Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1005/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, Sędzia NSA Danuta Oleś (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Alojzy Skrodzki, Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt I SA/Sz 882/12 w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 30 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za luty 2010r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. Z. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w S. kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 20 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 882/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę J. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z 30 lipca 2012 r., wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2010 r.

Z uzasadnienia powyższego wyroku wynika, że decyzją z 30 lipca 2012 r., Dyrektor Izby Skarbowej w S. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z 24 kwietnia 2012 r., którą określono J. Z. (dalej jako "skarżący") w podatku od towarów i usług za luty 2010 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 126.475 zł, w tym kwotę zwrotu różnicy podatku w wysokości 126.475 zł.

Organ odwoławczy za prawidłowe przyjął stwierdzenie przez organ I instancji, że złożone przez podatnika w dniu 14 stycznia 2011 r. zgłoszenie aktualizacyjne VAT-R nie może być uznane za stanowiące korektę wcześniejszego zgłoszenia i nie rodzi tym samym skutków prawnych w zakresie możliwości składania deklaracji podatkowych VAT-7 za wcześniejsze okresy rozliczeniowe.

Organ odwoławczy podzielił także stanowisko organu I instancji co do braku uprawnienia skarżącego do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT: z 26 sierpnia 2008 r. nr [...] oraz z 8 października 2008 r. nr [...], dokumentujących zakup nieruchomości w B. przy ul. K. Organ przywołał treść przepisów art. 86 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz ust. 10-13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm., dalej jako "ustawa o VAT"), regulujących kwestie uprawnienia do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur oraz czasu, w jakim możliwe jest dokonanie takiego obniżenia, a także utrwaloną linię orzecznictwa w tym zakresie.

Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, kierując się przy jego ocenie m.in. zasadami zdrowego rozsądku, logiki i doświadczenia życiowego, organ odwoławczy stwierdził, że w dacie, w której nastąpił zakup działki w B., skarżący nie prowadził działalności gospodarczej, nie był podatnikiem czynnym, czy zwolnionym w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług, nie dokonywał też czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego organ uznał, że skarżącemu nie przysługiwało prawo odliczenia podatku naliczonego wynikającego z powołanych wyżej faktur VAT.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę, w której domagał się jej uchylenia w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd wyjaśnił, że istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii charakteru zgłoszenia rejestracyjnego w podatku od towarów i usług, jego skutków prawnych oraz możliwości dokonywania zmian jego treści w drodze tzw. korekty zgłoszenia. Strona skarżąca podstawy do składania deklaracji VAT-7 za miesiące od sierpnia 2008 r. do stycznia 2010 r. upatruje w dokonaniu w dniu 14 stycznia 2011 r. r. korekty złożonego wcześniej zgłoszenia rejestracyjnego, uznając, iż podstawę do takiej korekty stanowi art. 81 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem Sądu, złożenie zgłoszenia rejestracyjnego lub jego aktualizacji stanowi czynność podatnika, którego treścią jest adresowane do organu podatkowego zawiadomienie o zamierzonym dokonywaniu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, względnie czynności wyłącznie od tego podatku zwolnionych podmiotowo lub przedmiotowo. Jest więc ona czynnością o charakterze informacyjnym, niedotyczącą jednakże samego obowiązku podatkowego, a jedynym jej skutkiem bezpośrednim jest określone zarejestrowanie podatnika przez właściwy organ podatkowy, zaś wynikającą z tej rejestracji konsekwencją - obowiązek składania w urzędzie skarbowym deklaracji podatkowych za okresy miesięczne w zakreślonym terminie (art. 99 ust. 1), co jednakże nie dotyczy zasadniczo podatników zwolnionych od podatku (art. 99 ust. 7). Zakreślone tą ustawową regulacją terminy do złożenia zgłoszenia rejestracyjnego lub jego aktualizacji są niewątpliwie terminami prawa materialnego i, jako takie, nie podlegają przywróceniu.

