Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 767/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4, art. 5 ust.1 pkt 9, art. 32 ust.4 pkt 2, art. 35
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 12, par.13, par. 18 ust.1,par. 226 ust.1, par. 271-273
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dominika Człapińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2017 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...]znak: [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...], znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę.

Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] nr [...], znak: [...] Prezydent Miasta Ł. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Ł. S. pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego z garażami w parterze, instalacji zewnętrznych: elektrycznej, wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, układu komunikacji wewnętrznej z miejscami postojowymi dla samochodów osobowych, na nieruchomości położonej przy ul. A 37 w Ł., na działce nr 319/1.

W terminie prawem przewidzianym odwołanie od powyższej decyzji złożyła R. M., właścicielka działki sąsiedniej o nr 320/1, zarzucając naruszenie:

- art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r. poz. 23 ze zm.), dalej powoływanej jako "K.p.a.", stwierdzając, iż organy administracji publicznej są obowiązane prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli;

art. 35 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 7 ust. 1 w związku z art. 5 (bez wskazania jakich ustaw dotyczą te przepisy) poprzez brak poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich;

- § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015r. poz. 1422), dalej powoływanego jako "rozporządzenie" poprzez usytuowanie budynku objętego pozwoleniem na budowę w zbyt małej odległości od granicy jej działki;

§ 271 ust. 2 rozporządzenia stwierdzając, iż w przypadku gdy jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub pokrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień wówczas odległość między obiektami przypadku powinna być nie mniejsza niż 12m, co stanowi o uchybieniu w wydanej decyzji;

- § 13 rozporządzenia poprzez uniemożliwienie właściwego, naturalnego oświetlenia pomieszczeń w jej budynku;

art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016r. poz. 290 ze zm.), dalej powoływanej jako "Pr.bud.", poprzez ustalenie wskaźnika powierzchni zabudowy w sposób sprzeczny z decyzją o warunkach zabudowy;

- art. 67 K.p.a. poprzez zaniechanie sporządzenia w dniu 8 lutego 2016r. protokołu utrwalającego złożone przez nią uwagi i zastrzeżenia dotyczące postępowania i zgromadzonego materiału dowodowego;

art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie właściwego uzasadnienia decyzji.

Odwołująca podniosła również, iż zaskarżona decyzja o pozwoleniu na budowę jest niezgodna z decyzją o warunkach zabudowy, a w aktach sprawy brak było dowodu stwierdzającego prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie załączono także decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wskazała ponadto, iż kwestionowana decyzja w porównaniu z decyzją z [...] nie obejmuje pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dwóch zjazdów z ul. A dotyczących działki drogowej nr 280/26 w obrębie [...] stwierdzając, iż pominięto również działkę nr 280/26 jako obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 Pr.bud., którym objęto działki o nr 319/1, 318/105 i 320/1. Zarzuciła także, iż brak jest postanowienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł..

Pismem z dnia 5 maja 2016r. R. M. wniosła uzupełnienie do złożonego odwołania.

Powołaną na wstępie decyzją – po rozpatrzeniu odwołania R. M. – Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ na wstępie wyjaśnił, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Pr.bud. obejmuje działki: nr 318/105 oraz działkę skarżącej nr 320/1.

Odnosząc się do zarzutu zaniechania sporządzenia protokołu, utrwalającego złożone zastrzeżenia, dotyczące postępowania i zgromadzonego materiału dowodowego organ odwoławczy wskazał, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ I instancji pismem z dnia 25 stycznia 2016r. zawiadomił strony postępowania o jego wszczęciu oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i składania wniosków i zastrzeżeń, w terminie 7 dni od dnia otrzymania tego zawiadomienia. W dniu 8 lutego 2016r. odwołująca zapoznała się z aktami sprawy, wykonując liczne fotokopie poszczególnych dokumentów i projektu budowlanego, na którą to okoliczność sporządzono stosowną notatkę. W ocenie Wojewody [...] uwagi dotyczące prowadzonego postępowania można było wnieść w terminie określonym w powołanym zawiadomieniu, czego odwołująca nie uczyniła.

Następnie organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem projektowanej inwestycji jest budowa budynku mieszkalnego, wielorodzinnego zlokalizowanego w odległości 4,24m oraz 4,66m od granicy z działką skarżącej nr 320/1. Budynek jest budynkiem czterokondygnacyjnym z garażami w parterze i trzema kondygnacjami mieszkalnymi. W budynku znajduje się 13 mieszkań, na parterze zlokalizowano 13 boksów garażowych, węzeł co. oraz pomieszczenie na odpady.

W dalszej części decyzji Wojewoda [...] przytoczył przepisy art. 32 i 35 Pr.bud., w następstwie czego wskazał, że z akt sprawy wynika, iż do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor dołączył wymagane opinie i uzgodnienia, a także wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, legitymując tym samym swoje prawo do jej zabudowy, a zatem zarzut braku dowodu stwierdzającego prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie znajduje uzasadnienia.

Organ odwoławczy stwierdził również, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z wydaną przez Prezydenta Miasta Ł., ostateczną decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] nr [...] Rozdział II ust. 1 pkt 2 powyższej decyzji, ustalający warunki i szczegółowe zasady zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów odrębnych przewiduje bowiem następujące zasady zabudowy:

- linia zabudowy obowiązująca, zgodnie z załącznikiem graficznym, jednocześnie ściany zewnętrzne planowanego budynku należy usytuować równolegle i prostopadle do istniejącej w analizowanym obszarze zabudowy wielorodzinnej przy ul. A 34. Organ wskazał, iż warunek ten został spełniony w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym;

- wskaźnik wielkości powierzchni istniejącej i nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki inwestora do 0,33. Organ wskazał, iż dla projektowanej inwestycji wskaźnik ten wynosi 0,328, a zatem został spełniony;

- szerokość elewacji frontowej – usytuowanej równolegle do istniejącego budynku przy ul. A 34, winna być zgodna z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003r. Nr 164, poz. 1588). Organ wskazał, iż wynosi ona 12,95m i jednocześnie jest zgodna z przepisami ww. rozporządzenia;

- wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki do 18m, w tym do V kondygnacji nadziemnych. Organ wskazał, iż wysokość budynku do krawędzi attyki dachu wynosi 12,42m, zaprojektowano IV kondygnacje nadziemne;

- geometria dachu: dachy o spadkach do 10°, kalenica do 18,0m. Organ wskazał, iż zaprojektowano dach dwuspadowy o nachyleniu połaci 2,5°, wysokość budynku do kalenicy wynosi 12,25m.

