Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1289/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 72 par. 1, art. 73 par. 2, art. 75
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 listopada 2017 r. sprawy ze skargi G.F., M.F, .T.F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia 28 czerwca 2017 r., nr [...], [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 28 czerwca 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej jako "Dyrektor IAS"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 72 § 1, art. 73 § 2 i art. 75 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. – dalej jako "O.p.") i art. 3 ust. 1, art. 9 ust. 1 i 2, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 14, art. 22 ust. 1, art. 23 ust. 1, art. 24 ust. 2, art. 30c i art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. nr 14 poz. 176 ze zm. – dalej jako "u.p.d.o.f."), po rozpatrzeniu odwołań G., M. J. i T. F. (dalej jako "Skarżący") od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. (dalej jako "Naczelnik US") z dnia 22 grudnia 2016 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie 42.361 zł i stwierdzenia nadpłaty w kwocie 25.214 zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

M. F. prowadził w 2006 r. pozarolniczą działalność gospodarczą pod firmą "A" z/s w B., złożył zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w 2006 r. (PIT-36L), w którym wykazał należny podatek dochodowy w kwocie 81.693 zł.

W dniu 18 kwietnia 2008 r. w/w złożył korektę zeznania PIT-36L za 2006 r., wykazując należny podatek dochodowy w kwocie 39.332 zł i nadpłatę w kwocie 42.361 zł. W uzasadnieniu wskazał zaś, że dokonał zmniejszenia przychodów z działalności gospodarczej o kwotę 222.950,82 zł stanowiącą wynagrodzenie za wykonanie dokumentacji technicznej budynku projektu budowlanego farmy wiatraków energetycznych, które decyzją organu kontroli skarbowej zostało uznane za przychód 2002 r.

W 2008 r. przeprowadzono u w/w kontrolę podatkową dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r., zakończoną protokołem kontroli. Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2008 r. Naczelnik US wszczął postępowanie podatkowe w powyższym zakresie, zakończone dwiema decyzjami z dnia 31 sierpnia 2010 r.: jedną określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. i drugą odmawiającą stwierdzenia nadpłaty.

W wyniku rozpatrzenia odwołań Dyrektor IAS (wówczas Dyrektor Izby Skarbowej) dwiema decyzjami z dnia 20 kwietnia 2011 r. uchylił w całości obydwie zaskarżone decyzje Naczelnika US i przekazał sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej też "WSA w Gdańsku") wyrokami z dnia 12 października 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 646/11 i I SA/Gd 647/11 oddalił skargi na w/w decyzje organu odwoławczego. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej też "NSA") postanowieniami z dnia 13 marca 2014 r. sygn. akt II FSK 597/12 i z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. akt II FSK 598/12 umorzył postępowania kasacyjne w sprawach ze skarg kasacyjnych od w/w wyroków WSA w Gdańsku.

Naczelnik US w dniu 15 września 2011 r. wydał dwie decyzje: jedną określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. i drugą odmawiającą stwierdzenia nadpłaty.

W wyniku rozpatrzenia odwołań Dyrektor IAS (wówczas Dyrektor Izby Skarbowej) dwiema decyzjami z dnia 26 kwietnia 2012 r. utrzymał w mocy obydwie zaskarżone decyzje Naczelnika US.

WSA w Gdańsku wyrokami z dnia 29 października 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 626/12 i I SA/Gd 627/12 uchylił zaskarżone decyzje organu odwoławczego. NSA wyrokami z dnia 21 lutego 2014 r. sygn. akt II FSK 472/13 i II FSK 473/13 oddalił skargi kasacyjne od w/w wyroków WSA w Gdańsku.

W wyniku ponownego rozpatrzenia odwołań, Dyrektor IAS (wówczas Dyrektor Izby Skarbowej) dwiema decyzjami z dnia 7 lipca 2014 r. uchylił w całości obydwie zaskarżone decyzje Naczelnika US i przekazał sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

W dniu 26 lipca 2014 r. zmarł M. F., zaś "A" na podstawie zapisu windykacyjnego nabyli Skarżący jako spadkodawcy.

