Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 502/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-05-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w części
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3, art. 239 pkt 1 lit. e, art. 239 pkt 4, art. 246 par. 1 pkt 2.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym p o s t a n a w i a 1. ustanowić skarżącemu adwokata. 2. umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Podkreślił, że jest inwalidą całkowicie niezdolnym do pracy i utrzymującym się z emerytury, która – po odliczeniu zajęć egzekucyjnych – wynosi 916,97 zł netto. Wyliczył też swoje miesięczne wydatki, uwzględniając koszt lekarstw (200 zł), rehabilitacji (150 zł)

i usług pocztowych (150 zł). Według wniosku skarżący nie pozostaje z nikim we wspólnym gospodarstwie domowym, nie posiada majątku i zamieszkuje "kątem"

u pełnoletniego syna.

Do wniosku dołączono dokumenty, które potwierdzają powyższe okoliczności, w szczególności kserokopię zeznania podatkowego skarżącego za 2013 r. oraz wyciąg z jego rachunku bankowego (odnotowuje on tylko wpływy z tytułu świadczenia z ubezpieczenia społecznego, natomiast spośród wymienionych w nim wydatków przeważają te ponoszone na leczenie).

Mając na względzie powyższe, zważono, co następuje:

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że wnioskujący, który zaskarżył postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności

z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, jest zwolniony od kosztów sądowych

z mocy ustawy. Zgodnie bowiem z art. 239 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako P.p.s.a.) strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, tak samo jak, stosownie do art. 239 pkt 4, strona, której przyznane zostało prawo do pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym w zakresie określonym

w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa. Tym samym wniosek

o zwolnienie od kosztów był w rozpatrywanej sprawie zbędny i nie może być rozpoznany: niepodobna przecież wnioskodawcy ani przyznać tego, co i tak przysługuje mu z mocy ustawy, ani tym bardziej tego odmówić, oddalając jego wniosek. Pozostaje jedynie uznanie postępowania w przedmiocie prawa pomocy

w tym zakresie za bezprzedmiotowe. Takie postępowanie podlega zaś umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., który w stosunku do postępowania wpadkowego w przedmiocie prawa pomocy trzeba stosować na zasadzie analogii.

W związku z tym orzeczono jak w punkcie drugim sentencji.

Odnosząc się z kolei do wniosku o ustanowienie adwokata, będącego stosownie do art. 245 § 3 P.p.s.a., wnioskiem o przyznanie prawa pomocy

w zakresie częściowym, odnotować wypada, że w myśl art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. może on być uwzględniony, jeżeli osoba fizyczna wykaże, iż nie jest w stanie pokryć pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie

i rodziny.

W ocenie rozpoznającego wniosek skarżący wykazał, że w jego sytuacji powyższa przesłanka zachodzi. W świetle przedłożonego przez niego materiału dowodowego jego dochody ograniczają się bowiem do niewielkiej emerytury, która nie może wystarczyć na opłacenie zarówno wszystkich życiowych wydatków, jak

i kosztów sądowych w sprawie, zwłaszcza że w znacznej części przeznaczana jest na pokrycie kosztów leczenia. Nie można też tracić z pola widzenia, że skarżący jest stroną także w innych postępowaniach sądowych, m.in. w sprawie o sygn. akt

I SA/Gl 189/14, w której również toczy się obecnie postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy, a na wezwanie referendarza sądowego nadesłano dokumenty dodatkowo poświadczające powyższe spostrzeżenia, takie jak kopie postanowień przyznających skarżącemu prawo pomocy czy zawiadomień

o wszczęciu egzekucji z dnia 10 października 2011 r. i z dnia 29 stycznia 2014 r.

(w tym pierwszym wskazano należność główną w kwocie 142.443,5 zł oraz odsetki

w kwocie 131.782,68 zł).

Mając to na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258

§ 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji.