Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 639/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 137
journal: Dz.U. 2000 nr 94 poz 1037
law: Ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Protokolant: Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi M. S. na uchwałę Rady Miejskiej w Chojnicach z dnia 27 lutego 2006 r., nr XLI/370/06 w przedmiocie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rada Miejska w C. podjęła w dniu 27 lutego 2006 r. uchwałę nr [...] w sprawie ustanowienia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Miejskiej C.. Uchwała ta wydana została na podstawie: art. 18 ust 2 pkt 15, art. 41 ust 1 i art. 42 ustawy z dnia 6 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), art. 4 ust 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ( Dz. U. z 2005 r. nr 236 poz. 2008), a także na podstawie art. 10 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych innych ustaw (DZ.U. z 2005 r. nr 175 poz. 1458).

Pismem z dnia 28 czerwca 2012 r. skarżący M. S. zwrócił się do Rady Miejskiej w C. o usunięcie naruszenia prawa w powołanej uchwale, której zapisy zawarte w: § 2, § 3 ust. 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 20, 21, 22, 23, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, § 4, § 6, § 7, § 8, § 9, § 10, § 11, § 12, § 13, § 21 pkt 1 – 23, rozdziale IX – rażąco naruszają powszechnie obowiązujące normy prawne. Skarżący wyjaśnił, że swój interes prawny do zaskarżenia uchwały wywodzi z przysługującego mu prawa własności nieruchomości położonych na terenie gminy C.. W ocenie wzywającego, Rada w sposób rażący wykroczyła poza zakres udzielonego jej na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach upoważnienia i nałożyła na właścicieli nieruchomości obowiązki nieznajdujące uzasadnienia w obowiązującym porządku prawnym. W szczególności Rada Miejska nie miała prawa do nakładania na właścicieli następujących obowiązków: usuwania zanieczyszczeń z powierzchni nieruchomości (§ 3 ust. 18 uchwały), usuwania sopli lodowych i nawisów śniegu (§ 3 ust. 20 uchwały), dbania o czystość i estetykę budynków i ogrodzeń (§ 3 ust. 22 uchwały), usuwania z terenu nieruchomości wraków pojazdów mechanicznych (§ 3 ust. 23 uchwały), pielęgnacji i utrzymywania estetycznego wyglądu ogrodów, terenów zielonych, kwietników, klombów zarówno komunalnych, jak i będących własnością osób fizycznych i prawnych (§ 3 ust. 25 uchwały), oznaczenia nieruchomości przez umieszczenie w widocznym z ulicy miejscu tablic informacyjnych z numerem porządkowym nieruchomości oraz nazwą ulicy oraz zadbanie o ich estetyczny i czytelny wygląd (§ 3 ust. 26 uchwały), utrzymywania nieruchomości niezabudowanych w stanie wolnym od zachwaszczania (§ 3 ust. 27 uchwały), utrzymywania rowów odwadniających i melioracyjnych w stanie drożności i wykoszenia (§ 3 ust. 28 uchwały), utrzymywania nasypów i wykopów poprowadzonych wzdłuż ciągów komunikacyjnych w stanie wykoszonym (§ 3 ust. 29 uchwały), corocznej wymiany piasku w piaskownicach zlokalizowanych na terenach publicznie dostępnych (§ 3 ust. 32 uchwały), powstrzymania się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, naruszające zasady współżycia społecznego wynikające ze społeczno – gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych (§ 3 ust. 34 uchwały), przekazywania danych (§ 8), przechowywania umów (§ 11), umożliwienia wejścia na teren nieruchomości (§ 11), systematyczne uiszczanie podatku od posiadania psa (§ 21 pkt 1), wyposażenia psa w obrożę i znak identyfikacyjny (§ 21 pkt 3). Ponadto, zdaniem wzywającego, Rada nie miała jakichkolwiek podstaw do wprowadzania zakazów określonych w § 4 uchwały, jak również do ustalania podmiotów zobowiązanych do określonych zachowań w zakresie utrzymania czystości (np. § 3 ust. 8, 9, 10 i 11). Brak jest również podstawy prawnej do tworzenia przez Radę słowniczka pojęć, w szczególności gdy mają one normatywnie określony i utrwalony zakres znaczeniowy (§ 2). Naruszenie przez Radę Miejską prawa polega również na nieuprawnionym powtarzaniu regulacji ustawowych, które zawarte zostały w § 3 ust. 12, 13, 14, 15, 16, 17, 26, 28, 30, 31, 33, § 4 ust 1, 2, 3, 7, 8, 9, 10, 11, 12, § 6, § 7, § 9, § 10, § 13, rozdziale IX. Działania takie nie dość, że nie mają podstawy prawnej, to stanowią również rażące naruszenie zasad techniki prawodawczej oraz zaburzają przejrzystość systemu prawa. Z uwagi na wywołane treścią uchwały skutki w postaci rażącego naruszenia prawa właścicieli, wzywający zwrócił się o uchylenie przedmiotowej uchwały, ze skutkiem prawnym od dnia jej podjęcia.

