Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 984/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37h, art. 37k, art. 37 j, art. 37o, art. 37q
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2571
law: Ustawa z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym - tekst jednolity
article: art. 21
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Protokolant Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2012 r. sprawy ze skargi "B." Spółka jawna A. M., E. K. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty paliwowej za 2005 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Z akt sprawy wynikało, iż Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. (dalej: Dyrektor UKS) decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. określił Skarżącej – “B" sp. j. A. M. E. K. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2005 r. w łącznej kwocie [...] zł. Opierając się na wynikach przeprowadzonego postępowania kontrolnego organ pierwszej instancji ustalił, że Skarżąca dokonywała sprzedaży gazu poza oficjalną ewidencją księgową, zaniżając podstawę opodatkowania w podatku akcyzowym. Z ustaleń przeprowadzonego postępowania kontrolnego wynika, iż Skarżąca składała do właściwego naczelnika urzędu celnego informacje o opłacie paliwowej, za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2005 r., według zaniżonej podstawy opodatkowania w podatku akcyzowym. Organ podatkowy uznał, iż Skarżąca zaniżyła podstawę opodatkowania w podatku akcyzowym w okresie objętym niniejszym postępowaniem i wszczął postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty paliwowej w prawidłowej wysokości za ww. okres. Naczelnik Urzędu Celnego w C. decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. określił Skarżącej obowiązek zapłaty spłaty paliwowej za poszczególne okresy rozliczeniowe: za styczeń 2005 r. w kwocie [...] zł, za luty 2005 r. w kwocie [...] zł; marzec 2005 r. w kwocie [...] zł; kwiecień 2005 r. w kwocie [...] zł; maj 2005 r. w kwocie [...] zł; czerwiec 2005 r. w kwocie [...] zł; za lipiec 2005 r. w kwocie [...] zł; sierpień 2005 r. w kwocie [...] zł; wrzesień 2005 r. w kwocie [...] zł; październik 2005 r. w kwocie [...] zł; listopad 2005 r. w kwocie [...] zł i grudzień 2005 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy I instancji przytoczył przepisy ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2571 ze zm. dalej "ustawa o autostradach") oraz określił kwotę opłaty paliwowej z tytułu sprzedaży gazu służącego do napędu pojazdów uwzględniając ustalenia przyjęte w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego w C. wskazał, iż zgodnie z art. 37h ust. 1 ww. ustawy wprowadzanie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu wykorzystywanych do napędu pojazdów w rozumieniu art. 2 pkt 31 ustawy - Prawo o ruchu drogowym podlega opłacie paliwowej. W myśl art. 37h ust. 2 i ust. 3 ustawy o autostradach przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w ust. 1, rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa silnikowe oraz gaz. Stosownie do art. 37h ust. 1 ww. ustawy wskazał, że podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych lub gazu, o których mowa w art. 37h, od jakich producent paliw silnikowych lub gazu, importer paliw silnikowych lub gazu, podmiot dokonujący nabycia wewnątrzwspólnotowego paliw silnikowych lub gazu, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym albo inny podmiot podlegający na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu, są obowiązani zapłacić podatek akcyzowy. Organ stwierdził, iż wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży gazu służącego do napędu pojazdów jest inna, niż wykazana przez Skarżąca w deklaracjach dla podatku akcyzowego. Organ biorąc pod uwagę ustalenia kontroli przyjął większe ilości gazu propan - butan niż wskazane w informacjach w sprawie opłaty paliwowej. Zgodnie z brzmieniem art. 37l ust. 1 ustawy o autostradach zmianie uległa podstawa obliczenia wysokości opłaty paliwowej wykazanej przez Skarżącą w informacjach o opłacie paliwowej.

2. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie, alternatywnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 37h, art. 37j ust. 2, art. 37k, art. 37l, art. 37m ust. 1, art. 37n ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 37o ust. 1 pkt 1 i art. 37q ustawy o autostradach płatnych przez przyjęcie, iż Skarżący podlega zobowiązaniu w zakresie opłaty paliwowej za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia 2005 r. do grudnia 2005 r.; 2) art. 21 § 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.) – dalej: “ustawa Ord. pod.", w związku z art. 51 § 1 ustawy przez wydanie decyzji określającej zobowiązanie w zakresie opłaty paliwowej za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2005 r. i błędne uznanie, że w sprawie zaistniało zdarzenie warunkujące wydanie decyzji określającej obowiązek zapłaty opłaty paliwowej; 3) art. 122 ustawy Ord. Pod. przez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy; 4) art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 4 i 6 ustawy Ord. Pod., przez niedopełnienie obowiązku zebrania materiału dowodowego oraz wyczerpującego rozpatrzenia tego materiału; 5) art. 191 ustawy Ord. Pod., przez brak oceny zgromadzonego materiału dowodowego; 6) art. 210 § 4 ustawy Ord. Pod., przez brak uzasadnienia faktycznego decyzji, organ nie wykazał faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności,7) art. 201 § 1 pkt 2 ustawy Ord. Pod., przez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu odwołania podniosła, że do postępowania organu kontrolnego w zakresie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym włączono dowody uzyskane m.in. z Wydziału do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Ekonomicznej Zarządu w B. Centralnego Biura [...] Komendy Głównej Policji oraz dowody uzyskane z Prokuratury Okręgowej w W., tj. z postępowań prowadzonych wobec Spółki w sprawach karnych. Podkreśliła, iż postawienie zarzutu przez prokuratora warunkuje jedynie, że "osoba podejrzana" staje się "podejrzanym", a śledztwo bądź dochodzenie, które toczyło się w sprawie, od czasu postawienia zarzutu przez prokuratora toczy się przeciwko określonej osobie. Nie możne mieć miejsca sytuacja, w której zarzuty pojmowane są jako "orzeczenie", czy też jakiekolwiek przypisanie winy, tym bardziej sprawstwa podejrzanemu. Takie postępowanie w sposób bezwzględny łamałoby naczelną zasadę prawa - domniemanie niewinności. Dokonuje analizy zasady domniemania niewinności dowodząc jednocześnie, że zasada ta stanowi dyrektywę nakazującą traktowanie oskarżonego jako niewinnego, do czasu gdy jego wina nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem. Nie uwzględnienie tej zasady stanowi naruszenie prawa polskiego - art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 5 § 1 Kodeksu postępowania karnego oraz aktów prawa międzynarodowego w tym, art. 11 ust. 1 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, art. 14 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych i art. 6 ust. 2 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Zarzuciła nieprawidłowe działanie Naczelnika Urzędu Celnego w C., który włączył do akt i przyjął jako podstawę ustaleń w sprawie nieostateczne rozstrzygnięcie organu kontroli skarbowej, wskazując, iż w sytuacji zaskarżenia ostatecznej decyzji w sprawie określenia podatku akcyzowego i ewentualnego korzystnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dla Skarżącej, decyzja w sprawie opłaty paliwowej nie będzie miała racji bytu. Stwierdził, że sprawa jest nierozerwalnie związana ze sprawą w zakresie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym, dlatego zasadne byłoby zawieszenie postępowania do czasu rozpatrzenia sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

3. Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Dyrektor Izby Celnej odwołując się do przepisów art. 37h ust. 1 - ust. 3, art. 37j ust. 1, art. 37 k ust. 1 i ust. 2, art. 37l ust. 1, art. 37 m ust. 1 - ust. 4, art. 37n ust. 1-2, art. 37o ust. 1 - ust. 4, wskazał, iż charakter opłaty paliwowej zbliża ją do podatku akcyzowego, niemniej przepisy regulujące instytucję opłaty paliwowej zawierają szereg autonomicznych przepisów. Do opłaty paliwowej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Ord. pod., z zastrzeżeniem art. 37o ust. 3, co wynika z art. 37q ustawy o autostradach. Organ odwoławczy wskazał, iż stosownie do art. 37l ust. 1 ustawy o autostradach podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych lub gazu, wprowadzonych na rynek krajowy wykorzystywanych do napędu pojazdów w rozumieniu art. 2 pkt 31 ustawy Prawo o ruchu drogowym, od jakich producenci, importerzy, podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym oraz inne podmioty podlegające na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu są obowiązani zapłacić podatek akcyzowy. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że wskazane w odwołaniu okoliczności związane z zasadą domniemania niewinności nie mają żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. W sprawie opłaty paliwowej mają bowiem zastosowanie przepisy ustawy o autostradach i odpowiednio przepisy ustawy Ord. pod. Z tego względu, organ podatkowy I instancji zasadnie przyjął ustalenia dokonane w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2010 r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za okresy rozliczeniowe objęte niniejszym postępowaniem, chociaż jako decyzja pierwszoinstancyjna nie ma ona przymiotu ostateczności. Odnosząc się do wniosku o zawieszenie postępowania w związku z ewentualnym orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanym po przeprowadzeniu postępowania sądowoadministracyjnego w I instancji w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2005 r., stwierdził, iż wskazana okoliczność nie stanowiła przesłanki do zawieszenia postępowania w sprawie. Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 122, art. 187 § 1, art. 191 ustawy Ord. pod. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż postępowanie pierwszoinstancyjne przeprowadzone zostało w zgodzie z powyższymi zasadami.

4. W skardze na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o jej uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia [...] lipca 2010 r. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, bądź stwierdzenie nieważności obu decyzji. Podtrzymując zarzuty i stanowisko zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji wskazał na naruszenie: 1) art. 37h, art. 37j ust. 2, art. 37k, art. 37l, art. 37m ust. 1, art. 37n ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 37o ust. 1 pkt 1 i art. 37q ustawy o autostradach płatnych przez przyjęcie, iż Skarżąca podlega zobowiązaniu w zakresie opłaty paliwowej za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2005 r.; 2) art. 21 § 1 i § 3 ustawy Ord. pod., w związku z art. 51 § 1 ustawy przez wydanie decyzji określającej zobowiązanie w zakresie opłaty paliwowej za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2005 r. i błędne uznanie, że w sprawie zaistniało zdarzenie warunkujące wydanie decyzji określającej obowiązek zapłaty opłaty paliwowej; 3) art. 122 ustawy Ord. Pod. przez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy; 4) art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 4 i 6 ustawy Ord. Pod., przez niedopełnienie obowiązku zebrania materiału dowodowego oraz wyczerpującego rozpatrzenia tego materiału; 5) art. 191 ustawy Ord. Pod., przez brak oceny zgromadzonego materiału dowodowego; 6) art. 210 § 4 ustawy Ord. Pod., przez brak uzasadnienia faktycznego decyzji, organ nie wykazał faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, 7) art. 201 § 1 pkt 2 ustawy Ord. Pod., przez jego niezastosowanie.

5. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W., podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

6. Przenosząc określone w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej powoływanej jako "p.p.s.a") kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. utrzymująca w całości decyzję organu pierwszej instancji - nie narusza przepisów prawa materialnego, w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia, jak również przepisów proceduralnych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

7. Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej jest decyzja określająca Skarżącej wysokość opłaty paliwowej za poszczególne miesiące 2005 r. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 37h ust. 1 ustawy o autostradach wprowadzanie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu wykorzystywanych do napędu pojazdów w rozumieniu art. 2 pkt 31 ustawy - Prawo o ruchu drogowym podlega opłacie paliwowej. W myśl art. 37h ust. 2 i ust. 3 ustawy przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w ust. 1, rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa silnikowe oraz gaz. Paliwami silnikowymi oraz gazem, o których mowa w ust. 1, są produkty o następujących symbolach PKWiU i odpowiadających im kodach CN: W ocenie Sądu przepis art. 37h ust. 1 i ust. 2 ustawy nie pozostawia wątpliwości, że obowiązek dodatkowy w opłacie paliwowej powstaje w momencie wprowadzenia na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu. Stosownie do art. 37j ust. 1 ustawy obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h, ciąży na: 1) producencie paliw silnikowych lub gazu albo importerze paliw silnikowych lub gazu, albo 3) podmiocie dokonującym nabycia wewnątrzwspólnotowego w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym paliw silnikowych lub gazu, albo 4) innym podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu. Moment powstania obowiązku zapłaty opłaty paliwowej ustawodawca określił w art. 37k ust. i ustawy zgodnie z którym obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem, w którym podmioty, o których mowa w art. 37j ust. 1 ustawy, są obowiązane do zapłaty podatku akcyzowego od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h. W przypadku poddania danej ilości paliwa silnikowego, od której zapłacono opłatę paliwową, dalszym procesom, w wyniku których nastąpiło zwiększenie ilości tego paliwa, opłacie paliwowej podlega uzyskana nadwyżka tego paliwa (art. 37k ust. 2 ustawy). Najistotniejszym dla oceny niniejszej sprawy jest przepis art. 37l ust. 1 ustawy o autostradach płatnych, zgodnie z którym podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych lub gazu, których mowa w art. 37h ustawy, od jakich podmioty, o których mowa w art. 37j ust. 1 ustawy, są obowiązane zapłacić podatek akcyzowy.

8. Z akt sprawy wynikało, iż Skarżąca z uwagi na prowadzoną była zobowiązana do zapłaty opłaty paliwowej, której wysokość co do zasady jest powiązana z zadeklarowaną sprzedażą paliw. W aktach sprawy wskazano także, iż decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Dyrektor UKS po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego określił Skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia 2005 r. do grudnia 2005 r. z tytułu sprzedaży gazu służącego do napędu pojazdów. W świetle art. 21 § 1 pkt 1 ustawy Ord. pod., mającej odpowiednio zastosowanie do postępowania kontrolnego, zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Z dyspozycji art. 21 § 2 ustawy wynika, że jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3. Stosownie do art. 21 § 3 ustawy Ord. pod., jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Z dyspozycji tego przepisu wynika wprost, że organ podatkowy obowiązany jest wydać decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego, jeżeli w postępowaniu podatkowym stwierdzi, że podatnik nie złożył deklaracji albo, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna, niż wykazana przez podatnika w deklaracji. W sprawie, w postępowaniu kontrolnym organ kontroli skarbowej stwierdził, iż wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży gazu służącego do napędu pojazdów jest inna, niż wykazana przez Skarżąca w deklaracjach dla podatku akcyzowego. W konsekwencji organy administracyjne rozstrzygające w przedmiocie wysokości opłaty paliwowej określiły jej wysokość w kwotach wyższych od pierwotnie zadeklarowanych. Podkreślić należy, iż wysokość opłaty paliwowej jest ściśle powiązana z ustaloną podstawą opodatkowania w podatku akcyzowym. W badanej sprawie podstawa opodatkowania w podatku akcyzowym została określona w decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. Z informacji przekazanej przez organ decyzja ta w chwili rozpoznawania sprawy dotyczącej opłaty paliwowej wiązała strony postępowania. Fakt złożenia przez Skarżącą odwołania od decyzji w sprawie określenia wysokości podatku akcyzowego w ocenie Sądu nie powodował braku możliwości kontroli legalności zaskarżonych decyzji w sprawie określenia wysokości opłaty paliwowej. Z tych też powodów w oceni Sądu wydane w sprawie decyzje w przedmiocie określenia wysokości opłaty paliwowej uznać należy za zgodne z prawem. Nie ulega wątpliwości, iż ewentualna zmiana podstawy opodatkowania w podatku akcyzowym będzie przesłanką do wznowienia postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty paliwowej. Sąd w niniejszej sprawie zbadał także, czy w sprawie nie doszło do przedawnienia obowiązku zapłaty opłaty paliwowej. Zgodnie z przepisem art. 37o ust. 1 ustawy podmioty, o których mowa w art. 37j ust. 1, są obowiązane składać informację o opłacie paliwowej właściwemu naczelnikowi urzędu celnego oraz obliczać wpłacać opłatę paliwową w terminie: do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek zapłaty - w przypadkach, o których mowa w art. 37j ust. 1 pkt 1, 3 i 4, określonym dla należności celnych - w przypadku, o którym mowa w art. 37j ust. 1 pkt 2 na wyodrębniony rachunek bankowy izby celnej, którą kieruje dyrektor właściwy dla naczelnika tego urzędu celnego. W razie powstania nadpłaty w opłacie paliwowej dyrektor izby celnej, o którym mowa w ust. 1, dokonuje zwrotu tej nadpłaty ze środków Funduszu. Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym zapłata powinna nastąpić - art. 37o ust. 2 i ust. 3 ustawy. Do opłaty paliwowej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Ord. pod., z zastrzeżeniem art. 37o ust. 3, co wynika z art. 37q ustawy o autostradach. Z akt sprawy wynikało, iż Naczelnik Urzędu Celnego w C. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. nadał nieostatecznej decyzji w sprawie określenia wysokości opłaty paliwowej rygor natychmiastowej wykonalności. W zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym wskazano, iż w dniu 10 września 2010 r. wystawiono tytuły wykonawcze w zakresie dochodzonej opłaty paliwowej. Na rozprawie w dniu 23 marca 2012 r. Sąd wezwał organ do przedstawienia dokumentów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W ocenie Sądu dokumenty te były niezbędne do oceny, czy wobec doręczenia decyzji organu wyższego stopnia w dniu 17 stycznia 2011 r. należność z tytułu opłaty paliwowej uległa przedawnieniu. Z przekazanych przez organ wyższego stopnia informacji zawierającej odpisy tytułów wykonawczych oraz zawiadomień o zajęciu majątku Skarżącej wynikało, iż tytuły wykonawcze dotyczące dochodzonej opłaty paliwowej za poszczególne miesiące 2005 r. zostały doręczone Skarżącej w trybie zastępczym w październiku 2010 r. Dyrektor Izby Celnej wskazał nadto, iż z dniem 22 grudnia 2010 r. dokonano wpisu w księdze wieczystej w dziale IV hipoteki przymusowej zwykłej na rzecz organu podatkowego. W kontekście powyższych ustaleń należało odpowiedzieć na pytanie, czy wobec dyspozycji art. 37o ust. 3 w związku z art. 37 q ustawy o autostradach może dojść do przerwania biegu terminu przedawnienia. W ocenie Sądu wskazanie w ustawie, iż do opłaty paliwowej stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej pozwala na przyjęcie, że w rozpoznawanej sprawie doszło do przerwania biegu terminu przedawniania wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Zatem po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne. Zdaniem Sądu przyjęciu takiego stanowiska nie sprzeciwia się także brzmienie przepisu art. 37o ust. 3 ustawy o autostradach, w którym wskazano wyłącznie na termin przedawnienia obowiązku zapłaty opłaty paliwowej.

9. Odnosząc się natomiast do podnoszonych w skardze zarzutów dotyczących wadliwości postępowania dowodowego podnieść należy, iż zarzuty te dotyczą postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym i jako takie nie mogły podlegać ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę. W ocenie Sądu organy wydające zaskarżone decyzje nie naruszyły przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Także uzasadnienia rozstrzygnięć wydanych w rozpoznawanej sprawie należy uznać za zupełne.

10. Sąd podzielił także argumentację organu wyższego stopnia, iż w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające potrzebę zawieszenia postępowania w sprawie. W ocenie Sądu nie ulegało wątpliwości, iż wskazane przez pełnomocnika Skarżącej okoliczności w postaci, tj. oczekiwania na ewentualne orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydane po przeprowadzeniu postępowania sądowoadministracyjnego w I instancji w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia 2005 r. do grudnia 2005 r., nie stanowią zagadnienia wstępnego w rozumieniu przepisów o zawieszeniu postępowania podatkowego, a tym samym nie stanowiły przesłanki do zawieszenia postępowania w sprawie.

11. W tym stanie rzeczy; nie znajdując podstaw uchylenia zaskarżonej decyzji – Sąd zgodnie z przepisem art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.