Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 309/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 pkt 5
journal: Dz.U. 2016 poz 1829
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jedn.
article: art. 24 ust. 1, art. 45 ust. 1 pk 2 it 3 i ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 627
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2018 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Kolegium z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców oraz skreślenia prowadzącego ośrodek z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że Starosta decyzją z dnia "[...]" zakazał B. B. prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców oraz skreślił B. B., prowadzącego ośrodek szkolenia kierowców A, z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców.

W uzasadnieniu wskazano, że przeprowadzona kontrola ośrodka szkolenia

kierowców wykazała szereg nieprawidłowości. Organ wskazał, że pierwszą przesłanką do wydania decyzji o zakazie wykonywania działalności gospodarczej oraz skreśleniu z rejestrów przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców jest nieusunięcie w terminie naruszeń warunków wykonywania działalności gospodarczej. Wskazał, że podczas kontroli ośrodka w 2017r. dokonano weryfikacji wykonania i zastosowania się przedsiębiorcy do zaleceń pokontrolnych z wcześniejszej kompleksowej kontroli, przeprowadzonej w okresie 14-19 października 2016r. i weryfikacja ta wypadła niekorzystnie dla przedsiębiorcy, który wbrew zaleceniom:

- nie przeprowadzał szkolenia praktycznego wyłącznie z jedną osobą,

- nie prowadził rzetelnie kart przeprowadzonych zajęć, nie wpisując i uzupełniając wszystkich wymaganych rubryk i pozycji,

- przeprowadził szkolenie w części praktycznej pojazdem niespełniającym wymogów art. 24 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami,

- prowadził szkolenie podstawowe niezgodnie ze szczegółowym programem szkolenia,

- w sposób niewłaściwy dokumentował egzamin wewnętrzny teoretyczny i praktyczny,

- egzamin wewnętrzny przeprowadził w niezgodny z prawem sposób oraz przed ukończeniem szkolenia teoretycznego, praktycznego oraz nauki udzielania pierwszej pomocy o ile jest wymagana.

Organ wskazał, że B. B. pomimo wcześniejszego zalecenia, nie złożył Staroście informacji o posiadaniu placu manewrowego oraz nie przedłożył tytułu prawnego oraz dat określających okres, na jaki przedsiębiorca posiada tytuł prawny do dysponowania placem. Swoje stanowisko organ uzasadnił dodatkowo faktem, że naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia, polegające na wielokrotnym prowadzeniu szkoleń oraz przeprowadzenie praktycznego egzaminu wewnętrznego pojazdem bez

ważnych badań technicznych, mają rażący charakter.

W odwołaniu od tej decyzji B. B. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 45 ust. 1 pkt. 2-3 i art. 45 ust. 2 pkt. 1 ustawy o kierujących pojazdami, poprzez ich błędne zastosowanie, a w konsekwencji nieprawidłowe uznanie, iż rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców. Zarzucił także naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 63,

art. 75, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ich niezastosowanie, a tym samym niepełne i nierzetelne przeprowadzenie postępowania dowodowego, jak również uniemożliwienie wzglądu do akt sprawy. W uzasadnieniu odwołania zaprzeczył jakoby celowo i świadomie zrezygnował z możliwości złożenia zastrzeżeń do protokołu kontroli. Wyjaśnił, że protokół został mu odczytany w dniu 19 września 2017r., w siedzibie organu i w trakcie jego odczytu próbował wnieść swoje uwagi i zastrzeżenia, jednak pracownik odmówił wpisania jego zastrzeżeń. Zarzucił, że uniemożliwiono mu zapoznanie się z aktami sprawy, z uwagi na nieobecność Naczelnika Wydziału Komunikacji w dniach 20-24 listopada 2017r. Odnośnie do przesłanki nieusunięcia naruszeń warunków wykonywania działalności

gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, wyjaśnił, że upoważnienia do kontroli nr "[...]" wystawione dla J. R. oraz nr "[...]" wystawione dla T. K. nie zawierają zapisów, które wskazywałyby na możliwość weryfikacji wykonania i zastosowania się do zaleceń pokontrolnych określonych w piśmie z dnia 03.11.2016 r. znak: "[...]" Podniósł, że pracownicy wykonujący czynności kontrolne, zarówno przed rozpoczęciem kontroli, jak również w jej trakcie, nie

