Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1043/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 pkt 1, 7 i 10, art. 34 par. 1, art. 27 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie sędzia WSA Piotr Przybysz (sprawozdawca), sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 listopada 2021 r. sprawy ze skargi M.O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. (dalej zwany "Naczelnikiem US") na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] wystawionego przez wierzyciela P. S.A. [...] na zaległości z tytułu opłat abonamentowych za okres od 1 stycznia 2015 r. do 30 listopada 2019 r. w łącznej kwocie należności głównej 1.324,90 zł plus należne odsetki za zwłokę, prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku zobowiązanej M. O.(dalej zwana "Stroną" lub "Skarżącą").

Organ egzekucyjny w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, zawiadomieniem z dnia 2 czerwca 2020 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A. Zawiadomienie bank otrzymał w dniu 2 czerwca 2020 r., a Zobowiązana wraz z odpisem przedmiotowego tytułu wykonawczego w dniu 9 czerwca 2020 r.

Z kolei w dniu 8 czerwca 2020 r. w wyniku zastosowania ww. środka egzekucyjnego uzyskano kwotę 1.745,15 zł, która w całości pokryła zaległości wynikające z ww. tytułu wykonawczego.

Skarżąca pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. wniosła zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego, zarzucając naruszenie:

1) art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm.; dalej "u.p.e.a.") w zw. z art. 2 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1801, zwanej dalej "u.o.a."), polegające egzekwowaniu nieistniejącego obowiązku;

2) art. 33 § 1 pkt 7 w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a. polegające na wszczęciu egzekucji bez doręczenia Stronie pisemnego upomnienia;

3) art. 33 § 1 pkt 10 w zw. z art. 27 § 1 pkt 12 u.p.e.a., polegające na niezgodnym z prawdą wskazaniu faktu i daty doręczenia upomnienia w pkt 9 tytułu wykonawczego.

W uzasadnieniu, podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku, zakwestionowała fakt rejestracji przez Siebie odbiornika RTV. Ponadto zarzuciła wierzycielowi P.S.A., brak doręczenia indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta. Strona zauważyła, że akta sprawy powinny zawierać informacje o przesłaniu tego numeru np. w formie przesyłki listowej, a nie jedynie wygenerowany duplikat przedmiotowego zawiadomienia. Wskazała ponadto, że obowiązek nadania indywidualnych numerów identyfikacyjnych i powiadomienia o tym fakcie adresatów obejmował jedynie abonentów RTV, którzy byli zarejestrowani w dniu wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1342; dalej zwane "Rozporządzeniem").

W odniesieniu do drugiego zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, Strona wskazała, że w myśl art. 15 § 1 u.p.e.a., doręczenie upomnienia należy uznać za obowiązek, bez którego egzekucja skutecznie nie może być wszczęta i prowadzona. W jej ocenie upomnienie ma jedynie przypominać o obowiązku zapłaty wymienionych w nim należności, informując o zagrożeniu skierowania sprawy na drogę egzekucji administracyjnej. Egzekucja administracyjna niepoprzedzona pisemnym upomnieniem, jeżeli jest ono wymagane, toczy się bez podstawy prawnej, jest bezskuteczna, a więc musi zostać umorzona.

Mając na uwadze zarzut niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., zarzuciła wierzycielowi, że podał nieprawdziwą informację w punkcie 9 tytułu wykonawczego o doręczeniu jej przedmiotowego upomnienia w dniu 5 grudnia 2019 r.

Skarżąca mając na względzie podniesione zarzuty i przedstawioną na ich poparcie argumentację wniosła o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zarzutów, umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 i pkt 7 u.p.e.a., oraz zwrot uzyskanej kwoty w wyniku wierzytelności z rachunku bankowego.

Naczelnik US z uwagi na wniesione zarzuty postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r., zawiesił postępowanie egzekucyjne do czasu otrzymania ostatecznego stanowiska wierzyciela oraz pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. wystąpił do wierzyciela P.S.A. z prośbą o zajęcie stanowiska w sprawie zarzutów wniesionych przez Stronę.

[...] P. S. A. postanowieniem z dnia [...] września 2020 r., po rozpatrzeniu wniesionych przez Zobowiązaną zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika US na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] marca 2020 r., uznał za niezasadny:

– zarzut nieistnienia obowiązku,

– zarzut braku uprzednio doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.,

– zarzut niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a.

W uzasadnieniu odnosząc się do wniesionego zarzutu nieistnienia obowiązku mając na uwadze obowiązujące uregulowania prawne wskazał, że rejestracja odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego używanych pod adresem ul. S. [...], [...] W. (po zmianie danych adresowych S. ul. Z. [...]) zgłoszona została na Skarżącą. Po zgłoszeniu rejestracji wydana została książeczka radiofoniczna stanowiąca dowód zarejestrowania przedmiotowych odbiorników i służyła do dokonywania opłat abonamentowych. Na dowód powyższego wierzyciel załączył kserokopię wniosku o rejestrację odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego z [...] stycznia 1997 r.

