Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2354/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 126 ust. 1, art. 125 pkt 3
journal: Dz.U. 2001 nr 115 poz 1229
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Konopelski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi L. P. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...].07.2017 r. nr [...], Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej (zwany dalej Prezesem KZGW) utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...].04.2017 r. nr [...], odmawiającą udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód zbiornika [...] do celów żeglugi statkiem pasażerskim "[...]". Stan niniejszej sprawy przedstawia się następująco. Zakład: L. P. - Firma Handlowa "[...]", [...],[...][...] - wystąpił o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód do celów żeglugi, w zakresie wykonywania rejsów turystycznych statkiem pasażerskim o nazwie "[...]" po wodach zbiornika [...]. Do wniosku załączono: operat wodnoprawny, dowód uiszczenia opłaty skarbowej oraz uzupełnienie dokumentacji. Strony zawiadomiono o wszczęciu postępowania w tym przedmiocie. Następnie pismem z dnia [...] marca 2017 r. wystąpiono do Rady Powiatu w [...] - o przedłożenie stanowiska czy udzielenie pozwolenia wodnoprawnego, dla zakładu: L. P. - Firma Handlowa "[...] na szczególne korzystanie z wód do celów żeglugi, w zakresie wykonywania rejsów turystycznych statkiem pasażerskim o nazwie "[...]" po wodach zbiornika [...], nie naruszy ustaleń uchwały Rady Powiatu [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...] w sprawie zakazu używania jednostek pływających z napędem spalinowym na Jeziorze [...] i [...]. Rada Powiatu w [...] wskazaną uchwałą z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...] wprowadziła zakaz używania jednostek pływających z napędem spalinowym na całym obszarze zbiornika wodnego [...], leżącego w granicach powiatu leskiego oraz całym obszarze zbiornika wodnego [...]. Zakaz ten nie dotyczy m.in. Statków Żeglugi Pasażerskiej w ilości [...] sztuk. Uchwała ta została podjęta w oparciu o art. 116 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), który stanowi, że rada powiatu, w drodze uchwały, ograniczy lub zakaże używania jednostek pływających lub niektórych ich rodzajów na określonych zbiornikach powierzchniowych wód stojących oraz wodach płynących, jeżeli jest to konieczne do zapewnienia odpowiednich warunków akustycznych na terenach przeznaczonych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. W odpowiedzi na to pismo Organu, Rada Powiatu w [...] poinformowała, że udzielenie pozwolenia wodnoprawnego dla zakładu: L. P. - Firma Handlowa "[...]" na szczególne korzystanie z wód do celów żeglugi, w zakresie wykonywania rejsów turystycznych statkiem pasażerskim o nazwie "[...]", wyposażonym w silnik spalinowy, po wodach zbiornika [...], naruszy ustalenia uchwały Rady Powiatu [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. [...]. Uprawnienia takie posiada bowiem już [...] takich jednostek. Stało się to podstawą wydania decyzji odmownej. Nadmieniono też, że Ośrodek Usług Wodnych "[...]" s.c. W., I., K. C., [...],[...], pismem z dnia [...] marca 2017 r. przedłożył uwagi do przedmiotu tego postępowania administracyjnego. Organ I. instancji uwag tych nie uwzględnił.