poinformowali go o powtórnej kontroli poprzednio stwierdzonych nieprawidłowości, ani nie dokonali należytej weryfikacji dokumentacji szkoleniowej z okresu przed 12 grudnia 2016r. Zarzucił, że kontrolujący go pracownicy nie poinformowali o zakresie kontroli oraz przysługujących prawach i obowiązkach w jej trakcie. Podniósł także, że organ oparł swoje ustalenia w sposób nieprecyzyjny i niespójny. Wskazał, że wszelkie zalecenia pokontrolne, które zostały wydane przez organ w 2016r. zostały wykonane i uzupełnione, zgodnie z dostępną wiedzą oraz środkami. Nowe uchybienia, które powstały były natomiast spowodowane przez błędy pisarskie oraz rachunkowe, których nie sposób zakwalifikować jako rażącego naruszenia warunków

wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców. Odnośnie do zarzutu wskazującego na brak złożenia informacji odnośnie do placu manewrowego wyjaśnił, że zmiana właściciela nieruchomości nastąpiła po zakończeniu przedmiotowej kontroli, a zatem przytoczenie wskazywanych przez organ zastrzeżeń nie powinno mieć miejsca. B. B. nie

zgodził się ponadto z twierdzeniem, że wielokrotnie prowadził szkolenia pojazdem nie

spełniających wymagań. Wyjaśnił, że pojazd A o nr rej. "[...]" w dokumencie

stwierdzającym dopuszczenie go do ruchu posiadał odpowiednią adnotację, potwierdzającą pozytywny wynik badań technicznych pojazdu, której wpisu dokonano po terminie. Na zakończenie uzasadnienia B. B. podniósł, że w sprawie zachodzi konflikt interesów, zarówno ze strony pracowników Starostwa, jak również samego organu, który polega na próbie wykluczenia go z obrotu gospodarczego. Wyjaśnił, że podległa bezpośrednio Staroście jednostka organizacyjna, tj. Powiatowy Urząd Pracy w, od dłuższego czasu prowadzi działania, które zmierzają do dyskredytacji i eliminacji jego przedsiębiorstwa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Podniesiono, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji powołał się na wystąpienie dwóch przesłanek uprawniających do orzeczenia zakazu prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, tj. nieusunięcie w terminie naruszeń warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców oraz naruszania warunków wykonywania działalności gospodarczej o rażącym charakterze. Takim naruszeniem w ocenie organu jest prowadzenie szkolenia praktycznego oraz przeprowadzanie praktycznego egzaminu wewnętrznego pojazdem nie dopuszczonym do ruchu, który nie posiadał ważnych badań technicznych. Nieprzeprowadzenie badania technicznego pojazdu w ocenie Kolegium nie pozwala na uznanie, że spełnia on wymagania dla pojazdu, którym można prowadzić naukę jazdy. W okresie od dnia 3 maja 2017r. do dnia 13 września 2017r., pojazdu B. B. nie sposób uznać za pojazd spełniający warunki techniczne, co oznacza, że szkolenia odbyte w tym okresie odbywały się na pojeździe, który nie mógł być wykorzystywany do szkolenia kandydatów na kierowców. W ocenie Kolegium wielokrotne prowadzenie szkolenia pojazdem niespełniającym warunki, o których mowa w art. 24 ustawy o kierujących pojazdami stanowi jedną z form rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców. Według organu odwoławczego skarżący dopuścił się bowiem wielokrotnego prowadzenia szkolenia, pojazdem, który nie mógł być wykorzystywany do szkolenia kandydatów na kierowców. Było to 56 zajęć szkolenia praktycznego trwających łącznie 131 godzin. Prowadzenie zaś szkolenia pojazdami niespełniającymi wymagań, o których mowa w art. 24 ustawy o kierujących pojazdami, jest rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców i obliguje organ do wydania decyzji administracyjnej o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców.