WSA w Gdańsku postanowieniami z dnia 1 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 493/15 i I SA/Gd 494/15 odrzucił skargi na w/w decyzje organu odwoławczego. NSA postanowieniami z dnia 9 sierpnia 2016 r. sygn. akt II FSK 3546/15 i II FSK 3547/15 oddalił skargi kasacyjne od w/w wyroków WSA w Gdańsku.

Naczelnik US w dniu 22 grudnia 2016 r. wydał dwie decyzje:

- nr [...], którą określił wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie 56.479,00 zł;

- nr [...], którą odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie 42.361 zł i stwierdził nadpłatę w kwocie 25.214 zł.

Organ I instancji uznał za prawidłowe zmniejszenie pierwotnie wykazanego przychodu o kwotę 222.950,82 zł stanowiącą wynagrodzenie za wykonanie dokumentacji technicznej projektu budowlanego farmy wiatraków energetycznych, które zostało uznane za przychód 2002 r. Natomiast określenie zobowiązania w wyższej kwocie niż wynikająca z korekty zeznania PIT-36L i odmowa stwierdzenia nadpłaty, były następstwem stwierdzenia przez Naczelnika US:

- zaniżenia przychodu o kwotę 7.732,31 zł poprzez wyksięgowanie wystawionej na rzecz Starostwa Powiatowego w B. faktury z dnia 18 lutego 2006 r. nr [...] z tytułu pełnienia nadzoru inwestorskiego nad robotami budowlanymi, błędnie uznanej za fakturę zaliczkową,

- zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 116.250 zł udokumentowaną wystawioną przez firmę "B" fakturą z dnia 29 grudnia 2006 r. nr [...] tytułem usług budowlanych oraz instalacyjnych na budynkach mieszkaniowych czterorodzinnych w B., które w rzeczywistości nie zostały wykonane przez tę firmę;

- uwzględniania ustalonej w drodze oszacowania wysokości kosztów uzyskania przychodów związanych z realizacją przyłącza wodociągowego i kanalizacji sanitarnej dla budynków mieszkalnych w B. w kwocie 33.734,16 zł, która została oszacowana przy zastosowaniu metody porównawczej zewnętrznej z uwzględnieniem stawki przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej wg PKD 2004 dla województwa [...] w branży budowlanej w wysokości tj. 2.063,42 zł brutto (3 pracowników x 1.405,59 zł przeciętne wynagrodzenie netto x 8 miesięcy = 33.734,16 zł).

Konsekwencją określenia decyzją o nr [...] zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w wysokości 56.479 zł było wydanie decyzji nr [...], odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie 42.361 zł i stwierdzającej nadpłatę w kwocie 25.214 zł.

Od w/w decyzji Naczelnika US Skarżący, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyli odwołanie, wnosząc o uchylenie w całości decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawach, podnieśli zarzuty:

- wystąpienia kwalifikowanej wady postępowania stanowiącej przesłankę wznowienia postępowania, określonej w art. 240 § 1 pkt 4 O.p., ponieważ Strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu na skutek naruszenia przez organ I instancji przepisów art. 178 § 1, art. 179 § 1, art. 200 § 1, art. 122, art. 187 § 1 w związku z art. 123 § 1 O.p.;

- naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 2a, art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 178 § 1, art. 179 § 1 i art. 293 § 1, art. 180, art. 187 § 1 i § 2, art. 188, art. 191, art. 192, art. 193 § 1 i § 4 w związku z art. 173 § 2, art. 197 § 1, art. 198 § 1, art. 208 § 1, art. 210 § 1 pkt 6, art. 210 § 4, art. 284b § 3 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie;

- naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 23 § 1 pkt 2 O.p., art. 14, art. 22 ust. 1, art. 23 ust. 1, art. 24 ust. 2 u.p.d.o.f. poprzez niewłaściwe zastosowanie, a w odniesieniu do decyzji w przedmiocie nadpłaty - art. 72 § 1, art. 73 § 2 i art. 75 O.p.