Ponadto organ zauważył, że z ustaleń dotyczących warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji dla obsługi planowanej inwestycji przewidziano w decyzji o warunkach zabudowy zapewnienie miejsc postojowych/garażowych dla samochodów osobowych poza pasami dróg publicznych na terenie inwestycji w liczbie minimalnej 1mp/1 mieszkanie, lecz nie mniej niż 1mp/60m2 powierzchni mieszkań i zgodnie z powyższymi zapisami na działce inwestora zaprojektowano 13 miejsc postojowych w garażu oraz dodatkowo 4 miejsca na terenie posesji. Ogólnie więc przewidziano 17 miejsc parkingowych, w tym jedno stanowisko dla osoby niepełnosprawnej. Jednocześnie odległość parkingów od granicy działki skarżącej o nr 320/1 wynosi 7,33m, natomiast od okien budynku projektowanego na tej działce 17,10m, spełniając tym samym ustalenia § 19 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 rozporządzenia.

Następnie organ odwoławczy zaznaczył, że również załączony do wniosku o pozwolenie na budowę projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, spełnia wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012r. poz. 462 ze zm.) oraz zawiera niezbędne uzgodnienia wynikające z przepisów szczególnych. Wobec powyższego, zgodnie z art. 35 ust. 4 Pr.bud., organ nie mógł odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W zakresie podniesionej w odwołaniu kwestii dotyczącej niezachowania odległości projektowanej inwestycji od granicy działki organ stwierdził, iż projektowany budynek został usytuowany w odległości 4,24m i 4,66 od granicy z działką skarżącej o nr 320/1, a lokalizacja taka jest zgodna z ustaleniami § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Tym samym projektowana inwestycja nie utrudni korzystania z nieruchomości odwołującej ani też nie uniemożliwi jej zabudowy zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia § 13 ust. 1 rozporządzenia poprzez uniemożliwienie właściwego, naturalnego oświetlenia pomieszczeń w budynku R. M. organ stwierdził, iż w projekcie budowlanym przedmiotowej inwestycji projektant wskazał, iż wykorzystując dokumentację projektową rozbudowy i przebudowy drewnianego budynku jednorodzinnego na działce skarżącej, na którą uzyskano decyzję o pozwoleniu na budowę, a w 2015r. budowa została rozpoczęta, dokonano analizy zacieniania obiektów na działkach sąsiednich, wskazując iż przy obecnym zagospodarowaniu działek sąsiednich, projektowany budynek nie ma wpływu na ograniczenie dostępu światła słonecznego na zagospodarowanej działce nr 328/12, na której znajduje się już budynek wielorodzinny 5 – kondygnacyjny. Nie ma też wpływu na działkę skarżącej o nr 320/1, na której znajduje się budynek jednorodzinny, ponieważ projektowany budynek znajduje się po północnej stronie, nie rzuca więc żadnego cienia na działkę południową. W tym miejscu Wojewoda [...] wyjaśnił, że w projekcie budowlanym wyznaczono wysokość przesłaniania jako różnicę wysokości najwyższej krawędzi przesłaniającej budynku projektowanego i poziomu parapetu okna na parterze w budynku istniejącym na działce skarżącej. Ponadto wykazano naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i wyznaczono odległość budynku od innych obiektów, między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany. W rezultacie wykazano, iż na osi okna pomieszczenia przesłanianego nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania, a tym samym projektowany budynek nie ma żadnego wpływu na ograniczenie dostępu do naturalnego oświetlenia budynku odwołującej.

Wojewoda [...], powołując się na przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016r. poz. 71), stwierdził nadto, że dla przedmiotowej inwestycji nie jest także wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, na co wskazuje odwołująca, bowiem powierzchnia zabudowy na działce inwestora wynosi 346,95m2, tym samym przedmiotowa inwestycja nie podlega obowiązkowi uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W ocenie organu odwoławczego bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje także wskazanie przez skarżącą na skierowany do Prezydenta Miasta Ł. wniosek mieszkańców ul. A o przystąpienie do ustalenia planu miejscowego na działce o nr 319/1 w obrębie [...] przy ul. A 37, bowiem dla przedmiotowej inwestycji została wydana ww. decyzja o warunkach zabudowy, która jest decyzją ostateczną, a jej ustalenia są wiążące dla organu wydającego pozwolenie na budowę.

Odnosząc się do pisma skarżącej z dnia 14 czerwca 2016r. Wojewoda [...] stwierdził, iż podnoszone w nim kwestie dotyczące m.in. zobowiązania inwestora do przedłożenia kserokopii skargi złożonej do organu nadzoru budowlanego, jako dowodu oraz podania przez niego daty i miejsca specjalnie zorganizowanego spotkania, ze wskazaniem świadków, nie mają wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Wskazał, że do kompetencji organów administracji architektoniczno – budowlanej nie należą także podnoszone przez skarżącą kwestie obrażania przez inwestora skarżącej i pomawiania jej. Ponadto na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie mają także wpływu protesty pozostałych mieszkańców, bowiem niniejsze postępowanie prowadzone jest w wyniku odwołania wniesionego przez skarżącą.

W odniesieniu do stwierdzenia odwołującej, iż zaskarżona decyzja z dnia [...] nie obejmuje wszystkich elementów zawartych we wcześniejszej decyzji z dnia [...] organ stwierdził, iż postępowanie zakończone wydaniem kwestionowanej decyzji jest innym postępowaniem administracyjnym prowadzonym z wniosku inwestora, wniesionym do Prezydenta Miasta Ł. w dniu 13 stycznia 2016r. Wojewoda [...] nadmienił również, że w aktach sprawy znajduje się także pismo organu I instancji z dnia 28 stycznia 2016r. skierowane do inwestora informujące, iż organ nie zgłasza sprzeciwu w sprawie zgłoszenia z dnia 21 grudnia 2015r. zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na budowie dwóch zjazdów indywidualnych na terenie nieruchomości przy ul. A 37, a organ jest zobligowany do udzielenia pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem inwestora.

Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego naruszenia § 271 ust. 2 rozporządzenia organ odwoławczy stwierdził, iż ze względu na to, że ściana budynku skarżącej usytuowana od strony budynku projektowanego jest ścianą rozprzestrzeniającą ogień, odległość ta winna wynosić 12,0m. Jak wynika z projektu zagospodarowania działki inwestora odległość ta wynosi około 9,20m, zatem zaprojektowano od strony drewnianego budynku skarżącej ścianę oddzielenia przeciwpożarowego bez okien, lub z otworami z cegły szklanej o odporności pożarowej El60. Odległość taką dopuszczają przepisy § 271 ust. 10 rozporządzenia, zgodnie z którym, w pasie terenu o szerokości określonej w ust. 1 – 7, otaczającym ściany zewnętrzne budynku, niebędące ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, ściany zewnętrzne innego budynku powinny spełniać wymagania określone w § 232 ust. 4 i 5 dla ścian oddzielenia przeciwpożarowego obu budynków. Rozwiązanie takie zostało zaakceptowane przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, który opinią z dnia 29 grudnia 2015r. stwierdził zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. W tym miejscu organ dodał, iż powołanie się przez odwołująca na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...] nie ma wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie, bowiem dotyczy ono unieważnienia wcześniejszego uzgodnienia projektu budowlanego z dnia 24 listopada 2014r. ocenianego w ramach innego postępowania administracyjnego o pozwolenie na budowę

Kończąc Wojewoda [...] dodał, że skarżąca brała udział w prowadzonym przez organ I instancji postępowaniu administracyjnym, była zawiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego, a w trakcie tego postępowania zapoznawała się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, na potwierdzenie czego została sporządzona stosowna notatka służbowa. Zaskarżona decyzja, zgodnie z ustaleniami art. 107 K.p.a. zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, nie odnosi się jednak do zarzutów strony skarżącej, ze względu na to, iż brak jest dowodów, iż zarzuty takie zostały przez skarżącą wniesione.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] wywiodła R. M., zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 33 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 pkt 2 Pr.bud. przez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, że inwestor do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dołączył wymagane opinie i uzgodnienia oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i wydanie pozwolenia na budowę, pomimo tego, że inwestor nie przedłożył dokumentów wymaganych przepisami prawa;

- art. 35 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 w zw. z art. 5 ust 1 pkt 9 Pr.bud. przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. uznanie, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz z przepisami prawa, w tym techniczno – budowlanymi oraz zaniechanie sprawdzenia w szczególności, czy w wyniku realizacji inwestycji nie dojdzie do naruszenia praw osób trzecich;

- art. 72 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko – przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę pomimo tego, że inwestor nie załączył do wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

- § 19 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 w zw. z § 19 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia przez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. uznanie, że odległość parkingów od okien budynku mieszkalnego skarżącej i granicy działki skarżącej odpowiada przepisom prawa;

- § 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 271 ust. 2, 10 i 11 rozporządzenia przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, że zachowana została prawidłowa odległość projektowanej inwestycji od granicy działki;

- § 2 ust. 1 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 53b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – przez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. uznanie, że dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach;

- § 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych przez ich niezastosowanie, tj. utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, pomimo tego, że inwestycja nie posiada drogi pożarowej.

Ponadto skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 67 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 8 K.p.c. – przez zaniechanie sporządzenia protokołu utrwalającego uwagi zgłoszone przez skarżącą w dniu 8 lutego 2016r. i wywodzenie z tej okoliczności skutków negatywnych dla skarżącej;

- art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 K.p.a. – przez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz uchylenie się od podejmowania kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;

- art. 107 § 2 K.p.a. – przez zaniechanie sporządzenia prawidłowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi jej autorka podniosła, że zaniechano sporządzenia protokołu utrwalającego złożone przez nią w dniu 8 lutego 2016r. uwagi i zastrzeżenia, czym naruszono bezwzględnie obowiązujący art. 67 § 1 i 2 K.p.a. Organ nie może bowiem samodzielnie decydować, kiedy protokół zostanie sporządzony, a kiedy odstąpi od tej czynności licząc na wniesienie uwag na piśmie. Skarżąca podkreśliła, że jako strona postępowania nie ma obowiązku domyślania się, czy wnoszone ustnie uwagi zostały zignorowane przez organ i nie znalazły się w aktach sprawy a wywodzenie negatywnych skutków z zaniechania organu I instancji w zakresie sporządzenia protokołu stanowi naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej, o której mowa w art. 8 K.p.a.

Autorka skargi zwróciła również uwagę, że w toku postępowania doszło do nieuprawnionego ujawnienia jej danych osobowych oraz rozpowszechnienia należącego do niej projektu budowlanego bez jej wiedzy i zgody. W postępowaniu przed organem I instancji sporządzony bowiem został raport, który obejmował podanie jej danych osobowych, w szczególności: nr PESEL, imion rodziców bez jej zgody. Dane innych uczestników postępowania nie zostały ujawnione. Ponadto cały tom piąty akt obejmował dokumenty i projekt planowanego przez nią budynku mieszkalnego, który nie ma żadnego związku z przedmiotem postępowania. Sytuacja ta uległa zmianie w postępowaniu przed organem II instancji, gdzie tom piąty został "zastąpiony" innymi dokumentami. Dokumenty te mogły być udostępniane wszystkim osobom, które są stronami postępowania, m.in. inwestorowi Ł. S.. Zdaniem skarżącej działanie takie narusza jej prawa autorskie oraz prawo własności do wskazanych dokumentów. R. M. podkreśliła, że kwestia prowadzenia prac budowlanych na należącej do niej działce, na podstawie wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest przedmiotem niniejszego postępowania i przywołanie jej w zaskarżonej decyzji ma służyć pomniejszeniu ewentualnych naruszeń prawa w kontrolowanym postępowaniu. Ponadto skarżąca zauważyła, że usuwanie beż żadnej adnotacji dokumentów z akt sprawy (tomu V stanowiącego projekt jej budynku mieszkalnego) stanowi naruszenie zasad postępowania administracyjnego, w szczególności zasady zaufania do organów władzy publicznej.

W dalszej kolejności odwołująca oświadczyła, iż podtrzymuje stanowisko, że szerokość elewacji frontowej planowanego budynku nie spełnia wymogów określonych przepisami rozporządzenia, gdyż nie zapewnia prawidłowej odległości między jej budynkiem, a budynkiem, który ma powstać na działce nr 319/1. W treści decyzji Prezydenta Miasta . z dnia [...] wskazano, że "odległość od granicy działki budowlanej wynosi 3,07 m", co stanowi naruszenie § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Nie podano jednak ani szerokości elewacji frontowej ani szerokości działki. Wadliwość ta winna skutkować wyeliminowaniem tej decyzji z obrotu prawnego, jak również uchyleniem zaskarżonej decyzji. Jednocześnie skarżąca zaznaczyła, że inwestor posługuje się decyzją organu I instancji, bez wskazania, czy decyzja stała się ostateczna. Ponadto – zdaniem R. M. – istnieją istotne rozbieżności między parametrami budynku wskazanymi w decyzji organu I i II instancji. W decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] wskazano, że odległość budynku od granicy działki wynosi 3,07m. W zaskarżonej decyzji wskazano natomiast, że wynosi ona od 4,24m i 4,66m od granicy z działką nr 320/1. Nie wyjaśniono również, w którym miejscu odległość ta jest maksymalna, a w którym minimalna. Ponadto powyższe dane są sprzeczne z informacjami zawartymi w piśmie Wiceprezydenta Miasta Ł. K. P. z dnia [...] znak: [...], w którym informuje, że "Projektowany budynek usytuowano w odległości 10 metrów od drewnianego budynku mieszkalnego jednorodzinnego". Skarżąca podniosła, że z rzutu przyziemia nieruchomości objętej decyzją wynika, że szerokość działki wynosi 20,83m (3m + 4,33m + 3,6m + 6,9m + 3m = 20,83m). Podana przez organ II instancji szerokość elewacji wynosi 12,95m. Oznacza to, że suma odległości od granic działki wynosi 7,88m, a więc jeżeli od strony jej nieruchomości (działka nr 320/1) odległość budynku od granicy wynosi 4,66m, to po przeciwnej stronie odległość ta musi wynosić 3,22 m. Stanowi to naruszenie § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Rozbieżności zachodzą również w odniesieniu do wysokości budynku wskazanej w decyzjach organów I i II instancji. Organ I instancji wskazał, że wysokość wynosi 12,9m, podczas gdy w zaskarżonej decyzji stwierdzono, że wynosi ona 12,25m do kalenicy i 12,42m do krawędzi attyki. W ocenie skarżącej powstanie tak dużego i wysokiego budynku w niewielkiej odległości od sąsiednich budynków (4,66 m i 3,22 m) stanowi poważne zagrożenie bezpieczeństwa okolicznych mieszkańców, w szczególności przy zdarzających się katastrofach budowlanych. Nadto niespełnione zostały warunki techniczne dotyczące odległości od drzwi balkonowych od strony zachodniej, podobnie od strony północnej i wschodniej.