Nie zasługuje natomiast w ocenie Kolegium na uznanie stanowisko organu I instancji odnośnie do wystąpienia drugiej przesłanki do wydania decyzji administracyjnej o zakazie wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców. Analiza przepisu art. 24 ustawy o kierujących pojazdami prowadzi bowiem do wniosku, że upoważnia on organ do kontroli przedsiębiorcy w zakresie spełniania przez ośrodek warunków do prowadzenia szkolenia, natomiast przepis ten nie stanowi podstawy do swoistego karania przedsiębiorcy, jeżeli dopuścił się uchybień podczas prowadzenia czy też dokumentowania szkolenia. Przepis dotyczy sytuacji gdy ośrodek szkolenia przestał spełniać warunki odnośnie do infrastruktury odpowiedniej do zakresu prowadzonego szkolenia (sala wykładowa, pomieszczenia biurowe, plac manewrowy, pojazd przeznaczony do nauki jazdy), zatrudnienia odpowiedniej kadry, posiadania zbiorów przepisów ruchu drogowego oraz pomocy dydaktycznych. Wystąpienie takich naruszeń, obliguje organ do podjęcia działań mających na celu usunięcie niepożądanego stanu. W ocenie Kolegium niektóre ze stwierdzonych uchybień także stanowią o rażącym naruszeniu warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców. Stwierdzone uchybienia dokumentowania przebiegu procesu szkolenia kandydatów na kierowców oraz w zakresie prowadzenia szkoleń zgodnie z programem szkolenia należy zakwalifikować - jako rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka. Wskazano, że ośrodek prowadził szkolenie w sposób niezgodny z programem szkolenia, naruszając tym samym przepisy prawa.

Skargę na ww. decyzję wywiódł B. B., wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 45 ust. 1 pkt 3 i art. 45 ust. 2 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 24 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji uznanie przez organ I i II instancji, że doszło do rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej, gdyż wielokrotnie prowadzone było szkolenie pojazdem niespełniającym wymagań, o których mowa w art. 24 ww. ustawy, podczas gdy z analizy akt sprawy, a w szczególności z treści zapisów decyzji Starosty z dnia "[...]" wynika, iż organ, pomimo stwierdzonych

uprzednio nieprawidłowości w zakresie cyt. "szkolenie w części praktycznej

przeprowadzać wyłącznie pojazdami spełniającymi wymogi art. 24 ustawy z dnia

5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami", nie orzekł o zakazie wykonywania

przez skarżącego działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, a zatem nie doszło do naruszenia warunków

wykonywania działalności gospodarczej o rażącym charakterze;

naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 8, 9, 10 § 1, 63, 89 oraz art. 136 § 1

k.p.a., poprzez uniemożliwienie udziału skarżącemu w każdym stadium postępowania, a w szczególności pominięcie przez organ II instancji wniosku o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, jak również pozostawienie bez rozpatrzenie okoliczności, iż w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji skarżący został pozbawiony możliwości wglądu do akt sprawy, a nadto możliwości złożenia zastrzeżeń i uwag do przedmiotowej kontroli;

naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa poprzez wydanie przez organ decyzji bez dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych, a w konsekwencji oparciu uprzednio wydanej decyzji o niewłaściwie zgromadzony materiał dowodowy, czego bezspornym przykładem jest okoliczność związana w dowolnym i swobodnym stosowaniu przez organ I instancji przesłanek uprawniających do orzeczenia wobec skarżącego, zakazu prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców;

naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 - 2 - poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia przez organ stanu faktycznego, brak odniesienia się do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów i twierdzeń, oparcie rozstrzygnięcia na błędnych ustaleniach faktycznych, niepełną i dowolną ocenę zebranych dowodów, jak również niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozpoznania sprawy.

Skarżący zwrócił się również o przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów, tj. pisma dot. zaleceń pokontrolnych z dnia 3 listopada 2016 r. znak: "[...]" oraz protokołu z oględzin pojazdów przeznaczonych do nauki jazdy z dnia 14 października 2016 r. znak: "[...]" na okoliczność wskazującą, iż organ dopuścił się obrazy przepisów prawa materialnego, gdyż w sposób dowolny i uznaniowy interpretuje przesłankę rażącego naruszenia warunków wykonywania przez niego działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności

z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2017 r., poz. 2188 j.t).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia

z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach,

a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy

co wynika z treści art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2018 r., poz. 1302 j.t. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a). Sąd rozstrzygając sprawę nie jest też związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia "[...]", który zakazał B. B. prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców oraz skreślił B. B., prowadzącego ośrodek szkolenia kierowców A, z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców.

