Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1502/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33, art. 34 par. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi W.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 25 sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 23 czerwca 2014 r. nieuwzględniające zarzutów zgłoszonych przez W.K. w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...].

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że tytuł wykonawczy dotyczył grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego kredytowanego. Mandat ten został wystawiony w dniu 1 marca 2013 r., na kwotę 100 zł za zaparkowanie pojazdu w miejscu niedozwolonym. Mandat został przyjęty przez W.K..

Zgłaszając zarzuty W.K. podniósł, że błędnie wskazano w mandacie jego osobę jako zobowiązanego do zapłaty mandatu, a także to, że tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Po przytoczeniu treści przepisów art. 33 oraz 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619, dalej u.p.e.a.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, że ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika jednoznacznie, iż W.K. pokwitował własnoręcznym podpisem odbiór mandatu karnego. Powyższe wynika również z załączonego do akt maila od pracownika Straży Miejskiej adresowanego do Urzędu Miasta. W mailu tym wskazano, że z rejestru książki wydarzeń oraz rejestru w programie komputerowym wynika, że w dniu 1 marca 2013 r. na koło pojazdu H. nr rej. [...] zaparkowanego w miejscu niedozwolonym nałożono blokadę. Kierującym pojazdem okazał się W.K., który przyjął od funkcjonariusza Straży Miejskiej mandat, potwierdzając jego odbiór własnoręcznym podpisem. Zarzut błędnego wskazania osoby zobowiązanego organ odwoławczy uznał zatem za nieuzasadniony.

Organ odwoławczy zauważył także, że tytuł wykonawczy zawiera wszystkie konieczne elementy.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że w przypadku nieuiszczenia grzywny wynikającej z mandatu kredytowanego, należność dochodzona jest przez naczelnika właściwego urzędu skarbowego trybie art. 17 u.p.e.a.. Podstawę egzekucji w takim przypadku stanowi tytuł wykonawczy, wystawiony przez organ, któremu podlega funkcjonariusz wystawiający mandat.

Zdaniem organu odwoławczego nie doszło także do przedawnienia, albowiem mandat kredytowy staje się prawomocny w momencie pokwitowania odbioru i jeśli w ciągu trzech lat od uprawomocnienia się mandatu nie dojdzie do ściągnięcia grzywny, następuje przedawnienie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku W.K. wniósł o o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, gdyż zostało ono wydane niezgodnie z prawem i stanem faktycznym.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) i art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Tak pojmując rolę Sądu stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie wbrew podniesionym zarzutom odpowiada prawu.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta uznające za bezzasadne zarzuty zgłoszone przez skarżącego W.K. w postępowaniu egzekucyjnym wszczętym na podstawie tytułu wykonawczego, obejmującego należność za mandat karny kredytowy z dnia 1 marca 2013 r. na kwotę 100 zł.

Należy na wstępie podkreślić, iż rola zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym sprowadza się przede wszystkim do jednego ze sposobów weryfikacji czynności organów egzekucyjnych mających służyć ochronie adresata czynności, który może być wykorzystany wyłącznie na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Instytucja zarzutu nie służy zatem weryfikacji czynności egzekucyjnych podjętych po doręczeniu tytułu wykonawczego i upływie terminu do jego wniesienia (tak C. Kulesza w: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, pod. red. D.R. Kijowskiego, LEX, 2010). Jest to środek zaskarżenia różny od odwołania czy zażalenia, które przysługuje wobec oznaczonego aktu administracyjnego.

Przesłanki, które stanowią podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 tej ustawy.

I tak, zgodnie z art. 33 § 1 omawianej ustawy, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

W niniejszej sprawie skarżący podniósł zarzut błędnego wskazania jego osoby jako zobowiązanego, a także niespełnienie przez tytuł wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Dodatkowo, w złożonym zażaleniu wskazał na przedawnienie.

W ocenie Sądu rozstrzygnięcia w sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało po uwzględnieniu posiadanych dowodów w zakresie stanu faktycznego i w oparciu o obowiązujące w sprawie przepisy prawa.

Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika jednoznacznie, że W.K. pokwitował własnoręcznym podpisem odbiór mandatu karnego. Powyższe wynika również z załączonego do akt maila od pracownika Straży Miejskiej adresowanego do Urzędu Miasta. W mailu tym wskazano, że z rejestru książki wydarzeń oraz rejestru w programie komputerowym wynika, że w dniu 1 marca 2013 r. na koło pojazdu H. nr rej. [...] zaparkowanego w miejscu niedozwolonym nałożono blokadę. Kierującym pojazdem okazał się W.K., który przyjął od funkcjonariusza Straży Miejskiej mandat, potwierdzając jego odbiór własnoręcznym podpisem.

W związku z tym zarzut błędnego wskazania osoby zobowiązanego uznać należy za nieuzasadniony.

Mandat karny kredytowany zawiera pouczenie o obowiązku uiszczenia grzywny w terminie 7 dni od daty przyjęcia mandatu oraz o skutkach nieuiszczenia grzywny w terminie.

Mandat karny w razie jego nieuiszczenia może stanowić podstawę do wystawienia tytułu egzekucyjnego i egzekwowania nałożonej nim kary grzywny w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym.

Ponieważ skarżący nie uiścił kary nałożonej mandatem karnym zasadnie wierzyciel skierował sprawę do postępowania egzekucyjnego.

Sąd zwraca uwagę, że skarżący mimo przywołania zarzutów w określonych punktach art. 33 ustawy, w żaden sposób ich nie uzasadnia. Natomiast zaskarżone postanowienia do nich się odnoszą i w tym zakresie nie można mieć zastrzeżeń do ich poprawności.

Rozpoznając przedmiotową sprawę należy także zauważyć, że prawomocny mandat karny jest stosownie do art. 100 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia w związku z art. 2 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podstawą egzekucji administracyjnej, a obowiązkiem wierzyciela jest podejmowanie czynności zmierzających do wyegzekwowania należności.

W myśl z art. 101 § 1 i § 2 ww. kodeksu prawomocny mandat karny podlega uchyleniu, jeżeli grzywnę nałożono za czyn niebędący czynem zabronionym jako wykroczenie. Uchylenie następuje na wniosek ukaranego złożony w zawitym terminie 7 dni od daty uprawomocnienia się mandatu lub z urzędu. Uprawniony do uchylenia prawomocnego mandatu karnego jest sąd właściwy do rozpoznania sprawy, na którego obszarze działania została nałożona grzywna.

Nałożony na skarżącego prawomocny mandat karny nie został uchylony przez Sąd w trybie art. 101 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. Wykonalność kary nałożonej w drodze wskazanego mandatu karnego także się nie przedawniła, bowiem zgodnie z przepisem art. 45 § 3 Kodeksu wykroczeń, orzeczona kara lub środek karny nie podlega wykonaniu, jeżeli od daty uprawomocnienia się rozstrzygnięcia upłynęły 3 lata.

Tytuł wykonawczy zawiera także wszystkie elementy wymagane przepisem art. 27 u.p.e.a., choć ta kwestia winna być rozważona w rozstrzygnięciu organu egzekucyjnego, a nie wierzyciela.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności stwierdzić należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo ustaliło stan faktyczny sprawy oraz dokonało właściwej wykładni przepisów prawa uznając, że zgłoszone zarzuty nie znajdują żadnego uzasadnienia. Te względy spowodowały, że skarga jako niezasadna, nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonych postanowień. Z tego powodu orzeczono w myśl art. 151 p.p.s.a..