Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1168/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5b ust. 2, art. 8 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 14 ust. 1, art. 24, art. 44 ust. 1 pkt 1, ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie Sędzia WSA Marek Olejnik, Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Wilczek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą we W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n.

A Sp. z o. o. z/s we W. wystąpiła z wnioskiem o udzielenie indywidualnej pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Z opisanego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) wynika, iż spółka zamierza przekształcić się w spółkę komandytowo-akcyjną (dalej: SKA), w której komplementariuszem będzie osoba prawna (sp. z o. o.), zaś akcjonariuszami osoby fizyczne, uprawnione do udziału w zyskach, tj. dywidendy, wypłacanej na podstawie uchwały walnego zgromadzenia. Mając na uwadze powyższe zainteresowana sformułowała dwa pytania.

1) Czy otrzymanie dywidendy będzie skutkowało powstaniem u będącego osobą fizyczną akcjonariusza przychodu podatkowego w dacie jej wypłaty, a w rezultacie nie będzie rodziło obowiązku zaliczkowego opodatkowania w trakcie roku podatkowego?

2) W jaki sposób należy opodatkować w/w dywidendę? Prezentując własne stanowisko (odnośnie pytania nr 1) autorka wniosku wskazała na odmienny status komplementariuszy i akcjonariuszy SKA, określony

w ustawie z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2000 r., Nr 94, poz. 1037 ze zm. - dalej: K.s.h.). Zauważyła, iż do komplementariuszy (w zakresie stosunku prawnego komplementariuszy między sobą, wobec akcjonariuszy i osób trzecich, a także do wkładów tychże wspólników do spółki, z wyłączeniem wkładów na kapitał zakładowy) stosuje się przepisy dotyczące spółki jawnej, natomiast do akcjonariuszy przepisy traktujące o spółce akcyjnej. Podniosła, że w konsekwencji powyższego także przychód komplementariusza winien być opodatkowany tak samo, jak wspólnika spółki jawnej, natomiast prawo akcjonariusza do udziału w zysku SKA powstaje w momencie wykazania zysku w sprawozdaniu finansowym, zaś roszczenie

o wypłatę dywidendy materializuje się po podjęciu przez walne zgromadzenie uchwały

o podziale zysku. Spółka dodała, iż legitymowanym do otrzymania dywidendy będzie wyłącznie podmiot, któremu w dniu podjęcia uchwały o podziale zysku przysługuje prawo do akcji. Wnioskodawca dowodził, że do będących akcjonariuszami osób fizycznych nie ma zastosowania przepis art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm. - dalej: u.p.d.o.f.), a w konsekwencji także art. 44 ust. 3 tej ustawy, gdyż - co do zasady - nie jest możliwe dokonywanie zaliczkowego comiesięcznego podziału części zysku przypadającej akcjonariuszom. Na poparcie swojego stanowiska autorka wniosku przywołała wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: WSA) w Krakowie

z dnia 13 marca 2008 r. (sygn. akt I SA/Kr 1372/07), z dnia 2 lipca 2009 r. (sygn. akt

I SA/Kr 219/09) oraz z dnia 20 grudnia 2007 r. (sygn. akt I SA/Kr 1181/07). W zakresie pytania nr 2 spółka uznała, iż dochód akcjonariusza podlega opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem od przychodów z zysków kapitałowych, według stawki 19%, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 i art. 30a ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. Jej zdaniem, dochodu tego nie można natomiast zaliczyć do źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., tj. pozarolniczej działalności gospodarczej. Minister Finansów - działając przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. -

w interpretacji indywidualnej z [...] lipca 2010 r. (nr [...]) stanowisko spółki uznał za nieprawidłowe.

