Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 727/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2010-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 5 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2006 nr 235 poz 1701
law: Ustawa z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym
article: art.3 pkt 13, art.42 ust. 1 pkt 2, art. 93 ust. 1, art. 87 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art.31 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 92 poz 879
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2010 r. sprawy ze skargi "B" spółki z o.o. na decyzję Komendanta Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej z dnia [...] r. nr [...], II. stwierdza, że decyzje wymienione w punkcie I. wyroku nie podlegają wykonaniu, III. zasądza od Komendanta Oddziału Straży Granicznej na rzecz skarżącej "B" spółki z o.o. kwotę 737 (siedemset trzydzieści siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym 600 (sześćset) złotych za zastępstwo radcowskie.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. Komendant Placówki Straży Granicznej, powołując się na przepis art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2007r., Nr 125, poz. 874 z późn. zm.) nałożył na B Sp. z o.o. , karę pieniężną w wysokości 4 500 zł, w tym w kwocie 3 000 zł za wykonywanie transporty bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w dniu [...] kwietnia 2010 r. o godz. 16.05 na drodze krajowej nr [...] do kontroli drogowej zatrzymano ciągnik samochodowy marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą [...] o nr rej.: [...], należący do B Sp. z o.o., prowadzony przez R.N.. W chwili kontroli wykonywany był krajowy przewóz drogowy rzeczy – pustego kontenera z miejscowości [...] do [...]. Wśród okazanych do kontroli dokumentów kierowca nie przedstawił opłaty za przejazd po drogach krajowych. W toku dalszych czynności prowadzonych w ramach wszczętego w sprawie postępowania wyjaśniającego strona przedstawiła dokument przewozowy oraz wyjaśnienia dotyczące stwierdzonych naruszeń w tym, co do braku opłaty za przejazd po drogach krajowych oświadczając, iż nie doszło do naruszenia przepisów art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ponieważ wykonywany był transport kombinowany, który jest wyłączony z obowiązku uiszczania opłaty drogowej.

