Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 1041/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 46 par. 6, art. 39 ze zn. 1 par. 1 d
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 10 stycznia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: , Przewodnicząca Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), , , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2018 roku sprawy ze skargi G. E. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]. nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 46 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) oraz art. 10 ust. 2 pkt 4, ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4, ust. 4ca, ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r., poz. 1065 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania G. E. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej od dnia 28.06.2017 r. na okres 270 dni, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji decyzją z dnia [..]. nr [...] uznał G. E. za osobę bezrobotną od dnia rejestracji tj. od dnia 05.06.2017 r. bez prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Decyzja ta została doręczona stronie za pośrednictwem platformy elektronicznej praca.gov.pl w trybie art. 46 § 6 k.p.a. W tym samym piśmie Powiatowy Urząd Pracy w Ł. przesłał skarżącemu informację o obowiązkowej wizycie u doradcy klienta w dniu 28.06.2017 r.

Skarżący nie dopełnił tego obowiązku i nie stawił się wyznaczonego dnia do PUP w Ł. oraz o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa nie poinformował Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. w terminie 7 dni od daty wyznaczonej wizyty.

W związku z powyższym, Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w decyzji z dnia [...], nr [...] pozbawił skarżącego statusu osoby bezrobotnej od dnia 28.06.2017 r. na okres 270 dni.

W odwołaniu skarżący wniósł o przywrócenie statusu bezrobotnego. Skarżący wyjaśnił, iż nie zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy, gdyż nie otrzymał żadnego zawiadomienia z Urzędu Pracy dotyczącego powiadomienia go o obowiązkowym terminie stawiennictwa. Skarżący wskazał ponadto, iż w niewłaściwej formie jest powiadamiany przez organ I instancji.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał, że bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy oferowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. W przypadku bezrobotnego będącego dłużnikiem alimentacyjnym, w rozumieniu przepisów o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, wyznaczony termin nie może być dłuższy niż 90 dni (art. 33 ust 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy). Stosownie zaś do treści art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 ww. ustawy, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw, tj. na okres:

a) 120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa,

b) 180 dni w przypadku drugiego niestawiennictwa,

c) 270 dni w przypadku trzeciego i każdego kolejnego niestawiennictwa.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że niestawiennictwo w wyznaczonym terminie tylko wówczas nie skutkuje utratą statusu bezrobotnego, jeżeli bezrobotny łącznie spełni dwa warunki:

- powiadomi powiatowy urząd pracy w ciągu 7 dni o przyczynie niestawiennictwa oraz

- przyczyna niestawiennictwa będzie uzasadniona. Jeżeli choćby jeden z tych warunków nie zostanie spełniony, wówczas za uzasadnioną należy uznać decyzję orzekającą o utracie statusu bezrobotnego.