Odwołując się do zapisów K.s.h. organ interpretacyjny stwierdził, że SKA jest spółką osobową, mającą na celu prowadzenie przedsiębiorstwa pod własną firmą,

w której wobec wierzycieli za zobowiązania spółki co najmniej jeden wspólnik odpowiada bez ograniczeń (komplementariusz), a co najmniej jeden wspólnik jest akcjonariuszem. Zaznaczył, iż komplementariusz i akcjonariusz uczestniczą w zyskach proporcjonalnie do ich wkładów wniesionych do spółki, chyba że statut stanowi inaczej. Organ podatkowy dowodził, że z uwagi na to, iż SKA nie posiada osobowości prawnej (jest spółką osobową) jej dochody nie stanowią przedmiotu opodatkowania, natomiast opodatkowane są dochody poszczególnych wspólników tej spółki. Powołując unormowania art. 5b ust. 2 i art. 8 ust. 1 u.p.d.o.f. Minister Finansów podniósł, iż uzyskane przez spółkę osobową przychody oraz poniesione koszty uzyskania przychodów podlegają rozliczeniu u jej wspólników (w przypadku SKA zarówno u komplementariuszy, jak i akcjonariuszy), proporcjonalnie do ich udziału

w spółce. Wyraził pogląd, że w przypadku wspólnika będącego osobą fizyczną dochód osiągnięty z tytułu udziału w SKA stanowić będzie dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej, opodatkowany według skali (art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f.) lub po spełnieniu określonych warunków (art. 9a u.p.d.o.f.), zgodnie z art. 30c ust. 1 u.p.d.o.f., tj. według stawki 19% (tzw. podatek liniowy). Dalej organ interpretacyjny zauważył, że dochód SKA powinien być ustalony na podstawie zapisów ksiąg rachunkowych, do prowadzenia których spółka ta jest zobowiązana na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r.

o rachunkowości (tekst jedn.: Dz. U. z 2002 r., Nr 76, poz. 694 ze zm. - dalej: ustawa

o rachunkowości) w związku z art. 24 ust. 1 u.p.d.o.f.

Według Ministra Finansów - w konsekwencji powyższego - akcjonariusz SKA zobowiązany jest wpłacać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy (art. 44 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i ust. 6 u.p.d.o.f.), a po zakończeniu roku podatkowego złożyć zeznanie podatkowe, w którym wykaże dochody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, jako dochody z pozarolniczej działalności gospodarczej. Zdaniem organu, ponieważ SKA nie jest osobą prawną, akcjonariusze będący osobami fizycznymi nie uzyskują dochodów w postaci dywidend, o których mowa w art. 17 ust. 1 i art. 30a ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. (dochodów z dywidend oraz innych dochodów

z tytułu udziału w zyskach osób prawnych). Organ podatkowy wyraził stanowisko, że dochód z dywidendy, o którym mowa

w zaprezentowanym we wniosku zdarzeniu przyszłym, w rzeczywistości jest niczym innym jak dochodem spółki, który uprzednio wszyscy wspólnicy, w tym będący osobami fizycznymi akcjonariusze, mieli obowiązek opodatkować w ciągu roku, jako dochód

z działalności gospodarczej. Reasumując Minister Finansów wskazał, iż dochody akcjonariusza SKA nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym na takich samych zasadach jak dochody z dywidendy wypłacanej przez spółkę akcyjną, co oznacza, że akcjonariusz SKA ma obowiązek wpłacania w trakcie roku podatkowego miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy w przypadku osiągnięcia dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej, na zasadach określonych w art. 44 ust. 1 w związku z art. 14 u.p.d.o.f. Nie godząc się z interpretacją, spółka wezwała organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa i zmiany stanowiska.

W odpowiedzi Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji.

