Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1112/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.48
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie: WSA Beata Łomnicka WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2015 r. sprawy ze skargi J.L. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 25 czerwca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. nr [...] z dnia 17 lipca 2014 r. znak: [...] nakazano inwestorowi J. L. rozbiórkę obiektu budowlanego - dwóch tzw. łączników zlokalizowanych na działce oznaczonej nr [...], które spowodowały trwałe połączenie pod wzglądem technicznym (wykonana wewnętrzna instalacja centralnego ogrzewania oraz wewnętrzna instalacja elektryczna) jak i jeden z nich pod względem funkcjonalnym i użytkowym istniejący pawilon usługowo - handlowy "M." położony na działce oznaczonej nr [...],[...] i [...] z istniejącymi budynkami handlowo-usługowymi z częścią magazynową położonymi na działkach oznaczonych nr [...],[...] i [...] w miejscowości C. przy ul. K., będące własnością J. L.

W dniu 10 października 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził kontrolę obiektu budowlanego na terenie pawilonu Handlowego "M.", który uległ częściowemu zniszczeniu poprzez zaistniały pożar, położonego w miejscowości C. przy ul. K., w wyniku której ustalono, że w miesiącu czerwcu-lipcu 2012 r. inwestor dokonał częściowego demontażu ściany osłonowej (zewnętrznej ściany pawilonu od strony zachodniej) do wcześniej wykonanych łączników przedmiotowego pawilonu z istniejącymi obiektami usługowo handlowymi z częścią magazynową oznaczonymi "A" i "B". Tym samym została zwiększona powierzchnia użytkowa pawilonu "M..", jak i kubatura obiektu.

W dniu 2 grudnia 2013 r. pracownicy Powiatowego Inspektoratu przeprowadzili oględziny rozbudowy pawilonu usługowo - handlowego "M.", w wyniku której został on połączony z istniejącymi budynkami handlowo-usługowymi z częścią magazynową. W trakcie wspomnianych czynności ustalono, że w dniu 17 kwietnia 2012 r. inwestor J. L. uzyskał decyzję nr [...] o pozwoleniu na użytkowanie pawilonu handlowo-usługowego typu "M.". Wydanie przedmiotowej decyzji było poprzedzone wykonaną obowiązkową kontrolą przez inspektorów Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego oraz przedstawionymi dokumentami przez inwestora, a w szczególności stanowisko Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w C. Przedmiotowe przewiązki zostały wykonane przez inwestora w okresie użytkowania obiektu. Na podstawie posiadanej dokumentacji oraz przeprowadzonej przez tutejszy organ obowiązkowej kontroli stwierdzono, że obiekt usługowo-handlowy z częścią magazynową "świat łazienek" oraz obiekt, w którym miał miejsce pożar, nie były funkcjonalnie jak i również technicznie połączone z pawilonem "M." w trakcie czynności odbiorczych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego C. i Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w C. Budowa instalacji jak i wykonanie rozbudowy obiektów w postaci dwóch łączników nastąpiła po oddaniu obiektu do użytkowania.

Organ I instancji wydał decyzję nr [...] z dnia 17 lipca 2014 r. znak: PINB-[...], którą nakazał inwestorowi J. L. rozbiórkę obiektu budowlanego - dwóch tzw. łączników zlokalizowanych na działce oznaczonej nr [...].

W przedmiotowej sprawie ustalono, że inwestor w okresie użytkowania obiektu budowlanego - pawilonu usługowo-handlowego "M.", położonego na działce nr [...] w C. wykonał dwie przewiązki łączące przedmiotowy obiekt z istniejącymi już budynkami handlowo-usługowymi, położonymi na działkach nr [...],[...] oraz [...]. Zgodnie z ustaleniami Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w jednym z tych łączników została wykonana instalacja elektryczna, natomiast przez drugi przeprowadzona została instalacja centralnego ogrzewania z kotłowni, która uległa zniszczeniu. Jednocześnie ustalono, że roboty te zostały wykonane bez zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej.

Od powyższej decyzji odwołanie w ustawowym terminie wniósł J. L.

Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego w K. decyzją z dnia 25 czerwca 2015 r. znak: [...], Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 K.p.a. oraz art. 48 ust. 1, art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nr [...] z dnia 17 lipca 2014 r., znak: [...].

Organ odwoławczy dokonał powtórnego rozpatrzenia sprawy w granicach zakreślonych przez postępowanie pierwszoinstancyjne w oparciu o akta sprawy PINB, znak: [...].

Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest zasadność nałożenia na inwestora J. L. obowiązku rozbiórki części obiektu budowlanego - dwóch tzw. łączników zlokalizowanych na działce oznaczonej nr [...].

W przedmiotowej sprawie ustalono, że inwestor w okresie użytkowania obiektu budowlanego - pawilonu usługowo-handlowego "M.", położonego na działce nr [...] w C. wykonał dwie przewiązki łączące przedmiotowy obiekt z istniejącymi już budynkami handlowo-usługowymi, położonymi na działkach nr [...],[...] oraz [...]. Zgodnie z ustaleniami Powiatowego Inspektora w jednym z tych łączników została wykonana instalacja elektryczna, natomiast przez drugi przeprowadzona została instalacja centralnego ogrzewania z kotłowni, która uległa zniszczeniu. Jednocześnie ustalono, że roboty te zostały wykonane bez zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej.

Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazuje, że wykonany zakres robót wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. Zrealizowane roboty budowlane podlegają kwalifikacji jako rozbudowa istniejącego obiektu. W czasie kontroli przeprowadzonej w dniu 10 października 2013 r., na podstawie posiadanej dokumentacji oraz mając na uwadze ustalenia obowiązkowej kontroli przeprowadzonej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego ustalił, że znajdujące się w pobliżu pawilonu obiekty handlowo-usługowe nie były wcześniej funkcjonalnie powiązane ani technicznie połączone z pawilonem usługowo-handlowym "M.". Potwierdzają to informacje otrzymane od inwestora, zgodnie z którymi na przełomie czerwca i lipca 2012 r. dokonał on częściowego demontażu zewnętrznej ściany osłonowej od strony zachodniej do wcześniej wykonanych łączników. Zakres wykonanych robót został również potwierdzony pismem Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w C. z dnia 21 października 2013 r. Na dzień przeprowadzanych oględzin - 2 grudnia 2013 r. jeden z budynków dalej pozostawał technicznie i funkcjonalnie połączony z pawilonem "M.", natomiast drugi łącznik nie był połączony funkcjonalnie - został przez inwestora zasłonięty. Dodano, że w projekcie budowlanym - str. 6 znajduje się zapis, zgodnie z którym budynek zlokalizowany jest w odległości 2 metrów od budynków usługowych zlokalizowanych na terenie inwestycji położonych od strony zachodniej. Wcześniejsze istnienie przedmiotowych łączników nie wynika również z pozostałej dokumentacji zgromadzonej w sprawie (mapy do celów projektowych). Organ przyjął, że nietrafny jest zarzut odwołania, w którym inwestor wskazał, że w aktach sprawy brak jest materiału potwierdzającego wykonanie przedmiotowych robót budowlanych.

Organ wyjaśnił, że Prawo budowlane nie zawiera odrębnej definicji rozbudowy istniejącego obiektu. Zasadniczo przyjmuje się, że przebudowę zdefiniowaną w art. 3 ust. 2 pkt 7a Prawa budowlanego od budowy (przez którą ustawodawca rozumie także rozbudowę obiektu) - wskazanej w ust. 6 przepisu odróżnia zmiana charakterystycznych parametrów danego obiektu. Przy tym, jako parametr należy rozumieć wielkość charakteryzującą materiał lub element z punktu widzenia jego przydatności (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 493/09, opub. LEX nr 597639). Jako przykłady parametrów charakterystycznych ustawodawca przytacza: kubaturę, powierzchnię zabudowy, wysokość, długość, szerokość czy liczbę kondygnacji. W doktrynie podkreśla się, że o budowie można mówić wówczas, gdy powstaje nowy obiekt budowlany bądź też dochodzi do powiększenia istniejącego obiektu budowlanego, w efekcie czego powstaje nowa substancja budowlana (A. Despot-Mładanowicz, Prawo budowlane. Komentarz, red. Plucińska-Filipowicz Alicja i Wierzbowski Marek, LEX 2014).

