Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 628/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-06-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W dniu 30 stycznia 2013 r. M. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej. W skardze tej został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...] lutego 2012 r. Uzasadniając ten wiosek. skarżący wskazał, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja jest jedną z 40 decyzji, którymi nałożono na niego kary po 3.000 zł każda, tj. łącznie 120.000 zł. Sytuacja materialna nie pozwala skarżącemu na zapłacenie takiej kwoty. Ponadto skarżący zakwestionował konstytucyjność podstawy prawnej decyzji nakładającej na niego karę pieniężną za wykonywanie przejazdu po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Podkreślił, że ingerencja organu w jego prawa majątkowe w tak szerokim zakresie, jaki wywołuje zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja oraz pozostałych 39 decyzji, wymaga wszechstronnego, zupełnego i niebudzącego wątpliwości wyjaśnienia okoliczności sprawy.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. (dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.).

Wymieniony w przepisie art. 61 § 1 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Obowiązek wykazania tych przesłanek leży po stronie skarżącego. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.

W niniejszej sprawie skarżący żądaniem wstrzymania wykonania objął zarówno zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję pierwszoinstancyjną. W tym kontekście wskazać należy, iż zbędne było powołanie przez skarżącego rozstrzygnięcia wydanego w pierwszej instancji, ponieważ w zakresie wyznaczonym wyż. cyt. przepisem art. 63 § 1 p.p.s.a. in fine mieści się nie tylko zaskarżona decyzja, lecz również decyzja wydana przez organ w pierwszej instancji.

W ocenie Sądu skarżący wykazał oraz należycie uprawdopodobnił, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania decyzji, uwzględniając łączną skalę obciążeń. Z dokumentów przedłożonych do akt sprawy przez skarżącego wynika, że prowadzi on gospodarstwo domowe wspólnie z pozostającą bez pracy żoną i małoletnią córką. Z tytułu dwóch umów o pracę na pół etatu, skarżący uzyskuje wynagrodzenie w łącznej wysokości 2.946,54 zł brutto miesięcznie. Aktualnie wynagrodzenie to jest pomniejszone o łączną kwotę 977 zł, na podstawie zawiadomień Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z [...] marca 2013 r. o zajęciu części wynagrodzeń skarżącego na poczet egzekucji z tytułu nałożonych na niego kar za wykonywanie przejazdu drogowego bez uiszczenia opłaty elektronicznej w łącznej kwocie 139.550,06 zł. Zatem jedynym źródłem utrzymania skarżącego i jego rodziny jest wynagrodzenie za pracę w kwocie 1.152 zł netto miesięcznie. Jednocześnie skarżący oświadczył, że nie posiada żadnych oszczędności. W takiej sytuacji dokonanie egzekucji kwoty 139.550,06 zł stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody poprzez istotne pogorszenie sytuacji finansowej oraz życiowej skarżącego i jego rodziny, a także trudnych do odwrócenia skutków w przypadku zajęcia należących do niego składników majątku. Skarżący uprawdopodobnił, że ze wskazanych okoliczności wynikałoby zaistnienie obu przesłanek określonych w cytowanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków.

Jednocześnie zauważyć należy, iż podniesiona w rozpoznawanym wniosku kwestia konstytucyjności podstawy prawnej nałożenia na skarżącego kary pozostaje bez wpływu na rozpoznanie niniejszego wniosku.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.