W skardze strona zarzuciła - mające istotny wpływ na wynik sprawy - naruszenie art. 14 ust. 1, art. 24 i art. 44 ust. 1 i 3 u.p.d.o.f. poprzez ich błędną wykładnię. Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty spółka wniosła o uchylenie skarżonej interpretacji

w całości oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skarżąca podzieliła pogląd Ministra Finansów, że przychody akcjonariusza SKA nie podlegają opodatkowaniu na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f., lecz stanowią dochód z działalności gospodarczej. Dalej spółka argumentowała, iż przepis art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. za przychody

z działalności gospodarczej uważa "kwoty należne", a zatem przy uwzględnieniu znaczenia językowego tego terminu - wymagalne, przysługujące komuś, stanowiące dług. Stwierdziła, że prawo akcjonariusza SKA do udziału w zysku w postaci dywidendy powstaje dopiero po spełnieniu określonych warunków, do których należy zaliczyć: osiągnięcie zysku, który spółka ma prawo przeznaczyć do podziału między wspólników; wykazanie zysku w sprawozdaniu finansowym; wyrażenie opinii o sprawozdaniu przez biegłego rewidenta; zatwierdzenie sprawozdania przez walne zgromadzenie; podział zysku przez walne zgromadzenie, za zgodą wszystkich komplementariuszy, w części przypadającej akcjonariuszom. Zaakcentowała, iż dopiero po spełnieniu w/w warunków akcjonariusz SKA może wystąpić z roszczeniem o wypłatę dywidendy, wcześniej nie posiadając uprawnienia do żądania świadczenia od spółki. W ocenie strony, niemożliwym jest stosowanie do akcjonariusza SKA regulacji art. 24 u.p.d.o.f. w zakresie ustalenia jego dochodu podlegającego opodatkowaniu na podstawie ksiąg rachunkowych prowadzonych przez SKA. Dlatego też zastosowanie winna znaleźć norma ogólna art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f., a ponieważ uzyskanie dywidendy nie wiąże się z ponoszeniem przez akcjonariusza kosztów, uzyskany przychód będzie odpowiadał dochodowi. Zdaniem skarżącej, akcjonariusz SKA powinien uiścić zaliczkę na podatek dochodowy tylko w razie otrzymania wypłaty w zysku (tylko za ten miesiąc), rozliczając uzyskany z tego tytułu przychód/dochód w zeznaniu rocznym. Natomiast w sytuacji, gdy nie otrzyma dochodu z zysku, obowiązek zaliczki nie wystąpi. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się orzekanie w sprawach skarg na - wydane

w indywidualnych sprawach - pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.).

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Po dokonaniu kontroli zaskarżonej interpretacji, mając na uwadze stan faktyczny

i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty oraz wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że w sprawie nie zaistniały podstawy do zakwestionowania stanowiska organu podatkowego wyrażonego w tej interpretacji. Interpretacja ta znajduje bowiem dostateczne podstawy w prawie materialnym, w tym we wskazanych w skardze przepisach art. 14 ust. 1, art. 24 i art. 44 ust. 1 i 3 u.p.d.o.f.

Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tak wyznaczonej kompetencji Sąd stwierdza, iż zaskarżona interpretacja nie narusza regulacji procesowych, przewidzianych dla instytucji pisemnych indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. W tym zakresie również strona nie sformułowała w skardze zarzutów.

Spór strony skarżącej z organem podatkowym, zainicjowany złożeniem wniosku

w trybie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej: O.p.), dotyczył sposobu opodatkowania dywidendy wypłacanej - będącemu osobą fizyczną - akcjonariuszowi SKA z tytułu uczestnictwa w spółce. Jakkolwiek na etapie udzielania przez Ministra Finansów spornej interpretacji rozbieżności w stanowiskach stron odnosiły się także do klasyfikacji samego źródła opodatkowania w/w dochodu na gruncie możliwych rozwiązań u.p.d.o.f., to na etapie przedsądowym strona skarżąca uznała za prawidłowe stanowisko organu uznające dywidendę wypłacaną akcjonariuszowi/wspólnikowi SKA za uzyskaną ze źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., tj. z pozarolniczej działalności gospodarczej. Powołaną kwestię należało zatem uznać - na etapie skargi - za okoliczność bezsporną. Działając w ramach uprawnień wynikających z art. 134 p.p.s.a. Sąd sygnalizacyjne jedynie stwierdza, że w pełni podziela prezentowany przez organ podatkowy pogląd, uznany przez stronę skarżącą w toku postępowania, iż działalność akcjonariusza SKA należy dla celów podatkowych poddać takiemu samemu reżimowi prawnemu, jak wszystkich pozostałych wspólników spółek osobowych, tj. przyjąć, że działalność takiego wspólnika w ramach struktur organizacyjnych SKA nosi znamiona działalności gospodarczej, przynajmniej, jeśli chodzi o przyporządkowanie do źródła opodatkowania, o czym wprost przesądził ustawodawca w art. 5b ust. 2 u.p.d.o.f. Powołany przepis operuje pojęciem wspólnika spółki niemającej osobowości prawnej