Ponadto stanął na stanowisku, że użytkownicy odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, którzy dokonali rejestracji odbiorników na podstawie przepisów wykonawczych wynikających z ustawy o radiofonii i telewizji z dnia 29 grudnia 1992 r. oraz wcześniejszych uregulowań prawnych, poprzedzających ustawę z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, pozostali abonentami zobowiązanymi do uiszczania opłat abonamentowych (za wyjątkiem osób, które dopełniły formalności zwolnienia od opłat lub wyrejestrowania). Reasumując, wierzyciel wskazał, że na podstawie Rozporządzenia nie zostały anulowane zgłoszone przez użytkowników wnioski rejestracyjne, a wyłącznie imienną książeczkę opłat zastąpiono indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Wierzyciel wskazał ponadto, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] (wraz ze spersonalizowanymi blankietami wpłat) stanowiące dowód zarejestrowania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych i zastępujące dowód zarejestrowania w formie imiennej książeczki radiofonicznej zostało wysłane Stronie w dniu[...]grudnia 2008 r. i nie odnotowano zwrotu przedmiotowej korespondencji. Do przedmiotowego postanowienia załączono duplikat Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego z dnia [...] grudnia 2008 r.

Wierzyciel ponadto wskazał, że Rozporządzenie nie posługuje się pojęciem "doręczenia" lecz "przesłania zawiadomienia", w związku z czym poprzez przesłanie zawiadomień P.S.A. wykonała obowiązek powiadomienia użytkowników (posiadaczy książeczek opłat) o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Podkreślił też, że wysłany dokument jest wydrukiem komputerowym, nie wymaga dodatkowych podpisów oraz pieczęci i doręczany jest listem zwykłym bez potwierdzenia odbioru. Wierzyciel, stwierdził, że w sposób prawidłowy wykonał ciążący na nim obowiązek powiadomienia Strony o nadaniu indywidualnego numeru abonenta. W związku z powyższym uznał, że roszczenia w stosunku do zobowiązanej są nadal aktualne i zgodne z prawem, ponieważ obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych wynika bezpośrednio z ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, a nie wydanego na jej podstawie Rozporządzenia. Wierzyciel zaznaczył, że na dzień wystawienia niniejszego postanowienia P.S.A. nie dysponuje dokumentem, który stanowiłby o dopełnieniu przez Skarżącą formalności związanych ze zgłoszeniem wyrejestrowania odbiorników. Brak takiego dokumentu zobowiązuje Stronę do uregulowania opłat abonamentowych.

Reasumując stanął na stanowisku, że niedopełnienie formalności wyrejestrowania odbiorników i zaprzestanie wnoszenia opłat abonamentowych, pomimo istnienia obowiązku, pozwala stwierdzić, że wszczęta egzekucja w oparciu o przedmiotowy tytuł wykonawczy jest uzasadniona.

Wierzyciel odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku uprzedniego doręczenia Zobowiązanej upomnienia wskazał, że w dniu [...] grudnia 2019 r. wysłano (za potwierdzeniem odbioru) przesyłkę nr [...] zawierającą upomnienie numer UP Z [...]. Doręczenie upomnienia, wzywającego do zapłaty należności, nastąpiło na zasadach określonych w art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; zwanej dalej "K.p.a."). Przedmiotowe upomnienie zostało doręczone skutecznie w dniu [...] grudnia 2019 r. i odebrane zastępczo przez osobę, która podjęła się oddania przesyłki adresatowi. Upomnienie obejmowało zaległości za okres od stycznia 2014 r. do listopada 2019 r. i wystawione było wg obowiązujących stawek abonamentowych w poszczególnych latach. W przedmiotowym upomnieniu Strona została poinformowana, że wskazane należności należy wpłacić w ciągu 7 dni licząc od dnia doręczenia niniejszego upomnienia oraz, że w przypadku nieuregulowania należności we wskazanym terminie, zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne w celu przymusowego ściągnięcia należności w trybie egzekucji administracyjnej, co spowoduje obciążenie dodatkowymi kosztami prowadzonej egzekucji.

Odnosząc się z kolei do zarzutu niespełnienia w przedmiotowym tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. wyjaśnił, że przepis ten jednoznacznie wskazuje, jakie obligatoryjne dane zawiera tytuł wykonawczy. W myśl art. 29 u.p.e.a. organ egzekucyjny po otrzymaniu wniosku wierzyciela o wszczęcie postępowania egzekucyjnego, obowiązany jest zbadać dopuszczalność egzekucji administracyjnej oraz poprawność formalną tytułu wykonawczego. Wymienione we wskazanym przepisie czynności poprzedzają wszczęcie egzekucji. Stwierdzenie przez organ egzekucyjny, że obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy podlega egzekucji administracyjnej, a tytuł spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a., zobowiązuje organ egzekucyjny do wszczęcia egzekucji zgodnie z przepisem art. 26 § 1 tej ustawy. W przeciwnym razie organ egzekucyjny na mocy art. 29 § 2 u.p.e.a. nie przystępuje do egzekucji i zwraca tytuł wykonawczy wierzycielowi, co jednak nie nastąpiło w przypadku przedmiotowego tytułu wykonawczego. Ponadto Wierzyciel wskazał, że w przedmiotowym tytule wykonawczym wskazano jako datę doręczenia upomnienia datę [...] grudnia 2019 r. W związku powyższym uznał zarzut niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a za niezasadny.