W odwołaniu zarzucono, że nieprawidłowe jest stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu decyzji I. instancji o naruszeniu limitu 12 statków z napędem spalinowym, mogących uprawiać żeglugę na zbiorniku [...]. statek "[...]" będzie bowiem odbywał rejsy turystyczne w zamian za statek "[...]", który został sprzedany i wywieziony na jezioro [...] i zwolnił miejsce w limicie ustalonym przez Radę Gminy w [...]. Ta informacja, jak podkreślono, była znana Organowi I. instancji w czasie rozpatrywania wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego dla firmy "[...]", bowiem równolegle prowadzono postępowanie z wniosku Spółki "[...]", w przedmiocie zrzeczenia się uprawnień na rejsy statkiem "[...]". W piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r. L. P. podał uzupełniająco, że w dniu [...] maja 2017 r. Marszałek Województwa [...]wydał decyzję w przedmiocie wygaszenia pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z wód zbiornika [...] do celów żeglugi statkiem "[...]", w związku z czym zwolniło się miejsce w limicie [...] statków żeglugi pasażerskiej. Wyraził przekonanie, że wydanie pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z wód statkiem "[...]", nie spowoduje przekroczenia dozwolonej liczby statków, a z uwagi na termin złożenia przez niego wniosku - jest on pierwszym w kolejności do uzyskania pozwolenia, w sytuacji zwolnienia się miejsca. Ustanowiony następnie przez L. P. profesjonalny pełnomocnik uzupełnił odwołanie, zarzucając Organowi I. instancji naruszenie przepisu art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz art. 7 k.p.a. w związku z art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez brak wstrzymania się z wydaniem zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia postępowania toczącego się w przedmiocie o zrzeczenie się uprawnień dla statku "[...]" pomimo, że rozstrzygnięcie tego postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy. Pełnomocnik Skarżacego również zarzuciła wydanej decyzji naruszenie przepisu art. 126 pkt 1, w związku z art. 125 pkt 3 Prawa wodnego, w związku z uchwałą Rady Powiatu [...] w sprawie zakazu używania jednostek pływających z napędem spalinowym na jeziorze [...] i [...], poprzez odmowę udzielenia Wnioskodawcy pozwolenia wodnoprawnego, w sytuacji gdy przedmiotowe pozwolenie nie narusza wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów. Prezes KZGE potwierdził, że w czasie gdy toczyło się postępowanie z wniosku L. P. o uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z wód zbiornika [...] dla celów żeglugi statkiem "[...]", do Organu I. instancji wpłynął wniosek Spółki "[...]", zawierający zrzeczenie się z uprawnień posiadanych dla statku "[...]". Podkreślił jednak, że Skarżący pomija fakt, iż wniosek Spółki "[...]" dotyczył jednocześnie wykorzystania przez tę Spółkę posiadanych przez nią uprawnień, i w miejsce zrzeczenia się uprawnień posiadanych dla statku "[...]" – a mianowicie uzyskania pozwolenia wodnoprawnego dla statku "[...]". Organ odwoławczy uznał także za nietrafny postawiony Organom zarzut naruszenia przepisów postępowania, poprzez brak wstrzymania się z wydaniem odmownej decyzji dla statku "[...]", do czasu zakończenia postępowania o zrzeczenie się uprawnień wynikających z pozwolenia wodnoprawnego dla statku "[...]". Organ odwoławczy uznał, że wbrew zarzutom skargi, rozstrzygnięcie w postępowaniu z wniosku Spółki "[...]" - nie zwalniało miejsca w limicie statków z silnikiem spalinowym, które mogłoby być wykorzystane do udzielenia pozwolenia wodnoprawnego dla statku "[...]".

Prezes KZGE podkreślił, że stosownie do przepisu art. 7 k.p.a., organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a zgodnie z przepisem art. 8 k.p.a. kierują się zasadami równego traktowania uczestników postępowania i bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. W tym kontekście podał, że odmawiając rozpatrywaną decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. udzielenia pozwolenia wodnoprawnego dla statku "[...]" (katamaran), Marszałek Województwa [...] kierował się analogicznymi przesłankami, jakie przyjął w 2012 r. Wówczas to, mimo że o pozwolenie wodnoprawne na korzystanie z wód zbiornika [...] do celów żeglugi ubiegały się dwie firmy, decyzją z dnia [...] października 2012 r. Marszałek Województwa [...] udzielił pozwolenia wodnoprawnego dla celów żeglugi statkiem "[...]" Spółce [...], bowiem jednocześnie, na wniosek tej Spółki, stwierdził wygaśnięcie uprawnień dla statku "[...]" (katamaran).

