Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1218/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 2 i, pkt 3 i pkt 4, art. 53 ust. 4 pkt 5 w zw. z art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant St. sekr. Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2009 r. sprawy ze skargi E. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] (znak:: [...]) Burmistrz Miasta i Gminy S. ustalił na rzecz J. T. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku jednorodzinnego z garażem, przydomowej oczyszczalni ścieków, przyłącza energetycznego, wodociągowego i gazowego na nieruchomości położonej w W., oznaczonej jako działka nr [...] k. m. [...]. . W podstawie prawnej decyzji Burmistrz wskazał art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i ust. 4 i art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm. - dalej u. p. z. p.), rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 k.p.a. W sentencji decyzji organ I instancji określił rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych oraz linie rozgraniczające teren inwestycji.

W uzasadnieniu decyzji Burmistrz S. podał, że objęty wnioskiem teren inwestycji nie posiada miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego, a zatem stosownie do art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego wymagała ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Organ uznał jednocześnie, że zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., uzyskało wymagane uzgodnienia i jest zgodne z przepisami odrębnymi , a zatem stosownie do art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 tej ustawy należało orzec jak w sentencji. W uzasadnieniu wskazano również, że w trakcie postępowania do organu wpłynęło pismo E. D. właściciela działki nr [...], w którym wyraził on kategoryczny sprzeciw korzystania z jego nieruchomości do obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji oraz budowy oczyszczalni ścieków w pobliżu jego działki rolnej.

Od decyzji tej do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. odwołał się E. D. domagając się jej uchylenia. Zarzucił, że organ I instancji przywołał w sposób niepełny jego stanowisko. Podniósł w szczególności, że mająca służyć obsłudze komunikacyjnej działka nr [...] na odcinku dochodzącym do działki inwestora ma szerokość zaledwie [...] m, a zjazd z tej działki do ul. [...] ma szerokość [...], a zatem ten pas gruntu nie spełnia żadnych ustawowych wymogów drogi publicznej. Nie ujawnienie tych informacji, w ocenie odwołującego się, wskazuje na brak obiektywizmu i stronniczość organu. Pośrednio Burmistrz S. przyznał co prawda, że stanowiąca drogę dojazdową działka nr [...] jest za wąska i nałożył na wnioskodawcę warunek jej poszerzenia o [...] m, jednakże warunek ten nie dotyczył całego przebiegu tej drogi, a tylko jej odcinka między działkami nr [...] – nr [...]. Oświadczenia właścicieli tych działek nie wskazują także na gotowość przekazania przez nich części swoich gruntów pod tę drogę i nie zostały złożone przed organem oraz skierowane zostały nie do organu, a do Urzędu Miasta i Gminy S. Odwołujący się podniósł także, że przy aktualnej szerokości opisanego pasa terenu nie jest możliwe wykonanie podłączeń do sieci gazowej, wodociągowej i energetycznej. Nie jest także możliwe zapewnienia dojazdu do nieruchomości pojazdów straży pożarnej, pogotowia ratunkowego, gazowego, energetycznego czy wodociągowego. E. D. zwrócił także uwagę na znajdujące się aktach sprawy niepodpisane pismo, w którym podana została charakterystyka planowanej inwestycji. We wniosku inwestora nie zamieszczono także informacji o zagospodarowaniu działki, w tym lokalizacji poszczególnych obiektów. Wskazał również, że pominięty został w postępowaniu uzgadniającym budowę przydomowej oczyszczalni ścieków. W jego ocenie decyzja także została oparta na niewłaściwym uzgodnieniu w zakresie dostarczania wody, gdyż we wskazanym w decyzji piśmie Zakładu [...] w S. jest mowa o działce nr [...], a uzgodnienie winno dotyczyć działki nr [...] oraz podano w nim niewłaściwy adres instytucji uzgadniającej. Kwestionowana decyzja została także wadliwie uzgodniona w zakresie zjazdu z drogi wewnętrznej [...] stanowiącej własność Gminy S. Uzgodnienie to w postaci korespondencji miedzy dwoma kierownikami wydziałów Urzędu - zdaniem odwołującego się – nie ma znaczenia prawnego. Odwołujący się wskazał także, że w decyzji powołano się na mapę zasadniczą wydaną przez Urząd Miasta D., a zatem przez podmiot nie będący właściwy w sprawie. Do odwołania w formie załączników dołączone zostały dwa zdjęcia ilustrujące szerokość drogi wewnętrznej [...].

