Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1699/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Ewa Rynczak Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej w G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 9 września 2011 r., nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej w G. kwotę 500 00 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. decyzją z 4 marca 2011 r., na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z 7. 07.a 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) po przeprowadzeniu postępowania z urzędu w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w G. nakazał zarządcy obiektu budowlanego Spółdzielni Mieszkaniowej w G. , ul. [...] w G. - w terminie do dnia 31 października 2011 r. -zamontowanie w oknach i drzwiach balkonowych PVC mieszkań nr nr: [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w G. nawiewników powietrza, zgodnie z ekspertyzą techniczną z maja 2010 r. opracowaną przez mgr inż. M.S. , stanowiącą załącznik do decyzji - pod kierownictwem osoby posiadającej uprawnienia budowlane w specjalności instalacyjno-inżynieryjnej w zakresie instalacji i urządzeń wentylacyjnych, która powinna potwierdzić stosownym oświadczeniem wykonanie robót zgodnie z decyzją, ekspertyzą i przepisami, załączając komplet protokołów sprawdzenia prawidłowości działania wentylacji grawitacyjnej w mieszkaniach przedmiotowego budynku.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że 26 sierpnia 2009 r. została przeprowadzona kontrola utrzymania i użytkowania budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w G. , w czasie której stwierdzono, że podczas okresowej kontroli przewodów spalinowych i wentylacyjnych w mieszkaniach nie dokonano pomiaru przepływu powietrza w otworach wlotowych do pionowych przewodów kominowych przy zamkniętych drzwiach i oknach. Ponadto w czasie kontroli stwierdzono, że po roku 2002, w części mieszkań została wymieniona stolarka okienna z drewnianej na PVC bez nawiewników . W związku z powyższym, w celu ustalenia czy w mieszkaniach następuje właściwa infiltracja powietrza, postanowieniem z 22 września 2009 r. nałożono na zarządcę budynku - Spółdzielnię Mieszkaniową, ul. [...] obowiązek przedłożenia protokołów z okresowej kontroli przewodów kominowych w mieszkaniach. Z przedłożonych [...] 2009 r. przez zarządcę budynku protokołów z okresowej kontroli przewodów kominowych sporządzonych przez mistrza kominiarskiego J.A. wynika, że w 4 mieszkaniach przedmiotowego budynku, w których zamontowano okna PVC, infiltracja powietrza jest niewłaściwa - występuje niewystarczający ciąg kominowy lub jego brak. Przyczyną takiego stanu jest brak dopływu powietrza zewnętrznego w ilości niezbędnej do prawidłowego funkcjonowania wentylacji grawitacyjnej i spalania gazu ziemnego przez kuchenkę gazową czteropalnikową z piekarnikiem w poszczególnych mieszkaniach.

Organ wskazał, że normą dotyczącą wentylacji w budynkach mieszkalnych zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej, obowiązującą od 1 października 1983 r. jest PN-83/B-03430 "Wentylacje w budynkach mieszkalnych zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej. Wymagania". Norma ta określa kierunek doprowadzenia powietrza oraz objętość strumienia powietrza wentylacyjnego, okresowe zwiększenie wentylacji kuchni oraz zasady doboru rodzaju wentylacji. Norma ta została zmieniona 8 lutego 2000 r. zmianą Az3 w zakresie konieczności stosowania w pomieszczeniu wentylacji jednego typu - grawitacyjnej lub mechanicznej, zwiększenia wymagań dotyczących szczelności drzwi wewnętrznych do ogrzewanej części budynku, mieszkań oraz wymagań dotyczących nawiewników powietrza zewnętrznego i zakresu ich stosowania w budynkach. Norma ta została przywołana również w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12. 04. 2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity: Dz. U. Nr 75, póz. 690 ze. zmianami) o czym świadczy treść § 155 ust. 3 i 4 oraz § 150 ust. 2 ww. rozporządzenia.

Organ konkludował, że warunki techniczne właściwego działania wentylacji grawitacyjnej, wynikające z Polskich Norm przywołanych w ww. rozporządzeniu w świetle wyników kontroli nie są zachowane, a zatem budynek jest w nieodpowiednim stanie technicznym.