[...] działając jako organ drugiej instancji postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 r. utrzymał w mocy postanowienie Wierzyciela z dnia [...]września 2020 r.

Naczelnik US postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r., po uzyskaniu ostatecznego postanowienia Wierzyciela w przedmiocie zarzutów, biorąc pod uwagę stan faktyczny, regulacje prawne, a przede wszystkim stanowisko Wierzyciela, uznał za niezasadne zarzuty wniesione do postępowania egzekucyjnego.

W uzasadnieniu podkreślił, że wniesione przez Stronę zarzuty: nieistnienia obowiązku oraz braku uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia zawarte są w art. 33 § 1 pkt 1 i 7 u.p.e.a. w związku z powyższym organ egzekucyjny jest związany stanowiskiem wierzyciela i w tym zakresie uznał zarzuty za bezzasadne. Organ egzekucyjny wskazał, że zgłoszone zarzuty w ww. zakresie nie mogą być uwzględnione w sytuacji, gdy wierzyciel w wypowiedzi uzyskanej w trybie art. 34 § 1 u.p.e.a. nie potwierdził zasadności tych zarzutów.

Jednocześnie uznając za bezzasadny również trzeci zarzut, tj. niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., wskazał, że przedmiotowy tytuł wykonawczy został wystawiony prawidłowo - przez uprawniony podmiot oraz zawiera wszystkie niezbędne elementy do prowadzenia egzekucji. Naczelnik US w dniu [...] marca 2020 r. nadał przedmiotowemu tytułowi wykonawczemu klauzulę o skierowaniu go do egzekucji administracyjnej. Klauzula ta stanowi, że tytuł wykonawczy został prawidłowo wystawiony i nadaje się do wykonania. Ponadto w powyższym tytule wykonawczym wskazano datę [...] grudnia 20219 r. jako datę doręczenia upomnienia.

Skarżąca nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. złożonym osobiście w siedzibie Urzędu, wniosła zażalenie, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego:

– art. 2 ust. 1 u.o.a., polegające na dowolnym i bezkrytycznym przyjęciu w ślad za Wierzycielem i wbrew dowodom zgromadzonym w sprawie, że Skarżąca używała i nadal używa odbiorników RTV w poprzednim miejscu zamieszkania;

– art. 2 ust. 1 i art. 7 ust. 1 u.o.a. polegające na błędnym przyjęciu, zgodnie z Wierzycielem, że wystarczającą przesłanką dla istnienia obowiązku poniesienia opłaty abonamentowej jest fakt niezgłoszenia przez Skarżącą zmiany danych, to jest zmiany miejsca zamieszkania w sytuacji, gdy przepisy u.o.a. nie wprowadzają takiego skutku;

– § 3 Rozporządzenia przez błędne przyjęcie w ślad za Wierzycielem, że nadawany abonentom indywidualny numer identyfikacyjny nie stanowi dowodu rejestracji odbiorników RTV;

– § 5 ust. 2 Rozporządzenia polegające na niewykonanie przez Wierzyciela obowiązku informacyjnego skutkującego brakiem dowodu rejestracji przez Skarżącą odbiorników RTV,

– art. 7, 77, 80, 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., przez dokonanie błędnej i niepełnej oceny materiału dowodowego skutkującej wadliwym ustaleniem stanu faktycznego przez:

a) przyjęcie, że Skarżąca została powiadomiona o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, stanowiącego od [...] grudnia 2008 r. jedyny dowód zarejestrowania odbiorników RTV, podczas gdy Wierzyciel przyznaje fakt przesłania zawiadomienia na niewłaściwy adres, a nadto zawiadomienie to nie spełniało wymagań rozporządzenia, ponieważ nie zostało opatrzone własnoręcznym podpisem uprawnionego pracownika operatora publicznego oraz nie zawiera informacji o dacie i miejscu nadania;

b) gołosłowne przyjęcie, że Skarżącej została wydana imienna książeczka opłat radiofonicznych za używanie odbiorników RTV bez udowodnienie tej okoliczności, a tym samym braku dowodu zarejestrowania tych odbiorników funkcjonującego do [...] grudnia 2008 r., przy czym wniosek Skarżącej z dnia [...] czerwca 2020 r. o wydanie z akt dowodu wydania imiennej książeczki opłat radiofonicznych nie został przez Wierzyciela uwzględniony;

c) przyjęcie, wbrew zgromadzonym dowodom, że upomnienie adresowane do Skarżącej zostało zastępczo doręczone A. P., podczas gdy z załączonego do akt przy piśmie Skarżącej z dnia 4 września 2020 r. dokumentu urzędowego - postanowienia z dnia [...] sierpnia 2020 r. prokuratora Prokuratury [...] w O. o umorzeniu dochodzenia wobec niewykrycia sprawców popełnienia przestępstwa wynika wprost, że popełnione zostało przestępstwo sfałszowania podpisu A. P. na elektronicznym dokumencie - Odbiorca przesyłki w systemie P.S.A., co powinno było skłonić Wierzyciela do ustalenia faktu niedoręczenia upomnienia skutkującego wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