Rada Miejska w C. uchwałą z dnia 27 sierpnia 2012 r., nr [...] nie uwzględniła wezwania skarżącego do usunięcia naruszenia prawa z dnia 28 czerwca 2012 r., uznając za bezzasadne zarzuty w nim zawarte.

Uzasadniając zajęte stanowisko, Rada wyjaśniła, że przedmiotowa uchwała z mocy przepisów ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach stanowi prawo miejscowe i delegację dla organu stanowiącego gminy, tj. Rady Miejskiej do stanowienia norm prawnych, nakładających również określone obowiązki na mieszkańców gminy. Określenie obowiązków adresatów w przedmiotowej uchwale mieści się w zakresie regulacji ustawowej, odpowiada obowiązującym standardom i zadaniom w zakresie utrzymania czystości i porządku. Obowiązek oznaczenia nieruchomości wynika z treści art. 47b ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym właściciele nieruchomości zabudowanych lub inne podmioty uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków mają obowiązek umieszczenia w widocznym miejscu na ścianie frontowej budynku tabliczki z numerem porządkowym. Na tabliczce tej oprócz numeru porządkowego zamieszcza się również nazwę ulicy lub placu. Jednocześnie ust. 3 tego przepisu zawiera delegację dla jednostek samorządu terytorialnego, które mogą wprowadzić obowiązek ponadto nazwy miejscowości, dzielnicy, osiedla, zespołu urbanistycznego itp. Z powyższego wynika, zdaniem organu, iż nałożony na mieszkańców gminy obowiązek oznaczenia nieruchomości przez umieszczenie w widocznym z ulicy miejscu tablic informacyjnych z numerem porządkowym nieruchomości oraz nazwą ulicy oraz zadbanie o ich estetyczny i czytelny wygląd nie wykracza poza regulację ustawową, gdyż obowiązek estetycznego utrzymania i czytelnego wyglądu jest naturalną konsekwencją oznakowania. Z kolei nałożony na mieszkańców obowiązek utrzymania rowów odwadniających i melioracyjnych w stanie drożności i wykoszenia odpowiada treści art. 77 ust 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Organ podkreślił ponadto, że dopuszczalne jest powielanie zapisów uregulowanych już ustawowo, o ile, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, przyczyni się to do zapewnienia czytelności uchwały i zrozumienia przez obywateli ich powinności.

Następnie M. S., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na uchwałę Rady Miejskiej w C. z dnia 27 lutego 2006 r. nr [...], domagając się stwierdzenia jej nieważności. Skarżący zarzucił, że uchwała ta wydana została z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, a w szczególności jej art. 4 poprzez nałożenie na właścicieli nieruchomości obowiązków nieznajdujących uzasadnienia w obowiązującym porządku prawnym, a także z naruszeniem przepisów rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej poprzez nieuprawnione powtarzanie regulacji ustawowych. Skarżący powtórzył jednocześnie wszystkie zarzuty zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa.

