Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1387/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par 4
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska Sędzia del. NSA Anna Apollo (spr.) Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 17 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 4470/15 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 2 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu ułatwiania startu młodym rolnikom 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 4050 (słownie: cztery tysiące pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 3 listopada 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 4470/15 oddalił skargę [...] (dalej określanego jako rolnik lub skarżący) na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 2 września 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności finansowych w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom". Uznał bowiem, że rolnik dokonując zakupu nieruchomości rolnej od swoich rodziców złamał zasady wydatkowania środków z udzielonej mu pomocy finansowej w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" i w konsekwencji nie wykazał wydatkowania co najmniej 70 % kwoty pomocy na inwestycje zgodne z założeniami biznesplanu - w terminie 3 lat liczonego od dnia wypłaty pomocy, tj. do dnia 24 lutego 2014 r.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł rolnik. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej określanej skrótem P.p.s.a.), naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego mającego wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a to przepisu § 22 ust 1 pkt 1 pppkt e rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 - (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 201, dalej określanego jako rozporządzenie w/s pomocy) poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy rozwiązanie umowy dzierżawy nieruchomości nastąpiło z przyczyn niezależnych od Beneficjenta skarżącego,

2. przepisów prawa materialnego mającego wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a to przepisu § 18 ust 5 oraz ust 1 pkt 3 lit b rozporządzenia w/s pomocy oraz art. 47 rozporządzenia Rady WE nr 1974/2006 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. U.- UE. L.2006.368.15 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, iż długotrwała choroba skarżącego oraz rozwiązanie umowy dzierżawy z przyczyn niezależnych od beneficjenta - uniemożliwiające dalsze prowadzenie gospodarstwa zgodnie z założeniami biznesplanu nie miały wpływu na nie dopełnienie przez skarżącego obowiązku w zakresie prawidłowego wydatkowania otrzymanej pomocy, a zakaz dokonywania wydatków inwestycyjnych na podstawie umowy zawartej ze wstępnymi ma charakter obiektywny i bezwzględny, nie korespondujący z przypadkami siły wyższej czy wyjątkowymi okolicznościami podczas gdy wystąpienie powyższych okoliczności winny skutkować rozstrzygnięciem o niewymagalności zwrotu uzyskanej pomocy,

3. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 232 k.p.c. i art. 233 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 P.p.s.a., a to poprzez dokonanie nieprawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego, niezgodnej z zasadą swobodnej oceny dowodów, w sposób subiektywny, niezgodny z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, a nadto poprzez obarczenie skarżącego ciężarem dowodzenia,

4. naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób nieprawidłowy, wewnętrznie sprzeczny, nie pozwalający na merytoryczną kontrolę toku rozumowania Sądu, a także z pominięciem szczegółowego odniesienia się do stanowiska skarżącego, w tym w zakresie tak stanu faktycznego, jak i prawnego.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniósł, powołując się na art. 176 w związku z art. 185 § 1 P.p.s.a., o zmianę zaskarżonego wyroku i uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji w Warszawie z 2 września 2015 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Opolskiego Oddziału ARiMR z 3 czerwca 2015 r., ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Argumenty na poparcie zarzutów przytoczono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zaważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 183 § 1 zd. pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, o której mowa w § 2 powołanego przepisu. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania przesłanki nieważności postępowania nie wystąpiły, natomiast skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a.

Z uwagi na sposób skonstruowania zarzutów skargi kasacyjnej na wstępie należy zauważyć, ze stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. skarżący kasacyjnie jest zobowiązany nie tylko do wskazania konkretnego przepisu prawa (z podziałem na jednostki redakcyjne tego przepisu), ale również do wykazania, na czym polega jego naruszenia. Nadto przy zarzucie naruszenia prawa procesowego skarżący kasacyjnie winien wskazać przepisy tego prawa procesowego , które zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, tj. na rozstrzygnięcie (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia prawa procesowego wymaga bowiem nie tylko wskazania naruszonych przepisów procesowych i uzasadnienia tego naruszenia, ale także wykazania jego istotnego wpływu na rozstrzygnięcie, bo tylko w takim przypadku można przyjąć, że naruszenie przepisów postępowania powinno skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej. W przypadku postawienia zarzutu naruszenia prawa materialnego skarżący winien także wskazać formę tego naruszenia, a więc czy do naruszenia doszło na skutek błędnej wykładni przepisu czy błędnego jego zastosowania.

