Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 233/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Chustecka po rozpoznaniu w dniu 26 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Miasta Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 lipca 2017 r. sygn. akt III SA/Gl 519/17 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Miasta Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 14 marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Miasto Z. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji. W skardze strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

Postanowieniem z dnia 10 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Gl 519/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania, wskazując, że przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie stanowi postanowienie nadające rygor natychmiastowej wykonalności. Postanowienie to ogranicza się wobec tego jedynie do stwierdzenia natychmiastowej wykonalności decyzji, a udzielenie ochrony tymczasowej, może mieć zastosowanie jedynie w odniesieniu do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności, a więc stwierdzają lub tworzą po stronie swoich adresatów obowiązki prawne lub uprawnienia. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżone postanowienie nie ma charakteru wykonalności, a zatem wniosek o wstrzymanie tego postanowienia jako niedopuszczalny podlega oddaleniu.

Zażalenie na to postanowienie złożył pełnomocnik skarżącego, wnosząc o uchylenie tego orzeczenia w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz art. 106 § 4 P.p.s.a. poprzez brak ich właściwego zastosowania w sprawie. W ocenie pełnomocnika Sąd pierwszej instancji rozpoznając sprawę nie uwzględnił faktów powszechnie znanych i niezasadnie przyjął, że w zaistniałym stanie faktycznym nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.) – sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, jednakże powinna ona mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosowanymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania danego aktu lub czynności (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07).

Celem nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jest to, aby decyzja organu pierwszej instancji, która co do zasady nie podlega wykonaniu, mogła być wykonana. W ocenie NSA należało podzielić stanowisko Sądu I instancji, że strona nie wykazała, aby kontrolowane postanowienie mogło wywołać niebezpieczeństw, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Zgłaszając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności strona skarżąca winna wykazać prawdopodobieństwo doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Co do zasady uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego postanowienia jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Zwłaszcza w sytuacji, gdy poddany ocenie Sądu akt nie jest bezpośrednio wykonywany, a jedynie tworzy podstawę do wykonania innego aktu, w tym wypadku decyzji wymiarowej nieostatecznej. Podnoszone przez stronę okoliczności nie mogą jednak dotyczyć kwestii z zakresu ustaleń faktycznych sprawy, te bowiem mogą być przedmiotem rozważań wyłącznie w ramach głównego postępowania.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonego postanowienia może spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, tym samym brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

Dodatkowo wskazać też należy, że nadanie decyzji pierwszoinstancyjnej rygoru natychmiastowej wykonalności traci na znaczeniu w momencie, gdy decyzja ta stanie się ostateczna. W chwili bowiem uzyskania przymiotu ostateczności decyzja taka jest wykonalna z mocy prawa.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.