Dalej autorka skargi zaznaczyła, że budynek zlokalizowany na działce nr 320/1 ma drewniane ściany i dach kryty papą, i zgodnie z § 12 ust. 1 w zw. z § 271 ust. 2 rozporządzenia stanowi budynek "rozprzestrzeniający ogień". W związku z tym odległość między należącym do niej budynkiem, a ścianą budynku na nieruchomości nr 319/1 powinna wynosić co najmniej 12m. W rzeczywistości wynosi ona 8,8m. Tym samym zaskarżona decyzja nie pozwala na zapewnienie właściwej odległości między budynkami.

Ponadto skarżąca zaznaczyła, że jej obawy co do niezapewnienia bezpieczeństwa pożarowego należącego do niej budynku znajdują potwierdzenie w postanowieniu z dnia [...]. ([...]), w którym [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł. unieważnił uzgodnienie projektu budowlanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z boksami garażowymi projektowanego w Ł. przy ul. A 37, dokonane przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. K. M., nr upr. 398/99 w dniu 24 listopada 2014r., zawierającego rozwiązania niezgodne z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej mające istotny wpływ na stan bezpieczeństwa pożarowego obiektu budowlanego, w związku z niespełnieniem wymagań określonych w § 271 ust. 1 i 2 rozporządzenia, dotyczących zapewnienia wymaganej odległości projektowanego budynku od istniejącego obiektu sąsiedniego. Postanowienie to dotyczy inwestycji na tej samej nieruchomości o bardzo zbliżonych parametrach. W ocenie skarżącej zignorowanie ww. rozstrzygnięcia przez organ II instancji stanowi naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a.

Niezrozumiałe jest także dla skarżącej wskazywanie, że chociaż inwestycja nie spełnia wymagań dotyczących odległości od jej budynku, o których mowa w § 12 ust. 1 w zw. z § 271 ust. 2 ww. rozporządzenia, to jednak w grę wchodzi zastosowanie § 271 ust. 10 i 11 tegoż rozporządzenia. Organ pomija przy tym, że inwestor zastosował ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, która ma na celu jedynie ochronę powstającego budynku, a nie budynku znajdującego się na jej nieruchomości. Projektując wysoki apartamentowiec posiadający liczne balkony i otwory okienne w tak bliskiej odległości (4,66m) od działki nr 320/1, na której znajduje się jej drewniany budynek mieszkalny, inwestor powinien przewidzieć odpowiednie zabezpieczenia przeciwpożarowe. W przekonaniu skarżącej w niniejszej sprawie zachodzi konieczność zachowania odległości między budynkami, która wynosiłaby co najmniej 12m, zgodnie z § 271 ust. 2 rozporządzenia. Ponadto – w ocenie skarżącej – projekt budowlany nie zapewnia doprowadzenia drogi pożarowej do projektowanego obiektu. Projekt nie spełnia wymagań określonych w § 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych i nie zawiera stosownego uzgodnienia z właściwym miejscowo Komendantem Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej, a organ nie odniósł się do tej kwestii.

Skarżąca zwróciła jednocześnie uwagę, że w projekcie budowlanym w odniesieniu do ściany oddzielenia przeciwpożarowego od strony północnej, brak jest informacji o typach okien i bram garażowych. Jest tylko informacja o stronie południowej od granicy z jej działką nr 320/1.

W dalszej kolejności R. M. podniosła, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Ł. została wydana pomimo tego, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę był niekompletny. Organ w zaskarżonej decyzji nie wskazał, jakim tytułem prawnym do nieruchomości legitymuje się inwestor. Jeżeli inwestor dysponuje prawem własności do nieruchomości, wystarczającym powinno być wskazanie nr księgi wieczystej. W ocenie skarżącej w dniu wydania decyzji inwestor nie dysponował jednak tytułem prawnym do nieruchomości. Inwestor nie przedłożył również decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pomimo tego, że obowiązek ten wynikał z art. 72 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Skarżąca podniosła ponadto, że odległość między jej budynkiem położonym na działce nr 320/1 a planowanym budynkiem na działce nr 319/1 nie umożliwia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w jej budynku i pomieszczenia w jej budynku zostaną trwale zacienione. Organ nie podjął żadnych działań zmierzających do zweryfikowania, czy spełnione zostały przesłanki z § 13 rozporządzenia. Poprzestał wyłącznie na powtórzeniu treści projektu budowlanego.

Następnie autorka skargi stwierdziła, że według decyzji o warunkach zabudowy na terenie inwestycji może być zaparkowanych maksymalnie 65 samochodów, zaś w decyzji o pozwoleniu na budowę stwierdza się, że na nieruchomości powstanie 13 garaży. W decyzji o pozwoleniu na budowę nie określono ilości miejsc parkingowych dla samochodów wolnostojących oraz ich odległości od granicy działki. W ocenie skarżącej ilość samochodów wjeżdżających lub wyjeżdżających z garaży tuż pod oknami jej budynku narusza jej prawo własności. Ciągłe hałasy, spaliny pochodzące od wjeżdżających i wyjeżdżających samochodów pod oknami sąsiednich budynków w znacznym stopniu utrudnią korzystanie z nieruchomości oraz komfortowe zamieszkiwanie.