Dyrektor IAS decyzją z dnia 27 czerwca 2017 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika US z dnia 22 grudnia 2016 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie 56.479 zł, uznając, że zasadnym było stwierdzenie zaniżenia przychodu o kwotę 7.732,31 zł poprzez wyksięgowanie wystawionej na rzecz Starostwa Powiatowego w B. faktury z dnia 18 lutego 2006 r. z tytułu pełnienia nadzoru inwestorskiego nad robotami budowlanymi, błędnie uznanej za fakturę zaliczkową, zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 116.250 zł udokumentowaną wystawioną przez firmę "B" fakturą z dnia 29 grudnia 2006 r. tytułem usług budowlanych oraz instalacyjnych na budynkach mieszkaniowych czterorodzinnych w B., które w rzeczywistości nie zostały wykonane przez tę firmę. Dyrektor IAS stwierdził jednak, że nie zachodziły przesłanki do oszacowania kosztów związanych z realizacją przyłącza wodociągowego i kanalizacji sanitarnej dla budynków mieszkalnych w B., w związku z tym uznał, że zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. powinno zostać określone w wysokości 62.889 zł. Mając jednakże na uwadze okoliczność uchylenia przepisu dotyczącego skierowania decyzji do wymiaru uzupełniającego oraz zasadę zakazu reformationis in peius, organ odwoławczy stwierdził, że brak jest możliwości określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. na wyższym poziomie niż to wynika z decyzji organu I instancji (56.479 zł).

Dyrektor IAS decyzją z dnia 28 czerwca 2017 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika US z dnia 22 grudnia 2016 r. w sprawie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. Organ odwoławczy przywołując treść art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 § 1 pkt 1, art. 75 § 1 pkt 1, § 2 pkt 1 i § 3 O.p., stwierdził, że skoro w zeznaniu PIT-36L za 2006 r. M. F. wykazał należny podatek dochodowy w kwocie 81.693 zł, to Naczelnik US prawidłowo odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w wynikającej z korekty zeznania i wniosku o stwierdzenie nadpłaty kwocie 42.361 zł i orzekł o stwierdzeniu nadpłaty w kwocie 25.214 zł. Dyrektor IAS ustosunkował się również do zarzutów odwołania, uznając je za bezpodstawne.

W skardze do WSA w Gdańsku Skarżący wnieśli o uchylenie w całości decyzji Dyrektora IAS z dnia 28 czerwca 2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia 22 grudnia 2016 r. w całości, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając:

- wystąpienie kwalifikowanej wady postępowania stanowiącej podstawę jego wznowienia określoną w art. 240 § 1 pkt 4 O.p., ponieważ Skarżący bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu na skutek naruszenia przez organ I instancji przepisów art. 178 § 1, art. 179 § 1, art. 200 § 1, art. 122, art. 187 § 1 w związku z art. 123 § 1 O.p.;

- naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 2a, art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 178 § 1, art. 179 § 1 i art. 293 § 1, art. 180, art. 187 § 1 i § 2, art. 188, art. 191, art. 192, art. 193 § 1 i § 4 w związku z art. 173 § 2, art. 197 § 1, art. 198 § 1, art. 208 § 1, art. 210 § 1 pkt 6, art. 210 § 4, art. 284b § 3 oraz art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie,

- naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 23 § 1 pkt 2, art. 72 § 1, art. 73 § 2 i art. 75 O.p., art. 14, art. 22 ust. 1, art. 23 ust. 1, art. 24 ust. 2 u.p.d.o.f. poprzez niewłaściwe zastosowanie;

