Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 28/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2006-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Kmiecik asesor sądowy Grażyna Jeżewska (spr.) Protokolant: referent – stażysta Wioletta Moj po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia l3 września 2005 r. T. R. zwrócił się do Ośrodka Pomocy Społecznej w N. o przyznanie zasiłku celowego i specjalnego celowego w związku z niepełnosprawnością i długotrwałą chorobą, a także ze względu na ubóstwo. We wniosku podał, że jest osobą samotnie gospodarującą oraz całkowicie niezdolną do pracy i samodzielnej egzystencji, otrzymującą rentę inwalidzką w kwocie 425,54 zł., a środki te nie wystarczają na pokrycie miesięcznych wydatków w łącznej kwocie 837,92 zł. związanych z kosztami na pokrycie wydatków związanych z długotrwałą chorobą i spowodowanymi tym kosztami leczenia, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu oraz zapewnienia ochrony mieszkania. Zaznaczył, że z powodu niskiego świadczenia popadł w długi, a zwłaszcza w Spółdzielni Mieszkaniowej w N., w której na dzień 30 sierpnia 2005 r. zadłużenie wynosi 1719. 83 zł.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w N., na podstawie art. 8, art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - Dz. U. z 2004 r. Nr 64, poz. 93 późn. zm.), przyznał wnioskodawcy zasiłek celowy w wysokości 80 zł, po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego oraz ustaleniu sytuacji socjalno - bytowej, wskazując w uzasadnieniu decyzji na spełnienie wymogów uprawniających do przyznania pomocy w omawianej formie jednocześnie stwierdzając, iż udzielając pomocy musi zachować zasady podziału środków finansowych na zasadzie sprawiedliwości społecznej, ponieważ w wielu rodzinach, osób samotnych występuje syndrom ubóstwa, niedożywienie, choroby, zatem w tej sytuacji winien mieć na uwadze, że w obrębie jego działania znajdują się również osoby w trudniejszej sytuacji materialnej, co w sytuacji ograniczonych środków finansowych nakłada na Ośrodek dysponowanie środkami w taki sposób, aby zaspokoić potrzeby jak najszerszej grupy tych osób. Wskazał, że dla osób samotnych zasiłek celowy wynosi średnio 80 zł. Dodatkowo zaznaczył, iż w sytuacji niewystarczających środków przyjęto zasadę, iż zasiłek celowy w wyższej wysokości jest przyznawany osobom, które nie mają stałego źródła dochodu, jest duża różnica między kryterium dochodowym a posiadanym dochodem, występuje długotrwała choroba lub niepełnosprawność. Poniżej średniej wysokości zasiłek jest przyznawany w przypadku posiadania stałego comiesięcznego źródła dochodu, istnieje mała różnica między kryterium dochodowym a posiadanym dochodem, lub gdy osoba korzysta dodatkowo z innych form pomocy społecznej. Odnosząc powyższe kryteria do sytuacji T.R. uznał, iż zasiłek powinie być mu przyznany w wysokości poniżej średniej, bowiem jego dochód wraz z zasiłkiem okresowym wynosi 461 zł., czyli w tej samej wysokości co kryterium uprawniające do przyznania pomocy w formie zasiłku celowego. Jednakże z uwagi na niepełnosprawność wnioskodawcy przyznano zasiłek w średniej wysokości.

Przedstawiając analitykę wydatkowanych środków finansowych na realizację zasiłków celowych, organ stwierdził, iż otrzymał środki finansowe w 2005 r. w kwocie 183.300 zł. miesięcznie na realizację zadań własnych, w tym na wypłatę zasiłków celowych, stąd przeciętna zasiłków dla rodzin o niskich dochodach wynosiła 120 zł., a dla osób samotnych przeciętnie 80 zł. wskazując jednocześnie, że w miesiącu sierpniu wpłynęło 1331 podań o udzielenie pomocy społecznej. Organ I instancji stwierdził, iż przy przyznawaniu zasiłku celowego wzięto również pod uwagę fakt, że oprócz comiesięcznych zasiłków celowych wnioskodawca otrzymuje pomoc w formie posiłków wydawanych przez Dzienny Dom Pobytu w N. i której dzienny koszt wynosi 4, 20 zł., co stanowi miesięczny koszt - 126 zł.

