Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 1396/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rz. z dnia 13 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 252/14 w sprawie ze skargi L. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rz. z dnia 28 listopada 2013 r. nr . w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rz.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rz. postanowieniem z dnia 13 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 252/14 odrzucił skargę L. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rz. z dnia 28 listopada 2013 r. nr .. . w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji podał, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została doręczona pełnomocnikowi L. W.

(dalej: "skarżący") w dniu 30 grudnia 2013 r. Skarżący nadał skargę na tę decyzję w dniu 30 stycznia 2014 r. w urzędzie pocztowym. Sąd pierwszej instancji odrzucając skargę powołał się na treść art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.) i stwierdził, że skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego 30 - dniowego terminu przewidzianego dla jej złożenia. Decyzja organu odwoławczego została wysłana na adres ustanowionego w sprawie adwokata W. C. -ul. P. 15/2 w K. (karta 58) i odebrana przez adwokat M. K. w dniu 30 grudnia 2013 r. W związku z tym termin do wniesienia skargi upływał w dniu 29 stycznia 2014 r. Nadanie skargi w placówce pocztowej w dniu 30 stycznia 2014 r. nastąpiło więc po terminie i skutkowało jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

L. W. zaskarżył powyższe postanowienie skargą kasacyjną i zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż doręczenie dokonane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rz. decyzji z dnia 28 listopada 2013 r. w dniu 30 grudnia 2013 r. na adres kancelarii adwokat M. K.wywołało skutek prawny, w sytuacji gdy pełnomocnik L.W. prowadzi jednoosobową kancelarię adwokacką i nie upoważnił M. K.mającej siedzibę w tym samym lokalu użytkowym do odbierania przesyłek pocztowych co w tej sytuacji nie pozwala stwierdzić, że skarżący uchybił terminowi do złożenia skargi do Sądu.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna.

Istota problemu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do kwestii prawidłowości doręczenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rz. z dnia 28 listopada 2013 r. pełnomocnikowi skarżącego i związanych z tym skutków prawnych dla wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rz..

Stosownie do treści art. 40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika pisma doręcza się pełnomocnikowi. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że doręczenie decyzji administracyjnej organu wywiera skutek od momentu doręczenia jej pełnomocnikowi strony ustanowionemu w postępowaniu administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 czerwca 2010 r. sygn. akt II GSK 509/10 stwierdził, że termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego przez stronę, za którą działa pełnomocnik, rozpoczyna swój bieg dopiero od dnia doręczenia rozstrzygnięcia pełnomocnikowi, choćby wcześniej zostało ono doręczone stronie. Taki sam skutek wywołuje sytuacja, w której najpierw pismo organu zostało doręczone pełnomocnikowi, a dopiero potem bezpośrednio stronie. W rozpoznawanej sprawie L. W. udzielił w dniu 25 czerwca 2013 r. pełnomocnictwa adwokatowi W. Cz. prowadzącemu kancelarię adwokacką przy ul. P. 15/2 w K. do prowadzenia spraw skarżącego przed Prezydentem Miasta Rz.. Z akt sprawy wynika, że decyzję Prezydenta Miasta Rz. z dnia 18 września 2013 r. o nałożeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia doręczono na adres wskazany w pełnomocnictwie (karta 68). Korespondencję organu odebrał pracownik kancelarii kwitując odbiór własnoręcznym podpisem oraz pieczęcią kancelarii adwokata W. Cz.. Z kolei decyzję organu odwoławczego

(Samorządowego Kolegium Odwoławczego) również doręczono na adres kancelarii pełnomocnika skarżącego lecz korespondencję odebrał pracownik kancelarii adwokackiej M. K. prowadzonej pod tym samym adresem (karta 15). Taka sytuacja w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nasuwa wątpliwości co do prawidłowości doręczenia decyzji. Z akt administracyjnych nie wynika, czy adwokat Mo. K. prowadziła wspólną kancelarię z pełnomocnikiem skarżącego, czy wręcz przeciwnie wykonuje ona działalność jednoosobową pod tym samym adresem. Skarżący wprawdzie w skardze powołuje się na fakt doręczenia zaskarżonej decyzji jego pełnomocnikowi w dniu 30 grudnia 2013 r. jednakże ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy fakt ten nie wynika. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 września 2009 r. sygn. akt II FSK 680/08 fakt doręczenia pisma określonej osobie w oznaczonym czasie i miejscu może być stwierdzony tylko wtedy, kiedy jest pewne, iż otrzymała je właściwa osoba.

W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zobowiązany jest zbadać ponownie kwestię prawidłowości doręczenia decyzji pełnomocnikowi skarżącego a następnie ustalić wpływ tego zdarzenia dla biegu terminu do wniesienia skargi.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.