Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 320/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 1, art. 53 par. 4, art. 54 par. 1 pkt 3, art. 54 par. 1 pkt 7, art. 47 par. 1, art. 55 par. 1, art. 139 par. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 17c, art. 27 par. 1 pkt 3, art. 33 par. 2 pkt 1, art. 33 par. 2 pkt 2 lit. c, art. 33 par. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 366, art. 375 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1740
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Asesor WSA Grzegorz Potiopa (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 15 lutego 2022 r. nr SKO.418.1.2022 w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej w oparciu o tytuł wykonawczy oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 320/22

UZASADNIENIE

Postanowieniem z 23 lutego 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, po rozpatrzeniu zażalenia G.S. (dalej także: "strona", "zobowiązany" lub "skarżący"), utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta Ozorkowa z dnia 29 listopada 2021 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej.

Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia 7 maja 2019 r. Burmistrz Miasta Ozorkowa ustalił współwłaścicielom: G.S. oraz jego niepełnoletniemu synowi – O.S. wymiar podatku od nieruchomości za 2018 r. w kwocie 21.590,00 zł z ustawowym terminem płatności wynikającym z art. 47 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 z późn. zm., dalej także: O.p.) w ciągu 14 dni od daty jej otrzymania.

Powyższa decyzja Burmistrza Miasta Ozorkowa została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zgierzu z dnia 11 października 2019 r. (doręczona stronie w dniu 31 października 2019 r.). Decyzja ta nie została zaskarżona do sądu i stała się prawomocna.

W związku z brakiem wpłaty zobowiązania ustalonego ww. decyzją w dniu 4 października 2021 r. wierzyciel wystawił na zobowiązanego - skarżącego tytuł wykonawczy nr [...] na zaległość w podatku od nieruchomości za 2018 r. na łączną kwotę 21.590,00 zł (5.398,00, 5.398,00, 5.398,00, 5.396,00).

Jako podstawę prawną obowiązku wskazano ww. decyzje: decyzję Burmistrza Miasta Ozorkowa oraz utrzymującą ją w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi. Jako datę, od której nalicza się odsetki wskazano 13 czerwca 2019 r.

Strona złożonym piśmie z dnia 3 listopada 2021 r. wniosła do Burmistrza Miasta Ozorkowa następujące zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej:

1) Błąd co do zobowiązanego polegający na wskazaniu w tytule wykonawczym tylko jednego z dwóch zobowiązanych, podczas gdy obowiązek wynikający z decyzji ciąży na dwóch podmiotach (naruszenie art. 33 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 roku, poz. 1427 z późn. zm., dalej także: u.p.e.a.),

2) Określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa w zakresie w jakim w zaskarżonym tytule wykonawczym została podana nieprawidłowa podstawa prawna egzekwowanego obowiązku (naruszenie art. 33 § 2 pkt 2 lit. c w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a.),

3) i 4) Nieistnienie obowiązku w zakresie dotyczącym powstającego z mocy prawa obowiązku zapłaty odsetek za zwłokę (naruszenie art. 33 § 2 pkt 1 upea w zw. z art. 54 § 1 pkt 3 i pkt 7 oraz art. 47 § 1 O.p.), który to zarzut pozostaje w związku z ostatnim z zarzutów, tj. określeniem obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa (naruszenie art. 33 § 2 pkt 2 lit. 1 upea w zw. z art. 53 § 1 OP i art. 54 § 1 pkt 3 i 7 O.p.). Zdaniem wnoszącego zarzuty kwota należności głównej w tytule wykonawczym jest wyższa niż należna.

Postanowieniem z dnia 29 listopada 2021 r. Burmistrz Miasta Ozorkowa oddalił zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej dotyczące naruszenia art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a.; art. 33 § 2 pkt 2c w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a.; art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 54 § 1 pkt 3 i 7 oraz art. 47 § 1 O.p. oraz art. 33 § 2 pkt 2c i art. 33 § 2 pkt 6c u.p.e.a. w zw. z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 pkt 3 i 7 O.p.

