Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 291/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2010-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 3
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 10 par. 1, art. 80 i 81, art 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Teza: Przedłużenie okresu zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji może być dokonane bez względu na przesłankę, która stanowiła podstawę do jego zawieszenia. Za stanowiskiem takim przemawia przede wszystkim umieszczenie przesłanki do przedłużenia okresu zawieszenia w ust. 3 art. 39 ustawy o Policji , podczas gdy przesłanki do zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych zostały zawarte odpowiednio w ust. 1 (przesłanki obligatoryjne) i ust. 2 (przesłanki fakultatywne) tego przepisu. Także w § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120, poz. 1029) wskazano, że wygaśnięcie decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych następuje w przypadku upływu czasu zawieszenia, o którym mowa w art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, jeżeli zawieszenia nie przedłużono do czasu ukończenia postępowania karnego.

TEZY

Przedłużenie okresu zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji może być dokonane bez względu na przesłankę, która stanowiła podstawę do jego zawieszenia. Za stanowiskiem takim przemawia przede wszystkim umieszczenie przesłanki do przedłużenia okresu zawieszenia w ust. 3 art. 39 ustawy o Policji , podczas gdy przesłanki do zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych zostały zawarte odpowiednio w ust. 1 (przesłanki obligatoryjne) i ust. 2 (przesłanki fakultatywne) tego przepisu. Także w § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120, poz. 1029) wskazano, że wygaśnięcie decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych następuje w przypadku upływu czasu zawieszenia, o którym mowa w art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, jeżeli zawieszenia nie przedłużono do czasu ukończenia postępowania karnego.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2010 r. sprawy ze skargi M. W. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w związku ze wszczęciem wobec st. sierż. M. W. postępowania dyscyplinarnego, rozkazem personalnym nr "[...]" z dnia "[...]" Komendant Powiatowy Policji w N. M. L. zawiesił tego funkcjonariusza w czynnościach służbowych na okres jednego miesiąca, to jest od dnia "[...]" do "[...]". W podstawie prawnej wydanego w tej sprawie rozstrzygnięcia organ powołał między innymi art. 39 ust. 2 ustawy o Policji. Z tej samej przyczyny i na tej samej podstawie prawnej został wydany kolejny rozkaz personalny tego organu z dnia "[...]" (nr "[...]") o zawieszeniu st. sierż. M. W. w czynnościach służbowych na okres kolejnych dwóch miesięcy, to jest od dnia "[...]"do "[...]".

W dniu "[...]" do organu wpłynęło zawiadomienie z Prokuratury Okręgowej w G. o przedstawieniu funkcjonariuszowi M. W. zarzutów dotyczących popełnienia czynów karalnych z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. O zarzuty te zostało także uzupełnione prowadzone przeciwko st. sierż. M. W. postępowanie dyscyplinarne, które uprzednio zostało przejęte do dalszego prowadzenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. W tych okolicznościach, rozkazem personalnym nr "[...]" z dnia "[...]". Komendant Powiatowy Policji w N. M. L. – powołując między innymi art. 39 ust. 1 i 3 ustawy o Policji - przedłużył temu funkcjonariuszowi okres zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia "[...]" do czasu ukończenia postępowania karnego.

W odwołaniu od powyższego rozkazu, st. sierż. M. W. wskazał na brak właściwości Komendanta Powiatowego Policji w N. M. L. do wydania tego rozstrzygnięcia, skoro od "[...]" postępowanie dyscyplinarne zostało przejęte do dalszego prowadzenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. Podniósł także, że w jego sprawie nie wystąpił "szczególnie uzasadniony przypadek", który w świetle art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, uprawnia organ do przedłużenia okresu zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. Dodał przy tym, że zaskarżona decyzja została wydana w czasie obowiązywania poprzedniej decyzji wydanej w tym samym przedmiocie oraz, że przedłużenie okresu zawieszenia nastąpiło przed upływem ustawowego 3-miesięcznego okresu zawieszenia. W ocenie strony, przedłużenie okresu zawieszenia na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji dotyczy okresu pomiędzy czwartym miesiącem zawieszenia a prawomocnym zakończeniem postępowania karnego.

