Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 554/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 5
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2016 r. sprawy ze skargi M. K. i M. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z [...] stycznia 2013 r. ([...]), na podstawie art. 156 § 1 pkt 2. art. 156 § 1 pkt 5, art. 157 § 1 i 2 oraz art.158 § 1 kpa stwierdził na żądanie J. S. nieważność decyzji Architekta Miasta i Gminy O. z [...] września 1984 r. ([...]) udzielającej Rejonowi Dróg Publicznych w O. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działkach nr ew. gr. [...],[...],[...],[...] i [...] przy ul. S. w O.

Organ wskazał, że J. S. zwrócił się z wnioskiem o unieważnienie ww. decyzji obejmującej częściowo działkę nr [...], której współwłaścicielką była Z. S., zarzucając rażące naruszenie prawa poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na terenie, do którego inwestor nie miał prawa w całości. Przedstawił prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w Ż. z [...].08.2007r. stwierdzające nabycie w całości spadku po Z. S. - matce wnioskodawcy.

Decyzją z [...].02.2009 r. Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji z [...].09.1984 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...].07.2009 r. uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Wojewoda wydał następnie wskazaną na wstępie decyzję, w której podniósł, że J. S. złożył akt własności działki nr [...] należącej do M. i M. P., dziadków wnioskodawcy. Protokół otwarcia i ogłoszenia testamentu M. (M.) P., odpis KW "[...]", wykaz synchronizacyjny dla działki [...], wypis z rejestru gruntów.

Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejowego w O. poinformował natomiast, że nie prowadzi księgi wieczystej dla działki [...], a ewidencja gruntów zmieniała się kilkakrotnie. Z dokumentów okazywanych przez J. S. wynika, że ww. działka "prawdopodobnie pochodzi z księgi wieczystej O. - [...]", w której jako właściciele wschodniej polowy nieruchomości w O., przy drodze do wsi S. o pow. 2 morgi i 75 prętów (cała nieruchomość) za wyjątkiem 160 prętów ziemi od nieruchomości spadkobierców P. M. i pobudowanego na niej domu mieszkalnego, wpisani są: M. syn A. i M., córka M. z D. małżonkowie T.

Ponieważ badania odnośnie księgi wieczystej dot. działki nr [...] nie doprowadziły do ostatecznych ustaleń, a zgromadzone dotychczas w aktach sprawy dokumenty nie dowodzą bezwzględnie prawa wnioskodawcy do działki, Wojewoda zwrócił się do J. S. z pytaniem jak zakończyło się postępowanie sądowe z jego wniosku o stwierdzenie nabycia spadku po Z. S. W odpowiedzi przesłano postanowienie Sądu Rejonowego w O. z [...] kwietnia 2011 r. sygn. akt: [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po M. P. (P.) zd. D. c. M. i L. Z postanowienia wynika, że spadek otrzymali: córka Z. S. i wnuk J. S. - każde po 2/8 części, oraz wnuki: A. N.- P., T. K., E. P. i A. D. - po 1/8 części. Dodatkowo przesłano wykaz synchronizacyjny zmian dot. działki nr [...], zaświadczenie z 22 marca 1960 r., nr [...] Sądu Powiatowego w O. dot. wpisu w dziale II zbiorowej księgi wieczystej O. hip. Nr [...], Odpis KW– "[...]" i postanowienie Sądu Rejonowego w Ż. z [...].08.2007 r., [...].

Wojewoda zwrócił się do Sądu Rejonowego w O. z pytaniem czy ww. postanowienie z [...] kwietnia 2011 r. skutkuje założeniem księgi wieczystej dla działki nr [...]. Wobec braku odpowiedzi, zwrócił sie z pytaniem czy przedmiotem spadku jest działka nr [...]. Otrzymano odpowiedź, że działka nr [...] jest częścią działki nr [...] ujętej w dziale II zbiorowej KW na karcie 7 strona wschodnia. Właścicielami są M.M. P. Organ zwrócił się do Sądu Rejonowego w O. o wydanie odpisu z KW "[...]". Otrzymano kserokopię odpisu w języku rosyjskim.

