Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 899/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: § 3
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot /sprawozdawca/, Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2013 r. sprawy ze skargi B. G., S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Wójt Gminy S. (Wójt, organ I instancji), działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1 oraz art. 54 i art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647, zwana dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm., zwana dalej Kpa), po rozpatrzeniu wniosku T. K. (inwestor), orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego na działce nr ewidencyjny [...] położonej w miejscowości P. gmina S.

Wójt określił, iż inwestycja dotyczy budowy budynku gospodarczego

w zabudowie zagrodowej. Maksymalna, nieprzekraczalna linia zabudowy w nawiązaniu do istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr [...] przebiega w odległości 9 m od krawędzi drogi gminnej nr [...]. Wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do całkowitej powierzchni działki lub terenu wynosi: maksymalnie 40% powierzchni działki przeznaczone pod zabudowę, minimalnie 60% pod towarzyszące zagospodarowanie terenu (dojścia, dojazdy, placyki utwardzone oraz jako powierzchnię biologicznie czynną urządzoną według potrzeb użytkownika). Szerokość elewacji frontowej - maksymalnie 7 m, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej - od 2,2 m do okapu dachu od poziomu terenu. Dach dwuspadowy z dopuszczeniem jednospadowego, kąt nachylenia połaci dachowych maksymalnie 45°, wysokość do głównej kalenicy do 5 m od poziomu terenu, w dowolnym układzie tej kalenicy względem drogi gminnej. Podał, iż gabaryty i forma projektowanego budynku powinny harmonizować z otoczeniem

i tworzyć całość architektoniczną z istniejącymi budynkami. Budynek gospodarczy należy projektować jako wolnostojący, w zależności od potrzeb inwestora

z podpiwniczeniem lub bez. Podane przez inwestora wielkości i gabaryty budynku należy uściślić (podając ich szczegółowe parametry). Usytuowanie budynku na działce należy zaprojektować zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury

z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm., zwane rozporządzeniem z 2002 r.). Ponadto w związku z występującą w obszarze analizowanym zabudową gospodarczą, zlokalizowaną w granicach działek lub

w odległości 1,5 m od granicy, dopuszczono lokalizację planowanej budowy

w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią nr [...].

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż wniosek inwestora inicjujący przedmiotowe postępowanie wpłynął do organu [...] czerwca 2012 r. Wniosek ten spełniał ustawowe wymogi określone w art. 52 ust. 2 i art. 64 ust. 1 ustawy

o zagospodarowaniu przestrzennym. Wyjaśnił, iż działka nr [...], na której planowana jest inwestycja, nie jest objęta ustaleniami żadnego obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie ogłoszono o przystąpieniu przez Gminę S. do sporządzania takiego planu miejscowego (w odniesieniu do ww. działki). W toku postępowania Wójt przeprowadził uzgodnienie decyzji ze Starostą Powiatu L. (postanowienie nr [...] z [...] lipca 2012 r.) oraz Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w W. Placówka Terenowa w R., który nie zajął stanowiska w okresie 14 dni, wobec czego uzgodnienie uważa się za dokonane.

W wyniku analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz analizy stanu faktycznego

i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji ustalono, że objęta wnioskiem działka nr [...]: stanowi własność inwestora, położona jest na terenie

o funkcji zabudowy zagrodowej, według wypisu z rejestru gruntów stanowi użytek, oznaczony symbolem "B-RV" - użytki rolne zabudowane, nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko.

Wójt podał, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy

i zagospodarowania terenu, zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588, zwane dalej rozporządzeniem MI), wyznaczył wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Granice obszaru analizowanego wyznaczono w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem nie mniejszej niż 50 m. Niniejsza analiza wykazała, że spełnione zostały ustawowe warunki do wydania decyzji o warunkach zabudowy, bowiem planowana inwestycja nie narusza przepisów prawa, prawa własności i ładu przestrzennego i spełnione zostały wymagania w ustawie

o warunkach zabudowy oraz w przepisach odrębnych.

