Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 785/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1,  art. 86 ust. 2  pkt 1,
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Dagmara Dominik -Ogińska, Sędziowie SWSA Daria Gawlak-Nowakowska, AWSA Iwona Solatycka (sprawozdawca), po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 marca 2022 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 17 maja 2021 r. nr 0201-IOV-21.4103.7.2021 w przedmiocie podatku od towarów i usług za m-ce od I do XII/2016 oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. T. (dalej: Skarżący, Podatnik, Strona) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, organ II instancji) z dnia 17 maja 2021 r. nr 0201-IOV-21.4103.7.2021 utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Zgorzelcu (dalej: organ I instancji) z dnia 31 grudnia 2020 r. nr 0231-SPV.4103.12.2020.10 w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2016 r

Z akt sprawy wynika, że w okresie od 22 stycznia 2019 r. do 13 lutego 2019 r., na podstawie upoważnienia wydanego przez organ I instancji, przeprowadzono wobec p. M. T. kontrolę podatkową w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2016 r. W wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej stwierdzono, że Stronie nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający faktur dokumentujących nabycie oleju napędowego:

- do pojazdów, które w dniu tankowania znajdowały się w delegacjach zagranicznych,

- dwukrotnie, w znacznej ilości w danym dniu do jednego pojazdu,

- częstotliwie w niewielkich ilościach,

- na stacji paliw w S., tj. miejscowości nieznajdującej się bezpośrednio na trasie przejazdu,

- w wysokości przewyższającej zużycie ustalone w oparciu o ilość przejechanych kilometrów na podstawie dokumentów [...] z dodatkowym uwzględnieniem przejazdu drogami podrzędnymi i średniego zużycia paliwa na poziomie 35 litrów na 100 km.

Po zakończonej kontroli podatkowej Strona złożyła zastrzeżenia do protokołu kontroli, a następnie kolejne wyjaśnienia. Zastrzeżenia nie zostały one uwzględnione. Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2019 r., organ I instancji wszczął wobec Strony postępowanie podatkowe w sprawie podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2016 r. do grudnia 2016 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ I instancji w dniu 31 grudnia 2020 r. wydał decyzję, którą określił Stronie rozliczenie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2016 r. w łącznej kwocie 255 529,00 zł. W uzasadnieniu organ podatkowy wskazał na brak udowodnienia przez Skarżącego, iż nabycie części paliwa w badanym okresie nastąpiło dla celów prowadzonej działalności gospodarczej. Zdaniem organu I instancji okoliczności zakupu wskazują, iż nie było one dokonywane w ramach wykonywania czynności opodatkowanych, a co za tym idzie zakupy te nie mogły stanowić podstawy do obniżenia kwoty podatku należnego w danym okresie rozliczeniowym.

Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji, DIAS utrzymał ją w mocy, w uzasadnieniu wskazując, że dokonując analizy rzetelności transakcji nabycia oleju napędowego weryfikowano:

1. możliwość tankowania paliwa do pojazdu, którego numer rejestracyjny został wskazany w treści dowodu zakupu, w tym:

a. ustalano czy pojazd ten znajdował się w dniu tankowania na terenie Polski,

b. czy godziny podróży służbowej na terenie Polski umożliwiały dokonanie tankowania (tj. czy pojazd w czasie tankowania był wykorzystywany w podróży służbowej),

c. czy pracownik Strony świadcząc pracę autem ciężarowym mógł pokonać odcinek dzielący go od przekroczenia granicy lub wyjazdu z bazy transportowej od stacji paliw, bądź od stacji paliw do granicy Polski (wyjazd z kraju) lub bazy transportowej w celu zakończenia podróży.

2. czy w dniu transakcji dokonano innego tankowania do tego samego pojazdu,

a. sprawdzono czy łączna ilość nabytego paliwa nie przekroczyła pojemności zbiornika paliwa,

b. czy odstęp czasu pomiędzy transakcjami umożliwiłby dojazd na inną stację,

c. czy formy płatności za poszczególne nabycia są zbieżne.

3. badano również możliwość tankowania w ramach dotankowania:

a. czy transakcja dotankowania miała miejsce w niewielkim odstępie czasu od innej transakcji w tym dniu,

b. czy nie stanowiła jedynej transakcji nabycia tego dnia,

c. czy transakcja w ramach dotankowania na tej samej stacji paliw nie wskazuje rozbieżności np. w postaci różnych numerów rejestracyjnych, czy też różnych form płatności,

d. czy stacja paliw na której nabywano niewielkie ilości paliwa znajdowała się na trasie podróży służbowej.

