Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1769/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: *Uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 29 ust. 1, art. 86 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant Paulina Wódka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 lutego 2010 r. sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą we W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów, działającego przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną w części objętej skargą, II. zasądza od Ministra Finansów na rzecz A SA z siedzibą we W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest interpretacja przepisów prawa podatkowego z [...] r. wydana przez Ministra Finansów, działającego przez Dyrektora Izby Skarbowej w P., w indywidualnej sprawie z zakresu podatku od towarów i usług.

Z akt sprawy wynika, że wniosek A S.A. z siedzibą we W. o wydanie interpretacji indywidualnej wpłynął do organu 4 maja 2009 r. Przedstawiając stan faktyczny, wnioskodawca podał, że dokonuje, od zewnętrznych dostawców, zakupu towarów i usług na rzecz pracowników. Wydatki pokrywa w całości z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych (dalej: ZFŚS). Ponadto wnioskodawca dofinansowuje swoim pracownikom w części wyjazdy wypoczynkowe we własnym ośrodku wczasowym, w którym oprócz pracowników przebywają osoby, które opłacały swój pobyt.

Na gruncie tak przedstawionego stanu faktycznego sformułowano następujące pytania:

1) Czy od wydatków sfinansowanych ze środków ZFŚS przysługuje wnioskodawcy prawo do odliczenia podatku naliczonego?

2) Czy od wydatków składających się na świadczoną na rzecz pracownika usługę wypoczynku, w postaci kosztów utrzymania ośrodka wypoczynkowego w części finansowanej z ZFŚS, przysługuje Spółce pełne odliczenie podatku naliczonego zawartego w tych zakupach?

Zdaniem wnioskodawcy, od wydatków sfinansowanych z ZFŚS nie przysługuje mu prawo do odliczenia podatku naliczonego. Uzasadniając swoje stanowisko Spółka powołała się, na przepisy ustawy z 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, z których wynika, że działania pracodawcy podejmowane w ramach ZFŚS są działalnością socjalną zakładu pracy, a nie jego działalnością gospodarczą. Środki ZFŚS są gromadzone na specjalnie wyodrębnionym rachunku bankowym i pracodawca jest uprawniony do dysponowania tymi środkami jedynie w sposób ściśle określony w przepisach. W związku z tym, jeśli pracodawca dokonuje zakupu usług lub towarów, finansując poniesione wydatki z ZFŚS, a następnie przekazuje nabyte towary lub usługi osobom uprawnionym, występuje jedynie w roli administratora majątku ZFŚS, nie nabywając przy tym prawa do dysponowanie towarami jak właściciel. Z tych powodów czynności te nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Tym samym, pracodawcy nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu poniesionych na rzecz pracowników wydatków, sfinansowanych z ZFŚS (art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz.535 ze zm. – dalej: ustawy o VAT). Wnioskodawca powołał też wyrok NAS z dnia 2.09.2008 r. sygn. akt I FSK 1076/07, z którego wynika, że podmiot administrujący środkami ZFŚS nie działa w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT.

Odnosząc się do drugiego z pytań, wnioskodawca stwierdził, że w związku ze świadczoną usługą wypoczynku na rzecz pracowników, pracodawcy przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego zawartego w zakupionych towarach i usługach koniecznych do świadczenia tych usług. Ponoszone przez Spółkę (pracodawcę) koszty są bowiem bezpośrednio związane z bieżącą działalnością domu wypoczynkowego. Ponadto, w przypadku kosztu (ceny) wypoczynku w części sfinansowanej z ZFŚS Spółka wystawia fakturę wewnętrzną oraz odprowadza należny podatek od towarów i usług. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy o VAT, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony z zastrzeżeniem (...).

Dyrektor Izby Skarbowej w P., działający w imieniu Ministra Finansów, w interpretacji z [...] r. uznał:

- za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków sfinansowanych z ZFŚS na rzecz swoich pracowników, oraz

- za nieprawidłowe stanowisko w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków składających się na świadczoną na rzecz pracownika usługę wypoczynku, w postaci kosztów utrzymania ośrodka wczasowego, w części finansowanej z ZFŚS.

