Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 271/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29
journal: Dz.U. 1995 nr 86 poz 433
law: Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA: Eugeniusz Wasilewski, Sędzia WSA: Joanna Kube (spr.), , Protokolant Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2009 r. sprawy ze skargi K.D. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym 1. oddala skargę, 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego K.D. kwotę 240 zł (słownie dwieście czterdzieści) oraz kwotę 52,80 zł (słownie pięćdziesiąt dwa osiemdziesiąt) stanowiącą 22 % podatku od towaru i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (WAM) decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 13 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w P. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] o odmowie przyznania K.D. prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w W. na mocy art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazano, że stosownie do art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiącego podstawę materialnoprawną decyzji w sytuacji wyjątkowej, dyrektor oddziału regionalnego WAM, za zgodą Ministra Obrony Narodowej, może wydać decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, na czas oznaczony, innej osobie niż żołnierz służby stałej. Podniesiono, że choć rozstrzygającemu wniosek K.D. w tym trybie znana była sytuacja wnioskodawczyni, to jednak wydając decyzję należało uwzględnić fakt, że tytuł prawny do lokalu mieszkalnego nr [...] położonego przy ul. [...] w W., o którego prawo do zamieszkiwania ubiega się skarżąca, posiada aktualnie W.D., na podstawie decyzji o przydziale osobnej kwatery stałej z dnia [...] listopada 1989 r. będącej realizacją przez ówczesne organy wojskowe jego uprawnień wynikających z racji pełnienia zawodowej służby wojskowej.

Zwrócono uwagę, że w świetle art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 116, poz. 1203), osoby, którym do dnia wejścia w życie tej ustawy przydzielono osobną kwaterę stałą, zachowują nabyte do tego dnia uprawnienia na czas zajmowania tej kwatery. Regulacja ta ma odniesienie do kwestii mieszkaniowej W.D..

Wyjaśniono, że ustawowe prawo żołnierza do lokalu mieszkalnego wiąże się ściśle z pełnioną przez niego zawodową służbą wojskową. Nie jest to prawo majątkowe, które można zbyć, przenieść czy odziedziczyć. Przywileje rodziny żołnierza są wyłącznie pochodnymi od ustawowego prawa żołnierza i ograniczają się jedynie do możliwości wspólnego zamieszkiwania w przydzielonym żołnierzowi lokalu mieszkalnym. Oznacza to, że W.D. (obecnie emeryt wojskowy) jest jedyną osobą uprawnioną do podejmowania czynności prawnych w sprawie przyznanego mu lokalu mieszkalnego. Z akt sprawy wynika, że aktualnie zamieszkuje on w przedmiotowym lokalu i nie deklarował chęci przekazania go do dyspozycji Agencji, a więc lokal nr [...] położony przy ul. [...] w W. służy zaspokojeniu jego potrzeb mieszkaniowych. W lokalu tym poza wymienionym zamieszkuje K.D., jego żona oraz córka A.D.. Oznacza to, że skarżąca posiada aktualnie zabezpieczone potrzeby mieszkaniowe.

Organ podniósł, że w świetle art. 37 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej za uiszczanie opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego odpowiadają solidarnie pełnoletnie osoby zamieszkujące w tym lokalu, a zatem wywiązywanie się przez wnioskodawczynię z umowy zawartej z Dyrektorem Oddziału Regionalnego WAM w P. w sprawie uregulowania należności wobec Agencji, powstałych z tytułu nieuiszczania opłat i opłat pośrednich za przedmiotowy lokal nie jest przesłanką przyznania prawa do tego lokalu.

Organ podkreślił, że przedmiotem rozstrzygania niniejszej sprawy był wniosek K.D. o wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania, w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Nie była zaś przedmiotem tego postępowania kwestia wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o przydziale osobnej kwatery stałej z dnia [...] listopada 1989 r., poprzez jej uchylenie bądź wygaszenie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K.D. wniosła o uchylenie decyzji Prezesa WAM z dnia [...] stycznia 2009 r. zarzucając naruszenie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej przez przyjęcie, że nie ma możliwości uchylenia decyzji o przydziale W.D. lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. i przyznanie jej prawa do tego lokalu.

