Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1201/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 194 i art. 210 par. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko Sędzia WSA Marzenna Kosewska (spr.) Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz Protokolant: st. sekr. sąd. Artur Iwiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi[...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty cła antydumpingowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika W. Urzędu Celno – Skarbowego w P. z dnia 21 stycznia 2020 r. określającą skarżącej spółce kwotę cła antydumpingowego.

W uzasadnieniu organ wskazał, że 14 marca 2017 r. przesyłka z rowerami i częściami rowerowymi została objęta procedurą dopuszczenia do obrotu poprzez dokonanie wpisów do rejestru procedury uproszczonej nr 82 i nr 83. Towary zostały ujęte w zgłoszeniu celnym

Poz. 1 rower kompletny, rowery dziecięce [...] stawka celna 15 %

Poz. 2 – wolnobiegi [...] stawka celna 4,7 %.

Zgłaszający zadeklarował towary wymienione w fakturze handlowej z 12 stycznia 2017 r. Do towarów zadeklarowano pochodzenie z [...] zgodnie z załączonymi dokumentami Certificate of Origin [...] z 30 stycznia 2017 r.

Organ otrzymał komunikat O. zgodnie z którym ustalono, że sporny towar jest c. i został przeładowany w I. w celu uniknięcia cła antydumpingowego. Kontener przewożący towary rozpoczął swoją drogę w C. .

Zdaniem strony z opisanej drogi towarów nie może wynikać ich pochodzenie.

Organ I instancji wydał w dniu 21 stycznia 2020 r. decyzję określającą kwotę należności celnych przywozowych w związku z zadeklarowaniem nieprawidłowego kodu pochodzenia rowerów i części rowerowych w przedmiotowym zgłoszeniu celnym poprzez nienaliczenie nałożonego na te towary cła antydumpingowego według stawki 48,5 %.

Po rozpatrzeniu odwołania strony organ uznał jego zarzuty za niezasadne.

Organ II instancji uznał, że na przywóz rowerów dwukołowych i innych rowerów nałożono cło antydumpingowe w wysokości 48,5 %.

Organ II instancji uznał, że organ I instancji dokonał prawidłowej taryfikacji celnej towarów. Strona zadeklarowała nieprawidłowe cło, albowiem towary pochodziły w rzeczywistości z C. a nie z I..

Organ wskazał, że I. dokumenty przewozowe stwierdzają kategorycznie c. pochodzenie towarów. Były one wysłane z C. do I., gdzie dokonano ich przeładowania na inny statek. Ze śledzenia konteneru wynika, że nie był on zmieniany w I.. Pojawił się pusty w C. 15 grudnia 2016 r. i jako pełny został załadowany na statek w dniu 22 grudnia 2016 r. W dniu 14 stycznia 2017 r. przybył do portu w I. i opuścił go 3 lutego 2017 r. Do G. przybył 9 marca 2017 r. Biuro O. uzupełniło materiał dowodowy sprawy o nowe dokumenty – kopie listów przewozowych dotyczące m. in. spornego kontenera.

Sporne towary nie pochodziły z I. i na ich terenie nie zostały przerobione w jakikolwiek sposób.

Raport O. ma charakter dokumentu urzędowego i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone.

W skardze do WSA w Poznaniu strona wniosła o uchylenie decyzji obu instancji zarzucając naruszenie

- art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. poprzez uznanie raportu O. za dokument urzędowy

- art. 191 w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez dowolną ocenę dowodów zebranych w sprawie

- art. 210 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej, poprzez brak opatrzenia decyzji kwalifikowanym podpisem.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuję :

Skarga okazała się niezasadna.

W przedmiotowej sprawie 14 marca 2017 r. przesyłka z rowerami i częściami rowerowymi została objęta procedurą dopuszczenia do obrotu poprzez dokonanie wpisów do rejestru procedury uproszczonej nr 82 i nr 83. Towary zostały ujęte w zgłoszeniu celnym

Poz. 1 rower kompletny ,rower dziecięcy [...] stawka celna 15 %

Poz. 2 – wolnobiegi [...] stawka celna 4,7 %.

Zgłaszający zadeklarował towary wymienione w fakturze handlowej z 12 stycznia 2017 r. Do towarów zadeklarowano pochodzenie z I. zgodnie z załączonymi dokumentami Certificate of Origin z 30 stycznia 2017 r.