Zwrócono się także do J. S. oraz Starostwa Powiatowego w O. o przekazanie dokumentów oraz pomoc w pozyskaniu dokumentów potwierdzających, aktualny na dzień wszczęcia postępowania, stan prawny działki nr [...], a także dokumentów ujawniających następców prawnych A. K. i J. T. Starostwo poinformowało, iż w rejestrze ewidencji gruntów miasta O. są ujawnieni: A. K., S. Z., T. J., jako władający na zasadach samoistnego posiadania. A. K. i J. T. nie żyją. Postanowienia spadkowego nie odnaleziono. Nie odnaleziono także dokumentów ustalających prawo własności działki nr [...].

J. S. dostarczył kserokopię tłumaczenia odpisu z KW "[...] rozdział drugi, tłumaczenie aktów notarialnych dot. kupna nieruchomości nr [...], która znajduje się na przedmieściach O.

Powyższe ustalenia pozwalają, zdaniem organu I instancji, na przyjęcie, iż J. S. posiada prawo do działki nr [...].

Przeprowadzono dalsze ustalenia dot. spadkobierców osób zmarłych. Ustalono, że spadek (działka nr [...]) po M. P. (P.) zd. D.córce M. i L. otrzymali: córka Z. S. i wnuk J. S. - każde po 2/8 części, oraz wnuki: A. N.-P., T. K., E. P. i A. D. - każdy po 1/8 części. Spadkobiercą po Z. S. jest J. S. Spadkobiercą po T. K. jest K. K., nieznany z miejsca pobytu, dla którego kuratorem, osobą odbierającą korespondencję jest L. N.-P.

Przedsiębiorstwo Robót Drogowych w O., następca prawny Inwestora, poinformowało, że nic posiada przymiotu strony, bowiem sprzedało prawo użytkowania wieczystego działek o nr : [...],[...],[...],[...],[...] oraz część budynku przy ul. S. w O. i przekazało kupującym cześć działki nr [...] z częścią budynku. W budynku powstała "W.". której członkowie są obecnie współużytkownikami wieczystymi ww. gruntu oraz współwłaścicielami i współposiadaczami budynku.

Organ następnie przedstawił czynności podejmowane w celu ustalenia stron postępowania. Przekazane ze Starostwa Powiatowego w O. akta sprawy wykazały, że w decyzji z [...].09.1984r. umieszczono informację, że integralną część tej decyzji stanowi załączony i opieczętowany egz. projektu technicznego obiektu wraz z częścią opisową i uzgodnieniami. Załącznikiem tej decyzji jest rysunek planu realizacyjnego ogólnego zagospodarowania terenu inwestycji w skali 1:500. Decyzja pozwala na stwierdzenie, że udzielono nią pozwolenia na budowę na działkach nr: [...],[...],[...],[...] i [...]. Natomiast ww. rysunek planu zagospodarowania terenu wskazuje, że pozwolono na budowę na działkach nr: [...].[...],[...],[...],[...] i dodatkowo na działce nr [...].

Decyzja obarczona jest zatem wadą z art. 156 § 1 pkt 5 kpa, tj. była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Nie można wykonać decyzji, ponieważ nie można tak usytuowanego budynku wznieść w oparciu o wyrzeczenie tej decyzji, tj. jedynie na działkach nr: [...],[...],[...],[...],[...]. Ta "niemożność" jest natury technicznej. Ponadto jest niewykonalna ponieważ zawiera sprzeczność wynikającą z porównania wyrzeczenia decyzji z jej integralną częścią jaką jest rysunek planu zagospodarowania terenu.

Decyzja obarczona jest także wadą z art. 156 § 2 kpa. Prawo budowlane z 24.10.1974r., w art. 29 ust. 5 wskazywało, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie jednostce organizacyjnej lub osobie, która wykaże prawo do dysponowania nieruchomością. Organ winien więc sprawdzić, czy inwestor prawo to posiada. Inwestor wykazał jedynie prawo do dysponowania działkami nr: [...],[...],[...].[...],[...] przekazanymi w odpłatne użytkowanie. Inwertor nie wykazał prawa do dysponowania działką nr [...], na której zgodnie ze stanowiącym jej integralną cześć rysunkiem planu zagospodarowania terenu, zaprojektowano ww. budynek, część parkingów i zieleń.

