Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1144/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1-2, art. 59 ust. 1, art. 80 ust. 1 pkt 3 , art. 85 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.
article: Art. 28, art. 138 § 2, art. 136, art. 7, 77 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 5 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2015 roku sprawy ze skargi Ł. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia - oddala skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. umorzyło postępowanie odwoławcze w stosunku do J. T., A. K., J. K., J. K., D. K., K. K., P. P., R. P., K. P., Z. O., I. O., A. S., M. Z., E. W., E. W., B. G., T. G., K. S., J. S., F. S., Z. G., M. R., A. R., J. K., S. K., G. P., M. P., Z. P., T. O., J. O., Z. O., D. O., M. C., A. C., E. K., A. S., J. S., I. S., M. M., Z. M., K. M., S. T., J. T., R. P., P. P., S. O., I. O., Z. O., T. S., M. S., J. S., J. Ł., H. O., J. G., D. G., G. G., R. G., H. K., A. K., Ł. K., T. Ś., H. W., H. W., D. W., W. M., E. C., W. O., P. C., A. S., M. S., J. K., M. K., A. T., H. T., U. S., W. S., P. J., L. S., A. S., S. Z., M. K., J. K. i M. K.. Jednocześnie, po rozpatrzeniu odwołania W. K., uchyliło decyzję Burmistrza K. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Jak wynika z akt sprawy, Ł. K. wnioskiem z dnia 25 kwietnia 2013 r. wystąpił do Burmistrza K. o wydanie decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego z przeznaczeniem na chów kurzych brojlerów o obsadzie do 160 DJP wraz z obiektami towarzyszącymi.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. pismem z dnia 22 maja 2013 r. stwierdzili, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla wyżej wymienionej inwestycji jest wymagany.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. Burmistrz K. stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia w pełnym zakresie, zgodnie z art. 66 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.), zwanej dalej "u.o.o.ś." lub "ustawa środowiskowa" ze szczególnym uwzględnieniem wytycznych zawartych w punkcie 2 postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. [...] maja 2013 r. oraz wytycznych zawartych w opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia 22 maja 2013 r.

Inwestor w dniu 16 lipca 2013 r. przedłożył raport oddziaływania na środowisko.

Pismem z dnia 7 listopada 2013 r. Ł. K. zmodyfikował wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia poprzez zmianę nazwy planowanego przedsięwzięcia na nazwę "budowa budynku inwentarskiego z przeznaczeniem na chów kurzych brojlerów o obsadzie do 138 DJP wraz z obiektami towarzyszącymi".

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. uzgodnił realizację w/w przedsięwzięcia.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. pismem z dnia 31 stycznia 2014 r. uzgodnił warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia.

W związku z licznymi protestami oraz uwagami mieszkańców Gminy K. Ł. K. w dniu 14 kwietnia 2014 r. pisemnie ustosunkował się do uwag mieszkańców.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] Burmistrz K. określił środowiskowe uwarunkowania polegającego na budowie budynku inwentarskiego z przeznaczeniem na chów kurzych brojlerów o obsadzie do 138 DJP wraz z obiektami towarzyszącymi w obrębie F., na działkach nr ew. 235/1 i 235/3 w gminie K. W uzasadnieniu organ podał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 102 i pkt 37 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Teren inwestycji nie jest objęty obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego.

Burmistrz K. wskazał, że przedmiotowe przedsięwzięcie zlokalizowane jest poza obszarami chronionymi na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Przedmiotowe przedsięwzięcie przy uwzględnieniu jego poszczególnych faz: realizacji, eksploatacji lub użytkowania, likwidacji z uwagi na rodzaj, charakterystykę, skalę oraz usytuowanie rzeczonego przedsięwzięcia nie będzie miało znacząco negatywnego oddziaływania na cele ochrony, najbliżej położone obszary cenne przyrodniczo oraz integralność obszarów i spójność sieci obszarów Natura 2000, a zwłaszcza na obszar mający znaczenie dla Wspólnoty D. Ś. koło R. [...] w odległości około 7,4 km w linii prostej od planowanej inwestycji oraz obszar mający znaczenie dla Wspólnoty B. G. [...] w odległości około 8,8 km w linii prostej od planowanej inwestycji. Organ wskazał, że ze względu na położenie planowanej inwestycji brak jest transgranicznego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Planowana inwestycja na etapie realizacji oddziaływać będzie na środowisko w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza, której źródłem będzie praca silników maszyn budowlanych i środków transportu. Wystąpi także niezorganizowana emisja pyłów związana z prowadzonymi pracami ziemnymi i montażowymi. Jednakże ze względu na ograniczony czas trwania budowy oddziaływanie to nie wpłynie istotnie na stan jakości powietrza. Oddziaływanie w zakresie emisji hałasu związane z ruchem pojazdów oraz pracą maszyn i urządzeń budowlanych w trakcie budowy będzie krótkotrwałe i nie spowoduje trwałych zmian w środowisku. Wytworzone odpady powstające na etapie budowy będą gromadzone selektywnie i przekazywane firmom posiadającym stosowne zezwolenia w zakresie zbierania, transportu, odzysku czy unieszkodliwienia odpadów.

