Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 635/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 3, art. 28, art. 48 ust. 1 i  2, art. 29 ust. 2 pkt 6, art. 52,
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 10 par 1, art. 7, art. 8, art. 78, art. 80, art. 81, art. 79, art. 12
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2018 r. sprawy ze skargi N. o. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2017r. o numerze [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowanego nakazał inwestorowi spółce N. o. rozbiórkę wolnostojącego, trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego na nieruchomości przy ul. [...] w P. (działka nr [...], arkusz nr [...], obręb G.) wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w związku z podaniami o zbadanie legalności robót budowlanych związanych z wykonaniem urządzenia reklamowego firmy [...], zlokalizowanego na nieruchomości przy ul. [...] w P. (działka nr [...], arkusz nr [...], obręb G.) w dniu 10 maja bieżącego roku inspektorzy PINB przeprowadzili czynności kontrolne na wspomnianej nieruchomości. W księdze wieczystej nr [...], prowadzonej dla tejże nieruchomości, jako właściciel ujawniony jest Skarb Państwa, a użytkownikiem wieczystym U. P.. Ustalono, że na działce nr [...], w odległości około 3,36m od ogrodzenia posesji przy ul. [...] w P. znajduje się wolno stojące, trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe o następującej konstrukcji:

- żelbetowa, prefabrykowana stopa fundamentowa, ustawiona na powierzchni gruntu, o wymiarach 2,28m x 3,30m i grubości 30 cm.

- słup stalowy, zamocowany do ww. stopy fundamentowej, o wysokości do spodu tablicy wynoszącej 4m, obudowany blachą,

- tablica reklamowa, zamocowana do ww. słupca na konstrukcji stalowej, jednostronna, o wymiarach około 6m x 3m, wraz z oświetleniem na wysięgnikach u góry tablicy.

Z danych, którymi w formie Systemu Informacji Przestrzennej "Geomapa" dysponuje Zarząd Geodezji i [...] Miejskiego [...] w P. wynika, iż na działce nr [...] obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "[...] - część A" w P., przyjęty uchwałą Rady Miasta P. z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z dnia [...] grudnia 2016 r., poz. [...]).

Przedstawiciel U. P. oświadczył, że Uniwersytet nie zawarł żadnej umowy dotyczącej powstania i funkcjonowania tego nośnika reklamowego, nie miała także wiedzy o dacie budowy nośnika, osobie inwestora ani legalności inwestycji.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. ad K., poinformowany uprzednio o zaplanowanej kontroli PINB, powiadomił PINB, że inwestorem wzniesienia skontrolowanego nośnika jest N. o. W toku czynności wyjaśniających organ I instancji ustalił, że Prezydent Miasta P. nie posiada żadnych dokumentów dotyczących pozwolenia na budowę czy zgłoszenia, związanych z powstaniem skontrolowanego urządzenia reklamowego. W 2005 r. prowadzone było jedynie postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla ustawienia nośnika reklamowego na działce nr [...], zakończone decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Organ uzyskał od Zarządu Geodezji i [...] Miejskiego [...] w P. dokumentację fotograficzną w postaci zdjęć lotniczych działki nr [...] z okresu od 1989 r. do 2006 r., która nie pozostawia wątpliwości, że urządzenie reklamowe, wzniesione przez inwestora - N. o. powstało w okresie pomiędzy [...] maja 2004, a [...] lipca 2006 r. Pismem z dnia [...] listopada 2017 r. ad K. (działający już jako pełnomocnik N. o.) przesłał do PINB kopię umowy najmu z dnia [...] października 2017 r., na podstawie której N. o. nabyła tytuł prawny do korzystania z działki nr [...] w celach reklamowych.

Dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organ I instancji zakwalifikował objęte niniejszą decyzją urządzenie reklamowe, z punktu widzenia przepisu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, a zatem zawartej tam definicji legalnej pojęcia "obiekt budowlany", uznając, że nośnik reklamowy jest wolno stojącym, trwale związanymi z gruntem urządzeniem reklamowym, jest tym samym budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a jego wzniesienie powstaje w wyniku budowy, a więc wykonania obiektu budowlanego w określonym miejscu (art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego). Okolicznością bezsporną jest, że przedmiotowy nośnik reklamowy jest obiektem wolno stojącym. Konstrukcja tego urządzenia (konstrukcja przestrzenna, stanowiąca budowlaną i techniczno - użytkową całość) nie pozostawia również wątpliwości, iż urządzenie to jest w sposób trwały związane z gruntem. Organ I instancji odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wyjaśnił, że budowy przedmiotowego urządzenia reklamowego nie można potraktować jako instalacji, o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Wobec powyższego organ stwierdził, że zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego i wobec niestosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 tej ustawy wykonywanie robót budowlanych, polegających na budowie wolno stojących trwale związanych z gruntem urządzeń reklamowych na nieruchomości wymagało uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę.