Odwołanie od ww. decyzji złożyli M. K., E. K., A. Z., B. P., M. P., K. P., S. P., D. P., A. S., U. S., E. M., H. M., M. N., K. N., J. L., A. L., Z. T., Z. K., J. K., M. P., B. P., J. B., M. K.. D. K., T. P., D. P., M. G., I. K., J. R., M. R.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2013 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ wskazał, że nie została założona księga wieczysta dla działki nr 1929. Brak jest również innych dokumentów, z których wynikałoby wprost, kto jest jej właścicielem nieruchomości. W wypisie z rejestru gruntów z [...] stycznia 2013 r. wskazano, że współwłaścicielami działki nr [...] są A. D., A. K., T. K., A. N. – P., E. P., K. P., S. P. i J. S.

Ponieważ wypis z rejestru gruntów nie jest dokumentem potwierdzającym stan prawny nieruchomości, GINB dokonał samodzielnych ustaleń, wskazując, że M. i M. T. nabyli wschodnią część nieruchomości w O. przy drodze do wsi S. o numerze hipotecznym [...] o pow. 2 morgi 75 prętów (kopia uwierzytelnionego tłumaczenia z języka rosyjskiego odpisu aktu, repertorium nr [...] z 1910 roku, kopia zaświadczenia Sądu Powiatowego w O. z dnia [...] marca 1960r., Nr [...]. odpis z księgi wieczystej "[...]" z dnia [...] maja 2008r.). Postanowieniem Sądu Rejonowego w O. z [...] kwietnia 2011 r., sygn. akt [...], stwierdzono nabycie spadku po M. P. (P.) przez Z. S., J. S., A. N. – P.. T. K., E. P. i A. D. Organ stwierdził, że wraz z nabyciem spadku przez spadkobierców, stali się oni współwłaścicielami majątku wchodzącego w skład masy spadkowej. Natomiast postanowieniem z [...] sierpnia 2007 r., sygn. akt [...], Sąd Rejonowy stwierdził, że spadek po Z. S. nabył syn J. S.. T. K. zmarł, a jego jedynym spadkobiercą jest syn K. K., nieznany z miejsca pobytu, dla którego ustanowiono kuratora L. N. – P. (notatka służbowa, kopia zarządzenia SR w O. z [...] grudnia 2011r., sygn. akt [...]). Ponadto z postanowienia Sądu Rejonowego w O. z [...] marca 2012 r. sygn. akt [...] wynika, że spadek po M. P. nabyli K. P. S. P. A. K. i Z. S.

Powyższe ustalenia potwierdzają, zdaniem organu, że osoby wskazane w ww. wypisie z rejestru gruntów z 4 stycznia 2013 r. są współwłaścicielami w częściach ułamkowych nabytej w drodze dziedziczenia masy spadkowej, w skład której wchodziła opisana nieruchomość o nr hipotecznym [...]. Z dokumentów nie wynika bowiem, aby dokonano działu spadku po M. T. (P.) i M. P.

Równocześnie z wykazu synchronizacyjnego oraz pisma Starostwa Powiatowego w O. z dnia 12 czerwca 2013 r., wynika, że nieruchomość [...], zmieniła nr na [...], a następnie na nr [...]. Działka nr [...] została podzielona na działkę nr [...] i [...]. Działka [...] zmieniła numer na [...]. Wykazano zatem, że J. S. posiada tytuł prawny do działki nr [...].

Dalej organ wyjaśnił, że podstawę decyzji o pozwoleniu na budowę stanowiła ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974r., Nr 38, poz. 229 ze zm.). Zgodnie z art. 29 ust. 5 tej ustawy pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie jednostce organizacyjnej lub osobie, która wykaże prawo do dysponowania nieruchomością.

Prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oznacza tytuł wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, ograniczonego prawa rzeczowego, zarządu lub stosunku zobowiązaniowego. W wypadku gdy nieruchomość stanowi współwłasność lub jest objęta innym wspólnym prawem budowa wymaga zgody wszystkich uprawnionych.

Zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym wykazanie przez inwestora, że posiada prawo do dysponowania nieruchomością powinno być dokonane w sposób jednoznaczny i nie budzący żadnych wątpliwości (wyrok WSA z 11 października 2006r. VII SA/Wa 1210/06). Słowo "wykazać" w języku polskim oznacza bowiem "przedstawić dowody", "dowieść", "unaocznić".

Jak wynika z decyzji z dnia [...] września 1984r. pozwolenie na budowę obejmowało budowę budynku w O., przy ul. S. na działkach nr [...].[...],[...],[...],[...]. Decyzją z dnia [...] września 1984 r., przekazano w odpłatne użytkowanie inwestorowi działki nr [...],[...],[...],[...],[...].

Jednakże jak wynika z planu realizacyjnego ogólnego zagospodarowania terenu inwestycji, stanowiącego załącznik do decyzji z [...] września 1984r., budynek częściowo zaprojektowano na działce nr [...]. Tym samym inwestor winien również wykazać się prawem do dysponowania działką nr [...]. Takie dokumenty nie zostały przedstawione.

Niespełnienie warunku z art. 29 ust. 5 Prawa budowlanego stanowi rażące naruszenie ww. przepisu, którego treść jest jasna i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. W ocenie GINB naruszenie to wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia państwa prawa, bowiem prowadzi do naruszenia prawa własności właścicieli działki nr [...].

Wydanie pozwolenia na budowę bez wykazania się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stanowi rażące naruszenie ww. przepisów (wyrok NSA z 23 lutego 1998r. sygn. akt IV SA 779/97) oraz naruszenie art. 140 kc i 64 Konstytucji (wyrok NSA z 28 czerwca 2001 r. sygn. akt IV SA 1324/99, wyrok NSA z 5 lipca 2007r. II OSK 1033/06). Oczywistość naruszenia prawa nie budzi wątpliwości. Również skutki jakie może wywołać decyzja w której realizowane są prace budowlane, sprzeczne z konstytucyjnym prawem własności, są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2009r., VII SA/Wa 1 19/09).

Decyzja z dnia [...] września 1984r. obarczona jest zatem wadą z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.

Odnosząc się do zarzutu odwołania, że ze względu na zmianę stanu prawnego nieruchomości, decyzja wywołała nieodwracalny skutek prawny organ podniósł, że zgodnie z linią orzeczniczą, akt wywołuje nieodwracalny skutek prawny wtedy, gdy ani przepis prawa materialnego, ani przepisy procesowe, stanowiące podstawę działania organu, nie czynią danego organu właściwym do cofnięcia tego właśnie skutku przez wydanie decyzji. Przy czym nieodwracalne skutki prawne decyzji należy ograniczyć wyłącznie do jej bezpośrednich skutków w sferze prawa, a nie zdarzeń faktycznych stanowiących tylko jej pośredni efekt tj. np. realizacja inwestycji. Również zmiana właściciela, nie stanowi o nieodwracalności skutków prawnych, bowiem nie ma żadnych przeszkód, aby właściwe organy podjęły czynności w odniesieniu do takiej decyzji (por. wyrok WSA w W-wie z dnia 17 września 2010r., VII SA/Wa 1083/10, lex nr 759838).

Organ dodał, że bez znaczenia jest okoliczność, iż inwestycja została zrealizowana. Wykonanie obiektu powoduje powstanie nowej sytuacji faktycznej, a nie prawnej i w związku z tym nie jest to sytuacja prawnie nieodwracalna.

Przepisy prawa nie przewidują również ograniczenia czasowego uniemożliwiającego stwierdzenie nieważności decyzji z powodu zaistnienia przesłanki, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Skargi na ww. decyzję złożyli M. K. i M. K., podnosząc, że organ błędnie uznał interes prawny J. S., który nie dokończył postępowania ujawniającego jego prawa właścicielskie.