W opinii organu wykonanie dodatkowych łączników pozostających funkcjonalnie połączone z istniejącym obiektem prowadzi do zmiany kubatury i powierzchni użytkowej budynku z uwagi na powstanie nowej substancji budowlanej. Mając na uwadze stanowisko inwestora w przedmiotowej sprawie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyjaśniono, że zgodnie z fragmentem uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 81/12, opub. LEX nr 1138675, "przez rozbudowę należy rozumieć zmianę charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość (wniosek a contrario z definicji legalnej przebudowy" - art. 3 pkt 7a p.b.). Wyróżnikiem prac składających się na budowę jest powstanie nowej substancji budowlanej". Również w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1418/10, opub. w LEX nr 1151870, "w odróżnieniu od przebudowy i remontu w wyniku robót budowlanych, składających się na pojęcie "budowy" dochodzi do powstania nowej substancji budowlanej przez wykonanie obiektu budowlanego lub zmianę jego charakterystycznych parametrów, takich jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. W przypadku przebudowy i remontu zakres ingerencji w zawsze istniejącą już substancję budowlaną jest węższy".

W konsekwencji, skoro wykonanie przedmiotowego obiektu wymagało pozwolenia na budowę, którym inwestor nie legitymował się, organ I instancji zasadnie prowadził postępowanie w sprawie legalności przedmiotowego obiektu w trybie art. 48 Prawa budowlanego.

Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. zauważył, że organ nadzoru budowlanego nie nakłada obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego bez pozwolenia na budowę automatycznie. Zanim ta najbardziej dolegliwa sankcja za naruszenie przepisów Prawa budowlanego zostanie zastosowana, organ winien wcześniej rozważyć wszystkie inne możliwości przewidziane przez prawo i w pierwszej kolejności sięgać do łagodniejszych, niż nakaz rozbiórki, form reagowania na samowolę budowlaną (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Ol 302/08). Zasadą jest przeprowadzenie procesu legalizacji i dopiero, gdy okaże się ona niemożliwa, orzeczenie nakazu rozbiórki (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2115/09).

Legalizacja obiektu budowlanego przebiega dwustopniowo. Pierwszą z przesłanek umożliwiających legalizację samowoli budowlanej jest zgodność budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przez to ustawodawca rozumie w szczególności zgodność z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego obowiązującego planu - zgodność z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

W niniejszej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu 10 lutego 2014 r. znak: [...] nałożył na inwestora w trybie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego obowiązek przedłożenia dokumentów, o których mowa w art. 48 Prawa budowlanego. Termin wykonania nałożonych na Inwestora obowiązków został wyznaczony do dnia 16 maja 2014 r. Jak podnosi się w orzecznictwie sądowo - administracyjnym, istota regulacji przepisu art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego ma na celu umożliwienie inwestorowi wykazania, że budowa zrealizowana przez niego bez pozwolenia na budowę spełnia wymogi planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz możliwe jest doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Dopuszczona przez ustawodawcę procedura legalizacyjna, tylko w przypadku spełnienia określonych obowiązków skutkuje odstąpieniem od orzekania nakazu rozbiórki.

W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie wynikających z art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego obowiązków właściwy organ obowiązany jest wydać decyzję o której mowa w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Ww. przepisy nie przewidują w takiej sytuacji możliwości odstąpienia od orzeczenia nakazu rozbiórki (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 310/11).

W niniejszej sprawie inwestor nie przystąpił do wykonania nałożonych na niego obowiązków wskazując, że nie wykonał on robót budowlanych, a przedmiotowe łączniki istniały jeszcze przed realizacją budynku usługowo-handlowego "M.". Jednakże zgodnie z przedstawionymi już uwagami argumenty te nie znalazły oparcia w materiale zgromadzonym w sprawie. W związku z powyższym inwestor nie przedłożył dokumentów wskazanych w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 lutego 2014 r., znak: [...]. Wobec niewypełnienia przez inwestora obowiązku nałożonych postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydanym w trybie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, w ocenie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego legalizacja wykonanych robót budowlanych polegających na rozbudowie obiektu handlowo-usługowego "M.", położonego na działkach nr nr [...],[...] i [...]nie była możliwa.

Okoliczności sprawy w zakresie określonym przedmiotem rozstrzygnięcia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja wydana w oparciu o przepis art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego - jest w ustalonym stanie sprawy zasadna.

