Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1074/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 17 pkt 7 lit.d i art. 24 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Solarski Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 5 października 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy S. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 2432/06 w sprawie ze skargi Gminy S. G. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 lutego 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 2432/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Gminy S. G. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu planu zagospodarowania przestrzennego .

W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad odmówił uzgodnienia projektu Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego wsi R. - działki nr [...], [...] i część działki nr [...] ze względu na brak zapewnienia obsługi komunikacyjnej tych działek z drogą gminną znajdującą się na działce o nr ew. [...] posiadającą skrzyżowanie z droga, krajową.

W uzasadnieniu postanowienia Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad stwierdził, że droga krajowa nr [...] zalicza się do klasy dróg głównych ruchu przyspieszonego GP. Obowiązuje na niej ograniczenie liczby zjazdów i skrzyżowań zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej, z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowania (Dz. U. nr 43, poz. 430). Zgodnie z treścią tego przepisu w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego określa się warunki połączeń dróg, dopuszczalne odstępy między węzłami lub skrzyżowaniami oraz warunki stosowania zjazdów, przy czym droga klasy GP powinna mieć powiązania z drogami klasy Z (wyjątkowo klasy L) i innymi drogami wyższych klas (u) zaś stosowanie zjazdów na drodze klasy GP jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości.

Z uwagi na położenie terenu objętego sporządzanym MPZP w bezpośrednim sąsiedztwie drogi gminnej na działce nr [...] i przywołany wyżej przepis Rozporządzenia MTiGM docelową obsługę komunikacyjną terenu należy zapewnić za pośrednictwem drogi gminnej na działce nr [...], która posiada skrzyżowanie z drogą krajową nr [...]. Wskazana w opiniowanym MPZP obsługa komunikacyjna w oparciu o teren [...] (aktualnie wykorzystywany do obsługi działek przy drodze krajowej i posiadającej wyłącznie tymczasowy zjazd) nie znajduje akceptacji ze strony zarządcy drogi krajowej. Zgoda zarządcy drogi krajowej na obsługę działek za pośrednictwem tymczasowego zjazdu wynikała z braku innej możliwości obsługi komunikacyjnej działek.

Aktualnie z uwagi na objęcie MPZP działek , które przylegają bezpośrednio do drogi gminnej na działce nr [...] należy obsługę komunikacyjną terenów objętych MPZP i działek obsługiwanych za pośrednictwem zjazdu tymczasowego przewidzieć wyłącznie od strony drogi gminnej. Nadto aktualnie wykorzystywany zjazd z drogi krajowej nr [...] na wydzieloną drogę [...] (vis a vis działki nr [...]) należy traktować jako zjazd tymczasowy, który ulegnie likwidacji po wybudowaniu dróg zbiorczych.

GDDKiA Oddział w G. podejmuje działania zmierzające do ograniczenia liczby zjazdów z dróg krajowych, w sytuacji gdy istnieje inna możliwość obsługi przyległego terenu. Każdy bowiem zjazd stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i ograniczenia jego płynności. Stanowisko Dyrektora GDDKiA Oddziału w G. podyktowane zostało względami bezpieczeństwa i płynności ruchu drogowego.

Od powyższego postanowienia wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożył Wójt Gminy S. G. podnosząc zarzut, że zawarty w planie zapis, "obsługa komunikacyjna terenu w oparciu o drogę gminną [...]" nie jest sprzeczny z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Plan ten nie wskazuje żadnych nowych zjazdów z drogi krajowej nr [...]. Obsługa nowo wydzielonych działek miałaby się odbywać przez istniejącą drogę gminną równoległą do drogi krajowej i obsługującą już istniejące i zagospodarowane działki wzdłuż drogi. Istniejące włączenie tej drogi do drogi krajowej było uzgodnione z zarządcą drogi na etapie podziału działek i zostało wykonane w miejscu wskazanym przez zarządcę drogi. Nie jest to zjazd tymczasowy, gdyż nie wynika to z żadnych wcześniejszych uzgodnień lub przepisów. Nie istnieje możliwość zlikwidowania tego włączenia, gdyż narusza to interes właścicieli firm funkcjonujących wzdłuż drogi krajowej.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...]. Natomiast w motywach tego rozstrzygnięcia stwierdził, że w opracowywanym planie zagospodarowania przestrzennego należy uwzględnić wniosek zarządcy drogi krajowej i zapewnić połączenie obydwu dróg gminnych za pośrednictwem drogi oznaczonej na planie symbolem [...] oraz docelową likwidację jednego ze skrzyżowań oddalonych od siebie niezgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Wójt Gminy S. G. podnosząc, że miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego są realizacją polityki przestrzennej gminy zawartej w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Na etapie sporządzania Studium ustala się obszary przeznaczone pod zabudowę z określeniem ich funkcji. Przy sporządzaniu tego dokumentu, zgodnie z ustawą z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U, Nr 80, poz. 717 ze zm. ), z gminą współpracują inne organy, w tym Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad w zakresie dróg krajowych i autostrad. Zarówno na etapie zbierania wniosków do Studium, jak i przy opiniowaniu Studium, GDDKiA nie zgłosiła swoich uwag. Również w trakcie sporządzania tego planu nie wpłynęły żadne wnioski czy też uwagi do planu .