4. W przypadku, gdy wynik analizy wskazywał brak możliwości zatankowania pojazdu, którego numer rejestracyjny widnieje w dowodzie nabycia paliwa, analizowano możliwość tankowania któregokolwiek z pozostałych pojazdów ciężarowych wykorzystywanych przez Stronę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Podkreślono, że objęcie badaniem możliwości tankowania w danym czasie również pojazdów o nr rejestracyjnych innych niż wskazany na dowodzie zakupu, jest przyjęciem na korzyść Strony, wyjaśnień dotyczących ewentualnych błędów we wskazanych w treści faktur numerów rejestracyjnych, za wiarygodne.

W ramach przeprowadzonej analizy sprawdzeniem objęto również możliwość regulowania przez Podatnika należności za nabyte paliwo przy użyciu kart płatniczych. W tym zakresie ustalono, iż dla szeregu transakcji udokumentowanych paragonami wystawionymi przez W. sp. z o.o. (dalej X)., a w których jako sposób zapłaty wskazano kartę płatniczą, w istocie nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych (zestawienie łącznie 91 transakcji na stronach 19 - 20 zaskarżonej decyzji). Ze zgromadzonego materiału wynika bowiem, iż żaden z kierowców nie posługiwał się kartą płatniczą na ww. stacji paliw. Jak również analiza transakcji dokonanych kartami płatniczymi będącymi w posiadaniu Strony również nie potwierdziły, iż na stacji paliw należącej X dokonywane były transakcje przy użyciu karty płatniczej. W związku z powyższym zakwestionowano prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z powyższych dowodów zakupu.

Kolejną grupą nabycia oleju napędowego było 786 transakcji zakupu w ilościach mniejszych niż 50 litrów jednorazowego tankowania - zestawienie ze stron 20 - 39 zaskarżonej decyzji (w grupie tej zawarte są również 77 transakcje opłacone kartą zakwalifikowane do grupy omówionej wyżej). Zakres objętościowy tankowań wynosił od 3,91 litra do 49,99 litrów. DIAS podzielił w tym miejscu ocenę organu I instancji, iż tak częstotliwe (niemal codzienne) tankowania małej ilości paliwa do zbiorników, których całkowita pojemność dochodziła do 1400 litrów, jest nieracjonalna i nieekonomiczna. Powyższego, zdaniem DIAS, nie można tłumaczyć awariami dystrybutorów, przerwami w dostawie energii na poszczególne stacje paliw, czy koniecznością dojazdu jedynie w celu naprawy, czy konserwacji pojazdu. Mając na uwadze, iż przedmiotowe niewielkie transakcje dokonywane były niemal codziennie, a nawet kilka razy dziennie i stanowią ponad blisko 1/3 wszystkich transakcji nabycia paliwa - wyjaśnienia Strony, w zestawieniu z pozostałymi ustaleniami, w tym pozyskanymi od właścicieli stacji X i D. (dalej Y) są wątpliwe.

DIAS ponadto wyszczególnił kolejną grupę transakcji określonych przez Stronę, jako "do- tankowania". Są to zakupy paliwa, którego ilość kształtuje się w przedziale od 50 do 100 litrów. Szczegółowe zestawienie 310 transakcji przedstawiono na stronach 40-47 decyzji organu I instancji). Stwierdzono, że ww. transakcje nabycia paliwa nie odzwierciedlają zakupu związanego z prowadzoną przez Stronę działalnością gospodarczą, ponieważ:

- do przedmiotowych tankowań dochodziło w odstępie kilku godzin od ostatniego tankowania lub przed pierwszym tankowaniem, co jest sprzeczne zarówno z wyjaśnieniami Strony jak też zeznaniami świadków,

- tankowanie odbywało się w czasie postoju pojazdu (nocleg), pojazd znajdował się w podróży służbowej poza terytorium Polski, pojazd nie był w podróży służbowej (brak szczegółowego rozliczenia podróży służbowej, brak zlecenia) lub zakończył ww. podróż,

- z przeprowadzonych przesłuchań wynika, iż do tzw. dotankowań dochodziło sporadycznie, natomiast z powyższej tabeli wynika, iż musiałyby to być sytuacje nagminne,