Wreszcie, z uwagi na wyraźne rozdzielenie w art. 174 P.p.s.a. podstaw kasacyjnych zarzut naruszenia prawa materialnego może być oparty wyłącznie na normach o charakterze materialnym, a więc takich, które określają wzajemne prawa i obowiązki podmiotów stosunku prawnego, natomiast zarzut naruszenia przepisów postępowania – na normach o charakterze procesowym, a więc takich, które służą zabezpieczeniu realizacji norm materialnych oraz ich egzekwowania. W konsekwencji ocena zasadności zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa materialnego może być skutecznie dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. Zarzutem naruszenia prawa materialnego nie można kwestionować ustaleń stanu faktycznego, gdyż te można podważać jedynie w oparciu o podstawę z art. 174 pkt 2 P.p.s.a.

Podkreślić także należy, że określona w art. 183 § 1 P.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien, a ściślej, może podjąć - działając na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Aby Naczelny Sąd Administracyjny mógł uczynić zadość temu obowiązkowi, wnoszący skargę kasacyjną musi poprawnie określić, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało (por. podobnie wyrok NSA: z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1289/08, wyrok NSA z dnia 22 września 2010 r. sygn. akt II FSK 764/09, wyrok NSA z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2208/11). Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać bądź konkretyzować zarzutów kasacyjnych. Jedynie w sytuacji, gdy treść uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwala na jednoznaczne określenie, jaką postać naruszenia prawa wnoszący skargę kasacyjną chciał powołać w zarzutach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny może przeprowadzić kontrolę merytoryczną zarzutu. Wadliwość zarzutu jest bowiem możliwa do usunięcia w drodze rozumowania poprzez analizę argumentacji zawartej w uzasadnieniu środka odwoławczego, co nie narusza autonomii strony postępowania kasacyjnego do stanowienia o formie i treści zarzutów podnoszonych w postępowaniu kasacyjnym, ani związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej na mocy art. 183 § 1 P.p.s.a.

Uwagi te były niezbędne, jako że zarzuty skargi kasacyjnej, zwłaszcza naruszenia prawa procesowego nie zostały w pełni poprawnie sformułowane. Przede wszystkim skarżący kasacyjnej powołał się na podstawę z pkt 2 art. 174 P.p.s.a., czyli naruszenia przepisów prawa procesowego. Tymczasem dwa pierwsze zarzuty zostały sformułowane jako zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarżący swoje zarzuty oparł na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 P.p.s.a. W konsekwencji, jako pierwsze należało rozpoznać zarzuty naruszenia prawa procesowego. Gdyż dopiero po przesądzeniu, jaki stan faktyczny stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy, możliwa jest ocena zarzutów naruszenia przepisów praw materialnego.

W pkt 4 petitum skargi kasacyjnej skarżący zarzucił sądowi pierwszej instancji naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Powołany przepis stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wadliwość uzasadnienia wyroku może zatem stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 P.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest jego kontrola instancyjna. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie kontrolowanego wyroku, gdy chodzi o analizę przedstawionych w nim argumentów, nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia, co prowadzi do wniosku, że sąd pierwszej instancji uczynił zadość obowiązkowi sporządzenia uzasadnienia w sposób uwzględniający konsekwencje wynikające z towarzyszącej uzasadnieniu każdego orzeczenia sądowego funkcji kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia.

W tej mierze, co wymaga szczególnego podkreślenia w kontekście braku w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentacji rozwijającej ten zarzut, że zupełnie inną kwestią jest siła przekonywania argumentów przedstawionych przez sąd pierwszej instancji, co prowadzi do wniosku, że brak przekonania skarżącego, który sam w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przyznaje, że sąd "dokonał wnikliwej analizy zagadnienia", o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też odnośnie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami skarżącego, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt więc, że stanowisko zajęte przez sąd pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, nie poddaje się kontroli kasacyjnej, czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.

Wobec powyższego zarzut ten należało uznać za niezasadny.

Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej tj. naruszenia art. 232 k.p.c. i art. 233 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 P.p.s.a. zarzut ten należy uzna za całkowicie chybiony. Zgodnie z norma art. 106 § 5 P.p.s.a do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3 stosuje się przepisy kodeksu postępowania cywilnego. Z kolei z § 3 art. 106 P.p.s.a wynika, ze sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić uzupełniające dowody, jeśli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania sądowego. Z zapisu protokołu rozprawy poprzedzającej wydanie zaskarżonego wyroku jaki i z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, by sąd pierwszej instancji dopuścił dowód z dokumentu. Zatem nie mógł naruszyć reguł oceny takiego dowodu, o którym mowa w art. 232 i art. 233 k.p.c.

Za pomocą powyższego zarzutu skarżący nie mógł zwalczać ustaleń faktycznych i ich oceny poczynionej przez organ w uzasadnienia zaskarżonej do sądu pierwszej instancji decyzji i ostatecznie podzielonej przez ten sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r. poz. 173, z późn. zm.), organ przed którym toczy się postępowanie udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń oraz informacji, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Jednocześnie, na mocy art. 21 ust. 3 ustawy, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Skarżący na naruszenie tej regulacji oraz przepisów K.p.a. mających zastosowanie w sprawie w fazie postępowania administracyjnego się nie powołał. Wreszcie zarzut ten nie został uzasadniony i nie wykazano, w jaki sposób sąd naruszył i w odniesieniu do jakiego dowodu zasadę swobodnej oceny dowodów, który fakt został wadliwie ustalony. W konsekwencji nie wykazano także, czy to naruszenie mogło mieć lub miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Podsumowując tę część rozważań Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarżący skutecznie nie podważył stanu faktycznego sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji za podstawę jego rozstrzygnięcia. W konsekwencji rozpatrując zarzuty naruszenia prawa materialnego także oparł się na tym stanie faktycznym.

Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego na wstępie należy wskazać, że zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 3 lit. b) rozporządzenia w/s/ pomocy, mającego zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, beneficjent powinien realizować do dnia upływu 5 lat od dnia wypłaty pomocy założenia biznesplanu, w szczególności: wydatkować, w okresie 3 lat od dnia wypłaty pomocy, co najmniej 70% kwoty pomocy na inwestycje określone w biznesplanie. Wydatki na powyższe inwestycje mogły – zgodnie z ust. 2 § 18 rozporządzenia w/s/ pomocy - obejmować m.in. zakup gruntów rolnych, które do dnia upływu 5 lat od dnia wypłaty pomocy beneficjent będzie wykorzystywał do działalności rolniczej w gospodarstwie. Jednocześnie w ust. 5 omawianego przepisu zastrzeżono, że zakupy w ramach inwestycji, o których mowa w ust. 2, nie mogą być dokonane na podstawie umowy zawartej miedzy beneficjentem a małżonkiem, wstępnym lub zstępnym beneficjenta ani wstępnym lub zstępnym małżonka beneficjenta. Obowiązkiem skarżącego, zgodnie z § 19 pkt 2 rozporządzenia w/s/ pomocy, było przedłożenie potwierdzonych za zgodność z oryginałem przez pracownika Agencji lub notariusza kopii faktur, dokumentów księgowych o równoważnej wartości dowodowej lub innych dokumentów potwierdzających wydatkowanie co najmniej 70 % kwoty pomocy na inwestycje zgodne z założeniami biznesplanu - po zrealizowaniu każdej z inwestycji i nie później niż do dnia upływu 3 lat od dnia wypłaty pomocy, która w rozpatrywanej sprawie wypłacono 24 lutego 2011 r. Zatem termin kończył się z dniem 24 lutego 2014 r. W przypadku niespełnienia warunku, o którym mowa w § 18 ust. 1 pkt 3 lit. b) rozporządzenia – zwrotowi podlega 100% kwoty pomocy (§ 20 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia w/s/ pomocy).