W ocenie organu realizacja inwestycji zgodnie z przestawionymi w raporcie analizami nie spowoduje pogorszenia jakości powietrza atmosferycznego i jakości środowiska akustycznego. Funkcjonowanie kurnika nie spowoduje również przekroczeń dopuszczalnych poziomów emisji hałasu. Wykonane obliczenia prognozowanego oddziaływania hałasu z przedmiotowego terenu pozwalają stwierdzić, że realizacja zamierzenia inwestycyjnego nie będzie stanowić zagrożenia dla istniejących terenów chronionych akustycznie określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112). Odnośnie uciążliwości odorowej organ podkreślił, że obecne regulacje prawne nie określają parametrów wielkości stężeń substancji zapachowych do powietrza. Projektowany budynek inwentarski powinien spełniać wymagania rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 132, poz. 877 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 56 poz. 344 z późn. zm.).

Podsumowując Burmistrz K. stwierdził, że z przedłożonego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz uzupełnień do raportu wynika, że przedmiotowa inwestycja nie spowoduje naruszenia obowiązujących norm ochrony środowiska.

Od powyższej decyzji w dniu 25 lipca 2014 r. odwołanie złożyła sołtys sołectwa K. J. T. oraz mieszkańcy Z.: A. K., J. K., J. K., D. K., K. K., P. P., R. P., K. P., Z. O., I. O., A. S., M. Z., E. W., E. W., B. G., T. G., K. S., J. S., F. S., Z. G., M. R., A. R., J. K., S. K., G. P., M. P., Z. P., T. O., J. O., Z. O., D. O., M. C., A. C., E. K., A. S., J. S., I. S., M. M., Z. M., K. M., S. T., J. T., R. P., P. P., S. O., I. O., Z. O., T. S., M. S., J. S., J. Ł., H. O., J. G., D. G., G. G., R. G., H. K., A. K., Ł. K., T. Ś., H. W., H. W., D. W., W. M., E. C., W. O., P. C., A. S., M. S., W. K., J. K., M. K., A. T., H. T., U. S., W. S., P. J., L. S., A. S., S. Z., M. K., J. K. i M. K. Odwołujący się wskazali, że nie zgadzają się z wydaną decyzją środowiskową. W ich ocenie planowana inwestycja wywrze negatywny wpływ na środowisko, życie ludności i wstrzyma rozwój miejscowości Z. Inwestycja przyniesie zysk jedynie inwestorowi, bowiem wartość ziemi oraz nieruchomości okolicy kurnika znacząco spadną. W raporcie oddziaływania na środowisko nie uwzględniono bliskiego położenia siedzib firm, biur mieszczących się w niewielkiej odległości od planowanej inwestycji. Odwołujący wnieśli o przeprowadzenie pomiarów stężeń poszczególnych zanieczyszczeń powietrza i hałasu przy już istniejącym kurniku i chlewni oraz o uwzględnienie tych pomiarów w prognozach rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń powietrza i hałasu. Podnieśli, że teren przy granicy działki nie jest obsadzony wysoką zielenią izolacyjną, podczas gdy fermy drobiu powinny być chronione przez roślinność - drzewa i krzewy, która stanowi tzw. "zielony filtr". W ustaleniach raportu oddziaływania na środowisko pominięto, że przy eksploatacji kurnika będzie powstawał obornik, który ma być rozprowadzany po polach i z którego odcieki mogą trafić do wód powierzchniowych. Bez określenia wpływu gospodarki odpadami na wody powierzchniowe i podziemne przedwczesne jest stwierdzenie na stronie 23 uzupełnienia do raportu, że przedsięwzięcie nie zalicza się do mogących spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły. Dodatkowo w analizie wariantowej nie wskazano alternatywnych wariantów przedsięwzięcia i arbitralnie przyjęto, że wnioskowany wariant jest najkorzystniejszy dla środowiska. W konkluzji odwołujący wnieśli o uchylenie zaskarżonego aktu administracyjnego.