Organ wskazał, że w odniesieniu do argumentów podniesionych w odwołaniu, przedstawione powyżej motywy faktyczne i prawne rozstrzygnięcia stanowią odpowiedź na zarzuty zgłoszone przez skarżącego.

Mając powyższe na uwadze, Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. stwierdził, że rozstrzygniecie organu nadzoru budowlanego I instancji jest prawidłowe, dlatego też organ odwoławczy działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. był zobowiązany do jego utrzymania w mocy.

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie w ustawowym terminie J. L. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, art. 7 K.p.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Powyższe naruszenia w konsekwencji doprowadziły do naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego zastosowanie, a tym samym nakazanie inwestorowi J. L. rozbiórki obiektu budowlanego - dwóch tzw. łączników zlokalizowanych na działce oznaczonej nr [...], które spowodowały trwałe połączenie pod względem technicznym, jak i jeden z nich pod względem funkcjonalnym i użytkowym: istniejący pawilon usługowo-handlowy "M." z istniejącymi budynkami handlowo-usługowymi z częścią magazynową - bez wymaganej prawem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zarzucono także naruszenie art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego - poprzez uznanie, że w świetle ustalonego stanu faktycznego skarżący jako inwestor wymagał uzyskania pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy wybudowanie ścianek nie może zostać uznane za budowę łącznika, który wymagałby uzyskania pozwolenia na budowę.

Wskazując na powyższe zarzuty - wobec faktu naruszenia prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, a także wobec innego naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji, a także organu I instancji - w całości. Równocześnie wniósł o zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw od organu, który wydał zaskarżoną decyzję, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).

Skarga jest niezasadna, a zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie naruszyły prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie obu tych aktów administracyjnych.

Stan faktyczny w sprawie nie budzi wątpliwości. Na działkach nr [...],[...]i [...] został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 18 sierpnia 1998 r. obiekt budowlany wraz z dwoma zadaszeniami drzwi wejściowych zlokalizowanych od strony później wybudowanego budynku (usługowo-handlowego ‘M.") na działkach nr [...],[...] i [...]. Między wybudowanym budynkiem (oznaczanym w aktach także jako budynek "A"), a wybudowanym na podstawie pozwolenia na budowę z 4 lipca 2011 r. obiektem usługowo-handlowym "M." istniały na działce nr [...] dwa wejścia do budynku "A". W ocenie organów inwestor bez pozwolenia na budowę dokonał rozbudowy istniejących budynków poprzez wykonanie w miejscy ww. wejść dwóch przewiązek łączących obiekt "M." z istniejącym już budynkiem handlowo-usługowym położonym na działkach nr [...],[...] oraz [...]. W jednym z tych łączników została wykonana instalacja elektryczna, natomiast przez drugi przeprowadzona została instalacja centralnego ogrzewania z kotłowni (która później uległa w skutek pożaru zniszczeniu).

W ocenie skarżącego (a zarazem inwestora) nie można mówić o jakiejkolwiek rozbudowie, ponieważ oba wejścia do budynku "A" zostały wybudowane legalnie na podstawie pozwolenia na budowę z 18 sierpnia 1998 r. Nie nastąpiła więc żadna rozbudowa, a inwestor wznosząc budynek usługowo-handlowy "M." dokonał jedynie "ściągnięcia" blach z pawilonu "M." na wysokość tych wejść, nie łącząc ich na stałe z pawilonem. Skarżący zaprzecza, jakoby wejścia te nie miały stałych ścian bocznych, w przeciwnym razie konstrukcja daszków nad nimi uległaby zawaleniu, a ścianki stanowiły wzmocnienie filarów daszków. Owe "ściągnięcie" blachy pociągnęło za sobą także dostosowanie daszków wejść do poziomu dachu pawilonu "M.". W ocenie skarżącego owe wejścia to w istocie łączniki, a prace budowlane poza ściągnięciem blach polegały tylko na umożliwieniu przejścia. Nawet gdyby przyjąć, że skarżący wybudował ściany zadaszeń wejść do budynku "A", to tak wykonane ścianki nie mogły być kwalifikowane jako rozbudowa. Rozbudowa polegałaby bowiem w tej sprawie na wybudowaniu budynku handlu i usług, tworząc stałe połączenie pod względem technicznym, funkcjonalnym i użytkowym z istniejącymi już budynkami, połączona trwale z gruntem, wydzielona ocieplonymi ścianami i zadaszona dachem dwuspadowym oraz wyposażona w instalacje. Cech tych nie spełniają przedmiotowe łączniki.