Istota sporu dotyczy ustalenia, czy stwierdzone w toku postępowania kontrolnego uchybienia mają charakter rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców i winny skutkować orzeczeniem o zakazie prowadzenia przez skarżącego ośrodka szkolenia kierowców i w konsekwencji skreśleniem przedsiębiorcy z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców.

W tej materii dokonane przez organy administracji publicznej ustalenia stanu faktycznego sprawy nie budzą zdaniem Sądu żadnych wątpliwości, zostały poczynione niewadliwie i są wyczerpujące, znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym, a organy dokonały trafnej ich subsumcji pod przepisy prawa materialnego, które stały się podstawą wydania zaskarżonej decyzji. W ocenie sądu nie może być zatem mowy o naruszeniu wskazanych w skardze przepisów procesowych postępowania administracyjnego.

Na wstępie rozważań wypada zauważyć, że według definicji zawartej w art. 5 pkt 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1829 z późn. zm.), określenie "działalność regulowana" oznacza działalność gospodarczą, której wykonywanie wymaga spełnienia szczególnych warunków, określonych przepisami prawa. W myśl art. 64 wymienionej ustawy, jeżeli przepis odrębnej ustawy stanowi, że dany rodzaj działalności jest działalnością regulowaną w rozumieniu niniejszej ustawy, przedsiębiorca może wykonywać tę działalność, jeżeli spełnia szczególne warunki określone przepisami tej odrębnej ustawy i po uzyskaniu wpisu w rejestrze działalności regulowanej. Spełnienie przez przedsiębiorcę warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej podlega kontroli, w szczególności przez organ prowadzący rejestr danej działalności. Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (j.t. 2016 r., poz. 627 z późn. zm.; zwanej dalej w skrócie także "ustawą"), jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Tym samym, poza wymogiem wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców, przedsiębiorca może wykonywać tę działalność jeżeli spełnia szczególne warunki określone przepisami ustawy o kierujących pojazdami. Przepisy ustawy o kierujących pojazdami regulujące warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, a w szczególności art. 45 ustawy stanowią lex specialis wobec przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zgodnie zaś z art. 45 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, starosta (w miastach na prawach powiatu - prezydent miasta) wydaje decyzję administracyjną o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, skreślając przedsiębiorcę z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców, jeżeli przedsiębiorca:

1) złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 28 ust. 5, niezgodne ze stanem faktycznym;

2) nie usunął naruszeń warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców w wyznaczonym przez starostę terminie;

3) rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców.

Stosownie natomiast do treści art. 45 ust. 2 ustawy, rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców jest:

1) wielokrotne prowadzenie szkolenia:

a) w sposób niezgodny z wymaganymi warunkami przeprowadzania zajęć,

b) w sposób niezgodny z programem szkolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 2,

c) pojazdami niespełniającymi wymagań, o których mowa w art. 24;

2) nieprzedstawienie informacji, o której mowa w art. 27 ust. 1 pkt 1;

3) wielokrotne wystawienie niezgodnie ze stanem faktycznym zaświadczenia o ukończeniu szkolenia;

4) odmowa poddania się kontroli, o której mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2.

W myśl art. 24 ustawy, nauka jazdy jest prowadzona:

1) pojazdem:

a) odpowiadającym wymaganiom określonym dla danej kategorii prawa jazdy lub dla pozwolenia na kierowanie tramwajem,

b) oznakowanym kwadratową tablicą barwy niebieskiej z białą literą "L",

c) przystosowanym do nauki jazdy, zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 66 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym,

d) posiadającym adnotację w dowodzie rejestracyjnym o spełnieniu wymagań, o których mowa w lit. a-c, dokonywaną przez odpowiedni organ, na podstawie pozytywnego wyniku badania technicznego przeprowadzonego przez stację kontroli pojazdów, o której mowa w art. 83 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - nie dotyczy tramwaju;

2) pojazdem odpowiednio przystosowanym do rodzaju niepełnosprawności spełniającym warunki, o których mowa w pkt 1 lit. a i b - w przypadku szkolenia osoby niepełnosprawnej.