Organ I instancji odnosząc się do naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych, powołał treść przepisu art. 87 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym zgodnie z którym podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego do kontroli organu kartę opłaty drogowej oraz dokumenty związane z przewożonym ładunkiem. Wskazał, że w myśl art. 42 ust. 1 wspomnianej ustawy podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, której maksymalna wysokość nie może być wyższa niż równowartość 1800 euro rocznie, z wyłączeniem mi.in. pojazdu transportu kombinowanego ( pk t2. ) Wyjaśnił, iż miejsce w którym prowadzona była kontrola drogowa jest fragmentem drogi krajowej nr 3, której przebieg określony został w załączniku nr 16 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 marca 2010 r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg krajowych w województwach dolnośląskim, kujawsko - pomorskim, lubelskim, lubuskim, łódzkim, małopolskim, mazowieckim, opolskim, podkarpackim, podlaskim, pomorskim, śląskim, świętokrzyskim, warmińsko - mazurskim, wielkopolskim, zachodniopomorskim ( Dz. U. z 2010 r., Nr 59, poz. 371). Odnosząc się do wyjaśnień strony jakoby nie doszło do naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, ponieważ wykonywany był transport kombinowany, który jest wyłączony z obowiązku uiszczania opłaty drogowej Komendant przytoczył przepis art. 4 pkt 13 wspomnianej ustawy definiujący transport. Wskazał nadto, iż międzynarodowy transport kombinowany, zgodnie z art. 4 pkt 14 ustawy, jest to transport kombinowany, podczas którego następuje przekroczenie granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Powołał okoliczność, iż podczas kontroli należącego do spółki pojazdu marki [...] o nr. rej. [...] jego kierowca nie posiadał i nie okazał na żądanie funkcjonariusza ważnej karty opłaty za przejazd po drogach krajowych, wyjaśniając, iż że nie otrzymał jej od pracodawcy, jak też dokumentów związanych z przewożonym ładunkiem. Z kolei z dokumentu przewozowego przedstawionego przez stronę wynika, że transport kontenera realizowany był z miejsca załadunku w [...], następnie drogą morską do [...] i dalej pojazdem do miejsca odbioru kontenera w [...]. Odcinek końcowy transportu wykonywany był drogą z Portu do miejscowości [...], leżącej w promieniu 150 km od portu rozładunku. Kontener dostarczony został do miejscowości [...] dnia [...] kwietnia 2010 r. około godz. 10.00. Jego rozładunek zakończono o godz. 13.25 tego samego dnia. Przeprowadzona kontrola drogowa miała miejsce w godz. 16.05 - 17.10 podczas przewozu pustego kontenera do miejsca jego zdania ( składowania ). W art. 4 wymienionej ustawy określono, że odcinek końcowy transportu kombinowanego oznacza przewóz wewnątrz promienia nieprzekraczającego 150 km w linii prostej z morskiego portu wyładunku lub załadunku. Z protokołu kontroli oraz przesłuchania świadka wynika, iż wykonywany był przewóz pustego kontenera do [...]. Przedstawiony przez spółkę dokument przewozowy dotyczy transportu kontenera z [...], a nie wywozu kontenera z Polski. Wyłączone z uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych są pojazdy transportu kombinowanego w sytuacjach określonych art. 4 pkt 13 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, w tym przypadku przewóz w promieniu 150 km z portu morskiego wyładunku. Zwolniony z opłaty był tylko przejazd po drogach krajowych z Portu do miejscowości [...] - miejsca rozładunku kontenera. Organ wyjaśnił, iż wyłączeniu z opłaty podlegałby również przewóz kontenera załadowanego rzeczami do portu morskiego w celu załadunku na statek i dalszego transportu drogą morską. Jednakże powinno to wynikać z dokumentu przewozowego, w którym wpisany winien być pojazd i statek, którym dalszy transport byłby realizowany. Skoro przewożony był pusty kontener, a spółka nie przedstawiła dokumentu przewozowego potwierdzającego dalszy przewóz kontenera drogą morską w ramach usługi transportu rzeczy z miejscowości [...] do odbiorcy towaru, z zastrzeżeniem wymogów transportu kombinowanego określonych w art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, to taki przewóz nie może być uznany za transport kombinowany, który jest wyłączony z uiszczania opłaty za przejazd po drogach krajowych lecz krajowym transportem drogowym rzeczy. W konsekwencji korzystając z dróg krajowych podmiot wykonujący przewóz drogowy zobowiązany był do uiszczenia opłaty drogowej. Zdaniem organu nie każde wykorzystanie pojazdu do przewozu kontenerów jest transportem kombinowanym i daje prawo zwolnienia z uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. W rozpatrywanym przypadku wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy na podstawie udzielonej licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy pojazdem zgłoszonym do licencji. Celem kontrolowanego przewozu był zwrot kontenera przez odstawienie go do miejsca składowania. Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności, w ocenie organu, w rozpatrywanym przypadku doszło do naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, tj. wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych, a tym samym spółka naruszyła przepis art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, które to naruszenie, wyszczególnione w Ip. 4.1 załącznika do ustawy, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 3 000 zł.

Decyzja organu I instancji zaskarżona została odwołaniem przez B Sp. z o. o. jedynie w zakresie objętym wymierzeniem kary za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych wymierzonej w kwocie 3 000 zł. Oświadczając, iż w pozostałej części jej nie kwestionuje. Zdaniem strony, w okolicznościach sprawy nie powstał obowiązek uiszczenia opłaty za przejazd drogowy po drogach krajowych, bowiem wykonywany był transport kombinowany, zwolniony z ponoszenia opłaty za przejazdy po drogach krajowych wewnątrz promienia 150 km. Kontrola dokonana została bowiem w promieniu 150 km, na trasie powrotnej z miejsca wyładunku towaru z kontenera, który wracał do Portu, gdzie kończył się zlecony etap przewozu kontenera (port morski), co potwierdza dokument jego zdania dołączony do odwołania. Podkreślała, iż jej własnością pozostawał jedynie ciągnik i naczepa podkontenerowa, tym samym nie należący żacy do niej kontener sam w sobie również stanowi ładunek. Strona powoływała się również na praktykę przedsiębiorców wykonujących transport kombinowany w polskich portach morskich, z których żaden nie uiszcza wskazanej opłaty drogowej. Podkreślała, iż swoje stanowisko konsultowała z inspektorem dyżurnym Inspekcji Transportu Drogowego, który podzielił jej ocenę w sprawie.

