Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 885/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 § 1 pkt 4, art. 245 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2016 r. przy udziale - sprawy ze skargi G. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] r. Dyrektor Izby Celnej w K. , po rozpatrzeniu odwołania G. S. i, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. nr [...] z [...] r., którą po wznowieniu postępowania na wniosek Strony, odmówiono uchylenia decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego w R. nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 233 § 1 pkt 1, art. 240 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. - dalej jako O. p.).

Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym sprawy:

Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w R. określił G. S. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] o numerze nadwozia [...] , rok produkcji 1997, poj. silnika 2295 cm3 - w kwocie 1.375,00 zł; zaległość podatkowa będąca różnicą pomiędzy kwotą określoną w decyzji, a zadeklarowaną przez podatnika w deklaracji AKC-U wyniosła 1.322,00 zł. Decyzja ta została uznana za doręczoną w trybie art. 150 § 2 O.p. z dniem 27 grudnia 2013r. i stała się decyzją ostateczną.

Pismem z dnia 25 sierpnia 2015r. Strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administra-cyjnego wskazując, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Natomiast Strona podniosła, iż bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wnioskowaną do wznowienia decyzją gdyż to i pozostałe postępowania podatkowe były wszczynane w czasie trwania zawieszenia działalności gospodarczej wnioskodawcy, tj. po dniu 23 lutego 2012 r., a wnioskodawca w tym czasie przebywał już poza granicami kraju i nie miał obowiązku powiadamiać organu o zmianie swojego pobytu, albowiem zmienił miejsce pobytu przed wydaniem postanowień wszczynających 21 postępowań podatkowych. Okolicznością potwierdzającą ten fakt jest brak odbioru jakiejkolwiek korespondencji od dnia 23 lutego 2012r. W uzasadnieniu podniesiono, że organ mógł podjąć działania zmierzające do ustalenia aktualnego, dla chwili postępowań, miejsca pobytu, a zaniechanie w tym zakresie, zdaniem Wnioskodawcy, skutkowało tym, że nie miał jakiejkolwiek wiedzy o toczących się względem niego postępowaniach podatkowych. Strona wskazała, że o 21 postępowaniach podatkowych dowiedziała się z chwilą doręczenia niemieckich tytułów egzekucyjnych przez właściwe organy niemieckie prowadzące egzekucję na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Dyrektora Izby Celnej w K. . Zatem dopiero wówczas Dyrektor Izby Celnej w K. ustalił miejsce pobytu, co sugeruje, że brak skuteczności postępowania egzekucyjnego zmusił organy podatkowe do aktywności na polu poszukiwań wnioskodawcy i jego majątku.

Badając wniosek pod względem formalnym Naczelnik Urzędu Celnego w R. uznał, iż miesięczny termin do złożenia wniosku z przyczyny określonej w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. został zachowany tj. żądanie strony wniesione zostało w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji bowiem Wnioskodawca powziął wiadomość o wydaniu decyzji 5 sierpnia 2015r., z kolei niemiecka administracja celna udzieliła informacji, że 30 lipca 2015r. skontaktowała się z G. S. i wystąpiono z żądaniem zapłaty oraz w dniu [...]. rozpoczęto postępowanie egzekucyjne. W konsekwencji postanowieniem z [..]r . Naczelnik Urzędu Celnego w R. wznowił postępowanie; wyjaśnił, iż zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 6 grudnia 2009r. o podatku akcyzowym - do postępowań w sprawach wynikających z przepisów niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Zatem przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania, jednakże art. 240 §1 pkt 4 Ordynacji podatkowej jest zbieżny w swej treści z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. zatem art.240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej stanowił podstawę wznowienia w sprawie. W dniu 22 października 2015r. organ wezwał Stronę do przedstawienia dokumentacji potwierdzającej rozpoczęcie pobytu na terytorium Niemiec oraz złożenia oświadczenia wskazującego datę zakończenia pobytu na terytorium Polski, ostatniego miejsca pobytu na terytorium Polski, przyczyn nie wymeldowania się z terytorium RP tj. adresu: Z. ul. [...] .

W odpowiedzi Strona przedłożyła potwierdzenie zameldowania wnioskodawcy na terytorium Niemiec z 29 października 2015r.; oświadczenie wnioskodawcy z 5 listopada 2015r. dotyczące uznania przez wnioskodawcę ojcostwa, wykaz mandatów nałożonych na wnioskodawcę na terytorium Niemiec.