Uzasadniając stanowisko dotyczące pytania pierwszego, organ powołał przepisy ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych oraz art.5 ust.1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 86 ust. 1, art. 15 ust.1, art. 88 ust. 4 ustawy o VAT i stwierdził, że w przypadku braku odpłatności przez pracownika za wskazane we wniosku świadczenia socjalne oferowane przez wnioskodawcę w ramach administrowania ZFŚS, nie będzie mieściło się pojęcie dostawy towarów i świadczenia usług, gdyż nie zostaną spełnione dyspozycje wynikające z art. 7 ust. 2 oraz art. 8 ust. 2 ustawy o VAT, dotyczące prawa do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z ww. czynnościami (poniesione wydatki nie będą wykorzystywane przez Spółkę do wykonywania czynności opodatkowanych).

Zdaniem organu, w momencie zakupu towarów i usług, finansowanego w całości z ZFŚS, wydatki te mają związek z czynnościami niepodlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wnioskodawcy nie będzie zatem przysługiwało prawo od odliczenia podatku naliczonego przy zakupie tworów i usług sfinansowanych ze środków ZFŚS, gdyż wydatki te nie będą wykorzystywane przez niego do wykonywania czynności opodatkowanych.

Uzasadniając stanowisko dotyczące pytania drugiego, organ wyjaśnił, że świadczenie usług na rzecz pracowników, w części sfinansowanej z ZFŚS, nie podlega opodatkowaniu, gdyż nie wypełnia dyspozycji art. 8 ust. 2 ustawy o VAT. Dalej organ stwierdził, że przekazanie pracownikom towarów lub świadczenie usług, za częściową odpłatnością stanowi, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, czynność podlegającą opodatkowaniu, na zasadach ogólnych, według stawek obowiązujących dla danej dostawy towarów lub świadczenia usług, w części, która opłacana jest przez pracownika. Podstawą opodatkowania, zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o VAT, jest obrót, a obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Następnie organ wywiódł, że w przypadku częściowej odpłatności za towar lub usługę, podstawę opodatkowania stanowi wyłącznie kwota otrzymana od pracownika – odbiorcy usług (towaru), zatem prawo od odliczenia podatku naliczonego przysługuje pracodawcy w zakresie, w jakim wydatek ma związek za sprzedażą opodatkowaną (art. 86 ust. 1 ustawy o VAT).

Z tych przyczyn, w ocenie organu, wnioskodawca, pobierając częściową należność za niektóre świadczenia, zobowiązany jest do odprowadzenia podatku należnego tylko od kwoty, odpowiadającej należności otrzymanej od nabywcy. Dlatego pracodawcy przysługuje prawo od odliczenia podatku naliczonego jedynie w tej części, w jakiej zakupione towary i usługi wykorzystywane są do sprzedaży opodatkowanej, tj. w części bezpośrednio finansowanej przez pracownika.

Spółka ma zatem prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z utrzymaniem ośrodka wczasowego w tej części, w jakiej obiekt ten służy sprzedaży opodatkowanej. Nie ma tym samym prawa do odliczenia podatku naliczonego od zakupów związanych z czynnościami niepodlegającymi opodatkowaniu, tj. czynnościami, które sfinansowano z ZFŚS.

Wnioskodawca wystąpił do organu, w trybie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm. - dalej powoływanej jako P.p.s.a.), o usunięcie naruszeń prawa.

Organ, po ponownym przeanalizowaniu sprawy, stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

A S.A. z siedzibą we W. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na interpretację indywidualną w części dotyczącej prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków składających się na świadczoną na rzecz pracownika usługę wypoczynku, w postaci kosztów utrzymania ośrodka wypoczynkowego w części finansowanej z ZFŚS.

W skardze zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.:

- art. 15 ust. 1 ustawy o VAT przez niedostrzeżenie, że wnioskodawca w przypadku świadczenia usługi wypoczynku na rzecz pracowników w części finansowanej przez ZFŚS występuje jako podatnik podatku od towarów i usług,

- art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT przez nieuznanie świadczonej na rzecz pracowników usługi wypoczynku, w części finansowanej z ZFŚS za usługę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,

- art. 86 ust. 1 ustawy o VAT przez nieuznanie prawa wnioskodawcy do odliczenia podatku naliczonego od wydatków, składających się na świadczoną na rzecz pracowników usługę wypoczynku, w postaci kosztów utrzymania ośrodka wczasowego, w części finansowanej z ZFŚS.