Dalej autorka skargi zauważyła, że nieruchomość ma mieć dostęp do drogi przez dwa zjazdy, zaś wydane warunki zabudowy nie uwzględniają cech ul. A. Jest to bowiem wąska, osiedlowa uliczka, która nie posiada chodników. Jej szerokość nie przekracza trzech metrów. Przy ulicy mieści się szkoła podstawowa. Projektowane zjazdy wychodzą wprost na wejścia do klatek schodowych i ulicę, po której poruszają się piesi. W ocenie skarżącej sposób umiejscowienia zjazdów narusza jej bezpieczeństwo oraz bezpieczeństwo innych mieszkańców okolicy. Ponadto godzi on w ład przestrzenny panujący na ul. A i zasadę dobrego sąsiedztwa oraz pozostaje w sprzeczności z § 14 rozporządzenia.

Zdaniem skarżącej wzniesienie na działce nr 319/1 wielokondygnacyjnego apartamentowca oraz spowodowane tym znaczne natężenie ruchu na ul. A w oczywisty sposób narusza jej prawo własności oraz prawa własności właścicieli sąsiednich nieruchomości, mając na uwadze, że apartamentowiec powstaje na terenie niskiej zabudowy. Jednocześnie skarżąca wskazała, że w toku postępowania pominięto oddziaływanie inwestycji na działkę drogową nr 280. W sprawie nie została bowiem sporządzona opinia odpowiedniego organu nadzoru budowlanego oraz audyt bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zdaniem skarżącej planowana inwestycja spowoduje obniżenie wartości jej nieruchomości, ograniczy prywatność oraz spowoduje zwiększenie zagrożenia pożarowego. Tym samym zasadny jest zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 w zw. z art. 5 ust 1 pkt 9 Pr.bud.

R. M. nadmieniła również, że inwestor podnosi teren działki przez nawożenie na nią piasku i gruzu co rodzi niebezpieczeństwo, że wody opadowe będą spływać na działki sąsiednie. Ponadto organ, uznając za prawidłowy przedłożony projekt budowlany przez inwestora, nie przeanalizował w sposób właściwy przedstawionych w nim rozwiązań konstrukcyjnych i uznał prawidłowość przedłożonego projektu, opierając się jedynie na formalnych aspektach jego poprawności wynikających z sygnowania go podpisami osób posiadających odpowiednie kwalifikacje. Zdaniem skarżącej nie do zaakceptowania jest sytuacja mająca miejsce w niniejszym postępowaniu, iż organ uznaje projekt budowlany za zgodny z przepisami i nie dokonuje żadnych czynności sprawdzających, dopóki strona nie wykaże istnienia istotnych niezgodności tego projektu z prawem.

W końcowej części skargi autorka skargi dodała, że w przedmiotowej sprawie organ zaniechał sporządzenia prawidłowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Organ nie odniósł się bowiem m.in. do zarzutu dotyczącego doręczenia jej decyzji w postaci niekompletnej (brak załączników), zbyt małej odległości między ścianami budynku a granicą działki oraz kwestii braku drogi pożarowej. Tym samym zasadny jest zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i stwierdzając, że zarzuty zawarte w skardze pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r. poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego określających prawa i obowiązki stron oraz przepisów postępowania regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej (art. 145 § 1 P.p.s.a.). Jeśli nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego z garażami w parterze, instalacji zewnętrznych: elektrycznej, wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, układu komunikacji wewnętrznej z miejscami postojowymi dla samochodów osobowych, na nieruchomości położonej przy ul. A 37 w Ł., na działce o nr 319/1. Podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy powołanej już wcześniej ustawy – Prawo budowlane. Jak stanowi art. 35 ust. 1 Pr.bud. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W ww. przepisie art. 35 Pr.bud. został określony zakres działania organu administracji architektoniczno – budowlanej w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Podkreślić należy, że organ administracji został pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Tym samym ocenie organu może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno – budowlanymi określonymi w rozporządzeniu. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane.

W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Pr.bud., właściwy organ nakłada obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Pr.bud.). Natomiast zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 Pr.bud. – w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Pr.bud. – właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ma charakter związany.

Uregulowanie art. 35 ust. 4 Pr.bud. nawiązuje do treści art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016r., poz. 778), zgodnie z którym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Przedmiotowa regulacja stanowi również przejaw realizacji zasady wynikającej z art. 4 Pr.bud., w myśl której każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Poza tym treść art. 35 ust. 4 Pr.bud. stanowi również konkretyzację zasady wyrażonej w art. 140 Kodeksu cywilnego, stosownie do której właściciel może, z wyłączeniem innych osób, m.in. korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno – gospodarczym przeznaczeniem swego prawa w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że organ I instancji przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przedmiotowe zamierzenie budowlane wykonał prawidłowo spoczywające na nim obowiązki wynikające z przepisów prawa, w szczególności prawidłowo skonstatował zgodność zaprojektowanej inwestycji z wymogami określonymi w ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Zgodność ta dotyczy zarówno rozstrzygnięcia określającego rodzaj inwestycji (pkt I decyzji), jak i warunki szczegółowe jej realizacji (pkt II decyzji). Co prawda przedłożony projekt budowlany – pomimo treści ww. decyzji ustalającej warunki zabudowy – nie przewiduje realizacji garażu podziemnego, a jedynie garaże w parterze, to jednak tego rodzaju ograniczenie zakresu inwestycji nie wpływa na ocenę poprawności wniosku o zgodność zaprojektowanej inwestycji z wymogami określonymi w ww. decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Ponadto realizacja dwóch zjazdów z ul. A na teren projektowanej inwestycji w oparciu o zgłoszenie dokonane w trybie art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 11 Pr.bud., a więc poza zakresem niniejszego postępowania, nie może stanowić o braku zgodności inwestycji z warunki zabudowy ustalonymi w ostatecznej decyzji. Dodatkowo należy mieć na uwadze, iż budowa dwóch zjazdów z ul. A na teren inwestycji nie była objęta zakresem niniejszego postępowania o pozwolenie na budowę, a tym samym zarzuty stawiane w odniesieniu do tego zakresu inwestycji nie mogą być przedmiotem oceny w niniejszej sprawie.

W toku postępowania organy odniosły się szczegółowo do parametrów projektowanej inwestycji określonych w decyzji o warunkach zabudowy stwierdzając ich zachowanie w przedłożonym projekcie budowlanym. Nie ma potrzeby powielania tych kwestii w ramach niniejszego uzasadnienia, bowiem rozważania poczynione w szczególności przez organ odwoławczy w sposób klarowny odnoszą się do większości parametrów zabudowy konstatując zgodność projektowanej inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy.