Organ odwoławczy - Komendant Oddziału Straży Granicznej decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji powołał się na treść art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 października 2001 r. o transporcie drogowym, zgodnie z którym podmioty wykonujące na terytorium RP przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych (...) z wyłączeniem pojazdów transportu kombinowanego. Wywiódł, iż przewóz drogowy według rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego {...} ( publik. Dz. U. UE. L. 06.102.1), to każda podróż odbywana w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. Ponownie też przytoczył na definicję transportu kombinowanego zawartą w art. 4 ust. 13 ustawy o transporcie, która - zdaniem organu - jednoznacznie tłumaczy, że transport kombinowany to transport rzeczy, a nie pustych kontenerów. Organ odwoławczy uznał za prawidłowe stanowisko I instancji, że skoro przewożony był pusty kontener, a strona nie przedstawiła dokumentu przewozowego potwierdzającego dalszy przewóz kontenera drogą morską w ramach usługi transportu rzeczy z miejscowości [...] do odbiorcy towaru, z zastrzeżeniem wymogów transportu kombinowanego określonych w art. 4 ustawy o transporcie drogowym, to taki przewóz nie może być uznany za taki rodzaj transportu kombinowany. W konsekwencji organ II instancji uznał, iż przewóz taki nie podlega wyłączeniu spod ogólnej zasady nakazującej uiszczenie opłaty za korzystanie z dróg krajowych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy. Jednocześnie organ uznał przedstawione przez stronę dokumenty za niewystarczające do uznania wykonywanego przewozu za transport kombinowany. Uznał, że potwierdzają one jedynie fakt zdania kontenera do bazy kontenerowej portu , a nie to co działo się z kontenerem od momentu kontroli do [...] czerwca 2010 r.

B Sp. z o. o. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. domagała się uchylenia decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej z dnia [...] czerwca 2010 r. w zakresie zaskarżonym tj. w zakresie kary pieniężnej w kwocie 3 000 zł nałożonej na nią za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych, zarzucając organom obrazę przepisów art. 42 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 13 ustawy o transporcie drogowym a także przepisu art. 7 Kpa.

W uzasadnieniu wywodziła, że stosownie do treści art. 42 ust.1 pkt 2 oraz art. 4 pkt 13 ustawy o transporcie drogowym, każdy przejazd pojazdów przeznaczonych do transportu rzeczy, który ma związek z przewozem, tj. zarówno przejazd po załadunek, jak i po rozładunku, stanowi przewóz rzeczy, a zatem przy spełnieniu przesłanki terytorialnej – odległości od portu załadunku lub wyładunku oraz różnych rodzajów transportu może być uznany za transport kombinowany. Skarżąca kwestionowała ocenę organu, iż w sytuacji przewozu pustego kontenera nie można mówić o wykonywaniu transportu kombinowanego. Podkreśliła, iż również pusty kontener stanowi przewożoną rzecz, która - co istotne – była przewożona żeglugą morską, a następnie właśnie transportem drogowym, po to by później znów odbyć przewóz żeglugą morską. Zdaniem skarżącej, organy nie zbadały dokładnie okoliczności, że kontener w początkowym odcinku przewozu korzystał z żeglugi morskiej, a w końcowym odcinku przewozu drogowego z transportu samochodem ciężarowym. Nadto kontroli dokonano w promieniu nieprzekraczającym 150 km w linii prostej od portu załadunku. Okoliczność ta świadczy o tym, że przewóz był wykonywany w ramach transportu kombinowanego, co z kolei stanowi podstawę stwierdzenia, iż strona nie miała obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd tego pojazdu po drogach krajowych.

W odpowiedzi na skargę Komendant Oddziału Straży Granicznej, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 9 listopada 2010 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymując skargę oświadczył, iż stan faktyczny sprawy jest bezsporny w sytuacji gdy organ II instancji uznał, że przewóz kontenera zakończył się zdaniem go w bazie kontenerowej Portu. Powołując się na drugi z dokumentów załączonych do odwołania wywodził, iż przewóz kombinowany dotyczący kontenera, rozpoczęty w [...], zakończył się w porcie morskim w [...]. Jednocześnie oświadczył, że kontener zatrzymany wraz z pojazdem do kontroli pozostawał w dyspozycji spółki do momentu zdania go przedstawicielowi właściciela – firmy [...] w bazie Portu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skargę należało uwzględnić.