– art. 15 § 1 w związku z art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. wynikające z błędnej i dowolnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów wskazujących na niedoręczenie Skarżącej upomnienia, co powinno było skutkować wnioskiem Wierzyciela do organu egzekucyjnego o umorzenie egzekucji;

– art. 33 § 2 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 i 3 oraz art. 5 ust. 1 u.o.a. polegające na zainicjowaniu i popieraniu postępowania egzekucyjnego w sytuacji braku dowodów rejestracji odbiorników RTV, co wyłączało domniemanie korzystania przez Skarżącą z odbiorników ze skutkiem w postaci braku obowiązku uiszczaniu opłat abonamentowych;

– art. 34a pkt 1 u.p.e.a. polegające na niezastosowaniu tego przepisu w sytuacji, gdy niedoręczenie Skarżącej upomnienia oraz nieistnienie obowiązku zapłaty opłaty abonamentowej wypełniało przesłanki zobowiązujące Wierzyciela do wystąpienia do organu egzekucyjnego o umorzenie postępowania egzekucyjnego;

– art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. polegające na bezpodstawnym oddaleniu zarzutów w sytuacji, gdy wszechstronna i prawidłowa ocena materiału dowodowego w powiązaniu z przepisami prawa materialnego powinna była doprowadzić Wierzyciela do uwzględnienia zarzutów, ze skutkiem w postaci wniosku do organu egzekucyjnego o umorzenie egzekucji.

W konsekwencji powyższego Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów na okoliczności podnoszone w uzasadnieniu zażalenia oraz uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W ocenie Skarżącej Wierzyciel nie dopełnił obowiązku przeprowadzenia skutecznego dowodu na okoliczność rejestracji przez nią odbiorników RTV, co czyni uzasadnionym zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej nieistnienia obowiązku. Zdaniem Strony dla oceny zasadności zarzutu niedoręczenia jej upomnienia konieczne jest dokonanie wnikliwej i prawidłowej oceny dowodu z dokumentu prywatnego - zawiadomienie o przestępstwie oraz z dokumentu urzędowego - postanowienia prokuratora Prokuratury [...] w O. z dnia [...] sierpnia 2020 r. Wierzyciel, wbrew oczywistym faktom wynikającym z ustaleń prokuratora, twierdzi bezpodstawnie, że upomnienie zostało doręczone A. P. w trybie art. 43 K.p.a. Skarżąca podniosła, że Wierzyciel nie zakwestionował przedstawionych przez nią dowodów na okoliczność niedoręczenia upomnienia, a jedynie wadliwie, wbrew treści dokumentu urzędowego, te dowody ocenił. Wskazała jednocześnie na związek przyczynowy pomiędzy występującym w sprawie naruszeniem przepisów postępowania, a rozstrzygnięciem sprawy, a także na istotny wpływ wykazanych uchybień Wierzyciela w odniesieniu do stanu prawnego sprawy.

Zdaniem Strony z zaskarżonego postanowienia wynika, że Naczelnik US powstrzymał się od merytorycznej oceny zasadności wniesionych przez nią zarzutów mimo ewidentnych wad prawnych postępowania prowadzonego przez P.S.A. Centrum Obsługi Finansowej, skutkujących błędnym ustaleniem faktu doręczenia jej upomnienia, rejestracji przez nią odbiorników RTV i wysłania powiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. W jej ocenie prawidłowe zastosowanie przepisów postępowania w celu ustalenia stanu faktycznego i dokonanie niewadliwej subsumcji powinno było doprowadzić P.S.A. Centrum Obsługi Finansowej do uwzględnienia zarzutów Skarżącej w sprawie egzekucji administracyjnej i wystąpienia do organu egzekucyjnego o umorzenie egzekucji.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej zwany "Dyrektorem") postanowieniem z dnia [...] marca 2021 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Uzasadniając rozstrzygnięcie zwrócił uwagę, że jako organ odwoławczy, rozpoznając żądanie strony oparte o zarzut nieistnienia obowiązku oraz niedoręczenia zobowiązanej upomnienia, także w zakresie swojego rozstrzygnięcia jest związany ostatecznym stanowiskiem wierzyciela, wyrażonym w postanowieniu P.S.A. [...] z dnia [...] listopada 2020 r. Jak bowiem wynika z przepisów ustawy egzekucyjnej, w zakresie zarzutu nieistnienia obowiązku określonego treścią art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. oraz braku uprzedniego doręczenia stronie upomnienia - art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a., wydanie odmiennego orzeczenia, niż wyrażone w stanowisku wierzyciela, stanowiłoby rażące naruszenie prawa tj. dyspozycji art. 34 § 4 u.p.e.a.