Wspomnianą na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. umorzyło postępowanie odwoławcze w stosunku do J. T., A. K., J. K., J. K., D. K., K. K., P. P., R. P., K. P., Z. O., I. O., A. S., M. Z., E. W., E. W., B. G., T. G., K. S., J. S., F. S., Z. G., M. R., A. R., J. K., S. K., G. P., M. P., Z. P., T. O., J. O., Z. O., D. O., M. C., A. C., E. K., A. S., J. S., I. S., M. M., Z. M., K. M., S. T., J. T., R. P., P. P., S. O., I. O., Z. O., T. S., M. S., J. S., J. Ł., H. O., J. G., D. G., G. G., R. G., H. K., A. K., Ł. K., T. Ś., H. W., H. W., D. W., W. M., E. C., W. O., P. C., A. S., M. S., J. K., M. K., A. T., H. T., U. S., W. S., P. J., L. S., A. S., S. Z., M. K., J. K. i M. K.. W wyniku rozpatrzenia odwołania W. K. organ odwoławczy uchylił decyzję Burmistrza K. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji w pierwszej kolejności dokonał oceny uprawnień osób składających odwołanie do żądania weryfikacji decyzji Burmistrza K. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]. Organ podkreślił, że ustalenie stron postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia odbywa się na ogólnych zasadach określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej zwanej jako" K.p.a.". Wskazał, że właściciel nieruchomości położonej w sąsiedztwie nieruchomości, na której planowana jest inwestycja, może mieć interes prawny w sprawie decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, jednakże nie oznacza to, że taki przymiot posiada każdy właściciel nieruchomości znajdującej się w sąsiedztwie lub nieruchomości sąsiedniej i w każdych okolicznościach faktycznych. Decydujące znaczenie w tym przypadku ma wnioskowanie wynikające z rodzaju i zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji oraz położenia nieruchomości, na której ma być prowadzona inwestycja względem nieruchomości osoby ubiegającej się o status strony. W ocenie kolegium organ I instancji prawidłowo określił krąg stron postępowania. Uznał, że przymiot strony w tej sprawie przysługuje nie tylko właścicielom nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji, ale także innych nieruchomości sąsiednich położonych zarówno na terenie wsi F., jak też graniczącej z jej obszarem wsi Z. (obręb K.). Spośród odwołujących się tylko W. K. posiada przymiot strony w postępowaniu w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, gdyż jest właścicielem nieruchomości położonych w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji (działki nr 397/1 i 399 w obrębie K.). Organ podkreślił, że zagwarantowanie udziału społeczeństwa w postępowaniu z zakresu ochrony środowiska nie jest jednoznaczne z tym, iż każdy obywatel czy też inny podmiot działający w społeczeństwie ma z mocy ustawy przymiot strony. Okoliczność, iż decyzja z dnia [...] czerwca 2014 r. doręczona została J. T. (sołtys sołectwa K.-Z.) i K. K. (sołtys sołectwa F.) nie spowodowała automatycznego nadania im uprawnień strony w znaczeniu materialnoprawnym.

Odnosząc się do określenia przez organ I instancji środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że organ I instancji dokonał niezbędnej oceny raportu, uznając, że raport przedstawiony przez inwestora spełnia wszystkie wymogi określone w art. 66 ustawy środowiskowej, a tym samym może stanowić podstawę do określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego z przeznaczeniem na chów kurzych brojlerów.

Odnosząc się do zarzutów W. K. Kolegium wskazało, że zarzuty te są analogiczne do uwag zgłaszanych przez społeczeństwo w toku postępowania z udziałem społeczeństwa. Zaskarżona decyzja nie zawiera jednak informacji, w jaki sposób uwagi te zostały rozpoznane oraz w jakim zakresie zostały uwzględnione. Organ I instancji naruszył w tym względzie § 37 pkt 2 w związku z art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej. Niezawarcie w decyzji informacji o sposobie rozpatrzenia uwag i wniosków zgłoszonych w procedurze udziału społeczeństwa stanowi dodatkowo naruszenie przepisów art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 85 ust. 2 ustawy środowiskowej, uzasadniające zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 K.p.a. W ocenie Kolegium może również skutkować naruszeniem ogólnej zasady p, pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz może stanowić naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, co może bezpośrednio rzutować na prawidłowość wydanych decyzji.