Z art. 45 ust. 1 ustawy wynika, że spełnienie już jednej z wymienionych w poszczególnych punktach tego przepisu przesłanek uzasadnia wydanie decyzji o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, przy czym w art. 45 ust. 2 ustawodawca wprost określił jakie działania podmiotu prowadzącego ośrodek stanowią rażące naruszenie warunków wykonywania tej działalności gospodarczej. Unormowanie art. 45 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami zawiera własną, legalną definicję "rażącego" naruszenia warunków wykonywania tej działalności gospodarczej, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Obiektywne stwierdzenie naruszeń określonych w art. 45 ust. 2 musi zostać zakwalifikowane jako rażące w rozumieniu tego przepisu, niezależnie od stanu świadomości oraz umyślności działania lub zaniechania podmiotu prowadzącego ośrodek szkolenia kierowców i to bez względu na inne okoliczności.

Skoro stwierdzenie naruszeń, o których mowa w omawianym art. 45 ust. 2 ustawy, jest kwalifikowane jako rażące, bez względu na inne okoliczności faktyczne, zatem wystarczające jest dla zastosowania sankcji określonej w art. 45 ust. 1 ab initio stwierdzenie, że miały miejsce wymienione w art. 45 ust. 2 pkt 1 - 4 naruszenia i wystąpiły one wielokrotnie. Według Słownika języka polskiego "wielokrotnie" to przysłówek od "wielokrotny", co oznacza, że wiele razy powtórzony, powtarzający się, występujący wiele lub kilka razy, niejednokrotny, kilkakrotny, częsty. Słowo "kilka" zaś definiuje się jako "zaimek oznaczający w sposób przybliżony liczbę większą niż 2 i mniejszą niż 10".

W tym miejscu należy przywołać również dyspozycję art. 24 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym nauka jazdy jest prowadzona:

1) pojazdem:

a) odpowiadającym wymaganiom określonym dla danej kategorii prawa jazdy lub dla pozwolenia na kierowanie tramwajem,

b) oznakowanym kwadratową tablicą barwy niebieskiej z białą literą "L",

c) przystosowanym do nauki jazdy, zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 66 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym,

d) posiadającym adnotację w dokumencie stwierdzającym dopuszczenie do ruchu o spełnieniu wymagań, o których mowa w lit. a-c, dokonywaną przez odpowiedni organ, na podstawie pozytywnego wyniku badania technicznego przeprowadzonego przez stację kontroli pojazdów, o której mowa w art. 83 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - nie dotyczy tramwaju.