Zauważył, że wierzyciel w ostatecznym postanowieniu z dnia [...] listopada 2021 r. odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku wyjaśnił, że obowiązek co do należności objętych tytułem wykonawczym istnieje, bowiem Skarżąca dokonała rejestracji odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego w dniu 17 stycznia 1997 r. w Urzędzie Pocztowym W. [...], na dane: M. O., ul. S. [...], [...] W. i otrzymała książeczkę radiofoniczną do dokonywania opłat abonamentowych. Następnie zgodnie z Rozporządzeniem, które weszło w życie 13 grudnia 2007 r., został przyporządkowany Stronie indywidualny numer identyfikacyjny [...]. Na podstawie ww. Rozporządzenia wysłano do Skarżącej, tak jak i do każdego zarejestrowanego abonenta, tzw. "pakiet startowy" zawierający zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego oraz dodatkowo imienne formularze polecenia przelewu/wpłaty gotówki, ułatwiające dokonywanie wpłat abonamentowych. Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., zostało skierowane na adres podany przy rejestracji odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, tj. ul. S. [...] w W., który był adresem zameldowania Skarżącej do [...]/2004 r. Wierzyciel podkreślił, że zaprzestanie przez Stronę wnoszenia opłat abonamentowych, pomimo istnienia obowiązku, pozwala stwierdzić, że wszczęta egzekucja w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia [...] marca 2020 r. o numeracji [...] była w pełni uzasadniona.

Dyrektor odnosząc się do zarzutu braku doręczenia Zobowiązanej upomnienia, zwrócił uwagę, że Wierzyciel wskazał, że w dniu 2 grudnia 2019 r. skierował na aktualny adres zamieszkania Skarżącej, tj. ul.Z. [...], [...] S., upomnienie Nr UP [...], które informowało o zagrożeniu skierowania sprawy na drogę administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Z dokumentów posiadanych przez Wierzyciela wynika, że przedmiotowe upomnienie zostało doręczone w dacie 5 grudnia 2019 r. A. P., w trybie art. 43 K.p.a., który podjął się oddania pisma adresatowi.

W dalszej części uzasadnienia za niezasadne uznał zarzuty z art. 33 § 1 pkt 1 oraz pkt 7 u.p.e.a. wobec stanowiska Wierzyciela wyrażonego w ostatecznym postanowieniu [...] P.S.A. z dnia [...] listopada 2020 r. Wydanie odmiennego orzeczenia, niż wyrażone w stanowisku Wierzyciela, stanowiłoby rażące naruszenie prawa, tj. dyspozycji art. 34 § 1 u.p.e.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. poprzez niezgodne z prawdą wskazanie faktu i daty doręczania upomnienia w tytule wykonawczym, stwierdził, że w ramach tego zarzutu mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne tytułu wykonawczego. Brakiem formalnym skarżonego tytułu wykonawczego byłoby niewpisanie daty doręczenia upomnienia, przy jednoczesnym wskazaniu kwoty kosztów upomnienia. W ramach tego zarzutu nie mieści się natomiast merytoryczne podważanie prawidłowości doręczenia zobowiązanemu upomnienia. Według Dyrektora w przedmiotowym tytule wykonawczy wystawionym wobec Strony wskazano zarówno kwotę kosztów upomnienia - 11,60, jak i datę doręczenia upomnienia - 5 grudnia 2019 r. W konsekwencji powyższego za nieuzasadniony uznał zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 w zw. z art. 27 § 1 pkt 12 u.p.e.a.

Dyrektor mając na uwadze zarzut dotyczący naruszenia art. 7, 77 i 80 K.p.a. wyjaśnił, że na gruncie przedmiotowej sprawy nie doszło do naruszenia zarówno przepisów K.p.a., jak i u.p.e.a. Zauważył, że rozpatrując zarzuty wniesione na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a. organ egzekucyjny, niebędący jednocześnie wierzycielem, nie przeprowadza własnego postępowania wyjaśniającego, gdyż opiera swoje rozstrzygnięcie na wiążącym stanowisku wierzyciela.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. wyjaśnił, że skarżone postanowienie zostało we właściwy sposób uzasadnione zarówno pod względem faktycznym (zawiera bowiem wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów na których się oparł), jak i prawnym (z uwagi na wyjaśnienie podstawy prawnej postanowienia, z przytoczeniem przepisów prawa). Tym samym organ egzekucyjny dokonał prawidłowej wykładni stosowanych przepisów oraz oceny przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa.

Reasumując uznał, że przy wydawaniu postanowienia Naczelnika US z dnia [...] stycznia 2020 r. nie doszło do naruszenia reguł postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy.