Ponadto organ odwoławczy podał, że raport wprawdzie, stosownie do treści art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej, zawiera opis analizowanych wariantów, w tym wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego a także wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, jednakże zawarte w treści tego raportu uzasadnienie wyboru nie wskazuje, który w istocie wariant ma być przedmiotem realizacji oraz nie precyzuje różnic między tymi wariantami. Skoro bowiem w ramach wariantu analizowanego proponowanego przez wnioskodawcę rozpatrywany był wariant wykorzystania do zaopatrzenia obiektu w ciepło kotła wodnego opalanego węglem (z uwagi na znaczącą emisję wariant ten nie był traktowany jako podstawowy), to nie jest jasne skąd wynika twierdzenie, że wariant proponowany przez inwestora jest również wariantem najkorzystniejszym dla środowiska, w sytuacji, gdy najkorzystniejszy dla środowiska jest wariant przedsięwzięcia z kotłami gazowymi w miejsce kotła węglowego. To właśnie ten wariant przewidziany jest do realizacji, bowiem do ogrzewania obiektu przewiduje się wykorzystanie czterech nagrzewnic opalanych gazem płynnym, z zespołem dwóch zbiorników magazynowych gazu. W tych okolicznościach nie można także wykluczyć, że uwaga, iż wariant proponowany przez inwestora jest również wariantem najkorzystniejszym dla środowiska, dotyczy wyłącznie wariantu lokalizacyjnego przedsięwzięcia. Ponadto organ wskazał, że w pkt 6.1 raportu określono, że "brak jest racjonalnego wariantu lokalizacyjnego alternatywnego w stosunku do przedstawionego w Raporcie", tym samym nie znajduje uzasadnienia twierdzenie inwestora zawarte w piśmie z dnia 10 kwietnia 2014 r., iż alternatywny wariant przedsięwzięcia wskazano w pkt 6.1 raportu.

W ocenie Kolegium opis wariantów przedstawiony w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko należy uznać za nieczytelny i utrudniający ocenę kryteriów wyboru wariantu, a tym samym odniesienie się do zarzutów odwołania.

Odnosząc się z kolei do kwestii nieuwzględnienia w raporcie sposobu zagospodarowania terenów sąsiednich organ wskazał, że planowana inwestycja polega na rozszerzeniu prowadzonej już działalności rolniczej w zakresie hodowli drobiu i zlokalizowana będzie na terenach rolnych wykorzystywanych pod uprawy jednorocznych roślin uprawnych. W raporcie jednoznacznie wskazano, że na sąsiadującej z terenem przedsięwzięcia działce nr 235/4 znajdują się m.in. budynek mieszkalny, budynki gospodarskie wykorzystywane do chowu trzody chlewnej (maksymalna obsada tuczników to 325 sztuk, tj. 45,5 DJP) oraz budynek inwentarski przeznaczony do tuczu brojlerów - kurnik na 25 tys. stanowisk, tj. 100 DJP. Fakty te zostały uwzględnione przy dokonywaniu obliczeń zanieczyszczenia powietrza, rozprzestrzeniania się hałasu oraz emisji amoniaku. Inwestor w uzupełnieniu raportu wskazał tereny chronione akustycznie w otoczeniu planowanej inwestycji.

Kolegium zauważyło, że raport nie pomija faktu, że przy eksploatacji kurnika będzie powstawał obornik. W pkt 9.2.3. raportu zawarto bowiem szczegółowy opis gospodarowania obornikiem. Pomiot kurzy po zakończeniu cyklu będzie w części wykorzystywany w gospodarstwie inwestora do nawożenia upraw rolnych (42 ha) na zasadach określonych w ustawie o nawozach i nawożeniu i w pozostałej części przekazany do takiego wykorzystania innym rolnikom. Wykorzystanie nawozów naturalnych do nawożenia użytków rolnych powinno uwzględniać zapisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 kwietnia 2008 r. w sprawie szczegółowego sposobu stosowania nawozów oraz prowadzenia szkoleń z zakresu ich stosowania oraz powinno uwzględniać również zasady ich stosowania wynikające z dobrych praktyk rolniczych. Przestrzeganie tych zasad skutecznie wyeliminuje negatywny wpływ nawozów naturalnych na wody powierzchniowe i środowisko gruntowo-wodne. Do tych kwestii odnosi się także zaskarżona decyzja w pkt II. 17-21.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że użytkowanie kurnika po jego wybudowaniu nie wniesie do sąsiadującego z nim otoczenia przyrodniczego oddziaływań o nowym charakterze. Realizacja przedsięwzięcia nie będzie wiązała się ze znaczącym, negatywnym wpływem na faunę, florę, grzyby i siedliska przyrodnicze.