W pierwszej kolejności wskazania wymaga, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem ( art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ). Stosownie zaś do przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - powoływanej dalej jako: ppsa ) sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może zatem uwzględnić skargę także z przyczyn, które w ogóle nie zostały w niej podniesione, jak również ma prawo uwzględnić jedynie część wniosków skargi.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była decyzja Komendanta Oddziału Straży Granicznej, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o ukaraniu strony skarżącej karą pieniężną w kwocie 3 000 zł za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Przy czym podkreślenia wymaga, iż zarówno w postępowaniu odwoławczym jak i sądowoadministracyjnym kwestionowane były decyzje organów obu instancji jedynie w zakresie obejmującym kary w wysokości 3 000 zł. Strona skarżąca zarzucała im niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz obrazę przepisów art. 42 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz. U. 2007r., Nr 125, poz. 874 z późn. zm.).

Wbrew wcześniejszym wywodom skargi, a podzielając końcowo wyrażone na rozprawie stanowisko pełnomocnika skarżącej, stan faktyczny w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy został przez organy ustalony prawidło i nie doszło do naruszenia art. 7 Kpa. W istocie poza sporem pozostawało, iż załadunek kontenera z towarem nastąpił w [...], jego transport odbywał się drogą morską ( ponad 100 km ) do portu w [...], gdzie kontener został przeładowany na naczepę podkontenerową strony skarżącej i jej ciągnikiem przewieziony do leżącej w odległości nie większej niż 150 km ( w linii prostej ) miejscowości [...], gdzie towar ( przewożone rzeczy ) został z kontenera rozładowany. Ciągnik siodłowy skarżącej z pustym kontenerem na przyczepie podkonterenowej poruszał się po drodze krajowej nr [...] został zatrzymany do kontroli przez funkcjonariuszy Straży Granicznej. Do odwołania przedstawiony został dokument – do którego organ odwoławczy odniósł się w swej decyzji – potwierdzający zdanie kontenera w dniu kontroli w bazie składowania kontenerów Portu. Dodać jedynie należy, iż dla rozstrzygnięcia sprawy nie było potrzeby czynienia przez organy ustaleń dotyczących dalszej trasy przemieszczania kontenera w sytuacji gdy, co bezsporne został on zdany w dniu kontroli w Porcie. Tym samym uznać należało, iż wykonywany przez skarżącą przewóz zakończył się w tym porcie. Istota sprawy, a tym samym i sporu między stronami, sprowadzała się – w ocenie Sądu - do konieczności rozstrzygnięcia, kiedy pojazd należący do skarżącej spółki utracił przymiot pojazdu transportu kombinowanego" . Zgodnie bowiem z art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz. U. 2007r., Nr 125, poz. 874 z późn. zm.) wyłącza się spod obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych pojazdy transportu kombinowanego.

W kontrolowanych decyzjach organy obu instancji reprezentowały stanowisko, iż transport kombinowany wykonywany był przez pojazd skarżącej jedynie na odcinku Port (port wyładunku kontenera z towarem) - miejscowość [...] i zakończył się w miejscu wyładunku towaru przewożonego kontenerem. W konsekwencji tylko na tym odcinku pojazd skarżącej korzystał z przywileju zwolnienia z obowiązku uiszczenia opłaty z przejazd drogami krajowymi. Decydujący – zdaniem organów - pozostawał bowiem moment wyładunku rzeczy, gdyż transport kombinowany zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 13 ustawy to przewóz rzeczy i nie obejmuje przewozu pustego kontenera.

W ocenie Sądu, organy prawidłowo ustalając okoliczności faktyczne sprawy , dokonały błędnej wykładni przepisu art. 4 pkt 13 ustawy o transporcie. W konsekwencji wadliwie uznały, iż w ustalonych okolicznościach sprawy nie można przyjąć, iż przewóz wykonywany w momencie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2010r. nie był transportem kombinowanym. Stało się to przyczyną naruszenia przepisu art. 42 ust. 1 pkt , polegającego na niezastosowaniu go do kontrolowanego pojazdu skarżącej, który powinien był być uznany za "pojazd transportu kombinowanego" w rozumieniu powołanego przepisu.