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. działając w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Uzasadniając to orzeczenie organ odwoławczy wskazał, że wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy nie był kompletny, bowiem nie zawierał elementów wymaganych przepisem art. 52 ust. 2 u.p.z.p. W szczególności wniosek ten nie zawierał charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie zostały w nim określone gabaryty projektowanego obiektu. W ślad za odwołaniem Kolegium zauważyło także, że dołączone do wniosku pismo bliżej charakteryzujące planowaną inwestycję nie zostało podpisane przez wnioskodawczynię. W ocenie Kolegium na podstawie tak sporządzonego wniosku organ nie miał prawa prowadzić postępowania i powinien wezwać stronę na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. do jego uzupełnienia. Decyzja organu I instancji nie została także doręczona wszystkim stronom postępowania wraz z załącznikami stanowiącymi jej integralną część. Odnosząc się do podstawowych zarzutów odwołania SKO wskazało, że stosownie do przepisów prawa wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. wymóg dostępu do drogi publicznej jest spełniony, gdy teren przeznaczony pod inwestycję ma dostęp do takiej drogi m.in. przez drogę wewnętrzną. W przedmiotowej sprawie dostęp taki zapewnia droga wewnętrzna [...]. Wymagania dotyczące szerokości tej drogi mogą być natomiast przedmiotem rozpoznania w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, zdaniem organu odwoławczego, nie można się bowiem powoływać na przepisy Prawa budowlanego, czy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). W szczególności wymóg zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi, który został określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., nie dotyczy warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane. Organ zauważył też, że na etapie pozwolenia na budowę inwestor może uzyskać także zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Tym samym w ocenie Kolegium w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie mógł zostać skutecznie podniesiony zarzut dotyczący braku określenia szerokości drogi dojazdowej i braku oświadczeń właścicieli nieruchomości o gotowości przekazania swoich gruntów na poszerzenie tej drogi. Niezależnie od tego Kolegium wskazało równocześnie, że w aktach sprawy znajdują się oświadczenia współwłaścicieli działek nr [...],[...] i [...], a także nr [...],[...] i [...] oraz właściciela działki nr [...], w których wyrazili oni zgodę na poszerzenie drogi wewnętrznej [...]. Bez znaczenia dla sprawy jest zaś skierowanie tych oświadczeń do urzędu zamiast do organu. W ocenie Kolegium nieuzasadniony był także zarzut braku ustaleń dotyczących możliwości zapewnienia dostawy gazu, czy wody na cele socjalno-bytowe, bowiem do wydania decyzji o warunkach zabudowy niezbędne jest istnienie rzeczywistego lub projektowanego uzbrojenia terenu wymaganego dla danego przedsięwzięcia. Do wydania decyzji o warunkach zabudowy wystarczy zatem zagwarantowanie przez dostawcę, że powstanie stosowne uzbrojenie pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. W kwestii błędnego wskazania w piśmie Zakładu [...] w S. nr działki inwestora Kolegium stwierdziło, że błąd ten został sprostowany odpowiednią adnotacją umieszczoną na tym piśmie, omyłkowe zaś podanie w tym piśmie poprzedniego adresu Zakładu nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie. SKO odniosło się także do zarzutu dotyczącego braku określenia szczegółowej lokalizacji projektowanych obiektów na działce inwestora wskazując, że te kwestie rozstrzygać będzie dopiero organ udzielający pozwolenia na budowę. Co się tyczy opatrzenia adnotacją Urzędu Miasta D. mapy zasadniczej, na której oznaczono linie rozgraniczające teren planowanej inwestycji, Kolegium stwierdziło, że część zasobu geodezyjnego dla przedmiotowego terenu znajduje się w dyspozycji tego Urzędu. Wreszcie SKO uznało, że uzgodnienie zjazdu z drogi gminnej nie wymagało postanowienia, bowiem uzgodnienia tego nie dokonywał inny organ.