Strona w skardze z dnia 9 kwietnia 2021 r., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Naczelnika US, uchylenie postanowienia [...] P.S.A. z dnia [...]września 2020 r. oraz poprzedzającego je postanowienia [...] P.S.A. z dnia [...] listopada 2020 r., a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, zarzuciła postanowieniu Wierzyciela naruszenie:

1) prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, mianowicie:

a) art. 2 ust. 1 u.o.a. polegające na dowolnym przyjęciu, wbrew dowodom zgromadzonym w sprawie, że Skarżąca używała i nadal używa odbiorników RTV w poprzednim miejscu zamieszkania w sytuacji, gdy od 2007 r. nie mieszka pod adresem wskazanym przez Wierzyciela;

b) art. 2 ust. 1 i art. 7 ust. 1 u.o.a. polegające na błędnym przyjęciu, że wystarczającą przesłanką dla istnienia obowiązku poniesienia opłaty abonamentowej jest fakt niezgłoszenia przez Skarżącą zmiany danych, to jest zmiany miejsca zamieszkania w sytuacji, gdy opłata abonamentowa ma charakter daniny publicznej regulowanej ustawowo, a przepisy u.o.a. nie wprowadzają warunku wygaśnięcia obowiązku uiszczania opłaty od dochowania obowiązku zgłoszenia zmiany danych;

c) § 3 Rozporządzenia przez błędne przyjęcie, że nadawany abonentom indywidualny numer identyfikacyjny nie stanowi dowodu rejestracji odbiorników RTV;

d) art. 2 ust. 3 u.o.a. w związku z § 5 ust. 2 i § 3 pkt 2 Rozporządzenia polegające na pominięciu materialnoprawnych warunków powstania zobowiązania w opłacie abonamentowej, którymi na podstawie przywołanych przepisów są:

– nadanie użytkownikowi przez operatora publicznego w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia indywidualnego numeru identyfikacyjnego,

– powiadomienie tego użytkownika na druku określonym w załączniku do u.o.a., a w konsekwencji uznania przez Wierzyciela za irrelewantną okoliczność niewykonania przez niego obowiązku przesłania zawiadomienia Skarżącej, polegającego na wskazaniu błędnego adresu, skutkującego brakiem przesłanek warunkujących istnienie obowiązku i tym samym stanowiących o zasadności zarzutów w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej.

2) przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie:

a) art. 7, 77, 80, 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., przez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z dokumentów skutkującego wadliwym ustaleniem stanu faktycznego przez:

– przyjęcie, że Skarżąca została powiadomiona o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, stanowiącego od [...] grudnia 2008 r. jedyny dowód zarejestrowania odbiorników RTV, podczas gdy Wierzyciel przyznaje fakt przesłania zawiadomienia na niewłaściwy adres, a nadto zawiadomienie to nie spełniało wymagań rozporządzenia, ponieważ nie zostało opatrzone własnoręcznym podpisem uprawnionego pracownika operatora publicznego oraz nie zawierało informacji o dacie i miejscu nadania zawiadomienia;

– gołosłowne przyjęcie, że Skarżącej została wydana imienna książeczka opłat radiofonicznych za używanie odbiorników RTV bez udowodnienie tej okoliczności, a tym samym braku dowodu zarejestrowania tych odbiorników funkcjonującego do [...] grudnia 2008 r., przy czym wniosek Skarżącej z dnia [...] czerwca 2020 r. o wydanie z akt dowodu wydania imiennej książeczki opłat radiofonicznych nie został przez Wierzyciela uwzględniony;

– błędne ustalenie, że upomnienie adresowane do Skarżącej zostało zastępczo doręczone A. P., podczas gdy z załączonego do akt, przy zażaleniu Skarżącej na postanowienie Dyrektora z dnia [...] stycznia 2021 r., dokumentu urzędowego - postanowienia z dnia [...] sierpnia 2020 r., prokuratora Prokuratury [...] w O. o umorzeniu dochodzenia wobec niewykrycia sprawców popełnienia przestępstwa wynika wprost, że: - przy czynności doręczenia upomnienia popełnione zostało przestępstwo polegające na sfałszowania podpisu A. P. na elektronicznym dokumencie - Odbiorca przesyłki w systemie P.S.A., a zatem A. P. nie kwitował odbioru przesyłki adresowanej do Skarżącej, co wyłączało skuteczność doręczenia upomnienia w trybie art. 43 K.p.a. - sprawca przestępstwa nie został ustalony;

b) art. 15 § 1 w związku z art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. wynikające z błędnej i dowolnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów wskazujących na niedoręczenie Skarżącej upomnienia, co powinno było skutkować wnioskiem Wierzyciela do organu egzekucyjnego o umorzenie egzekucji;

c) art. 33 § 2 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 i 3 oraz art. 5 ust. 1 u.o.a. polegające na zainicjowaniu i popieraniu postępowania egzekucyjnego w sytuacji braku dowodów rejestracji odbiorników RTV, co wyłączało domniemanie korzystania przez Skarżącą z odbiorników ze skutkiem w postaci braku obowiązku uiszczaniu opłat abonamentowych;