Naczelnik Urzędu Celnego w R. ustalił, iż z potwierdzenia zameldowania G. S. i na terytorium Niemiec wynikało, że od dnia 16 stycznia 2007r. do dnia 10 sierpnia 2010 r. był zameldowany w Niemczech pod adresem [...] , a następnie od dnia 15 lipca 2013r. pod adresem [...] . Nadto G. S. oświadczył, że w 2007r. wyjechał z Polski i zamieszkał na stałe na terytorium Niemiec ponieważ 25 stycznia 2007r. urodził mu się syn; w 2011r. zmienił adres zamieszkania, lecz nie był tam zameldowany - na dowód swojego pobytu dołączył trzykrotne ukaranie mandatem na terytorium Niemiec. Następnie w 2013r. zamieszkał w [...] , gdzie przebywa po dzień dzisiejszy. Jego ostatnim pobytem i miejscem zamieszkania w Polsce było mieszkanie jego mamy tj. M. S. i w Z. przy ul. [...] . G. S. a oświadczył także, że pomimo, iż dawno tam nie mieszka to do dziś jest tam zameldowany, ponieważ w razie śmierci matki nie chce utracić mieszkania.

Poza tym Naczelnik Urzędu Celnego w R. wykazał, iż podczas postępowania wymiarowego ustalono, iż G. S. a jest zameldowany w Z. przy ul. [...] (Wojewódzki Zbiór Meldunkowy [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. ). Pod adres ten wysłano postanowienie o wszczęciu postępowania z dnia 5 kwietnia 2013r., a zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru przesyłkę tą odebrała matka Strony – M. S. – w dniu 26 sierpnia 2013r., zobowiązując się jednocześnie do oddania pisma adresatowi. Pozostała korespondencja do końca postępowania nie była już podejmowana.

Naczelnik Urzędu Celnego w R. dokonał przesłuchania M. S. i, w charakterze świadka, w celu wyjaśnienia kwestii odbioru korespondencji wysłanej dla G. S. i oraz przekazaniu tej korespondencji adresatowi. W dniu 8 grudnia 2015r. w obecności przedstawiciela Strony, uprzedzona o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, M. S. zeznała do protokołu przesłuchania, że potwierdza odbiór korespondencji skierowanej dla G. S. i (przesłuchiwanej okazano zwrotne potwierdzenia odbioru). Zeznała, iż odebraną korespondencję przekazała synowi do ręki, a on kazał ją podrzeć. Nie pamięta dokładnej daty przekazania tej korespondencji synowi, na pewno nie było to w dniu jej odbioru; korespondencję tą przekazała synowi do dwóch miesięcy po ich odebraniu. Na pytanie od kiedy syn przebywa za granicą, przesłuchiwana zeznała, że z tego co pamięta syn przebywa za granicą od około 7 lat, ale przyjeżdża do Polski i wtedy zamieszkuje u świadka, bądź przebywa z dziećmi w Z. .

W konsekwencji poczynionych ustaleń decyzją z [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w R. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego w R. z [...] r., wskazując iż przesłanka na podstawie której strona wystąpiła o wznowienie postępowania (art.240 §1 pkt 4 O.p.) nie wystąpiła. G. S. wiedział o toczących się postępowaniach, bowiem z zeznań matki Wnioskodawcy wynikało, że korespondencję z Urzędu Celnego w R. (postanowienia o wszczęciu postępowania) przekazała synowi do rąk własnych, a on kazał "ją podrzeć". Podkreślono okoliczność, iż M. S. potwierdziła, iż jej syn przebywa za granicą od około 7 lat, jednak przyjeżdża do Polski i wtedy zamieszkuje u niej bądź przebywa ze swoimi dziećmi w Z. . Wskazano na fakt ciągłego zameldowania G. S. i w Z. przy ul. [...] , a więc pod tym samym adresem co matka.

Organ I instancji zgodził się, że Strona przebywa w Niemczech, jednakże brak jest potwierdzenia, że jest to pobyt stały, co wskazuje, że przebywa czasem w Niemczech, a czasem w Polsce. W obu tych krajach posiada faktyczne zameldowanie, zatem sam nie określił się, które miejsce jest jego faktycznym miejscem pobytu.

