Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1883/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 2, art. 58 par. 1 pkt 2, 184 w zw. ze 182 par. 1 1i par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 14 i art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia del. WSA Jerzy Siegień po rozpoznaniu w dniu 27 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 1 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 504/11 o odrzuceniu skargi M. B. na uchwałę Rady Miejskiej Inowrocławia z dnia 20 stycznia 2011 r., nr V/40/2011 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 504/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270, z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odrzucił skargę M. B. na uchwałę Rady Miejskiej Inowrocławia z dnia 20 stycznia 2011 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Uzasadniając powyższe Sąd wskazał, że M. B. pismem z dnia 11 kwietnia 2011 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na uchwałę Rady Miejskiej Inowrocławia z dnia 20 stycznia 2011 r. Nr V/40/2011 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wniesienie skargi poprzedzone zostało wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa nadanym w dniu 4 lutego 2011 r.

Na podstawie akt administracyjnych Sąd poczynił ustalenie, z którego wynika, że wezwanie skarżącej do usunięcia naruszenia prawa zostało przedstawione Radzie Miejskiej Inowrocławia na sesji w dniu 23 lutego 2011 r. Rada zdecydowała nie podejmować żadnych działań, których celem byłoby wszczęcie procedury zmierzającej do usunięcia ewentualnego naruszenia prawa. O swym stanowisku Rada poinformowała skarżącą pismem z dnia 28 lutego 2011 r., skierowanym do jej pełnomocnika.

Aprobując stanowisko wyrażone przez Naczelny Sad Administracyjny w postanowieniu z dnia 23 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 696/09, w myśl którego czym innym jest poinformowanie strony wzywającej do usunięcia naruszenia prawa o zajętym przez Radę stanowisku, a czym innym jest sam fakt podjęcia stosownego rozstrzygnięcia - uchwały co do usunięcia naruszenia prawa, Sąd stwierdził, że ww. pisma z dnia 28 lutego 2011 r. nie sposób uznać za odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o której mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. Skoro zatem Rada Miejska Inowrocławia nie udzieliła skarżącej odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa to zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego należało wnieść w terminie sześćdziesięciu dni od dnia dokonania wezwania, a więc najpóźniej w dniu 5 kwietnia 2011 r. Tymczasem skargę wniesiono w dniu 12 kwietnia 2011 r., a więc w ocenie Sądu z przekroczeniem ustawowego terminu do jej wniesienia.

Pismem z dnia 7 lipca 2001 r. M. B. wniosła skargę kasacyjną na przedmiotowe postanowienie z dnia 1 czerwca 2011 r., żądając jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisu postępowania tj, art. 53 § 2 p.p.s.a. polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd, że pismo Rady Miejskiej Inowrocławia z dnia 28 lutego 2011 r., zawierające zdaniem skarżącej jednoznaczne stanowisko organu co do jej wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jest jedynie formą poinformowania skarżącej o zajętym przez Radę stanowisku, a zatem nie stanowi odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w rozumieniu art. 53 § 2 p.p.s.a., gdyż nie zostało wyrażone w przepisanej prawem formie – uchwałą. Zarzuciła również, że powyższy błąd Sądu w konsekwencji doprowadził do niewłaściwego zastosowania art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i błędnego odrzucenia skargi.

Uzasadniając powyższe wskazała, że ustawodawca w art. 53 § 2 p.p.s.a. w żaden sposób nie wskazuje i nie precyzuje jak ma wyglądać odpowiedź organu na wezwanie strony do usunięcia naruszenia prawa oraz w jakiej formie powinna być dokonana. Zatem, w ocenie skarżącej, może to być jakakolwiek odpowiedź uprawnionego do tego organu, ważne by z treści pisma wynikało w sposób jednoznaczny, że jest to odpowiedź na wezwanie do usunięcia prawa. Pomimo więc tego, że pismo Rady Miejskiej Inowrocławia z dnia 28 lutego 2011 r. nie posiada w pełni formy przewidzianej dla uchwały to zawiera minimum niezbędnych elementów by uznać je za odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia praw w rozumieniu art. 53 § 2 p.p.s.a., tj.: oznaczenie właściwego organu, wskazanie adresata, rozstrzygnięcie oraz podpis osoby reprezentującej organ.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Miejska Inowrocławia wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw, a zatem nie może odnieść zamierzonego skutku.

Przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591, z późn. zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Odnosząc się natomiast do kwestii zachowania terminu do złożenia skargi do sądu administracyjnego to zgodnie z poglądem prawnym wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiWSA 2007, nr 3, poz. 60), przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi. Pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa i wynosi 30 dni, a liczony jest od dnia doręczenia stronie odpowiedzi organu na wezwanie. Z kolei drugi termin dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa i wynosi 60 dni, zaś liczony jest od dnia wniesienia przez stronę wezwania do organu. Zatem po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg drugi z ww. terminów – sześćdziesięciodniowy. Jeśli natomiast przed jego upływem organ doręczy stronie odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy, liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie.

Podkreślić należy, że skarżąca wypełniła warunek dopuszczalności skargi, bowiem przed wniesieniem skargi do Sądu pismem z dnia 2 lutego 2011 r. (nadanym w dniu 4 lutego 2011 r.) wezwała Radę Miejską w Inowrocławiu do usunięcia naruszenia prawa uchwałą tejże Rady z dnia 20 stycznia 2011 r., o numerze V/40/2011, w sprawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego Miasta Inowrocławia na czterech terenach w rejonach ulic: S., placu K., al. N. i i L.

Rada Miejska na sesji w dniu 23 lutego 2011 r. zapoznała się z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa wniesionym przez skarżącą, jednakże organ gminy - wbrew twierdzeniom skarżącej - nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Nie jest bowiem z całą pewnością taką odpowiedzią pismo Przewodniczącego Rady Miejskiej Inowrocławia z dnia 28 lutego 2011 r., w którym jedynie informuje on skarżącą, że "Rada Miejska postanowiła nie podejmować żadnych działań zmierzających do uwzględnienia złożonego wezwania".

Podkreślić należy, że w myśl art. 14 powołanej wyżej ustawy o samorządzie gminnym, Rada Gminy podejmuje rozstrzygnięcia w formie uchwały, które zapadają zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowego składu rady, w głosowaniu jawnym, chyba że ustawa stanowi inaczej. Definiując zaś pojęcie uchwały poprzez odwołanie się do jej cech można powiedzieć, że "uchwałą organu samorządowego jest taka forma działania kolegialnego organu samorządowego, której wynikiem jest akt woli tego organu podjęty w trakcie jego posiedzenia (sesji, zebrania), w drodze głosowania, zmierzający z reguły do rozstrzygnięcia określonej sprawy publicznej o charakterze lokalnym (gminnym, powiatowym lub regionalnym) będącej przedmiotem obrad, najczęściej ze skutkiem wiążącym" (vide: A. Szewc, T. Szewc: Uchwałodawcza działalność organów jednostek samorządu terytorialnego, Difin, Warszawa 1999, s. 48-49).

Takiej uchwały, dotyczącej usunięcia naruszenia prawa, w niniejszej sprawie nie podjęto, co jest jednoznaczne z tym, że Rada Miejska nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie skarżącej. Należy bowiem zgodzić się z poglądem cytowanym przez Sąd pierwszej instancji, że czym innym jest forma poinformowania o stanowisku Rady, a czym innym jest sam fakt podjęcia stosownego rozstrzygnięcia - uchwały co do usunięcia naruszenia prawa.

Skoro zatem organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie skarżącej do usunięcia naruszenia prawa to w przedmiotowej sprawie terminem w jakim skarżąca powinna była wnieść skargę do sądu był termin sześćdziesięciodniowy, liczony od dnia wniesienia przez nią do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, co jak wskazano wyżej miało miejsce w dniu 4 lutego 2011 r. Słusznie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy przyjął, że termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 5 kwietnia 2011 r. Wniesienie zaś skargi w dniu 12 kwietnia 2011 r. stanowi o przekroczeniu terminu zakreślonego w art. 53 § 2 p.p.s.a. Wobec powyższego nie można zgodzić się z zarzutem postawionym Sądowi pierwszej instancji, że niewłaściwie zastosował art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w sytuacji, gdy skarga podlegała odrzuceniu wobec wniesienia jej po upływie terminu.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 z związku z art. 182 § 1 i § 3 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.