Podnosząc powyższe zarzuty, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w części dotyczącej prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków, składających się na świadczoną na rzecz pracowników usługę wypoczynku w części finansowanej z ZFŚS (tj. w części objętej skargą) oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi Spółka wskazał, że w celu rozstrzygnięcia, czy czynności podejmowane przez pracodawcę z wykorzystaniem środków ZFŚS mogą być uznane za działania opodatkowane podatkiem od towarów i usług, należy zbadać, czy pracodawca działa w charakterze podatnika tego podatku, tj. jako podmiot samodzielnie prowadzący działalność gospodarczą, w rozumieniu ustawy o VAT.

Jeśli pracodawca jedynie nabywa, korzystając ze środków ZFŚS, towary lub usługi dla pracowników, działa wyłącznie jako podmiot administrujący wyodrębnionymi środkami Funduszu, a nie jako podatnik.

Jeśli charakter prowadzonego przedsiębiorstwa pozwala pracodawcy na samodzielne świadczenie usług socjalnych, to czynności te wykonywane są w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Dla tej oceny nie ma znaczenia, czy wydatki są finansowane w całości, czy w części, z ZFŚS. Zaspokajanie potrzeb bytowych pracowników przez pracodawcę, w ramach wykonywania obowiązków nałożonych ustawą o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, odbywa się poprzez prowadzoną przez pracodawcę działalność gospodarczą. Oznacza to, że wówczas pracodawca występuje w podwójnej roli, tj. jako podatnik podatku od towarów i usług i jako administrator ZFŚS – nie będący podatnikiem.

Strona skarżąca stwierdziła dalej, że w przypadku działania pracodawcy w podwójnej roli należy uznać, że świadczy on usługi za wynagrodzeniem, w rozumieniu art. 5 ustawy o VAT, przy czym wynagrodzenie to otrzymuje w całości z ZFŚS lub w części od pracownika a w części z ZFŚS. Ponadto, zdaniem Spółki, ponoszone przez nią wydatki mają nierozerwalny związek z wykonywaniem sprzedaży opodatkowanej. Wobec powyższego Spółka ma prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, zawarty w towarach i usługach nabytych w celu świadczenia usług opodatkowanych.

Zdaniem skarżącej, interpretacja w części zaskarżonej, nie jest możliwa do zastosowanie w praktyce, narusza także zasadę neutralności podatku od towarów i usług. Organ odmawia bowiem Spółce prawa do odliczenia podatku naliczonego, zawartego w zakupach związanych za świadczeniem usług wypoczynkowych, przez co Spółka ponosi ciężar podatku od towarów i usług.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w interpretacji indywidualnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 punkt 4a P.p.s.a.).

Skarga analizowana według powyższych kryteriów jest zasadna.

Ze względu na zakres zaskarżenia, spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy wyłącznie prawa Spółki – pracodawcy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, zawarty w towarach i usługach nabywanych w związku z prowadzeniem przez Spółkę ośrodka wczasowego. Przy czym pobyt w ośrodku wypoczynkowym pracownicy Spółki w części opłacają sami, a w części jest pokrywany ze środków ZFŚS.

W zaskarżonej interpretacji organ uznał, że Spółka ma prawo do obniżenia podatku naliczonego od wydatków związanych z utrzymaniem ośrodka wczasowego w części, w jakiej obiekt ten służy sprzedaży opodatkowanej. Za sprzedaż opodatkowaną organ uznaję sprzedaż usługi dla pracownika, ale tylko w części, w jakiej pracownik ponosi bezpośrednią odpłatność za tę usługę. Usługa świadczona przez pracodawcę na rzecz pracownika w części pokrywanej ze środków ZFŚS jest usługą nieodpłatną, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż nie wypełnia dyspozycji art. 8 ust. 2 ustawy o VAT.