Sąd powołując się na treść art. 81 oraz art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako "Ordynacja podatkowa") za uzasadnione uznał stanowisko organów podatkowych, iż dokonane przez skarżącego zgłoszenie rejestracyjne stanowiące aktualizację zgłoszenia rejestracyjnego i powodującego jego rejestrację jako "podatnika VAT zwolnionego", nie może być uznane za stanowiące korektę wcześniejszego zgłoszenia i nie rodzi tym samym skutków prawnych, jakie ustawa podatkowa wiąże z rejestracją podatnika jako "podatnika VAT czynnego", a w tym - skutków w zakresie możliwości składania deklaracji podatkowych VAT-7 za wcześniejsze okresy rozliczeniowe.

Sąd wyjaśnił, że w stosunku do podatnika korzystającego ze zwolnienia podmiotowego (podatnik VAT zwolniony) wyłączone jest prawo do odliczenia podatku naliczonego. Rezygnując z takiego zwolnienia (lub tracą je) staje się on jednak podatnikiem VAT czynnym i w konsekwencji nabywa prawo do obniżenia podatku należnego, ale generalnie w odniesieniu do wydatków czynionych od tej chwili. Natomiast w przypadku rezygnacji ze zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, wyłącznym sposobem "odzyskania" podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów zaliczonych do środków trwałych i posiadających nadal taki status, jest zastosowanie systemu korekty na podstawie art. 91 ust. 7a w związku z ust. 7, na zasadach określonych w ust. 2 zdanie pierwsze i drugie oraz ust. 3 tej ustawy.

W ocenie Sądu zasada neutralności podatku VAT konsumować się może także w ramach korzystania w niektórych sytuacjach z systemu korekt tego podatku. Według Sądu, system odliczeń w ramach art. 113 ust. 5 i 7 ustawy o VAT jest jedną, ale nie jedyną możliwością realizacji prawa do odliczenia. Inną jest system korekt przy środkach trwałych, ujęty w art. 91 ust. 7 i 7a ustawy o VAT i jeśli z nim mamy do czynienia, to w takim zakresie nie działa art. 113 tej ustawy. Wbrew twierdzeniom skargi tak ukształtowany system odliczeń nie narusza zasady neutralności.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł pełnomocnik skarżącego. W rozbudowanych zarzutach skargi kasacyjnej wskazano na naruszenie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej jako "P.u.s.a.") w zw. z art. 174 pkt 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") - wiążąc następnie naruszenie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. oraz w powiązaniu z art. 120, art. 121 § 1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Ponadto postawiono zarzut naruszenia art. 174 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z § 2 P.p.s.a., a to w związku z niewłaściwą wykładnią lub niewłaściwym zastosowaniem art. 91 ustawy o VAT; art. 287 i art. 289 Dyrektywy 112; art. 2 i art. 7 i art. 217 Konstytucji RP. Postawiono również zarzuty naruszenia: art. 5, art. 15, art. 86 ust. 1, art. 96 ust. 1 oraz art. 113 ust. 5 ustawy o VAT, a także naruszenie art. 9, art. 168, art. 169, art. 178a, art. 220 i art. 226 pkt 1 i 5 Dyrektywy 112.

Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz o rozpoznanie skargi na zasadzie art. 188 P.p.s.a., a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw i z tego powodu podlega oddaleniu.

W skardze kasacyjnej wskazano na obie podstawy kasacyjne wymienione w art. 174 P.p.s.a. zarzucając zarówno naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1), jak i naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2). Przy czym w istocie obie te grupy zarzutów zmierzają do podważenia ustaleń stanu faktycznego i wykazania, że organy podatkowe nie miały podstaw, aby pozbawić skarżącego prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT: z 26 sierpnia 2008 r. nr [...] oraz z 8 października 2008 r. nr [...] - dokumentujących zakup nieruchomości w B. przy ul. K.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie Sąd I instancji zaaprobował ustalenia stanu faktycznego, z którego wynika, że J. Z. w dniu 8 lutego 2010 r. złożył w Urzędzie Skarbowym w K. zgłoszenie rejestracyjne VAT-R oraz, że od dnia 15 lutego 2010 r. świadczyć będzie usługi najmu lokali hotelowych, położonych w D. przy ul. W. Skarżący zrezygnował ze zwolnienia z opodatkowania określonego w art. 113 ust. 9 ustawy o VAT, wobec czego od dnia 15 lutego 2010 r. był czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług.