- naruszenie art. 153 i art. 170 p.p.s.a. poprzez sprzeczność z oceną prawną wyrażoną w wyrokach NSA z dnia 21 lutego 2014 r. sygn. akt II FSK 473/13 i WSA w Gdańsku z dnia 29 października 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 627/12, a pośrednio w wyrokach NSA z dnia 21 lutego 2014 r. sygn. akt II FSK 472/13 oraz WSA w Gdańsku z dnia 29 października 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 626/12.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Postanowieniem z dnia 10 października 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 1288/17 WSA w Gdańsku odrzucił skargę Skarżących na decyzję Dyrektora IAS z dnia 27 czerwca 2017 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. Postanowieniem z dnia 30 listopada 2017 r. sygn. akt II FZ 716/17 NSA oddalił zażalenie na w/w postanowienie WSA w Gdańsku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji ani poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W pierwszej kolejności Sąd stwierdził, że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora IAS z dnia 28 czerwca 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika US z dnia 22 grudnia 2016 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie 42.361 zł i stwierdzenia nadpłaty w kwocie 25.214 zł, natomiast zarzuty skargi koncentrują się w swojej istocie wokół kwestii prawidłowości określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. Sąd nie jest władny do rozstrzygnięcia w przedmiotowym postepowaniu zarzutów skargi dotyczących określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r., jak tego oczekiwali Skarżący. Kwestię zasadności rozstrzygnięcia organów podatkowych w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. Sąd rozstrzygnął w odrębnym postępowaniu prowadzonym pod sygn. akt I SA/Gd 1288/17, odrzucając skargę Skarżących na decyzję Dyrektora IAS z dnia 27 czerwca 2017 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r., NSA zaś oddalił zażalenie Skarżących na postanowienie Sądu w powyższym zakresie. W/w decyzja Dyrektora IAS w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. jest zatem ostateczna i niezaskarżalna.

Sąd podkreśla w tym miejscu, że w świetle dotychczasowego orzecznictwa sądowoadministracyjnego oraz doktryny postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty ma ewidentnie charakter wtórny w stosunku do mającego charakter zasadniczy (pierwotny) postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2016 r. sygn. akt II FSK 1780/14, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 marca 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 783/13 – wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Problem stwierdzenia nadpłaty jest kwestią następczą w stosunku do postępowania, w którym dochodzi do określenia wysokości zobowiązania, a zatem postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty jest zależne od postępowania w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Powyższe stanowisko Sąd wyraził również w zapadłym w toku niniejszej sprawy wyroku z dnia 12 października 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 647/11, którym to stanowiskiem związany był również wydając wyrok z dnia 29 października 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 627/12, co potwierdził NSA w wyroku z dnia 21 lutego 2014 r. sygn. akt II FSK 473/13.

W związku z faktem, że powyższą ocenę prawną uwzględnił organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, bezpodstawne są zarzuty Skarżących wydania przez Dyrektora IAS decyzji z dnia 28 czerwca 2017 r. z naruszeniem art. 153 i art. 170 p.p.s.a.

Uznając za chybione zarzuty Skarżących dotyczące rozstrzygnięcia organów podatkowych w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za 2006 r., a także postępowania, w toku którego powyższe rozstrzygnięcie zapadło, Sąd poddał kontroli pod względem legalności rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w wysokości 42.361 zł i stwierdzenia jej w wysokości 25.214 zł.

Zgodnie z treścią przepisów O.p., według stanu prawnego na dzień złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku (art. 72 § 1 pkt 1 O.p.), nadpłata powstaje z dniem zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej, a dla podatników podatku dochodowego – z dniem złożenia zeznania rocznego (art. 73 § 1 pkt 1 i § 2 pkt 1 O.p.). Stosownie do art. 75 § 1 i § 2 pkt 1 O.p., jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku, uprawnienie to przysługuje również podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 O.p. (tj. z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania), jeżeli:

a) w zeznaniach (deklaracjach), o których mowa w art. 73 § 2 O.p., wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek albo wykazali nadpłatę w wysokości mniejszej od należnej,

b) w deklaracjach innych niż wymienione w art. 73 § 2 pkt 2 i 3 O.p., z wyjątkiem deklaracji dotyczącej zaliczek na podatek dochodowy, wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek,

c) nie będąc obowiązanymi do składania zeznań (deklaracji), dokonali wpłaty podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej.

W przypadkach, o których mowa w lit. a) i b) podatnik równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty jest obowiązany złożyć skorygowane zeznanie (deklarację) (art. 75 § 3 O.p.). Jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, organ podatkowy zwraca nadpłatę bez wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę (art. 75 § 4 O.p.).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, jak słusznie zauważył to organ odwoławczy, że w związku z zaistnieniem wątpliwości co do prawidłowości skorygowanego zeznania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r., Naczelnik US przeprowadził postępowanie podatkowe, zakończone decyzją z dnia 22 grudnia 2016 r. określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w wysokości 56.479 zł, utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora IAS z dnia 27 czerwca 2017 r.

W związku z faktem, że w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2006 wykazano należny podatek dochodowy w kwocie 81.693 zł, zasadnie organy odmówiły stwierdzenia nadpłaty w kwocie 42.361 zł, bowiem różnica między kwotą podatku wykazaną w zeznaniu a określoną w decyzji organów wyniosła 25.214 zł i w takiej wysokości prawidłowo organy stwierdziły nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych.

Sąd zauważa przy tym, że okoliczność – stanowiąca przyczynę złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty – zmniejszenia przychodów o kwotę 222.950,82 zł stanowiącą wynagrodzenie za wykonanie dokumentacji technicznej projektu budowlanego farmy wiatraków energetycznych, z uwagi na uznanie tejże kwoty za przychód w roku 2002, została uznana za prawidłową i uwzględniona w decyzji wymiarowej organów podatkowych w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r.

W związku z powyższym, za nieznajdujące uzasadnienia należy uznać zarzuty naruszenia przepisów art. 72 § 1, art. 73 § 2 i art. 75 O.p., bowiem organy podatkowe dokonały prawidłowej ich subsumpcji pod zaistniały w sprawie stan faktyczny. Sąd zauważa przy tym, że Skarżący podnosząc zarzut naruszenia powyższych przepisów wskazali na ich niewłaściwe zastosowanie przez organy podatkowe polegające na bezzasadnej odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie 25.214 zł. Takie sformułowanie zarzutu czyni go niezrozumiałym, gdyż organy podatkowe nie odmówiły, lecz stwierdziły nadpłatę w takiej właśnie wysokości. Skarżący, podnosząc powyższy zarzut w punkcie 10 wniesionej skargi, nie wskazali, na czym miało polegać niewłaściwe zastosowanie w/w przepisów przez organy, nie odnieśli się precyzyjnie do działania bądź zaniechania organu, wskutek którego przepisy te miały zostać zastosowane w sposób niewłaściwy, niemniej jednak taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie, bowiem organy podatkowe zastosowały w/w przepisy w sposób prawidłowy.

W ocenie Sądu nie znajdują również uzasadnienia podnoszone przez Skarżących zarzuty naruszenia przepisów o charakterze proceduralnym, uregulowanych w O.p.

Przechodząc do oceny zasadności zarzutów sformułowanych przez Skarżących w powyższym zakresie na wstępie należy podkreślić, że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.) może nastąpić jedynie wtedy, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Tylko takie naruszenie przepisów, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia decyzji przez sąd (por. uchwała NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04).