Postanowieniem z 7 stycznia 2010 r. organ nałożył na zarządcę budynku obowiązek przedłożenia ekspertyzy technicznej zawierającej rozwiązanie dopływu powietrza zewnętrznego do mieszkań w ilości niezbędnej dla potrzeb wentylacji i spalania gazu ziemnego przez urządzenie gazowe. W dniu 31 maja 2010 r. została przedłożona ekspertyza techniczna, w której stwierdzono, że "brak prawidłowego funkcjonowania wentylacji grawitacyjnej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym (brak wentylacji lub wsteczny ciąg kominowy), stanowi bezpośrednie zagrożenie zdrowia i życia mieszkańców. Prawidłowe działanie wentylacji grawitacyjnej uzyskać można poprzez zainstalowanie w oknach ciśnieniowych nawiewników powietrza." Autor przedłożonej ekspertyzy określił parametry nawiewników oraz miejsce i sposób montażu. Zdaniem organu przedłożona ekspertyza może stanowić podstawę do wydania decyzji w sprawie.

Nadto PINB podał, że obowiązek wykonania robót, określonych decyzją, został nałożony na zarządcę budynku - Spółdzielnię Mieszkaniową, ul. [...] w G. w związku z treścią art. 61 pkt 1 Prawa budowlanego. Spółdzielnia mieszkaniowa jest zarządcą przedmiotowego budynku, co wynika z art. 1 ust. 3 ustawy z 15. 12. 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych. Jeśli w określonym budynku została wyodrębniona własność wszystkich lokali, to zgodnie z art. 26 ust. 1 ww. ustawy, po wyodrębnieniu własności ostatniego lokalu stosuje się przepisy ustawy z dnia 24. 06. 1994 r. - o własności lokali, niezależnie od pozostawania przez właścicieli członkami spółdzielni. Z powyższego wynika, że spółdzielnia przestaje być zarządcą budynku dopiero w momencie wyodrębnienia własności ostatniego lokalu mieszkalnego w budynku. W przedmiotowej sprawie powyższa sytuacja nie zachodzi.

Podstawę prawną decyzji stanowi art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Organ wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przepis art. 66 ustawy Prawo budowlane nie wyklucza również nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych w poszczególnych lokalach lub lokalu, które to roboty mają na celu utrzymanie w należytym stanie technicznym obiektu budowlanego jako całości, przy czym ogranicza się to do sytuacji, gdy zły stan techniczny lokalu oddziałuje na cały obiekt, a taka sytuacja niewątpliwie ma miejsce w przedmiotowej sprawie, gdyż konieczność zastosowania nawiewników w poszczególnych lokalach podyktowana jest brakiem dopływu wymaganej ilości powietrza do mieszkań, co prowadzi do nieprawidłowego działania wentylacji grawitacyjnej, co z kolei ma bezpośredni wpływ na działanie instalacji gazowej i stanowić może zagrożenie dla całego budynku. Powyższe świadczy o nieodpowiednim stanie technicznym całego budynku.

Odwołanie od ww. decyzji wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa ul. [...] w G. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów art. 28 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane oraz art. 61 § 4 k.p.a. polegające ich niewłaściwym zastosowaniu w przedmiotowej sprawie oraz naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt. 5 k.p.a. wskutek wydania decyzji, która jest niewykonalna i niewykonalność ta ma charakter trwały.