W pierwszej kolejności przypomnieć należy definicję przewozu drogowego zawartą w art. 6 a ustawy o transporcie drogowym . Zgodnie z tym przepisem przewóz drogowy to transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1). W myśl art. 4 lit. "a" powołanego rozporządzenia "przewóz drogowy" oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. Zatem dla uznania odbywanego przez pojazd przejazdu po drodze publicznej za "przewóz" w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym nie ma znaczenia czy odbywa się on z ładunkiem czy bez. W powołanej definicji wskazuje się przy tym, że chodzi o pojazd służący do przewozu osób lub rzeczy. Mając na uwadze tę definicję przytoczyć należy definicję transportu kombinowanego. Jak stanowi pkt 13 art. 4 ustawy o transporcie drogowym "transport kombinowany" to przewóz rzeczy, podczas którego samochód ciężarowy, przyczepa, naczepa z jednostką ciągnącą lub bez jednostki ciągnącej, nadwozie wymienne lub kontener 20-stopowy lub większy korzysta z drogi w początkowym lub końcowym odcinku przewozu, a na innym odcinku z usługi kolei, żeglugi śródlądowej lub transportu morskiego, przy czym odcinek morski przekracza 100 km w linii prostej; odcinek przewozu początkowego lub końcowego oznacza przewóz:

a) pomiędzy punktem, gdzie rzeczy są załadowane, i najbliższą odpowiednią kolejową stacją załadunkową dla odcinka początkowego oraz pomiędzy najbliższą odpowiednią kolejową stacją wyładunkową a punktem, gdzie rzeczy są wyładowane, dla końcowego odcinka lub

b) wewnątrz promienia nieprzekraczającego 150 km w linii prostej ze śródlądowego lub morskiego portu załadunku lub wyładunku

Dokonując wykładni tego przepisu stwierdzić po pierwsze należy, iż określenie transportu kombinowanego jako "przewozu rzeczy" oznacza, iż jest to przewóz wyłącznie towarowy i służyć ma wyeliminowaniu tego typu transportu do przewozu osób. Nie jest zatem prawidłowe uznanie przez organy, iż pojęcie "transportu kombinowanego" jako "transportu rzeczy" sprowadza się do przyjęcia, że przesłanka ta spełniona jest tylko w przypadku znajdowania się rzeczy (towarów) w samochodach ciężarowych , przyczepach i innych urządzeniach transportowych (np. kontenerach) i że ta okoliczność (poza innymi przesłankami) pozwala na kwalifikację danego przewozu jako transportu kombinowanego. Nadto nawiązując do przytoczonej powyżej definicji przewozu drogowego, która obejmuje też przejazd bez ładunku, nie można twierdzić, iż dla przyjęcia wykonywania transportu kombinowanego konieczne jest znajdowanie rzeczy (towaru) w samochodzie lub innym urządzeniu transportowym o jakim mowa w przepisie art. 4 pkt 13 ustawy.

Wykładając powołany przepis należy mieć nadto na uwadze, iż ustawodawca odmiennie zdefiniował pojęcie odcinka przewozu początkowego i końcowego dla odmiennych rodzajów transportu kombinowanego. Zdaniem Sądu te różne definicje wyznaczają odmiennie moment, który pozwala na przyjęcie, iż doszło zakończenia wykonywania transportu kombinowanego. W przypadku transportu kombinowanego polegającego na korzystaniu z usługi kolei odcinek końcowy (lit. a pkt 13 art. 4 ustawy) wyznaczony jest przez odpowiednią kolejową stację wyładunkową i obejmuje przewóz do punktu, gdzie rzeczy są wyładowane. W tym przypadku wprost z przepisu wynika, że odcinek końcowy tego typu transportu kombinowanego kończy się w miejscu (punkcie) gdzie następuje wyładunek przewożonych rzeczy (towarów ). Odmiennie zdefiniowany został natomiast odcinek końcowy transportu kombinowanego w przypadku gdy polega ona na korzystaniu z żeglugi śródlądowej czy morskiej (lit. b pkt 13 art. 4 ustawy). W takim przypadku odcinek przewozu początkowego lub końcowego oznacza przewóz wewnątrz promienia nieprzekraczającego 150 km w linii prostej ze śródlądowego lub morskiego portu załadunku lub wyładunku. Sformułowanie "wewnątrz promienia" uznać należy za wysoce nieprecyzyjne. W rozumieniu matematycznym promień oznacza bowiem odcinek łączący środek koła lub okręgu z jakimkolwiek punktem na ich obwodzie i z istoty swej nie ma "wnętrza". Może służyć natomiast do wyznaczania obszaru w kształcie koła. Użyte w pkt "b" sformułowanie nie zawiera też w sobie określenia pozwalającego ukierunkować odcinek końcowy jako przebiegający wyłącznie z portu wyładunku na odległość maksymalną 150 km. Sprzeciwia się temu użycie określenia "wnętrze" Mimo tych trudności interpretacyjnych pojęcia "wewnątrz promienia" – w ocenie Sądu z omówionych względów nie można przyjąć, iż zakończenie tak zdefiniowanego odcinka końcowego i w tym przypadku wyznaczone jest – w sposób tożsamy z opisanym w pkt "a" – tj. przez miejsce wyładunku towarów z kontenera. W konsekwencji omawiana definicja z art. 4 pkt 13 lit. "b" nie wyłącza z możliwości uznania za "odcinek końcowy" transportu kombinowanego przewozu powrotnego do portu wyładunkowego jako nadal wykonywanego "wewnątrz promienia" o ile spełnione jest wskazane w przepisie kryterium odległościowe.