Od powyższej decyzji odwołał się T. R. wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji, zarzucając organowi I instancji naruszenie prawa materialnego i proceduralnego, bowiem w uzasadnieniu nie opisano kwestii art. 8 ustawy o pomocy społecznej. Podniósł przy tym, że organ I instancji, przyznał zasiłek celowy z miesięcznym opóźnieniem, nie wyjaśnił skąd uzyskano pieniądze na podwyżkę płac dla burmistrza, mając ograniczone środki na zadania opisane w ustawie o pomocy społecznej. Stwierdził, że jego sytuacja rodzinna, materialna i zdrowotna nie pozwala mu na podjęcie pracy zarobkowej za granicą, przy jednoczesnym korzystaniu z pomocy społecznej, jak to ma miejsce w wielu przypadkach. Zarzucił, że z powodu braku bieżącej pomocy ze strony OPS jego dług w Spółdzielni będzie narastał.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając argumentację organu I instancji. W uzasadnieniu wskazało, powołując się na art. 8, art. 3, art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 539 ze zm.), iż przeprowadzony wywiad i inne zebrane w sprawie dokumenty potwierdzają, że T. R., który zamieszkuje i prowadzi gospodarstwo domowe samotnie, spełnia wymogi do przyznania zasiłku celowego. Dochód jego stanowi renta inwalidzka w kwocie 425,54 zł i nie przekracza kwoty 461 zł kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej określonej art. 8 ust. 1 pkt 1 cyt. wyżej ustawy.

Kolegium wskazało, że przepis art. 3 ust. 4 w/w ustawy stanowi, iż potrzeby osób korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione - jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej, wobec tego udzielenie pomocy i jej zakres zależy nie tylko od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionych do tej pomocy, ale także od możliwości finansowych ośrodka pomocy społecznej. Przyznanie stronie zasiłku celowego w wysokości 80 zł wynikało z istniejących w dacie rozpatrywania wniosków możliwości finansowych Ośrodka Pomocy Społecznej w N., co zostało wykazane w jego decyzji.

W ocenie Kolegium organ I instancji w sposób wyczerpujący uzasadnił wielkość przyznanego zasiłku celowego. Dodatkowo wskazało, że T. R., oprócz zasiłków celowych, otrzymuje pomoc w formie zasiłków okresowych, bezpłatnych posiłków oraz bezpłatnych usług opiekuńczych. Odnosząc się do odwołania uznało zarzut przyznania pomocy społecznej z opóźnieniem za nieuzasadniony z uwagi na złożenie niezbędnych dokumentów przez wnioskodawcę dopiero w dniu 21 września 2005 r., co spowodowało wydanie decyzji po ich otrzymaniu. Wskazało, iż w zaskarżonej decyzji nie rozstrzygnięto o zawnioskowanym specjalnym zasiłku celowym, a jedynie w uzasadnieniu poinformowano stronę o braku możliwości przyznania ww. świadczenia z uwagi na treść art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Podkreśliło, że pomoc w formie zasiłku celowego ma charakter jednorazowy uprawniający jednak stronę do ponownego wystąpienia z wnioskiem w przypadku gdy nie jest w stanie zrealizować celu, na który ma być przeznaczony. Nie zgodziło się z twierdzeniem strony, iż brak bieżącej pomocy ze strony OPS stanowi przyczynę narastającego zadłużenia w Spółdzielni, bowiem strona ma możliwość rozwiązania tej kwestii poprzez skorzystanie z uprawnienia do dodatku mieszkaniowego pozwalającego na zmniejszenie wydatków własnych na zajmowany lokal, o czym był informowany. Nadto, omawiając zarzut odnoszący się do naruszenia art. 8 ust. 2 ustawy stwierdziło, iż z materiału dowodowego nie wynika, aby Rada Miejska w N. skorzystała z uprawnienia do podwyższenia kwot kryterium dochodowego do zasiłków okresowych i celowych, zatem organ prawidłowo przyjął kryterium dochodowe na podstawie ustawy o pomocy społecznej. Uznało również, że nie jest uprawnione do rozstrzygania kwestii wynagradzania burmistrza miasta.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu T. R. zarzucił decyzji Kolegium naruszenia prawa materialnego oraz naruszenia przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. winno wskazać skarżącemu konkretne możliwości "płynące z litry prawa", a decyzja powinna być jasna, zrozumiała w takim stopniu, by każda przeciętna osoba nie mająca przygotowania prawniczego mogła zrozumieć intencje organu wydającego decyzję. Zarzucił, że intencje Ośrodka są niejasne, bowiem z pomnożenia kwot średnio przyznawanych zasiłków przez liczbę podań wynika, że Ośrodek wydał jedynie 159.720 zł, co daje różnicę 23.850 zł, nierozliczoną przez organ. Stwierdził, iż wskazana przez Kolegium możliwość skorzystania z dodatku mieszkaniowego "zmuszają osobę taką jak ja do podjęcia działań skutkujących na jej niekorzyść w tak bardzo trudnej sytuacji życiowej w jakiej się znajduje.", a skorzystanie z tej formy pomocy zmieni jego sytuację materialną, gdyż dodatek mieszkaniowy jest traktowany jako dochód, przez co ograniczą się jego prawa do korzystania z pomocy społecznej.

Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 13 kwietnia 2006 r. skarżący rozszerzył argumentację skargi, powołując się na wyroki sądów administracyjnych z których wynika, że zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych należy niewątpliwie do podstawowych potrzeb bytowych każdego człowieka, zatem zasiłek może być przyznany na spłatę zadłużenia czynszowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sadowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwaną dalej Prawo o postępowaniu). Decyzja naruszająca prawo może, zatem zostać tylko przez sąd administracyjny uchylona, gdy stwierdzi, że organ prowadzący postępowanie naruszył przepisy prawa procesowego lub materialnego. W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu (art. 151 w/w ustawy).

Z zasady legalności, wynika konsekwencja, iż administracyjny sąd wojewódzki ocenia, czy wydana decyzja jest zgodna z prawem obowiązującym w dacie jej wydania (wyrok NSA z dn. 14 stycznia 1999 r., sygn. akt III SA 4731/97 – LEX nr 37180).

Kontrola sądowa legalności decyzji wydanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się w związku z tym do badania, czy w procesie dochodzenia do tej decyzji właściwy organ uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wpływ na podjęte rozstrzygnięcie oraz, czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów. Inaczej mówiąc, czy rozstrzygnięcie nie jest dowolne.

Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, iż odpowiada ona wymogom prawa.

W tym miejscu wskazać trzeba, iż w skardze skarżący kwestionuje wysokość przyznanej pomocy w formie zasiłku celowego zarzucając, że nie uwzględnia ona jego wszystkich potrzeb, w tym zadłużenia z tytułu czynszu w Spółdzielni Mieszkaniowej.

W myśl art. 7 do ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - Dz. U. z 2004 r. Nr 64, poz. 593 z późn. zm. – zwaną dalej ustawą), udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu ubóstwa, sieroctwa, bezdomności, bezrobocia, niepełnosprawności, długotrwałej lub ciężkiej choroby, przemocy w rodzinie, potrzeby ochrony macierzyństwa lub wielodzietności, bezradności w sprawach opiekuńczo - wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych, braku umiejętności w przystosowaniu do życia młodzieży opuszczającej placówki opiekuńczo-wychowawcze, trudności w integracji osób, które otrzymały status uchodźcy, trudności w przystosowaniu do życia po zwolnieniu z zakładu karnego, alkoholizmu lub narkomanii, zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej, klęski żywiołowej lub ekologicznej. Mając, zatem na uwadze powyższe słusznie uznał organ, iż skarżący spełnia warunki do ubiegania się o przyznanie pomocy społecznej, gdyż jest osobą niepełnosprawną, długotrwale chorą i całkowicie niezdolną do pracy. W świetle art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 78 i 91, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 461 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej" - przy jednoczesnym wystąpieniu, co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Prawidłowo przeto organy obu instancji ustaliły i przyjęły, iż po stronie skarżącego zaistniała również przesłanka, o której stanowi art. 8 ust. 1 ustawy, bowiem dochód skarżącego wynosił 461 zł., czyli nie przekraczał kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej.

Skarżący wnosił o przyznanie mu świadczenia z pomocy społecznej – zasiłku celowego oraz specjalnego zasiłku celowego na pokrycie kosztów związanych z długotrwałą chorobą i spowodowanymi tym kosztami leczenia, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, kosztów utrzymania mieszkania. Z treści wniosku skarżącego wynikało, iż jego żądanie dotyczy zasiłku celowego, o którym stanowi art. 39 ustawy oraz specjalnego zasiłku celowego uregulowanym w art. 41 pkt 1. Decyzja organu I instancji, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, rozstrzygała żądanie strony dotyczące przyznania zasiłku celowego, zatem prawidłowość przyznania tego świadczenia podlega badaniu przez Sąd.

