Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1354/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183, art. 174 pkt 2, art. 145  par. 1 pkt 1 lit. c, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska – Filipowicz Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Geremek (spr.) Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Protokolant Andżelika Borek po rozpoznaniu w dniu 12 października 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 kwietnia 2006 r. sygn. akt II SA/Gl 428/05 w sprawie ze skargi T. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę T. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...], nr [...] odmawiające zawieszenia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją administracyjną.

W uzasadnieniu wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawomocnym wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2004 roku, sygn. akt II Sa/Ka 1064/02 oddalił skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...], sygn. [...] uchylającą w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] nr [...] i nakazującą T. P. rozbiórkę samowolnie wybudowanej części budynku gospodarczego położonego w T. nr [...], gmina O..

Na tej podstawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. upomnieniem z dnia [...] stycznia 2005 roku wezwał T. P. do dokonania rozbiórki przedmiotowej budowli. W odpowiedzi pismem z dnia [...] stycznia 2005 roku T. P. zwrócił się o zwieszenie tego postępowania do czasu rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] grudnia 2004 roku o stwierdzenie nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę.

Postanowieniem z dnia [...] roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. odmówił zawieszenia postępowania w sprawie rozbiórki przedmiotowej części budynku gospodarczego wskazując, że zawieszenie postępowania następuje jedynie w przypadkach wyszczególnionych w art. 97 §1 kodeksu postępowania administracyjnego, a żadna z nich nie wystąpiła w przedmiotowej sprawie.

W odwołaniu T. P. zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 97 §1 pkt 4 powołując się na toczące się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę spornej części budynku oraz na względy społeczne, ekonomiczne oraz zasady współżycia społecznego.

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego potrzymał stanowisko organu I instancji uznając, że brak jest podstawy prawnej do zawieszenia postępowania. Jednocześnie uznał, że złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę, nie stanowi przesłanki do zawieszenia postępowania i podkreślił, że postępowanie administracyjne zostało zakończone prawomocną decyzją wobec czego wniosek o zawieszenie postępowania jest bezpodstawny.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach T. P.i zwrócił się o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zawieszenie postępowania administracyjnego lub o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu zaznaczył, że wprawdzie postanowieniem z dnia [...], nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] roku, sygn. [...], jednak ta decyzja nie jest ostateczna, gdyż złożony został wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, co zostało pominięte przy rozpatrywaniu kwestii zawieszenia głównego postępowania.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2006 roku, sygn. akt II SA/Gl 428/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił przedmiotową skargę.

W uzasadnieniu wskazał, że postępowanie w sprawie samowoli budowlanej zostało prawomocnie zakończone, a postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności jest postępowaniem nadzwyczajnym – odrębnym od postępowania zakończonego ostateczną decyzją i jego wszczęcie nie oznacza "otwarcia" na nowo zwykłego trybu postępowania. Ponadto podkreślił, że na etapie składania przez skarżącego wniosku o zawieszenie postępowania nie było prowadzone postępowanie egzekucyjne, co spowodowało, że organ II instancji trafnie uznał wniosek T. P. za bezprzedmiotowy. Jednocześnie skład orzekający zaznaczył, że wprawdzie organy obu instancji orzekły o odmowie zawieszenia postępowania, podczas gdy bezprzedmiotowość stanowi podstawę do umorzenia postępowania wszczętego wnioskiem strony, jednak nie może to skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia, gdyż nie mogło to mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ prawidłowe zastosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie mogło doprowadzić do uwzględnienia wniosku o zawieszenie nieistniejącego postępowania.