W uzasadnieniu strona odwołująca się wskazała, że nie była stroną postępowania. Analiza treści art. 66 prowadzi do wniosku, że organ nadzoru budowlanego może nałożyć obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, tylko w przypadku, gdy po pierwsze nieprawidłowości te dotyczą obiektu budowlanego i po wtóre, gdy zachodzi jedna z okoliczności wymienionych w pkt 1-3. Adresatem tej decyzji jest właściciel lub zarządca obiektu budowlanego (art. 61 ustawy). W ocenie strony odwołującej się z zebranego materiału dowodowego w żaden sposób nie wynika, iż stwierdzone nieprawidłowości dotyczą części wspólnych budynku. Ze sporządzonej ekspertyzy wynika, że powodem nieprawidłowo funkcjonującej wentylacji grawitacyjnej jest brak napływu odpowiedniej ilości powietrza zewnętrznego do mieszkania. Wykonujący ekspertyzę zalecił montaż nawiewników w oknach oraz w drzwiach balkonowych lokali mieszkalnych. Z uwagi na treść art. 66 i art. 61 ustawy Prawo budowlane adresatem obowiązku montażu nawiewników na oknach powinny być zatem osoby posiadające tytuł prawny do lokali, a nie Spółdzielnia. Tym samym skierowanie nakazu montażu nawiewników do Spółdzielni w kontekście obowiązków ciążących na Spółdzielni oraz na lokatorach, w sytuacji gdy Spółdzielni nie przysługuje tytuł prawny do wykonywania robót w lokalach oznacza, że nakaz ten został skierowany do osoby nie będącej stroną w sprawie i decyzja jest niewykonalna.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z 9 września 2011 r., znak: [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 66 ust.1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że regulacja art. 66 ustawy prawo budowlane określa przypadki, w których organ nadzoru budowlanego powinien nakazać właścicielowi lub zarządcy, w formie decyzji administracyjnej, doprowadzenie obiektu budowlanego do odpowiedniego stanu technicznego. Podkreślił, że konstrukcja normy prawnej, zawartej w art. 66 ust. 1 ustawy prawo budowlane wskazuje, iż decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. To znaczy, że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek, określonych w art. 66 ust. 1 pkt 1- 4 ww. ustawy, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Przy czym przepis art. 66 ust. 1 nie wyklucza, iż nałożony obowiązek zostanie ograniczony do wykonania określonych czynności tylko w lokalu położonym w obiekcie budowlanym, o ile niewłaściwy stan techniczny oddziałuje na cały obiekt budowlany, a nakazane czynności mają na celu utrzymanie w odpowiednim stanie technicznym całego obiektu budowlanego. Taka sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie. W wyniku ustalenia, że ciąg kominowy jest słaby, bądź w ogóle nie występuje, zasadnie organ I instancji nałożył na zarządcę obiektu budowlanego obowiązek przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego obiektu. Ustalenia zawarte w ekspertyzie jednoznacznie wskazują, iż stan techniczny obiektu budowlanego jest nieodpowiedni, ponieważ istniejąca w budynku wentylacja grawitacyjna nie funkcjonuje prawidłowo. Przywrócenie właściwego stanu technicznego wentylacji może nastąpić poprzez zamontowanie nawiewników powietrza. Zatem w ocenie organu odwoławczego zaistniały przesłanki do zastosowania art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy prawo budowlane.

Organ odwoławczy uznał również, że obowiązek wykonania określonych czynności prawidłowo skierowany został do Spółdzielni Mieszkaniowej. Dla poparcia swojego stanowiska odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych, w szczególności wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9. 05. 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 752/04, w którym stwierdzono, że sprawne działanie instalacji wentylacyjnych wpływa na prawidłowe funkcjonowanie całego obiektu budowlanego. Kominy i przewody instalacji wentylacji grawitacyjnej należą do części wspólnych budynku i żaden właściciel wyodrębnionego lokalu mieszkalnego nie ma indywidualnego tytułu prawnego do komina czy kanału kominowego. Sam fakt korzystania z takiego komina czy kanału kominowego przez właściciela wyodrębnionego lokalu nie przesadza o przynależności do tego lokalu w znaczeniu prawnym.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez SM G. w odwołaniu organ II instancji wyjaśnił, że Spółdzielnia Mieszkaniowa G. - posiada przymiot strony w postępowaniu, ponieważ zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy z 15. 12. 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (t. j. Dz. U. z 2003 r., Nr 119, póz. 1116 ze zm.) w zw. z art. 18 ust. 1 ustawy z 24. 06. 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903 ze zm.), jest zarządcą budynku, w którym stwierdzono nieprawidłowe funkcjonowanie wentylacji grawitacyjnej. Spółdzielnia brała również czynny udział w postępowaniu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa ul. [...] w G. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów art. 28 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane oraz art. 61 § 4 k.p.a. polegające ich niewłaściwym zastosowaniu w przedmiotowej sprawie oraz naruszenie przepisu art. 156 § l pkt. 5 k.p.a. wskutek wydania decyzji, która jest niewykonalna i niewykonalność ta ma charakter trwały. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu przedstawiła tę samą argumentację co w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a.

Skarga zasługuje na uwzględnienie jakkolwiek z innych powodów niż zostały w niej podniesione.