Odnosząc się do kwestii powstawania ścieków organ podkreślił, że inwestycja nie będzie skutkowała powstawaniem ścieków za wyjątkiem potencjalnie możliwych do wytworzenia niewielkich ilości zanieczyszczonych wód z mycia obiektu o charakterze rozcieńczonej gnojówki, które byłyby transportowane do unieszkodliwienia na zewnętrznej oczyszczalni ścieków.

Zdaniem Kolegium przeprowadzone w tym raporcie analizy wykazały, że funkcjonowanie obiektu nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku oraz dopuszczalnych poziomów i wartości odniesienia substancji w powietrzu. Gospodarowanie odpadami w sposób uwzględniający zasady określone w przepisach o odpadach gwarantować będzie bezpieczne dla środowiska ich wykorzystanie lub unieszkodliwienie. W rezultacie podejmowana działalność nie będzie miała znaczącego, negatywnego wpływu na ludzi, powietrze i klimat. Miejsce usytuowania przedsięwzięcia mieści się w krajobrazie rolniczym. Praktycznie inwestycja nie będzie miała wpływu na krajobraz, ponieważ nowy obiekt przysłoni obiekt już istniejący i w krajobrazie wystąpi jako niezmieniony element. Zasadnie zatem raport nie nakłada na inwestora obowiązku utworzenia strefy ochronnej w postaci pasa izolacyjnego zieleni wysokiej.

Podsumowując, organ odwoławczy wskazał, że Burmistrz K. ponownie rozpoznając sprawę będzie zobligowany rozpatrzyć uwagi i wnioski składane w toku postępowania z udziałem społeczeństwa oraz podać informacje o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, a także wyjaśni kwestie dotyczące opisanych w raporcie wariantów przedsięwzięcia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] pełnomocnik inwestora Ł. K. zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, w sytuacji gdy rozstrzygnięcie sprawy w ogóle nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a tym samym wydanie decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. zamiast decyzji reformatoryjnej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Ponadto w skardze podniesiono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niedokładne i niepełne przeanalizowanie zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na stwierdzeniu, że w uzasadnieniu decyzji Burmistrza K. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] nie zawarto elementów wskazanych w art. 37 ust. 2 oraz w art. 85 ust. 1 pkt 1a ustawy środowiskowej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 138 § 2 K.p.a. pełnomocnik wskazał, że nawet jeśli hipotetycznie przyjąć, że decyzja środowiskowa zawierała niepełne uzasadnienie i powinna zostać uchylona to Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. nie powinno było przekazywać sprawy Burmistrzowi Miasta K. do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., lecz powinno było orzec co do istoty sprawy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Zasadą w postępowaniu odwoławczym jest orzekanie reformatoryjne. Organ odwoławczy, jeśli dostrzeże uchybienia decyzji organu I instancji ma obowiązek je usunąć poprzez wydanie nowej decyzji co do istoty sprawy wolnej od wad. Uzupełnienie uzasadnienia decyzji o elementy wskazane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. nie wymaga wyjaśnienia sprawy, to jest zbadania okoliczności faktycznych sprawy, lecz zaprezentowania stanowiska organu rozpatrującego sprawę. Wobec powyższego nie ma tutaj żadnych kwestii do wyjaśnienia i nie zachodzi również istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W ocenie strony skarżącej uwagi Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. co do wariantów przewidzianych w raporcie oddziaływania na środowisko są wewnętrznie sprzeczne i nie sposób na ich podstawie określić, co dokładnie miałoby być wyjaśnione w ewentualnym ponownym postępowaniu przed organem I instancji. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że przedmiotowy raport był już przedmiotem oceny w postępowaniu przed Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Ł., który wydał w dniu [...] grudnia 2013 r. postanowienie o uzgodnieniu realizacji przedsięwzięcia. Nawet jeśli przyjąć, że istnieją jakiekolwiek wątpliwości co do raportu, to mają one marginalne znaczenie i nie wymagają one przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości bądź znacznej części, co byłoby podstawą do wydania decyzji kasatoryjnej. Kolegium nie wskazało, jakie okoliczności sprawy wymagają wyjaśnienia i jakie dowody w tym celu powinny zostać przeprowadzone. Odnośnie zarzutu naruszenia 7 K.p.a., art. 77 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. w skardze podniesiono, że uzasadnienie decyzji organu I instancji jednoznacznie wskazuje, że w ramach rozpatrzenia i uwzględnienia uwag i wniosków zwrócono się do osoby wnioskującej o wydanie tej decyzji o odniesienie się do nich. Z treści tegoż uzasadnienia można jednoznacznie wywnioskować, że organ popiera stanowisko wnioskodawcy w tym zakresie i przyjmuje jego rozwiązania jako swoje własne, nie powiela jedynie ich treści w uzasadnieniu decyzji. Burmistrz Miasta K. odniósł się w uzasadnieniu decyzji środowiskowej do wszelkich uwag społeczeństwa, które były następnie podstawą odwołania od tejże decyzji, tworząc katalog problemów wskazanych w uwagach i wnioskach. Nie wskazał on każdej uwagi i wniosku indywidualnie poprzez zindywidualizowane jej określenie, gdyż takiego obowiązku nie przewidują powołane przepisy. Z uwagi na powyższe pełnomocnik inwestora wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie punktu drugiego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] [...] umarzająca postępowanie w stosunku do odwołujących nieposiadających przymiotu strony a w następstwie rozpoznania odwołania W. K., uchylająca decyzję organu I instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji

W tym miejscu wskazać należy, że krąg stron w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia należy ustalać mając na uwadze ogólną regulację strony postępowania zawartą w art. 28 K.p.a. Zgodnie z tymże przepisem stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny, o którym mowa w art. 28 K.p.a. to interes, który pozostaje w bezpośrednim, indywidulanym, konkretnym, realnym i aktualnym związku z przedmiotem danego postępowania. Rzeczony interes winien opierać się na konkretnym przepisie prawa materialnego, z którego strona wywodzi prawo do uczestnictwa w danym postępowaniu administracyjnym. Niezbędne jest zatem ustalenie związku o charakterze materialnoprawnym między sytuacją jednostki a powszechnie obowiązującą normą prawa materialnego (por. wyroki NSA: z dnia 8 stycznia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 1859/12, z dnia 4 kwietnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 2685/12; wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 maja 2014 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2657/13, w Szczecinie z dnia 30 stycznia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 996/13, dostępne w CBOSA pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Co istotne, dla ustalenia kręgu stron postępowania w sprawie o wydanie decyzji organu I instancji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia konieczne jest ustalenie terenu objętego oddziaływaniem danego przedsięwzięcia na środowisko. W przeważającej większości przymiot strony będzie przysługiwał podmiotom posiadającym tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia. Nadto jako stronę postepowania zostaną uznane podmioty, których nieruchomości nie sąsiadują bezpośrednio, lecz mieszczą się w zasięgu planowanego przedsięwzięcia. Przymiot strony przysługuje bez względu na to, czy oddziaływanie to mieści się w granicach określonych przepisami szczególnymi, czy też przekracza ustalone normy. Oceny oddziaływania danej inwestycji dokonuje dopiero organ w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podkreślić należy, że mieszczące się w granicach obowiązujących norm oddziaływanie inwestycji na sąsiednie nieruchomości nie może wykluczać udziału właścicieli tych nieruchomości w toczącym się w tym przedmiocie postępowaniu (por. wyroki WSA: w Bydgoszczy z dnia 9 lipca 2013 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 499/13; w Opolu z dnia 9 kwietnia 2013 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Op 42/13, dostępne w CBOSA pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodzić się zatem należy z rozstrzygnięciem organu II instancji umarzającym postępowanie w stosunku do osób, które złożyły odwołanie, lecz nie były stronami postępowania z uwagi na okoliczność, iż działki stanowiące własność tychże osób nie sąsiadują bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji i znajdują się poza obszarem jej oddziaływania. Przypomnieć należy, że na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. organ odwoławczy może wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego, jeśli uzna, że prowadzone postępowanie jest bezprzedmiotowe. Niewątpliwe sytuacja, w której organ dojdzie do wniosku, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 K.p.a. czyni dalsze postępowanie w sprawie bezprzedmiotowym. Za nieruchomości zlokalizowane w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji uznano grunty oznaczone w ewidencji gruntów nr: 394, 395/2, 396/2, 397/1, 397/2, 398, 399, 400, 154/3, 190/4, 190/5, 191, 192, 193, 194, 182/2, 182/3, 183/1, 183/2, 184, 185, 186, 302/1, 302/2, 233, 234, 235/4, 238, 239, 240/1, 240/2, 241/1, 241/2, 242/1, 242/2, 243, 244, 245, 246, 230, 231, 232/1, 232/2, 303 i 283. Z uwagi na powyższe zasadnie Kolegium uznało, ze spośród odwołujących się tylko W. K. posiada przymiot strony w postępowaniu w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego jako właściciel nieruchomości położonych w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji (działki nr 397/1 i 399 w obrębie K.).

Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skarżącego, rozstrzygnięcie w zakresie pkt 2 zaskarżonej decyzji zapadłe w następstwie rozpoznania odwołania W. K. jest prawidłowe. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Z brzmienia tegoż przepisu wynika, że by zastosować art. 138 § 2 K.p.a. organ obowiązany jest łącznie stwierdzić naruszenie przepisów postępowania oraz wykazać, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W rezultacie możliwość rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 138 § 2 K.p.a., sprowadza się do przypadków, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, którego zakres ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Wskazane istotne braki postępowania przed organem I instancji nie mogą być sanowane w postępowaniu odwoławczym, bowiem naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności postępowania, której istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy administracyjnej. Inaczej mówiąc dokonanie ustaleń mających istotny wpływ na wynik sprawy dopiero na etapie postępowania odwoławczego naruszałoby zasadę dwuinstancyjności, bowiem ustalenia te pozbawione zostałyby możliwości dwukrotnej kontroli organów administracji.

Zgodnie z art. 136 K.p.a. organ odwoławczy może wprawdzie przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Dodatkowe postępowanie, o którym mowa w art. 136 K.p.a., dotyczy jedynie sytuacji, kiedy postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I instancji dotknięte jest niewielkimi brakami i wymaga tylko uzupełnienia dodatkowymi dowodami i materiałami. Organ odwoławczy będzie korzystał z tej regulacji wówczas, gdy przewiduje uchylenie decyzji organu I instancji i możliwość rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej we własnym zakresie. Zgodzić się należy ze skarżącym, że decyzja kasacyjna, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy, w związku z tym niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca tego przepisu. Jednakże w okolicznościach niniejszej sprawy uzasadnione było podjęcie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej połączonej z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W tym miejscu wyjaśnić przyjdzie, że materialnoprawną podstawę wydania powołanej decyzji stanowiły przepisy wyżej wskazanej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 71 ust. 1 u.o.o.ś., organ wydaje decyzję służącą ocenie następstw dla środowiska wynikających z realizacji danego przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 u.o.o.ś.). W odniesieniu do wymienionych przedsięwzięć wymagane jest przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 59 ust. 1 u.o.o.ś). Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213 poz. 1397, ze zm.). W przedmiotowej sprawie inwestycja, w związku z której realizacją inwestor wystąpił o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 102 i pkt 37 ww. rozporządzenia, należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których realizacji istnieje konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W dalszej kolejności należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 79 ust 1 ustawy środowiskowej, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z kolei art. 80 ust 1 pkt ustawy wskazuje, iż jeśli w sprawie była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę miedzy innymi wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. W świetle powyższych przepisów stwierdzić należy, że organ wydający decyzję środowiskową zapewnia udział społeczności lokalnej w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji środowiskowej, a wyniki udziału społeczeństwa uwzględnia w decyzji środowiskowej. Szczegółowa regulacja w zakresie udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji zawarta została w przepisach art. 33 - 38 ustawy środowiskowej. W rozpatrywanej sprawie Burmistrz K. obwieszczeniem z dnia 10 lutego 2014r., zawiadomił o rozpoczęciu procedury udziału społeczeństwa w postępowaniu w sprawie wydania decyzji środowiskowej oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, w tym ze złożonym raportem oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a także o możliwości składania uwag i wniosków w terminie 21 dni od daty obwieszczenia. Uwagi w przedmiotowym postępowaniu w formie pisemnej złożyli: Przedsiębiorstwo A S.A., M. K., A. K., J. K., J. S., H. P. oraz mieszkańcy miejscowości Z., którzy w następnej kolejności złożyli odwołanie od wydanej decyzji.

Należy pamiętać, że celem ustawy o udostępnianiu informacji środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko jest identyfikacja zagrożeń związanych z oddziaływaniem inwestycji na środowisko oraz wprowadzenie środków, które zminimalizują negatywne oddziaływanie na środowisko tejże inwestycji. Osiągnięcie tego celu jest możliwe dzięki wszechstronnemu wieloaspektowemu rozpoznaniu sprawy prowadzonej z udziałem organów uzgadniających i opiniujących oraz z udziałem społeczeństwa. Zgodnie z art. 37 u.o.o.ś. organ prowadzący postępowanie jest zobligowany rozpoznać uwagi i wnioski, a w uzasadnieniu decyzji podać informacje o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Konkretyzację wskazanych przepisów w odniesieniu do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zawierają przepisy art. 80 ust. 1 pkt 3 oraz art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a u.o.o.ś., stanowiąc o obowiązku uwzględnienia w decyzji wyników postępowania z udziałem społeczeństwa oraz zamieszczenia w uzasadnieniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach informacji o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski społeczeństwa.