w ogólności, co - zdaniem Sądu - wyklucza przyjęcie, iż hipoteza tego przepisu nie obejmuje statusu akcjonariusza SKA. Zaakceptowanie poglądu przeciwnego, proponowanego przez skarżącą we wniosku o udzielenie interpretacji, nie tylko nie znajdowałoby uzasadnienia w treści powołanego przepisu, ale i stanowiłoby w pewnym sensie prawotwórstwo w znaczeniu odstępstwa od ogólnych zasad opodatkowania wspólników spółek osobowych na rzecz wspólników SKA, która to spółka jakkolwiek odbiega w swej istocie od klasycznej spółki osobowej (ze względu na pewne cechy przynależne spółkom kapitałowym), to jednak niewątpliwie do grona spółek osobowych należy. Dalej Sąd zauważa, iż w skardze kwestionowany jest sposób, w jaki należało odprowadzać zaliczki na podatek dochodowy z tytułu dochodu osiąganego przez

- będącego osobą fizyczną - akcjonariusza SKA. Organ podatkowy konsekwentnie przyjmuje, że wypłata w/w wspólnikowi dywidendy powinna być opodatkowana, a tym samym rozliczana, według ogólnych zasad opodatkowania dochodów ze źródła, o jakim mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. (z tytułu działalności gospodarczej), tj. w trybie zaliczek odprowadzanych wedle reguł

z art. 44 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 u.p.d.o.f. Strona, przywołując zapisy K.s.h. regulujące zasady nabycia przez akcjonariusza SKA prawa do wypłaty dywidendy, utrzymywała z kolei, iż dochód w rozumieniu art. 14 u.p.d.o.f. (jako należny), a w konsekwencji także obowiązek uiszczenia zaliczek na podatek dochodowy, powstaje u tego akcjonariusza dopiero po podjęciu przez walne zgromadzenie wspólników uchwały o podziale zysku, co w rezultacie doprowadziło spółkę do konstatacji, że akcjonariusz w/w spółki powinien uiścić zaliczkę na podatek dochodowy z tytułu otrzymanego dochodu ze spółki tylko za miesiąc, w którym otrzymał on wypłatę z zysku (dywidendę). Na tle tak zarysowanego sporu Sąd uznał za prawidłową interpretację prawa podatkowego dokonaną przez organ podatkowy w skarżonej interpretacji. Tym samym, Sąd nie podzielił zasadności formułowanych w skardze zarzutów, co do błędnej wykładni przepisów art. 14 ust. 1, art. 24 oraz art. 44 ust. 1 i 3 u.p.d.o.f. Sporne między stronami kwestie były już przedmiotem oceny tutejszego Sądu. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w całej rozciągłości poglądy wyrażone