Organ wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja została zrealizowana w sposób samowolny, tj. bez uzyskania wymaganej przepisami prawa decyzji o pozwoleniu na budowę, ale także bez dokonania skutecznego zgłoszenia, co oznacza, że urządzenie reklamowe objęte niniejszą decyzją stanowi samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Przepis art. 48 ust. 2 tej ustawy zobowiązuje organ nadzoru budowlanego do przeprowadzenia postępowania zmierzającego do zalegalizowania stwierdzonej samowoli budowlanej tylko w przypadku, gdy łącznie spełnione są dwie przesłanki legalizacyjne, a mianowicie: zgodność inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego nieobowiązywania ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz zgodność inwestycji z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w sprawie nie zachodzi możliwość wszczęcia procedury legalizacyjnej, bowiem zrealizowana w sposób samowolny inwestycja narusza przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które w tym przypadku skonkretyzowały się w postaci obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nieruchomość przy ul. [...] w P. (działka nr [...]) w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "[...] - część A" w P. oznaczona jest symbolem KD-GP. Zgodnie z §12 ust. 1 pkt 1 uchwały Rady Miasta P. przyjmującej powyższy plan symbolem tym - KD - GP oznaczono tereny dróg publicznych, dróg klasy głównej ruchu przyspieszonego. Przepisy § 12 ust. 2 pkt 1 lit. a uchwały, w zakresie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ustalają zakaz lokalizowania urządzeń reklamowych z wyjątkiem umieszczanych w wiatach przystankowych komunikacji zbiorowej. W takiej sytuacji, z uwagi na naruszenie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zachodzi konieczność wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego urządzenia reklamowego.

Adresatem obowiązku rozbiórki Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uczynił spółkę N. o., jako inwestora wzniesienia obiektu, który posiada tytuł prawny do gruntu, umożliwiający wykonanie nakazu rozbiórki, co pozostaje w zgodności z art. 52 Prawa budowlanego.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła spółka N. o. domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Spółka zarzuciła naruszenia art. 10 §1 K.p.a. oraz art. 79 §1 i 2 K.p.a w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 77 §1 i 2 K.p.a, art. 80 K.p.a. oraz art. 81 K.p.a. W uzasadnieniu odwołująca się Spółka podnosiła, że nadzór budowlany wypowiadał się już co do przedmiotowego nośnika reklamowego uznając go za legalnie wzniesionego – sprawa o numerze [...] i [...] Nadto Spółka wskazała, że nie była uczestnikiem czynności dowodowych przed jej wezwaniem do udziału w sprawie, zatem wniosła o powtórzenie czynności dokonanych bez jej udziału, w szczególności oględzin nieruchomości oraz dokonanych wówczas pomiarów. Spółka kwestionowała bowiem ustalenie organu, że reklama znajduje się na działce [...], ponieważ organ nie wykazał w jaki sposób ustalił miejsce położenia reklamy, której dotyczy niniejsze postępowanie. Zdaniem odwołującej się ustalenie położenia reklamy wymaga co najmniej wiadomości specjalnych, tj. biegłego z dziedziny geodezji i kartografii.

Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2013r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył ustalony stan faktyczny, a następnie wskazał, że przedmiotowa sprawa dotyczy wolnostojącego, trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego znajdującego się na przy ul. [...] w P. (działka nr [...], arkusz nr [...], obręb G.) stanowiącego budowę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Z akt sprawy wynika bowiem, że przedmiotowe urządzenie reklamowe składa się ze słupa osadzonego w gruncie oraz tablicy reklamowej zamocowanej do tego słupa. Ze względu na swoją konstrukcję (stopa osadzona w gruncie) jest ono trwale z gruntem związane. Wybudowanie takiej budowli podlega ogólnej zasadzie wyrażonej w art. 28 prawa budowlanego.

W przypadku budowy obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę zastosowanie znajduje art. 48 prawa budowlanego. Zastosowanie procedury legalizacyjnej, zgodnie z art. 48 ust. 2 i 3 prawa budowlanego jest możliwe jedynie w przypadku, gdy przedmiotowa budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem.