Mając na uwadze treść ogólnych zasad postępowania podatkowego, Sąd doszedł do przekonania, że stan faktyczny sprawy ustalony przez organy nie budzi wątpliwości i ustalono go z poszanowaniem obowiązujących reguł, a sprawa została wyjaśniona w sposób umożliwiający wydanie prawidłowych decyzji. Podstawę podjętych rozstrzygnięć stanowił materiał dowodowy zgromadzony przez organy w sposób prawidłowy i wyczerpujący, a ocena tego materiału dowodowego dokonana została zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, uwzględniającą ocenę faktów mających znaczenie prawne, zasady logiki, doświadczenia życiowego i reguły logicznego wnioskowania (co uniemożliwia uwzględnienie zarzutu naruszenia art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 O.p.). Organy obu instancji zapewniły przy tym czynny udział strony w postępowaniu, umożliwiły jej wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego, udzielały niezbędnych informacji i wyjaśnień, co skutkowało prowadzeniem postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (tym samym czyniąc zarzut naruszenia art. 121, art. 123 § 1, art. 124, art. 200 § 1 O.p. nieskutecznym). Zdaniem Sądu organy nie dopuściły się również naruszenia art. 178 § 1 i art. 179 § 1 O.p., bowiem udostępnienie pełnomocnikowi strony akt sprawy nastąpiło z poszanowaniem powyższych przepisów, wbrew twierdzeniom skargi – w sposób prawidłowy. Zważając, że powyższy zarzut stanowi powielenie zarzutu sformułowanego w odwołaniu, Sąd wskazuje, iż w pełni podziela stanowisko Dyrektora IAS wyrażone w zaskarżonej decyzji na str. 21-24 w odpowiedzi na przedmiotowy zarzut. Nie wystąpiła w związku z powyższym w toku postępowania podatkowego kwalifikowana wada stanowiąca podstawę jego wznowienia określona w art. 240 § 1 pkt 4 O.p.

Organy podatkowe wydały decyzje w sposób prawidłowy, dokonując całościowego ustalenia stanu faktycznego oraz wykładni znajdujących do niego zastosowanie przepisów prawa, doprowadzając tym samym do merytorycznego rozpatrzenia sprawy.

Podkreślić przy tym należy, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz powinien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy podatkowe. Jeżeli strona skarżąca usiłuje wywieść korzystne dla siebie rezultaty podatkowe, kwestionując zarazem ustalenia organów, to na nią przechodzi obowiązek wykazania, że przyjęte przez organy ustalenia są nieprawidłowe lub niekompletne.

W konsekwencji, w ocenie Sądu, postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie prowadzone było w sposób prawidłowy z poszanowaniem przepisów prawa i na ich podstawie, zatem zarzut naruszenia art. 120 O.p. jest bezzasadny. Zebrany i dostępny materiał dowodowy zapewnił możliwość wydania prawidłowych decyzji. Ustaleń tych nie podważyły zarzuty podniesione w skardze.

Sąd stwierdza, że nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia przez organy podatkowe przepisu art. 2a O.p. Sąd wskazuje, że zasada in dubio pro tributario nie dotyczy wątpliwości związanych z okolicznościami stanu faktycznego, bowiem znajduje ona zastosowanie wyłącznie w sytuacji zaistnienia nie dających się usunąć wątpliwości co do treści (wykładni) przepisów prawa znajdujących zastosowanie w sprawie. Powyższe natomiast nie miało miejsca w rozpatrywanej sprawie. Organy w sposób prawidłowy dokonały interpretacji przywołanych powyżej przepisów prawa, której wyniki dały jednoznaczny efekt, przedstawiony w uzasadnieniu decyzji.

Sąd nie dopatrzył się zatem naruszenia wskazanych w skardze zasad prowadzenia postępowania podatkowego w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ocena poprawności zastosowania pozostałych wymienionych w skardze przepisów prawa materialnego i proceduralnego nie była przedmiotem rozważań Sądu w toku niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, bowiem dotyczyła sprawy wymiarowej i jako taka nie mogła podlegać rozpatrzeniu Sądu w ramach postępowania dotyczącego stwierdzenia i odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r.

Po dokonaniu kontroli Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 p.p.s.a., dających podstawę do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.