Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 962/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 132, art. 134 ust. 1, art. 135 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 139 ust. 1, art. 152, art. 154 ust. 1-3
journal: Dz.U. 2019 poz 1373
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka AWSA Karina Gniewek-Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 lutego 2021 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie konkursu ofert o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi F. (dalej: "Spółka") jest decyzja nr [...], Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z siedzibą (dalej zwany: "Dyrektorem") z dnia [...] czerwca 2020 r. znak: [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Stan faktyczny sprawy, w której wniesiono skargę przedstawia się następująco, Dyrektor ogłoszeniem [...], podał do publicznej wiadomości informację o konkursie ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: pomoc doraźna i transport sanitarny, w zakresie: świadczenia udzielane przez zespół transportu medycznego, na obszarze: 1801 – [...]; 1817 – [...]; 1821 – [...]. Oferty złożyło 3 oferentów, zaś otwarcie ofert nastąpiło w dniu 22 stycznia 2020 r. Oferta skarżącej Spółki wpłynęła w terminie. Następnie Komisja Konkursowa wezwała m. in. skarżącą do uzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych złożonej oferty. Braki te zostały w zakreślonym terminie uzupełnione. Po przeprowadzeniu kontroli u wszystkich oferentów i wezwaniu do złożenia dodatkowych wyjaśnień i rozpoznaniu ofert w części jawnej Komisja Konkursowa uznała, że oferta Skarżącej spełnia warunki formalne i zakwalifikowała ją do części niejawnej postępowania. Następnie Komisja sporządziła ranking końcowy oceny ofert i na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 lutego 2020 r. dokonała wyboru oferenta: A., zgodnie z kolejnością zgodną z uzyskaną pozycją w rankingu końcowym. W tym samym dniu zamieszczono informację o rozstrzygnięciu konkursu.

Odwołanie od rozstrzygnięcia postępowania, w trybie art. 152 ust. 1 w zw. z art. 154 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1373 ze zm. - powoływanej dalej jako "ustawa"), wniosła niewybrana w konkursie Spółka, wnioskując o ponowne przeprowadzenie postępowania w sprawie zawarcia umowy. Zarzuciła nieprawidłowości w przeprowadzonym postępowaniu konkursowym dotyczące zasad równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy oraz zasad prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Strona odwołująca wskazała na dwie nieprawidłowości dotyczące pytania ankietowego:

- nr 1.6.2.1, które stanowi: "Brak ważnej pozytywnej opinii o celowości inwestycji albo brak ważnej pozytywnej opinii w sprawie protestu - dotyczy podmiotu leczniczego, jednostek lub komórek organizacyjnych zakładu leczniczego podmiotu leczniczego utworzonych po dniu 12 lipca 2018 r. lub innej inwestycji wszczętej po tym dniu, przy pomocy których mają być udzielane świadczenia opieki zdrowotnej objęte przedmiotem postępowania". Zdaniem Odwołującej Komisja Konkursowa winna zweryfikować datę dokonania przez oferentów inwestycji, która ma służyć udzielaniu świadczeń zdrowotnych objętych postępowaniem. Odwołująca jako rodzaj wskazanej inwestycji wskazała nabycie telefonów, które będą służyły do zapewnienia łączności w ramach wykonywanej umowy;

- nr 1.2.2.1. stanowiącego: "Certyfikat ISO 9001 systemu zarządzania jakością". Odwołująca zakwestionowała zasadność prawidłowości odpowiedzi "TAK" na wskazane pytanie, w sytuacji gdy oferent posiada Certyfikat ISO 9001 na transport sanitarny. Taki certyfikat nie może być traktowany na równi z Certyfikatem ISO 9001 na transport medyczny.

Decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] znak [...] Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego NFZ oddalił wniesione odwołanie.