Naczelnik Urzędu Celnego w R. uznał zatem, że Strona wiedziała o toczącym się postępowaniu podatkowym wszczętym postanowieniem z 5 kwietnia 2013r., ale nie chciała w nim uczestniczyć, gdyż po odebraniu korespondencji od matki kazała ją zniszczyć, w związku z czym z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, a co za tym idzie nie została spełniona przesłanka określona w art. 240 §1 pkt 4 O.p. Jednocześnie w zakresie wniosku o przesłuchanie w charakterze świadka B. S. i zam. w Z. przy ul. [...] organ stwierdził, iż osoba ta nie zamieszkuje pod adresem, pod który organ kierował korespondencję. Powoływanie się natomiast przez Wnioskodawcę na podeszły wiek, zażywanie lekarstw przez matkę G. S. i czy też upływ czasu od odbioru korespondencji do składania zeznań stanowił o fakcie przerzucania odpowiedzialności za unikanie organu podatkowego na matkę. Naczelnik Urzędu Celnego w R. uznał, iż w trakcie przesłuchania M. S. nie wskazywała na złe samopoczucie, odpowiadała na pytania funkcjonariusza ze stanowczością, a ponadto podczas przeprowadzenia dowodu z przesłuchania uczestniczył upoważniony przez pełnomocnika Strony aplikant adwokacki – T. G., który nie miał wątpliwości co do stanu zdrowia czy zeznań świadka. Tym samym Naczelnik Urzędu Celnego w R. uznał, iż brak było powodów do przesłuchania B. S. , gdyż wszelkie okoliczności w zakresie odbioru korespondencji w sprawie zostały wyjaśnione.

Strona wniosła odwołanie żądając zmianę decyzji i uchylenie dotychczasowej decyzji z dnia [...] r. w całości ze względu na stwierdzenie istnienia przesłanki określonej w art. 240 §1 pkt 4 O.p. ewentualnie o uchylenie przedmiotowej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucono: naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 188 O.p. poprzez nieuwzględnienie żądania strony o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka B.S. i, podczas gdy przedmiotem dowodu były okoliczności mające znaczenie dla sprawy, niewyjaśnione w sposób wystarczający innymi dowodami, albowiem z zeznań świadka M. S. a, nie wynika w sposób niebudzący wątpliwości fakt odbioru i data odbioru korespondencji nadanej przez organ w postępowaniu o określenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego;

- art.122 w zw. z art.187, w zw. z art.191 O.p. poprzez niezebranie całości materiału dowodowego niezbędnego do wnikliwego rozpatrzenia sprawy i nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka B.S. , która posiadała wiedzę na temat obiegu korespondencji kierowanej przez organ do strony i nieudowodnienie, iż strona wiedziała o doręczonej korespondencji;

- art.121 §1 O.p. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie do organu podatkowego.

Podkreślono, że niesłusznie organ uznał żądanie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka B.S. i za niekonieczne, gdyż kwestia doręczenia została dostatecznie wyjaśniona i poparta odpowiednim dowodem. Podniesiono, iż z uwagi na wiek świadka, a przede wszystkie okres który upłynął od daty doręczenia korespondencji, nie sposób uznać za pewnik, jak to uczynił organ, że korespondencja kierowana do Strony faktycznie dotarła na adres jego zameldowania w Polsce, a następnie została mu przekazana w terminie 2 miesięcy od doręczenia. Nie jest bowiem wykluczone, iż świadek M. S. nie tylko pomyliła daty przekazania korespondencji synowi, jak również rodzaj otrzymanej korespondencji, który również dotyczył spraw urzędowych, ale zgoła innych niż decyzja w przedmiocie naliczenia podatku akcyzowego. Przedstawiono orzecznictwo sądów administracyjnych w zakresie naruszenia art. 188 O.p. Podkreślono brak obiektywnych podstaw by uznać iż odwołujący wiedział o decyzjach wydanych przez organ podatkowy, a tym samym wiedział o toczącym się postępowaniu; fakt, iż G. S. a w okresie od 10 sierpnia 2010r. do 15 lipca 2013r. nie był zameldowany na terytorium Niemiec nie przesądza by w tym okresie przebywał w Polsce i miał wiedzę o toczącym się postępowaniu podatkowym. Przyjęcie, iż akurat w okresie doręczania G. S. przebywał w Polsce jest nieuprawnione i niewynikające z okoliczności sprawy, a logika i doświadczenie życiowe prowadzi do wniosku wręcz przeciwnego. Podniesiono ponadto, że organ podatkowy powinien ustalić miejsce pobytu Strony, a przynajmniej podjąć taką próbę. Uproszczenie przyjęte przez organ podatkowy należy uznać za prowadzenie postępowania przy dowolnej a nie swobodnej ocenie dowodów. W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do uznania, iż G. S. mógł brać czynny udział w postępowaniu, czego świadomie nie uczynił, mimo iż decyzje podatkowe zostały mu prawidłowo doręczone.