W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że jest komplementariuszem spółek komandytowo – akcyjnych. Stwierdził, że swój interes prawny do zaskarżenia uchwały wywodzi z przysługującego spółkom komandytowo-akcyjnym prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonych na terenie miasta C.. Wskazał przy tym, że z tytułu wykonywania obowiązków nałożonych na właścicieli nieruchomości, jako komplementariusz tych spółek, podlega przepisom karnym zamieszczonym w rozdziale 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, a przejawem tego są postępowania przez Sądem Rejonowym w C. o sygn. akt [...] i [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, albowiem skarżący nie posiada interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, ponieważ występuje jako osoba fizyczna, podczas gdy nieruchomości, o których mowa w treści skargi stanowią własność spółek prawa handlowego – komandytowo – akcyjnych, których jest on komplementariuszem i pełni funkcję organu wykonawczego (zarządu). W przypadku uznania braku podstaw do odrzucenia skargi organ wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując dotychczasową argumentację.

W toku postępowania sądowoadministracyjnego, zgodnie z zarządzeniem z dnia 5 grudnia 2012 r., wezwano skarżącego do wyjaśnienia w czym upatruje naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia poprzez zaskarżoną uchwałę, w szczególności wskazania jakiej nieruchomości dotyczy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i jaki tytuł prawny do tej nieruchomości mu przysługuje, a także do jakich nieruchomości odnosi się uzasadnienie skargi wniesionej w niniejszej sprawie.

W piśmie z dnia 18 grudnia 2012 r. skarżący wyjaśnił, że naruszenie jego interesu prawnego zaskarżoną uchwałą wynika z okoliczności, że jako jedyny komplementariusz spółek komandytowo – akcyjnych – użytkowników wieczystych nieruchomości położonych w C., podlega z tytułu naruszania obowiązków nakładanych na właścicieli nieruchomości regulaminem utrzymania czystości i porządku przepisom karnym zamieszczonym w rozdziale 5 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Komplementariusze spółek komandytowo – akcyjnych, jako osoby zajmujące się sprawami tych spółek, podlegają odpowiedzialności za wykroczenia opisane w art. 10 ust. 2a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Skarżący wyjaśnił nadto, że jest jedynym komplemetariuszem A Spółki komandytowo – akcyjnej w C., która jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej w C. przy ul. S. [...], oraz B Spółki komandytowo – akcyjnej C., która to jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej w C. przy ul. D. [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). Zgodnie zaś z art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wykonywana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Materialnoprawną podstawę wniesienia przez M. S. skargi na uchwałę Rady Miejskiej w C. z dnia 27 lutego 2006 r. nr [...] w sprawie ustanowienia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Miejskiej C. stanowił art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Skarga wnoszona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym powinna spełniać określone warunki formalne i materialne. Warunkami formalnymi skargi wnoszonej w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym są zatem nie tylko warunki formalne jakie spełniać powinna skarga jako szczególne pismo procesowe (art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), ale również poprzedzenie skargi wniesieniem do organu, który podjął kwestionowany akt, wezwania do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego zaskarżonym aktem i bezskuteczność tego wezwania, a ponadto wniesienie skargi do sądu z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Z kolei do materialnych przesłanek skargi opartej o przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, które muszą być spełnione łącznie aby wniesienie skargi było skuteczne, należy zaliczyć podjęcie zaskarżonego aktu przez organ gminy (uchwały lub zarządzenia) w sprawie z zakresu administracji publicznej, istnienie po stronie skarżącego legitymacji procesowej do wniesienia skargi w trybie wskazanego przepisu oraz obiektywne zaistnienie naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą.

Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że skarga wniesiona przez M. S. spełnia warunki formalne wynikające z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Pismem z dnia 28 czerwca 2012 r. M. S. wystąpił do Rady Miejskiej w C. z wnioskiem o usunięcie naruszenia prawa w uchwale z dnia 27 lutego 2006 r. nr [...]. Odpowiedź na to wezwanie Rada Miejska w C. zawarła w uchwale z dnia 27 sierpnia 2012 r. nr [...], nie uwzględniającej wezwania skarżącego do usunięcia naruszenia prawa. Uchwała Rady Miejskiej w C. z dnia 27 sierpnia 2012 r. została doręczona skarżącemu w dniu 3 września 2012 r. Skarżący wniósł zaś przedmiotową skargę w dniu 3 października 2012 r., zachowując tym samym termin określony w art. 53 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Bezoporne w niniejszej sprawie jest również, że uchwała stanowiąca regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy jest aktem z zakresu administracji publicznej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Go 778/12, dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu skarżący M. S. nie wykazał natomiast naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia, polegającego na wystąpieniu związku między zaskarżoną uchwałą, a jego własną, indywidualną sytuacją prawną. Tym samym nie ma on legitymacji do wniesienia skargi w niniejszej sprawie w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Z treści przywołanego wyżej art. 101 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym wynika, że prawo do zaskarżania uchwał na jego podstawie przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. SK 30/02, OTK ZU 8/A/2003/84 i z dnia 16 września 2008 r. sygn. SK 76/06, OTK-A 2008/7/121). Prawo do wniesienia skargi do sądu przysługuje jedynie podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia, a zatem, że zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną tego podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych np. przez zniesienie, ograniczenie, czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawniania lub interesu prawnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 790/12, Lex nr 1212683). Skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie ma bowiem charakteru actio popularis (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04, Lex nr 151236; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, ONSA/2005/1/2).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ustalono, że interes prawny to zobiektywizowana, czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1693/97, Lex nr 48702). Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83, nie publ.). Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest przy tym zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego (nie tylko prawa administracyjnego materialnego). Stwierdzenie tego interesu sprowadza się zaś do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między powszechnie obowiązującą normą prawa materialnego (niekoniecznie administracyjnego), a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającą na tym, że akt stosowania normy materialnoprawnej może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 1876/99, Lex nr 47938). Przy czym, w przypadku przesłanki wskazanej w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, interes prawny skarżącego musi zostać dodatkowo naruszony w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków i naruszenie to musi występować w momencie zaskarżenia uchwały, a nie dopiero w przyszłości. Interes prawny, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest to interes o charakterze osobistym tj. własny, zindywidualizowany i konkretny (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2010 r., sygn. akt II SA 1410/01, Lex nr 53376). Interes ten jest bezpośredni, konkretny i realny i dlatego też nie istnieje on w sytuacjach, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu, wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2001 r., sygn. akt II SA 3157/00, niepubl.). Interes prawny musi być ponadto aktualny. Nie może być to więc interes prawny przewidywalny w przyszłości, hipotetyczny ale rzeczywiście istniejący (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 1438/10, dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

A zatem, kwestionując uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, trzeba dowieść, że zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych, prawem gwarantowanych, uprawnień albo uniemożliwia ich realizację.

Skarżący wywodzi naruszenie jego interesu prawnego z odpowiedzialności za obowiązki nałożone przez zaskarżoną uchwałę na spółki komandytowo-akcyjne, których jest kompelmentariuszem.

W ocenie Sądu, M. S. – będący komplementariuszem spółek komandytowo – akcyjnych, tj. A Spółki komandytowo – akcyjnej w C. oraz B Spółki komandytowo – akcyjnej w C., które to spółki są użytkownikami wieczystymi nieruchomości położonych w C., nie ma legitymacji do wniesienia w imieniu własnym, w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, skargi na uchwałę Rady Miejskiej w C. z dnia 27 lutego 2006 r. nr [...] w sprawie ustanowienia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Miejskiej w C. Zaskarżona uchwała nakłada bowiem obowiązki na właścicieli nieruchomości, którymi są zgodnie z jej treścią także współwłaściciele oraz użytkownicy wieczyści. Użytkownikami wieczystymi zaś wskazanych przez skarżącego nieruchomości położnych w C. przy ul. S. [...] i przy ul. D. [...] są odpowiednio A Spółka komandytowo – akcyjna w C. oraz B Spółki komandytowo – akcyjna C.