Wskazał, że każda z ofert mogła uzyskać maksymalnie 100 punktów. Oferta odwołującej Spółki uzyskała łącznie 37,583 pkt i uplasowała się na 3 miejscu w rankingu końcowym. Ze względu na założenia konkursu, dotyczące wyboru jednej najwyżej ocenionej oferty oraz wyczerpanie środków finansowych przeznaczonych na realizację świadczeń – oferta Spółki nie zakwalifikowała się do zawarcia umowy. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odnośnie pierwszego z pytań ankietowych wyjaśnił, że pytanie to dotyczy efektywności poczynionych inwestycji w kontekście priorytetów regionalnej polityki zdrowotnej. Komisja Konkursowa skrupulatnie ustaliła, którzy oferenci po 12 lipca 2018 r. utworzyli na obszarze województwa nowy podmiot leczniczy, nowe jednostki lub komórki organizacyjne zakładu leczniczego podmiotu leczniczego lub poczynili inne inwestycje dotyczące wykonywania działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń zdrowotnych. Następnie dokonała stosownych ustaleń i weryfikacji i przyznała punktację zgodną z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Jako niezrozumiały organ uznał zarzut dotyczący zakupu telefonów. Komisja nie analizowała czy zakup telefonów był zasadna inwestycją, gdyż nie była do tego uprawniona, tylko czy oferent posiada ważną pozytywną opinię Wojewody.

Odnośnie drugiego zarzutu Dyrektor wyjaśnił, że oferta odwołującego oraz oferta wybranego oferenta otrzymały rankingujące 8 pkt za spełnienie tego wymogu (trzeci oferent nie uzyskał dodatkowych punktów za to pytanie). Zatem jako niezrozumiały organ uznał zarzut w tym zakresie.

Reasumując organ podkreślił, że w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej Komisja Konkursowa prawidłowo dokonała porównania ofert w zakresie: jakości, kompleksowości, dostępności, ciągłości i ceny udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej. Postępowanie prowadzone było z zachowaniem zasad równego traktowania wszystkich oferentów i w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Spółka zarzuciła naruszenie art. 134 ust. 1 ustawy w zw. z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1372, ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia szpitalnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 2295, ze zm.), poprzez naruszenia zasad równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji, a to w wyniku:

- braku zweryfikowania tytułu prawnego do lokalu i personelu (przyjęcia jako tego tytułu umów przedwstępnych i promes);

- braku zweryfikowania okoliczności związanych z uzyskaniem zasobów technicznych celem określenia konieczności uzyskania opinii IOWISZ.

Spółka zarzuciła także niewłaściwe zastosowanie art. 148 ust. 1 ustawy. Zawnioskowała o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz przeprowadzenie postępowania zgodnie z treścią art. 154 ust. 7 ustawy.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] znak: [...] Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego NFZ, działając na podstawie art. 152 w zw. z art. 154 ust. 1-3 ustawy oraz art. 104 i art. 107 § 1 pkt 1 k.p.a, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] marca 2020 r.

W uzasadnieniu podtrzymał w całości stanowisko wyrażone w swojej poprzedniej decyzji, uznając, że analiza przeprowadzonego postępowania konkursowego nie wykazała uchybień lub naruszenia prawa uzasadniającego uwzględnienie odwołania.

Podkreślił, że szczegółowa analiza punktacji oraz oceny złożonych w postępowaniu ofert została zamieszczona w zaskarżonej decyzji i jest ona prawidłowa. Odnosząc się do zarzutu braku zweryfikowania tytułu prawnego do lokalu i personelu i przyjęcia za tytuł prawny umowy przedwstępnej i promesy, Dyrektor wskazał na jego niezasadność. Wyjaśnił, że oferent który został wybrany do zawarcia umowy, przedłożył jako tytuł prawny do lokalu przedwstępną umowę najmu z dnia 3 stycznia 2020 r. Komisja uznała, że oświadczenia przedłożone przez wszystkich oferentów są wystarczające i nie wzywała do przedłożenia dokumentów potwierdzających ich prawdziwość.