Na wstępie należy podkreślić, że organy administracji publicznej obowiązane są zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a., podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Oznacza to, że trafność rozstrzygnięcia w każdej indywidualnej sprawie wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia argumentów, które stanowiłyby podstawę do podjęcia konkretnego rozstrzygnięcia. Wydając decyzję organy są zobowiązane do przestrzegania przepisów procedury administracyjnej, a zatem zobowiązane są do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy tj. wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z przepisem art. 77 § 1 k.p.a. oraz do uzasadnienia decyzji z zastosowaniem wymogów określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. W związku z powyższym kontrola legalności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji obejmuje oprócz zbadania czy zastosowano prawidłowo przepisy prawa materialnego także zbadanie czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem. Realizacja tego obowiązku obejmuje zatem obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego co do wszystkich okoliczności, z którymi przepisy wiążą określone skutki prawne, a następnie dokonanie wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego – zgodnie z treścią art. 80 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Zgodnie natomiast z treścią art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Przenosząc powyższe na okoliczności rozpatrywanej sprawy trzeba zauważyć, że organ odwoławczy nie uczynił zadość powyższym przepisom postępowania.

W niniejszej sprawie istotnym dowodem, na którym organy I i II instancji oparły swoje rozstrzygnięcia jest "Ekspertyza techniczna rozwiązania dopływu powietrza zewnętrznego w ilości niezbędnej dla potrzeb wentylacji i spalania gazu ziemnego przez urządzenia gazowe zainstalowane w poszczególnych mieszkaniach" przedmiotowego budynku, sporządzona w maju 2010 r. przez mgr inż. M.S. , wskazująca na nieprawidłowości funkcjonowania wentylacji grawitacyjnej w budynku mieszkalnym przy wielorodzinnym ul. [...] w G. i konieczność ich zlikwidowania.

Oceniając powyższe należy jednak podnieść, że jakkowiek organy obu instancji powołały się na ww. ekspertyzę techniczną sporządzoną przez mgr inż. M.S. , który w czasie przeprowadzonej kontroli przewodów wentylacyjnych stwierdził, nieprawidłowy ciąg kominowy w poszczególnych mieszkaniach przedmiotowego budynku stanowiący dla zdrowia, a nawet życia mieszkańców, niebezpieczeństwo, to umknęło uwadze organów, że wskazane w ekspertyzie nieprawidłowości działania przewodów wentylacyjnych zostały stwierdzone w 15 mieszkaniach, natomiast nakaz zamontowania w oknach i drzwiach balkonowych poszczególnych mieszkań nawiewników powietrza objął tylko mieszkania, w których stolarkę drewniana zastąpiono PVC.

W przedłożonej do akt administracyjnych ekspertyzie M.S. na s. 6 wyraźnie i jednoznacznie wskazał, tylko w 4 mieszkaniach, w których znajduje się stolarka drewniana zaobserwowano prawidłowość działania przewodów wentylacyjnych (mieszkania te zostały zaznaczono w graficznej części ekspertyzy jako zakreskowane). A zatem wnioskując a contrario należy wskazać, że z opinii, na która powołują się organy obu instancji, wynika, że nie tylko w czterech mieszkaniach, w których zastąpiono stolarkę drewnianą PCV, ale także w dalszych 11 mieszkaniach - zgodnie z ekspertyzą - zachodzi potrzeba montażu nawiewników powietrza ( s. 6 ekspertyzy ).

W tej sytuacji niezrozumiałe jest przyjęcie przez organy obu instancji, które powołują się na ustalenia ww. ekspertyzy, że tylko w 4 mieszkaniach, w których zastąpiono stolarkę PCV należało nakazać zamontowanie nawiewników. Nadto trzeba zauważyć, że organy obu instancji w ogóle nie odniosły się do wniosków mgr inż. M.S. , który uznał, że zachodzi konieczność zamontowania nawiewników także we wskazanych przez niego - na załącznikach graficznych - mieszkaniach ze stolarką drewnianą. Należy przy tym podkreślić, że w przedmiotowej ekspertyzie brak jakiegokolwiek zróżnicowania, z którego możnaby wnioskować, że niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia występuje tylko lub przede wszystkim w lokalach mieszkalnych z PVC czyli w lokalach nr nr [...] zatem w ocenie Sądu należy przyjąć, że organy I i II instancji nie uzasadniły dlaczego ograniczyły wymóg montażu nawiewników tylko do ww. 4 lokali mieszkalnych, nie wypowiadając się na temat pozostałych jedenastu. Przy ponownym rozpoznaniu organ I instancji będzie zobowiązany do wyjaśnienia powyższej kwestii, tak aby pomiędzy powołaną opinią mgr inż. M.S. , a rozstrzygnięciem nie było rozbieżności. Należy przy tym podkreślić, że organy orzekające w sprawie nie dokonały wnikliwej oceny ustaleń dokonanych w cyt. ekspertyzie, a swoje ustalenia zastąpiły jedynie przytoczeniem fragmentów ekspertyzy konkludując, że "przedstawiona ekspertyza w pełni wyjaśnia sprawę (organ I instancji). Niewątpliwie opinia/ ekspertyza biegłego jest istotnym i często niezbędnym dowodem w sprawach w sytuacji, gdy zachodzi konieczność oceny stanu technicznego urządzeń jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Ocena czy instalacja wentylacyjna/kominowa prawidłowo funkcjonuje czy też niezbędna jest jej naprawa często wymaga wiedzy specjalistycznej, ale w każdej sytuacji do organu należy rozpatrzenie i ocena każdego dowodu w sprawie, a więc także ustaleń i wniosków przedstawionych w ekspertyzie/ opinii sporządzonej przez biegłego. Trzeba również zauważyć, że prawidłowo skonstruowane uzasadnienie decyzji w sferze faktów powinno zawierać jednoznaczne ustalenie okoliczności istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. W tym celu przy ponownym rozpoznaniu niniejszej sprawy powinna zostać dokonana wszechstronna ocena zebranego materiału dowodowego ze wskazaniem dowodów jakie organ przyjął za podstawę rozstrzygnięcia oraz faktów uznanych za udowodnione ( art. 107 §3 kpa).