Decyzją z [...] r. organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszo-instancyjne uznając zarzuty za nieskuteczne. W motywach decyzji w szczególności wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala jednoznacznie twierdzić, iż postanowienie z 5 kwietnia 2013r. wszczynające z urzędu postępowanie w sprawie określenia prawidłowej kwoty zobowiązania podatkowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego zostało doręczone [...] S.A. w dniu 26 sierpnia 2013r., a przesyłkę odebrała M. S. - matka G. S. i, tj. pełnoletni domownik, który podjął się oddania pisma adresatowi, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Podkreślono, że M. S. w trakcie przesłuchania okazano dwa zwrotne potwierdzenia odbioru przesyłek skierowanych do syna - G. S. i: dotyczące postanowienia nr [...] odebranego 30 listopada 2012r. oraz dotyczące postanowienia nr [...] odebranego 26 sierpnia 2013r. M. S. potwierdziła odbiór ww. korespondencji, a na pytanie czy ww. korespondencję przekazała synowi, zeznała, że przekazała ww. korespondencję do ręki, a syn kazał ją podrzeć.

Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w K. zatem G. S. a wiedział, że wszczęte zostały postępowania podatkowe, a skoro kazał podrzeć postanowienie o wszczęciu postępowania, to nie sposób uznać, iż nie z własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Wręcz przeciwnie wskazuje to, że nie chciał w tym postępowaniu uczestniczyć, unikając odbioru dalszej korespondencji. Zaakcentowano, iż w obu przypadkach odebrano tylko korespondencję dotyczącą wszczęcia postępowań, natomiast dalszej korespondencji, w tym decyzji wymiarowych, już nie podjęto.

Podkreślono także, że dowiedziawszy się o wszczętych postępowaniach, w przypadku, jeżeli nie mieszkał już w Polsce obowiązany był zawiadomić organ podatkowy o zmianie swojego adresu (art.146 §1 O.p.), bo zgodnie z art.146 § 2 o.p. w razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1, pismo uznaje się za doręczone pod dotychczasowym adresem, a organ podatkowy pozostawia pismo w aktach sprawy. Informacja ta zawarta została również w ww. postanowieniach o wszczęciu postępowania. Natomiast zgodnie z art.147 § 1 O.p. w razie wyjazdu za granicę na okres co najmniej 2 miesięcy, strona obowiązana jest do ustanowienia pełnomocnika do spraw doręczeń.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że Naczelnik Urzędu Celnego w R. dokonał sprawdzenia adresu zameldowania w Wojewódzkim Zbiorze Meldunkowym [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. , z którego wynikało iż Pan G. S. a zameldowany jest na pobyt stały w Z. przy ul. [...] . Zatem skoro ze zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowień o wszczęciu postępowania wynikało, iż odebrała je matka G. S. i (jako pełnoletni domownik zobowiązujący się przekazać pismo adresatowi), to nie było powodów, aby dokonywać jakichkolwiek dalszych ustaleń, co do adresu zamieszkania podatnika. Zresztą G. S. a sam przyznał, iż w dalszym ciągu pozostaje zameldowany w Z. przy ul. [...] (jak wskazano w oświadczeniu z dnia 05.11.2015r. z uwagi na okoliczność, iż w razie śmierci matki nie chce stracić mieszkania).

Również zdaniem organu odwoławczego okoliczność zawieszenia działalności gospodarczej w lutym 2012r. nie mogła mieć wpływu na sposób dokonywania doręczeń, bowiem podatnikiem jest G. S. a będący osobą fizyczną (niezależnie od tego czy prowadzi działalność gospodarczą, czy nie, czy też ją tylko zawiesza). Natomiast zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej przez osobę fizyczną pozwala przedsiębiorcy na zmniejszenie w okresie zawieszania obowiązków oraz płatności przy jednoczesnym formalnym istnieniu przedsiębiorstwa. Jednak zawieszenie działalności gospodarczej nie jest jednoznaczne z niewykonywaniem żadnych czynności z tą działalnością powiązanych. Nie wyklucza to ponoszenia przez przedsiębiorcę kosztów zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, jakim jest w tym przypadku organizacja. U każdego przedsiębiorcy koszty te będą odmiennie zróżnicowane. Tak więc w przypadku zawieszenia działalności gospodarczej nadal pozostaje w ewidencji np. adres, siedziba, miejsce działalności przedsiębiorstwa aby możliwe było wykonywanie powyższych czynności oraz prowadzenie stosownej korespondencji.