- tankowania odbywały się na stacjach paliw, które nie znajdowały się na trasie podróży służbowej, w tych przypadkach zachodziłaby konieczność przejazdu dodatkowych kilometrów wyłącznie dla zatankowania pojazdu (od 22 km do 30 km) po drogach krajowych przy spalaniu ponad 50 litrów/100 km, co jest równoznaczne ze spalaniem minimum 11 litrów paliwa, a następnie przejazdem dodatkowych kilometrów dla dotarcia do celu podróży, co jest działaniem niemającym żadnego uzasadnienia ekonomicznego,

- nielogiczne jest, aby nabycie oleju napędowego w danym dniu, do danego pojazdu regulowane było raz gotówką, a następnie dochodziłoby do transakcji bezgotówkowej (dowody WZ),

- tankowania na stacjach w L., a następnie w S., czy też P. dokonywane były w odstępie kilku minut, a co za tym idzie w czasie, w którym kierowca nie ma możliwości pokonać autem ciężarowym dystansu dzielącego te miejscowości,

- tankowania dokonywane są w odstępie kilku lub kilkunastu minut od daty zakończenia delegacji, czy też przekroczenia granicy Polski (powrót do kraju) wskazanej w treści dokumentu "szczegółowe rozliczenie podróży służbowej", a co za tym idzie w czasie, którego kierowca nie ma możliwości pokonać kierując autem ciężarowym.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że ww. transakcje są nieprawdopodobne i nieracjonalne oraz nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych związanych z działalnością gospodarczą.

DIAS wskazał, ze istotne są również wyjaśnienia z 15 listopada 2020 r. pracownika Strony, z których wynika, iż za przyzwoleniem Strony raz w miesiącu mógł zatankować prywatne auto i pobrać na tą okoliczność dokument WZ z danymi auta służbowego. Powyższe potwierdza występowanie nieprawidłowości w rozliczaniu transakcji zakupu oleju napędowego przez Stronę.

DIAS wskazał, że ostatnią charakterystyczną grupą transakcji, są zakupy paliwa (przy jednostkowym zakupie ponad 100 litrów paliwa), które nie mogły zostać dokonane w ramach prowadzonej działalności, gdyż jak wynika z materiału dowodowego, żaden z pojazdów w tej działalności wykorzystywanych nie wykonywał zlecenia. Szczegółowe zestawienie 211 przedmiotowych transakcji zawiera tabela na stronach 48 - 52 zaskarżonej decyzji. Jak ustalono żaden z pojazdów wykorzystywanych w prowadzonej przez Stronę działalności gospodarczej nie miał możliwości tankowania z uwagi na: brak delegacji i brak zlecenia, znajdowanie się w podróży służbowej poza terytorium Polski w dniu i godzinie tankowania, tankowanie przed rozpoczęciem delegacji lub po jej zakończeniu, czy też tankowania pojazdu w odstępnie kilku kilkunastu minut przed zakończeniem delegacji, tj. w czasie uniemożliwiającym dojazd pojazdu ciężarowego do bazy transportowej

Organ wskazał, że zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.- dalej u.o.t.u.) w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Tym samym, mając na uwadze ustalony stan faktyczny, a także obowiązujące przepisy prawa procesowego i materialnego, DIAS nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji wskazując, że zasadne było zakwestionowanie prawa Strony do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie oleju napędowego, który nie posłużył wykonywaniu czynności podlegających opodatkowaniu Zdaniem DIAS materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, a także ocena tego materiału dokonana przez organ I instancji są spójne i logiczne. Tym samym decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy.

Powyższa decyzja organu odwoławczego została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

W skardze zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało

wpływ na treść wydanej decyzji, a to:

1) art. 187 § 1 w związku z art. 191 ustawy 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1235 – dalej O.p.) poprzez nie odniesienie się do wszystkich dowodów zebranych w toku postępowania, a także dokonanie w sprawie dowolnej, wybiórczej oceny materiału dowodowego, polegającej na błędnym powiązaniu ze sobą okoliczności, które - zdaniem organu podatkowego - świadczą o braku związku z prowadzoną działalnością gospodarczą spornych faktur dokumentujących nabycie paliw, przy jednoczesnym pominięciu faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia postępowania, w szczególności zaś faktu, iż:

a. skarżący dokonał odliczenia od podatku należnego podatku naliczonego na podstawie spornych faktur wystawionych przez legalnie działające firmy, które to nabycia potwierdzone zostały przez te podmioty, co potwierdziły przeprowadzone przez organ podatkowy I instancji czynności sprawdzające;

b. sporne paliwo zostało zużyte do napędu pojazdów służących świadczeniu usług transportowych opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, a tym samym nabycia te związane były z czynnościami dającymi prawo do obniżenia podatku należnego,