Rozkazem personalnym nr "[...]" z dnia "[...]" Komendant Wojewódzki Policji w O. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na obligatoryjność zawieszenia funkcjonariusza w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego (art. 39 ust. 1 ustawy o Policji). Podał, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki do uchylenia fakultatywnego zawieszenia (zgodnie z § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych), nie zaistniały podstawy wygaśnięcia tej decyzji (o których mowa w § 6 pkt 1 i pkt 2 cytowanego rozporządzenia) oraz nie upłynął czas zawieszenia postępowania, przewidziany w art. 39 ust. 2 ustawy o Policji. W ocenie organu odwoławczego, przedstawione funkcjonariuszowi zarzuty są zagrożone wysoką karą i dotyczą przekroczenia przez niego uprawnień miedzy innymi w macierzystej jednostce, czyli Komendzie Powiatowej Policji w N. M. L. Uwzględniając te okoliczności przyjęto, że funkcjonariusz ten nie spełnia ustawowych wymogów do pełnienia służby w Policji, to jest nie posiada nieposzlakowanej opinii. Wskazując zaś na oddźwięk społeczny i medialny tej sprawy stwierdzono, że wystąpiły przesłanki do uznania "szczególnie uzasadnionego przypadku", warunkującego - w świetle art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, przedłużenie okresu zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, st. sierż. M. W. zarzucił organom:

1) naruszenie prawa materialnego, poprzez błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 39 ust. 1 i 3 ustawy o Policji oraz § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych;

2) naruszenie przepisów postępowania, to jest: art. 10 § 1 kpa, art. 15 kpa, art. 80 kpa, art. 81 kpa, art. 107 § 3 kpa w zw. z § 2 ust. 2 pkt 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych.

Z tych też powodów wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podano, że z literalnej wykładni art. 39 ust. 1 i 3 ustawy o Policji wynika, że w pierwszej kolejności należało zawiesić skarżącego w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, a dopiero po upływie tego okresu rozważać, czy w sprawie wystąpił "szczególnie uzasadniony przypadek" do przedłużenia trzymiesięcznego okresu do jego zawieszenia do czasu zakończenia postępowania karnego. Podkreślono, że w niniejszej sprawie skarżący został zwieszony do czasu zakończenia postępowania karnego bez wcześniejszego wyczerpania trybu trzymiesięcznego tego zawieszenia, o którym mowa w art. 39 ust. 1 ustawy o Policji. Zaznaczono przy tym, że wcześniejsze decyzje o zawieszeniu oparte były na innej podstawie prawnej, to jest art. 39 ust. 2 ustawy o Policji. Ponownie wskazano, że w chwili wydania przez organ I instancji rozkazu z dnia "[...]" obowiązywał rozkaz personalny z dnia "[...]" wydany w tym samym przedmiocie i przez ten sam organ, co doprowadziło do zaistnienia dwóch decyzji o zawieszeniu tego samego funkcjonariusza w czynnościach służbowych.

