Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1202/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-01-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6063 Opłaty eksploatacyjne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, 3, 5,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "[...]" o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "[...]" na decyzję samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia 10 sierpnia 2015 r., nr "[...]" w przedmiocie opłaty eksploatacyjnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

"[...]", w skardze wniesionej do tut. Sądu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]"z dnia 10 sierpnia 2015 r.w przedmiocie opłaty eksploatacyjnej, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniósł, że wykonanie tej decyzji związane będzie z istotnym pogorszeniem jego sytuacji materialnej. Stwierdził, że wysoce prawdopodobnym jest, iż zapłata kwoty 12.586,80 zł wiązać się będzie z szeregiem negatywnych i nieodwracalnych następstw, w tym z powstaniem szkody zarówno po stronie skarżącego, jak i innych podmiotów. Stwierdził, że jego sytuacja finansowa jest bardzo trudna, o czym świadczy ogłoszenie upadłości układowej w stosunku do Spółki ""[...]"Skarżący zaznaczył, że odpowiedzialność Spółki za zaciągnięte zobowiązania nie wyłącza odpowiedzialności jej wspólników w sytuacji braku majątku spółki, a tak przedstawia się sytuacja Spółki "[...]". Dane finansowe Spółki jednoznacznie świadczą o tym, że jej kondycja finansowa nie pozwoli na zaspokojenie wierzycieli, a co za tym idzie, koniecznym stanie się zaspokojenie wierzycieli Spółki przez jej wspólników, tj. skarżącego i jego żonę. Z uwagi na powyższe, zapłata opłaty nałożonej zaskarżoną decyzją wpłynie w znacząco negatywny sposób na wypłacalność skarżącego, powodując szkodę w postaci braku zaspokojenia wierzycieli oraz szkodę w postaci powstania kosztów egzekucyjnych w związku z brakiem możliwości płatności skarżącego. Skarżący podniósł, że są prowadzone przeciwko niemu postępowania egzekucyjne, związane z istnieniem wymagalnych już zobowiązań, których nie jest w stanie uregulować z uwagi na niestabilną sytuację finansową. Wskazał tu na wszczęcie egzekucji z dnia 12 czerwca 2015 r. na wniosek wierzyciela "[...]", w której wartość zobowiązania wraz należnościami ubocznymi oraz kosztami postępowania wynosi ponad 400.000,00 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności,

o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy

i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA"), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w przypadku, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swoich właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (tak w postanowieniu WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, CBOSA). Podkreślenia zatem wymaga, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie we wniosku na niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Należy zauważyć, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do konkretnego wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być zatem poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. W interesie strony leży więc takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek wstrzymania wykonania. Twierdzenia te winny zaś zostać poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych, wystarczająco obrazujących sytuację wnioskodawcy. Brak takiego odniesienia uniemożliwia pozytywną weryfikację ich wiarygodności,

a w rezultacie - przychylenie się do zgłoszonego żądania (zob. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia: 22 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 373/11; 3 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 74/11; 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09;

1 października 2009 r., sygn. akt I FSK 1312/08; 30 lipca 2009 r., I OZ 754/09, CBOSA). W sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenie majątkiem strony skarżącej, konieczne jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną wnioskodawcy oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia.

Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie.

Przede wszystkim należy podnieść, że skarżący nie wykazał, jaka jest obecnie jego sytuacja majątkowa i finansowa. Podał jedynie, że w stosunku do Spółki, której jest wspólnikiem, ogłoszona została upadłość układowa, zaś z uwagi na brak majątku Spółki, wspólnicy będą odpowiadać za jej zobowiązania, a ponadto, że wobec skarżącego wszczęto postępowania egzekucyjne. Skarżący, poza kopiami dokumentów dotyczących powyższych okoliczności, nie przedłożył żadnych innych dokumentów uprawdopodabniających twierdzenie o braku majątku Spółki oraz o braku możliwości płatniczych skarżącego. Skarżący nie wskazał nawet źródeł swoich dochodów,

a z faktu, że zaskarżona decyzja dotyczy opłaty eksploatacyjnej za wydobywanie pisaku i żwiru złoża kruszywa, wynika, że działalność Spółki nie stanowi jedynego źródła dochodu skarżącego. Dodać należy, że skarżący nie podał nie tylko źródeł

i wysokości swoich dochodów, ale również swojego stanu majątkowego.

W orzecznictwie sądowym utrwalone jest, że pod pojęciem stanu majątkowego należy rozumieć nie tylko zasób gotówki znajdujący się w posiadaniu strony, lecz również inne środki finansowe ulokowane w majątku, np. ruchomym i nieruchomym (por. postanowienie z 22 stycznia 2015 r., sygn. akt I FZ 485/14, CBOSA). Skarżący nie wykazał, jak przedstawia się jego sytuacja majątkowa, a jedynie zasugerował stan zobowiązań finansowych Spółki, w której jest wspólnikiem. Okoliczność ogłoszenia upadłości układowej Spółki i wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec skarżącego samo w sobie nie uprawdopodabnia, że skarżący rzeczywiście znajduje się w takiej sytuacji materialnej, że zapłata nałożonej zaskarżoną decyzją opłaty eksploatacyjnej w kwocie 12.586,80 zł będzie stanowiła znaczną szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Zauważyć należy, że zmniejszenie ilości posiadanych środków finansowych samo w sobie nie stanowi znacznej szkody, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto, z samego charakteru świadczenia majątkowego wynika, iż jego spełnienie jest całkowicie odwracalne, nie zachodzi zatem także druga z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji.

Nie przemawia za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji sam fakt toczenia się wobec skarżącego i jego żony kilku postępowań egzekucyjnych. Skoro bowiem nie wiadomo, jak przedstawia się rzeczywista sytuacja materialna skarżącego, nie można stwierdzić, że spłata istniejącego zadłużenia i nałożonej kary rzeczywiście skutkować będzie powstaniem nieodwracalnej znacznej szkody lub skutków, które powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Należy podkreślić, że sam fakt istnienia obowiązku uiszczenia określonej kwoty nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie wykonania aktu,

z którego ten obowiązek wynika. Konieczność zapłaty należności i związane z tym uszczuplenie majątku wnioskodawcy są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji opłaty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Tego jednak skarżący nie wykazał.

W związku z powyższym, należało uznać, że w sprawie nie zaistniały podstawy do udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej do czasu zbadania zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono, jak

w sentencji.