Także bezpodstawne było w ocenie Dyrektora Izby Celnej w K. negowanie zeznań M. S. , wskazywanie na wiek świadka, okoliczność zażywania lekarstw. Twierdzenia, iż niewykluczone jest, że świadek pomyliła daty przekazania korespondencji synowi, jak i rodzaj korespondencji, która mogła dotyczyć innych spraw urzędowych nie znajdują żadnych faktycznych podstaw. Wskazano, że w przesłuchaniu świadka uczestniczył upoważniony przez pełnomocnika Strony aplikant adwokacki, który mógł zgłaszać swoje uwagi czy też zadawać pytania. Tymczasem żadnych uwag do protokołu przesłuchania wówczas nie wniesiono.

Niezasadnym tym samym było w ocenie Dyrektora Izby Celnej w K. żądanie przesłuchania w charakterze świadka B. S. i zamieszkałej w Z. przy ul. [...] , która w ocenie pełnomocnika Strony posiada wiedzę na temat obiegu korespondencji kierowanej przez organ celny. Organ zauważył, iż nie sposób uznać, iż w mieszkaniu prywatnym osoby fizycznej mamy do czynienia z jakimkolwiek tzw. "obiegiem korespondencji"; o takim obiegu można mówić jedynie w przypadku dużych firm, organów lub instytucji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania. Powielono zarzuty i argumentację jak w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie sądowej pełnomocnik Skarżącego podtrzymał zarzuty; złożył do akt zaświadczenie lekarskie oraz historię choroby M. S. i wraz z odpisami na okoliczność stanu jej zdrowia psychicznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 1647), sądy ad ministra-cyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c ustawy). Sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można Dyrektorowi Izby Celnej w K. zarzucić naruszenia przepisów prawa krajowego.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zaistnienie przesłanki z art. 240 § 1 pkt. 4 O.p. mogącej skutkować uchyleniem ostatecznej decyzji wymiarowej w podatku akcyzowym. Strona kwestionuje zarówno ustalenia faktyczne organów jak i ich ocenę prawną, która legła u podstaw zaskarżonej decyzji wskazując na brak swej winy w nieuczestniczeniu w prowadzonym postępowaniu wymiarowym. Kwestią sporną jest więc okoliczność czy w sprawie wystąpiła przesłanka określona w art. 240 §1 pkt 4 O.p. tj. czy strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w K. w stanie faktycznym sprawy przesłanka ta nie wystąpiła, zatem brak było podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji wymiarowej. Zdaniem Skarżącego przeciwnie - Strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, a organy podatkowe dokonały w sposób nieprawidłowy oceny tej przesłanki.

W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa przez organy, dających podstawę do uchylenia w całości lub w części zaskarżonej decyzji. Podstawę prawną działania organów stanowi dyspozycja art. 240 § 1 pkt 4 O.p. tj. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Natomiast w myśl art. 245 § 1 pkt 2 O.p. organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p.

Na wstępie należy wskazać, że w sprawie zbadano zachowanie przez Wnioskodawcę ustawowego (miesięcznego) terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, określonego w art. 241 § 2 pkt 1 O.p. i ta kwestia jest poza sporem.

Zatem do rozważenia pozostaje zaistnienie spornej przesłanki z pkt 4 art. 240 § 1 O.p. warunkującej wydane rozstrzygnięcie.

Bezspornym w sprawie jest przebywanie Strony i zameldowanie G. S. i na terytorium Niemiec począwszy od 16 stycznia 2007r. do 10 sierpnia 2010 r. (pod adresem [...] ) i następnie od 15 lipca 2013r. do nadal ([...] ). W Polsce ma miejsce zamieszkania w mieszkaniu swej matki w Z. przy ul. [...] , gdzie nadal jest zameldowany na stałe.