Wojewoda [...] wskazał, że w dniu 0.06.2017 r. skarżący dokonał rejestracji w charakterze osoby bezrobotnej za pośrednictwem elektronicznej platformy www.praca.gov.pl. Wniosek o dokonanie rejestracji zainteresowany opatrzył urzędowym poświadczeniem przedłożenia. Składając wniosek o dokonanie rejestracji w formie elektronicznej za pośrednictwem platformy www.praca.gov.pl skarżący obowiązany był wypełnić poszczególne pola wniosku i wskazać w ten sposób m.in. dane adresowe i dane kontaktowe. Wniosek o dokonanie rejestracji, w części dotyczącej danych kontaktowych zawiera następujące pola, w których osoba dokonująca rejestracji wskazuje wybrany przez siebie sposób kontaktu z nią organu administracji publicznej: 1) kontakt poprzez konto w systemie praca gov.pl, 2) kontakt listowny, 3) kontakt na adres e-mail, 4) kontakt telefoniczny.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżący w swym wniosku wypełnił pola dotyczące danych adresowych i podał adres zameldowania na pobyt stały. Zainteresowany we wniosku o dokonanie rejestracji poinformował, że jest zameldowany na pobyt stały pod adresem: 91-232 Ł., ul. A 32. Zainteresowany wypełniając wniosek w części dotyczącej danych kontaktowych: 1) zaznaczył znak "X" w polu dotyczącym kontaktu poprzez konto w systemie praca gov.pl, 2) pominął pole dotyczące kontaktu listownego, 3) wskazał swój adres e-mail w polu dotyczącym kontaktu na adres e-mail, 4) w polu dotyczącym kontaktu telefonicznego wskazał numer telefonu. Z treści Urzędowego Poświadczenia Przedłożenia wniosku o dokonanie rejestracji wynika, że zainteresowanego pouczono o możliwości rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, stosownie do art. 391 § 1d Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak wynika z informacji zawartych w bazie danych, Pan G. E. wyraził zgodę na doręczanie mu pism poprzez konto www.praca.gov.pl (vide wydruk z bazy danych wniosku Pana G. E. o dokonanie rejestracji w charakterze bezrobotnego nr wniosku [...], UPP – Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia dotyczące dokumentu o identyfikatorze poświadczenia [...], wydruk z bazy danych – szczegóły użytkownika – dane konta).

Wojewoda [...] powołał się na treść art. 391 § 1 k.p.a., który stanowi, że doręczenie pism następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2016 r. poz. 1030 i 1579), jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania spełni jeden z następujących warunków:

1) złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej;

2) wystąpi do organu administracji publicznej o takie doręczenie i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny;

3) wyrazi zgodę na doręczanie pism w postępowaniu za pomocą tych środków i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny.

Stosownie do art. 391 § 1a k.p.a., organ administracji publicznej może zwrócić się do strony lub innego uczestnika postępowania o wyrażenie zgody na doręczanie pism w formie dokumentu elektronicznego w innych, określonych przez organ kategoriach spraw indywidualnych załatwianych przez ten organ.

Zgodnie z art. 391 § 1 b k.p.a., organ administracji publicznej może wystąpić o wyrażenie zgody, o której mowa w § 1 pkt 3 lub w § 1a, przesyłając to wystąpienie za pomocą środków komunikacji elektronicznej na adres elektroniczny strony lub innego uczestnika postępowania.

W myśl art. 391 § 1c k.p.a., do wystąpienia, o którym mowa w § 1b, nie stosuje się art. 46 § 3-8. Stosownie do art. 391 § 1d k.p.a., jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania zrezygnuje z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, organ administracji publicznej doręcza pismo w sposób określony dla pisma w formie innej niż forma dokumentu elektronicznego.

Organ podkreślił, że w związku z tym, że skarżący w dniu 05.06.2017 r. za pośrednictwem platformy www.praca.gov.pl przekazał swój wniosek do Powiatowego Urzędu Pracy w Ł., tryb rejestracji, który wybrał zainteresowany określony został w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2012 roku w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz.U.2012.1299). Z treści § 2 wyżej wspomnianego rozporządzenia wynika, że w celu dokonania rejestracji osoba ubiegająca się o zarejestrowanie jako osoba bezrobotna ma do wyboru dwa tryby rejestracji. Pierwszy z nich wymaga zgłoszenia się do powiatowego urzędu pracy właściwego dla miejsca zameldowania i dokonania czynności określonych w wyżej wspomnianym rozporządzeniu, drugi – nie wymaga osobistego stawienia się w powiatowym urzędzie pracy, lecz wymaga wypełnienia wniosku o dokonanie rejestracji za pośrednictwem formularza elektronicznego, dostępnego na stronie internetowej ministra właściwego do spraw pracy, w Biuletynie Informacji Publicznej ministra właściwego do spraw pracy lub za pośrednictwem elektronicznej platformy usług administracji publicznej. Formularz elektroniczny wniosku o dokonanie rejestracji, o którym mowa powyżej znajduje się na stronie www.praca.gov.pl. Z § 5 ust. 10 wyżej wymienionego rozporządzenia wynika, że osoba ubiegająca się o zarejestrowanie jako

bezrobotny albo poszukujący pracy za pośrednictwem formularza elektronicznego załącza do wniosku zeskanowane wymagane dokumenty, wskazuje właściwy urząd pracy oraz opatruje wniosek jednym z trzech podpisów wymienionych w tym przepisie:

1) bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego

kwalifikowanego certyfikatu, z zachowaniem zasad przewidzianych w przepisach o podpisie elektronicznym, 2) podpisem potwierdzonym profilem zaufanym elektronicznej platformy usług administracji publicznej, albo 3) podpisem osobistym weryfikowanym za pomocą ważnego certyfikatu podpisu osobistego, o którym mowa w przepisach o dowodach osobistych. Zgodnie z § 5 ust. 12 wyżej wymienionego rozporządzenia, osoba ubiegająca się o zarejestrowanie jako bezrobotny albo poszukujący pracy może przekazać również numer telefonu i adres e-mail, celem ułatwienia kontaktu z urzędem pracy, ( ... ).

Wojewoda [...] zaznaczył, że z § 8 ust. 8 wyżej wspomnianego rozporządzenia wynika, że osobie zarejestrowanej za pośrednictwem formularza elektronicznego, dostępnego na stronie internetowej www.praca.gov.pl dane i informacja, o których mowa w ust. 7, oraz decyzja wydana przez powiatowy urząd pracy w wyniku postępowania mogą być przekazane za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jak i wyżej wspomniane rozporządzenie nie określają w sposób bardziej szczegółowy postępowania związanego z wydaniem decyzji osobie zarejestrowanej w charakterze bezrobotnego oraz sposobem wyznaczenia terminu obowiązkowej wizyty w powiatowym urzędzie pracy. W związku z powyższym w sprawach nieuregulowanych w wyżej wymienionych aktach prawnych stosuje się ogólne przepisy zawarte w Kodeksie postępowania administracyjnego. Wobec powyższego organ zauważył, że zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ponadto zgodnie z art. 9 k.p.a., organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada pisemności, z uwzględnieniem formy dokumentu elektronicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 roku o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U.2014.1114). Powyższa zasada została wyrażona w art. 14 k.p.a. Wyznaczenie terminu stawiennictwa, podobnie jak sama rejestracja w powiatowym urzędzie pracy, są czynnością materialno-techniczną. Na wypadek niedopełnienia jednakże obowiązku stawiennictwa w wyznaczonym terminie i niepowiadomienia w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa, ustawodawca przewidział sankcję dla bezrobotnego w postaci pozbawienia statusu poszukującego pracy. W tej sprawie wydawana jest decyzja administracyjna. W związku z powyższym doręczenie bezrobotnemu informacji o terminie wyznaczonej wizyty w powiatowym urzędzie pracy powinno nastąpić zgodnie z zasadami określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego. O ile zatem bezrobotny nie uzyskał takiej informacji podczas wizyty w powiatowym urzędzie pracy wyznaczenie terminu wizyty powinno nastąpić na piśmie - na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. W przypadku rezygnacji przez zainteresowanego z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, powiatowy urząd pracy obowiązany jest doręczyć bezrobotnemu informację o wyznaczonym terminie wizyty w sposób określony dla pism w k.p.a. w formie innej niż forma dokumentu elektronicznego, zgodnie z art. 391 § 1 d k.p.a.

Organ wyjaśnił, że art. 46 § 3 k.p.a. stanowi, że w przypadku doręczenia pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej doręczenie jest skuteczne, jeżeli adresat potwierdzi odbiór pisma w sposób, o którym mowa w § 4 pkt 3. Zgodnie z art. 46 § 4 k.p.a., w celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego organ administracji publicznej przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające:

1) wskazanie, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego;

2) wskazanie adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać pismo i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia pisma;

3) pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym organu administracji publicznej, oraz informację o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru w sposób wskazany wart. 20a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

W myśl art. 46 § 5 k.p.a., w przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu

elektronicznego w sposób, o którym mowa w § 4 pkt 3, organ administracji publicznej po upływie 7 dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma. Zgodnie z art. 46 § 6 k.p.a., w przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia.