Skargę do sądu administracyjnego ma tę decyzję w części dotyczącej jej uzasadnienia i skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji w zaskarżonej części wniósł E. D. Wskazał, że nie podziela stanowiska SKO zawartego w części uzasadnienia tej decyzji, co w jego ocenie może mieć negatywny wpływ na dalsze postępowanie. Podniósł, że organy obu instancji nie ustaliły, czy działka ma charakter budowlany. Wskazał, że z postanowienia Starosty B. z dnia [...]r. nr [...] wynika, iż decyzja o warunkach zabudowy została wydana w części dla użytku rolnego [...] klasy [...] i powinien zostać spełniony w sprawie warunek wyłączenia terenu z produkcji rolnej. Zarzucił także, że działka [...] nie stanowi drogi wewnętrznej w rozumieniu przepisów o drogach, a zatem nie został spełniony warunek dostępu przedmiotowej nieruchomości do drogi publicznej. Skarżący podał również, że w swoim odwołaniu omyłkowo wskazał na brak oświadczeń właścicieli działek nr [...] -[...] deklarujących gotowość poszerzenia drogi [...], bowiem chodziło mu o właścicieli działek nr [...] – [...], którzy takiej zgody nie wyrazili. W jego opinii nie można podzielić stanowiska SKO iż na etapie ustalania warunków zabudowy brak oświadczeń właścicieli gruntów o zgodzie na przekazanie części ich działek na poszerzenie drogi jest bez znaczenia dla sprawy. Jest bowiem oczywiste, że przy szerokości pasa gruntu wykorzystywanego jako dojazd do działki nr [...] nie będzie możliwe doprowadzenie w zgodzie z prawem sieci gazowej, elektrycznej i wodociągowej. W tych warunkach realizacja porozumień inwestora z właściwym dostawcą tych mediów będzie uzależniona od poszerzenia dojazdu do działki. Skarżący nie zgodził się także z twierdzeniami Kolegium, że lokalizacja poszczególnych obiektów na działce inwestora winna mieć miejsce dopiero na etapie postępowania o pozwolenia na budowę. Wskazał tutaj na brzmienie formularza wniosku o ustalenie warunków zabudowy, w którym nakazano naniesienie projektowanej inwestycji na kopię mapy zasadniczej stanowiącej załącznik nr 2 do wniosku. Sprostowania w piśmie dotyczącym dostawy wody na działkę inwestora dokonano zaś już po wniesieniu przez niego odwołania, a zatem było to niedopuszczalne. Podniósł wreszcie, że został pominięty postępowaniu dotyczącym uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska projektowanej inwestycji, w tym przydomowej oczyszczalni ścieków, które toczyło się przed Starostą B.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium podtrzymało swoje stanowisko dotyczące: dostępu do drogi publicznej, wymagań odnoszących się szerokości drogi dojazdowej do projektowanej inwestycji, braku zgody właścicieli działek na poszerzenie tej drogi oraz braku podstaw do określania w decyzji o warunkach zabudowy szczegółowego usytuowania projektowanych obiektów na działce inwestora. SKO wskazało także, że nałożony postanowieniem Starosty B. z dnia [...]r. obowiązek uzyskania przez inwestora decyzji o wyłączeniu z produkcji rolniczej gruntów objętych inwestycją został wskazany w decyzji Burmistrza S., co oznacza, że do inwestycji tej będzie można przystąpić po dokonaniu stosownej procedury.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nie narusza prawa materialnego, a także prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...) (art. 1 § 1). Kontrola o jakiej mowa wyżej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2) i polega na zbadaniu czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa materialnego i procesowego. W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa, Sąd dokonuje oceny wpływu tego naruszenia na wynik sprawy. Dodać należy, iż powyższych ustaleń Sąd dokonuje wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