Natomiast odmowa uzgodnienia planu zawarta w postanowieniu Nr [...] z dnia [...] jest nie do przyjęcia dla Gminy. Zdaniem skarżącej Gminy przyjęte w projektowanym planie rozwiązanie komunikacyjne jest zgodne z § 9 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowane ( Dz. U. Nr 43, poz. 430 ). Projektant planu skomunikował przyległy teren do istniejącej drogi gminnej klasy L, równoległej do drogi krajowej i oznaczonej na rysunku planu [...]. Nie zaproponował nowego połączenia z drogą krajową, a wykorzystał istniejące - zgodnie z cytowanym rozporządzeniem.

W zaskarżonym postanowieniu jak podniesiono organ uzgadniający plan wyjaśnia swoją intencję pisząc, że "..aktualnie wykorzystywany zjazd z drogi krajowej nr [...] na wydzieloną drogę [...] (vis a vis działki nr [...]) traktować jako zjazd tymczasowy, który ulegnie likwidacji po wybudowaniu dróg zbiorczych". Takie rozwiązanie odbiera nabyte prawa właścicielom nieruchomości prowadzącym działalność usługowa, wzdłuż drogi krajowej - na terenie poza obszarem planu. Według proponowanych przez GDDKiA ustaleń ich jedynym dojazdem byłaby droga gminna (dz. [...]) i sieć dróg osiedlowych -a więc dojazd do ich posesji odbywałby się od "strony zaplecza" poprzez polne drogi. W chwili obecnej wykorzystują oni włączenie drogi zbiorczej (gminnej) do drogi krajowej w miejscu uzgodnionym z Zarządcą drogi na etapie wydzielania działek. Likwidacja połączenia drogi zbiorczej z drogą krajową, czyli wycofanie się z wcześniejszych uzgodnień, winna odbyć się bez szkody interesu korzystających z tego dojazdu i kosztem Zarządcy drogi, który zmienia swoje ustalenia. Obecnie funkcjonująca droga zbiorcza (działka nr [...]) równoległa do drogi krajowej, nie ma innego powiązania z drogą krajową. Zlikwidowanie tego powiązania może nastąpić tylko poprzez zastąpienie obecnego rozwiązania innym - nie pogarszającym warunków komunikacyjnych terenom zainwestowanym.

Jednocześnie skomunikowanie terenów objętych planem poprzez drogę gminną - działkę nr [...] -zdaniem skarżącego jest niemożliwe. Droga ta stanowi dojazd do kilku siedlisk rolniczych i jest gruntową drogą o złych parametrach technicznych. W pasie drogi o szerokości miejscami 5 m znajdują się wysokie skarpy z obu stron oraz liczne zadrzewienia. Poszerzenie jej oraz urządzenie zgodnie z wymogami przepisów jest więc niemożliwe. Dlatego teren objęty planem nie zakłada powiązania z tą drogą gminną, a wydzielana droga wewnętrzna [...] kończy się placem zawrotnym. Ponadto wnioskowana przez zarządcę drogi likwidacja jednego ze skrzyżowań nie może znaleźć się w ustaleniach planu, gdyż obszar planu nie obejmuje terenu żadnego ze skrzyżowań,

Tym samym jak konkludowano w ocenie skarżącego przedłożony do uzgodnienia projekt miejscowego planu fragmentu wsi R. nie narusza ustaleń § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), wobec tego brak jest podstaw do nie uzgodnienia planu.

