Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 509/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-07-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 20 lipca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" Sp. z o. o. z siedzibą w S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 stycznia 2015 roku, nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2010 roku i od października do listopada 2010 roku p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

"A" Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej w skrócie zwana Spółką), w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2010 roku i od października do listopada 2010 roku złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek podano, że Spółka nie posiada w chwili obecnej środków pozwalających na dobrowolne wykonanie decyzji, a saldo na rachunku bankowym jest ujemne. Wskazano również, że na majątku Spółki dokonano zabezpieczenia, co pozbawiło ją możliwości swobodnego dysponowania majątkiem. Spółka wskazała, że mając na uwadze wysokość określonego w decyzji zobowiązania podatkowego, w przypadku skierowania egzekucji do majątku Spółki, istnieje duże prawdopodobieństwo zakończenia jej działalności.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, t.j.) – dalej w skrócie zwana p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004).

Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak m.in.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06; orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego, nie wystarczy więc ogólny wywód strony. Twierdzenia strony powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wywody w tej materii powinny być poparte nie tylko szczegółową argumentacją, ale także materiałem dowodowym (vide: B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 206; zob. nadto postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 2910/11, System Informacji Prawnej LEX nr 1104112).

Spółka wraz ze złożonym wnioskiem nie zobrazowała swojej dokładnie stanu swoich finansów. Niemniej jednak w aktach sprawy znajdują się dokumenty złożone do wniosku o przyznanie prawa pomocy, pozwalające Sądowi dokonać oceny sytuacji finansów Spółki. Z dokumentacji tej wynika, że kapitał zakładowy Spółki wynosi 2.315.000 zł, Spółka nie posiada środków pieniężnych – jej rachunek bankowy podlega zajęciu egzekucyjnemu i objęty jest zakazem wypłat (księgowane są na nim jedynie operacje dotyczące realizacji tytułów wykonawczych oraz opłat bankowych), na dzień 28 lutego 2015 r. jego saldo było ujemne i wynosiło 60 zł, zajęte zostały także wierzytelności przysługujące spółce, zobowiązania spółki z tytułu podatków oraz wobec podmiotów prywatnych wynoszą łącznie ponad 1 milion 200.000 zł, w związku z prowadzonymi postępowaniami egzekucyjnymi Spółka faktycznie zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej, obecnie Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej także z uwagi na brak osób w składzie jej zarządu uprawnionych do jej reprezentacji, co potwierdza odpis KRS sporządzony na dzień 29 kwietnia 2015 r.

Pomimo stwierdzenia faktu, że sytuacja finansowa Spółki wskazuje na brak środków na zaspokojenie, w chwili obecnej, należności publicznoprawnych Sąd uznał, iż brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy zauważyć, że wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy natomiast zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2014 r., II FZ 1741/14).

Instytucja wstrzymania wykonania zaskrzonego aktu ma zatem na celu zabezpieczenie strony przed negatywnymi skutkami wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej, mogącymi prowadzić w konsekwencji egzekucji do np. zaprzestania prowadzenia dotychczasowej działalności gospodarczej. Skutek ten nie występuje zatem w sytuacji, gdy podatnik faktycznie takiej działalności już nie prowadzi i nawet wykonanie decyzji nie zmieni istniejącego stanu rzeczy.

Z sytuacją taką mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, albowiem jak wynika z poczynionych ustaleń, Spółka z uwagi na stan swoich finansów, a także braki w składzie organów Spółki, de facto nie prowadzi działalności gospodarczej. Nie istnieje zatem niebezpieczeństwo tego, że wykonanie decyzji, w realiach przedmiotowej sprawy, prowadziłoby do wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. a contario, orzekł jak w sentencji postanowienia.