Skarżący wskazał również na projekt budowlany zatwierdzony decyzją z 18 sierpnia 1998 r., który ma potwierdzać jego stanowisko i w tym celu wniósł o dopuszczenie tego projektu budowlanego jako dowodu w tej sprawie. Sąd taki dowód dopuścił.

Sąd mając na uwadze tak materiał zgromadzony w sprawie, jak i stanowiska stron uznał, że organy administracji trafnie dokonały interpretacji przepisów prawa.

Nie ulega wątpliwości, że analizując zwłaszcza projekt budowlany zatwierdzony decyzją z 18 sierpnia 1998 r. należy dojść do jednoznacznej oceny, że projekt ten obejmował, w zakresie istotnym dla tej sprawy, wykonanie dwóch zadaszonych wejść, których konstrukcja dachu opierała się na dwóch filarach oraz dachu budynku głównego. Wyraźnie wynika to z rysunku obrazującym rzut fundamentów, na którym nie ma żadnych fundamentów pozwalających na zabudowanie owych wejść ścianami bocznymi (projekt budowlany zatwierdzony decyzją z 18 sierpnia 1998 r., rysunek nr 1). Także kolejny rysunek obrazujący rzut przyziemia nie zawiera żadnych ścian bocznych wejść do budynku (projekt budowlany zatwierdzony decyzją z 18 sierpnia 1998 r., rysunek nr [...]). Na rysunku obrazującym rzut więźby dachowej nie ma, tak charakterystycznych dla podparcia krokwi dachu nad wejściami - murłat. Murłata to przecież drewniana belka ułożona równolegle na murze budynku, przenosząca obciążenia z więźby dachowej na ściany. Są jedynie zaznaczone płatwie górne czyli poziome drewniane belki podpierające krokwie oraz oczywiście same krokwie i jętki (projekt budowlany zatwierdzony decyzją z 18 sierpnia 1998 r., rysunek nr 4). To dodatkowo potwierdza, że owe wejścia do budynku stanowiły zadaszenia podparte na dwóch filarach. Potwierdza to wprost rysunek zawierający przekrój A-A (projekt budowlany zatwierdzony decyzją z 18 sierpnia 1998 r., rysunek nr [...]). Projekt ten w żadnej mierze nie pozwala na stwierdzenie, że zadaszenia wejść do budynku miałyby być wyposażone w instalację elektryczną lub instalację grzewczą. Tym samym należy stwierdzić, że wbrew stanowisku skarżącego projekt budowlany obejmujący budowę budynku handlowo-usługowego i zatwierdzony decyzją z dnia 18 sierpnia 1998 r. nie obejmował wykonania jakichkolwiek łączników, a – w zakresie wejść do budynku od stronu obiektu pod nazwą "M."- jedynie wykonanie dwóch zadaszonych wejść do tego budynku, wspartych na dwóch filarach. Nie ulega zaś żadnych wątpliwości, że inwestor zmienił owe wejścia budując ściany boczne i wyposażając je w instalacje, co skutkowało poszerzeniem powierzchni wystawowo-handlowo-magazynowej także i te przejścia (łączniki). Taki materiał zdjęciowy wykonano podczas kontroli w dniu 8 sierpnia 2014 r. (akta administracyjne sprawy, karta nr [...] z załącznikami) oraz podczas kontroli w dniu 2 grudnia 2013 r. (akta administracyjne sprawy, karta nr [...] z załącznikami).