Wskazany przez uzgadniającego sposób rozwiązania komunikacji na przedmiotowym terenie zdaniem skarżącej Gminy wywołuje skutki dla terenu położonego poza obszarem planu, a więc dotyczy dodatkowo innych stron, które nie uczestniczyły w postępowaniu i nie mogły się na ten temat wypowiedzieć, co stanowi naruszenie art. 9 kpa. Dodatkowo zarzucono, iż GDDKiA naruszyła art. 23 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie przedstawienie swojej opinii na temat przedłożonego projektu Studium oraz poprzez nie złożenie uwag do przedmiotowego planu na etapie przystąpienia do jego sporządzania jak też art. 20 pkt 1 i art. 35 ust. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez nie przekazanie (lub nie opracowanie) planów rozwoju sieci drogowej Gminie, będącej organem właściwym do sporządzania miejscowych planów. Naruszenie to miało wpływ na przedmiotową sprawę, gdyż Gmina nie znała okoliczności faktycznych i prawnych, na podstawie których Zarządca drogi zamierzał dokonać zmian w funkcjonującej komunikacji na danym terenie.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał , że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i dlatego orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).

Analiza treści zaskarżonego postanowienia zdaniem Sądu I instancji prowadzi do wniosku, iż intencją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad było zapewnienie w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego połączenia nowo wydzielonych działek budowlanych z drogą gminną stanowiącą działkę o nr ew. [...]. Jest to zdaniem Sądu wymóg racjonalny, gdyż zwiększa możliwości dotarcia na drogę krajową przyszłych mieszkańców terenów, których dotyczy projekt planu. Zmniejszy to ruch pojazdów przez istniejący zjazd tworzący skrzyżowanie z drogą krajową i tym samym poprawi bezpieczeństwo ruchu drogowego. Postawienie takiego wymogu mieści się w granicach kompetencji przyznanych organowi uzgadniającemu projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Rozważań Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad odnośnie konieczności likwidacji istniejącego zjazdu na drogę krajową jak zauważył Sąd , wbrew twierdzeniom skarżącego, nie można rozumieć jako wymogu zawarcia w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego likwidacji istniejącego zjazdu na drogę krajową. Likwidacja zjazdu może nastąpić tylko przy okazji przebudowy istniejącej drogi krajowej. Nie można wykluczyć zaistnienia takiej sytuacji, ale dopuszczalność takiego rozwiązania będzie oceniana dopiero na etapie wydawania pozwolenia na modernizację drogi krajowej. Nie jest natomiast możliwe ujęcie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego likwidacji istniejącego już zjazdu. Rozważania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na temat konieczności likwidacji istniejącego zjazdu na drogę krajową nie powinny znaleźć się w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, gdyż nie są one z nim bezpośrednio związane. Również stwierdzenia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, iż istniejący zjazd na drogę krajową nr [...] traktować należy jako zjazd tymczasowy nie oznacza wymogu zawarcia w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zapisu o tymczasowości tego zjazdu. Jest to jedynie wyraz poglądów Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na temat możliwości likwidacji tego zjazdu w przyszłości. Zawarcie tego typu rozważań w uzasadnieniu postanowienia stanowi niewątpliwie naruszenie art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 126 kpa jednakże nie jest to uchybienie na tyle istotne, by mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Nie może więc być ono podstawą uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Wobec faktu, iż w zaskarżonym postanowieniu nie ma zdaniem Sądu wymogu zawarcia w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego likwidacji istniejącego zjazdu na drogę krajową, to tym samym nie można mówić o tym, że wskazany przez uzgadniającego sposób rozwiązania komunikacji na terenie objętym projektem wywołuje skutki dla terenu położonego poza obszarem planu. Z kolei wymóg zapewnienia w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego połączenia wydzielonych w projekcie planu działek z drogą gminną stanowiącą działkę o nr ew. [...] dotyczy obszaru objętego planem. Wymóg ten zdaniem Sądu nie oznacza konieczności natychmiastowej modernizacji drogi gminnej o nr ew. [...] przez gminę.

Nie przedstawienie przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad opinii do projektu Studium w niczym nie ogranicza uprawnień Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad jako organu administracji uzgadniającego projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe stwierdzenie odnieść należy również do zarzutu nieprzekazania Gminie przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad planów rozwoju sieci drogowej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Gmina S. G. zaskarżając go w całości .