Zdaniem M. K., organ naruszył art. 77 § 1 K.p.a. i art. 78 § 1 k.p.a. Ponadto, motywem działania organów nie jest błąd w sztuce budowlanej, śmiertelne niebezpieczeństwo grożące z tytułu istnienia budynku, czy inne zagrożenia, które bezwzględnie eliminują możliwość skonstruowania budynku, który funkcjonuje już od blisko 30 lat w sposób bezpieczny, lecz prawo własności, które zawsze można przenieść, naprawiając stan prawny i legalność decyzji udzielającej pozwolenia na budowę w ten najprostszy sposób. Dodał, że organ na żadnym z etapów odbiorów budynku, począwszy od 1984 r., nie dokonał wstrzymania budowy trwającej kilka lat. Do organu nie wpłynął również żaden wniosek właścicieli sąsiednich nieruchomości o wstrzymanie prac budowlanych z tytułu różnicy stanu prawnego, ze stanem faktycznym. Obecnie organ powinien dążyć do naprawienia tej sytuacji z wyłączeniem obciążenia niezawinionej strony skutkami błędnej decyzji i niedostatecznego nadzoru.

Wniósł o uchylenie decyzji w całości i orzeczenie o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji pozwolenia na budowę, zarzucając naruszenie art. 7, art. 8, art. 28, art. 61 § 1, art. 61a § 1, art. 77 k.p.a. oraz art. 156 k.p.a., lub uchylenie decyzji całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Skarżący M. K. zarzucił organowi naruszenie art. 28 K.p.a. i 156 K.p.a. Podobnie zarzucając, że organ błędnie uznał interes prawny w niniejszej sprawie J. S., który nie dokończył postępowania ujawniającego jego prawa właścicielskie.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Poddaną kontroli Sądu decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] stwierdzającą – na wniosek J. S. - nieważność decyzji Architekta Miasta i Gminy O. z [...] września 1984 r. ([...]) udzielającej Rejonowi Dróg Publicznych w O. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działkach nr ew. gr. [...],[...],[...],[...] i [...] przy ul. S. w O.

Skargi nie zasługiwały na uwzględnienie bowiem zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja, organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa.

Kwestionowane rozstrzygnięcia zapadły w konsekwencji uznania przez organy obu instancji, że decyzję z dnia z [...] września 1984 r. wydano z rażącym naruszeniem art. 29 ust. 5 ustawy Prawo budowlane z 1974r., bowiem inwestor nie dysponował nieruchomością, w części dotyczącej działki nr [...], na cele budowlane.

Na wstępie rozważań przypomnieć trzeba, że niniejsze postępowanie toczyło się w trybie nieważnościowym, który ogranicza się do zbadania, czy decyzja kończąca postępowanie zwyczajne lub nadzwyczajne nie jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych, wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1 – 7 kpa.

Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa

W orzecznictwie i doktrynie ugruntowane jest stanowisko, że o uznaniu naruszenia prawa za rażące decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter naruszonego przepisu oraz skutki gospodarcze i społeczne, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Oznacza to, że w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to jest taki, który nie wymaga wykładni prawa. Natomiast skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie takiej decyzji jako aktu organu praworządnego państwa, (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., OSK 1134/04).

Nie było sporne w niniejszej sprawie, że decyzją z dnia [...] września 1984r., której stwierdzenia nieważności domagał się J. S., udzielono pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku na działkach nr [...].[...],[...],[...],[...]. Niemniej z planu realizacyjnego ogólnego zagospodarowania terenu inwestycji, stanowiącego załącznik do ww. decyzji jednoznacznie wynika, że budynek częściowo zaprojektowano na działce nr [...].

Aby uczynić zadość wymogowi wynikającemu z art. 29 ust. 5 Prawa budowlanego z 1974r. w brzmieniu i wg. ustawy obowiązującej w dacie wydania kwestionowanej decyzji, inwestor winien wykazać się prawem do dysponowania na cele budowlane również działką nr [...], w części na której przewidziano realizację budynku. Inwestor winien zatem do wniosku o wydanie pozwolenia budowlanego dołączyć dowód jednoznacznie świadczący o posiadanym prawie do dysponowania opisaną nieruchomością na cele budowlane. Warunek ten był niezbędny do wydania przez organ administracji architektoniczno - budowlanej pozwolenia na budowę.

