Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1002/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-10-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 64 e , art 151 a , art 200 , art 205
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) po rozpoznaniu w dniu 31 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Firma A z siedzibą w W. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę 1/ uchyla zaskarżoną decyzję Wojewody; 21 zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

W dniu 4 sierpnia 2017 r. [...] Sp. z o.o. w W. wystąpiła z wnioskiem o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] [...] w skład której wchodzą: kratowa, antenowa konstrukcja wsporcza o wysokości całkowitej 19,11 m (z odgromnikiem), 12 anten sektorowych, 2 anteny radioliniowe, 15 modułów RRU umieszczonych na dachu istniejącego budynku, urządzenia sterujące pracą anten (2 x APM30 + BC) zlokalizowane na stalowych podstawach na dachu budynku, drogi kablowe między urządzeniami i antenami oraz zasilanie w energię elektryczną na działce nr [...] i [...] w obr. [...] przy ul. [...] w N. S.. /kat. obiektu Vlll/.

W toku postępowania zainicjowanego powyższym wnioskiem, zastrzeżenia do projektowanej inwestycji wniósł Z. Z. wskazując, iż planowana inwestycja stanowi nadmierną uciążliwość i niebezpieczeństwo dla właścicieli nieruchomości znajdujących się w strefie jej oddziaływania.

Prezydenta Miasta N. S. po rozparzeniu ww. wniosku, decyzją nr [...] z dnia 3 listopada 2017 r., znak: [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i ar. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm., dalej: "P.b.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: "k.p.a.") zatwierdził projekt budowlany i udzielił spółce [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] w skład której wchodzą: kratowa, antenowa konstrukcja wsporcza o wysokości całkowitej 19,11 m (z odgromnikiem), 12 anten sektorowych, 2 anteny radioliniowe, 15 modułów RRU umieszczonych na dachu istniejącego budynku, urządzenia sterujące pracą anten (2xAPM30+BC) zlokalizowane na stalowych podstawach na dachu budynku, drogi kablowe między urządzeniami i antenami na działce nr [...] i [...] obr. [...] przy ul [...] w N. S..

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że inwestor zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchom na cele budowlane. Nadto projektant określił obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy P.b. , który obejmuje nieruchomości nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obr[...] oraz [...] w obr. [...] przy ul. [...] w N. S..

Organ I instancji podkreślił, że po analizie przedłożonej dokumentacji projektowej stwierdził nieprawidłowości w związku z czym wezwano inwestora postanowieniem z dnia 24.08.2017 roku do ich usunięcia. Inwestor w dniu 9 października 2017 roku uzupełnił wniosek prostując nr działki objętej inwestycją, wyjaśnił sprawę oryginału decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, oraz zawęził zakres inwestycji rezygnując z przyłącza energetycznego, które będzie objęte odrębnym opracowaniem. Biorąc pod uwagę, że nieprawidłowości i braki dokumentacji były formalno-prawne i nie miały żadnego wpływu na obszar oddziaływania inwestycji, ani nie wnosiły nic nowego do przedłożonej dokumentacji z którą strony mogły się zapoznać wcześniej odstąpiono od ponownego zawiadamiania stron postępowania.

Po ponownym dokonaniu analizy dokumentacji ustalono w szczególności, że załączony do wniosku projekt budowlany jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji Nr [...] z dnia 21 listopada 2016 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ I instancji twierdził, że inwestycja nie narusza interesów osób trzecich, chronionych art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. Ponadto zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 3.02.1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2015 roku, poz. 909 ze zm.) grunt zaliczony w ewidencji gruntów i budynków do klasy B stanowiący działki nr [...] i [...] w obr. [...], przy ul. [...] w N. S. nie podlega ochronie i jest wyłączony z produkcji rolnej w trybie przepisów rozdziału 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Od powyższej decyzji odwołanie w ustawowym terminie wniósł Z. Z. działający przez pełnomocnika. Organowi I zarzucił naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 81, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności. Ponadto zostały naruszone przepisy prawa materialnego, ze względu na udzielenie pozwolenia na budowę, pomimo, że nie zaszły przesłanki z art. 28 ustawy Prawo budowlane.

Ponadto, odwołanie w ustawowym terminie wniosła także M. K., reprezentowana przez pełnomocnika zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:

- art. 7 oraz art. 77 k.p.a. w związku z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2017.1405 ze zmianami) oraz § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2016.71 ze zmianami) poprzez błędne przyjęcie, iż dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,

- art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę bez przeprowadzenia obligatoryjnej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko.

W jej opinii ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinna zostać przeprowadzona zarówno przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak i przed pozwoleniem na budowę. Ponadto, nieprzeprowadzenie powyższej oceny stanowi naruszenie prawa europejskiego (dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne).

Po rozpatrzeniu ww. odwołań Wojewoda decyzją z dnia 27 czerwca 2018 r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 P.b. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, że decyzja organu I instancji została wydana przedwcześnie.

Organ odwoławczy powołując się na treść art. 35 ust. 1 P.b. wskazał, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, badając wpływ inwestycji na środowisko dokonuje samodzielnych ustaleń co do konieczności spełnienia wymogu uzyskania decyzji środowiskowej i wyłącznie w sytuacji gdy uzna, że decyzja środowiskowa jest wymagana powinien zobowiązać inwestora do jej przedłożenia.

Wydział Infrastruktury [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. uznał, że materiały przedłożone przez inwestora nie pozwalają na dokonanie oceny czy projektowane zamierzenie budowlane nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stosownie do art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W związku z powyższym, na podstawie art. 50 § 1 k.p.a. wezwano pismem z 6 kwietnia 2018 r. pełnomocnika inwestora do przedłożenia opracowania dotyczącego rozkładu pól elektromagnetycznych wokół projektowanej stacji bazowej uwzględniając odległości, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tj. § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e, w związku z § 3 ust. 2 pkt 3.

W odpowiedzi na ww. wezwanie pełnomocnik inwestora przedstawił swoje stanowisko dotyczące braku obowiązku sumowania ERIP poszczególnych anten w odniesieniu do przedmiotowej sprawy, powołując się na orzeczenia sądowoadministracyjne oraz decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 14 kwietnia 2016 r., znak: [...] odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Ś. z dnia 28 lutego 2011 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 23 grudnia 2010 r., Nr [...], znak[...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] przy ul. [...] w W., w której stwierdzono, że za całkowicie nieuzasadniony należy uznać pogląd, iż ewentualnemu sumowaniu powinny podlegać moce wszystkich anten, niezależnie od kierunku głównej wiązki promieniowania (azymut).

Odnosząc się do ww. decyzji, organ odwoławczy wyjaśnił, że powyższa decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, na którą powołuje się inwestor została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Następnie sąd wyrokiem z 5 października 2017 r. sygn. akt: VII SA/Wa 2149/16 oddalił skargę. Jednakże, pełnomocnik skarżących złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. A zatem, powyższa decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie jest prawomocna.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym panuje duża rozbieżność w przedmiocie tego, czy w celu dokonania odpowiedniej kwalifikacji prawnej inwestycji pod względem oddziaływania na środowisko należy dokonać stosownych obliczeń w zakresie kumulacji promieniowania na tym samym sektorze. Wskazał, że przepis § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia należy rozumieć jako nakaz sumowania mocy anten w ramach tego samego obiektu oraz dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń, jak i całego przedsięwzięcia.

Jak wynika z analizy projektu budowlanego przedsięwzięcie polega na instalacji: 3 anten sektorowych pracujących w paśmie częstotliwości 900 MHz, 3 anten sektorowych pracujących w paśmie częstotliwości 1800 MHz, 3 anten sektorowych pracujących w paśmie częstotliwości 2100 MHz, 3 anten sektorowych pracujących w paśmie częstotliwości 800/2600 MHz oraz dwóch anten radioliniowych na jednej antenowej konstrukcji wsporczej.