Jak słusznie zauważył organ II instancji Burmistrz K. w decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] ograniczył się do wskazania, że zapewniono możliwość udziału społeczeństwu w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wskazał, że w następstwie dokonania obwieszczenia zawierającego wszystkie informacje wymagane art. 33 u.o.o.ś. do organu wpłynęły liczne protesty mieszkańców Gminy K. wobec planowanej inwestycji. Organ I instancji nie wyjaśnił jednak, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione złożone uwagi i wnioski. W rozpatrywanej sprawie społeczność lokalna wyraziła swoje stanowisko i wskazała na obawy co do możliwych zagrożeń, jednakże organ nie ustosunkował się do nich w żaden sposób. Tymczasem organ winien uwzględnić stanowisko społeczeństwa przy określeniu środowiskowych warunków dla planowanego przedsięwzięcia, bowiem stanowisko to może wpłynąć na konkretne uwarunkowania i wymogi danej inwestycji.

Samo odwołanie się do pisma inwestora odnoszącego się do uwag mieszkańców, w ocenie Sądu nie jest wystarczające w świetle art. 37 pkt 2 w związku z art. 80 ust. 1 pkt 3 oraz art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy środowiskowej.

W następnej kolejności należy przypomnieć, że kluczowym elementem postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko jest raport o odziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Celem raportu jest identyfikacja potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją inwestycji. Prawidłowy raport winien zawierać elementy, o których mowa w 66 u.o.o.ś. Istotnym składnikiem raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest opis wariantu proponowanego, racjonalnego wariantu alternatywnego oraz wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem tegoż wyboru. Raport winien także określać przewidywane oddziaływanie na środowisko analizowanych wariantów (art. 66 ust 1 pkt 6 ustawy). W ocenie Sądu z raportu przedłożonego w niniejszej sprawie przez inwestora nie wynika, który wariant jest przewidywany do realizacji. Jednym z wariantów zaproponowanych przez inwestora był wariant wykorzystania do zaopatrzenia obiektu w ciepło kotła wodnego opalanego węglem kamiennym. Stąd stwierdzenie zawarte w raporcie mówiące, iż wariant proponowany przez inwestora jest wariantem najkorzystniejszym, w sytuacji gdy inwestor zaproponował również ogrzewanie obiektu za pomocą nagrzewnic opalanych gazem płynnym, jest niejasne. Ponadto, biorąc pod uwagę brzmienie opisu analizowanych wariantów, nie można również wykluczyć, że określenie wariantu najkorzystniejszego dla środowiska jako wariantu proponowanego przez wnioskodawcę dotyczy wyłącznie wariantu lokalizacyjnego. W okolicznościach niniejszej sprawy wydaje się, że najlepszym rozwiązaniem dla środowiska jest wariant przewidujący ogrzewanie budynku inwentarskiego z przeznaczeniem na chów kurzych brojlerów o obsadzie do 160 DJP kotłami gazowymi, co winno jednak jednoznacznie wynikać z opisu wariantu najkorzystniejszego dla środowiska. Podkreślić należy, że tylko raport rzetelny, jasny, szczegółowy, logiczny i spójny może stanowić dowód w sprawie dotyczącej oceny oddziaływań na środowisko. Stwierdzić trzeba, że organ odwoławczy uprawiony był do oceny wartości dowodowej raportu dla rozstrzygnięcia sprawy i słusznie uznał, że istotne nieścisłości w opisie wariantów wymagają wyjaśnienia. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że opracowanie raportu z naruszeniem art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej uznaje się za wadę postępowania dowodowego, która nie może być konwalidowana i zawsze stanowi naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyroki NSA: z 23 listopada 2010 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 1848/10, z dnia 2 grudnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 2916/12, dostępne CBOSA pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podsumowując uznać przyjdzie, że organ II instancji wydał prawidłowe rozstrzygnięcie, bowiem decyzja Burmistrza K. z dnia [...] czerwca 2014 r. wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 3 oraz art. 85 ust. 2 ustawy środowiskowej, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zaznaczyć należy, że zakres wymagający ponownej analizy przekracza uprawnienia organu odwoławczego. Organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę będzie zobligowany wskazać, w jakim zakresie i w jaki sposób zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponownego wyjaśnienia będzie również wymagał opis przewidywanych wariantów przedsięwzięcia, niezbędna jest bowiem eliminacja wszelkich nieścisłości w tym zakresie, tak by dokonać prawidłowej oceny potencjalnych zagrożeń dla środowiska wynikających z realizacji inwestycji.

Z uwagi na powyższe, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

ds