Organ odwoławczy wyraził przekonanie, że udzielenie obecnie pozwolenia wodnoprawnego firmie "[...]" dla statku "[...]" w miejsce statku "[...]", dla którego uprawnienie posiadała Spółka "[...]" - stanowiłoby nierówne traktowanie firm i odstąpienie od przyjętej już wcześniej praktyki pozostawiania firmom posiadanych przez nie uprawnień do żeglugi. Wyraził obawę, że właśnie odmienne rozstrzygnięcie sprawy, znajdującej się w takim samym stanie faktycznym i prawnym jak sprawa z 2012 r., stanowiłoby dopiero naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które wydanej decyzji zarzuca pełnomocnik firmy "[...]". Jednocześnie uznał, iż doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. Pełnomocnik Skarżącego zawiadomienie o zakończeniu postępowania odebrał dopiero w dniu [...] kwietnia 2017 r. Zdaniem Organu, nie oznacza to jednak, że Wnioskodawca nie miał możliwości zapoznania się z całością zebranych dokumentów, skoro L. P. zawiadomienie to odebrał już w dniu [...] kwietnia 2017 r., a pozostałe Strony postępowania między [...] marca a [...] kwietnia 2017 r. Organ podkreślił, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a., przez niezawiadomienie Strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków, może jednak odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Zdaniem Prezesa KZGE w rozpatrywanej sprawie nie miało to miejsca. We wniesionej skardze pełnomocnik L. P. - Firma Handlowa "[...]" wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i zarzucił 1. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wydane w sprawie rozstrzygnięcie:

a) art. 10 § 1 k.p.a., poprzez niezapewnienie Stronie czynnego udziału w postępowaniu i wydanie zaskarżonej decyzji bez umożliwienia pełnomocnikowi Strony wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i zgłoszonych żądań w przedmiotowej sprawie oraz zgłoszenia uwag i wniosków przed wydaniem zaskarżonej decyzji; b) art. 40 § 2 k.p.a., poprzez uznanie, wbrew treści wskazanego przepisu, iż doręczenie Skarżącemu (który działał w sprawie przez pełnomocnika) zawiadomienia o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym przed zakończeniem postępowania przed Organem I. instancji, odniosło skutek procesowy i sanuje spóźnione i przez to nieprawidłowe doręczenie tego zawiadomienia pełnomocnikowi; c) art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz brak połączenia do wspólnego rozpoznania postępowań w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód, w sytuacji gdy o to samo miejsce w limicie jednostek pływających, zwolnionych z zakazu poruszania się po jeziorach [...] i [...], zgodnie z uchwałą Rady Powiatu w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] - ubiegało się jednocześnie kilka podmiotów;

d) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej oraz brak wyjaśnienia zasadności przesłanek i kryteriów, którymi Organ I. instancji kierował się odmawiając udzielenia Skarżącemu wnioskowanego przez niego pozwolenia wodnoprawnego; e) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji i utrzymanie w mocy decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...].04.2017 r., w sytuacji gdy istniały podstawy do uchylenia decyzji Organu I. instancji, z uwagi na istotne naruszenia przepisów prawa materialnego jak i postępowania administracyjnego;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: a) art. 126 pkt 1 w związku z art. 125 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r., Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r., poz. 469 ze zm.) w związku z uchwałą Rady Powiatu [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w sprawie zakazu używania jednostek pływających z napędem spalinowym na Jeziorze [...] i [...], poprzez odmowę udzielenia Wnioskodawcy pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód do celów żeglugi, w zakresie wykonywania rejsów turystycznych statkiem pasażerskim o nazwie "[...]" po wodach zbiornika [...], w sytuacji gdy udzielenie przedmiotowego pozwolenia nie narusza wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów.

b) § 2 pkt 1 uchwały Rady Powiatu w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w zw. z art. 116 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez brak przeprowadzenia konkursu na udzielenie pozwolenia wodnoprawnego, w sytuacji gdy o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego ubiegało się kilka Zakładów, a z uwagi na obowiązujący we wskazanej uchwale limit [...] statków pasażerskich, które zwalnia się z zakazu używania jednostek pływających z napędem spalinowym na obszarze Jeziora [...], możliwe było udzielenie pozwolenia wodnoprawnego tylko jednemu z tych podmiotów.