Organy w tej sprawie trafnie zinterpretowały rozbudowę objętą art. 3 pkt 6 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.). Rozbudowa stanowi jedną z postaci budowy. Przez "rozbudowę" należy rozumieć powiększenie, rozszerzenie budowli, obszaru już zabudowanego, dobudowywanie nowych elementów. Nie ulega zaś wątpliwości, że roboty budowlane wykonane przez inwestora w tej sprawie polegały na powiększeniu istniejącego budynku usługowego o dodatkową powierzchnię owych łączników, wykorzystywaną na potrzeby prowadzonej działalności. Nastąpiło więc i powiększenie powierzchni budynku i powiększenie kubatury budynku. Dodatkowo inwestor wykonał w tych łączniach instalacje niezbędne do ich wykorzystywana nie jako wejście do budynku, ale jako część wystawienniczo-handlowa lub magazynowa.

Nie ulega także żadnej wątpliwości, że całkowicie odmienne są funkcje zadaszenia nad wejściem do budynku, a części budynku usługowo-handlowego zajętej pod ekspozycję lub magazynowanie. Tym samym tak wykonanych prac nie można zakwalifikować ani jako remont (którym mógłby polegać na przywróceniu stanu pierwotnego), ani jako przebudowę (zmianie uległy tak charakterystyczne parametry jak powierzchnia zabudowy i kubatura).

Jednocześnie Sąd nie podziela stanowiska skarżącego co do sposobu zakwalifikowania prac przy tych łącznikach. Nie ma racji skarżący wskazując, że jedyny zakres robót budowlanych opierał się tylko o demontaż i nowe zamontowanie poszycia dachu ("ściągnięcie" blachy). Zadaszenia te prawidłowo powinny opierać się o dwa filary i przy wykonaniu ich zgodnie ze sztuką budowlaną (oraz zatwierdzonym projektem budowlanym) stabilność i trwałość tych zadaszeń nie budzi najmniejszych wątpliwości. Nie ma racji skarżący wskazując, że owe wejścia nie połączyły na trwale budynku handlowo-usługowego "M." z już istniejącym budynkiem usługowym. Odmienne ustalenia poczynił organ I instancji i znajdują się one potwierdzenie w materiale zdjęciowym zgromadzonym w aktach sprawy. Rozbudowa, jak sam wskazał to skarżący, w tej sprawie polegała właśnie na powiększeniu istniejących budynków o dodatkową powierzchnię zabudowy. Rozbudowa nie polega na budowie nowego budynku, bo wówczas takie prace byłyby kwalifikowane jako budowa. Rację ma skarżący wskazując, że tak wybudowane łączniki utworzyły stałe połączenie obu budynków pod względem technicznym, funkcjonalnym i użytkowym i owe łączniki są połączone na trwale z gruntem oraz posiadają ściany pozwalające na zamknięcie przestrzeni w obrębie obu budynków. Są one przykryte dachem (nie ma znaczenia rodzaj dachu) oraz wyposażone w instalacje. Wszystkie te cechy wskazane przez skarżącego spełniają oba ww. łączniki. Okoliczność zaś, ze sam skarżący nie kwalifikuje tak wykonanych robót budowlanych jako rozbudowę nie może skutkować przyznaniem racji skarżącemu.

Mając powyższe na uwadze Sad uznał, że kontrolowane decyzje nie naruszają prawa, a zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania - art. 7 K.p.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Organy nie dokonały także naruszenia przepisów prawa materialnego i prawidłowo zastosowałby art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego poprzedzając jego prowadzeniem postepowania legalizacyjnego, które z uwagi na brak zainteresowania nim skarżącego, okazało się być nieskutecznym. Także zarzut naruszenia art. 28 Prawa budowlanego jest nieskuteczny, skoro na wybudowanie owych łączników wymagane było pozwolenie na budowę.

Nie mają także znaczenia i te argumenty skargi, w których skarżący niejako uzasadnia wykorzystanie owych wejść wybudowaniem budynku "M.", ponieważ one "stykały się" budynkiem. To skarżący jako inwestor określał zakres zamierzenia budowlanego i nawet projektowanie danego obiektu przez architekta w granicy z już istniejącym budynkiem (tzn. wejściami do niego) w żadnej mierze nie uzasadniało dokonywanie samowolnych zmian poprzez likwidacje owych wejść i zastąpienie ich łącznikami między dwoma budynkami. Czym innym jest bowiem wejście z otwartej przestrzeni do budynku (z zewnątrz), a czym innymi wybudowanie części obiektu łączące dwa budynki i nie pozwalające na wejście do nich z zewnątrz.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 P.p.s.a. ją oddalił.