Warunek z art. 29 ust. 5 Prawa budowlanego z dnia 24 października 1974 r. wiążący organ, który wydawał decyzję o pozwoleniu na budowę, mógłby być spełniony, gdyby inwestor uzyskał zgodę współwłaścicieli działki nr 1929 (zob. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 1999 r., sygn. IV SA 935/96, LEX nr 47863).

Taka zgoda nie została jednak Rejonowi Dróg Publicznych w O. udzielona.

Należało zatem podzielić pogląd orzekających w sprawie organów, że decyzja z dnia [...] września 1984 r. wydana inwestorowi nie legitymującemu się prawem do dysponowania nieruchomością w opisanej części na cele budowlane, rażąco naruszyła art. 29 ust. 5 ówcześnie obowiązującej wówczas ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, a jeżeli tak, to w sprawie miał zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wedle którego organ działając na wniosek właściwego podmiotu stwierdza nieważność decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 26 stycznia 1998 r., sygn. IV SA 556/96, LEX nr 43130).

W świetle przedstawionego stanowiska nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty przedstawione w skardze M. K. odnośnie nieumyślnego przekroczenia granicy działek, jak i argumentacja, że motywem organów nie jest błąd w sztuce budowlanej, śmiertelne niebezpieczeństwo, czy inne zagrożenia, lecz prawo własności, które zawsze można przenieść.

Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w obu skargach, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wykazał, iż wnioskodawca – J. S. posiada przymiot strony, a zatem legitymację do skutecznego do domagania się stwierdzenia nieważności ww. decyzji wyjaśnić trzeba, że stosownie do art. 75 § 1 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.

W kwestionowanym w tym zakresie postepowaniu organ wykazał, że wnioskodawca posiadał przymiot strony w niniejszej sprawie. Z poczynionych ustaleń wynika bowiem, że M. i M. T. nabyli wschodnią część nieruchomości w O. przy drodze do wsi S. oznaczoną numerem hipotecznym [...] (pow. 2 morgi 75 prętów), co potwierdza kopia uwierzytelnionego tłumaczenia z języka rosyjskiego odpisu aktu, repertorium nr [...] z 1910 r., kopia zaświadczenia Sądu Powiatowego w O. z dnia [...] marca 1960r., Nr [...]. odpis z księgi wieczystej "[...]" z dnia [...] maja 2008r.

Postanowieniem Sądu Rejonowego w O. z [...] kwietnia 2011 r., sygn. akt [...] spadek po M. P.(P.) nabyli Z. S., J. S., A. N. - P. T. K., E. P. i A. D., stając się w ten sposób współwłaścicielami majątku wchodzącego w skład masy spadkowej.

Natomiast na mocy postanowienia z [...] sierpnia 2007 r., sygn. akt [...] spadek po Z. S. nabył syn J. S.

T. K. zmarł, pozostawiając jedynego spadkobiercę – K. K., za którego działał ustanowiony kurator w osobie L. N. – P., co znajduje potwierdzenie w notatce służbowej pracownika urzędu, kopii zarządzenia Sądu rejonowego w O. z [...] grudnia 2011r., sygn. akt [...]).

Ponadto, z postanowienia Sądu Rejonowego w O. z [...] marca 2012 r. sygn. akt [...] wynika, że spadek po M. P. nabyli K. P. S. P. A. K. i Z. S.

Wykaz synchronizacyjny oraz pismo Starostwa Powiatowego w O. z dnia 12 czerwca 2013 r potwierdza, że nieruchomość [...] - której pierwotnie właścicielami byli M. i M. T. - zmieniła nr na [...], a następnie na nr [...]. W wyniku podziału, z działki nr [...] powstały działki nr [...] i [...]. Działka [...] następnie zmieniła numer na [...].

Z analizy przedstawionej dokumentacji wynika zatem - wbrew zarzutom skarg - że jednym ze współwłaścicieli spornej działki jest wnioskodawca J. S.

W konsekwencji nie zasługiwały na uwzględnienie również zarzuty dotyczące naruszenia art. 77 § 1 kpa jak i art. 78 § 1 kpa, 7 i 8 kpa.

Nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonych decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., nr 270 ze zm.), skargę oddalił.