Skarżący w dniu 25 marca 2010 r. złożył w tym samym Urzędzie Skarbowym deklarację dla podatku od towarów i usług VAT-7 za luty 2010 r., w której wykazał kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 126.475 zł, w tym kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów i usług w tej samej wysokości. Przeprowadzona u podatnika kontrola zasadności zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za ten miesiąc nie wykazała nieprawidłowości, gdyż kontrolujący ustalili, że przedmiotem sprzedaży były usługi najmu ww. lokali hotelowych a zadeklarowana kwota nabyć wynika z ich zakupu.

Następnie w dniu 14 stycznia 2011 r. skarżący złożył korektę zgłoszenia rejestracyjnego VAT-R, w której wskazał nową datę rezygnacji ze zwolnienia z opodatkowania, tj. 18 sierpnia 2008 r. W załączonym do korekty piśmie skarżący wyjaśnił, że złożona korekta jest wynikiem tego, że w pierwotnym zgłoszeniu rejestracyjnym błędnie określono moment rezygnacji ze zwolnienia. Wraz ze skorygowanym zgłoszeniem VAT-R skarżący złożył deklaracje dla podatku od towarów i usług VAT-7 za okres od sierpnia 2008 r. do stycznia 2010 r. oraz korektę deklaracji za luty 2010 r., w której wykazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie 225.688 zł, w tym: kwotę do zwrotu w terminie 25 dni – 99.413 zł oraz kwotę do zwrotu w terminie 60 dni – 126. 475 zł.

Odpowiadając na wezwanie organu podatkowego skarżący poinformował, że zakupiona działka nie została zbyta i obecnie nie są na niej prowadzone żadne prace budowlane. Wskazał też, że na nieruchomości tej będzie prowadzona inwestycja związana ze sprzedażą opodatkowaną: powstanie tam, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, kamienica z oficyną z mieszkaniami i lokalami użytkowymi pod wynajem.

Kontrola przeprowadzona u skarżącego wykazała, że zaewidencjonował on w rejestrze nabyć dwie faktury VAT wystawione przez Urząd Miasta B., odpowiednio:

– za wrzesień 2008 r. fakturę VAT nr [...] z dnia 26 sierpnia 2008 r., dokumentującą zaliczkę na poczet ceny sprzedaży nieruchomości położonej w B. przy ul. K., na wartość brutto 31.000 zł, w tym podatek od towarów i usług 5.590,17 zł;

– za październik 2008 r. fakturę VAT nr [...] z dnia 8 października 2008 r., dokumentującą sprzedaż ww. działki o wartości brutto 520.290,04 zł, w tym podatek od towarów i usług 93.822,80 zł.

W zaskarżonych rozstrzygnięciach organy podatkowe obu instancji zakwestionowały prawo skarżącego do pomniejszenia w rozliczeniu za luty 2010 r. podatku należnego o podatek naliczony wynikający z powyżej opisanych faktur w łącznej wysokości 99.413 zł. Organy wskazały w tym zakresie na brak związku zakupu nieruchomości z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą opodatkowaną podatkiem od towarów i usług.

W tym miejscu należy przypomnieć, że kwestia prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego jest regulowana m.in. w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Z treści tego przepisu nie wynika, aby dla powstania prawa do odliczenia podatku konieczne było spełnienie warunku rejestracji podatnika, gdyż pomimo sformułowanego w końcowej części przepisu zastrzeżenia poprzez odesłanie do innych przepisów ustawy, brakuje jednak wskazania na art. 96 ust. 1 ustawy o VAT, który nakłada na podmioty obowiązek złożenia zgłoszenia rejestracyjnego naczelnikowi urzędu skarbowego przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5.

Jednak wykładnia językowa art. 88 ust. 4 ustawy o VAT zdaje się prowadzić do wniosku, że z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony może skorzystać wyłącznie podatnik zarejestrowany, przy czym powołany przepis nie odpowiada na pytanie, czy warunek rejestracji odnosi się do okresu, w którym powstało prawo do obniżenia podatku, czy też do momentu, w którym podatnik korzysta z tego prawa?