2) art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 w związku z art. 124 O.p. poprzez wydanie decyzji bez należytego uzasadnienia faktycznego oraz bez wyraźnego wskazania przesłanek, które były podstawą do uznania, że zakwestionowane faktury dokumentujące nabycie paliw nie miały związku z prowadzoną przez Skarżącego działalnością gospodarczą.

Zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że Skarżącemu nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT, których wystawcą były firmy X oraz Y, mimo faktycznej realizacji zakupów opisanych na fakturach i wykorzystania nabytego paliwa do opodatkowania transakcji sprzedaży na rzecz odbiorców skarżącego.

Tym samym wniesiono o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania; ewentualnie

2. uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania,

3. zasądzenie od organu II instancji na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano na przebieg postępowania. Następnie Skarżący zarzucił, że organy pominęły zeznania świadków m.in. w zakresie przerw w tankowaniu spowodowanych przyczynami technicznymi, szybkich dotankowań celem terminowego dojazdu na załadunek. Strona wskazała m.in. na błędy w numerach rejestracyjnych pojazdów na fakturach, błędnie zaprogramowanego czasu na urządzeniach fiskalnych, osobistego wykonywania czynności tankownia przez Stronę. Strona wskazała, że tankowania mogły się odbywać przed rozpoczęciem podróży służbowej jak i po jej zakończeniu. Skarżący wskazała, że całość paliwa była tankowana na stacjach paliw prowadzonych przez legalne firmy. Strona powołała, art. 120, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 zarzucając ich naruszenie. Powołała również stosowne orzecznictwo.

DIAS wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumenty i tezy zawarte w wydanej przez siebie decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjne we Wrocławiu, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 237, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

W świetle art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz.329, ze zm. dalej jako: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne – art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

W niniejszej sprawie Strona zarzuca naruszenie dwojakiego rodzaju przepisów, tj. zarówno przepisów prawa materialnego – u.p.t.u., jak i przepisów postępowania, tj. O.p. Przy tak sformułowanych zarzutach skargi w pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, albowiem mają one bezpośredni wpływ na ustalenie stanu faktycznego w sprawie, który z kolei determinuje ocenę prawidłowości wykładni i zastosowania prawa materialnego.

` W odniesieniu do zarzutów Sąd wskazuje, że dokonując ustaleń organ przeprowadził postępowanie z zachowaniem zasad wynikających z art. 120, art. 121, art. 122, art. 180 § 1 O.p. To, że postępowanie nie zostało zakończone rozstrzygnięciem korzystnym dla podatnika, nie oznacza, że organ zgromadził dowody wybiórczo, a ocenę dowodów cechuje dowolność. W związku z powyższym na wstępie wskazać należy, że organy są zobowiązane prowadzić postępowanie podatkowe w taki sposób, żeby budzić zaufanie do organów (art. 121 § 1 O.p.), a przede wszystkim działać na podstawie przepisów prawa i w jego granicach (art. 120 O.p.). Ciąży na nich także powinność przeprowadzenia wszelkich dowodów, jakie mogą być pomocne dla dogłębnego wyjaśnienia sprawy, bowiem przepis art. 122 O.p. nakazuje organom przedsięwziąć wszelkie czynności, jakie są niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Powinny one zatem podejmować wszelkie działania, ale delimitowane w ten sposób, że muszą być niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego. Poczynione ustalenia faktyczne, ocena dowodów oraz wskazanie podstawy prawnej decyzji powinny znaleźć swój wyraz w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji zgodnie z wymogami art. 210 § 4 O.p.