Powyższe nie jest spójne z tabelą zawartą na stronie 7 opracowania zatytułowanego Kwalifikacja Przedsięwzięcia, w której podano że 2 anteny pracują w paśmie częstotliwości 800/2100 MHz (a nie tak jak to wskazano powyżej 800/2600 MHz). Ta kwestia będzie do wyjaśnienia przez organ pierwszej instancji podczas ponownego rozpoznania przedmiotowej sprawy. Azymuty anten wynoszą: 130°, 245°, 350°. W opracowaniu pt: Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej, w tabeli na stronie 7 została obliczona suma EIRP dla azymutu i wynosi ona dla każdego azymutu - 5838 W. Chcąc dokonać weryfikacji, czy projektowane zamierzenie budowlane nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stosownie do art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, należy ocenić, czy nie kwalifikuje się ono do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W tym zakresie należy ustalić, czy planowane przedsięwzięcie należy do kategorii mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f ww. rozporządzenia określającego:

- instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące poła elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

A zatem skoro suma EIRP dla anten umieszczonych na poszczególnych azymutach wynosi 5838 W, to należy ustalić, czy w odległości chociażby 1 50 m, od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny występują miejsca dostępne dla ludzi.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sprzeciw na powyższą decyzję wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. – dalej skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1/ art. 138 § 2 K.p.a. z uwagi na zastosowanie go w niniejszej sprawie, podczas gdy nie było podstawy do uchylenia zaskarżonej i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia;

2/ art. 107 § 3 w zw. z art. 11 oraz 8 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej wydanej decyzji i niewyjaśnienie zasadności jej zastosowania, w tym niewyjaśnienie, jaki jest konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy oraz dlaczego zdaniem organu II instancji istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie;

3/ art. 7, 8, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 w zw. z 11 K.p.a. poprzez nie dokonanie istotnych ustaleń i nie wyjaśnienie, a co najmniej nie zawarcie tego w uzasadnieniu decyzji, m.in. brak przedstawienia stanowiska organu odwoławczego w kwestii czy przedmiotowe przedsięwzięcie, zalicza się, do które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, dlaczego oceny tej nie dokonał organ odwoławczy, dlaczego dane zawarte w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy okazały się niewystarczające aby takie oceny dokonać, jakich danych brakuje w tym zakresie, dlaczego organ odwoławczy brakujących danych nie ustalił;

4/ art. 6 i 8 K.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz.U. z 1997 r. nr 78 póz. 483 ze zm.) poprzez niedziałanie w postępowaniu administracyjnym przez organy I i II instancji na podstawie i w granicach prawa;

5/ art. 15 K.p.a. bowiem organ odwoławczy ograniczył się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji a był zobowiązany zgodnie z treścią tego przepisu ponownie rozstrzygnąć sprawę;

6/ art. 75 § 1 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez brak wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego sprawy wyrażającej się w nieuwzględnieniu przez organ I instancji przy ocenie czy zamierzenie inwestycyjne Skarżącej zalicza się do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wszelkich dokumentów przedstawionych przez Skarżącą, a także nieuwzględnienie dowodów znajdujących się w aktach sprawy, gdzie stwierdzono, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie jest przedsięwzięciem należącym do grupy mogących znacząco oddziaływać na środowisko;

7/ art. 12 § 1 K.p.a. poprzez niedziałanie w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia;

8/ art. 136 K.p.a. poprzez brak rozważenia możliwości zastosowania tego przepisu co zawsze winno mieć miejsce przed ewentualnym wydaniem decyzji o charakterze kasacyjnym.

W uzasadnieniu sprzeciwu, pełnomocnik skarżącej rozwinął zarzuty podniesione w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018.1302 ze zm. zwanej dalej P.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a.

Stosownie zaś do przywołanego art. 138 § 2 K.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Podkreślić należy, że wydanie decyzji o charakterze kasacyjnym stanowi wyjątek od zasady rozstrzygnięcia sprawy, co do istoty i jej ostatecznego załatwienia. Organ odwoławczy orzekając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. nie rozstrzyga o meritum sprawy, lecz wydając decyzję kasacyjną wskazuje organowi I instancji na konieczność przeprowadzenia w określonym zakresie postępowania wyjaśniającego, celem poczynienia ustaleń niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.

W ramach kontroli zgodności z prawem decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., sąd administracyjny ocenia z kolei, czy organ odwoławczy wyjaśnił istnienie konieczności uzupełnienia postępowania dowodowego w takim zakresie, który uzasadniał przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przy jednoczesnym wykazaniu, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji doszło do uchybień natury proceduralnej, które można określić jako istotne. Użyte w art. 138 § 2 K.p.a. określenie "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" jest określeniem wymagającym każdorazowo interpretacji na tle okoliczności faktycznych sprawy. W sprzeczności z art. 138 § 2 K.p.a. pozostaje zatem wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 K.p.a. Inne wady postępowania, ani wady decyzji podjętej w pierwszej instancji, nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej.