Udzielając odpowiedzi na tak postawione pytanie Naczelny Sąd Administracyjny pragnie powołać się na pogląd wyrażony w wyrokach NSA (z 21 grudnia 2006 r., sygn. akt I FSK 378/06, publ. LEX nr 288744 oraz z 21 listopada 2008 r., sygn. akt I FSK 1600/07, publ. LEX nr 531033) zgodnie z którym, za prawidłową należy uznać wykładnię art. 88 ust. 4 ustawy VAT uwzględniającą istotę podatku od towarów i usług, w myśl której prawo do obniżenia podatku należnego powstaje u wszystkich podatników, o ile wykażą, że zakupy były związane z działalnością opodatkowaną, a warunek rejestracji jest niezbędny wyłącznie do skorzystania przez podatnika z prawa do obniżenia podatku należnego. Trzeba rozróżnić moment powstania prawa do odliczenia od momentu skorzystania z tego prawa. Prawo do obniżenia podatku należnego powstaje zasadniczo w okresie rozliczeniowym, w którym podatnik otrzymał fakturę lub dokument celny. Jego realizacja następuje poprzez złożenie deklaracji podatkowej, wyrażającej wolę skorzystania przez podatnika z prawa do odliczenia i aby skutecznie zrealizować już powstałe uprawnienie podatnik musi usunąć - najpóźniej przed skorzystaniem z prawa - wszelkie przesłanki negatywne, w tym brak rejestracji, która umożliwia identyfikowanie go jako podatnika.

Dodatkowo można odwołać się do wyroku z 28 lipca 2011 r., sygn. akt I FSK 1430/10 (publ. LEX nr 1082220), gdzie Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że treść art. 88 ust. 4 ustawy o VAT nie wskazuje, aby do nabycia prawa do odliczenia podatku naliczonego konieczne było posiadanie statusu podatnika zarejestrowanego w momencie otrzymania faktur z tytułu nabycia towarów i usług. Jednak status podatnika VAT czynnego zarejestrowanego konieczny jest w momencie wykazywania odliczenia.

Dla wykazania swojego prawa do odliczenia podatku naliczonego strona skarżąca odwołała się m.in. do poglądów wyrażonych w orzeczeniach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej "TSUE"): z 21 października 2010 r. w sprawie C-385/09 Nidera Handelscompagnie; z 1 marca 2012 r. w sprawie C-280/10 Polski Trawertyn).

W pierwszym z powołanych wyroków TSUE stwierdził, że wykładni dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się ona temu, by podatnik podatku od wartości dodanej, który spełnia materialnoprawne przesłanki odliczenia tego podatku, zgodnie z przepisami tej dyrektywy, i który uzyskał identyfikację dla celów podatku od wartości dodanej w rozsądnym terminie od wykonania czynności uprawniających go do odliczenia, mógł zostać pozbawiony możliwości wykonywania tego prawa przez ustawodawstwo krajowe, które zakazuje odliczania podatku od wartości dodanej zapłaconego przy nabyciu towarów z tego względu, że podatnik ten nie uzyskał identyfikacji dla celów podatku od wartości dodanej przed ich wykorzystaniem w ramach swej działalności podlegającej opodatkowaniu.