Na postanowienie, w terminie ustawowym, pełnomocnik zobowiązanego złożył zażalenie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi postanowieniem z dnia 15 lutego 2022 r. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta Ozorkowa z dnia 29 listopada 2021 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącego zakwestionował zaskarżone rozstrzygnięcie w całości zarzucając naruszenie:

- art. 17c § 1 i § 3, art. 33 § 2 pkt 1, pkt 2 lit. c, pkt 6 lit. c w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a.;

- art. 47 § 1-2, art. 53 § 1 i 4 O.p.;

- art. 6 ust. 7 i 11a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych;

- art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art, 9, art. 11, art. 39 § 1, § 3 pkt 1, art. 391, art. 107 § 3, art. 124 § 2, art. 126, art. 138 § 1 i § 2, art. 144 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego decyzję lub postanowienie wydane przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej także: p.p.s.a.).

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia, zaś stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a. - w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. - sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonej decyzji/postanowienia, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym.

Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga okazała się nieuzasadniona. Zaskarżone postanowienie prawa nie narusza, a zarzuty skargi są chybione.

Kontroli Sądu poddano postanowienie SKO utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta Ozorkowa, który:

1) oddalił zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej dotyczący naruszenia art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a.;

2) oddalił zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej dotyczący naruszenia art. 33 § 2 pkt 2c w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a.;

3) oddalił zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej dotyczący naruszenia art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 54 § 1 pkt 3 i 7 oraz art. 47 § 1 O.p.;

4) oddalił zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej dotyczący naruszenia art. 33 § 2 pkt 2c i art. 33 § 2 pkt 6c u.p.e.a. w zw. z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 pkt 3 i 7 O.p.

Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. obowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.

W myśl art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:

1) nieistnienie obowiązku;

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

3) błąd co do zobowiązanego;

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;

6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

W złożonym w niniejszej sprawie piśmie pełnomocnik zobowiązanego jako pierwszy podniósł zarzut wskazany art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a., tj. błąd co do zobowiązanego polegający na wskazaniu w tytule wykonawczym tylko jednego z dwóch zobowiązanych, podczas gdy obowiązek wynikający z decyzji ciąży na dwóch podmiotach.

W odniesieniu do tak postawionego zarzutu Sąd podziela stanowisko wyrażone

w zaskarżonym postanowieniu, zgodnie którym Burmistrz Miasta Ozorkowa postąpił prawidłowo oddalając zarzut naruszenia art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a.

Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w doktrynie prawniczej, zgodnie którym: "Przez błąd co do zobowiązanego rozumie się sytuacje dwojakiego rodzaju. Po pierwsze, chodzi o sytuację, w której organ egzekucyjny lub egzekutor podjęli czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznali za zobowiązanego, w związku z czym doręczyli jej tytuł wykonawczy oraz pouczyli o prawie zgłoszenia zarzutów. Ponieważ w konsekwencji zobowiązany został pozbawiony możliwości obrony swych interesów, należy odstąpić od czynności egzekucyjnych wobec osoby błędnie uznanej za zobowiązanego i podjąć je wobec zobowiązanego. Należy zastrzec, że czynności egzekucyjne mogą być podejmowane wobec każdego, w czyim posiadaniu znajduje się majątek zobowiązanego (w przypadku egzekucji należności pieniężnych) lub rzecz podlegająca wydaniu. Osoba taka nie może bronić się przed egzekucją, twierdząc, że nie jest zobowiązanym, może natomiast zgłosić wniosek o wyłączenie spod egzekucji tych rzeczy lub praw majątkowych, które stanowią część jej majątku (art. 38 u.p.e.a.). Po drugie, chodzi o wskazanie w tytule wykonawczym osoby, na której nie ciąży obowiązek. Stwierdzenie tej sytuacji następuje przez porównanie danych osoby wskazanej w tytule wykonawczym z danymi adresata orzeczenia lub innego dokumentu, stanowiącego podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Różnica w tym zakresie może być zarówno wynikiem popełnienia przez wierzyciela błędu przy sporządzaniu tytułu wykonawczego, jak również skutkiem przejścia obowiązku na inny podmiot przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. W tym drugim przypadku wierzyciel może wystawić tytuł wykonawczy na nowego zobowiązanego, a zobowiązany, wnosząc zarzut, może kwestionować twierdzenie wierzyciela o przejściu obowiązku na tę, a nie inną osobę. Stwierdzenie braku podstaw do wskazania w tytule wykonawczym danego podmiotu jako zobowiązanego prowadzi do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a." (por. P. M. Przybysz [w:] Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2021, art. 33).