Rozstrzygnięcie kwestii spornej w sprawie, wymaga odniesienia się do regulacji zawartych w ustawie z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz. U. z 1996 r. Nr 70, poz.335 ze zm.). Z przepisów tej ustawy wynika, że ZFŚS tworzony jest przez pracodawcę zatrudniającego na 1 stycznia danego roku co najmniej 20 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty. Utworzenie Funduszu, co do zasady, jest obowiązkowe. Fundusz posiada własne środki, które gromadzone są na wyodrębnionym rachunku bankowym. Zgromadzone na tym rachunku środki przeznaczone są na pomoc socjalną dla pracowników i nie mogą być wykorzystane jako źródło finansowania innych potrzeb zakładu pracy. ZFŚS jest zatem majątkiem odrębnym od mienia pracodawcy. Ze środków Funduszu nie jest także możliwa egzekucja zobowiązań pracodawcy, zaciągniętych wobec innych podmiotów. Pracodawca administruje ZFŚS, co oznacza, że od chwili przelania środków pieniężnych na rachunek Funduszu, pracodawca nie jest właścicielem tych środków. Pracodawca może jedynie wykonywać obowiązki i uprawnienia wynikające z ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (zapewnienie obsługi technicznej, kadrowej, finansowej umożliwiającej funkcjonowanie Funduszu), odpowiada także za przestrzegania przepisów ustawy. Sposób korzystania ze środków Funduszu jest szczegółowo uregulowany w ww. ustawie. Określony jest zakres przedmiotowy dysponowania majątkiem funduszy ( tj. na co można przeznaczyć środki Funduszu), wskazane są także podmioty uprawnione do otrzymania świadczeń sfinansowanych ze środków Funduszu (zakres podmiotowy). Ponadto przyznanie świadczeń z Funduszu oraz ich wysokość powinna być uzależniona od sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej osoby uprawnionej.

Podsumowując, należy stwierdzić, że w myśl ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, utworzony w zakładzie pracy ZFŚS jest odrębną od majątku zakładu pracy masą majątkową, która może być wykorzystywana tylko według ściele określonych zasad i na rzecz określonych podmiotów. Pracodawca jedynie administruje środkami Funduszu.

Przechodząc na grunt ustawy o podatku od towarów i usług, należy rozważyć, w jakim charakterze występuje pracodawca, który realizuje na rzecz pracowników usługi o charakterze socjalnym z wykorzystaniem środków zgromadzonych na rachunku ZFŚS.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów (tj. przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel) oraz odpłatne świadczenie usług (tj. każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów). Warunkiem wystąpienia podatku od towarów i usług jest dokonanie dostawy towarów i usług przez podmiot działający w charakterze podatnika, w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT.

Jeśli pracodawca dokonuje zakupu towarów i usług o charakterze socjalnym ze środków ZFŚS i towary te i usług przekazuje swoim pracownikom, wówczas nie działa jako podatnik podatku od towarów i usług, w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, a jedynie jako podmiot administrujący środkami Funduszu. W takim przypadku nie wystąpi zatem podatek naliczony przy nabyciu towarów i usług dla pracowników, ani podatek należny przy przekazaniu tych towarów i usług pracownikom.

Jeśli jednak pracodawca, jak w rozpoznawanej sprawie, samodzielnie świadczy usługi o charakterze socjalnym na rzecz pracowników (np. związane z wypoczynkiem) i koszty świadczenia tych usług pokrywane są w całości lub w części ze środków ZFŚS, zdaniem Sądu, są to usług świadczone przez podatnika podatku od towarów i usług, w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT i są to usługi świadczone za wynagrodzeniem, w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

W zaskarżonej interpretacji, organ nie kwestionuje, że skarżąca Spółka usługi pobytu w ośrodku wczasowym świadczy jako podatnik podatku od towarów i usług, w rozumieniu art. 15 ust. i 2 ustawy o VAT. Wynika to także jednoznacznie z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. Organ wywodzi, że usługi świadczone przez skarżącą na rzecz pracowników, w części finansowanej z ZFŚS, są usługami nieodpłatnymi, ale ponieważ nie spełniają dyspozycji art. 8 ust. 2 ustawy o VAT nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W ocenie Sądu, stanowisko to nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach. Dla oceny odpłatności usług świadczonych przez pracodawcę na rzecz swoich pracowników, nie ma bowiem znaczenia z jakich środków zostanie zapłacone pracodawcy (świadczącemu usługę) wynagrodzenie. W każdym przypadku pracodawca otrzymuje bowiem należne mu wynagrodzenia w całości. Wynagrodzenie to jest finansowane albo ze środków ZFŚS, albo bezpośrednio przez pracownika i ze środków ZFŚS. Dla oceny czy świadczona usługa ma charakter odpłatny, czy też nieodpłatny, niezbędne jest stwierdzenie, czy podmiot świadczący usługę otrzymuje (ma prawo dochodzić) całość należnego od nabywcy świadczenia.