W odwołaniu złożonym na powołane rozstrzygnięcie B. G.

i S. G. (skarżący) wnieśli o uchylenie decyzji Wójta. Podali, iż planowana inwestycja nie spełnia łącznie wszystkich warunków określonych art. 61 ustawy

o zagospodarowaniu przestrzennym, konkretnie warunku zgodności z przepisami odrębnymi, narusza bowiem § 12 rozporządzenia z 2002 r. Sporna decyzja dopuszcza budowę budynku gospodarczego w odległości 1,5 m od granicy, zaś istniejące na gruncie fundamenty (po rozbiórce budynku gospodarczego z 2001 r.), na których ma być usadowiony budynek, takiej odległości od granicy nie mają. Skarżący mają wątpliwości, czy § 12 rozporządzenia z 2002 r. ma zastosowanie w sprawie, bowiem dotyczy on budynku, a nie budynku gospodarczego. Ww. decyzja narusza także przepisy rozporządzenia Nr 44 z 5 maja 2005 r. Wojewody [...] w sprawie wprowadzenia obszarów chronionego krajobrazu, pozwala bowiem na przekształcenie elementów przyrodniczych.

W ocenie skarżących planowana inwestycja narusza także interes osób trzecich, ponieważ umiejscowienie budynku gospodarczego z przeznaczeniem na niezawodowe wykonywanie prac warsztatowych, przechowywanie materiałów, narzędzi, środków do produkcji roślinnej (nawozy, opryski), sprzętu oraz płodów rolnych w tak bliskiej odległości od ich budynku, będzie ich narażać na zanieczyszczenie powietrza, hałas

i wibracje. Inwestycja narusza także "ład przestrzenny" tj., takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno – gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Ponadto planowany budynek nie spełnia warunków przeciwpożarowych.

Decyzją znak [...] z dnia [...] września 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (Kolegium, organ odwoławczy), biorąc za podstawę art. 138 § 1 Kpa, orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. Kolegium stwierdziło prawidłowość podjętego przez Wójta rozstrzygnięcia, według ustaleń organu odwoławczego, wniosek inwestora spełnia ustawowe wymogi i mógł stanowić podstawę wszczęcia i orzekania w sprawie. Dalej w uzasadnieniu wskazano, iż strony postępowania ustalone zostały prawidłowo, zaś działka, co do której złożono wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie objęta jest ustaleniami planu miejscowego, dlatego przygotowanie projektu decyzji o warunkach zabudowy zlecono osobie uprawnionej. Projekt decyzji został przez organy opiniujące uzgodniony pozytywnie. Zaskarżona decyzja w ocenie Kolegium poprzedzona została analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, z której wynika, że budynek gospodarczy ma być realizowany jako uzupełnienie zabudowy zagrodowej na działce inwestora. Podane w decyzji parametry budynku znajdują potwierdzenie w ustaleniach analizy. Z ustaleń organu I instancji wynika jak wywiodło Kolegium, że inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej, istniejące uzbrojenie jest wystarczające dla zapewnienia potrzeb dla tej inwestycji, spełniona jest tzw. zgoda rolna i zgodność decyzji z przepisami odrębnymi.

Organ odwoławczy za niezasadne uznał argumenty odwołania dotyczące dopuszczalności sytuowania budynku w odległości 1,5 m od granicy z działką nr [...], wywodząc w tym zakresie, iż na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy nie przesądza się o konkretnym usytuowaniu budynku na działce względem granic terenów sąsiednich. Kwestie te rozstrzyga organ właściwy do udzielenia pozwolenia na budowę i dopiero ten organ w oparciu o przepisy rozporządzenie z 2002 r. będzie ostatecznie decydował o lokalizacji spornego budynku. Zapis w decyzji o usytuowaniu budynku 1,5 m od granicy działki nr [...] ma charakter informacyjny.

Kolegium nie stwierdziło, by podjęte przez organ I instancji rozstrzygnięcie naruszało ład przestrzenny i wprowadzało ograniczenia dla terenów sąsiednich. Wyjaśniło przy tym, że kwestie związane z prawidłowym zaprojektowaniem budynku mogą być przedmiotem ewentualnych zastrzeżeń na etapie pozwolenia na budowę

w ramach którego zatwierdzany jest projekt budowlany.

Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego złożyli B.

i S. G. (skarżący) wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenia art. 61 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez wskazanie w treści uzasadnienia, iż podtrzymuje ona stanowisko Wójta, iż podane dla budynku parametry znajdują potwierdzenie w ustaleniach analizy. Podali, że załączona do decyzji analiza nie zawiera opisu poszczególnych budynków, jak również zagospodarowania działek, są tylko przedstawione wyniki. Nie wiadomo, które budynki zostały poddane analizie, czy wszystkie budynki gospodarcze, czy tylko ich część. Załączona do decyzji mapa jest nieaktualna, ponieważ jeden z budynków gospodarczych zlokalizowanych na terenie spornej działki nie istnieje. Wyniki analizy nie znajdują odzwierciedlenia w przedstawionej dokumentacji. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem MI, szerokość elewacji frontowej wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym z tolerancją do 20%, jeżeli zatem średnia szerokość elewacji frontowych budynków gospodarczych w obszarze analizowanym wynosi 11 m, to szerokość elewacji frontowej może być ustalona jako minimalna 8,8 m zaś maksymalna 13,2 m. Tymczasem w decyzji o warunkach zabudowy ustalono maksymalną szerokość na 7 m. Skutkiem tego jest sytuacja, iż w nawet w przypadku ustalenia minimalnej szerokości elewacji frontowej tj. 8,8 m, nie jest możliwe usytuowanie budynku w wyznaczonej linii zabudowy, ponieważ z uwagi na odległość 1,5 m od granicy ich działki, budynek ten nie zmieściłby się na jej terenie. Linia zabudowy powinna być zatem wyznaczona za budynkiem mieszkalnym na działce nr [...], ponadto wyznaczenie linii zabudowy nastąpiło w oparciu o budynki mieszkalne, a nie gospodarcze. Wywiedli, że jeżeli wydanie decyzji możliwe jest jedynie w przypadku m.in. gdy sąsiednia działka jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie m.in. kontynuacji funkcji (a funkcja budynku projektowanego ma charakter gospodarczy), to analizie powinno się poddać budynki gospodarcze, a nie mieszkalne. Ponadto skarżący podnieśli, że budowa budynku gospodarczego w jednej linii zabudowy z budynkami mieszkalnymi narusza ład przestrzenny i wprowadza ograniczenia dla terenów sąsiednich, m. in. w użytkowaniu ich działki.

Za nieprawidłowe uznali stanowisko Kolegium, które nie oceniło zgodności analizy z rozporządzeniem MI. Zarzuty skargi dotyczyły wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, który według analizy wyniósł 21%, a w decyzji ustalony został na maksymalnie 40%. Nie ustalono kierunku głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki. Kąt nachylenia dachu ustalono maksymalnie na 45°, czyli dowolnie między 0 a 45. Ponadto zapis dopuszczający zbliżenie planowanej zabudowy do 1,5 m jest sprzeczny z przepisami prawa budowlanego oraz rozporządzeniem z 2002 r., wedle którego odległość budynku gospodarczego od mieszkalnego powinna wynosić 8 m.

W konkluzji zarzucili także naruszenie § 271 rozporządzenia MI.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, chociaż nie wszystkie zarzuty są słuszne.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Mając na uwadze powołane przepisy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, niezbędnym było zatem wyeliminowanie jej z obiegu prawnego.

Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa organ odwoławczy wydaje rozstrzygnięcie

o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, gdy w wyniku rozpoznania sprawy stwierdzi, iż ta jest prawidłowa. Podkreślić przy tym należy, iż w myśl zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 Kpa, organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać

i rozstrzygnąć sprawę rozpatrzoną decyzją organu I instancji. W wyroku z dnia 23 marca 1996 r., sygn. akt SA/Wr 1996/95 (publ. ONSA 1997, Nr 1, poz. 35) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Organ odwoławczy zobligowany jest zatem do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Nadto organ odwoławczy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 Kpa) i zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 Kpa) winien dokonać ponownej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed I instancją i w zależności od wyników tej oceny dokonać jego ewentualnego uzupełnienia i wydać stosowne orzeczenie. Przesłanki formalne, jakie powinna spełniać każda decyzja administracyjna określa przepis art. 107 Kpa, który to przepis na podstawie art. 140 Kpa znajduje zastosowanie również w stosunku do decyzji organów odwoławczych.