Stosownie do treści art. 39 ust. 1 ustawy może być przyznany zasiłek celowy w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. W ustępie 2 art. 39 ustawodawca wymienił przykładowo sytuacje, które mogą stanowić podstawę przyznania zasiłku celowego. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 1 celem pomocy społecznej jest wspieranie osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka, jednakże według postanowienia ustępu 4 powołanego wyżej przepisu, potrzeby osoby i rodziny korzystającej z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej.

Rozstrzygnięcie w sprawie zasiłku celowego zapada, jak już powiedziano wyżej, w ramach tzw. uznania administracyjnego, o czym przesądza treść art. 39 ust. 1 ustawy. Przepis ten, bowiem upoważnia organ do przyznania tej formy pomocy, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby życiowej. Działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza, załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwościami organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Uznanie administracyjne nie pozwala, zatem organowi na dowolność w załatwianiu sprawy jest on, bowiem związany przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego – zwanego dalej K.p.a., w tym art. 7 i 77 § 1 K.p.a., jak również przepisami ustawy o pomocy społecznej, między innymi przywołanego wyżej art. 3 ustawy. Artykuł 7 K.p.a. stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Art. 77 § 1 K.p.a. nakłada na organy administracji obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. W myśli art. 107 § 3 k.p.a. uznanie administracyjne wymaga wskazania przesłanek korzystania z niego oraz argumentacji przytoczonej w decyzji rozstrzygającej indywidualną sprawę opartą na uznaniu administracyjnym.

W przedmiotowej sprawie organy obu instancji zgodnie z przedstawionymi wyżej wymogami dokonały prawidłowych ustaleń co do stanu faktycznego oraz jego prawidłowej oceny. Organy prawidłowo zakwalifikowały wniosek skarżącego, który domagał się pomocy we wskazanej potrzebie określonej w art. 39 ust. 2 ustawy. Przyznając zasiłek celowy wskazały, iż skarżący jest uprawniony do otrzymania pomocy, ale również podniosły i udowodniły, iż posiadane środki finansowe nie pozwalają mu uwzględnić żądania w wyższej wysokości. W sytuacji gdy Ośrodek Pomocy Społecznej nie ma wystarczających środków na zaspokojenie potrzeb osób ubiegających się o pomoc i do pomocy uprawnionych ważne jest aby organ wskazał kryteria jakimi się kierował przy przyznawaniu pomocy. W niniejszej sprawie organ I instancji ustalił kryteria pierwszeństwa wskazując, że w pierwszej kolejności zabezpieczono środki dla rodzin i osób, nie posiadających dochodu lub mającym bardzo niski dochód. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. zaś dokonało powtórnej, oceny i analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i w sposób szczegółowy, odpowiadający wymogom wynikającym z art. 107 § 3 K.p.a., przedstawiło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności oraz fakty, które spowodowały uznanie decyzji organu I instancji za zgodną z prawem i że przyznany skarżącemu zasiłek celowy w wysokości 80 zł odpowiada celom i zadaniom pomocy społecznej. Wpływ na wysokość przyznanego zasiłku celowego skarżącemu miała, zaś szczupłość środków finansowych jakimi dysponował organ I instancji, liczba osób ubiegających się o przyznanie pomocy, jak również fakt, iż w okresie objętym wnioskiem skarżący korzystał z innych form pomocy społecznej.

W tym miejscu, trzeba wskazać, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rolą organów realizujących zadania z zakresu pomocy społecznej jest taki podział posiadanych przez te organy środków finansowych, który zapewni do nich dostęp osobom najbardziej ich potrzebujących, a więc w pierwszej kolejności takim, które nie uzyskują żadnych dochodów i które przy wykorzystaniu własnych możliwości nie są w stanie zdobyć środków umożliwiających zaspokojenie potrzeb na poziomie elementarnym.

Ustawa nie określa granic minimalnych, ani maksymalnych wysokości przyznanego zasiłku celowego. Granice te wyznaczone są jedynie ogólnie w art. 3 ust. 3 i 4 ustawy, który stanowi, iż rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.