Wojewoda [...] wskazał, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, że Powiatowy Urząd Pracy w Ł. w dniu 7.06.2017 r. przesłał do G. E. decyzję nr [...] wraz z załącznikiem w postaci karty rejestracyjnej na adres platformy www.praca.gov.pl. W karcie tej pracownik Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. dokonał wpisu, z treści którego wynikało, że wyznacza zainteresowanemu na dzień 28.06.2017 roku wizytę obowiązkową u doradcy klienta w Ł. ul. B 91 pok. 011. Dane zawarte w UPD – Urzędowym Poświadczeniu Doręczenia potwierdzają, że zgodnie z art. 46 § 6 k.p.a. pismo zostało uznane za doręczone. Data pierwszego zawiadomienia: 7.06.2017 r. Data ponownego zawiadomienia: 15.06.2017 r. Data uznania pisma za doręczone: 22.06.2017 r. (vide: UPD - Urzędowe Poświadczenie Doręczenia, Identyfikator Poświadczenia: [...], w aktach sprawy).

Wojewoda wyjaśnił że podczas procesu rejestracji G. E. wskazał, iż właściwym jest doręczenie korespondencji za pośrednictwem konta w systemie praca.gov.pl. W związku z powyższym na gruncie rozpatrywanej sprawy doszło, w ocenie Wojewody [...], do fikcji doręczenia w myśl art. 46 § 6 k.p.a.

Skarżący jako przyczynę swojej nieobecności w Urzędzie Pracy podał, iż nie otrzymał żadnego zawiadomienia dotyczącego obowiązkowego stawiennictwa w PUP w Ł. Zdaniem Wojewody, w sytuacji, gdy doszło do doręczenia w trybie art. 46 § 6 k.p.a. argument ten nie może uzyskać aprobaty organu odwoławczego, gdyż skarżący nie przedstawił żadnych przyczyn dla których nie miał możliwości odbioru korespondencji elektronicznej. To na bezrobotnym ciąży obowiązek udokumentowania faktu niemożności stawienia się w organie zatrudnienia, natomiast organ ten jedynie w oparciu o przedłożone przez stronę wyjaśnienia i dokumenty uznaje bądź nie uznaje przedłożone wyjaśnienia za wystarczające. Skarżący o przyczynie niestawiennictwa poinformował Urząd Pracy w Ł. dopiero w odwołaniu od decyzji tj. w dniu 03.08.2017 r, nie zachowując terminu 7 dni określonego w art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy. W związku z powyższym, organ odwoławczy, badając przedmiotową sprawę nie znalazł podstaw, by uchylić zaskarżoną decyzję i przywrócić skarżącemu status osoby bezrobotnej.