W dalszej części Dyrektor wyjaśnił, że tożsama sytuacja dotyczy promes złożonych przez personel medyczny wykazany w ofercie. Odwołujący zarzucił, że w toku prowadzonego postępowania Komisja Konkursowa przyjęła jako wystarczające promesy (oświadczenia o gotowości) personelu wykazanego w ofercie do udzielania świadczeń. Dyrektor wskazał, że z punktu widzenia zamawiającego świadczenia istotne jest, aby wykazany personel był gotowy do podjęcia pracy i dyspozycyjny od dnia obowiązywania umowy. Dyrektor zauważył, że sama Spółka przedłożyła umowy z personelem, obowiązujące w dniu złożenia oferty. Jednak zawarto w nich zastrzeżenie, że do momentu zawarcia umowy z NFZ pracownikowi nie przysługuje wynagrodzenie. Zatem także i Spółka skorzystała z możliwości zastosowania umowy posiadającej w zasadzie cechy promesy. Pomimo różnej konstrukcji prawnej obie formy – umowa warunkowa oraz promesa, w przypadku oferenta wywołuje ten sam skutek, w postaci związania pracownika umową zapewniającą realizację świadczeń opieki zdrowotnej będących przedmiotem postępowania konkursowego. Obie formy mają zapewnić, że Komisja konkursowa dokonując wyboru oferty, ma pewność, że wskazany przez nią oferent zapewni właściwą realizację zawartej z nim umowy.

Jako nie zasługujący na uwzględnienie Dyrektor uznał zarzut braku zweryfikowania okoliczności związanych z uzyskaniem zasobów technicznych celem określenia konieczności uzyskania opinii IOWISZ. W okolicznościach sprawy Komisja Konkursowa dokonała wnikliwej analizy dokumentów złożonych w toku postępowania konkursowego. Wezwała oferentów do złożenia wyjaśnień i temu, którego oferta uzyskała najwyższą liczbę punktów, przypisała punkty ujemne.

Dyrektor podkreślił, że postępowanie prowadzone przez Komisję Konkursową było zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, na skutek niedokonania wyboru oferty odwołującego nie doszło do naruszenia jego interesu prawnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Spółka wniosła o uchylenie opisanych wyżej decyzji Dyrektora, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania i przeprowadzenie postępowania na rozprawie.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 7, art 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu stron postępowania, a w konsekwencji błędne ustalenie, iż oferta złożona przez oferenta: - zawiera informacje objęte tajemnicą przedsiębiorstwa, które nie mogą być udostępnione innym stronom postępowania, - ww. oferta nie podlega odrzuceniu, co miało wpływ na wynik sprawy, podczas gdy wszechstronne wyjaśnienie okoliczności sprawy powinno doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji ponownego przeprowadzenia postępowania i odrzucenia oferty złożonej przez oferenta;

2. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania i prawa materialnego i jako taka winna zostać uchylona;

3. art. 10 § 1 i art. 73 § 1 k.p.a. w zw. z art. 135 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2 ustawy poprzez brak udostępnienia Skarżącej do wglądu pełnej dokumentacji postępowania, tj. brak udostępnienia w całości oferty, podczas gdy zebrany w toku postępowania przed organem materiał dowodowy nie uzasadniał objęcia anonimizacją określonych danych zastrzeżonych przez oferenta tajemnicą przedsiębiorcy. Nie ustalono, że ww. dane stanowią tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym dane te miały wpływ na rozstrzygnięcie konkursu ofert, co w konsekwencji uniemożliwiło realizację prawa dostępu do jawnych ofert, dokonania porównania ofert oraz zbadania zasadności i legalności odmowy wyboru oferty złożonej przez Skarżącego.

II. naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 134 ust. 1 oraz art. 148 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 147 ustawy w zw. z Załącznikiem 16 (tabela 1 pkt 2 lp. VI pkt 2.1.) Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1372 ze zm.) poprzez brak prawidłowej weryfikacji wymogu posiadania tytułu prawnego do lokalu;

2. art. 134 ust. 1 oraz art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy poprzez brak odrzucenia oferty złożonej przez oferenta, w sytuacji gdy nie spełnia ona wymogów określonych w przepisach obowiązującego prawa ze względu na brak posiadania na dzień otwarcia ofert tytułu prawnego do lokalu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor OWNFZ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi i ich uzasadnienia podał, że w postępowaniu konkursowym oraz w prowadzonym postępowaniu administracyjnym żaden z oferentów, w tym skarżąca Spółka, nie skorzystali z prawa zapoznania się z aktami sprawy. Zatem nie doszło do naruszenia prawa poprzez brak udostępnienia Skarżącemu całości akt z uwagi na ich anonimizację ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Wbrew zarzutom skargi Komisja zweryfikowała prawo do lokalu oferenta, który został wybrany do zawarcia umowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga jako zupełnie niezasadna, została przez Sąd oddalona w całości.