W świetle art. 4 ust. 2 pkt 2 u. p. z. p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w przypadkach, które nie dotyczą inwestycji celu publicznego w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wydania takiej decyzji w przypadku braku planu miejscowego wymaga w szczególności zgodnie z art. 59 ust. 1 u. p. z. p. zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie lub wykonywaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Stosownie do przepisu art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie w drodze decyzji warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora. Wniosek ten świetle przepisu art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 tej ustawy winien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem oraz charakterystykę inwestycji obejmującą m.in. określenia planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, a także określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Zgodzić się należy ze stanowiskiem SKO, że złożony przez J. T. wniosek nie zawierał wymaganych elementów wskazanych w przytoczonym przepisie. Prawidłowo też organ odwoławczy uznał, że uzupełnienie tego wniosku nie nastąpiło w sposób prawidłowy, bowiem uzupełnienia takiego nie mogło stanowić znajdujące się w aktach sprawy ręcznie sporządzone, niepodpisane i nieopatrzone datą pismo. Wobec powyższego nie może ulegać wątpliwości, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy S. zapadła z naruszeniem dyspozycji art. 52 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Prawidłowo także organ odwoławczy uznał, że decyzja organu I instancji winna zostać doręczona stronom postępowania wraz załącznikami, które stosownie do § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, winny zawierać część tekstową i graficzną przedstawiającą wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Wskazać tutaj należy, że decyzja o warunkach zabudowy zgodnie z § 9 ust. 1 cytowanego rozporządzenia winna składać się z części tekstowej i graficznej. Część graficzna decyzji i część graficzna załącznika do decyzji winny być zaś sporządzone na kopiach mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy katastralnej. Powyższe uchybienia w ocenie Sądu stanowiły wystarczającą przesłankę wydania przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej.

Odnosząc się do podstawowego zarzutu skargi dotyczącego obrazy przez Burmistrza S. art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. wskazać należy, że zamieszony w tym przepisie termin "dostęp do drogi publicznej" został zdefiniowany w art. 2 pkt 14 u.p.z.p. i należy przez niego rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Tym samym zgodzić się należy z Kolegium, że stanowiąca własność Gminy S. droga wewnętrzna oznaczona jako [...] mogła spełniać wymogi nałożone tym przepisem. Zauważyć też trzeba, że drogi wewnętrzne, w tym także stanowiące własność podmiotów samorządowych, nie są zaliczane do kategorii dróg publicznych, co wynika wprost z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2007, Nr 19, poz. 115 ze zm.). Do dróg wewnętrznych nie znajdują zaś zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), a w szczególności przepis § 15 ust. 1 tego rozporządzenia, w którym jest mowa dopuszczalnych szerokościach pasa ruchu dróg publicznych różnych klas. W ocenie Sądu zaaprobować należy także stanowisko Kolegium, że w na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy droga wewnętrzna zapewniająca dostęp do drogi publicznej nie musi w pełni odpowiadać warunkom wynikającym z § 14 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Droga dojazdowa zapewniająca dostęp do drogi publicznej musi jednak istnieć, a nie stanowić jedynie pasa gruntu naniesionego na mapę ewidencyjną. SKO rozważając ten problem nie zwróciło w szczególności uwagi na stwierdzenie zamieszczone w piśmie Kierownika Referatu Gospodarki Komunalnej i Lokalowej Urzędu Miasta i Gminy S. z dnia [...]r. nr [...], w którym zaopiniowany został zjazd z drogi wewnętrznej na nieruchomość inwestora. Z pisma tego wynika, że "nieruchomość oznaczona nr [...], k. m. [...] nie przylega do przedmiotowej drogi wewnętrznej. Tym samym nie można zgodzić się z oceną Kolegium, że zarzut E. D. dotyczący braku wyjaśnienia kwestii dojazdu do działki inwestora, był na tym etapie postępowania niezasadny. To stwierdzenie SKO nie miało bowiem dostatecznego oparcia w ustaleniach faktycznych sprawy. W przywołanym w decyzji organu I instancji uzgodnieniu z dnia [...]r. wskazano, że działka inwestora będzie miała zapewniony dojazd pod warunkiem uzyskania zgody właścicieli nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...] – [...] na oddanie pasa gruntu o szerokości minimum [...] m na poszerzenie przedmiotowej drogi. Oświadczenia tej treści złożone przez właścicieli tych działek znalazły się w aktach sprawy. Warunek dotyczący poszerzenia drogi został następnie zamieszczony w sentencji decyzji organu I instancji. Na tej podstawie Kolegium przyjęło, że planowana pod zabudowę mieszkaniową działka spełnia warunek wskazany w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. w ocenie Sądu stanowisko takie nie znajduje wystarczającego oparcia w przepisach prawa. Nie odniesienie się w decyzji kasacyjnej do tej kwestii i w konsekwencji brak skierowanego do organu I instancji zalecenia jej wyjaśnienia stanowi zatem naruszenie dyspozycji art. 138 § 2 zdanie 2 k.p.a. Podkreślić jednak należy, że przywołany przepis Kodeksu postępowania administracyjnego ma charakter dyspozytywny, a nie imperatywny. Ponadto należy zauważyć, iż organ odwoławczy nie może w decyzji kasacyjnej przesądzać o treści rozstrzygnięcia sprawy, bowiem z uwagi na dwuinstancyjność postępowania administracyjnego o treści decyzji organu I instancji winien decydować wyłącznie ten organ.