Przedmiotowy obiekt znajduje się na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...] - część A" w P., przyjętego uchwałą nr [...] z dnia [...] listopada 2016r. (dz. U. Woj. [...]. z 2016r. poz. [...]; dalej: m.p.z.p.). Zgodnie z w/w planem działka nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem KD-GP stanowiącym tereny dróg publicznych, dróg klasy głównej ruchu przyspieszonego. Z § 12 ust. 2 pkt 1 lit. a m.p.z.p. wynika, że w zakresie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego ustala się zakaz lokalizacji urządzeń reklamowych z wyjątkiem umieszczanych w wiatach przystankowych komunikacji zbiorowej. Z § 2 pkt 14 w/w uchwały wynika, że przez urządzenia reklamowe należy rozumieć nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, niebędący szyldem, tablicą informacyjną, znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. Z analizy m.p.z.p. wynika zatem jasno, że lokalizacja przedmiotowego urządzenia reklamowego na działce nr [...], arkusz nr [...], obręb G. jest niezgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodności z prawem - ze względu na brak możliwości sytuowania takich obiektów na terenach objętych ustaleniami m.p.z.p.

Organ odwoławczy wskazał, że ze względu na naruszenie przez obiekt ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest możliwe zastosowanie procedury legalizacyjnej określonej w art. 48 prawa budowlanego, zatem organ I instancji był zobowiązany do nałożenia na właściciela obiektu obowiązku rozbiórki, o którym mowa w art. 48 ust. 1 tejże ustawy.

Nadto organ odwoławczy dodał, że nakaz rozbiórki może zostać skierowany również do inwestora, który nie jest właścicielem nieruchomości, na której zrealizowano obiekt budowlany. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych organ uznał, że w szczególności będzie to dopuszczalne w sytuacji, gdy inwestor wybudował samowolnie obiekt budowlany bez zgody właściciela nieruchomości. W takim bowiem przypadku nałożenie nakazu rozbiórki na właściciela nieruchomości byłoby dla niego nieuzasadnionym obciążeniem, narażałoby na koszty i dolegliwą procedurę, stanowiłoby również nieuzasadnione zwolnienie inwestora, który działał w warunkach samowoli budowlanej i to on powinien ponieść wszystkie niedogodności związane z wykonaniem rozbiórki. Pojęcie inwestora w rozumieniu art. 52 prawa budowlanego oznacza w istocie sprawcę samowoli budowlanej. Żadne racje nie stoją zatem na przeszkodzie, by adresatem nakazu rozbiórki nie mógł być, poza aktualnym właścicielem, również sprawca samowoli budowlanej. Wobec powyższego, w sytuacji, gdy inwestor postawił obiekt na cudzym gruncie bez zgody właściciela (zarządcy) nieruchomości, winien być, jak to już wspomniano, adresatem decyzji o rozbiórce.

W niniejszej sprawie mamy właśnie do czynienia z taką atypową sytuacją. Przedmiotowe urządzenie reklamowe posadowione zostało bez zgody i wiedzy właściciela działki. Zasadnym powinno być zatem w takiej sytuacji nałożenie obowiązku rozbiórki na podmiot, który faktycznie jest sprawcą samowoli budowlanej. Właścicielem przedmiotowego nośnika reklamowego jest N. o. i obowiązek, o którym mowa w art. 48 ust. 1 prawa budowlanego powinien zostać nałożony właśnie na niego.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, w szczególności naruszenia art. 10 k.p.a. (pominięto dokumenty znajdujące się w aktach Urzędu Miasta P. dotyczące tej samej reklamy i nie powtórzono czynności dowodowych dokonanych bez udziału strony przed jej zgłoszeniem do udziału w postępowaniu), że PINB w piśmie z dnia [...] lutego 2010r. ([...]) wskazał już, że obiekt jest legalnie wzniesiony a ponadto nie wiadomo na jakiej podstawie PINB ustalił, że reklama znajduje się na działce nr [...], organ wskazał, że kontrola przeprowadzona przez PINB dnia [...] maja 2017r. na przedmiotowej działce została przeprowadzona prawidłowo - zgodnie z art. 81 a prawa budowlanego - przy udziale pracownika Uniwersytetu Przyrodniczego (użytkownika wieczystego nieruchomości). Kontrola ta została przeprowadzona przed formalnym wszczęciem postępowania (zawiadomienie o wszczęciu postępowania PINB wystosował dnia [...] listopada 2017r.) i zostały o niej poinformowane Uniwersytet Przyrodniczy oraz [...] C. P. sp. z o.o. reprezentowana przez ad K., który pierwotnie oświadczył, że to ta spółka jest inwestorem robót. Niezasadne i skutkujące jedynie przedłużeniem prowadzonego postępowanie byłoby powtarzanie prawidłowo wykonanych czynności dowodowych na wniosek podmiotu, który później został uznany za stronę postępowania. Ponadto niezrozumiałe jest podważanie ustaleń dokonanych przez PINB co do działki, na której położony jest przedmiotowy obiekt. Położenie obiektu nie było badane przez biegłego z dziedziny geodezji i kartografii, jednakże PINB stanowi fachowy organ administracji posiadający wiedzę z zakresu budownictwa i jest on w stanie dokonać pomiarów w jakiej odległości od sąsiedniej działki został nielegalnie posadowiony obiekt. W toku prowadzonego przez PINB postępowania także N. o. reprezentowana przez ad K. przedłożyła kopię umowy najmu zawartej z użytkownikiem wieczystym nieruchomości (Uniwersytetem Przyrodniczym) - działki nr [...], z której wynika, że to właśnie na tejże działce położony jest nośnik reklamowy. W aktach sprawy znajdują się także wyjaśnienia Urzędu Miasta P. dotyczące pozwolenia na budowę lub zgłoszenia zamiaru wykonania przedmiotowego nośnika.