W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wskazując na błędne zastosowanie art. 145 §1 pkt 1 lit. c – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – poprzez przyjęcie, że zaskarżone postanowienie wydane z naruszeniem prawa miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazał również, że Sąd I instancji powinien stwierdzić wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem prawa na podstawie przepisu art. 145 §1 pkt 3 w związku z art. 135 ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z wydaniem zaskarżonego postanowienia z rażącym naruszeniem prawa określonym w przepisie art. 156 §1 pkt. 2 kpa.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik podniósł, że odmowa zawieszenia postępowania przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego była bezprzedmiotowa w dacie wydania postanowienia w tej kwestii, a pozostawienie takiego orzeczenia w obrocie prawnym ogranicza stronę w prawie do wniosku o zawieszenie tego postępowania poprzez wprowadzenie w błąd co do jej sytuacji prawnej przed organem administracji (art.9 kpa). Zarzucił również Sądowi, że nie zdefiniował jakiego wyniku postępowania dotyczyło postanowienie, ponieważ postępowanie nie było prowadzone w dacie wniesienia wniosku o zawieszenie postępowania głównego. Jednocześnie wskazał, że Sąd uchylił się od obowiązku oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia i pozostawił w obrocie prawnym akt administracyjny wydany z rażącym naruszeniem prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodziła nieważność postępowania w rozumieniu art. 183 § 2 cytowanej ustawy.

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze, co oznacza konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił Sąd; uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymogom, pozbawiona jest konstytuujących ją elementów treściowych i uniemożliwia ocenę jej zasadności.

W rozpoznawanej skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia przepisów postępowania. Jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skierowany musi być przeciwko wyrokowi Sądu, a nie przeciwko decyzji organu administracji.

W niniejszej sprawie zarzuty naruszenia przepisów postępowania skierowano przeciwko wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wskazując na naruszenie art. 145 § 1 pkt. lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z powołanym wyżej przepisem decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustawa nie wymaga więc, aby naruszenie przepisów postępowania miało wpływ na wynik sprawy, a wystarczy uznanie, że uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżony wyrok zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz wyjaśnienie z jakich powodów Sąd nie uchylił postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...] utrzymującego w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...], nr [...] odmawiające zawieszenia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją administracyjną przed wszczęciem egzekucji administracyjnej.

W rozpoznawanej sprawie, jak prawidłowo zaznaczono w zaskarżonym wyroku, skarżący w trybie nadzwyczajnym złożył wniosek o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji wydanej w trybie zwykłym, a następnie na wezwanie do rozbiórki budynku złożył wniosek o zawieszenie postępowania do momentu rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności. Przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego zostały wyczerpująco określone w art. 97 § 1 kpa i przy wykładni tego przepisu nie można stosować wykładni rozszerzającej. W tym zakresie należy również podkreślić, że Naczelny Sad Administracyjny w swoim wcześniejszym orzecznictwie na tle art. art. 97 § 1 pkt 4 kpa wyraźnie uznał za niedopuszczalne zawieszenie postępowania administracyjnego, w którym wydane zostały decyzje ostateczne (por: wyrok NSA z dnia 04.10.1999 roku, sygn. akt IV SA 1444/97, LEX nr 47882). Z tych względów należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przedstawione w zaskarżonym wyroku, który uznał, że brak było podstaw do zastosowania w sprawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa.

Uzupełniająco w odniesieniu do wymienionego w zarzucie kasacyjnym art. 156 § 1 pkt 2 kpa wskazać należy, iż stwierdzone uchybienie przepisom procedury ze względu na odmowę zawieszenia postępowania zamiast umorzenie postępowania wszczętego wnioskiem T. P., nie zawiera w sobie znamion wadliwości o charakterze kwalifikowanym, które można uznać za rażące naruszenie prawa stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności przedmiotowych orzeczeń organów administracji. W tej sytuacji ewentualne uchylenie postanowień odmawiających zawieszenia postępowania ze względu na bezprzedmiotowość wniosku T. P. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania mogłoby doprowadzić jedynie - jak wskazał Sąd I instancji - do umorzenia postępowania w tym zakresie, nie wywołując odmiennego skutku w postaci zawieszenia postępowania zakończonego ostateczną decyzją.

Z tych względów należy stwierdzić, że rozpatrywana skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.