Zdaniem skarżącego, w związku z istnieniem obligatoryjnej podstawy do zawieszenia, organ powinien uchylić wcześniejszą decyzję o zawieszeniu funkcjonariusza z uwagi na ustanie przesłanki fakultatywnej tego zawieszenia. Ponadto wywiedziono, że z treści uzasadnień wydanych w sprawie rozkazów nie wynika, w jaki sposób brak zawieszenia funkcjonariusza miałby negatywny wpływ na dobro postępowania dyscyplinarnego lub dobro służby. Za niedopuszczalne w tym zakresie uznano twierdzenie organu odwoławczego, że skarżący nie spełnia wymogów do pełnienia służby w Policji. Wskazano także, że rozkaz organu I instancji z dnia "[...]" został wydany po wyłączeniu tego organu od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym wobec skarżącego i przejęciu tego postępowania do dalszego prowadzenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji. W ocenie skarżącego, okoliczność ta w istotny sposób wpłynęła na dowolność oceny Komendanta Powiatowego Policji w zakresie wystąpienia w sprawie "szczególnie uzasadnionego przypadku". Organ ten nie miał bowiem możliwości zapoznania się z aktami postępowania karnego i dyscyplinarnego. W tej sytuacji, w wątpliwość poddano także uprawnienia tego organu do wydania rozkazu o przedłużeniu okresu zawieszenia. Zdaniem skarżącego, w chwili przejęcia postępowania dyscyplinarnego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji to ten organ, a nie Komendant Powiatowy Policji, był organem uprawnionym do orzekania w I instancji o dalszym zawieszeniu w czynnościach służbowych. Skoro Komendant Wojewódzki Policji powinien orzekać w tej sprawie w I instancji, to rozpoznanie przez niego odwołania uznano za dokonane z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 kpa). Dodano także, że skarżący nie miał zapewnionego czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności uniemożliwiono mu wypowiedzenie się co do zasadności przedstawionych mu przez Prokuratora zarzutów, które zostały zakwalifikowane przez organy jako uzasadniony przypadek zawieszenia go w czynnościach służbowych aż do czasu ukończenia postępowania karnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu. Odnosząc się do zarzutów skargi, za błędne uznano twierdzenie skarżącego, że przedłużenie okresu zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego dopuszczalne jest wyłącznie po uprzednim upływie 3 miesięcznego okresu zawieszenia. Podniesiono przy tym, że gdyby wolą ustawodawcy był taki właśnie tryb przedłużania okresu zawieszenia to zawarłby stosowne stwierdzenie w art. 39 ust. 3 ustawy o Policji. Ponadto wskazano, że Komendant Powiatowy Policji dysponował wystarczającą wiedzą pozwalającą mu na poprawną ocenę wystąpienia w niniejszej sprawie przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku", warunkującej przedłużenie okresu zawieszenia skarżącego do czasu zakończenia postępowania karnego. Wskazano przy tym, że pismo z Prokuratury informujące o przedstawieniu skarżącemu zarzutów w dostateczny sposób opisywało okoliczności popełnienia zarzucanych mu czynów oraz ich ciężar gatunkowy, niewątpliwie godzący w dobro służby. Za bezpodstawny uznano także zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 15 kpa. Zauważono przy tym, że kompetencja Komendanta Powiatowego Policji do wydania rozkazu personalnego z dnia 7 stycznia 2010r. wynika wprost z § 1 ust. 1 pkt 3 lit. "b" rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych. Wyjaśniono przy tym, że przejęcie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji prowadzenia postępowania dyscyplinarnego (w trybie art. 134i ust. 2 ustawy o Policji) w żaden sposób nie wpłynęło na właściwość Komendanta Powiatowego Policji w N. M. L. (jako przełożonego) do zawieszenia skarżącego, jako funkcjonariusza zajmującego stanowisko służbowe w Komendzie Powiatowej Policji w N. M. L. Zauważono także, że zaskarżony rozkaz został wydany w oparciu o znany skarżącemu materiał dowodowy, gdyż z pisma Prokuratury informującego o przedstawieniu mu zarzutów (które stanowiło podstawowy dowód w sprawie) wynikało, że nie przyznał się on do zarzucanych mu czynów, a zatem były one mu znane. Za chybiony uznano także zarzut naruszenia przez organy art. 107 § 1 i 3 kpa w zw. z § 2 ust. 2 pkt 9 cytowanego rozporządzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać zaskarżonemu rozkazowi personalnemu nr "[...]" z dnia "[...]" Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. w przedmiocie przedłużenia funkcjonariuszowi Policji okresu zawieszenia w czynnościach służbowych.

Stosownie do art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. 2007, Nr 43, poz. 277 ze zm.), policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Na podstawie art. 39 ust. 2 powołanej ustawy, policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Natomiast zgodnie z art. 39 ust. 3 tej ustawy, w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego.

