Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 213/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-09-02 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 2 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

G. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 r.

W skardze G. S. zwróciła się jednocześnie do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wyjaśniła, że konieczność uiszczenia sankcji finansowej spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz prowadzić będzie do nadmiernego uszczerbku dla utrzymania skarżącej i jej rodziny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, sąd na wniosek skarżącego może na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Ochrona udzielana wnioskodawcy ma charakter tymczasowy. W myśl bowiem art. 61 § 6 p.p.s.a wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.

Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek: niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Nie budzi wątpliwości wyrażane w orzecznictwie stanowisko, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wskazanie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. To na stronie skarżącej spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że wnioskodawca powinien wskazać konkretne okoliczności świadczące o tym, że w związku z wykonaniem decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest w tym zakresie wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia powinno wskazywać takie okoliczności, które pozwolą na uznanie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne.

G. S. nie wskazała we wniosku okoliczności, które mogłyby potwierdzić, że wykonanie decyzji może prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Twierdzenie skarżącej, że zapłata sankcji pozbawi skarżącego środków do utrzymania siebie i rodziny nie jest poparte żadnymi dowodami. Wskazać również należy, że skarżąca wnosiła również o zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżąco wezwano do w dniu 23 marca 2015 r. wezwano do złożenia wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF. Wezwanie to zostało doręczone skarżącej osobiście w dniu 27 marca 2015 r. i pozostało bez odpowiedzi. W związku z powyższym nie jest możliwa ocena sytuacji skarżącej tj., czy w związku z wykonaniem decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.