Odnosząc się do zarzutu podniesionego przez skarżącego w odwołaniu, iż doręczenie decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia 7.07.2017 r. nastąpiło niewłaściwie w formie listowej za pośrednictwem poczty polskiej zamiast w formie elektronicznej, organ odwoławczy wskazał, że rozpatrując niniejszą sprawę podziela w całości pogląd wyrażony przez WSA we W. w wyroku z dnia [...] sygn. [...], z którego wynika, że art. 391 § 1 k.p.a. nie wyłącza zasady pisemności postępowania administracyjnego. Jeśli wiec doręczenie decyzji nastąpiło do rąk adresata (lub jego pełnomocnika), choćby w formie papierowej, to nie można powiedzieć, że nie doszło do doręczenia decyzji w jeden z przewidzianych przez k.p.a. sposobów. Tak doręczona decyzja administracyjna wchodzi wiec do obrotu prawnego, bowiem strona miała możliwość zapoznania się z jej treścią. Niedopuszczalna byłaby natomiast sytuacja odwrotna, a mianowicie gdyby organ doręczył decyzję w formie dokumentu elektronicznego, mimo iż strona o to nie wnioskowała i nie uzyskano na to jej zgody. Takie doręczenie nie wywołałoby skutku, a to z tej przyczyny, że nie można by było uznać, że strona miała możliwość zapoznania się z decyzją. Racjonalny ustawodawca wychodzi bowiem z założenia, że umiejętność czytania jest powszechna (stąd zasada pisemności postępowania), natomiast nie jest powszechne posiadanie komputera z dostępem do Internetu (stąd warunkowy charakter doręczeń elektronicznych). Zdaniem Wojewody [...] zaistniało naruszenie przez organ I instancji art. 39 ze zn. § 1 k.p.a., jednakże zainteresowany nie poniósł szkody z tego tytułu.

Wojewoda podniósł, że z uwagi na decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] i wskazany w niej fakt niestawiennictwa przez G. E. po raz pierwszy w dniu 31.07.2015 r., oraz decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. nr [...] r. i wskazany w niej fakt niestawiennictwa po raz drugi w dniu 09.03.2016 r., należy uznać za zasadne i zgodne z ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy orzeczenie w decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...], iż skarżący może dokonać ponownej rejestracji jako osoba bezrobotna po upływie 270 dni licząc od daty pozbawienia statusu osoby bezrobotnej, jeśli będzie spełniał określone w ustawie warunki.

W skardze G. E. wyjaśnił, że informacja o terminie zgłoszenie w Urzędzie Pracy nie było wbrew temu, co twierdzi organ zawarta w decyzji tylko w osobnym załączniku jakim jest karta rejestracyjna. Zdaniem skarżącego z powyższym dokumentem nie miał obowiązku się zapoznać. Powiadomienie o obowiązkowej wizycie w urzędzie powinno był wysłane jako osobny załącznik i odpowiednio zatytułowany.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest uzasadniona aczkolwiek z innych przyczyn aniżeli w niej podniesione.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W tym zakresie kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy administracji wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ocena sprawy dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego orzeczenia, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U.2017 r. poz. 1369, dalej zwanej: P.p.s.a.) Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Skarga podlega oddaleniu w przypadku braku uzasadnionych podstaw zaskarżenia (art. 151 P.p.s.a.)

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związanym, stosownie do art. 134 P. p. s. a., zarzutami i wnioskami skargi uznał, że zaskarżona decyzja narusza obowiązujący porządek prawny w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie tego aktu z obrotu prawnego. Zgodnie bowiem z art. 134 P.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a).

Spór w niniejszej sprawie dotyczy prawidłowości zawiadomienia bezrobotnego o obowiązkowej wizycie w PUP w Ł. Godzi się w tym miejscu podnieść, że nieusprawiedliwione niezgłoszenie się bezrobotnego w wyznaczonym terminie implikuje pozbawieniem go statusu osoby bezrobotnej – w tym konkretnym przypadku na 270 dni. Skarżący kwestionuje fakt prawidłowego zawiadomienia go o obowiązkowej wizycie w PUP w dniu 28 czerwca 2017 r.

Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji należy wskazać, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 k.p.a. organ administracji stojąc na straży praworządności, ma obowiązek podjęcia z urzędu lub na wniosek wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Realizację zasady prawdy obiektywnej zapewniają przede wszystkim gwarancje procesowe zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Według art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ocena czy dana okoliczność została udowodniona następuje na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.).

Wojewoda [...] powołał się na treść art. 391 § 1 k.p.a., który stanowi, że doręczenie pism następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2016 r. poz. 1030 i 1579), jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania spełni jeden z następujących warunków:

1) złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej;

2) wystąpi do organu administracji publicznej o takie doręczenie i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny;

3) wyrazi zgodę na doręczanie pism w postępowaniu za pomocą tych środków i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny.