w najnowszych wyrokach WSA we Wrocławiu z dnia 10 grudnia 2010 r. (sygn. akt

I SA/Wr 1163/10 i I SA/Wr 1167/10, wyroki dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl), których tezy i stwierdzenia w niniejszym wyroku Sąd wielokrotnie przywoła, jako szczególnie trafne. Rozpoznający sprawę skład orzekający nie podzielił natomiast stanowiska tutejszego Sądu, wyrażonego w wyrokach z 22 lipca 2009 r. (sygn. akt I SA/Wr 1064/09 i I SA/Wr 1065/09, wyroki dostępne j/w). Sąd za prawidłowy uznaje pogląd Ministra Finansów, że uzyskane przez SKA przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej (także poniesione koszty ich uzyskania) podlegają rozliczeniu - w proporcji do udziału w zysku - u każdego z jej wspólników (art. 8 ust. 1 u.p.d.o.f.). Uprawnione jest także stanowisko organu interpretacyjnego, iż przypadający na wspólnika SKA (w tym akcjonariusza) dochód, ustala się na podstawie prowadzonych przez spółkę ksiąg rachunkowych (art. 24 ust. 1 u.p.d.o.f. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o rachunkowości) oraz że podlega on opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f., albo też - po spełnieniu określonych warunków (art. 9a tej ustawy), stawką podatku 19%, zgodnie z art. 30c. Zasadnie również przyjął organ, że akcjonariusz SKA ma obowiązek wpłacać

w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy według określonych zasad (art. 44 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f.), a po zakończeniu złożyć zeznanie podatkowe (art. 45 ust. 1 u.p.d.o.f.). Sąd stwierdza, iż pozbawiony podstaw w prawie podatkowym jest pogląd autora skargi, iż przychodem z tytułu uczestnictwa w SKA jest postawiona do dyspozycji akcjonariusza dywidenda. Według art. 5b ust. 2 u.p.d.o.f., o czym była mowa wyżej, w przypadku, w którym pozarolniczą działalność gospodarczą prowadzi SKA (spółka niemająca osobowości prawnej), przychody wspólnika z udziału w tej spółce, określone na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy, uznaje się za przychody z działalności gospodarczej (dotyczy to zarówno przychodów komplementariusza, jak i akcjonariusza SKA). Zdaniem Sądu, przesądzenie rodzaju źródła, z jakiego wspólnik spółki niemającej osobowości prawnej, która prowadzi działalność gospodarczą, uzyskuje przychody będące następstwem jego uczestnictwa w spółce, determinuje stosowanie tych reguł opodatkowania, które przewidziane zostały dla danego źródła przychodu (pozarolniczej działalności gospodarczej). Chodzi tu w szczególności o określenie rodzaju przychodu, momentu jego osiągnięcia, dochodu, podatku, obowiązku zapłaty zaliczek oraz rocznego obliczenia podatku. Stosownie do art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychód z działalności, o której mowa

w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony

o należny podatek od towarów i usług. Zgodnie z definicją działalności gospodarczej, zawartą w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., zasadniczymi przychodami z tego źródła będą kwoty należne z tytułu działalności wytwórczej, budowlanej, handlowej i usługowej. Przy czym dalsze przepisy ustawy podatkowej wskazują na jeszcze inne przychody (art. 14 ust. 2 i 3 u.p.d.o.f.). Tak więc przychodami akcjonariusza SKA prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą będą przychody z wykonywania przez spółkę produkcji, handlu, czy usług, a także inne przychody wskazane w treści powołanych wyżej przepisów. Należy zauważyć, iż przychody wszystkich wspólników, a więc także akcjonariusza, określa się - stosownie do art. 8 ust. 1 u.p.d.o.f. - według proporcji

w jakiej wspólnik (akcjonariusz) posiada prawo do udziału w zysku, przy czym w razie wątpliwości przyjmuje się, że prawa wspólników do udziału w zysku są równe. Na podstawie ust. 2 art. 8 u.p.d.o.f., zasady dotyczące rozliczenia u wspólników przychodów stosuje się także do rozliczenia kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat, a także ulg podatkowych związanych z prowadzoną działalnością, co oznacza ich rozliczenie w proporcji do prawa do udziału w zysku spółki. Konieczność określenia przychodów akcjonariusza (również komplementariusza) SKA we wskazanej wyżej proporcji oznacza jedynie przyporządkowanie odpowiedniej części przychodów osiągniętych przez spółkę (wszystkich wspólników) z tytułu wykonywania działalności gospodarczej. Innymi słowy, przychód akcjonariusza