Skarżąca powołała się na treść art. 162 § 1 k.p.a., uznając, że w tym trybie jest możliwe stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o przydzieleniu lokalu W.D. z powodu niemożliwości zrealizowania celu, który był podstawą wydania decyzji o przydziale, ponieważ nie płaci on świadczeń za mieszkanie i tym samym nie realizuje zobowiązań wynikających z tej decyzji i z ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Podała, że wszystkie opłaty uiszcza, przy pomocy rodziny, sama realizując ugodę z Wojskową Agencją Mieszkaniową w sprawie uregulowania zadłużenia opłat za mieszkanie. Wskazała, że w związku ze spłatą długu mieszkaniowego nie posiada środków do życia, pomaga jej rodzina. Nie posiada majątku i pracuje dorywczo.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w wydanych w sprawie decyzjach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przesłanką materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest przepis art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi, że w sytuacji wyjątkowej, dyrektor oddziału regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, za zgodą Ministra Obrony Narodowej, może wydać decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, na czas oznaczony, innej osobie niż żołnierz służby stałej.

Z użytego sformułowania "może wydać" wynika, iż podejmowane na tej podstawie decyzje mają charakter uznaniowy. Oznacza to, że organ decyzyjny posiada swobodę działania i możliwości wyboru określonego załatwienia sprawy. Sądowa kontrola tego rodzaju decyzji jest zatem ograniczona. Sąd może badać tylko, czy decyzja nie nosi cech dowolności, a więc czy organ rozstrzygający zebrał cały materiał dowodowy i dokonał wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ w sposób prawidłowy dokonał niezbędnych ustaleń i nie przekroczył granic uznania administracyjnego.

W świetle art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej sytuacją wyjątkową będzie taka, która świadczy o braku możliwości zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych przez osobę ubiegającą się o prawo zamieszkiwania we własnym zakresie.

Skarżąca domaga się przyznania prawa zamieszkiwania w konkretnym lokalu, w którym zamieszkuje wspólnie z mężem W.D., posiadającym do niego niekwestionowane uprawnienia. Nie jest zatem możliwe przyznanie jej prawa do zamieszkiwania w tym lokalu, w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, skoro w istocie praktycznie z tego rodzaju uprawnienia już korzysta. W niniejszej sprawie Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w P. prawidłowo stwierdził, że K.D. posiada zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Skarżąca bowiem zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., do którego posiada uprawnienia pochodne jako żona emeryta wojskowego, posiadającego tytuł prawny do jego zajmowania.

Podkreślenia wymaga, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w ramach postępowania prowadzonego z wniosku złożonego przez K.D. w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Wbrew twierdzeniom skarżącej, w ramach tej sprawy, nie było możliwe stwierdzenie przez organ w trybie art. 162 § 1 k.p.a. wygaśnięcia decyzji o przydziale W.D. osobnej kwatery stałej z dnia [...] listopada 1989 r.

Mając na uwadze dyspozycję art. 37 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, przewidującą obowiązek solidarnego uiszczania opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego przez pełnoletnie osoby stale zamieszkujące w tym lokalu, bez wpływu na przyznanie skarżącej prawa do zamieszkiwania w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. w trybie art. 29 tej ustawy pozostaje fakt, że wyłącznie ona ponosi koszty zajmowania i użytkowania przedmiotowego lokalu oraz realizuje umowę w sprawie spłaty zaległych z tego tytułu należności.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji zajmując stanowisko w sprawie uwzględniły całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zarówno sytuację skarżącej, jak i potrzeby Sił Zbrojnych, wyrazem czego jest uzasadnienie wydanych decyzji.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).