Wskazał, że stosownie do art. 391 § 1a k.p.a., organ administracji publicznej może zwrócić się do strony lub innego uczestnika postępowania o wyrażenie zgody na doręczanie pism w formie dokumentu elektronicznego w innych, określonych przez organ kategoriach spraw indywidualnych załatwianych przez ten organ. Zgodnie z art. 391 § 1 b k.p.a., organ administracji publicznej może wystąpić o wyrażenie zgody, o której mowa w § 1 pkt 3 lub w § 1a, przesyłając to wystąpienie za pomocą środków komunikacji elektronicznej na adres elektroniczny strony lub innego uczestnika postępowania. W myśl art. 391 § 1c k.p.a., do wystąpienia, o którym mowa w § 1b, nie stosuje się art. 46 § 3-8. Stosownie do art. 391 § 1d k.p.a., jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania zrezygnuje z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, organ administracji publicznej doręcza pismo w sposób określony dla pisma w formie innej niż forma dokumentu elektronicznego.

Organ odwoławczy wyjaśnił więc, że w przypadku rezygnacji przez zainteresowanego z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, powiatowy urząd pracy obowiązany jest doręczyć bezrobotnemu informację o wyznaczonym terminie wizyty w sposób określony dla pism w k.p.a. w formie innej niż forma dokumentu elektronicznego, zgodnie z art. 391 § 1 d k.p.a.

Dalej Wojewoda [...] wskazał, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, że Powiatowy Urząd Pracy w Ł. w dniu 7.06.2017 r. przesłał do G. E. decyzję nr [...] wraz z załącznikiem w postaci karty rejestracyjnej na adres platformy www.praca.gov.pl. W karcie tej pracownik Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. dokonał wpisu, z treści którego wynikało, że wyznacza zainteresowanemu na dzień 28.06.2017 roku wizytę obowiązkową u doradcy klienta w Ł. ul. B 91 pok. 011. Dane zawarte w UPD – Urzędowym Poświadczeniu Doręczenia potwierdzają, że zgodnie z art. 46 § 6 k.p.a. pismo zostało uznane za doręczone w dniu 22.06.2017r. Data pierwszego zawiadomienia: 7.06.2017 r. Data ponownego zawiadomienia: 15.06.2017 r. Data uznania pisma za doręczone: 22.06.2017 r. (vide: UPD - Urzędowe Poświadczenie Doręczenia, Identyfikator Poświadczenia: [...], w aktach sprawy).

Organ odwoławczy podkreślił, że podczas procesu rejestracji G. E. wskazał, iż właściwym jest doręczenie korespondencji za pośrednictwem konta w systemie praca.gov.pl. W związku z powyższym na gruncie rozpatrywanej sprawy doszło, w ocenie Wojewody [...], do fikcji doręczenia w myśl art. 46 § 6 k.p.a. Skarżący jako przyczynę swojej nieobecności w Urzędzie Pracy podał, iż nie otrzymał żadnego zawiadomienia dotyczącego obowiązkowego stawiennictwa w PUP w Ł.

Zdaniem organu orzekającego w sytuacji, gdy doszło do doręczenia w trybie art. 46 § 6 k.p.a. argument ten nie może uzyskać aprobaty organu odwoławczego, gdyż skarżący nie przedstawił żadnych przyczyn dla których nie miał możliwości odbioru korespondencji elektronicznej. To na bezrobotnym ciąży obowiązek udokumentowania faktu niemożności stawienia się w organie zatrudnienia, natomiast organ ten jedynie w oparciu o przedłożone przez stronę wyjaśnienia i dokumenty uznaje bądź nie uznaje przedłożone wyjaśnienia za wystarczające. Skarżący o przyczynie niestawiennictwa poinformował Urząd Pracy w Ł. dopiero w odwołaniu od decyzji tj. w dniu 03.08.2017 r, nie zachowując terminu 7 dni określonego w art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy. W związku z powyższym, organ odwoławczy, badając przedmiotową sprawę nie znalazł podstaw, by uchylić zaskarżoną decyzję i przywrócić skarżącemu status osoby bezrobotnej.