Rozwijając postawione zarzuty pełnomocnik wskazał, że pismem z dnia [...] marca 2017 r., Organ I. instancji został poinformowany o ustanowieniu przez Skarżącego pełnomocnika. Od daty wpływu tej informacji do Organu, zobowiązany był on do doręczania pism ze skutkiem prawnym pełnomocnikowi Skarżącego, a nie Skarżącemu. Tymczasem zawiadomienie o zakończeniu postępowania administracyjnego i możliwości wypowiedzenia się, zostało wysłane w dniu [...] marca 2017 r. do Skarżącego, a nie jego pełnomocnika. Miało więc charakter informacyjny. Pełnomocnik Skarżącego, podobnie jak w odwołaniu podkreślił, że decyzją z dnia 11.05.2017 r., nr [...], Marszałek Województwa [...] stwierdził wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego z [...].06.2009 r. na szczególne korzystanie z wód zbiornika wodnego [...] do celów żeglugi w zakresie wykonywania nieregularnych zarobkowych rejsów turystycznych statkiem "[...]". Ponadto, na mocy zaskarżonej decyzji Marszałek Województwa [...] stwierdził wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód zbiornika [...] do celów żeglugi, w zakresie wykonywania zarobkowych, nieregularnych rejsów pasażerskich statkiem żaglowym o nazwie "[...]", udzielonego decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., znak [...]. W punkcie III wskazanej decyzji, udzielono natomiast dla zakładu Ośrodek Usług Wodnych [...] s.c. pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód zbiornika wodnego [...] do celów żeglugi, w zakresie wykonywania zarobkowych, nieregularnych rejsów turystycznych statkiem pasażerskim o nazwie "[...]" po wodach zbiornika [...], według warunków szczegółowo opisanych w sentencji przedmiotowej decyzji. Okazało się zatem, iż na wskutek wydania opisanej decyzji, Marszałek Województwa [...] udzielił pozwolenia wodnoprawnego w miejsce statku "[...]", podmiotowi Ośrodek Usług Wodnych "[...]" s.c. na rejsy statkiem "[...]". Natomiast jeszcze przed zakończeniem wskazanego postępowania, decyzją z dnia [...].04.2017 r. Organ pierwszej instancji odmówił udzielenia pozwolenia wodnoprawnego Skarżącemu, który również ubiegał się o udzielenie przedmiotowego pozwolenia w miejsce statku "[...]". Postępowanie to nie zostało wówczas zakończone. Jedynie w pkt I., rozstrzygającym o wygaśnięciu pozwolenia wodnoprawnego z [...].06.2009 r. na szczególne korzystanie z wód zbiornika wodnego [...] do celów żeglugi w zakresie wykonywania nieregularnych zarobkowych rejsów turystycznych statkiem "[...]" - ta decyzja stała się ostateczna. Strona skarżąca wywodzi stąd, że zwolniło się na skutek tego jedno miejsce z 12, a więc decyzja odmowna była przedwczesna.

W odpowiedzi na skargę Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.), uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest nadto związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skład orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji - w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy - doszedł do przekonania, że wniesiona skarga nie jest zasadna. Podniesione w niej argumenty nie zasługiwały na uwzględnienie, a Sąd działając z urzędu również nie dostrzegł takich uchybień rozstrzygnięć obu instancji, które mogłyby prowadzić do ich uchylenia.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 126 ust. 1 ustawy Prawo wodne, wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 125 pkt 1 i pkt 2 tej ustawy, lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 125 pkt 3 tej ustawy. Natomiast art. 125 pkt 3 ustawy Prawo wodne stanowi, że "Pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać:

3) wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów."

Wobec faktu, że uchwała Rady Powiatu [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...] została wydana w oparciu o przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska, w wyniku czego ustalono wymogi ochrony środowiska dla zbiornika [...] oraz zbiornika [...], a Organy trafnie przyjęły, że pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać wymagań ochrony środowiska - musiało to prowadzić do odmowy uwzględnienia żądania, zawartego we wniosku Skarżącego o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód do celów żeglugi, w zakresie wykonywania rejsów turystycznych statkiem pasażerskim o nazwie "[...]" po wodach zbiornika [...].