Oznacza to, że organ I instancji prawidłowo ustalił, że stwierdzenie takiej sytuacji następuje przez porównanie danych osoby wskazanej w tytule wykonawczym z danymi adresata orzeczenia lub innego dokumentu, stanowiącego podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. W przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z wyższej opisaną sytuacją, gdyż decyzja stanowiąca podstawę prawną obowiązku była wystawiona na skarżącego.

Burmistrza Miasta Ozorkowa zasadnie wskazał, że decyzja będąca podstawą wystawienia tytułu wykonawczego została wydana w oparciu o zasady opodatkowania podatkiem od nieruchomości uregulowane w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z art. 3 ust. 4 tej ustawy, jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. Na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 O.p. przepisy tej ustawy stosuje się do podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalenia lub określenia uprawnione są organy podatkowe. Wobec powyższego, w myśl art. 91 O.p. do odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania podatkowe stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dla zobowiązań cywilnoprawnych. Regulacja ta odsyła do kodeksu cywilnego w zakresie odpowiedzialności za zobowiązanie podatkowe (dług), które już powstało i oznacza, że każdy z dłużników jest zobowiązany wobec wierzyciela do spełnienia całego świadczenia, tak jakby był jedynym dłużnikiem. Wierzyciel może zaś, według swego wyboru, żądać spełnienia całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna. Wynika to z treści art. 366 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 z późn. zm., dalej także: "k.c."): kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych, aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani. Wierzyciel może więc wybrać jednego dłużnika, aby ten spłacił zobowiązanie. Ponadto, na mocy art. 375 § 1 k.c. dłużnik solidarny może się bronić zarzutami, które przysługują mu osobiście względem wierzyciela, jak również tymi, które ze względu na sposób powstania lub treść zobowiązania są wspólne wszystkim dłużnikom.

Kolejnym podniesionym przez skarżącego zarzutem w sprawie egzekucji administracyjnej było określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa w zakresie w jakim w zaskarżonym tytule wykonawczym została podana nieprawidłowa podstawa prawna egzekwowanego obowiązku (naruszenie art. 33 § 2 pkt 2 lit. c w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a.). Skarżący zarzucił, że organ nie powołał art. 53 § 1 O.p., jako podstawy prawnej naliczania odsetek za zwłokę powstających z mocy prawa. Jako potwierdzenie swojego stanowiska powołał wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 kwietnia 2017 r., I SA/Gl 1444/16.

Sąd stwierdza, że powołane przez stronę orzeczenie odnosi się jednak do innego stanu faktycznego niż zaistniały w niniejszej sprawie, a dotyczy wskazania w tytule wykonawczym sygnatury decyzji, z której obowiązek zapłaty należności nie wynikał, zamiast prawidłowej sygnatury decyzji i ustalającej.

Sąd również zakresie zarzutu naruszenia art. 33 § 2 pkt 2 lit. c w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. przyznaje rację organom administracji publicznej. Sąd podziela stanowisko Burmistrz Miasta Ozorkowa wyrażone w postanowieniu oddalając powyższy zarzut, zgodnie z którym obowiązek zapłaty należności podatkowej wynikał z decyzji, która była podstawą wystawienia tytułu wykonawczego. Decyzja ta nie regulowała zasad i sposobu naliczania odsetek ponieważ obowiązek ich zapłaty, w przypadku gdy zobowiązanie stanie się zaległością, wynika z mocy samego prawa i został uregulowany w przepisie powszechnie obowiązującym. Wynika to wprost z art. 53 O.p., zgodnie z którym od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 52 § 1 pkt 2 i art. 54, naliczane są odsetki za zwłokę (art. 53 § 1 O.p.). Przepis § 1 stosuje się również do nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek w części przekraczającej wysokość podatku należnego za okres rozliczeniowy (art. 53 § 2 O.p.). Odsetki za zwłokę nalicza podatnik, płatnik, inkasent, następca prawny lub osoba trzecia odpowiadająca za zaległości podatkowe, z zastrzeżeniem art. 53a, art. 62 § 4, art. 66 § 5, art. 67a § 1 pkt 1 lub 2 i art. 76a § 1 (art. 53 § 3 O.p.). Odsetki za zwłokę naliczane są od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku lub terminu, w którym płatnik lub inkasent był obowiązany dokonać wpłaty podatku na rachunek organu podatkowego (art. 53 § 4 O.p.). W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 1 pkt 1, odsetki za zwłokę naliczane są odpowiednio od dnia zwrotu nadpłaty, zwrotu podatku, zwrotu oprocentowania lub zaliczenia na poczet zaległości podatkowych lub na poczet bieżących lub przyszłych zobowiązań podatkowych (art. 53 § 5 O.p.).