W ocenie Sądu z takim stanowiskiem nie można się zgodzić.

W tym miejscu godzi się przypomnieć, że Wojewoda [...] ustalił, iż "(...) skarżący w swym wniosku wypełnił pola dotyczące danych adresowych i podał adres zameldowania na pobyt stały. Zainteresowany we wniosku o dokonanie rejestracji poinformował, że jest zameldowany na pobyt stały pod adresem: 91-232 Ł., ul. A 32. Zainteresowany wypełniając wniosek w części dotyczącej danych kontaktowych: 1) zaznaczył znak "X" w polu dotyczącym kontaktu poprzez konto w systemie praca gov.pl, 2) pominął pole dotyczące kontaktu listownego, 3) wskazał swój adres e-mail w polu dotyczącym kontaktu na adres e-mail, 4) w polu dotyczącym kontaktu telefonicznego wskazał numer telefonu. Z treści Urzędowego Poświadczenia Przedłożenia wniosku o dokonanie rejestracji wynika, że zainteresowanego pouczono o możliwości rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, stosownie do art. 391 § 1d Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak wynika z informacji zawartych w bazie danych, Pan G. E. wyraził zgodę na doręczanie mu pism poprzez konto www.praca.gov.pl (vide wydruk z bazy danych wniosku Pana G. E. o dokonanie rejestracji w charakterze bezrobotnego nr wniosku [...], UPP – Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia dotyczące dokumentu o identyfikatorze poświadczenia [...], wydruk z bazy danych – szczegóły użytkownika – dane konta)" – str. 4 zaskarżonej decyzji .

Analiza złożonego przez skarżącego "Wniosku o dokonanie rejestracji jako bezrobotny" poprzez platformę praca.gov.pl istotnie wskazuje, że w polu "Dane kontaktowe" skarżący wskazał kontakt poprzez konto w systemie praca.gov.pl, adres e-mailowy oraz telefon. Nieuprawnione jest natomiast twierdzenie organu, że skarżący pouczony o możliwości rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, stosownie do art. 391 § 1d Kodeksu postępowania administracyjnego, wyraził zgodę na doręczanie mu pism poprzez konto www.praca.gov.pl, co w ocenie organu potwierdzają - wydruk z bazy danych wniosku Pana G. E. o dokonanie rejestracji w charakterze bezrobotnego nr wniosku [...], UPP – Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia dotyczące dokumentu o identyfikatorze poświadczenia [...], wydruk z bazy danych – szczegóły użytkownika – dane konta. W aktach sprawy, na stronie 225-227 akt administracyjnych, znajduje się bowiem wydruk z bazy danych – szczegóły użytkownika – dane konta, z których wbrew twierdzeniu organu, zawartemu w zaskarżonej decyzji, jednoznacznie wynika, że "Beneficjent nie wyraził zgody na doręczanie pism poprzez praca.gov.pl" (str. 227). Również pole o treści "Zgadzam się na doręczanie do mnie pism poprzez konto praca gov.pl. Pisma zostaną doręczone zgodnie z obowiązującym prawem w szczególności zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23)" – pozostało nieodznaczone (str. 226). Wojewoda [...]w żaden sposób nie odniósł się do tych dokumentów mimo, iż z akt sprawy wynika, że zostały one załączone do akt sprawy na etapie postępowania odwoławczego (już po wydaniu decyzji przez organ I instancji) co sugeruje, że były znane organowi odwoławczemu w dacie wydawania decyzji. W tym miejscu należy przypomnieć, że istota dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji. Decyzja organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja organu I instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, lecz jest działaniem merytorycznym.