W ocenie Sądu w ramach swobodnej oceny organy kierowały się prawidłami logiki i doświadczenia życiowego, a zebrane dowody oceniły wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla rozpatrywanej sprawy. Uczyniono też zadość zarówno art. 187, jak i art. 191 O.p. W trakcie prowadzonego postępowania podatkowego organy podjęły wszelkie działania, które mogłyby doprowadzić do dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy. Sąd stwierdza, że postępowanie dowodowe w sprawie zostało przeprowadzone z poszanowaniem zasad wynikających z przepisów O.p., organy podatkowe zgromadziły wyczerpujący materiał dowodowy, z wykorzystaniem niezbędnych źródeł. W ramach postępowania organy poczyniły niezbędne ustalenia dotyczące działań samej strony oraz dotyczące jej kontrahenta. Ich działanie spełnia zatem wymaganie wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego, o którym mowa w art. 122 O.p., nie narusza także pozostałych przepisów O.p. wskazanych w skardze, w szczególności art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p.. Strona miała zapewniony również udział na każdym etapie postępowania, była informowana o podejmowanych czynnościach, miała zapewniony wgląd do akt sprawy. Ponadto oceny zgromadzonych dowodów dokonano w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.), co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji (art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p.).

Zatem w ocenie Sądu zarzuty naruszenia przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p. oraz art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 w zw.z art. 124 należy uznać za nieuzasadnione. Organy przeprowadziły bowiem rzetelnie postępowanie podatkowe. Organy podatkowe jednoznacznie wskazały na zebrane w toku postępowania dowody, a także dokonały ich oceny i zaprezentowały własne stanowisko co do ustalonego stanu faktycznego sprawy. W świetle powyższych wywodów, dotyczących obowiązku respektowania zasad prowadzenia postępowania podatkowego, nie można podzielić zarzutów naruszenia przepisów postępowania, gdyż zostały uwzględnione i ocenione wszystkie fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, wydana decyzja zawiera zarówno uzasadnienie faktyczne jak prawne. Mając na uwadze brak naruszenia przepisów postępowania jak i dokonane przez organ ustalenia faktyczne uznać należy, że organy prawidłowo przyjęły, że sporne faktury w świetle regulacji art. 86 ust. 1 i ust 2 u.p.y.u. nie stanowią podstawy obniżenia podatku VAT.

Istotą niniejszej sprawy jest określenie, czy zasadnym było pozbawianie Strony prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikające z faktur zakupu oleju napędowego, co do którego Strona skarżąca nie jest w stanie wykazać, iż został przeznaczony dla celów działalności gospodarczej.

Ustalono, że Strona prowadzi działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług transportowych. Kluczowym wydatkiem w tego typu działalności był koszt paliwa zużywanego na potrzeby pojazdów służących świadczeniu ww. usług. W toku postępowania podatkowego zweryfikowano, czy ilości zakupionego paliwa pokrywają się z ilością paliwa zużytego w trakcie bieżącej działalności. OrganyI II instancji przeprowadziły wnikliwą weryfikację stanu faktycznego, która uwzględniała poszczególne dokumenty księgowe (faktury, paragony) oraz dokumenty związane z wykonywaniem zleceń usług transportowych. Wynikiem weryfikacji było pogrupowanie poszczególnych transakcji zakupu paliwa wg konkretnych kryteriów (ilość zakupionego paliwa, metoda płatności, stacja zakupu itd.). W ocenie Sądu zaszeregowanie danej transakcji do konkretnej grupy natomiast pozwoliło na wyciągnięcie stosownych wniosków, co do ich związku z prowadzoną przez Stronę działalnością gospodarczą.

Sąd nie dostrzegł uchybień w zakresie zastosowanych przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego, a to art. 86 ust. 1 i 2 u.p.t.u. Zgodnie z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Przepis ten stanowi zatem podstawę neutralności podatku VAT w działalności przedsiębiorcy.

W ocenie Sądu w prowadzonym postępowaniu podatkowym organy oby instancji słusznie zakwestionowały prawa Strony skarżącej do odliczenia podatku naliczonego z części faktur dokumentujących nabycie oleju napędowego, który w ocenie organów nie posłużył wykonywaniu czynności podlegających opodatkowaniu.

Przytoczone przez Podatnika argumenty nie znajdują uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym. Wydaje się, że treść zgłoszonych w tym zakresie zarzutów ma wyłącznie charakter polemiki z oceną materiału dowodowego i ostatecznymi ustaleniami przeprowadzonego postępowania, Skarżący nie przedstawił stosownych dowodów na podnoszone przez siebie tezy i argumenty.

W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący. Jest on jednoznaczny i wewnętrznie spójny. Wszystkie zgromadzone i poddane analizie w sprawie materiały tworzą spójny i logiczny obraz stanu faktycznego.

