Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 747/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6145 Sprawy dyrektorów szkół
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1,
journal: Dz.U. 2019 poz 506
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity
article: art. 58 par. 1 pkt 5a i par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na zarządzenie Wójta Gminy z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ogłoszenia konkursu na stanowisko Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w M. postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 28 czerwca 2019 r., A. S. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na zarządzenie Wójta Gminy z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie ogłoszenia konkursu na stanowisko Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w M. . Skarżąca zarzuciła kwestionowanemu zarządzeniu:

- naruszenie § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 25 sierpnia 2017 r. z powodu innych nieprawidłowości, które mogły mieć wpływ na wynik konkursu, wobec braku pouczenia o możliwości odwołania się od decyzji komisji,

- wskazanie nieobowiązującego rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej jako podstawy prawnej zaskarżonego zarządzenia,

- wskazanie w § 2 zarządzenia nieobowiązującego rozporządzenia jako podstawy prawnej procedury przeprowadzenia konkursu.

Pismem z dnia 1 lipca 2019 r. skarżąca cofnęła skargę na ww. zarządzenie. W wyniku braku odpowiedzi na wezwanie Sądu do podpisania przedmiotowego pisma, oświadczenie o cofnięciu skargi zostało w toku postępowania uznane za niebyłe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 506 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może, zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Naruszenie interesu prawnego musi mieć charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i aktualny. Na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, w jaki sposób uchwała narusza jego własny indywidualny interes prawny. Musi udowodnić, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną i pozbawia go np. pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację, lub też nakłada na niego obowiązki (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 13 października 2014 r. IV SA/Gl 1273/13, dostępny w CBOSA, na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skarga wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ww. ustawy nie ma charakteru actio popularis, co oznacza, że nawet sprzeczność aktu organu gminy z prawem nie uprawnia do jej wniesienia. Składający skargę musi wskazać na normę materialnego prawa administracyjnego, z którego swój interes prawny wywodzi (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 2015 r. I OSK 2349/14, dostępny w CBOSA, na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).).

W rozpatrywanej sprawie, stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała, że zaskarżone zarządzenie narusza jej interes prawny, nie wykazała bowiem w jaki sposób wskazywane przez nią naruszenia prawa wpływają na jej własną sytuację. Podniesione w skardze zarzuty mają charakter ogólny i nie wynika z nich, aby wskazywane naruszenia prawa odnosiły się bezpośrednio do skarżącej.

W tym stanie rzeczy, Sąd nie miał podstaw do dokonania merytorycznej kontroli zaskarżonego zarządzenia. Dokonanie przez Sąd takiej oceny kwestionowanego aktu byłoby możliwe dopiero po ustaleniu, że stronie skarżącej przysługuje - zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym - legitymacja do jego zaskarżenia. Skoro stronie skarżącej w niniejszej sprawie legitymacja taka nie przysługuje, nie jest możliwe rozpoznawanie zarzutów dotyczących niezgodności z prawem zaskarżonego zarządzenia. Dopiero bowiem naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2008 r., II OSK 1765/07, dostępny w CBOSA, na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).).

W związku z powyższym, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.