Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 743/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-09-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 8 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi s.c. A. i A. P. w O. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [..]. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2006 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji.


UZASADNIENIE

Wraz ze skargą na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu, strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku, powołując się na szczególnie ważny interes strony, ogólnikowo wskazano, iż konieczność natychmiastowego uregulowania nałożonego przez organy podatkowe zobowiązania w podatku od towarów i usług może doprowadzić do zaprzestania prowadzenia przez skarżącą spółkę dotychczasowej działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

Przewidziana w procedurze sądowo – administracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwana dalej u.p.s.a.), Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wymóg uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r.; sygn akt FZ 496/204).

Nawiązując do treści wniosku złożonego w sprawie, Sąd nie dostrzegł okoliczności przemawiających za jego uwzględnieniem. Wniosek ten nie zawierał bowiem żadnych okoliczności pozwalających stwierdzić, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować następstwo o jakim mowa w treści art. 61 § 3 u.p.s.a.

Odnosząc się do ogólnikowego wskazania we wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo dla niezakłóconego funkcjonowania przedsiębiorstwa skarżących należy wskazać, iż Sąd nie znalazł na tej podstawie przesłanek do wstrzymania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim należy podnieść, iż, wbrew twierdzeniom wnioskodawcy, skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 u.p.s.a. nie można wywodzić z samego obowiązku uregulowania zaległych zobowiązań publicznoprawnych. Obowiązek świadczeń pieniężnych zazwyczaj niesie za sobą następstwo w postaci określonych dolegliwości finansowych, nie mniej, nie można już na tej tylko podstawie wywodzić o niebezpieczeństwie dla niezakłóconego funkcjonowania spółki. Na tej zaś okoliczności koncentrowały się natomiast argumenty wniosku. Argumentacja wnioskodawcy jest ogólnikowa i nie pozwala na ocenę prawdopodobieństwa wystąpienia negatywnych konsekwencji o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.).Skarżący nie przestawił swojej sytuacji finansowej i majątkowej (pożądane byłoby zwłaszcza wskazanie posiadanych środków finansowych, wysokości osiąganych dochodów). Samo twierdzenie, że w obecnej sytuacji działalność gospodarcza nie przynosi żadnych dochodów i przynosi poważne straty i potwierdzenie tego faktu jedynie zaświadczeniem z biura rachunkowego o stanie dochodów z działalności gospodarczej za grudzień 2007 r. nie jest informacją kompletną, pozwalająca Sądowi na zobrazowanie realnej sytuacji strony, a tym samym jest niewystarczające do udzielenia stronie ochrony tymczasowej przez Sąd.

Należy w tym miejscu podkreślić, że powszechnie aprobowany w orzecznictwie jest pogląd, w myśl którego, brak wskazania przez stronę okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie może być uznany za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 u.p.s.a.), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd, uzasadniający odmowę uwzględnienia wniosku (tak Jan Paweł Tarno w komentarzu: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189) .

Niejako na marginesie należy wskazać, iż przesłanka ważnego interesu strony, na jaką powołuje się wnioskodawca, stanowi uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji ale na etapie postępowania przed organami podatkowymi (art. 224 § 2 Ordynacji podatkowej). W postępowaniu toczącym się przed Sądem, a zatem już po wniesieniu skargi, warunki wstrzymania wykonalności decyzji reguluje wyłącznie przepis art. 61 § 3 u.p.s.a., który ogranicza zakres dopuszczalności tymczasowej ochrony jaką jest wstrzymanie wykonalności aktu bądź czynności do okoliczności wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanka ważnego interesu strony, jakkolwiek zawiera się w niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jest pojęciem węższym od przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 u.p.s.a. i z tych też powodów może być oceniana wyłącznie w kontekście uregulowań przyjętych w/w przepisie.

Skoro zatem w przekonaniu Sądu wnioskodawca nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wystąpienia następstw o jakich mowa w dyspozycji art. 61 § 3 u.p.s.a., nie mógł oczekiwać skutków procesowych w postaci wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji.

Z tych względów, na podstawie wyżej powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.