Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SAB/Wr 21/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2011 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie niewydania rozstrzygnięcia w sprawie dojazdu do posesji postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. skarżąca wniosła skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie niewydania rozstrzygnięcia w sprawie dojazdu do posesji. W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wniósł o jej oddalenie.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia [...] r. wezwano skarżącą do oświadczenia, czy przed złożeniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wyczerpała administracyjny tok instancji, poprzez wniesienie zażalenia na bezczynność Prezydenta W. do organu wyższego stopnia (Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W.), w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu [...] r.

W odpowiedzi (opatrzonej datą "[...]"; data wpływu do Biura Podawczego Sądu – [...] r.) skarżąca oświadczyła, iż "nie wniosła zażalenia na bezczynność Prezydenta W. do organu wyższego rzędu (Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W.)".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W świetle art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż dopiero co określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przepis art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przewiduje również możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego bezczynności organów we wcześniej określonych przypadkach.

W art. 52 § 1 p.p.s.a. przewidziano natomiast, że skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Wedle art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

W świetle art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej "k.p.a."), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a., stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zażalenie to jest szczególnym środkiem zaskarżenia, ponieważ nie jest ono skierowane przeciwko konkretnej czynności procesowej lub aktowi administracyjnemu, lecz ma na celu spowodowanie wypełnienia przez organ obowiązku urzędowego, polegającego na przeprowadzeniu czynności postępowania i ich zakończeniu wydaniem decyzji albo rozstrzygającej o istocie sprawy, albo kończącej postępowanie w sprawie. Trzeba jednocześnie podkreślić, że z punktu widzenia istoty regulacji wynikającej z art. 52 § 2 p.p.s.a. przepis ten znajduje zastosowanie także w przypadku bezczynności organu administracji polegającej na załatwieniu sprawy poprzez wydanie określonej decyzji administracyjnej. Oznacza to, że przed wniesieniem skargi do sądu konieczne jest wyczerpanie tego trybu przed organami administracji publicznej.

Jak już podkreślono, warunkiem formalnym niezbędnym do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie dostępnych stronie środków zaskarżenia. W przypadku bezczynności, skarżący jest obowiązany – przed wniesieniem skargi – wykorzystać środek prawny przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. Niewyczerpanie przed wniesieniem skargi na bezczynność drogi przewidzianej w tym przepisie, musi prowadzić do odrzucenia skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalnej (por. T. Woś. H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 87 – tezy 75 i 76 oraz s. 236 – tezy 5 i 6).

Z pisma skarżącej opatrzonego datą [...] r. wynika, że strona nie złożyła zażalenia na bezczynność zarzucaną Prezydentowi W., do organu wyższego stopnia, czyli Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W.

Skoro zatem skarżąca nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia i w ten sposób nie spełniła jednego z niezbędnych warunków skutecznego wniesienia skargi, ta – jako niedopuszczalna – podlegała odrzuceniu, na podstawie powołanego wcześniej art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i tak też orzeczono.