Niezasadny zdaniem Sądu wydaje się jednak zarzut skarżącego dotyczący braku ustaleń organu odnoszących się do szerokości drogi wewnętrznej [...] na pozostałym jej odcinku, a to na wysokości działek nr [...] – [...]. Z uzasadnienia odwołania wniesionego przez skarżącego od decyzji organu I instancji oraz zdjęcia dołączonego do tego odwołania wynika, że jezdnia przedmiotowej drogi ma na tym odcinku szerokość ok. [...] - [...] m, a zatem odpowiada ona parametrom drogi dojazdowej, a nie tylko drogi wewnętrznej.

Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut skargi wydania decyzji organu I instancji z naruszeniem regulacji wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Skarżący wskazując na sentencję postanowienia Starosty B. z dnia [...]r. uzgadniającego ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...] w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych, w której nakazano przeprowadzenie procedury wyłączenia z produkcji rolniczej gruntów objętych inwestycją pomylił regulacje wynikające z art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych ( Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) z procedurą przewidzianą w art. 11 tej ustawy. Zauważyć należy, że zgoda na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. dotyczy projektowanych do takiego przeznaczenia zwartych obszarów gruntów rolnych o powierzchni przekraczającej 0,5 ha w przypadku użytków rolnych klas I-III ( art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych) i zwartych obszarów gruntów rolnych o powierzchni przekraczającej 1ha stanowiących użytki rolne klas IV ( art. 7 ust. 2 pkt 3 cyt. ustawy) oraz klas V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego. ( art. 7 ust. 2 pkt 4 tej ustawy). Tym samym skoro cała działka na której planowana była przedmiotowa inwestycja miała obszar zaledwie [...] ha, a teren przeznaczony do zainwestowania stanowił tylko część tej działki to zbędne było udzielenie zgody na przeznaczenie terenu działki na cele nierolnicze. Tym samym postępowanie uzgodnieniowe oparte na przepisie art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust 1 u.p.z.p. sprowadziło się jedynie do wskazania iż inwestor winien wystąpić o wydanie decyzji opartej na przepisie art.11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Stosownie do ust. 4 tego artykułu decyzja o wyłączeniu gruntów rolnych z produkcji rolniczej winna poprzedzać decyzję o pozwoleniu na budowę.