Wobec powyższego twierdzenie organu, jakoby skarżący podczas procesu rejestracji wskazał, iż właściwym jest doręczenie korespondencji za pośrednictwem konta w systemie praca.gov.pl. nie znajduje uzasadnienia w przedstawionym materiale dowodowym. Tym samym stanowisko organu, że skarżący prawidłowo otrzymał zawiadomienie o wizycie w PUP w trybie fikcji doręczenia dokumentów - wynikającej z art. 46 § 6 k.p.a.- jest co najmniej przedwczesne. Bezsporne wyjaśnienie kwestii sposobu doręczania skarżącemu korespondencji (nierównoznacznego z danymi kontaktowymi), determinuje prawidłowość przekazywania przez organ bezrobotnemu informacji o terminie obowiązkowej wizyty w PUP. Gdyby bowiem potwierdziły się dane zawarte na kartach 225-227 akt administracyjnych oznaczałoby to, że obowiązkiem organu było doręczyć bezrobotnemu informację o wyznaczonym terminie wizyty w sposób określony dla pism w k.p.a. w formie innej niż forma dokumentu elektronicznego, zgodnie z art. 391 § 1 d k.p.a., co zresztą wyjaśniał sam organ odwoławczy prezentując interpretację przepisów.

Zgodnie z art. 9 k.p.a., organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Zatem organ administracji nie może udzielać stronie informacji o treści przepisów prawa lub o sposobie ich wykładni, a następnie – gdy strona podejmie działania na podstawie uzyskanych informacji i w zaufaniu do ich treści – podejmować działań niezgodnych z treścią udzielonych informacji. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy, wątpliwości budzi zachowanie organu, który uznał, że skarżący pouczony o możliwości rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, stosownie do art. 391 § 1d Kodeksu postępowania administracyjnego, wyraził zgodę na doręczanie mu pism poprzez konto www.praca.gov.pl, mimo, iż w aktach sprawy znajdują się dokumenty, które przeczą temu stanowisku, co wykazano wyżej. W tym miejscu należy podkreślić, że stanowisko organu prezentowane w zaskarżonej decyzji jest niespójne i niekonsekwentne również w kontekście faktu, że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona stronie w formie listowej, a nie elektronicznej.

Reasumując istota uchybienia w zakresie prawidłowego powiadomienia bezrobotnego o terminie obowiązkowej wizyty w PUP ma fundamentalne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Od prawidłowego powiadomienia bezrobotnego o obowiązkowej wizycie w PUP zależą bowiem jego uprawnienia. Sankcja za niestawiennictwo w wyznaczonym terminie w przypadku skarżącego oznacza pozbawienie go statusu osoby bezrobotnej na okres 270 dni !. W skardze G.E. kwestionuje fakt powiadomienia go o obowiązkowej wizycie w PUP. Zatem, to przede wszystkim ustalenie-wyjaśnienie kwestii zadeklarowanego przez skarżącego sposobu doręczania mu korespondencji ma bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W okolicznościach przedmiotowej sprawy wskazane wyżej uchybienia powodują, że zaskarżona decyzja nie może pozostać w obrocie prawnym. Nie można bowiem uznać, że organ w sposób prawidłowy rozpoznał i rozstrzygnął sprawę i z tych względów, wobec naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, i art. 107 § 3 k.p.a., zaskarżoną decyzję należało uchylić. Stwierdzone wadliwości proceduralne przy jej wydaniu mogły mieć bowiem wpływ na wynik sprawy.

Powtórnie rozpoznając sprawę organ odwoławczy przeanalizuje zgromadzone w sprawie dokumenty, szczególnie zawarte na kartach 225-227 akt administracyjnych, w kontekście prawidłowości doręczania skarżącemu korespondencji w tym istotnego w sprawie powiadomienia go o obowiązkowej wizycie w PUP.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.orzekł jak w sentencji.

a.l.