Skarżący zarzucił sądowi pierwszej instancji naruszenie § 18 ust. 5 oraz ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia w/s pomocy w związku z art. 47 rozporządzenia Rady WE nr 1974/2006 poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że długotrwała choroba skarżącego i rozwiązania umowy dzierżawy z przyczyn od niego niezależnych – uniemożliwiające mu dalsze prowadzenie gospodarstwa zgodnie z założeniami biznesplanu nie miały wpływu na dopełnienie przez skarżącego obowiązku w zakresie prawidłowego wydatkowania udzielonej mu pomocy finansowej, a zakaz wydatkowania środków na zakup inwestycyjny na podstawie umowy zawartej ze wstępnymi ma charakter obiektywny i bezwzględny.

Zarzucając sądowi pierwszej instancji błędną wykładnię powołanych w zarzucie przepisów prawa materialnego skarżący kasacyjnie winien był przedstawić, jego zdaniem, prawidłową wykładnię i skonfrontować ja z wykładnią dokonaną przez sąd pierwszej instancji. Tego autor skargi kasacyjnej nie uczynił.

Z kolei stwierdzenie, że skarżący długotrwale chorował i w konsekwencji był niezdolny do pracy należy do sfery ustaleń faktycznych, a nie wykładni prawa materialnego. Zaś za pomocą zarzutu naruszenia prawa materialnego nie można zwalczać ustaleń faktycznych. Wreszcie z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że okoliczności, o których mowa w art. 47 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 1974/2006 skarżący nie wykazał w toku postępowania administracyjnego ani ich nie zgłaszał. Zatem sąd pierwszej instancji oceniając legalność zaskarżonej decyzji, nie miał się do czego odnieść.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko sądu pierwszej instancji, że regulacja § 18 ust. 5 rozporządzenia w/s/pomocy nie pozwala na odstępstwa od zakazu dokonywania zakupów inwestycyjnych na podstawie umowy zawartej między beneficjentem a rodzicami (wstępnymi). Kupno przez skarżącego od rodziców dzierżawionej przez niego nieruchomości nie jest zdarzeniem nadzwyczajnym i niezależnym od skarżącego. Nie zawarł tej umowy w wyniku nakazu wynikającego z normy prawa materialnego. Nie wynika to także z treści aktu notarialnego – umowy sprzedaży. Samo uregulowanie należności z tytułu omawianej umowy na konto komornika nie podważa powyższego wniosku.

W myśl § 22 ust. 1 pkt 1 ppkt. e rozporządzenia innymi, niż wymienione w przepisach rozporządzenia nr 1974/2006, kategoriami siły wyższej lub wyjątkowymi okolicznościami, w przypadku wystąpienia których zwrot pomocy nie jest wymagany, jest wypowiedzenie umowy dzierżawy z przyczyn niezależnych od beneficjenta udzielonej pomocy.

Skarżący zarzucając sądowi pierwszej instancji niezastosowanie powyższej regulacji nie wskazał, jakie konkretne okoliczności faktyczne, dotyczące wypowiedzenia umowy dzierżawy, sąd pominął przy rozpoznawaniu sprawy. Sam fakt wszczęcia wobec rodziców skarżącego postępowania egzekucyjnego skierowanego do dzierżawionej przez niego nieruchomości automatycznie nie powoduje rozwiązania umowy dzierżawy. Nadto ustalenie okoliczności ewentualnego wypowiedzenia umowy dzierżawy dotyczy sfery faktów, zatem, jak już wyżej wskazano nie może być zwalczane zarzutem naruszenia prawa materialnego. Wreszcie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie uzasadniono tego zarzutu. Zatem, w istocie wymyka się on spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za bezzasadną i na mocy art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).