Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1132/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 76 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 lutego 2019 r. sprawy ze skargi S.L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 23 października 2018 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty podatku na poczet zobowiązań podatkowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem skierowanym do S.L. z dnia 6 lipca 2018 r. zaliczył nadpłatę z dnia 29 kwietnia 2018 r. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych PIT-37 za rok 2017 w kwocie 1.164,00 zł na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT) za 2010 r. w kwocie 682,45 zł (należności głównej) i w kwocie 481,55 zł (odsetek od ww. zaległości).

Nie zgadzając się z ww. postanowieniem S.L. wniosła zażalenie, w którym zarzuciła, iż przedmiotowe postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego narusza przepisy art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej i art. 217 § 1 i § 2 w zw. z art. 219 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie.

Jednocześnie strona wniosła o uchylenie postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 6 lipca 2019 r. i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zwrot nadpłaty w kwocie 1.164,00 zł wraz z należnymi odsetkami skarbowymi na rachunek bankowy skarżącej lub ewentualnie uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia 23 października 2018 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 6 lipca 2019 r..

W uzasadnieniu wskazano, że jeżeli podatnik nie dokona wpłaty na poczet raty w wyznaczonym w decyzji "ratalnej" terminie płatności, organ podatkowy jest zobligowany do zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności - zgodnie z art. 62 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej, jednakże w inny sposób niż przedstawiony w ww. decyzji o rozłożeniu na raty zobowiązania podatkowego. W niniejszym przypadku S.L. nie dokonała w terminie wpłaty raty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r.. Terminem płatności raty był dzień 30 kwietnia 2018 r.. Jednakże na koncie podatnika została stwierdzona nadpłata, która podlegała z urzędu zaliczeniu na zaległości podatnika o najstarszym terminie płatności. Dlatego też, wykonując ustawowy obowiązek zgodnie z art. 76 § 1 ww. ustawy Naczelnik Urzędu Skarbowego, do którego złożono zeznanie w dniu 29 kwietnia 2018 r., prawidłowo zaliczył nadpłatę wynikającą z zeznania PIT-37 za 2017 r. S.L. na poczet jej zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od dochodu uzyskanego z odpłatnego zbycia nieruchomości przed upływem 5 lat za 2010 rok.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skardze podatniczka wskazała naruszenie przepisów:

1. art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 z późn. zm.);

2. art. 76 § 1, w zw. z art. 62 § 1 i § 4 oraz art. 55 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa;

3. art. 217 § 1 i § 2 w zw. z art. 219 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej - poprzez niewłaściwe zastosowanie.

Zarzucając powyższe, strona wniosła o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Z akt sprawy wynika, że podatniczka w dniu 29 kwietnia 2018 r. złożyła zeznanie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych PIT-37 za 2017 r., w którym wykazała nadpłatę w kwocie 1.164,00 zł, zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r., o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. 2018 r., poz. 1509 z późn. zm.), gdyż skorzystała z prawa do odliczenia od dochodu za rok 2017 wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych. Ponadto na mocy art. 27f cyt. ustawy skarżąca skorzystała z odliczeń od podatku tj. z ulgi z tytułu wychowywania dzieci. Zgodnie z przepisami art. 27f ust. 5 ww. ustawy, powyższych odliczeń dokonuje się w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 ww. ustawy. Zgodnie z przepisami art. 73 Ordynacja podatkowa, nadpłata powstaje z dniem złożenia zeznania rocznego. W rozpatrywanym przypadku nadpłata powstała 29 kwietnia 2018 r..

Zgodnie z art. 76 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, kosztów upomnienia oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Powyższy przepis stanowi Jednoznacznie, że przy jednoczesnym zaistnieniu nadpłaty oraz zaległości podatkowej, obowiązkową czynnością organu podatkowego wykonywaną z urzędu jest dokonanie zaliczenia nadpłaty na zaległości podatkowe podatnika bądź bieżące jego zobowiązania. Organ zatem zgodnie z ww. przepisami stwierdziwszy istnienie nadpłaty winien zbadać, czy równocześnie na koncie podatnika widnieją nieuiszczone zaległości podatkowe bądź bieżące zobowiązania i dopiero w razie ich braku może dokonać zwrotu powstałej nadpłaty. W razie natomiast ich wystąpienia dokonuje zaliczenia nadpłaty na podstawie art. 76 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa i wydaje stosowne postanowienie na podstawie art. 76a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

W sprawie jest bezsporne, że skarżąca pismem z dnia 9 lutego 2017 r.r. złożyła do Naczelnika Urzędu Skarbowego wniosek o rozłożenie na raty zapłatę zaległego podatku dochodowego od dochodu uzyskanego z odpłatnego zbycia nieruchomości za 2010 rok. Po rozpatrzeniu wniosku, organ pierwszej instancji decyzją z dnia 29 marca 2017 r. rozłożył na 50 rat zapłatę tego zaległego podatku dochodowego. Strona nie dokonała zapłaty 13 raty wynikającej z ustalonego harmonogramu decyzji ratalnej w łącznej wysokości 1.470,00 zł, której termin upłynął w dniu 30 kwietnia 2018 r., a zatem powstała zaległość podatkowa w części dotyczącej niezapłaconej raty w wysokości 887,15 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę.

Zgodnie z art. 51 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa podatek nie uiszczony w terminie jest zaległością podatkową, od której należne są odsetki za zwłokę w myśl przepisu art. 53 § 1 ww. ustawy. Za zaległość podatkową uważa się także niezapłaconą w terminie płatności ratę podatku - jak stanowi przepis art. 51 § 2 przywołanej ustawy. Odsetki za zwłokę są ustawową należnością nierozerwalnie związaną z istnieniem zaległości podatkowej, a zatem wielkość ta z mocy prawa, wymagalna jest wraz z należnym podatkiem. Odsetki biegną zawsze z mocy prawa od dnia następnego po dniu, w którym, zgodnie z przepisami ustawy, istniał obowiązek uiszczenia podatku - do dnia zapłaty.

Jak wynika z zaskarżonej decyzji organu, zgodnie z art. 49 § 2 ustawy zaliczyły nadpłatę S.L., naliczając odsetki za zwłokę od dnia następującego po dniu, na który przypadał termin płatności ww. zaległości tj. od dnia 3 maja 2011 r. do dnia złożenia zeznania tj. 29 kwietnia 2018 r..

Zgodnie z przepisami art. 49 § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 47 § 1-3 przywołanej ustawy, które stanowią, iż w razie wydania decyzji w sprawie rozłożenia zaległości podatkowej na raty nowym terminem płatności jest dzień, w którym zgodnie z decyzją powinna nastąpić zapłata poszczególnych rat, na jakie został rozłożony podatek lub zaległość podatkowa wraz z odsetkami za zwłokę. Jeżeli natomiast podatnik nie zapłacił którejkolwiek z rat, na jakie rozłożony został podatek lub zaległość podatkowa wraz z odsetkami za zwłokę, terminem płatności podatku lub zaległości podatkowej objętej ratą staje się odpowiednio ostatni dzień, w którym zgodnie z przepisami prawa podatkowego wpłata powinna nastąpić.

Jak wynika z akt sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego wydając decyzję z dnia 29 marca 2017 r. wskazał terminy płatności poszczególnych rat oraz ich wysokości - tym samym zobowiązując stronę do ich przestrzegania.

W takiej sytuacji zgodzić się należy z organem odwoławczym, że jeżeli podatnik nie dokona wpłaty na poczet raty w wyznaczonym w decyzji "ratalnej" terminie płatności, organ podatkowy jest zobligowany do zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowej. Dlatego też, wykonując swój obowiązek zgodnie z art. 76 § 1 ww. ustawy Naczelnik Urzędu Skarbowego, do którego złożono zeznanie w dniu 29 kwietnia 2018 r. zasadnie zaliczył nadpłatę wynikającą z zeznania PIT-37 za 2017 r. na poczet zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego.

Odnosząc się natomiast do zarzutu strony postępowania dotyczącego naruszenia art. 217 § 1 i § 2 w związku z art. 219 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, Sąd zauważa, że zaskarżone postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Wskazano również przepisy, na podstawie których organ dokonał rozstrzygnięcia i podano okoliczności uzasadniające ich zastosowanie.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W tej sytuacji, działając w trybie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę jako niezasadną, oddalił.