Istotnym składnikiem prawidłowo wydanej decyzji jest jej uzasadnienie. Powinno ono w sposób wyczerpujący informować stronę o motywach, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę. Strona może bowiem skutecznie bronić swych interesów tylko

w sytuacji, gdy znane są jej kompletne przesłanki powziętej decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 Kpa uzasadnienie decyzji składa się z uzasadnienia faktycznego, zawierającego

w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz uzasadnienia prawnego zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o treści decyzji. Organ musi, zatem zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz uzasadnić jasno

i należycie swoje zdanie, w tym w szczególności, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za udowodnione. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych bądź prawnych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym

w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Obowiązek sporządzenia uzasadnienia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 Kpa zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć. Innymi słowy, strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji, bowiem

w przeciwnym wypadku nie mają one możliwości obrony swoich słusznych interesów przed organem odwoławczym, jak i przed sądem administracyjnym. Motywy decyzji muszą być tak ujęte, aby strona zainteresowana mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy jej wydaniu. Tak sporządzone uzasadnienie daje również rękojmię, iż organ dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Brak uzasadnienia decyzji w sposób właściwy narusza uprawnienia strony i podstawowe zasady postępowania administracyjnego (art. 7 - 10 Kpa), a tym samym stanowi podstawę do uchylenia takiej decyzji (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 25 listopada 2009 r., sygn. I OSK 558/09 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, z 16 marca 1998 r., II SA 96/98, publ. Lex nr 41681, z 28 października 1998 r., I SA/Gd 1651/96; z 13 grudnia 1988 r., II SA 497/88, publ. ONSA 1989, nr 2, poz. 68).

Wbrew powołanym zasadom w niniejszej sprawie nie doszło do ponownego rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy administracyjnej i zbadania decyzji organu I instancji z punktu widzenia słuszności podjętego rozstrzygnięcia, o czym świadczy brak w uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśnienia, czy przedmiotowa decyzja spełnia wszystkie przesłanki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium ograniczyło się bowiem jedynie do ogólnej konstatacji, że podane w decyzji organu I instancji parametry budynku znajdują potwierdzenie

w ustaleniach analizy, ponadto inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej,

a istniejące uzbrojenie jest wystarczające dla zapewnienia potrzeb dla tej inwestycji. Spełniona jest także tzw. zgoda rolna i zgodność decyzji z przepisami odrębnymi.

W ocenie Sądu, wyjaśnienia organu odwoławczego w zakresie ustalenia, czy przedmiotowa inwestycja spełnia wymóg określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy

o zagospodarowaniu przestrzennym są dalece niewyczerpujące. Celem ww. art. 61 ust. 1 pkt 1 jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, a zatem zgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa należy badać wpływ inwestycji na otoczenie w sensie urbanistycznym. Oznacza to, że w każdym indywidualnym przypadku należy widzieć obszar analizowany jako urbanistyczną całość. Zasada dobrego sąsiedztwa wymaga dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, a także do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są zatem faktyczne warunki panujące do tej pory na konkretnym obszarze. Powstająca

w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej (por. wyrok NSAa z 20 marca 2012 r. II OSK 10/11, Lex nr 1145557). Do ustalenia zatem, czy inwestycja pozostaje w zgodzie

z zastanym na danym terenie ładem urbanistycznym można zatem dojść jedynie

w wyniku rzetelnie przeprowadzonej analizy urbanistycznej. To bowiem w oparciu o nią ustala się, czy konkretne, proponowane przez inwestora cechy, parametry, gabaryty

i wskaźniki zabudowy są do pogodzenia z charakterystyką istniejącej w sąsiedztwie (szeroko pojętym) zabudowy.

Z tych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana

z naruszeniem przepisów postępowania – art. 7, 77, 80 i 107 § 3 Kpa.

Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium zobowiązane będzie do rzetelnej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w kontekście obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa, z uwzględnieniem wskazanych wyżej wytycznych. Wszelkie oceny organu odwoławczego winny znaleźć odzwierciedlenie

w uzasadnieniu podjętej przez ten organ. Ponadto Kolegium zajmie wyczerpujące stanowisko w odniesieniu do poszczególnych zarzutów złożonego przez skarżących odwołania, w tym w szczególności co do wskaźnika intensywności zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wyznaczenia linii zabudowy, kąta nachylenia dachu. Organ odniesie się także do argumentów odwołujących, podnoszących iż wydana decyzja o warunkach zabudowy narusza ład przestrzenny.

Natomiast bezprzedmiotowe są zarzuty skargi, że decyzja o warunkach zabudowy wprowadza ograniczenia dla terenów sąsiednich, nie znajduje również uzasadnienia wywód skargi, że decyzja Wójta powinna być wydana jako negatywna bez możliwości lokalizacji nowej zabudowy. Jest to argument co najmniej przedwczesny.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I wyroku. O wstrzymaniu wykonania decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a.