Wypada natomiast dodatkowo wskazać, iż decyzja o warunkach zabudowy nie określała – poprzez podanie konkretnej wielkości liczbowej – parametru szerokości elewacji frontowej projektowanego budynku mieszkalnego, a jedynie odwołała się do wskazania, iż szerokość tej elewacji, usytuowanej równolegle do budynku mieszkalnego wielkorodzinnego znajdującego się na działce przy ul. A 34, winna być zgodna z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jakkolwiek tak dokonane określenie szerokości elewacji projektowanej budynku może wydawać się enigmatyczne, to jednak należy pamiętać, że to nie decyzja o warunkach zabudowy jest przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu lecz decyzja o pozwoleniu na budowę, która winna być zgodna z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy (art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr.bud.).

Analizując przedłożony przez inwestora projekt budowlany oraz projekt zagospodarowania terenu wypada wskazać, iż szerokość elewacji przedmiotowego budynku mieszkalnego odpowiada wymaganiom stawianym przez przepisy § 12 ust. 1, jak i § 13 i § 271 – 273 rozporządzenia. O ile do kwestii związanych z przesłanianiem naturalnego naświetlenia i bezpieczeństwem przeciwpożarowym będzie jeszcze nawiązanie w dalszej części niniejszego uzasadnienia, o tyle aktualnie wypada wskazać – odnosząc się do kwestii szerokości elewacji frontowej projektowanego budynku – iż szerokość frontowa działki inwestora wynosi około 21m. Odległość projektowanego budynku od należącej do skarżącej działki nr 320/1 w linii elewacji frontowej budynku wynosi 4,66m. Przy czym należy zaznaczyć, że w tej części projektowany budynek pozbawiony jest otworów okiennych lub drzwiowych. Natomiast najmniejsza odległość projektowanego budynku od działki nr 318/105 – sąsiadującej z terenem inwestycji od drugiej strony – wynosi 3,07m. Przy czym i tutaj wypada wskazać, iż w częściach najbardziej zbliżonych do granicy z tą działką (część rogowa północno – wschodnia, gdzie najmniejsza odległość wynosi 3,07m i część północno – zachodnia gdzie najmniejsza odległość wynosi 3,38m) projektowany budynek pozbawiony jest otworów okiennych i drzwiowych. Powyższe wskazuje, iż projektowany budynek przewidując zabudowanie frontu działki zachowuje jednocześnie odległości od granic z działkami sąsiednimi, w tym odległości określone w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, a zatem należy uznać zgodność zaprojektowanego budynku z decyzją ustalającą warunki zabudowy także w odniesieniu do szerokości elewacji frontowej. Tym samym konkluzja organów administracji podjęta w powyższym zakresie jest zasadna.

Zarzuty podnoszone w skardze w odniesieniu do powyższych parametrów nie uwzględniają faktu – na który skarżąca zwraca uwagę przy okazji kontestowania innych okoliczności tej sprawy – iż projektowany budynek jest bryłą geometryczną o zróżnicowanych kształtach, z licznymi uskokami ścian zewnętrznych, które dodatkowo nie zostały zaprojektowane na całej długości w sposób liniowo równoległy do granic działki. Jeśli do tego dodamy, iż wschodnia granica działki inwestora jest krótsza niż granica zachodnia, z uwagi na to, iż granica północna działki biegnie tworząc uskok, to zwymiarowanie poszczególnych odległości uwzględniających wymagania stawiane przez przepisy rozporządzenia może nastręczać pewne trudności. Pomimo tych trudności należy jednoznacznie wskazać, iż wielkości istotne, wymagane przepisami rozporządzenia, zostały w sposób jednoznaczny określone zarówno w projekcie zagospodarowania terenu inwestycji, jak i w projekcie budowlanym. Aktualnie strona skarżąca zarzucając organom rozbieżne określanie tych odległości zdaje się nie dostrzegać zróżnicowania geometrycznego bryły budynku i wynikających stąd różnic w odległości od granic nieruchomości sąsiednich poszczególnych jej elementów.

Ponadto wypada jasno wskazać, iż § 12 ust. 1 rozporządzenia określa dopuszczalne odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Taki charakter w realiach niniejszej sprawy ma wyłącznie działka skarżącej o nr 320/1, znajdująca się od strony południowej projektowanego budynku. Natomiast działki sąsiadujące z terenem inwestycji od strony północnej i zachodniej takiego charakteru nie mają skoro została na nich urządzona ul. A oraz asfaltowy ciąg pieszo – jezdny. Tym samym zarzuty nadmiernego zbliżenia projektowanej zabudowy do północnej i zachodniej granicy działki inwestora nie mogą być rozważane na gruncie § 12 ust. 1 rozporządzenia.

Drugą kwestią, którą wypada poruszyć w odniesieniu do zgodności projektowanej zabudowy z decyzją o warunkach zabudowy jest ilość miejsc parkingowych i ich odległość od granic nieruchomości i okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Jak wynika z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy dla obsługi planowanej inwestycji winny być zapewnione na terenie inwestycji miejsca postojowe (garażowe) dla samochodów osobowych w liczbie co najmniej jedno miejsce parkingowe na jedno mieszkanie, lecz nie mniej niż jedno miejsce parkingowe na 60m2 powierzchni mieszkań. Skoro w budynku wielomieszkaniowym zaprojektowano 13 mieszkań, a ich powierzchnia użytkowa wynosi 763,45m2, to zaprojektowanie łącznie 17 miejsc postojowych, w tym 13 w garażu oraz dodatkowo 4 na terenie posesji, w tym miejsca postojowego dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne, to wypada uznać, że kwestionowana decyzja wypełnia nie tylko wymagania postawione w decyzji o warunkach zabudowy ale także w § 18 ust. 1 rozporządzenia.

Jednocześnie należy podkreślić, iż odległość miejsc parkingowych zaprojektowanych na terenie przedmiotowej działki, od granic z działkami sąsiednimi spełnia wymagania określone w § 19 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, bowiem od działki nr 318/105 odległość ta wynosi 3m, zaś od działki nr 320/1 – 7,33m.

Podobnie za spełniony uznać wypada warunek określony w § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Co prawda w ogólnym projekcie zagospodarowania terenu inwestycji, na 6,38m zwymiarowano odległość pomiędzy projektowanym budynkiem a trawnikiem (zieleń niska) będącym przedłużeniem wyznaczonych miejsc parkingowych, jednakże uwzględniając fakt, iż linia wyznaczająca miejsca parkingowe, będąca przedłużeniem linii trawnika, biegnie skosem wobec projektowanego budynku oddalając się od niego, to wypada uznać, że najmniejsza odległość parkingu od projektowanego budynku wynosi co najmniej 7m. Ponadto należy mieć na uwadze, iż § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia mówi o odległości miejsc parkingowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym. Mając zaś na uwadze, iż okna elewacji wschodniej projektowanego budynku znajdują się na wysokości co najmniej 2,79m od poziomu terenu, na którym zaplanowano miejsca parkingowe, a nadto uwzględniając fakt, iż okna te przewidziano w miejscach oddalonych od tej części wydzielonych miejsc parkingowych, które są najbliżej budynku, to jednoznacznie można wskazać, iż odległość, o której mowa w § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w realiach niniejszej sprawy przekracza 7m. Wielkości te potwierdza szczegółowy projekt zagospodarowania działki odnoszący się wyłącznie do kwestii lokalizacji miejsc parkingowych. Tym samym projektowana inwestycja także z tego punktu widzenia odpowiada prawu, a wniosek wyprowadzony w tym zakresie przez organy administracji jest zasadny.