Odnosząc poczynione rozważania do wykładni przepisu art. 4 pkt 13 lit "b" ustawy, dokonanej przez organy stwierdzić należy , iż w istocie dotyczy ona przepisu art. 4 pkt 13 lit. "a" skoro przyjmuje, iż momentem zakończenia wykonywania transportu kombinowanego jest punkt wyładunku rzeczy. Mieć też należy na uwadze iż zwolnienie ustanowione w art. 42 ust. 1 pkt 2 w zamyśle ustawodawcy ma mieć charakter rzeczywisty. Przyjęcie za organami, iż tylko jednostronny przejazd (przewóz z portu wyładunku do miejsca rozładunku towaru) korzysta ze zwolnienia od opłaty i przejazd "powrotny" nie jest już nim objęty czyniły takie zwolnienie zupełnie iluzorycznym.

Dokonując powyższych ustaleń, jednocześnie Sąd nie podzielił stanowiska strony skarżącej co do charakteru prawnego przewozu kontenera pozbawionego ładunku. Należy mieć bowiem na względzie to, że kontener stanowi nie rzeczy będącej przedmiotem przewozu, ale stanowi urządzenie przewóz taki ułatwiające. Można bowiem kontener zdefiniować jako trwałe urządzenie transportowe o konstrukcji gwarantującej wielokrotne użycie, budowie umożliwiającej przewóz jednym lub wieloma środkami transportu bez konieczności przeładowywania zawartego w nim ładunku, odpowiednio wyposażone, w celu ułatwienia mocowania, manipulowania oraz przeładunku z jednego środka transportu na drugi oraz konstrukcji umożliwiającej łatwy załadunek i rozładunek towarów. Już zresztą w samej definicji transportu kombinowanego kontener zrównany został z takimi środkami do przewozu rzeczy jak samochód ciężarowy, przyczepa, naczepa z jednostką ciągnącą lub bez jednostki ciągnącej czy nadwoziem wymiennym. W okolicznościach sprawy kontener nie mógł być więc potraktowany jako rzecz będąca przedmiotem przewozu wykonywanego przez stronę skarżącą w ramach transportu kombinowanego.

Uznając, iż przy rozstrzyganiu sprawy organy dopuściły się naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa uchylił zaskarżone decyzje . Stosownie do przepisu art. 152 ppsa orzeczono, że decyzje wymienione w pkt I wyroku nie mogą być wykonywane do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania sądowego, obejmujących uiszczony wpis stosunkowy w prawidłowo ustalonej wysokości 120 zł, koszty zastępstwa procesowego 600 zł i opłatę od pełnomocnictwa 17 zł, rozstrzygnięto - w konsekwencji wyniku sporu - na podstawie art. 200 i 205 § 1 ppsa.

W ramach art. 153 ppsa wskazać należy, iż w zaistniałej sytuacji rzeczą organu I instancji będzie rozważenie kwestii umorzenia wszczętego postępowania w zakresie obejmującym przejazd po drogach krajowych bez wymaganej opłaty ( art. 105 § 1 Kpa ).