Organ otrzymał komunikat O. zgodnie z którym ustalono, że sporny towar pochodzi z C. i został przeładowany w I. w celu uniknięcia cła antydumpingowego. Kontener przewożący towary rozpoczął swoją drogę w C..

Zdaniem strony z opisanej drogi towarów nie może wynikać ich pochodzenie. W rozpoznawanej sprawie występuje więc spór między stroną skarżącą a organami celnymi, co do prawidłowości zadeklarowania preferencyjnego pochodzenia towaru i zastosowania preferencyjnej stawki celnej. Organy nie uznały, że towar ma i. pochodzenie, jednocześnie zakwestionowały jego preferencyjny status określając wysokość kwoty należności celnych stosując stawkę cła antydumpingowego w wysokości 48,5 % dla towarów objętych kodami [...] oraz [...] pochodzących z C., w sytuacji gdy zgłaszający zadeklarował w zgłoszeniu, że sprowadzone towary pochodzą z I..

Ustalając stan faktyczny w sprawie organy obu instancji oparły swe ustalenia o wyniki raportu O.. Śledzenie przesyłki pozwoliło uznać, że przedmiotowy towar pierwotnie wypłynął z C. po czym w I. został przeładowany i sprowadzony do Polski w tych samych kontenerach. Pomimo, że towar objęty dochodzeniem posiadał Certyfikat pochodzenia niepreferencyjnego wydany przez Izbę Handlową I. nie pochodził z I. lecz z C.. Organ oparł się na ustaleniach dokonanych przez O. w toku śledztwa, w tym na śledzeniu kontenerów poprzez wykaz Informacji o Statusie Kontenera (CSM). Informacje o ruchu kontenerów są przekazywane przez przewoźników do O. zgodnie z art. 18 a rozporządzenia Rady (WE) nr 515/97 z dnia 13 marca 1997 r. System ten stworzony został w celu skutecznego kontrolowania i wykrywania nieprawidłowości związanych z przemieszczaniem kontenerów. O. ustanowiony został decyzją Komisji z 28 kwietnia 1999 r. (Dz.U.UE.L.1999.136.20), a kwestie dotyczące prowadzonych przezeń dochodzeń normowało rozporządzenie Nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. (Dz.U.UE.L.1999.136.1). Zgodnie z art. 9 ww. rozporządzenia, na zakończenie dochodzenia prowadzonego przez ten Urząd opracowuje on raport, oraz że raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym Państwa Członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania.

Obecnie rozporządzenie Nr 1073/1999 zastąpione zostało rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r., dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999, które weszło w życie w dniu 1 października 2013 r. (Dz.U.UE.L.2013.248.1). Także to rozporządzenie - Nr 883/2013 - stanowi w art. 11 ust. 1, że po zakończeniu dochodzenia przez Urząd, sporządza się raport. W myśl art. 11 ust. 2 Rozporządzenia raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym państwa członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach co raporty urzędowe sporządzane przez krajowych kontrolerów administracyjnych.

Z przywołanych przepisów wynika wprost, że raport O. stanowi dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym i że posiada taką samą wartość dowodową, jak podobne dokumenty sporządzane w postępowaniach prowadzonych przed organami krajowymi. Raporty i zalecenia sporządzane w następstwie dochodzenia zewnętrznego i wszelkie związane z nimi stosowne dokumenty są przekazywane właściwym organom zainteresowanych państw członkowskich zgodnie z przepisami dotyczącymi dochodzeń zewnętrznych oraz, w razie konieczności, właściwym służbom Komisji - art.11 ust. 3 rozporządzenia. Ponadto z art. 11 ust. 4 przywołanego rozporządzenia wynika, że wskazany raport, jak również wszystkie związane z nim dokumenty przekazywane są danej instytucji, organowi, urzędowi lub agencji, które podejmują działania, w szczególności dyscyplinarne lub prawne, uzasadnione wynikami dochodzenia. Normatywna treść przywołanych przepisów musi też uwzględniać cele wyraźnie deklarowane przez prawodawcę unijnego, zwłaszcza w pkt 31, pkt 28 i pkt 49 wprowadzenia do przywołanego rozporządzenia (vide: wyrok NSA z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt I GSK 376/13; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej jako CBOSA).