d) art. 34a pkt 1) u.p.e.a. polegające na niezastosowaniu tego przepisu w sytuacji, gdy niedoręczenie Skarżącej upomnienia oraz nieistnienie obowiązku zapłaty opłaty abonamentowej wypełniało przesłanki zobowiązujące Wierzyciela do wystąpienia do organu egzekucyjnego o umorzenie postępowania egzekucyjnego;

e) art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. polegające na bezpodstawnym oddaleniu zarzutów w sytuacji, gdy wszechstronna i prawidłowa ocena materiału dowodowego, w powiązaniu z przepisami prawa materialnego, powinna była doprowadzić Wierzyciela do uwzględnienia zarzutów, ze skutkiem w postaci wniosku do organu egzekucyjnego o umorzenie egzekucji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i powtórzył przedstawione w nim argumenty. Zarzuty skargi uznał za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie.

Skarga złożona w niniejszej sprawie została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.).

Sąd rozpoznając skargę korzysta ze wszystkich dowodów zebranych w toku postępowania administracyjnego, gdyż rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy.

Skarga rozpoznana w świetle przywołanych wyżej kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Przedmiotem sporu pomiędzy stronami w rozpoznawanej sprawie jest zasadność odmowy uznania za niezasadne zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 7 i 10 u.p.e.a., do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez P.S.A. [...] z dnia [...] marca 2020r. nr [...], to jest zarzutu egzekwowania nieistniejącego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), zarzutu wszczęcia egzekucji bez doręczenia Stronie pisemnego upomnienia (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.), oraz zarzutu niezgodnego z prawdą wskazania faktu i daty doręczenia upomnienia w pkt 9 tytułu wykonawczego (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.).

W powyższym sporze rację należy przyznać organowi.

Należy zauważyć, że w dniu 30 lipca 2020 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2070, ze zm.). Stosownie do przepisu art. 13 ust. 1 tej ustawy, do postępowań egzekucyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, że w niniejszym postępowaniu zastosowanie znajdą przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r.

Stosownie do art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługują zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z tym przepisem, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku,

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej,

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4,

4) błąd co do osoby zobowiązanego,

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym,

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego,

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1,

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego,

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny,

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

W myśl art. 34 § 1 u.p.e.a., (w brzmieniu obwiązującym do dnia 29 lipca 2020 r.) zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a., (w brzmieniu obwiązującym do dnia 29 lipca 2020 r.) organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

Sąd zwraca uwagę, że powołane powyżej przepisy oznaczają, że w sytuacji, gdy wierzyciel w postanowieniu wydanym w trybie art. 34 § 1 u.p.e.a., stwierdzi, że zarzuty - zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-5 i 7 ww. ustawy - są nieuzasadnione, to wówczas organ egzekucyjny jest zobowiązany do oddalenia zarzutów, jako nieuzasadnionych.

Z powyższego wynika, że organ egzekucyjny nie prowadzi postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. Ostateczne postanowienie wierzyciela jest więc niejako zagadnieniem wstępnym dla późniejszego rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego.

Zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

Wskazać należy, że ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r. poz. 658) wyłączono możliwość zaskarżania postanowień wierzyciela w sprawie niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu (art. 34 § 1a u.p.e.a.) oraz postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela (art. 34 § 2 u.p.e.a.). Uznano bowiem, że tego rodzaju postanowienia "mają charakter incydentalny. W tych przypadkach w pełni skuteczna ochrona praw jednostki jest zapewniona poprzez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej (postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów" (Uzasadnienie do projektu ustawy o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Druk sejmowy Nr 1633 i 2538, VII kadencja Sejmu, s. 4). Postanowienia wydane na podstawie art. 34 § 2 u.p.e.a. nie posiadają charakteru rozstrzygnięcia w znaczeniu materialnym, ale są tylko elementem materiału dowodowego w sprawie wniesionych zarzutów, dlatego też mogą one zostać skontrolowane podczas badania postanowienia w sprawie rozpoznania zarzutu wydanego przez organ egzekucyjny.

Ustawodawca dokonując zmiany ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ww. zakresie nie przesądził o utracie przez postanowienia wierzyciela w przedmiocie zarzutów waloru wiążącego dla organu egzekucyjnego. W tym względzie nie doszło również do zmiany ustawy egzekucyjnej, bowiem zgodnie z art. 34 § 1 stanowisko wierzyciela w zakresie zarzutów wskazanych w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Zmiana art. 3 § pkt 2 pkt 3 p.p.s.a. nie mogła pozbawić jednak zobowiązanego ochrony prawnej. Niewątpliwie fakt, że stanowisko wierzyciela w zakresie zarzutów określonych w pkt 1-5 oraz 7 art. 33 § 1 u.p.e.a. jest dla organu wiążące, mogłoby doprowadzić do iluzorycznej ochrony podmiotu wobec którego prowadzone było postępowanie. Z tego też względu by tę ochronę zapewnić, stanowisko wierzyciela musiało być poddane "weryfikacji" i odbywała się ona na etapie zaskarżania do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych przez organ egzekucyjny w przedmiocie zarzutów. Dopiero kolejną nowelizacją przepisów - ustawą z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 2070) przywrócono możliwość wnoszenia skarg m.in. na postanowienia wierzyciela w przedmiocie wnoszonych zarzutów. Przepisy te weszły w życie od 30 lipca 2020 r. i miały zastosowanie do postanowienia wierzyciela wydanego we wrześniu 2020 r. Należy w tym miejscu wskazać, że stosowne pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zostało zamieszczone w końcowej części postanowienia z 25 listopada 2020 r. wydanego przez [...] działającego jako organ II instancji.