W wyniku przeprowadzonej w dniach od 9 września 2017r. do 15 września 2017r. kompleksowej kontroli Ośrodka Szkolenia Kierowców A (protokół kontroli, akta adm. k. - 78-97) bezsprzecznie ustalono, że instruktor B. B. wielokrotnie prowadził szkolenia praktyczne oraz przeprowadzał egzamin wewnętrzny praktyczny pojazdem nie dopuszczonym do ruchu, który nie posiadał ważnych badań technicznych, czyli pojazdem niespełniającym wymagań, o których mowa w art. 24 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami. W okresie od dnia 3.05.2017r. do dnia 5.08.2017r. przeprowadzono 56 zajęć szkolenia praktycznego oraz egzaminów wewnętrznych praktycznych, łącznie w czasie 131 godzin pojazdem marki A o nr rej. "[...]", który nie posiadał ważnych badań technicznych, czyli pojazdem nie dopuszczonym do ruchu. Ustalono ponadto, że szkolenie pojazdem nie dopuszczonym do ruchu dotyczyło prowadzonych pięciu szkoleń: A. B. w zakresie kat. C w dniach 03.05.2017r., 04.05.2017 r. , 05.05.2017 r., 06.05.2017 r., 07.05.2017 r., 08.05.2017 r.,09.05.2017r., 10.05.2017 r., 11.05.2017 r., 12.05.2017 r. podczas 10 zajęć w łącznym czasie 23 godzin, A. B. w zakresie kat. C+E w dniach 29.05.2017 r., 30.05.2017 r., 31.05.2017 r., 01.06.2017 r., 02.06.2017 r., 03.06.2017 r., 05.06.2017r., 06.06.2017r., 07.06.2017r., 08.06.2017 r. podczas 11 zajęć w łącznym czasie 26 godzin, P. W. w zakresie kat. C w dniach 23.05.2017 r., 24.05.2017r., 25.05.2017r., 26.05.2017r., 27.05.2017r., 29.05.2017 r., 30.05.2017 r., 31.05.2017r., 01.06.2017r., 02.06.2017r., 05.06.2017r., 06.06.2017 r., 07.06.2017 r. podczas 13 zajęć w łącznym czasie 30 godzin, P. J. w zakresie kat. C+E w dniach 12.07.2017r., 13.07.2017r., 14.07.2017r., 15.07.2017 r., 17.07.2017 r., 18.07.2017r., 19.07.2017r., 20.07.2017r., 04.08.2017r., 05.08.2017 r. podczas 11 zajęć w łącznym czasie 26 godzin oraz P. W. w zakresie kat. C+E w dniach 13.07.2017r., 14.07.2017r., 15.07.2017r., 16.07.2017r., 17.07.2017 r., 18.07.2017r., 19.07.2017r., 20.07.2017r., 21.07.2017r., 22.07.2017r., podczas 11 zajęć w łącznym czasie 26 godzin.

Ze znajdującej się w aktach sprawy kserokopii dowodu rejestracyjnego pojazdu skarżącego, marki A o nr rej. "[...]" (akta adm., k. – 116) wynika jednoznacznie, że w okresie od dnia 3 maja 2017r. do dnia 13 września 2017r., pojazd ten nie miał ważnych badań technicznych, co oznacza, że szkolenia odbyte wskazanym pojazdem w tym okresie odbywały się pojazdem, który nie mógł być wykorzystywany do szkolenia kandydatów na kierowców. Jak najbardziej zasadnie wskazało Kolegium, że wielokrotne prowadzenie szkolenia pojazdem niespełniającym warunki, o których mowa w art. 24 ustawy o kierujących pojazdami stanowi jedną z form rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców. Niewątpliwie zaś, jak już wyżej wskazano, w okresie, w którym rzeczony pojazd nie miał ważnych badań technicznych, skarżący wielokrotnie przy jego użyciu dopuścił się prowadzenia szkolenia kandydatów na kierowców. Było to 56 zajęć szkolenia praktycznego trwających łącznie 131 godzin.

Nadmienić należy, że to, iż sporny pojazd przeszedł badanie techniczne we wrześniu 2017 r., nie konwaliduje tego, że we wskazanym okresie skarżący korzystał z tego pojazdu do szkolenia kursantów bez wymaganego badania technicznego. Adnotacja w dowodzie rejestracyjnym, która pojawiła się 14 września 2017 r. potwierdzająca przejście badania technicznego nie oznacza też tego, że pojazd był sprawny w czasie od 3 maja 2017 do 13 września 2017r. Nie jest też okolicznością wyłączającą odpowiedzialność skarżącego, fakt, iż, jak wskazał na rozprawie przed tut. Sądem, w tym samym czasie on chorował (protokół rozprawy, akta sądowe, k. – 91). Fakt ten, jakkolwiek wymagający współczucia i zrozumienia, w myśl obowiązujących przepisów prawa nie zwalnia strony z sankcji z tytułu stwierdzonych naruszeń. Jeśli natomiast skarżący nie mógł sprawować obowiązków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej z powodu choroby powinien rozważyć zawieszenie lub czasowe zaprzestanie prowadzenia przez siebie tej działalności.