Zdaniem Sądu z przywołanych regulacji wynika, że wskazany raport O. i we wcześniejszym stanie prawnym i obecnie stanowi dopuszczalny dowód w prowadzonym przez odpowiednie organy postępowaniu celnym, ukierunkowanym na przeprowadzenie kontroli zgłoszenia celnego. Z ustaleń O. wynika, że pusty kontener pojawił się w porcie c. 15.12.2016r. i 22.12.2016r. jako pełny został załadowany na statek. W dniu 14.01.2017r. przybył do portu N. położonego na terenie I. , który opuścił 3.02.2017r. . Następnie w dniu 13.02.2017r. kontener był w porcie J. w A. a w dniu 2.03.2017r. dotarł do B. w N.. Do G. przypłynął w dniu 9.03.2017r. . Ustalenia O. wskazują, że na całej tej trasie z C. do Polski towar nie był wyładowany z kontenera, kontener cały czas pozostawał ten sam. W wyniku działań śledczych dokonanych przez O. we współpracy z władzami Państw Członkowskich i ze wsparciem władz w I. ustalono, że towary C. zostały przeładowane do magazynu w I. tak więc był to prosty przeładunek, który nie jest uznawany przez komisję handlową jako wystarczające kryterium dla uzyskania pochodzenia. Zdaniem Sądu organy słusznie uznały, że cła antydumpingowe na przywozy rowerów oraz części rowerowych z C. były unikane poprzez nieprawidłowe zadeklarowanie produktów jako mających i. pochodzenie.

Przestawiony wyżej stan faktyczny ustalony przez organy celne , Sąd orzekający uznaje za prawidłowy, znajdujący swoje potwierdzenie w dowodach zgromadzonych w toku postępowania. Organy celne prawidłowo wyjaśniły wszystkie istotne w sprawie okoliczności faktyczne, opierając się raporcie O.. Z tego raportu wynika, że przedmiotowy towar został załadowany w C. i w tym samym kontenerze przybył do Polski. Zdaniem Sądu organ II instancji zasadnie uznał, że na przywóz rowerów dwukołowych i innych rowerów nałożono cło antydumpingowe w wysokości 48,5 %. Organ II instancji uznał, że organ I instancji dokonał prawidłowej taryfikacji celnej towarów. Strona zadeklarowała nieprawidłowe cło, albowiem towary pochodziły w rzeczywistości z C. a nie z I..

Sąd podziela stanowisko organu, że sporne towary nie pochodziły z I. i na ich terenie nie zostały przerobione w jakikolwiek sposób.

Raport O. ma charakter dokumentu urzędowego i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone.

Niezasadny był zatem zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia art. 194 Ordynacji podatkowej.

Jak wskazano w wyroku NSA z dnia 3 listopada 2010 r. sygn. akt I GSK 427/09 :

"raport Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (O. ), na którym organ oparł swoje rozstrzygnięcie, ma charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. W istocie przepisy Rozporządzenia Nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), (Dz. U. UE L z dnia 31 maja 1999 r.) stanowią, że raporty sporządzane na zakończenie prowadzonego przez Urząd dochodzenia stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym Państwa Członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach jak administracyjne raporty sporządzane przez krajowych, administracyjnych kontrolerów. Podlegają one takim samym zasadom oceny, jak te mające zastosowanie do administracyjnych raportów sporządzonych przez krajowych administracyjnych kontrolerów i mają taką samą wartość jak te raporty (art. 9 ust. 1 i 2 Rozporządzenia)."

Sąd orzekający w sprawie podziela powyższy pogląd

Zgodnie z art. 194 § 1 ordynacji podatkowej dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.

§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania.

§ 3. Przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach.

Raport został sporządzony zgodnie z zobowiązującymi przepisami przez uprawnione organy władzy publicznej i stanowił on zagraniczny dokument urzędowy.

Przedłożony przez stronę certyfikat pochodzenia towaru nie mógł stanowić przeciwdowodu, co wyczerpująco uzasadnił organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej.

Jak wskazał bowiem organ II instancji w odpowiedzi na skargę w zebranej dokumentacji znajduje się dokument elektroniczny świadczący o przesłaniu 3 plików poprawnie zweryfikowanych przez komponent Szafir. Z platformy ePuap wygenerowano w dniu 3 sierpnia 2021 r. informację poświadczającą czynność złożenia podpisu prze osobę posiadającą odpowiedni certyfikat.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2019.2325).