Burmistrz Miasta Ozorkowa ma zatem rację stwierdzając, że wydając decyzję ustalającą organ podatkowy nie ma wiedzy o zdarzeniu przyszłym jakim jest ewentualnie powstanie po stronie podatnika zaległości, od której ma on obowiązek wpłacić odsetki bez wezwania organu podatkowego (art. 55 § 1 O.p.). Z tych powodów, w pojęciu obowiązku podlegającego egzekucji nie mieszczą się odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych. Odsetki są jedynie konsekwencją niezrealizowania tego obowiązku w terminie. Odsetki za zwłokę nie są samodzielnym, oderwanym od zaległości podatkowej, świadczeniem. Wynika to także bezpośrednio z treści art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., który wymieniając elementy składowe tytułu wykonawczego wyraźnie rozgranicza: treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku, wysokość i rodzaj należności od odsetek, które są wskazywanie niezależnie od należności głównej.

Co istotne wyżej wskazane stanowisko zostało potwierdzone w wydanym wobec strony wyroku tutejszego Sądu z dnia 21 lipca 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 255/21, gdzie sąd wskazał, że: zasady naliczania odsetek są zawarte w przepisach powszechnie obowiązujących, a brak ich wymienienia w tytule wykonawczym nie wpływa na wynik sprawy.

Ostatnimi z podniesionych przez stronę zarzutów są zarzuty nieistnienie obowiązku w zakresie dotyczącym powstającego z mocy prawa obowiązku zapłaty odsetek za zwłokę (naruszenie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 54 § 1 pkt 3 i pkt 7 oraz art. 47 § 1 O.p.), który to zarzut pozostaje w związku z zarzutem określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa (naruszenie art. 33 § 2 pkt 2 lit. 1 u.p.e.a. w zw. z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 pkt 3 i 7 O.p.). Zdaniem wnoszącego zarzuty kwota należności głównej w tytule wykonawczym jest wyższa niż należna.

Sąd odnosząc się do powyższych zarzutów ponownie przyznaje rację organom administracji publicznej. Zasadnie Burmistrz Miasta Ozorkowa przypomniał, że decyzją z dnia 7 maja 2019 r. organ ten ustalił skarżącemu wymiar podatku od nieruchomości za 2018 r. w kwocie 21.590,00 zł. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zgierzu z dnia 11 października 2019 r. W wystawionym tytule wykonawczym, w części dotyczącej należności pieniężnej, wskazano kwotę zaległości w łącznej wysokości jak wyżej, tj. 21.590,00 zł.

Sąd również nie podziela stawiska strony, zgodnie z którym w przedmiotowym tytule wykonawczym nie wskazano prawidłowo terminu rozpoczęcia naliczania odsetek za zwłokę, przyjmując datę zbyt wczesną oraz nie wskazano i nie uwzględniono przerw w naliczaniu odsetek za zwłokę.

Sąd zauważa, że w wystawionym w dniu 4 października 2021 r. tytule wykonawczym nr [...], jako datę, od której nalicza się odsetki wskazano 13 czerwca 2019 r. Jak już wcześnie wskazano zgodnie z art. 53 § 4 O.p. odsetki za zwłokę naliczane są od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności, który zgodnie z art. 47 § 1 O.p. wynosi 14 dni od doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, co ma zastosowanie w niniejszej sprawie.