Organy obu instancji w sposób kompleksowy oceniły materiał zgromadzonego w aktach sprawy. Działały na podstawie obowiązujących przepisów prawa i w granicach prawa. Na każdym etapie postępowania umożliwiono Stronie czynny w nim udział, informując o dokonanych ustaleniach i umożliwiając wniesienie uwag i wniosków dowodowych. Rozstrzygnięcia dokonano w następstwie oceny całokształtu materiału dowodowego, jako dowód dopuszczając wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Przeprowadzona ocena doprowadziła do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z obowiązującym prawem. Niezasadny jest zarzut, że organy pominęły dowody z zeznań kierowców. Organ II instancji wyjaśnił, że w zakresie jednak wskazywanych przez kierowców możliwych awarii lub innych problemów z tankowaniem paliwa, żaden z kierowców nie był w stanie określić częstotliwości takich zdarzeń. Najczęściej kierowcy zasłaniali się niepamięcią, jeden z nich zeznał, iż były to sytuacje dość częste, inny zaś wskazał, że takie sytuacje raczej nie występowały. Stąd też trudno przyjąć tak rozbieżne w tym zakresie zeznania za pozwalające na prawidłowe odtworzenie stanu faktycznego. Co więcej wyjaśnienia Y wskazują na sporadyczne występowanie przerw w dostawie prądu i brak innych zdarzeń uniemożliwiających tankowanie (łącznie firma Skarżącego dokonała na ww. stacji paliw 966 transakcji w 2016 r.). Wyjaśnienia X (1429 transakcji w 2016 r.), wskazują natomiast iż takie zdarzenia miały miejsce, ale spółka ta nie jest w stanie podać ich częstotliwości. DIAS słusznie wskazał, że bez znaczenia, w ocenie organu pozostaje często podkreślany przez Skarżącego fakt, iż paliwo nabywane było na legalnie działających stacjach paliw. W sprawie nie kwestionowano bowiem samego nabycia paliwa, ale jego wykorzystanie w świadczeniu usług transportowych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Skarżący nie wykazał bowiem, iż całość zakupionego i odliczonego oleju napędowego służyła wykonywaniu czynności podlegających opodatkowaniu

Strona w toku postępowania wskazała jedynie na hipotetyczne okoliczności, które mogły wpływać na ilość zużytego paliwa oraz okoliczności jego nabycia (płatności, dotankowywania, awarie, źle skonfigurowane kasy fiskalne, błędne numery pojazdów na fakturach itp.). Organ II Instancji słusznie zauważył, że w żadnym miejscu odwołania, czy skargi nie odniesiono się choćby do pojedynczej transakcji zaszeregowanej przez organ podatkowy do konkretnej grupy i nie wykazano, iż akurat ta transakcja nabycia posłużyła późniejszej realizacji opodatkowanej usługi transportowej. Strona ograniczyła swoje wyjaśnienia jedynie do przedstawienia możliwych powodów wystąpienia okoliczności, na które uwagę zwróciły organy podatkowe w swoich rozstrzygnięciach

Mając powyższe na uwadze, Sąd nie podzielił argumentacji zawartej w skardze, będącej przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, ani też nie stwierdził naruszeń żadnych innych norm prawa materialnego bądź procesowego.

Całokształt materiału dowodowego został w sposób szczegółowy rozpatrzony oraz poddany wszechstronnej, zgodnej z normami prawa procesowego ocenie, co doprowadziło do jednoznacznego wyjaśnienia rzeczywistego stanu przedmiotowej sprawy. Materiał dowodowy został wyczerpująco zbadany i prawidłowo oceniony, wnioski wysnute na jego podstawie są logiczne, spójne i oparte na przepisach prawa. Sporne kwestie w niniejszej sprawie zostały szczegółowo wyjaśnione i znalazły uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym, jak również w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Odmienna od zaprezentowanej przez organ ocena dokonana przez stronę jest w istocie polemiką z ustaleniami poczynionymi przez organ. Argumentacja Strony, zawarta w rozpatrywanej skardze, sprowadza się de facto do kwestionowania niesatysfakcjonujących wyników czynności podejmowanych przez organy podatkowe i do polemiki z dokonaną przez organy oceną materiału dowodowego.

Mając powyższe na uwadze – Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095) z uwagi na zgodna wolę Stron.