Decyzja o przyznaniu pomocy społecznej wydana na podstawie art. 39 ustawy winna, zatem każdorazowo uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy, a więc nie tylko okoliczności, które zadecydowały o konieczności skorzystania z tej formy pomocy przez wnioskodawców przy ubieganiu się o przyznanie zasiłku celowego, ale także rozmiar będących w dyspozycji organów środków finansowych, ilość osób ubiegających się o pomoc oraz potrzeby innych osób uprawnionych do świadczenia z pomocy społecznej. Zarzuty skarżącego zawarte zarówno w odwołaniu, jak i w skardze w istocie dotyczą wysokości przyznanego mu zasiłku celowego. Zarzut ten nie jest zasadny. Prowadząc postępowanie o przyznanie skarżącemu zasiłku celowego organy administracji zebrały materiał dowodowy w zakresie pozwalającym na prawidłowe rozstrzygnięcie tej sprawy. Dokonana ocena zebranych w sprawie dowodów, a to okoliczności uzasadniających przyznanie zasiłku celowego, nie jest dowolna, a organy w sposób szczegółowy wskazały przyczyny, które zadecydowały o konieczności skorzystania z tej formy pomocy społecznej oraz przyznania skarżącemu zasiłku celowego jedynie w wysokości 80 zł.

Organ I instancji wskazał, że kierowano się kryteriami, według których zasiłek celowy w wyższej wysokości przyznawano osobom, które nie mają stałego źródła dochodu, przy dużej różnicy między kryterium dochodowym a posiadanym dochodem, występowaniu długotrwałej choroby lub niepełnosprawności. Poniżej średniej wysokości zasiłek przyznawano w przypadku posiadania stałego comiesięcznego źródła dochodu, istnienia małej różnicy między kryterium dochodowym a posiadanym dochodem, lub gdy osoba korzystała dodatkowo z innych form pomocy społecznej.

Odnosząc się do skargi trzeba powiedzieć, iż chybiony jest zarzut dotyczący niewskazania w zaskarżonej decyzji sposobu spłaty zadłużenia z tytułu czynszu i wobec osób trzecich, gdyż nie jest to rolą organu. Skarżący w swoich wnioskach wymienia wiele potrzeb bytowych, nie precyzując konkretnego celu pomocy uważając, że wszystkie jego potrzeby powinny zostać uwzględnione, wobec tego organ pomocy społecznej w ramach swoich możliwości finansowych przyznały skarżącemu określoną kwotę. Warto pamiętać, że ta forma pomocy społecznej nie jest przewidziana na pokrywanie pełnych miesięcznych kosztów utrzymania osoby objętej pomocą. Rola zasiłku celowego, o czym świadczy treść tego przepisu, ma charakter pomocy doraźnej ukierunkowanej na konkretny cel bytowy, i ten cel bytowy skarżący winien każdorazowo wyartykułować we wniosku skierowanym do organu, a wówczas organ zobowiązany jest do rozpatrzenia tegoż sprecyzowanego (konkretnego) celu, poprzez wydanie stosownej decyzji, zatem wnioskując o przyznanie zasiłku skarżący powinien jasno określić jeden konkretny cel, który ma być zaspokojony ze środków pomocy społecznej. W takiej sytuacji organ będzie miał możliwość dokonania pełnej oceny wskazanej potrzeby bytowej. W niniejszej sprawie organy nie wypowiedziały się, jak sugeruje skarżący, w sprawie odmowy przyznania pomocy na spłatę zadłużenia czynszowego, przyznały skarżącemu zasiłek celowy, pozostawiając jego woli rozdysponowanie tej kwoty na jeden cel wymieniony wśród wielu wnioskowanych.

Odnosząc się do pozostałej argumentacji należy powiedzieć, iż przedstawione przez skarżącego rozliczenie wszystkich środków będących w dyspozycji Ośrodka nie uwzględnia, iż wskazana w decyzji organu I instancji analityka dotyczy przeciętnych kwot przyznawanych osobom i rodzinom o niskich dochodach, jak też nie posiadających żadnych dochodów, ze wskazanej kwoty przeznaczonej na zasiłki celowe wypłacane są również i to w pierwszej kolejności, zasiłki celowe dla osób i rodzin nie posiadających żadnych dochodów i że te kwoty mogą być wyższe niż średnie kwoty przywołane przez organ. Nie uprawniony jest także zarzut, że Kolegium nie wskazało skarżącemu konkretnych możliwości wynikających z przepisów, albowiem poinformowało go o innej formie pomocy w postaci dodatku mieszkaniowego przysługującej w sytuacji braku środków na utrzymanie mieszkania, jednak skorzystanie z tej możliwości zależy już jedynie od woli skarżącego. Pozostałe argumenty również nie zasługują na uwzględnienie.

Wobec powyższego biorąc pod uwagę, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, jak też proceduralnego, należało po myśli art. 151 Prawo o postępowaniu, oddalić skargę.