Oceniając dopuszczalność zastosowania przepisu art. 138 § 2 K.p.a. w rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że Wojewoda uchylając zaskarżoną decyzję i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, zawarł ogólnikowe oraz lakoniczne wskazówki, które nie odnoszą się w szczegółowy sposób do niniejszej sprawy.

W wytycznych kierowanych do Prezydenta Miasta N. S., Wojewoda wskazał, że decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a organ pierwszej instancji winien ponownie przeanalizować całość akt sprawy biorąc pod uwagę wszystkie zgromadzone w niej dowody i wydać stosowne orzeczenie. W zaleceniach zawarł również, że organ pierwszej instancji zobowiązany będzie do zbadania czy przedmiotowa inwestycja należy do katalogu przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodzić należy się z twierdzeniem organu odwoławczego, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, badając wpływ inwestycji na środowisko dokonuje samodzielnych ustaleń, co do konieczności spełnienia wymogu uzyskania decyzji środowiskowej i wyłącznie w sytuacji, gdy uzna, że decyzja środowiskowa jest wymagana powinien zobowiązać inwestora do jej przedłożenia. Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2016.71 ze zmianami) służy do ustalenia czy inwestycja należy do katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ na podstawie zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych dokonuje kwalifikacji czy planowania inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zakończonej wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Organ I instancji, wydając decyzję uznał, że projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest zaliczana do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowiskowo. W sytuacji, gdy organ odwoławczy powziął wątpliwości w tym zakresie i żądał złożenia przez inwestora dodatkowych dokumentów, to po ich analizie miał pełną możliwość oceny, co do konieczności spełnienia przez inwestycję wymogu uzyskania decyzji środowiskowej. Tylko ustalenia, że wnioskowane przedsięwzięcie należy do kategorii przedsięwzięć, dla których należy przeprowadzić ocenę oddziaływania na środowisko, stosownie do ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2081) a ocena ta nie została przeprowadzona uprawniałaby organ odwoławczy do wydania decyzji kasacyjnej. Ustaleń takich organ jednak nie dokonał.

Organ odwoławczy wskazał jedynie, że jak wykazała analiza dokumentów przedłożonych przez inwestora suma EIRP dla anten umieszczonych na poszczególnych azymutach wynosi 5838 W, a zatem należało ustalić, czy w odległości chociażby 150 m, od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny występują miejsca dostępne dla ludzi. Wskazał ponadto, że projekt budowalny nie jest spójny z tabelą zawarta na stronie 7 opracowania. Dlatego też uznał, że wydanie decyzji przez organ i instancji było przedwczesne.

Zdaniem Sądu ocena dowodów, ich przydatności w sprawie, wpisuje się w uprawnienia organu odwoławczego, którego rolą jest nie tyle skontrolowanie działań organu I instancji, ale wydanie rozstrzygnięcia w sprawie, o czym świadczą przyznane mu kompetencje reformacyjno-merytoryczne (art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.). W związku z powyższym również ocena zebranego materiału dowodowego, ewentualne wezwanie inwestora do przedłożenia dodatkowych dokumentów, a także wyciagnięcie własnych wniosków i sformułowanie własnych ocen w sprawie, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego.

Ponownie prowadząc postępowanie organ odwoławczy, odnośnie kumulacji promieniowania powinien mieć na względzie wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego np. z dnia 26 września 2017 r. sygn. akt II OSK 126/16, z dnia 16 maja 2018 r. sygn. akt II OSK 1578/16.

Podsumowując, Sąd stwierdził, że przesłanki do zastosowania w kontrolowanej sprawie art. 138 § 2 K.p.a. nie zostały przez organ odwoławczy wykazane, co przesądza o nieuprawnionym skorzystaniu przez ten organ z przepisu art. 138 § 2 K.p.a. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ odwoławczy uwzględni przedstawioną ocenę prawną, co do warunków umożlwiających zastosowanie przez organ art. 136 K.p.a. oraz art. 138 § 2 K.p.a.

W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 a § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O zasądzeniu od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 tej ustawy.