Należy zwrócić uwagę, że wierzyciel, na podstawie art. 54 § 1 pkt 3 O.p., w wystawionym tytule wykonawczym dokonał wyłączenia odsetek za zwłokę od zaległości za okres: 26 sierpień 2019 - 31 październik 2019 r., tj. od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 139 § 3 O.p., do dnia doręczenia podatnikowi decyzji organu odwoławczego, jeżeli decyzja organu odwoławczego nie została wydana w terminie, o którym mowa w art. 139 § 3 O.p. Zgodnie z tym przepisem załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy. Burmistrz Miasta Ozorkowa zasadnie zatem zwrócił uwagę, że akta sprawy z odwołaniem strony wpłynęły do SKO w dniu 25 czerwca 2019, a sprawa została zakończona decyzją z dnia 11 października 2019 r. doręczoną w dniu 31 października 2019 r. Sąd podziela również stanowisko wierzyciela, zgodnie z którym na mocy wyżej wskazanego przepisu następuje wyłączenie odsetek za okres od dnia następującego po upływie 2 miesięcy od otrzymania odwołania przez organ II instancji do dnia otrzymania decyzji przez podatnika, a nie jak sugeruje strona za okres procedowania przed organem II instancji. Nie "dokonano natomiast wyłączenia odsetek" za okres, w którym postępowanie podatkowe toczyło się przed organem I instancji mimo, że decyzja została doręczona po upływie 3 miesięcy od wszczęcia. Okres ten przypadał bowiem na czas, gdy zaległości nie było. Biorąc powyższe należy stwierdzić, że skarżący nie został obciążony odsetkami w kwocie wyższej niż należna. Odsetki zostały wyliczone zgodnie z normami prawnymi odnoszącymi się do oprocentowania zaległości podatkowych.

W dalszej kolejności skarżący stwierdził, że w związku z wniesieniem przez niego odwołania od decyzji, oprocentowanie winno zostać naliczone po upływie 14 dni od doręczenia decyzji organu II instancji.

Sąd podzielił w tym zakresie argumentację wierzyciela, zgodnie z którą decyzja z dnia 7 maja 2019 r., z której wynika obowiązek zapłaty zaległości objętej kwestionowanym tytułem wykonawczym stanowi decyzję konstytutywną. W przedmiotowej decyzji został wskazany termin płatności wynikający z art. 47 § 1 O.p. - 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej. Zaskarżony tytuł wykonawczy został wystawiony z uwzględnieniem zapatrywań orzecznictwa, które nakazuje w tożsamych stanach faktycznych naliczać oprocentowanie od zaległości biorąc pod uwagę termin płatności z pierwotnej decyzji ustalającej.

Naczelny Sąd Administracyjny już wyroku z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 1361/10 przesądził, że przepis art. 21 § 1 pkt 2 i art. 47 § 1 O.p. ma charakter przepisu procesowego, a nie przepisu prawa materialnego. Doręczenie decyzji ustalającej przez organ I instancji oznacza, że z tą chwilą powstaje zobowiązanie i to niezależnie od tego, czy decyzja jest prawidłowa. Decyzja podatkowego organu odwoławczego uchylająca decyzję w całości lub w części i orzekająca w tym zakresie co do istoty sprawy, jedynie modyfikuje treść zobowiązania stworzonego wcześniej przez decyzję wydaną w pierwszej instancji. Decyzja, w której ustalono kwotę zobowiązania nie stanowi części decyzji i wobec tego podatkowy organ odwoławczy, korygując kwotę, musi w całości uchylić decyzję i ustalić wysokość podatku w prawidłowej wysokości. Trafne jest zdaniem Sądu stanowisko prezentowane przez organy podatkowe i zaakceptowane przez sąd pierwszej instancji, że przedmiotowe zobowiązanie podatkowe powstało w dniu 17 sierpnia 2006r. (data doręczenia decyzji organu I instancji). W wyroku NSA nie przychylił się do zapatrywań podatnika, który stał na stanowisku, że decyzja organu odwoławczego, uchylająca decyzję organu podatkowego I instancji, wyeliminowała ją całkowicie z obrotu prawnego, wobec czego, możliwość zapłacenia należności bez obowiązku wpłaty odsetek istniała do dnia, w którym upływało 14 dni od doręczenia decyzji drugoinstancyjnej. Co istotne w sprawie rozstrzyganej przed NSA organ drugiej instancji dokonał zmiany wymiaru podatku; w sprawie będącej przedmiotem niniejszego postanowienia decyzja organu pierwszoinstancyjnego została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy. W sprawie NSA mamy więc do czynienia z dalej posuniętym skutkiem niż w sprawie niniejszej. Podobne stanowisko zajął tutejszy Sąd w wyroku z dnia 21 lipca 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 255/21 zapadłego w sprawie ze skargi Podatnika, w którym orzeczono, że: wprawdzie konstytutywna decyzja organu I instancji doręczona w dniu (14.11.2017) została zmodyfikowana w zakresie wysokości zobowiązania decyzją organu odwoławczego, lecz nie miało to wpływu na początek biegu odsetek od zaległości podatkowej (który nastąpił w dniu 29.11.2017).