Chybiony jest także zarzut tyczący naruszenia § 13 rozporządzenia. Z akt sprawy wynika, iż dla projektowanej budowy sporządzona została analiza przesłaniania spełniająca wymagania określone w ww. przepisie rozporządzenia. Jej wyniki, które oceniane były przez organy obu instancji, nie dały powodów do podważania konkluzji o tym, że odległość projektowanego budynku od należącego do skarżącej budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, w tym zarówno od budynku drewnianego, jak i od budynku rozbudowywanego, umożliwia naturalne oświetlenie pomieszczeń w tych budynkach. Tym samym – wbrew zarzutom skargi – organy zweryfikowały spełnienie przesłanki naturalnego oświetlenia pomieszczeń, o którym mowa w § 13 rozporządzenia i wyprowadziły na tej podstawie wniosek uzasadniony okolicznościami sprawy.

Bezzasadny jest także zarzut niekompletności wniosku o pozwolenie na budowę skoro inwestor pod rygorem odpowiedzialności karnej złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane wskazując, iż jest jej właścicielem (art. 32 ust. 4 pkt 2 Pr.bud.). Istota oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane polega na możliwości przyjęcia przez organ twierdzenia strony co do faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy lub co do stanu prawnego (art. 75 § 2 K.p.a.). Możliwość ta nie oznacza obowiązku poprzestania organu na tym oświadczeniu, choć oświadczenia składane przez stronę w postępowaniu administracyjnym korzystają z domniemania prawdziwości, jeżeli nie są sprzeczne z innymi dowodami i faktami znanymi organowi administracyjnemu z urzędu. Tym samym oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane może zostać skutecznie zakwestionowane w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Organy w toku niniejszego postępowania nie zakwestionowały prawdziwości oświadczenia inwestora o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane i poprzestały na nim, uznając tym samym, iż nie mają wątpliwości co do prawa inwestora terenu inwestycji. Konkluzję taką na gruncie art. 32 ust. 4 pkt 2 Pr.bud. wypada uszanować, tym bardziej, że skarżąca także nie zakwestionowała tego oświadczenia wskazując jedynie, iż w jej ocenie w dniu wydania decyzji inwestor nie dysponował tytułem do terenu inwestycji.

Bezzasadne jest natomiast zarzucanie braków wniosku o pozwolenie na budowę w zakresie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Organ odwoławczy wadliwość zarzutu postawionego w powyższym zakresie zasadnie analizował w odniesieniu do wielkości powierzchni zabudowy na działce inwestora i wykazał – w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016r. poz. 71) – iż przedmiotowa inwestycja nie podlega obowiązkowi uzyskania decyzji środowiskowej. Bliższe analizowania tej kwestii w ramach niniejszego uzasadnienia pozostawałoby w oderwaniu od okoliczności sprawy.

Nie jest także motywowany okolicznościami niniejszej sprawy zarzut braku drogi pożarowej do projektowanego budynku. Skoro obiekt ten będąc budynkiem mieszkalnym, posiada cztery kondygnacje naziemnie, to należy do grupy budynków niskich (§ 8 pkt 1 rozporządzenia), a zatem nie jest wymieniony w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U nr 124, poz. 1030). Konsekwencją tego jest brak obowiązku doprowadzenie do niego drogi pożarowej umożliwiającej dojazd pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej o każdej porze roku. Wskazywanie przez skarżącą na postanowienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. przewidujące konieczność doprowadzenia drogi pożarowej do budynku projektowanego na przedmiotowej działce nie jest adekwatne do okoliczności niniejszej sprawy. Inwestor ubiegając się w przeszłości o pozwolenie na budowę budynku wielomieszkaniowego na przedmiotowej działce zamierzał wybudować obiekt o 5 kondygnacjach naziemnych, który spełniał warunek z § 12 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Aktualnie – o czym była już mowa powyżej – skarżący zamierza zrealizować obiekt o jedną kondygnację niższy, a zatem zarzucanie zaskarżonej decyzji nieuwzględnienia nieaktualnych w niniejszej sprawie wymagań z zakresu ochrony przeciwpożarowej nie może doprowadzić do uznania jej nielegalności.

Wadliwy jest także zarzut nadmiernego zbliżenia projektowanego obiektu do drewnianego budynku znajdującego się na działce nr 320/1 i naruszenia tym samym strefy pożarowej, o której mowa w § 226 pkt 1 rozporządzenia, wyznaczonej zgodnie z przepisem § 271 pkt 1 i 2 tegoż rozporządzenia. W okolicznościach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, iż ze względu na to, że ściana drewnianego budynku znajdującego się na działce skarżącej jest ścianą rozprzestrzeniającą ogień, odległość między budynkami winna wynosić 12m (8m + 50%). Odległość ta wynosi natomiast około 9,20m. Zasadnie jednak wskazuje organ, iż przepisy rozporządzenia pozwalają na zaakceptowanie zmniejszenia tej odległości w sytuacji zastosowania w projektowanym budynku ściany oddzielenia przeciwpożarowego (§ 271 ust. 10 – 12 rozporządzenia). W wykonaniu warunków opisanych w powyższych przepisach zaprojektowana została od strony drewnianego budynku skarżącej ściana oddzielenia przeciwpożarowego z otworami z cegły szklanej oraz wrotami garażowymi o odporności pożarowej El60. Rozwiązanie to zostało zaakceptowane przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, który opinią z dnia 29 grudnia 2015r. stwierdził zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej.

W powyższej kwestii należy dodatkowo wskazać, iż ściany zewnętrzne obu budynków, które tworzą między sobą kąt 60° lub większy, lecz mniejszy niż 120° – a zatem ściany w projektowanym budynku, które są prostopadłe do budynku istniejącego – winny spełniać wymaganie, o którym mowa w § 232 ust. 4 i 5, w pasie terenu o szerokości zmniejszonej o 50% (§ 271 ust. 11 rozporządzenia). W okolicznościach niniejszej sprawy jest to pas o szerokości 6m (12m – 50%), w którym jednak tego rodzaju ściany nie występują. Natomiast pozostałe ściany znajdujące się w odległości mniejszej niż 12m od rozprzestrzeniającego ogień budynku skarżącej są ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. Stanowisko skarżącej, iż tak nie jest z uwagi na nadmierne zbliżenie projektowanego budynku do granicy z jej nieruchomością nie wytrzymuje konfrontacji z okolicznościami niniejszej sprawy.