Konkludując, trzeba zauważyć, że uzasadnienie decyzji podjętej przez organy administracji publicznej w każdym przypadku powinno być przekonująco, wyczerpująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów jak i co do prawa, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją (por. wyrok WSA w Szczecinie z 3.11. 2010 r. , sygn. akt I SA/Sz 687/10, Lex 750459). Obowiązek prawidłowego sporządzenia uzasadnienia wiąże się bowiem również z zasadami ogólnym postępowania wyrażonymi w art. 8 ( zasada pogłębiania zaufania) i art. 11 (zasada wyjaśniania przesłanek). W ocenie Sądu zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie spełniają ww. wymagań. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia wszystkich wyżej wskazanych wątpliwości i niejasności.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi należy uznać je za nieuzasadnione. I tak w całej rozciągłości należy się zgodzić się ze stanowiskiem przedstawionym w decyzjach organu I i II instancji i z przytoczonym w uzasadnieniach stanowiskiem orzecznictwa, że jakkolwiek z literalnego brzmienia przepisu art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane – który stanowi, że w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku - wynika, iż odnoszą się one do obiektu budowlanego, a nie do znajdujących się w nim poszczególnych lokali, tym niemniej w ocenie Sądu nie wyklucza to, obowiązku nałożenia na właściciela lub zarządcę budynku obowiązku wykonania określonych robót w poszczególnych lokalach mieszkalnych (stanowiących przedmiot odrębnej własności), które mają na celu utrzymanie w należytym stanie obiektu budowlanego jako całości. Pogląd taki wyrażony został w wyroku WSA w Poznaniu z 3. 06. 2009 r., sygn. akt IV SA/P 151/09 Lex 563980 i znajduje całkowitą aprobatę Sądu. Trzeba bowiem podkreślić, że stwierdzone w przedmiotowej sprawie nieprawidłowości dotyczą funkcjonowania całego budynku mieszkalnego w zakresie jego prawidłowej wentylacji grawitacyjnej, jakkolwiek przywrócenie jej prawidłowego stanu technicznego może nastąpić poprzez zamontowanie nawiewników powietrza w poszczególnych lokalach mieszkalnych.

Nie jest również zasadny zarzut niewykonalności prawnej i faktycznej nałożonego obowiązku. O niewykonalności prawnej można by mówić gdyby istniały prawne zakazy uniemożliwiające wykonanie w poszczególnych mieszkaniach określonych robót koniecznych do utrzymania całości obiektu w należytym stanie, a takich brak. Wykonanie ww. obowiązków nie wiąże się również z wyrządzeniem szkody właścicielom poszczególnych lokali mieszkalnych w przedmiotowym budynku. W sprawie nie zachodzi także niewykonalność faktyczna, która obiektywnie wykluczałaby możliwość zamontowania nawiewników w poszczególnych mieszkaniach. Ewentualne koszty lub negatywne nastawienie właścicieli poszczególnych mieszkań nie stanowi takiej przyczyny.

W tej sytuacji, wobec tego, że zaskarżona decyzja została wydane z naruszeniem innych przepisów prawa postępowania które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy na podstawie przepisu art. 145 §1 pkt 1 lit." c" p.p.s.a należało orzec jak w sentencji.

O niewykonywaniu decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.