Z kolei w wyroku z 1 marca 2012 r. w sprawie C-280/10 Polski Trawertyn Trybunał postawił tezę, że podstawowa zasada neutralności podatku VAT wymaga, by prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT zostało przyznane w razie spełnienia podstawowych wymagań, nawet jeśli podatnicy nie spełnili niektórych wymagań formalnych. W konsekwencji, jeżeli organy podatkowe posiadają informacje niezbędne do ustalenia, że podatnik, jako odbiorca danych transakcji, jest zobowiązany z tytułu podatku VAT, to nie mogą one wprowadzać dodatkowych warunków w zakresie przysługującego podatnikowi prawa do odliczenia tego podatku, które to warunki mogłyby w efekcie praktycznie uniemożliwić wykonanie tego prawa. Według Trybunału art. 9, 168 i 169 dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, które nie umożliwiają ani wspólnikom spółki, ani tejże spółce dochodzenia prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej naliczonego w związku z wydatkami inwestycyjnymi dokonanymi przez rzeczonych wspólników przed zawiązaniem i rejestracją powyższej spółki, na potrzeby i cele jej działalności gospodarczej. Trybunał stwierdził także, że art. 168 i art. 178 lit. a) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na których podstawie, w okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym, naliczony podatek od wartości dodanej nie może być odliczony przez spółkę, jeżeli faktura, wystawiona przed rejestracją i identyfikacją rzeczonej spółki do celów podatku od wartości dodanej, została wydana na przyszłych wspólników tejże spółki.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrujący niniejszą sprawę nie negując tez powyżej prezentowanych orzeczeń TSUE, pragnie zauważyć, że nie mogą one mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. W orzeczeniach tych na pierwszy plan wysuwa się bowiem kwestia rejestracji podatnika dla potrzeb podatku od wartości dodanej, tymczasem w niniejszej sprawie nie jest to kwestia decydująca o pozbawieniu skarżącego prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Prawdą jest, że w zaskarżonym rozstrzygnięciu organ odwoławczy uznał, że skarżący nie mógł skutecznie złożyć korekty zgłoszenia rejestracyjnego VAT-R i skorygować daty rezygnacji ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług: z 15 lutego 2010 r. na dzień 18 sierpnia 2008 r. Jednak dla pozbawienia skarżącego prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego ze spornych faktur VAT, zasadnicze znaczenie miała kwestia braku związku pomiędzy transakcją zakupu nieruchomości a prowadzoną działalnością gospodarczą opodatkowaną podatkiem od towarów i usług.

Jak wynika z przedłożonego organom podatkowym aktu notarialnego z 8 października 2008 r. nieruchomość położoną w B. przy ul. K. nabyli od Gminy Miasta B. małżonkowie J. i S. Z. Według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zakupiona nieruchomość stanowi teren zabudowy usługowej i mieszkaniowej wielorodzinnej. W swojej treści akt notarialny nie zawierał informacji o przeznaczeniu nabytego gruntu do wykorzystania w działalności gospodarczej skarżącego. Z akt sprawy nie wynika również, aby w jakimkolwiek momencie zakupiona nieruchomość związana była z działalnością opodatkowaną skarżącego (ani w chwili zakupu, ani w dacie rejestracji działalności gospodarczej dla potrzeb podatku od towarów i usług, ani w dacie złożenia deklaracji VAT-7 za luty 2010 r. – zarówno pierwotnej, jak i skorygowanej deklaracji).

W tak ustalonym stanie faktycznym organy podatkowe zasadnie zastosowały art. 86 ust. 1 ustawy o VAT i pozbawiły skarżącego prawa do odliczenia podatku naliczonego z wyżej wymienionych faktur VAT, wskazując na brak jakiegokolwiek związku zakupu nieruchomości z działalnością opodatkowaną.

Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny za nieuzasadnione uznał zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do naruszenia tak prawa procesowego, jak i prawa materialnego. W skardze kasacyjnej strona skarżąca skupiła się na wykazaniu, że fakt złożenia zgłoszenia rejestracyjnego VAT-R dopiero w roku 2010 r. nie może wpłynąć na pozbawienie strony prawa do odliczenia podatku naliczonego. W świetle powyżej przedstawionych rozważań zarzuty i wspierająca je argumentacja nie zasługują na uwzględnienie.

Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny jeszcze raz pragnie powtórzyć, że zakwestionowanie przez organy podatkowe prawa skarżącego do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związany z nabyciem spornej nieruchomości było wynikiem niewykazania w sposób obiektywny, aby zakup ten miał związek z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą opodatkowaną podatkiem od towarów i usług, a kwestie rejestracji skarżącego jako podatnika VAT nie miały w tej sprawie decydującego znaczenia.

Wobec niezasadności zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego wydano na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a.