Wyrokowi temu zarzucono naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię intencji Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad a w efekcie przepisu § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 43, poz. 430) poprzez przyjęcie że intencją Dyrekcji było zapewnienie w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego połączenia nowo wydzielonych działek budowlanych z drogą gminną stanowiącą działkę nr [...]. W konsekwencji sąd dochodzi do wniosku, iż zastrzeżenia tego nie można traktować jako nakazu zlikwidowania istniejącego zjazdu. Zdaniem skarżącego tak nie jest albowiem nie uzgodnienie zjazdu dla powstającego planu powoduje w istocie konieczność odstąpienia od jego realizacji.

Wskazując na powyższe, wnoszę o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania .

W motywach skargi kasacyjnej wskazując na treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku wyjaśniono , że ze strony skarżącego brak uzgodnienia zjazdu powoduje jedno a mianowicie to, iż Gmina będzie zmuszona do odstąpienia od opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na przedmiotowy teren. Wykorzystanie istniejącej, gruntowej drogi gminnej (dz. nr [...]) nie jest możliwe z następujących powodów:1)położenie drogi wzdłuż wysokiej skarpy, 2)szerokość pasa drogi do skarpy 3m, 3)droga jest obsadzona wiekowymi drzewami.

Wszystko to jak zaznaczono powoduje, że koszty urządzenia tej drogi byłyby niewspółmiernie wysokie do potrzeb, bowiem projekt planu przewiduje lokalizację zaledwie 7 działek. Zdaniem skarżącego właśnie § 9 wskazanego zarządzenia umożliwia dokonanie pozytywnego uzgodnienia dla istniejącego zjazdu. Przepis przewiduje wyjątkowe dopuszczenie zjazdów i tu wystąpienie takiego wyjątku winno mieć zastosowanie, bowiem nie jest uzasadnione i możliwe wykorzystanie istniejącej drogi gminnej do obsługi komunikacyjnej terenu objętego planem. Pomimo tego, że okoliczność ta była podnoszona, WSA nie ustosunkowało się do niej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje :

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach : 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ; 2) naruszenie przepisów postępowania , jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej , bowiem według art. 183 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze . Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego - uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko - radcowskim ( art. 175 § 1 -3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ). Opiera się on na założeniu , że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny .

W niniejszej sprawie żadna z przesłanek określonych w art. 183 § 2 ustawy procesowej nie wystąpiła, stąd Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej .

Zgodnie z art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu .

Naruszenie przepisu prawa nie prowadzi do uwzględnienia skargi kasacyjnej , jeżeli nie miało wpływu na trafność i zasadność rozstrzygnięcia. Z tej przyczyny błędne uzasadnienie Sądu I instancji przy prawidłowym rozstrzygnięciu nie skutkuje uwzględnieniem skargi kasacyjnej .

Przede wszystkim należy w przedmiotowej sprawie uznać, że zaskarżony wyrok zawiera trafne rozstrzygnięcie przy błędnym uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w istocie ocenił "intencje" organu uzgadniającego projekt planu zagospodarowania przestrzennego nie przedstawiając właściwego uzasadnienia zajętego stanowiska.

Zaskarżone do Sądu postanowienie będące udziałem zarządcy drogą krajową którym zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( tj. Dz. U. Nr 204 z 2004 r. poz. 2086 ze zm. ) pozostaje Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad , dotyczyło uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi R. - działki nr [...], [...] i część działki nr [...] w zakresie zapewnienia obsługi komunikacyjnej tych działek .

Procedura uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewiduje w szczególności w art. 17 pkt. 7 lit. d ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80 , poz. 717 ze zm. ) po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego uzgodnienie przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta projektu planu z właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę .

Niespornym w okolicznościach przedmiotowej sprawy pozostaje to, że obszar objęty proponowanym projektem planu zagospodarowania przestrzennego wsi R. przyległy do drogi krajowej Nr [...], będzie miał na nią wpływ w tym na ruch drogowy tam odbywający się poprzez skomunikowanie działek objętych planem z aktualnie wykorzystywanym zjazdem na drogę krajową ( na wprost działki [...] ) . Dlatego też Gmina Stargard G. zwrócił się o dokonanie przedmiotowego uzgodnienia. Uzgodnienie projektu następuje w trybie art. 106 kodeksu postępowania administracyjnego co statuuje norma art. 24 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym .

Droga krajowa Nr [...] posiada klasę GP - co według § 4 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 43, poz. 430 ) stanowi drogę główną ruchu przyśpieszonego. W celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego przepisy owego rozporządzenia określają precyzyjnie warunki w zakresie połączenia dróg, dopuszczalnych odstępów między węzłami lub skrzyżowaniami oraz warunki stosowania zjazdów. Zatem podstawowym obowiązkiem zarządcy drogi w sytuacji dokonywania przedmiotowego uzgodnienia projektu planu zagospodarowania przestrzennego jest przede wszystkim zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego przy uwzględnieniu szczegółowych rozwiązań prawnych w tym zakresie a więc i wyżej wskazanego rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej .

Skoro przedstawione rozwiązanie planistyczne połączenia działek objętych planem z drogą krajową Nr [...] odbywa się zjazdem z tej drogi, który co dodatkowo podkreśla to organ uzgadniający stanowi zjazd tymczasowy to prawidłowo przedmiotową propozycje należało ocenić w kontekście przepisu § 9 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Z dyspozycji ust. 1 pkt. 3 wskazanego wyżej § 9 rozporządzenia wynika, iż w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego określa się warunki połączeń dróg, dopuszczalne odstępy między węzłami lub skrzyżowaniami oraz warunki stosowania zjazdów, przy czym droga klasy GP powinna mieć powiązania z drogami klasy Z (wyjątkowo klasy L) i innymi drogami wyższych klas (......) przy czym stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości.

Mimo, że aktualnie wykorzystywany zjazd z drogi krajowej nr [...] ( vis a vis działki [...] ) nie jest objęty propozycją opracowywanych zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego to jednakże skomunikowanie działek objętych tym planem poprzez ten zjazd na drogę krajową pozwalało w okolicznościach przedmiotowej sprawy na podjęcie przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad zaskarżonego postanowienia o nie uzgodnieni w/w projektu miejscowego planu zagospodarowania wsi R.. To z dyspozycji powołanego wyżej § 9 ust. 1 pkt. 3 cytowanego rozporządzenia wynika, że względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drodze głównej ruchu przyśpieszonego nie pozwalają na stosowanie na tej drodze zjazdów, bowiem są one dopuszczone wyjątkowo. Wyjątkowość oznacza, że nie ma innej możliwości przyjęcia w określonych okolicznościach rozwiązań komunikacyjnych bądź nie ma innej możliwości wykonania lub wykorzystania istniejącej drogi klasy D lub L dla obsługi przyległych nieruchomości. Natomiast jak wykazano w zaskarżonym postanowieniu z uwagi na położenie terenu objętego sporządzanym planem w bezpośrednim sąsiedztwie drogi gminnej na działce Nr [...] możliwe jest zapewnienie obsługi komunikacyjnej właśnie istniejącą drogą gminną na działce Nr [...], która posiada skrzyżowanie z drogą krajową Nr [...]. Tym samym istniejący aktualnie wyjątek przyjęty w innej przecież sprawie nie może uzasadniać poglądu skarżącego, że stosując w/w normę rozporządzenia organ zastosował błędną jego wykładnię. Dlatego też w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo przyjęto w rozpoznawanej spawie , iż nie jest możliwe uzgodnienie przedstawionego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi R. w proponowanym kształcie skomunikowania ich z drogą krajową poprzez istniejący zjazd na drogę krajową. Jednocześnie na marginesie czynionych rozważań podnieść należy, że skoro co już wyżej podniesiono teren, na którym zlokalizowany jest omawiany zjazd znajdujący się naprzeciw działki nr [...] w wsi R. nie jest objęty proponowanymi zmianami to nie ma potrzeby zamieszczania stosownych rozwiązań z nim związanych a w szczególności jego likwidacji .

Dotychczasowe rozważania w przedmiotowej sprawie nie pozwalają na przyjęcie stanowiska, że brak przedmiotowego uzgodnienia narusza treść przepisu § 9 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Wprost przeciwnie do konieczność zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego określonego w tym przepisie nakazywał zastosować jego treść, co uczyniono w tym postępowaniu nie naruszając jego dyspozycji.

Natomiast argumentacja skargi kasacyjnej wskazującej w istocie na względy poza prawne nie pozwala na przyjęcie odmiennego stanowiska jak to zaprezentowane przez organ. Dlatego też oddalając skargę Sąd I instancji pojął trafne rozstrzygnięcie mimo błędnego uzasadnienia .

Zatem przy uwzględnieniu powyższych przesłanek przyjąć należało, iż skarga kasacyjna wniesiona w tej sprawie nie zawierała usprawiedliwionych podstaw .

Z tych względów w oparciu o przepis art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U . Nr 153 poz. 1270 należało orzec jak w sentencji orzeczenia .