W świetle powołanej regulacji prawnej stwierdzić przede wszystkim należy, że przedłużenie okresu zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji może być dokonane bez względu na przesłankę, która stanowiła podstawę do jego zawieszenia. Za stanowiskiem takim przemawia przede wszystkim umieszczenie przesłanki do przedłużenia okresu zawieszenia w ust. 3 art. 39 ustawy o Policji, podczas gdy przesłanki do zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych zostały zawarte odpowiednio w ust. 1 (przesłanki obligatoryjne) i ust. 2 (przesłanki fakultatywne) tego przepisu. Także w § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120, poz. 1029) wskazano, że wygaśnięcie decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych następuje w przypadku upływu czasu zawieszenia, o którym mowa w art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, jeżeli zawieszenia nie przedłużono do czasu ukończenia postępowania karnego.

Ponadto, jak słusznie zauważył organ, w art. 39 ust. 3 ustawy o Policji nie ma żadnego odesłania zarówno do sposobu zawieszenia funkcjonariusza, jak również do okresu tego zawieszenia, który musi upłynąć, aby można było go przedłużyć. Oczywistym zaś jest, że przedłuża się terminy, które jeszcze nie upłynęły. Tym samym, za nieuprawnione uznać należy twierdzenia skarżącego o niedopuszczalności przedłużenia okresu zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych z uwagi na wszczęcie postępowania karnego bez uprzedniego zawieszenia go z tej przyczyny na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji i upływu 3-miesięcznego okresu zawieszenia z tej właśnie przyczyny.

W świetle art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, warunkiem przedłużenia okresu zawieszenia funkcjonariusza jest wystąpienie w sprawie dwóch przesłanek, to jest "szczególnie uzasadnionego przypadku" oraz faktu prowadzenia wobec funkcjonariusza postępowania karnego - ukończenie tego bowiem postępowania jest zdarzeniem, z którym ustawodawca wiąże ostateczny upływ terminu do którego może nastąpić przedłużenie okresu zawieszenia. W niniejszej sprawie, kluczowe znaczenie dla jej rozstrzygnięcia ma właśnie ta druga przesłanka. Niesporne bowiem jest, że skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych z powodu wszczęcia wobec niego postępowania dyscyplinarnego (art. 39 ust. 2 ustawy o Policji) oraz to, że postępowanie dyscyplinarne wobec skarżącego zostało wszczęte wcześniej niż postępowanie karne, w którym zarzucono mu popełnienie czynów o znamionach przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego. O zarzuty te zostało zresztą także uzupełnione prowadzone wobec skarżącego postępowanie dyscyplinarne. Okoliczności te doprowadziły do swoistego zbiegu w niniejszej sprawie przesłanek (obligatoryjnej z art. 39 ust. 1 i fakultatywnej z art. 39 ust. 2 ustawy o Policji) do zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. Niecelowe jednak byłoby w tej sytuacji wydawanie kolejnego rozkazu o zawieszeniu funkcjonariusza (tym razem na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji), skoro pozostawał on już w zawieszeniu z innej przyczyny. Jak słusznie zauważył organ, nie wystąpiły także przesłanki do uchylenia fakultatywnego zawieszenia (zgodnie z § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych), nie zaistniały podstawy wygaśnięcia tej decyzji (o których mowa w § 6 pkt 1 i pkt 2 cytowanego rozporządzenia) oraz nie upłynął czas zawieszenia postępowania, przewidziany w art. 39 ust. 2 ustawy o Policji.