Jeśli natomiast mowa o piśmie PINB z dnia [...] lutego 2010r. ([...]) to z pisma tego jasno wynika, iż dotyczyło ono obiektu posadowionego na działce nr [...] arkusz nr [...], obręb G.. Pełnomocnik Skarżącej nie uprawdopodobnił w żaden sposób by takie oznaczenie zawarte w piśmie mogło być wynikiem pomyłki lub, by zachodziły jakikolwiek zmiany lub podziały przedmiotowych działek. Działka nr [...] stanowi odrębną nieruchomość oddaloną znacznie od działki nr [...].

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu od powyższej decyzji odwoławczej wniosła spółka N. o. domagając się jej uchylenia oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania.

Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania art. 10 §1 K.p.a. oraz art. 79 §1 i 2 K.p.a w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 77 §1 i 2 K.p.a., art. 80 K.p.a. oraz art. 81 K.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób niepełny i niewnikliwy – skutkujący pominięciem dokumentów budowlanych znajdujących się w aktach Urzędu Miasta P. dotyczących tej samej reklamy, a także niepowtórzenie czynności dowodowych dokonanych bez udziału strony przed jej zgłoszeniem do udziału w postępowaniu – w szczególności oględzin nieruchomości.

Nadto Skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mającego wpływ na skarżone rozstrzygniecie art. 10 §1 K.p.a. poprzez niepowiadomienie strony o zakończeniu postępowania dowodowego przez organ drugiej instancji pomimo przeprowadzenia przez organ administracji czynności dowodowych, co uniemożliwiło stronie zgłoszenie dalszych wniosków dowodowych.

W uzasadnieniu skarżąca Spółka zarzuciła, że organ administracji nie przeprowadził postępowania dowodowego w sposób pełny i dostatecznie wnikliwy naruszając jednocześnie zasadę dwuinstancyjności.

Podkreśliła, że nadzór budowlany wypowiadał się już co do przedmiotowego nośnika reklamowego uznając go za legalnie wzniesionego – wskazana została tam inna działka ewidencyjna, jednak mogło to mieć związek z dokonywanymi zmianami ewidencyjnymi oraz podziałami nieruchomości lub też w przedmiotowej sprawie numer działki ewidencyjnej został błędnie oznaczony. Organ nadzoru przeprowadził swoją opinię stosunkowo niedawno bo [...] lutego 2010r., zatem konieczne jest zweryfikowanie jej aktualności i prawidłowości.

Nadto Spółka podnosiła, że organ II instancji prowadząc postępowanie dowodowe wystąpił o przedstawienie dokumentów źródłowych dotyczących opinii z [...] lutego 2010r., o wynikach tego postępowania strona nie została zawiadomiona i nie miała możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Skarżącej uniemożliwiono złożenie wniosku o przeprowadzenie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach księgi wieczystej na okoliczność ustalenia, że działka o numerze [...] powstała w wyniku podziału działki wskazanej w opinii PINB z [...] lutego 2010r.

W dalszej części uzasadnienia skargi Skarżąca wskazała, że nie była uczestnikiem czynności dowodowych przed jej wezwaniem do udziału w sprawie, zatem konieczne jest powtórzenie czynności dokonanych bez jej udziału, ponieważ czynności dokonane bez udziału strony i jej pełnomocnika należy powtórzyć na jej wniosek. Chodzi tu w szczególności o oględziny nieruchomości oraz dokonane wówczas pomiary. Spółka kwestionowała bowiem ustalenie organu, że reklama znajduje się na działce [...], ponieważ organ nie wykazał w jaki sposób ustalił miejsce położenia reklamy, której dotyczy niniejsze postępowanie. Organ dokonał tego na podstawie zdjęć lotniczych lub dokumentacji zdjęciowej GeoMap, które mają charakter wyłącznie informacyjny. Zdaniem Skarżącej ustalenie położenia reklamy wymaga co najmniej wiadomości specjalnych, tj. biegłego z dziedziny geodezji i kartografii. Nadto uzupełniła, że w umowie najmu wskazany jest numer działki [...], co wskazuje, że zarówno skarżąca jak i Uniwersytet oparli się na danych z przedmiotowej sprawy – jednak nigdy to nie było weryfikowane przez biegłych, a prawnicy organu administracji nie posiadają uprawnień geodezyjnych.