W ocenie Sądu należy stwierdzić bezsprzecznie, że organy prawidłowo przyjęły, na tle dokonanych ustaleń faktycznych, iż przesłanki przepisu art. 45 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o kierujących pojazdami zostały spełnione. Jak wynika bowiem z niewadliwie i z udziałem strony skarżącej przeprowadzonego postępowania dowodowego, w prowadzonym ośrodku strony skarżącej wielokrotnie i w dłuższym okresie prowadzono szkolenia kandydatów na kierowców pojazdem niespełniającym wymagań art. 24 pkt 1 lit. a, lit. c i lit. d ustawy, tj. nie posiadającym aktualnych badań technicznych i bez adnotacji w dowodzie rejestracyjnym, wymaganej według art. 24 pkt 1 lit. d. To z kolei stanowi o rażącym naruszeniu prawa, które musiało skutkować wydaniem wobec skarżącego zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców oraz skreśleniem go z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców.

Bezzasadny jest zatem zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia art. 45 ust. 1 pkt 3 i art. 45 ust. 2 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 24 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

Zgodzić się należy również z organem odwoławczym, że niektóre z pozostałych stwierdzonych uchybień również stanowią o rażącym naruszeniu warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców. Nadmienić należy, że szkolenie kierowców szczegółowo uregulowane jest przepisem art. 23 ust. 4 ustawy o kierujących pojazdami oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 4 marca 2016 r. w sprawie szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, instruktorów i wykładowców (Dz. U. 2016. 280 ze zm.) oraz Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 7 marca 2016r. w sprawie numeru ewidencyjnego ośrodka szkolenia kierowców i innego podmiotu prowadzącego szkolenie, wzorów dokumentów i pieczęci związanych z utworzeniem i działalnością ośrodka szkolenia kierowców oraz wysokości opłaty za wpis do rejestru przedsiębiorców - prowadzących ośrodek szkolenia kierowców i opłaty za wydanie poświadczenia potwierdzającego spełnianie dodatkowych wymagań przez ośrodek szkolenia kierowców (Dz.U.2016. 327). Stwierdzone uchybienia dotyczące dokumentowania przebiegu procesu szkolenia kandydatów na kierowców oraz w zakresie prowadzenia szkoleń zgodnie z programem szkolenia (np. brak odpowiednich wpisów w kartach przeprowadzonych zajęć, brak przeprowadzenia wymaganych 30 godzin szkolenia) należy również zakwalifikować - jako rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka.

Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Nie jest tym samym uzasadniony wniosek strony dotyczący przeprowadzenia dodatkowego, wskazanego w skardze dowodu z dokumentów. Ponadto w decyzjach wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparł się organ wydając swoje rozstrzygnięcie. Nie może być zatem mowy o naruszeniu wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego.

Sąd nie dopatrzył się również żeby blokowano skarżącemu możliwość aktywnego uczestniczenia w prowadzonym przez organ I instancji postępowaniu administracyjnym. Przeciwnie, skarżący był informowany o wszystkim czynnościach podejmowanych w jego sprawie. Nie można również stwierdzić, że skarżący nie miał swobodnego dostępu do dokumentacji zgromadzonej w jego sprawie. Z akt sprawy wynika, że skarżący korzystał z tego prawa i przeglądał akta sprawy, mając możliwość sporządzania notatek, kopii lub odpisów, o czym świadczy np. notatka służbowa z dnia 24 października 2017 r. (akta adm., k. – 114). Ponadto w toku prowadzonego postępowania skarżący mógł odnieść się do ustaleń zawartych w toku kontroli. Nie jest zatem zasadny zarzut jakoby nie miał możliwości złożyć ustnych zastrzeżeń do protokołu. Zaznaczyć należy, że strona skarżąca odmówiła podpisania protokołu, o czym świadczy adnotacja osób sporządzających protokół. To zaś, że nie przychylono się do wniosku skarżącego o przeprowadzenie w toku postępowania odwoławczego rozprawy administracyjnej w jego sprawie, nie stanowi o jakimkolwiek naruszeniu praw procesowych strony przez organ odwoławczy. Przeprowadzenie rozprawy nie jest bowiem obligatoryjne i to organ po rozważeniu okoliczności danej sprawy podejmuje rozstrzygnięcie w tym zakresie. Sąd nie dopatrzył się w tej kwestii żadnych naruszeń prawa.

W związku z powyższym, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.