Należy przypomnieć, że zgodnie z przywoływanymi już regulacjami ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, pieniądze zgromadzone na rachunku ZFŚS nie są majtkiem pracodawcy. Nie można zatem przyjąć, że to skarżąca Spółka jako pracodawca, pobierając z ZFŚS część należnego wynagrodzenia za pobyt pracowników w ośrodku wypoczynkowym, nie otrzymuje w tej części należnego za świadczone usługi wynagrodzenia. Nie można też przyjąć, że wynagrodzenia te zostało poniesione przez pracodawcę, majątek Funduszu nie jest bowiem majątkiem pracodawcy. Fakt, że pracodawca, działając jako podmiot administrujący ZFŚS, sam dokonuje wypłaty z Funduszu nie uprawnia do stwierdzenia, że w tej części nie otrzymuje wynagrodzenia za wykonana usługę. Nie wynika to także z powołanych przez organ, w zaskarżonej interpretacji, przepisów. Świadczone na rzecz pracowników przez Spółkę usługi pobytu w ośrodku wczasowym, nie mogą wypełniać dyspozycji art. 8 ust. 2 ustawy o VAT. Przepis ten dotyczy bowiem nieodpłatnego świadczenia usług, a Spółka nie świadczy nieodpłatnie tych usług.

Zdaniem Sądu, także powołany w interpretacji art. 29 ust. 1 ustawy o VAT nie daje podstaw do przyjęcia, że usługa pobytu pracowników w ośrodku wczasowym, prowadzonym przez pracodawcę, w części opłaconej ze środków pochodzących z ZFŚS nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Powołany przepis stanowi, że podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem zaś jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub świadczonych usług przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

Podstawa opodatkowania podatkiem od towarów i usług obejmuje zatem całość świadczenia należnego od nabywcy. Błędnie, zdaniem Sądu, przyjął organ, że świadczeniem należnym od nabywcy - pracownika jest wyłącznie kwota jaką z własnych środków zapłaci za pobyt w ośrodku wczasowym skarżącej Spółki (pracodawcy). Kwota zapłacona ze pracownika ze środków ZFŚS winna być traktowana także jak należna od pracownika (świadczenioboircy). To pracownik bowiem otrzymuje z ZFŚS dofinansowanie do różnego rodzaju świadczeń o charakterze socjalnym, po spełnieniu warunków wynikających z ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych. Nie ma zatem racji organ, stwierdzając w zaskarżonej interpretacji, że Spółka na rzecz pracowników świadczy usługi częściowo odpłatne. W przedstawionym we wniosku stanie faktycznym, Spółka na rzecz pracowników świadczy usługi pobytu w należącym do niej ośrodku wczasowym i za te usługi otrzymuje wynagrodzenie podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wynagrodzenie to obejmuje wpłatę dokonaną bezpośrednio przez pracownik oraz wpłatę z ZFŚS, która jest dofinansowaniem należnym pracownikowi. Z punktu widzenie świadczącego usługę pracodawcy usługa jest świadczona za wynagrodzeniem. Zasadnie zatem, powołując art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, Spółka wywodziła w skardze, że ma prawo do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w towarach i usługach nabytych w związku ze świadczeniem usług pobytu w ośrodku wczasowym, w tym świadczonych dla pracowników, których pobyt w części finansowany jest ze środków ZFŚS.

W zaskarżonej interpretacji organ naruszył przepisy art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 29 ust. 1 i art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Ponownie rozpoznając sprawę organ winien zastosować wykładnię powołanych przepisów przedstawioną przez Sąd.

Uwzględniając powyższe Sąd, na podstawie art. 146 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił interpretację indywidualną w części objętej skargą. Podstawę prawną do rozstrzygnięcia w zakresie kosztów postępowania stanowi art. 200 ww. ustawy.