Odnosząc się do zarzutów skargi, stwierdzić należy, że pełnomocnik Skarżącego nie wykazał jakiego rodzaju negatywne konsekwencje poniósł w związku z pozbawieniem jego mocodawcy możliwości skorzystania z art. 10 § 1 k.p.a., co jak zarzucił, doprowadziło do niezapewnienia Stronie czynnego udziału w postępowaniu i wydania zaskarżonej decyzji bez umożliwienia pełnomocnikowi Strony wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i zgłoszonych żądań w przedmiotowej sprawie oraz zgłoszenia uwag i wniosków przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Należy mieć na uwadze, że przesłanką do uchylenia decyzji mogą być tylko tej natury uchybienia procesowe, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga, że swe zarzuty i uwagi Strona mogła sformułować i przedstawić w odwołaniu od decyzji I. instancji i z tej możliwości skorzystała. Za trafne należy więc uznać stanowisko Prezesa KZGE, że uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Nie doszło też do istotnego naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. Informacja podana przez pełnomocnika Skarżącego, że w dniu [...] kwietnia 2017 r. zostało przez niego złożone pismo, zawierające odniesienie się do pisma podmiotu Ośrodek Usług Wodnych "[...]", którego kopia została doręczona pełnomocnikowi Skarżącego wraz z zawiadomieniem o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i zgłoszenia uwag tj. [...] kwietnia 2017 r. – nie miała zasadniczego znaczenia w sprawie, skoro Organ I. instancji nie uwzględnił uwag zgłoszonych do tego postępowania administracyjnego przez Ośrodek Usług Wodnych "[...]" s.c. W., I., K. C., z dnia [...] marca 2017 r.

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, iż Skarżący pomija fakt, iż wniosek Ośrodka Usług Wodnych "[...]" s.c. dotyczył jednocześnie wykorzystania przez Spółkę "[...]" posiadanych przez nią uprawnień i w miejsce zrzeczenia się uprawnień posiadanych dla statku "[...]"- uzyskania pozwolenia wodnoprawnego dla statku "[...]". W tym kontekście pełnomocnik Skarżącego stwierdził, że jego mocodawcy nie poinformowano, iż jednocześnie ze zrzeczeniem się uprawnień do statku pasażerskiego "[...]", zwrócono się z wnioskiem o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na wykonywanie rejsów statkiem "[...]". Z tego też względu Skarżący nie mógł wiedzieć – jak podniesiono - że toczące się postępowanie z wniosku Ośrodka Usług Wodnych "[...]" s.c. nie odniesie skutku, w postaci zwolnienia miejsca w limicie statków pasażerskich, mogących poruszać się po wodach Jeziora [...] i [...].

W ocenie Sądu, ten brak wiedzy Skarżącego nie miał jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. Obowiązująca w tym czasie uchwała Rady Powiatu [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...] w sprawie zakazu używania jednostek pływających z napędem spalinowym na Jeziorze [...] i [...], w § 2 pkt 1 przyjęła odstępstwo od zakazu określonego w § 1, odnoszącego się do używania jednostek pływających z napędem spalinowym na całym obszarze Jez. [...], leżącego w granicach powiatu [...] oraz całego Jez. [...] – dopuszczając tylko [...] Statków Żeglugi Pasażerskiej. Należy mieć na uwadze, że zapisy tej uchwały nie normują w żaden sposób zasad ubiegania się o jedno z tych [...] uprawnień, warunków, które musi spełniać występujący o to podmiot, czy wreszcie zasad obejmowania miejsc zwalnianych przez dotychczas korzystające z nich podmioty.

Trzeba mieć na względzie, że w myśl art. 116 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska (P.o.ś.)., stanowiącego delegację do wydania uchwały w tym przedmiocie - rada powiatu, w drodze uchwały, z zastrzeżeniem ust. 2 i 4, ograniczy lub zakaże używania jednostek pływających lub niektórych ich rodzajów na określonych zbiornikach powierzchniowych wód stojących oraz wodach płynących, jeżeli jest to konieczne do zapewnienia odpowiednich warunków akustycznych na terenach przeznaczonych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Należy odnotować, że przepis ten został zamieszczony w tytule II dziale V tej ustawy "[...]". Jego celem jest ochrona przed hałasem w powiązaniu z prawem do odpoczynku.

Należy zgodzić się ze Skarżącym, że niewątpliwie kompetencja rady powiatu stanowi ingerencję w sferę praw i wolności jednostki, ograniczając lub zakazując swobodnego i bez ograniczeń używania jednostek pływających na tym akwenie. Ograniczeniu ulega prawo własności albo powszechne korzystanie ze środowiska, które m.in. polega na zaspokajaniu potrzeb osobistych, w tym także wypoczynku i uprawiania sportu. Z tego też punktu widzenia, jak podkreśla się w doktrynie (B. Rakoczy, Prawo ochrony środowiska. Komentarz, LexisNexis 2013), przepis ten powinien spełniać wymogi określone w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, który stanowi, że "ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw".