Z przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2000 r., nr 94, poz. 1037 ze zm.) wynika, że spółka komandytowo – akcyjna jest spółką osobową mającą na celu prowadzenie przedsiębiorstwa pod własną firmą, w której wobec wierzycieli za zobowiązania spółki co najmniej jeden wspólnik odpowiada bez ograniczenia (komplementariusz), a co najmniej jeden wspólnik jest akcjonariuszem. Spółka komandytowo – akcyjna jako spółka osobowa ma zdolność prawną, zdolność do czynności prawnych oraz zdolność sądową (może pozywać i być pozywana), działa pod swoją własną firmą, ma wyodrębnienie organizacyjne i majątkowe tzn. jest odrębna od majątku wspólników. Posiadanie przez spółkę zdolności prawnej, zdolności do czynności prawnych i zdolności sądowej umożliwia jej występowanie jako strona zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowadministracyjnym. Spółkę reprezentują komplementariusze, których z mocy statutu lub prawomocnego orzeczenia sądu nie pozbawiono prawa reprezentowania spółki. Każdy komplementariusz ma prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki. Prawo do reprezentacji spółki komandytowo – akcyjnej obejmuje wszystkie czynności sądowe i pozasądowe. Polegają one na składaniu i przyjmowaniu oświadczeń woli (reprezentacja sensu stricto). W odróżnieniu od reprezentacji sensu largo obejmującej prezentację stanowiska spółki we wszystkich stosunkach prawnych (na przykład administracyjne), przyjmowanie i składanie oświadczeń woli dotyczy stosunków cywilnoprawnych (zob. A. Kidyba, Komentarz do art. 137 kodeksu spółek handlowych, Lex).

Z powyższego wynika, że choć niewątpliwie spółka komandytowo – akcyjna, której przysługuje prawo użytkowania wieczystego nieruchomości znajdujących się na terenie objętym zaskarżonym aktem samorządu terytorialnego mogłaby mieć legitymację w razie naruszenia jej interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 3 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Op 433/12, dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl), to jednak z całą pewnością naruszenia takiego interesu nie może doznać, mogący reprezentować taką spółkę komplementariusz. Interes prawny musi być bowiem własny, zindywidualizowany i konkretny, a więc nie można go wywodzić z sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie związki pomiędzy tymi podmiotami byłyby związkami o charakterze prawnym (zob. J. Zimmermann, glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 1996 r., sygn. akt IV SA 846/95, OSP z 1997 r., nr 4, poz. 83A). Również przewidziana w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach odpowiedzialność za wykroczenia z tytułu naruszenia obowiązków nakładanych na właścicieli nieruchomości regulaminem utrzymania czystości i porządku nie może uzasadniać legitymacji skarżącego, która to zależy jedynie od tego, czy doszło do naruszenia przez postanowienia zaskarżonej uchwały interesu prawnego skarżącego.

Z podanych przez skarżącego okoliczności nie wynika więc naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia treścią uchwały. Skarżący nie wykazał, że zaskarżona uchwała wpłynęła na jego własną, indywidualną sytuację prawną ani też, że uchwała ta doprowadziła do ograniczenia lub pozbawienia skarżącego konkretnych uprawnień albo nałożenia na niego pewnych obowiązków. Podane przez skarżącego okoliczności nie legitymują go do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Wskazać przy tym należy, że dopiero wykazanie naruszenia interesu prawnego skarżącego umożliwiłoby sądowi administracyjnemu ocenę zgodności z prawem podjętej uchwały. Dlatego tez Sąd nie był uprawniony do badania w niniejszej sprawie merytorycznych zarzutów skargi, a także dokonywania oceny działania organów gminy.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.