Sądowa kontrola administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Ta kontrola jest wykonywana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137; zwana dalej P.u.s.a.), zaś zakres kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.).

Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto Sąd na podstawie art. 135 P.p.s.a. uprawniony jest stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 ust. 3 zzs⁴ ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2020 r. poz. 374 ).

Przedmiotem swej skargi Spółka uczyniła decyzję Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia dotyczącą konkursu ofert w sprawie zawarcia umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju : pomoc doraźna i transport sanitarny.

Na mocy poddanej kontroli Sądu decyzji Organ NFZ postanowił oddalić w całości odwołanie strony skarżącej dotyczące rozstrzygnięcia konkursu ofert poprzedzającego zawarcie umów o udzielenie w/w świadczenia. W podstawach materialnoprawnych w/w decyzji Dyrektora powołano m.in. art. 154 ust. 3 w zw. z art. 152 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1373 ze zm.; zwana dalej u.ś.o.z.).

Postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami, unormowane jest w dziale VI w/w u.ś.o.z. o tytule "Postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami", stanowi swoistą, bo znaną tylko tej ustawie, procedurę zawarcia umowy w sprawie udzielania świadczeń opieki zdrowotnej. Postępowanie to jest sformalizowane, zaś ustawodawca stworzył obligatoryjnie stosowane szczególne wymagania dotyczące trybu przeprowadzenia tego postępowania. Określenie w tym rozdziale zasad postępowania w sprawie udzielania świadczeń zdrowotnych i trybu postępowania, w tym trybu postępowania prowadzonego przed organem NFZ, wszczętego w wyniku wniesienia odwołania od rozstrzygnięcia w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń z opieki zdrowotnej ma służyć realizacji celów postawionych przez ustawodawcę, a zakreślonych przez art. 68 ust. 1 i 2 Konstytucji RP.

W myśl art. 132 ust. 1 ustawy podstawą udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przez Fundusz jest umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawarta pomiędzy świadczeniodawcą a dyrektorem oddziału wojewódzkiego Funduszu, z zastrzeżeniem art. 159 u.ś.o.z. Umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej może być zawarta wyłącznie ze świadczeniodawcą, który został wybrany do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej na zasadach określonych w dziale VI - art. 132 ust. 2 u.ś.o.z. Stosownie zaś do treści art. 134 ust. 1 i 2 u.ś.o.z., Fundusz jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Wszystkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy o udzielanie tych świadczeń powinny być udostępniane świadczeniodawcom na takich samych zasadach. Jest to jedna z podstawowych zasad prowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

W myśl art. 139 ust. 1 u.ś.o.z zawieranie przez Fundusz umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, z zastrzeżeniem art. 159, następuje po przeprowadzeniu postępowania w trybie konkursu ofert albo rokowań. Prezes NFZ - na podstawie art. 146 ust. 1 ustawy - określa przedmiot postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, kryteria oceny ofert oraz warunki wymagane dla świadczeniodawców. Kryteria te są jawne i nie podlegają zmianie w toku postępowania (art. 147 u.ś.o.z.). Wyrazem realizacji zasady zapewniającej równe traktowanie świadczeniodawców jest zawarta w art. 146 ust. 1 pkt 1, 2, 3 u.ś.o.z delegacja do wydania przez Prezesa Funduszu dokumentów określających przedmiot postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, kryteria oceny ofert oraz warunki wymagane od świadczeniodawców, przy czym stosownie do art. 146 ust. 2 ustawy, Prezes NFZ przed określeniem przedmiotu postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, kryteriów oceny ofert i warunków wymaganych od świadczeniodawców zasięga opinii właściwych konsultantów krajowych.