Zasadnicze znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy, przesądzający o sposobie jej rozstrzygnięcia, ma jednak fakt, że brak jest aktu prawnego, który normowałby wszystkie wskazane i niezmiernie istotne zasady, pozwalające na przyznawanie zwalnianych miejsc spośród owych [...] dopuszczonych jednostek pływających (na skutek wygaśnięcia któregoś z dotychczasowych uprawnień). Kwestii tej nie uregulowała w żaden sposób owa uchwała. W tej sytuacji Marszałek Województwa [...] samodzielnie ustalił przyjęte zasady, wyprowadzając je z zaistniałych w tym przedmiocie precedensów. Przyjął mianowicie, że jeżeli podmiot, któremu przysługujące uprawnienie - pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód zbiornika [...] do celów żeglugi statkiem pasażerskim z silnikiem spalinowym zostaje wygaszone, a podmiot ten w to miejsce ubiega się równocześnie o udzielenie mu pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód zbiornika [...] do celów żeglugi innym takim statkiem pasażerskim, to nie dochodzi do zwolnienia jednego z 12 przysługujących miejsc. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. W miejsce wycofywanego statku pasażerskiego "[...]" (co do którego zrzeczono się uprawnień), Ośrodek Usług Wodnych "[...]" s.c. W., I., K. C., [...],[...] zwrócił się z wnioskiem o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na wykonywanie rejsów statkiem "[...]". Intencją podmiotu dotychczas uprawnionego było zatem zastąpienie jednostki dotychczas pływającej na inną, a nie całkowite zrzeczenie się dotychczasowych uprawnień.

Mając na względzie, jak wcześniej wskazano, brak w przedmiotowej uchwale jakiejkolwiek regulacji w tym przedmiocie oraz brak wskazówek, które można byłoby wyprowadzić z obowiązujących przepisów prawa - trafnie przyjęły Organy obu instancji, nie naruszając w ten sposób konstytucyjnie zagwarantowanej zasady równości podmiotów gospodarczych i proporcjonalności, że w tej sytuacji będzie dochodziło do zastąpienia jednostek pływających poprzez udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na rzecz tego samego podmiotu na inną jednostkę (statek pasażerski z silnikiem spalinowym).

Stąd bezzasadny był zarzut skargi, że decyzja Marszałka Województwa [...] z dnia [...].05.2017 r., nr [...], którą stwierdził wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego z [...].06.2009 r. na szczególne korzystanie z wód zbiornika wodnego [...] do celów żeglugi w zakresie wykonywania nieregularnych zarobkowych rejsów turystycznych statkiem "[...]", otwierała drogę Skarżącemu do uzyskania owego zezwolenia, bo zwolniło się jedno z 12 dostępnych miejsc.

Przyjęta przez Marszałka koncepcja zastępowania traconych przez dany podmiot uprawnień nowymi, wydawanymi na jego rzecz, znajdowała uzasadnienie w niniejszej sprawie i nie można uznać - wobec braku jednoznacznego odmiennego uregulowania tej kwestii tak przez ustawodawcę, jak i przez uchwałodawcę - że ma ona charakter dyskryminujący.

Trafnie wskazał Organ odwoławczy, że zasada równego traktowania, wyrażona w art. 8 k.p.a., polega na tym, że bez uzasadnionej przyczyny organy nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Zasadnie przy tym Organ wskazał, że w 2012 r. Marszałek Województwa [...] udzielił pozwolenia wodnoprawnego Spółce "[...]", mimo że o pozwolenie takie ubiegały się dwie firmy, a ówczesny stan faktyczny, wbrew zarzutom skargi, był zbliżony do aktualnie rozważanego. Poza tym, jak już wspomniano, przyjęcie jakiegokolwiek rozwiązania w tej sytuacji miałoby charakter dowolny i zawsze byłby podmiot, który uważałby, że został gorzej potraktowany. Brak bowiem ścisłych kryteriów w tej mierze nie sprzyjałby przyjęciu jednoznacznego rozwiązania. Każdemu rozstrzygnięciu można by więc było zarzucić dowolność.

Wobec tego, niezasadny jest też zarzut skargi, braku przeprowadzenia "konkursu" na zwalniane (wolne) miejsce w przewozach. Z przepisów obowiązującego prawa nie wynika bowiem jednoznacznie, jakie kryteria miałyby zadecydować o przyznaniu tego uprawnienia jednemu z ubiegających się kandydatów. Trudno zatem zgodzić się z twierdzeniem pełnomocnika, że w tym celu Organ winien dokonać porównania warunków wnioskowanych pozwoleń wodnoprawnych, parametrów technicznych obu statków, które opisane były we wnioskach o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód w zakresie wykonywania rejsów pasażerskich turystycznych po wodach jeziora [...] oraz wybrać ten, który w jego ocenie lepiej realizuje warunki wynikające z konieczności ochrony środowiska, wyrażone w art. 116 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r., Prawo ochrony środowiska. Nie zostały bowiem w żadnym akcie prawnym sformułowane konkretne kryteria, które spełnienie winno być brane pod uwagę pod kątem ich znaczenia dla ochrony środowiska naturalnego (zwłaszcza oddziaływania akustycznego), które było podstawą wydania uchwały Rady Powiatu w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w sprawie zakazu używania jednostek pływających z napędem spalinowym na jeziorze [...] i [...].

W ocenie Sądu, poprzez wydanie zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, wbrew zarzutom skargi, nie doszło także do naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci art. 126 pkt 1 w zw. z art. 125 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne w związku z uchwałą Nr [...] Rady Powiatu [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. w sprawie zakazu używania jednostek pływających z napędem spalinowym na jeziorze [...] i [...] - poprzez odmowę udzielenia Wnioskodawcy pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód do celów żeglugi, w zakresie wykonywania rejsów turystycznych statkiem pasażerskim o nazwie "[...]" po wodach zbiornika [...].

Fakt, że udzielenie przedmiotowego pozwolenia nie naruszałoby wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów, nie może mieć przesądzającego znaczenia w tej sprawie, zważywszy, że przedmiotowa uchwała dopuściła jednocześnie do ruchu po tych wodach tylko 12 takich jednostek, a warunek ten może spełniać znacznie więcej ich niż 12.

Wobec tego fakt, że z operatu wodnoprawnego załączonego do wniosku wynika, iż statek "[...]" nie stanowi zagrożenia dla środowiska Jeziora [...], wyposażony jest w nowy silnik spalinowy, spełnia wymagania ochrony wód, powietrza i ochrony przed hałasem, przez co nie będzie miał – zdaniem Skarżącego - szkodliwego wpływu na środowisko, pozostają bez znaczenia w tej sprawie. Rada wprowadzając bowiem ową reglamentację, miała na uwadze skumulowane oddziaływanie tych jednostek pływających na środowisko, w szczególności ich oddziaływanie pod względem akustycznym.

Na marginesie wspomnieć należy, że jakkolwiek nadal przedmiotowa uchwała pozostaje w obrocie prawnym, to wyrokiem z 24.08.2017 r. sygn. akt II SA/Rz 556/17, WSA w Rzeszowie stwierdził jej nieważność (wyrok ten pozostaje nieprawomocny). Sąd ten miał właśnie na względzie, że z treści przywołanych przepisów wynika, iż rada powiatu może realizować swoją kompetencję z art. 116 ust. 1 P.o.ś. tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy wymaga tego konieczność zapewnienia odpowiednich warunków akustycznych na terenach przeznaczonych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Nie ulega wobec tego wątpliwości, że wydanie przez radę powiatu uchwały w sprawie wprowadzenia zakazu, o którym mowa w art. 116 ust. 1 P.o.ś., powinno zostać poprzedzone ustaleniami, czy na terenach rekreacyjno-wypoczynkowych znajdujących się na terenie danego powiatu panują odpowiednie warunki akustyczne (stwierdzono, że taki pogląd jest ugruntowany w orzecznictwie – por. m. in. wyroki WSA w Krakowie z dnia 28.10.2008 r., III SA/Kr 354/08, Lex Nr 505862 i WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 23.03.2016 r., II SA/Go 889/15, Lex Nr 2029463). Należy przy tym zaznaczyć, że w razie oddalenia przez NSA skargi kasacyjnej od wskazanego wyroku WSA w Rzeszowie z 24.08.2017 r., sygn. akt II SA/Rz 556/17, ustaną najprawdopodobniej przeszkody do uzyskania przez Skarżącego pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód zbiornika [...] do celów żeglugi statkiem pasażerskim "[...]". Obecnie jednak postepowanie to jest w toku.

Z przytoczonych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.