W odpowiedzi na skargę W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego odwołując się do motywów uzasadnienia zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, ż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji I instancji, Sąd nie dopatrzył się przy ich wydaniu naruszeń prawa skutkujących koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w przedmiotowej sprawie stała się decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. nakazującą Skarżącej Spółce N. o. rozbiórkę wolnostojącego, trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego na nieruchomości przy ul. [...] w P. (działka nr [...], arkusz nr [...], obręb G.) wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organy obu instancji przyjmując je za własne i czyniąc podstawą swych rozważań. Zaskarżona decyzja o nakazie rozbiórki urządzenia reklamowego nie narusza bowiem prawa materialnego, ani też w toku postępowania organy administracji nie uchybiły regułom procedury administracyjnej w stopniu skutkującym chyleniem zaskarżonej decyzji lub poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jak tego domagała się Skarżąca Spółka.

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego prawidłowo przyjęły organy nadzoru budowlanego ze przedmiotowe urządzenie budowlane jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowane (Dz.U. z 2018r., poz. 1202 ze zm). Pod tym pojęciem ustawodawca rozumie bowiem m.in. wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe. Trwałe związanie z gruntem przedmiotowego urządzenie reklamowego nie budzi w ocenie Sadu wątpliwości. O tym, czy urządzenie jest trwale związane z gruntem nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, nie decyduje również technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia go w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, masa, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Dla przyjęcia zatem, że dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem istotne jest to, czy posadowiony jest na tyle trwale, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, a w istocie decydują o tym parametry techniczne takiego obiektu (por. wyrok: NSA z dnia 4 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 10/09, z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 882/10 oraz z 25 sierpnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2758/15; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W istocie także i Skarżąca nie kwestionowała takiego zakwalifikowania obiektu jako budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowanego.

Takie zakwalifikowanie obiektu skutkuje zastosowaniem zasady wynikającej z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, mianowicie że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W art. 29 Prawa budowlanego ustawodawca zawarł katalog obiektów i robót budowlanych, których wykonanie nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Tego typu roboty budowlane wymagają zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowanego zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlane. Jak wyżej wskazano organy nadzoru budowanego prawidłowo uznały, że w rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z robotami budowlanymi, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Instalacja może bowiem dotyczyć robót budowlanych, polegających na umocowaniu jakiegoś elementu do istniejącej konstrukcji, ustawienia niewielkich rozmiarów urządzenia na istniejącym obiekcie - robót o małym stopniu technicznego skomplikowania.

Tymczasem jak wynika z akt sprawy, na działce objętej niniejszym postępowaniem zostało zrealizowane urządzenie reklamowe składające się z żelbetowej prefabrykowanej stopy fundamentowej, ustawionej na powierzchni gruntu o wymiarach 2,28m x 3,30m i grubości 30 cm, ze słupa stalowego, zamocowanego do powyższej stopy fundamentowej, o wysokości do spodu tablicy wynoszącej 4m, obudowanego blachą oraz tablicy reklamowej, zamocowanej do powyżej opisanego słupca na konstrukcji stalowej, jednostronnej, o wymiarach około 6m x 3m, wraz z oświetleniem na wysięgnikach u góry tablicy. Parametry techniczne tego obiektu, zwłaszcza wielkość tego urządzenia nie pozwalają na przyjęcie, że jego realizacja mieści się w pojęciu "instalowania tablic i urządzeń reklamowych", na które zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowanego nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Instalowanie urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowanego dotyczy jedynie tych robót budowlanych, które nie są wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, a zatem budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowanego.

W konsekwencji wykonanie robót budowlanych polegających na budowie wolno stojącego trwale związanego z gruntem nośnika reklamowego wymagało zgodnie z ogólną zasada wynikającą z art. 28 ust. 1 Prawa budowanego uzyskania pozwolenia na budowę. Bezspornym w rozpoznawanej sprawie pozostaje, że takiego pozwolenia inwestor nie uzyskał. Tym bardziej, że w aktach sprawy organu I instancji znajduje się decyzja Prezydenta Miasta P. z [...] lipca 2005r., nr [...]. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie nośnika reklamowego przewidzianego do realizacji na działce o numerze geodezyjnym [...], ark. [...], obręb G., położonej w P. przy ul. [...] (k. 67 i nast. akt adm. I inst.).

