono zatem stanowić dowód w niniejszej sprawie. Brak zatem podstaw do uznania zarzutu naruszenia art. 6 k.p.a. za zasadny.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") oddalił skargę w części dotyczącej jej pkt od 1 do 11, o czym orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku.

W ocenie Sądu ponownego zbadania przez Prezesa Zarządu PFRON wymaga natomiast kwestia nakazania stronie zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące od stycznia do września 2017 r.

Należy bowiem zauważyć, że wydając zaskarżoną decyzję organ uwzględnił argumentację strony zawartą w piśmie z 21 sierpnia 2018 r. dotyczącą jej sytuacji ekonomicznej, a konkretnie fakt udzielenia spółce pożyczki przez jej udziałowca, co miało wpływ na poprawę jej sytuacji ekonomicznej w porównaniu do stanu wykazanego w sprawozdaniu finansowym za 2016 r. W ocenie Sądu organ ustalając okoliczności niezbędne z punktu widzenia niniejszej sprawy, tj. sytuację ekonomiczną spółki również w 2017 r. (styczeń-wrzesień) powinien także uwzględnić pozostałe twierdzenia spółki zawarte w ww. piśmie, np., że: "na dzień 21 października 2017 r. spółka osiągnęła zysk w wysokości 183.362,94 zł", czy też, że: "za 2017 r. spółka wykazywała już wartości dodatnie kapitału". Powyższe świadczyć bowiem mogło o stale polepszającej się sytuacji finansowej strony, a zatem dane którymi dysponował organ za 2016 r. mogły być już nieaktualne przy ocenie sytuacji ekonomicznej strony w 2017 r., co miałoby istotny wpływ na wynik sprawy.

Poza pismem z 21 sierpnia 2018 r. o polepszającej się sytuacji ekonomicznej strony w 2017 r. świadczy również znajdująca się w aktach administracyjnych (k. 151) notatka służbowa opatrzona datą 8 stycznia 2018 r. w treści której stwierdzono m.in., że: "Z przeprowadzonej analizy miesięcznej za 10/2017 na podstawie przesłanego przez pracodawcę bilansu i rachunku zysków i strat na dzień 31.10.2017 r. wynika, iż na dzień złożenia wniosku Wn-D nie zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 2 pkt 18 lit. a) i c) rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014.".

W sytuacji, gdy organ uwzględnił część danych wskazanych przez stronę w piśmie z 21 sierpnia 2018 r., ustalając zaistnienie wobec strony przesłanek określonych w art. 2 pkt 18 rozporządzenia nr 651/2014 w 2016 r., oraz posiadając również z urzędu wiedzę o tym, że w miesiącu październiku 2017 r. spółka nie znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej (notatka służbowa, badanie sytuacji ekonomicznej strony za okres 10/2017 – k. 151 i 149 akt adm.), powinien był on ponownie zwrócić się do strony o nadesłanie dokumentów pozwalających na ocenę, czy strona faktycznie znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej w miesiącach od stycznia do września 2017 r. Przy tym nie można zgodzić się ze stroną, która w skardze wskazywała, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji dostarczyła do organu wystarczające dokumenty do oceny jej sytuacji ekonomicznej.

Niezrozumiałe, zdaniem Sądu, jest jednocześnie stanowisko strony, która nie przedstawiła stosownych dokumentów za ww. miesiące 2017 r., a ubiegając się o dofinasowanie za miesiąc październik 2017 r. złożyła w organie nie tylko listę płac wraz z potwierdzeniami wypłat wynagrodzeń pracownikom niepełnosprawnym, deklaracje ZUS DRA i RCA, potwierdzenia opłacenia składek ZUS i zaliczki na podatek dochodowy, zaświadczenie o niezaleganiu w płatnościach ZUS i US, ale również bilans oraz rachunek zysków i strat na dzień 31 października 2017 r., które to dokumenty pozwoliły organowi na stwierdzenie, że na dzień złożenia ww. wniosku Wn-D (10/2017) nie zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 2 pkt 18 lit a i c, a w konsekwencji w notatce służbowej z 8 stycznia 2018 r. zaproponowano wypłatę stronie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za październik i listopad 2017 r.

Wskazać przy tym należy, że w sytuacji gdy strona ubiega się o udzielenie jej dofinansowania ze środków publicznych liczyć się powinna z obowiązkiem wykazania przesłanek warunkujących możliwość udzielenia jej tego typu pomocy, w tym reagowania na wezwania organu do uzupełnienia materiału dowodowego potrzebnego do oceny jej sytuacji ekonomicznej. Brak przedstawienia przez stronę dokumentów zawierających niezbędne dane do ustalenia wystąpienia (lub nie) przesłanek, o których mowa w art. 2 pkt 18 rozporządzenia nr 651/2014 obliguje bowiem organ do podjęcia rozstrzygnięcia w oparciu o dane, które są w jego posiadaniu, a które, w sytuacji bierności strony w zakresie udzielenia stosownych informacji, mogą dawać mylny obraz jej rzeczywistej sytuacji ekonomicznej.

Podkreślenia przy tym wymaga, o czym była już mowa wyżej, że w niniejszej sprawie organ dysponował informacjami o polepszającej się sytuacji ekonomicznej strony w 2017 r., a od października 2017 r. ponownie zaczął wypłacać stronie środki tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. W ocenie Sądu w takiej sytuacji organ, dochowując wymogów prowadzenia postępowania administracyjnego według zasad określonych w art. 7 k.p.a., powinien był umożliwić stronie dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i ponowić w związku z tym wezwanie do strony celem przedstawienia przez nią dokumentacji, w oparciu o którą Prezes Zarządu PFRON mógłby rzetelnie ocenić, czy wobec skarżącej w miesiącach od stycznia do września 2017 r. wystąpiła któraś z przesłanek określonych w art. 2 pkt 18 rozporządzenia nr 651/2014. Brak takiego działania ze strony organu stanowi naruszenie ww. art. 7 k.p.a., które biorąc pod uwagę treść podjętego rozstrzygnięcia mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę Prezes Zarządu PFRON uwzględni powyższe uwagi i przed wydaniem decyzji umożliwi stronie przedstawienie dokumentów świadczących o jej sytuacji ekonomicznej w miesiącach od stycznia do września 2017 r., poprzez skierowanie do strony stosownego wezwania na podstawie art. 50 § 1 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił mocą art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit a) w zw. z § 2 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Na łączną kwotę 24.976 zł przysługujących do zwrotu stronie kosztów postępowania Sąd zaliczył 14.159 zł tytułem uiszczonego wpisu stałego od skargi, 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 10.800 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, o czym orzeczono w pkt 3 sentencji wyroku.