Zdaniem Sądu nie nastąpiło zarzucane w skardze naruszenie art. 134 ust. 1 oraz art. 148 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 147 ustawy w zw. z Załącznikiem 16 (tabela 1 pkt 2 lp. VI pkt 2.1.) Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1372 ze zm.), poprzez brak prawidłowej weryfikacji wymogu posiadania tytułu prawnego do lokalu, a także art. 134 ust. 1 oraz art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy poprzez brak odrzucenia oferty złożonej przez oferenta, w sytuacji gdy nie spełnia ona wymogów określonych w przepisach obowiązującego prawa ze względu na brak posiadania na dzień otwarcia ofert tytułu prawnego do lokalu.

Otóż z przesłanych do Sądu akt administracyjnych sprawy wynika, iż w toku postępowania konkursowego każdy z uczestniczących w nim oferentów złożył oświadczenie o tym, że posiada tytuł prawny do korzystania z lokali i budynków, w których będą udzielane świadczenia. A. przedłożyło w ofercie umowę przedwstępna najmu lokalu w [..] przy ul. [...]. Komisja konkursowa w oparciu o wpisy w rejestrze podmiotów wykonujących działalność leczniczą, zweryfikowała zadeklarowane przez oferentów miejsca udzielania świadczeń. Sąd zgadza się ze stanowiskiem Organu, iż przepisy Kodeksu cywilnego w postaci art. 389 § 1 i 2 pozwalają na zawarcie umowy zobowiązującej do zawarcia innej umowy pod warunkami w niej wskazanymi: Umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia oznaczonej umowy (umowa przedwstępna), powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej. Zgodzić się należy, iż unormowana w K.c. umowa przedwstępna najmu lokalu jest dopuszczonym przez ustawodawcę sposobem zagwarantowania w przyszłości zawarcia definitywnej umowy najmu w przypadku, gdy oferent wygrał konkurs o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Dlatego oferenci biorący udział w konkursie mieli prawo do przedłożenia umów przedwstępnych na wynajem lokali pod zadeklarowanymi adresami. W rezultacie, przedłożenie tego rodzaju umów nie stanowiło przeszkody w rozpatrzeniu złożonych ofert, jak podnosi to Spółka.

Jako zupełnie bezzasadny uznać też należało zarzut skargi polegający na naruszeniu przez Dyrektora art. 10 § 1 i art. 73 § 1 k.p.a. w zw. z art. 135 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2 ustawy poprzez brak udostępnienia Skarżącej do wglądu pełnej dokumentacji postępowania.

Sąd po zweryfikowaniu tego zarzutu doszedł do przekonania, iż nie znajduje on jakiegokolwiek oparcia w zgromadzonej dokumentacji bowiem w toku postępowania przed Dyrektorem zarówno Skarżąca Spółka jak i pozostali oferenci nie występowali do w/w organu, aby zapoznać się z aktami postępowania, w ramach którego zostały złożone oferty na świadczenie ogłoszonych usług zdrowotnych. Dlatego ma rację Organ pisząc w odpowiedzi w skargę, że nie mogło dość do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego poprzez brak udostępnienia skarżącemu całości akt z powodu ich anonimizacji czy tajemnicy przedsiębiorcy. Ponieważ Skarżąca nie występowała o dostęp do złożonych ofert, to również Organ nie mógł naruszyć jej prawa dostępu do akt.

W rezultacie ustalonej bezzasadności tych zarzutów Sąd nie mógł potwierdzić także pozostałych podnoszonych w skardze nieprawidłowości dotyczących naruszenia przez Organ przepisów k.p.a. oraz przepisów ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

Sąd działając poza granicami zarzutów skargi nie dostrzegł w działaniach procesowych Dyrektora jakichkolwiek powodów do zastosowania kompetencji kasacyjnych. Decyzje wydane w toku postępowania, jako zgodne z przepisami procesowymi i materialnoprawnymi powinny pozostać w obrocie prawnym i wywoływać określone w nich skutki.

Z przedstawionych względów orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania nie orzekano ze względu na treść art. 200 P.p.s.a.