Tytułem uzupełnienia wskazać należy, że powołanymi w powyższej decyzji, przyczynami odmowy ustalenia warunków zabudowy, na istniejącej już zgodnie z wnioskiem z 2004r., działce nr [...], był brak kontynuacji istniejącej zabudowy pod względem parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Nadto Miejski Konserwator Zabytków nie zalecał lokalizowania wielkoformatowych reklam na tle istniejącego w bezpośrednim sąsiedztwie, dawnego dworu i zabytkowego zespołu parkowego, ponieważ wpływa to niekorzystnie na ekspozycję obiektów wpisanych do rejestru zabytków i objętych ochroną konserwatorską. Nadto planowana inwestycja była niezgodna z ówczesnymi przepisami art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004r. Nr 204, po. 2086). Organ administracji wskazał przy tym, że w świetle art. 61 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 i 2, art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) usytuowanie przedmiotowej inwestycji nie spełniało postulatów kształtowania ładu przestrzennego.

Wracając do przedmiotu sprawy, skoro więc przedmiotowe urządzenie reklamowe wybudowano bez uzyskania pozwolenia na budowę, to taki stan faktyczny stanowił przesłankę do zastosowania procedury z art. 48 Prawa budowanego zmierzającej do legalizacji samowoli budowlanej.

Zgodnie z art. 48 ust. 1 Prawa budowanego organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę (pkt 1) albo bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia (pkt 2 ). W myśl natomiast art. 48 ust. 2 Prawa budowanego jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych.

Podkreślić przy tym należy, że orzeczenie nakazu rozbiórki przewidzianego w art. 48 ust. 1 Prawa budowanego nie jest bezwzględnym obowiązkiem w tym sensie, że przed jego wydaniem należy zweryfikować, czy możliwa jest legalizacja samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego. Jednak legalizacja warunkowana jest przede wszystkim łącznym spełnieniem przesłanek, wymienionych w art. 48 ust. 2 Prawa budowanego. Budowa musi być zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zatem albo z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a ponadto nie może naruszać przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Dopiero w przypadku łącznego zrealizowania tych wymogów właściwy organ nadzoru budowlanego może podjąć dalsze czynności, zmierzające do legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu. Co za tym idzie w sytuacji stwierdzenia niezgodności budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wykluczona jest możliwość legalizacji samowoli budowlanej i konieczne jest wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowanego.

Takie okoliczności wystąpiły w niniejszej sprawie. Przedmiotowy obiekt znajduje się na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...] - część A" w P., przyjętego uchwałą nr [...] z dnia [...] listopada 2016r. (Dz. U. Woj. [...]. z 2016r. poz. [...]). Zgodnie z postanowieniami powyższego planem działka nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem KD-GP stanowiącym tereny dróg publicznych, dróg klasy głównej ruchu przyspieszonego. Z postanowień § 12 ust. 2 pkt 1 lit. "a" planu wynika, że w zakresie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego ustala się zakaz lokalizacji urządzeń reklamowych z wyjątkiem umieszczanych w wiatach przystankowych komunikacji zbiorowej. Z § 2 pkt 14 planu wynika, że przez urządzenia reklamowe należy rozumieć nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, niebędący szyldem, tablicą informacyjną, znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. W konsekwencji lokalizacja przedmiotowej budowli na terenie działki nr [...], arkusz nr [...], obręb G. jest niezgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - ze względu na brak możliwości sytuowania takich obiektów na terenach objętych ustaleniami obowiązującego planu miejscowego - w zakresie uniemożliwiającym jej doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem. Prawidłowym było więc rozstrzygnięcie organów nadzoru budowlanego nakazujące rozbiórkę spornej budowli.

Z akt sprawy wynika, że właścicielem nieruchomości, na której znajduje się nośnik reklamowy jest Skarb Państwa, natomiast jego użytkownikiem wieczystym U. P., jednak sporna budowla posadowiona została bez zgody i wiedzy właściciela działki, a także podmiotu władającego działką. W art. 52 Prawa budowanego ustawodawca przewidział, że inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48 Prawa budowanego. Wybór adresata zależy od okoliczności konkretnej sprawy. Treść art. 52 Prawa budowanego nie obliguje organu nadzoru do wskazywania adresata decyzji bezwzględnie w takiej kolejności, jaka została wymieniona w ustawie. Wybór osoby, na którą taki obowiązek należy nałożyć, winien być uzależniony przede wszystkim od możliwości legalnej realizacji obowiązku przez ten podmiot. W orzecznictwie przyjmuje się, że w pierwszej kolejności obowiązek rozbiórki powinien być nałożony na inwestora, który jednocześnie posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W pewnych jednak okolicznościach obowiązek ten może zostać skierowany do inwestora, który nie jest właścicielem nieruchomości. Taka sytuacja niewątpliwie będzie miała miejsce wówczas, gdy inwestor zrealizował obiekt bez pozwolenia właściciela (użytkownika wieczystego) gruntu, a podmiot posiadający tytuł prawny do gruntu nie sprzeciwia się jego usunięciu (por. wyroki NSA z dnia 23 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 1234/08, z dnia 3 marca 2017 r. sygn. akt II OSK 1657/15; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie przeczy temu także umowa najmu jaką Skarżąca zawarła z dniu [...] października 2017r. z przedstawicielem Uniwersytetu Przyrodniczego, w której nadto Spółka przyznaje, że ustawiła nośnik reklamowy na części działki [...] (§2 umowy), jest właścicielem nośnika reklamowego posadowionego na działce [...] (§9 umowy) oraz to Spółka ponosi odpowiedzialność z tytułu uzyskania wszelkich pozwoleń i zgód wymaganych przez przepisy prawa, związanych z funkcjonowaniem nośnika reklamowego (§7 umowy).

Wobec powyższego zdaniem Sądu w sytuacji, gdy inwestor postawił obiekt na cudzym gruncie bez zgody właściciela (zarządcy) nieruchomości, nawet przy późniejszej akceptacji istnienia obiektu przez właściciela (użytkownika wieczystego, który włada jak właściciel), to inwestor i właściciel obiektu powinien być adresatem decyzji o rozbiórce. Słusznie wskazują organy, że w takim bowiem przypadku nałożenie nakazu rozbiórki na właściciela nieruchomości byłoby dla niego nieuzasadnionym obciążeniem, narażałoby na koszty i dolegliwą procedurę, stanowiłoby również nieuzasadnione zwolnienie inwestora, który działał w warunkach samowoli budowlanej i powinien ponieść wszystkie niedogodności związane z wykonaniem rozbiórki (por. wyrok NSA z dnia 23 lipca 2009r., II OSK 1234/08; http//orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie niezasadne okazały się zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Spółka nietrafnie podniosła, że nie został jej zapewniony udział w postępowaniu przed organami administracji. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż podnosząc zarzut naruszenia praw procesowych zagwarantowanych art. 10 § 1 K.p.a. strona musi nie tylko wykazać, że takie naruszenie istotnie miało miejsce, ale ponadto, że uniemożliwiło jej ono podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej - co miało istotny wpływ - na rozstrzygnięcie sprawy. W sytuacji przedstawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego niezapewnienia udziału w każdym studium postępowania, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt II GSK 4/07, wyrok NSA z 2 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1317/08, wyroki WSA w Poznaniu z dnia 27 lutego 2013 r. , sygn. akt IV SA/Po 1109/12 oraz z dnia 9 listopada 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 328/17; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżąca nie wskazała w skardze, że uchybienie to nie pozwoliło jej na dokonanie konkretnych czynności procesowych, które miałyby znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Z akt sprawy wynika, że kontrola przeprowadzona przez PINB dnia [...] maja 2017r. na przedmiotowej działce została przeprowadzona prawidłowo - zgodnie z art. 81 a Prawa budowlanego – już [...] marca 2017r. Spółka [...] P. Sp. z o.o. r., do której wówczas należało urządzenie, została poinformowana o kontroli w dniu [...] maja 2017r. (omyłkowo wpisano rok 2016) obiektu na działce [...] (k. 25 i 26 – dowód doręczenia). W dniu [...] kwietnia 2017r. do sprawy zgłosił się pełnomocnik tej Spółki - ad K. i jednocześnie wniósł o przesunięcie godziny kontroli wyznaczonej na dzień [...] maja 2017r. Słusznie pełnomocnik wskazał na błąd w dacie, ale miał on charakter oczywistej omyłki i nie ulegało wątpliwości, że chodziło o datę [...] maja 2017r. Pełnomocnik miał też tego świadomość, skoro prośbę o przesunięcie kontroli argumentował innymi obowiązkami wyznaczonymi na dzień [...] maja 2017r. Pełnomocnik został poinformowany o niemożności przesunięcia terminu kontroli z uwagi na zaplanowane czynności organu w innej sprawie (k. 32, 33 akt adm. I inst.). W tych okolicznościach w miejscu kontroli nie stawił się ani pełnomocnik Spółki, ani jego substytut, którego pełnomocnik mógł upoważnić, ani także przedstawiciel Spółki, który także mógł w czynnościach kontrolnych brać udział. Zaznaczyć przy tym należy, że to Spółka, jako inwestor powinna była być najbardziej zainteresowana pozytywnym dla siebie rozstrzygnięciem przedmiotowej sprawy, co uzasadnia uczestnictwo w istotnych czynnościach procesowych. W ocenie Sądu nieskuteczne są zatem zarzuty naruszenia gwarancji czynnego udziału strony w postępowaniu w zakresie zawiadomienia o miejscu i czasie przeprowadzenia dowodu. W konsekwencji niezasadne było żądanie powtórzenia tej czynności procesowej.

Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik Spółki Skarżącej następnie w dniu [...] czerwca 2018r. zapoznał się z aktami sprawy i Spółka uczestniczyła w dalszym postępowaniu przed organem I instancji z zachowaniem swoich praw do czynnego udziału w postępowaniu (k. 39, 40, 41, 75, 76, 81 akt adm.). Mając na uwadze zobowiązanie wynikające z art. 12 K.p.a., słusznie zatem podnosi organ, że niezasadne i skutkujące jedynie przedłużeniem prowadzonego postępowanie byłoby powtarzanie prawidłowo wykonanych czynności dowodowych na wniosek Spółki, która w istocie od początku postępowania brała czynny udział. Nadto okoliczności i dowody na które powołuje się Spółka dotyczące wykazania, że uprzednio organy potwierdziły legalność przedmiotowego nośnika, nie uzasadniały przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, także na etapie odwoławczym. Z akt sprawy wynika, że organy ustaliły niespornie, że przedmiotem postępowania jest nośnik reklamowy na działce [...], co do którego już 2005r. wydano decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Organy nadzoru budowlanego nie uzyskały potwierdzenia, ani od organów architektoniczno-budowanych, ani od inwestora, że obiekt został posadowiony w oparciu o decyzję pozwolenie na budowę, czy chociażby zgłoszenie. Działka [...] istniała już w 2004r., co wynika z treści decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy z [...] lipca 2005r., zatem postępowanie z 2010r., na które powołuje się Spółka dotyczyło innego obiektu posadowionego w innym miejscu - na działce o numerze [...] arkusz nr [...], obręb G.. Położenie działek [...], arkusz [...] i [...], arkusz [...] w żaden sposób się nie pokrywa chociażby w części, przyjąć można że nie miały miejsca żadne przekształcenia, na które powołuje się Skarżąca, z których można by wywodzić, że obiekty reklamowe na działce [...] i [...] to jeden i ten sam obiekt. Pełnomocnik Skarżącej nie uprawdopodobnił w żaden sposób by takie oznaczenie działki zawarte w piśmie mogło być wynikiem pomyłki. Słusznie zatem przyjęły organy obu instancji, że okoliczności dotyczące położenia przedmiotowego obiektu są jednoznaczne i nie wymagają ustalenia przez biegłych, w tym z dziedziny geodezji i kartografii.

Wprawdzie, na etapie postępowania odwoławczego organ uzupełnił materiał dowodowy w postaci zdjęć z GeoPortalu na okoliczność położenia działek [...] i [...], ale materiał ten tylko potwierdził ustalenia organu dokonane przed I instancją. Nadto nie budził wątpliwości, co do jednoznacznie odmiennego położenia powyższych działek, mimo, że pochodzi w ogólnodostępnej platformy internetowej, zatem także i Sąd nie widzi potrzeby dodatkowej weryfikacji tych ustaleń przez biegłych. Jako niezasadne Sąd ocenił zatem zarzuty skarżącej Spółki sprowadzające się do próby wykazania uchybień organu w toku postępowania dowodowego. W ocenie Sądu stanowisko skarżącej Spółki, iż materiał dowodowy zebrany przez organy administracji dotyczy budowli, co do której Spółka uzyskała potwierdzenie legalnego jej wzniesienia nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji jak i odwoławczy nie potwierdza stanowiska Skarżącej.

Sąd dostrzega, że organ odwoławczy powinien przy tym zastosować tryb art. 10 § 1 K.p.a. i po dokonaniu ustaleń zawiadomić stronę o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Uchybienie to nie miało jednak wpływu dla wyniku sprawy, gdyż jak wskazano powyżej okoliczności te były już ustalone przez organ I instancji i znane skarżącej Spółce. Ustalenia organów nie wynikały tylko z materiału zdjęciowego o charakterze informacyjnym i powszechnie dostępnym, ale także z decyzji organów i treści wniosku poprzedniczki prawnej Skarżącej o wydanie warunków zabudowy (k. 70, 71 kat adm. I inst.). Wbrew temu co podnosi Skarżąca, że uniemożliwiono jej dalszą inicjatywę dowodową, prawidłowo przyjęły organy nadzoru, że brak było podstaw do prowadzenia dalszego postępowania dowodowego w tym zakresie, bo zebrany materiał był jednoznaczny i pozwalał za zakończenie postępowania i rozstrzygnięcie sprawy bez zbędnej zwłoki (art. 7 K.p.a., art. 12 K.p.a., art. 78 §2 K.p.a., art. 80 K.p.a. i art. 81 K.p.a.).

W ocenie Sądu, po wnikliwej analizie akt sprawy, uznać należy, że decyzje obu instancji są prawidłowe. Organy nie dopuściły się innego uchybienia przepisów postępowania skutkującego uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Z powyżej wskazanych powodów skargę należało oddalić w całości. Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) orzekł, jak w wyroku.