Nie ulega wątpliwości – czego nie dostrzega skarżąca – iż projekt zagospodarowania terenu wskazuje odległości obu budynków wynoszącą 9,40m. Prawdą jest, iż wielkość ta została zwymiarowana około 3m od linii zabudowy, a więc tym samym około 3m od frontu budynków, gdzie odległość ta byłaby nieznacznie mniejsza z uwagi na ukośne względem siebie usytuowanie obu budynków. Zadanie zatem wskazuje organ odwoławczy, iż najmniejsza odległość między budynkami wynosi około 9,20m. Kwestia ta jednak nie ma istotnego znaczenia skoro zarówno projekt zagospodarowania działki, jak i projekt budowlany, w odniesieniu do każdej z 4 kondygnacji projektowanego obiektu, wyraźnie wyznaczają 12m strefę zagrożenia pożarowego. Wbrew zarzutom skargi strefa ta nie obejmuje ściany zewnętrznej projektowanego budynku znajdującej się we wnęce nad garażami. Stanowisko skarżącej w powyższym zakresie ma charakter spekulacyjny, bowiem bazuje jedynie na przytoczeniach dokonanych przez inne organy publiczne, które nie rozpoznawały niniejszej sprawy ([...] Komendant Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w Ł., Wiceprezydent Miasta Ł.) i które bez pogłębionej analizy okoliczności sprawy wypowiedziały się o oddaleniu projektowanej inwestycji od granic działek sąsiednich. Skarżąca natomiast nie dezawuuje, przy pomocy stosownych środków dowodowych, odległości między budynkami, wskazanej precyzyjnie w projekcie zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji, który podlega ocenie i zatwierdzeniu w kontrolowanym postępowaniu.

Uwypuklanie przez skarżącą kwestii różnych odległości projektowanego budynku od granic działki, w sytuacji gdy wszystkie te wielkości są rzeczywiste i prawidłowo zwymiarowane, a jedynie dotyczą zbliżenia do granicy poszczególnych części projektowanego budynku, nie jest w stanie zdezawuować odległości między budynkami, która została jasno wskazana w projekcie zagospodarowania terenu. Zresztą sama skarżąca podając, iż odległość ta wynosi 8,8m nie powołuje się na jakiekolwiek miarodajne wyliczenia, ale – jak się wydaje – przytacza tą wielkość za [...] Komendantem Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w Ł. unieważniającym własne uzgodnienie innego projektu budowlanego opracowanego dla realizacji inwestycji na przedmiotowym terenie, który miał podlegać zatwierdzeniu we wcześniej prowadzonym postępowaniu (postanowienie z dnia [...]). Brak jest zatem wśród okoliczności niniejszej sprawy takich, które pozwoliłyby określić 12m strefę zagrożenia pożarowego w taki sposób, aby objąć nią – jak chce tego skarżąca – także ścianę we wnęce nad garażami.

Z kolei za nieporozumienie wypada uznać podnoszony przez skarżącą zarzut tyczący niespełnienia przez zaprojektowaną ścianę oddzielenia przeciwpożarowego wymagań określonych w § 271 ust. 1 – 7 rozporządzenia, z uwagi na to, iż nie stanowi ona ściany oddzielenia przeciwpożarowego obu budynków, a w szczególności nie stanowi zabezpieczenia przeciwpożarowego jej drewnianego budynku. Natomiast poza zakresem niniejszego postępowania jest kwestia bezpieczeństwa pożarowego drewnianego budynku w trakcie przyszłej eksploatacji obiektu, którego dotyczy niniejsze postępowanie, wynikającego chociażby – z sygnalizowanego przez skarżącą – wyrzucania z balkonów niedopałków papierosów.

Nie jest także trafny zarzut zignorowania zabezpieczeń przeciwpożarowych uzgodnionych przez [...] Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w Ł. skoro oceniany w niniejszym postępowaniu projekt budowlany przewiduje zarówno wrota garażowe, jak i wypełnienie otworów okiennych w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności El60. Dodatkowo wypada wskazać, iż powoływanie się przez skarżącą na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...] nie ma wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie, bowiem dotyczy ono unieważnienia wcześniejszego uzgodnienia z dnia 24 listopada 2014r. tyczącego innego projektu budowlanego, ocenianego we wcześniejszym postępowaniu o pozwolenie na budowę.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 8 K.p.a. w związku z art. 67 § 1 i 2 K.p.a. w następstwie niesporządzenia protokołu utrwalającego uwagi skarżącej do projektowanej inwestycji, to wypada wskazać, iż w toku postępowania przed sądem administracyjnym tylko takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy może stanowić podstawę uwzględnienia skargi (art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a.). Z okoliczności sprawy nie wynika natomiast aby miała wpływ na wynik sprawy odmowa sporządzenia protokołu obejmującego uwagi, które skarżąca zgłosiła wobec projektowanej inwestycji przed organem I instancji. Skarżąca nie wskazuje w szczególności, że zaniechanie sporządzenia protokołu doprowadziło do sytuacji, w której organ zatamował możliwość podniesienia wszystkich zarzutów w sprawie czy też wnioskowania przeprowadzenia niezbędnych dowodów. W takiej zaś sytuacji powyższa wadliwość przeprowadzonego postępowania administracyjnego pozostaje bez wpływu na treść kwestionowanej decyzji.

Poza zakresem niniejszego postępowania pozostają natomiast kwestie ujawnienia przez organ I instancji danych osobowych skarżącej, jak również ewentualnych naruszeń przysługujących jej praw autorskich do projektu budowlanego. Kwestie te mogą być rozstrzygane w odrębnych postępowaniach przed kompetentnymi organami, tj. przed Generalnym Inspektorem Ochrony Danych Osobowych oraz przed sądem powszechnym. Ponadto należy wskazać, iż nie budzi zastrzeżeń skompletowanie akt administracyjnych przekazanych przez organ odwoławczy wraz ze skargą.

Końcowo wypada wskazać, iż projektowana inwestycja nie narusza także uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr.bud. Ochrona interesów osób trzecich nie może być rozumiana w sposób absolutny i nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 Pr.bud. wskazującego, iż każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Tym samym jeżeli inwestycja nie wykazuje żadnej sprzeczności z przepisami prawa, to spowodowane realizacją inwestycji faktyczne dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich (vide: wyrok NSA z dnia 13 maja 2016r. sygn. akt II OSK 2327/14, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 czerwca 2016r. sygn. akt IV SA/Po 258/16 , https://orzeczenia.nsa.gov.pl )

Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a.

JK