Za zasadny należy uznać zarzut pominięcia skarżącego w postępowaniu uzgodnieniowym dotyczącym ewentualnych zagrożeń spowodowanych osuwaniem się mas ziemnych, które toczyło się przed Starostą B. w oparciu o art. 53 ust. 4 pkt 5 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Skarżącemu przyjdzie wyjaśnić, że w podstawie prawnej tego postanowienia organ uzgadniający błędnie wskazał nieobowiązujący już art. 48 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. z 2006 r. Nr 129. poz. 902 ze zm.). Przepis ten miał bowiem zastosowanie w sprawach uzgodnień dotyczących oceny oddziaływania na środowisko, które poprzedzały wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Aktualnie obowiązującym stanie prawnym postępowania tego rodzaju zostały uregulowane przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227). Wyjaśnić także trzeba, że w sprawach o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, poza przypadkami decyzji o warunkach zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na zalesieniu, nie prowadziło się postępowań w sprawie środowiskowych uwarunkowań. To błędne powołanie się organu uzgadniającego na przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska spowodowało, że skarżący uznał projektowaną budowę przydomowej oczyszczalni ścieków, stanowiącą bez wątpienia inwestycję proekologiczną, za przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko czy mogące znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Powyższe spostrzeżenia pozostają jednak bez wpływu na kwestie naruszenia przez Starostę B. procedury administracyjnej poprzez pozbawienie strony postępowania udziału w postępowaniu uzgodnieniowym. Oceniając wpływ stwierdzonego naruszenia procedury administracyjnej w toku postępowania uzgodnieniowego na zaskarżoną decyzję SKO należy wskazać na pogląd zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 czerwca 2007 r., II OSK 922/06, [w:] LEX Nr 340121. Zgodnie z tym poglądem wynik postępowania uzgodnieniowego toczącego się w trybie art. 106 k.p.a. jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne i nie może być przez ten organ samodzielnie weryfikowany nawet wówczas, gdy postępowanie, w którym wydano postanowienie uzgodnieniowe, obarczone jest wadami proceduralnymi. Ewentualna weryfikacja postanowień uzgodnieniowych nie może być dokonywana przez organ prowadzący postępowanie główne, a ich naruszenie w przypadku braku możliwości wniesienia zażalenia może nastąpić w trybach nadzwyczajnych. Dopóki postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obrotu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, wiąże ono organ prowadzący postępowanie główne, a wad proceduralnych, jakimi dotknięte jest postępowanie uzgodnieniowe nie można rozciągać na postępowanie główne. Tym samym należy stwierdzić, że skoro skarżący nie wystąpił o wznowienie przedmiotowego postępowania uzgodnieniowego w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 126 k.p.a. to nie mógł skutecznie podnosić tej okoliczności w postępowaniu odwoławczym od decyzji zapadłej w postępowaniu głównym.

W kwestii zarzutu dotyczącego braku wskazania w decyzji ustalającej warunki zabudowy szczegółowej lokalizacji poszczególnych obiektów budowlanych podzielić należy w całej rozciągłości stanowisko zajęte przez SKO. Wydawana na podstawie przepisów u. p. z .p decyzja o warunkach zabudowy określa bowiem jedynie podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu odnoszące się do objętej wnioskiem inwestycji, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym realizację inwestycji, unormowanym w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz w regulacjach dotyczących warunków technicznych planowanych zamierzeń i ich usytuowania. Innymi słowy decyzja o warunkach zabudowy wytycza jedynie ogólne podstawowe kierunki projektowanej inwestycji budowlanej, podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom, przewidzianym w prawie budowlanym i przepisach o warunkach technicznych. Wskazać wreszcie należy, że nakaz naniesienia projektowanej inwestycji na kopię mapy zasadniczej, który został zawarty na s. 2 formularza wniosku o ustalenie warunków zabudowy (druk - F-PP/PG) przygotowanego przez Urząd Miasta i Gminy S. nie ma oparcia w przepisach prawa.

Reasumując przeprowadzone rozważania stwierdzić należy, że dostrzeżone przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w kontrolowanej sprawie dotyczyły w głównej mierze postępowania toczącego się przed organem I instancji zakończonego decyzją Burmistrza S. Jednocześnie z uwagi na treść kontrolowanej decyzji SKO, którą uchylona została w całości decyzja organu I instancji, a sprawa została przekazana temu organowi do ponownego rozpatrzenia należało stwierdzić, że dostrzeżony przez Sąd brak odniesienia się w uzasadnieniu tej decyzji do wszystkich okoliczności sprawy oraz niejednoznaczne stanowisko zajęte przez ten organ w przedmiocie dostępu terenu inwestora do drogi publicznej nie miały jednak w ostatecznym rozrachunku wpływu na wynik sprawy.

Z powyższych względów na mocy art. 151 p. p. s. a. Sąd orzekł jak w sentencji.