W tej sytuacji przyjąć należy, że wszczęcie postępowania karnego wobec skarżącego umożliwiło organowi skorzystanie z instytucji przedłużenia okresu zawieszenia funkcjonariusza, z którego nie mógł skorzystać ten organ prowadząc wyłącznie postępowanie dyscyplinarne. Za uprawnione należy zatem uznać wywody organu odwoławczego, w których przedstawione skarżącemu przez Prokuratora zarzuty były oceniane w kontekście wystąpienia w sprawie "szczególnie uzasadnionego przypadku", warunkującego przedłużenie funkcjonariuszowi okresu zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. Zauważyć przy tym należy, że skorzystanie przez organ z instytucji przedłużenia okresu zawieszenia odbywa się w ramach tzw. uznania administracyjnego. Uznaniowy charakter rozkazu personalnego w tym przedmiocie nie wyklucza wprawdzie jego sądowej kontroli, niemniej jednak powoduje, że kontrola ta sprowadza się zasadniczo do zbadania, czy rozkaz ten został wydany przez upoważniony do tego organ, czy istnieje podstawa prawna do jego wydania oraz czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Natomiast, wybór sposobu rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej tej kwestii, który dokonywany jest na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje poza kontrolą sądową. Sąd administracyjny nie jest bowiem władny wkraczać w to uznanie, gdyż wtedy musiałby dokonać oceny zaskarżonego rozkazu z punktu widzenia słuszności i celowości, co wykraczałoby poza kryterium kontroli (legalność) tego sądu, określone w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

W ocenie Sądu, w tej konkretnej sprawie zasadne jest stanowisko organu odwoławczego, że funkcjonariusz, którego obowiązkiem jest, jak wynika z przepisów prawa oraz zakresu czynności jaki został mu powierzony - respektowanie godności ludzkiej oraz przestrzeganie i ochrona praw człowieka, a w tym zapewnianie bezpieczeństwa i porządku publicznego, a któremu prokurator przedstawił szereg zarzutów popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, podczas wykonywania przez niego czynności służbowych, nie może wykonywać tych czynności do czasu zakończenia postępowania karnego. Przyjmując, że w sprawie zachodził "szczególnie uzasadniony przypadek", stwarzający podstawę do podjęcia rozkazu o przedłużeniu okresu zawieszenia, organ nie tylko nie przekroczył granic uznania administracyjnego, ale także rozstrzygnięcie uzasadnił dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, co chybionym czyni zarzut naruszenia art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z § 2 ust. 2 pkt 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych.

Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, ujętych w przepisach art. 10 § 1, art. 80 i art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego zaznaczyć należy, na co zwrócił uwagę też organ w odpowiedzi na skargę, że skarżący wiedział zarówno o wszczęciu wobec niego postępowania karnego, jak i o postawionych mu zarzutach przez prokuratora. Organ Policji nie jest zaś uprawniony do oceny zasadności tych zarzutów, stąd wbrew twierdzeniom skarżącego, nie stanowi naruszenia wskazanego przepisu brak umożliwienia mu wypowiedzenia się co do ich słuszności. Skoro przyczyną przedłużenia okresu zawieszenia było wszczęcie postępowania karnego nie zachodziła także konieczność analizy akt przejętego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji postępowania dyscyplinarnego.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak słusznie wskazał ten organ w odpowiedzi na skargę, właściwość Komendanta Powiatowego Policji w N. M. L. do wydania w I instancji rozkazu personalnego w przedmiocie przedłużenia okresu zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych wynika wprost z § 1 ust. 1 pkt 3 lit. "b" rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych. Na właściwość tego organu nie wpłynęło także przejęcie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji prowadzenia postępowania dyscyplinarnego (w trybie art. 134 i ust. 2 ustawy o Policji). Postępowanie dyscyplinarne jest bowiem odrębnym postępowaniem od tego, w którym następuje zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych, bądź tak jak w niniejszej sprawie, przedłużenie okresu tego zawieszenia. Ponadto, przedłużenie okresu zawieszenia skarżącego zaskarżonym rozkazem personalnym miało związek ze wszczętym wobec niego postępowaniem karnym, a nie prowadzeniem przez wyższego przełożonego (Komendanta Wojewódzkiego Policji) postępowania dyscyplinarnego. Wskazać też należy, w nawiązaniu do wypowiedzi na rozprawie i wyjaśnień pisemnych skarżącego, że zawieszenie go w obowiązkach służbowych nie przesądza ani o jego winie ani też sposobie zakończenia sprawy. Kontrolowana bowiem przez tutejszy Sąd sprawa dotyczy jedynie kwestii zawieszenia w czynnościach służbowych.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.