Sąd zwraca uwagę, że decyzja, która była podstawą wystawienia tytułu wykonawczego, w swej treści nie regulowała zasad i sposobu naliczania odsetek, które są zawarte w przepisach powszechnie obowiązującego prawa (w szczególności w art. 54 O.p.). W pojęciu "obowiązku" podlegającego egzekucji nie mieszczą się odsetki za zwłokę od należności podatkowych. Odsetki są jedynie konsekwencją niezrealizowania tego obowiązku w terminie. Odsetki za zwłokę nie są samodzielnym, oderwanym od zaległości podatkowej, świadczeniem. Mają one charakter akcesoryjny w stosunku do należności głównej (zaległości podatkowej). Jak już wyżej wspomniano art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. wyraźnie rozgranicza treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz określenie wysokości należności pieniężnej (jeśli ten obowiązek dotyczy takiej należności) od odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz rodzaju i stawki tych odsetek. Brak jest zatem podstaw do powoływania przepisu art. 53 § 1 O.p., w polach "Akt normatywny (D.l)" 2/3 i "Identyfikacja podstawy prawnej obowiązku (D.4)", czy oznaczania w związku z odsetkami w polu D.3 pozycji "1. z mocy prawa". Decyzją z dnia 7 maja 2019 r. nr Burmistrz Miasta Ozorkowa ustalił współwłaścicielom – G.S. oraz O.S. wymiar podatku od nieruchomości za 2018 r. Zgodnie z art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U z 2019 poz. 1170 z późn. zm.), podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego. Terminy płatności poszczególnych rat mają zastosowanie ale tylko w roku, którego dotyczy ustalony podatek od nieruchomości. Podatek od nieruchomości na rok podatkowy 2018 był płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca 2018 r., 15 maja 2018 r., 15 września 2018 r. i 15 listopada 2018 r. Decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego na rok podatkowy 2018 nie została doręczona nawet przed terminem płatności IV raty podatku (15 listopada 2018 r.), zatem termin płatności podatku wynosił 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego.

W związku z powyższym Sąd uznał, że zaskarżony tytuł wykonawczy został sporządzony zgodnie z prawem.

Sąd odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących nieprawidłowości doręczeń pism w postępowaniu, stwierdza, że art. 17c u.p.e.a. adresowany jest do organu egzekucyjnego, a nie do wierzyciela, który nie jest jednocześnie organem egzekucyjnym (por. Przybysz Piotr, Zasady doręczania pism przez organ egzekucyjny).

Ponadto stosownie do art. 155 ust. 6 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 569 z późn. zm.) jednostki samorządu terytorialnego i ich związki oraz związki metropolitalne oraz samorządowe zakłady budżetowe są obowiązane stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego od dnia 1 stycznia 2024 r., a w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej od dnia 1 października 2029 r.

Skoro pełnomocnik strony nie zażądał doręczania korespondencji na adres elektroniczny (wskazał adres siedziby kancelarii), to nie można wywodzić tego z samego faktu umieszczenia takiego adresu w stopce wnoszonych podań. Zarzuty skargi w tym zakresie okazały się zatem niezasadne.

W związku z powyższym Sąd uznał, że żaden z powołanych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego nie został naruszony.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.

k.ż.