Skarżąca przywołując w skardze art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. wywodzi, że Sąd rozpoznający niniejszą skargę nie jest związany stanowiskiem wierzyciela i jest uprawniony do kontroli jego legalności.

Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Użyty w tym przepisie zwrot w "granicach sprawy, której dotyczy skarga" nie oznacza, że Sąd jest uprawniony do kontroli wszelkich rozstrzygnięć odnoszących się do danej sprawy. Sąd nie może mianowicie poddać kontroli takich rozstrzygnięć, które stały się lub mogły stać się przedmiotem sądowej kontroli zainicjowanej odrębną skargą. Skoro stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów może stać się przedmiotem sądowej kontroli zainicjowanej odrębną skargą, to sprawa zgodności z prawem stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów jest sprawą odrębną od sprawy zgodności z prawem postanowienia organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Sąd dokonując w rozpoznawanej sprawie kontroli legalności postanowienia wierzyciela w sprawie zarzutów zobowiązanego dopuściłby się zatem rażącego naruszenia prawa.

Z powyższych rozważań wynika konieczność uznania za prawidłowe stanowiska organu egzekucyjnego, że podnoszone przez Skarżącą zarzuty na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 7 u.p.e.a. należy uznać za niezasadne, bowiem zostały one uznane za niezasadne przez wierzyciela.

Dokonując oceny prawidłowości stanowiska organu egzekucyjnego co do uznania za niezasadny zarzutu naruszenia art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. poprzez niezgodne z prawdą wskazanie faktu i daty doręczania upomnienia w tytule wykonawczym należy przypomnieć, że zgodnie z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być także niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a.

Należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 27 § 1 u.p.e.a., tytuł wykonawczy zawiera:

1. oznaczenie wierzyciela;

1a) oznaczenie organu albo organów, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług (Dz. U. poz. 868);

2. wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także NIP lub numeru PESEL, jeżeli zobowiązany taki numer posiada;

3. treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek;

4. wskazanie zabezpieczenia należności pieniężnej hipoteką przymusową albo przez ustanowienie zastawu skarbowego lub rejestrowego lub zastawu nieujawnionego w żadnym rejestrze, ze wskazaniem terminów powstania tych zabezpieczeń;

5. wskazanie podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej, jeżeli należność korzysta z tego prawa i prawo to nie wynika z zabezpieczenia należności pieniężnej;

6. wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej;

7. datę wystawienia tytułu, podpis, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela;

8. pouczenie zobowiązanego o skutkach niezawiadomienia organu egzekucyjnego o zmianie miejsca pobytu;

9. pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego;

10. klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej;

11. wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych;

12. datę doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podstawę prawną braku tego obowiązku;

13. datę doręczenia zobowiązanemu powiadomienia o wniosku o egzekucję administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy, o której mowa w pkt 1a;

14. datę, do której można prowadzić egzekucję należności pieniężnej, o której mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. g.

W orzecznictwie sądów administracyjnych istnieje utrwalony pogląd, że na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy. W sytuacji, kiedy tytuł wykonawczy nie zawiera danych, o których mowa w art. 27 § 1 u.p.e.a., to taki zarzut podlega kwalifikacji na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. Natomiast w sytuacji, kiedy tytuł wykonawczy zawiera te dane, ale w ocenie zobowiązanego są one nieprawidłowe, co otwiera merytoryczny spór o tę prawidłowość, to tak sformułowany zarzut podlega kwalifikacji z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny w ramach zarzutu opartego na art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. nie może zatem oceniać, czy treść tytułu wykonawczego jest zgodna ze stanem rzeczywistym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 lutego 2017 r., III SA/Wa 332/16, LEX nr 2289983.).

Konkludując należy stwierdzić – mając na uwadze argumentację pełnomocnika Skarżącej w zakresie uzasadnienia zarzutu zgłoszonego w oparciu o art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., że nie mogła ona odnieść skutku w postaci uwzględnienia zarzutu na tej podstawie, bowiem nie odnosiła się ona do formalnej prawidłowości tytułu wykonawczego, ale do jego merytorycznej poprawności.

Wszystkie zarzuty skargi okazały się zatem niezasadne. Sąd nie dopatrzył się przy tym naruszeń prawa, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.