z udziału (uczestnictwa) w SKA tym tylko różni się od przychodów osiągniętych przez spółkę (wszystkich wspólników), że stanowi ich proporcjonalną część, a zatem nie różni się co do rodzaju przychodów, czy też momentu ich osiągnięcia, gdyż ustawa podatkowa traktuje je de facto jako przychody wspólne, podlegające - dla celu opodatkowania - rozdziałowi na poszczególnych wspólników. W świetle poczynionych wyżej uwag, jako nieprawidłowe należało ocenić stanowisko skarżącej spółki, która uzyskanie przychodu przez akcjonariusza SKA

(z działalności gospodarczej, co strona aprobowała) utożsamiała z otrzymaniem przez niego (postawieniem do dyspozycji) dywidendy, uchwalonej przez walne zgromadzenie SKA. Ponieważ wspólnik SKA, w tym akcjonariusz, uzyskuje przychody należne

z działalności wytwórczej, budowlanej, handlu, usług oraz przychody z innych tytułów określonych w ustawie podatkowej (zaliczonych do przychodów ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.), bez znaczenia pozostaje, czy i kiedy faktycznie wypłacona (zaoferowana) mu zostanie odpowiednia część zysku, wypracowanego przez spółkę z tytułu tej działalności. Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, w pełni podziela również stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), wyrażone w wyroku

z dnia 15 lipca 2010 r. (sygn. akt II FSK 2/10, wyrok dostępny: orzeczenia.nsa.gov.pl), że sposób opodatkowania dochodu z udziału w SKA (jak w każdej spółce osobowej) nie jest uzależniony od tego, czy wspólnik jest komplementariuszem, czy akcjonariuszem, ale od jego statusu prawnego, to jest tego, czy jest nim osoba prawna, czy osoba fizyczna. W powołanym wyroku NSA stwierdził ponadto, iż w konsekwencji uznania zasadności opodatkowania dochodu akcjonariusza SKA (w sprawie: osoby fizycznej), jako dochodów z działalności gospodarczej, zastosowanie do jego sytuacji znajdą też przepisy art. 44 u.p.d.o.f., dotyczące obowiązku wpłaty bez wezwania w ciągu roku podatkowego zaliczek na podatek dochodowy. Zaaprobować trzeba także kolejny wniosek NSA, że przepisy prawa podatkowego stanowią autonomiczną całość,

w stosunku do której inne regulacje prawne, w tym przepisy K.s.h., mogą być traktowane jako przepisy szczególne tylko wówczas, gdy prawo podatkowe tak stanowi. Sąd stwierdza, iż mająca zastosowanie w sprawie ustawa podatkowa (u.p.d.o.f.), traktująca jednolicie wszystkich - będących osobami fizycznymi - wspólników spółek niemających osobowości prawnej, nie pozwala - wbrew wywodom skarżącej - przyjąć odmiennych zasad opodatkowania w stosunku do akcjonariusza SKA, co prawidłowo wyłożył organ interpretacyjny. Pomimo tego, że - na etapie postępowania sądowoadministracyjnego - spółka aprobowała stanowisko Ministra Finansów odnośnie tego, iż akcjonariusz SKA nie uzyskuje przychodów z kapitałów pieniężnych (lecz z działalności gospodarczej), to należy odnotować, że organ podatkowy właściwie przyjął, iż w przepisie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. mowa jest jedynie o przychodach (dywidendach i innych) z tytułu udziału w zyskach osób prawnych, przez co przepis ten nie odnosi się do przychodów z udziału w spółkach niemających osobowości prawnej, do których zalicza się SKA.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art.151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.