Działalność gospodarczą, prowadzoną pod firmą "J. " w Z. przy ul. [...] , Strona zawiesiła w lutym 2012r. Natomiast nabycie wewnątrzwspólnotowe pojazdu nastąpiło 20 grudnia 2010 r., zgodnie z datą na oświadczeniu.

Postanowienie z [...] r.o wszczęciu przez Naczelnika Urzędu Celnego w R. postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, odebrała matka G. S. - M. S. - w dniu 26 sierpnia 2013r., zobowiązując się jednocześnie do oddania pisma adresatowi. Pozostała korespondencja do końca postępowania nie była już podejmowana. Dlatego decyzja z [...] r. określająca wysokość tego zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym została doręczona w trybie art. 150 § 2 O.p. z dniem 27 grudnia 2013r. i stała się decyzją ostateczną.

Co do tej ostatniej okoliczności należy wskazać, że Naczelnik Urzędu Celnego w R. w trakcie prowadzonego, wznowionego postępowania wymiarowego, przesłuchał w charakterze świadka M. S. w celu wyjaśnienia kwestii odbioru przez nią korespondencji wysłanej dla G. S. i oraz przekazaniu tej korespondencji adresatowi. W dniu 8 grudnia 2015r., w obecności przedstawiciela Strony, uprzedzona o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, M. S. zeznała do protokołu przesłuchania, że potwierdza odbiór korespondencji skierowanej dla G. S. i (przesłuchiwanej okazano zwrotne potwierdzenia odbioru). Zeznała, iż odebraną korespondencję przekazała synowi do ręki, a on kazał ją podrzeć. Nie pamięta dokładnej daty przekazania tej korespondencji synowi, na pewno nie było to w dniu jej odbioru; korespondencję tą przekazała synowi do dwóch miesięcy po ich odebraniu. Na pytanie od kiedy syn przebywa za granicą, przesłuchiwana zeznała, że z tego co pamięta syn przebywa zagranicą od około 7 lat, ale przyjeżdża do Polski i wtedy zamieszkuje u świadka, bądź przebywa z dziećmi też w Z. .

Jak wynika z protokołu w trakcie przesłuchania M. S. nie wskazywała na złe samopoczucie, odpowiadała na pytania funkcjonariusza ze stanowczością; uczestniczył w nim upoważniony przez pełnomocnika Strony aplikant adwokacki – T. G. ; nikt z obecnych nie miał wątpliwości co do stanu zdrowia, poczytalności i treści zeznań świadka.

Zauważyć należy, że wyjaśnienia matki jednoznacznie potwierdziły wiedzę Strony o prowadzonym względem niego postępowaniu Naczelnika Urzędu Celnego, a nieuczestniczenie w nim nastąpiło z wyłącznej winy Skarżącego. Prowadzenie działalności gospodarczej wiąże się z określonymi obowiązkami i wymogami; jej zawieszenie nie zwalnia przedsiębiorcy z odpowiedzialności za podejmowane decyzje – np. odmowa odbioru korespondencji, zaniechanie wyjaśnienia jej przyczyn, niezawiadomienie organów o zmianie miejsca pobytu itd.

Niezrozumiałym jest dla Sądu obarczanie winą przez Skarżącego za zaistniałą sytuację - tj. konsekwencje wydanych ostatecznych decyzji wymiarowych – własną matkę i kreowanie jej wizerunku jako osoby pozbawionej umiejętności oceny rzeczywistości, staruszki z demencją czy osoby niepoczytalnej. Z protokołu przesłuchania jednoznacznie wynika pełne rozeznanie M. S. i co do czasu i okoliczności odbioru spornej korespondencji i przekazanie jej synowi, rozpoznanie przesyłki i przedstawienie prawdziwych, rzeczywiście zaistniałych faktów.

Również przedstawione na rozprawie sądowej przez pełnomocnika Skarżącego zaświadczenie lekarskie oraz historia choroby M. S. na okoliczność jej stanu zdrowia psychicznego nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Z adnotacji lekarza z 14 grudnia 2011r. na złożonym tut. Sądowi arkuszu "Historii choroby Poradni Zdrowia Psychicznego" M. S. wynikało, że pacjentka leczy się od roku u psychiatry po śmierci męża. W całej dokumentacji brak jakichkolwiek stwierdzeń co do niepoczytalności pacjentki czy braku rozeznania w otaczającym świecie lub podejmowanych czynnościach. Wręcz przeciwnie z zapisu dokonanego 17 lipca 2013r. (wizyta poprzedzająca odbiór korespondencji syna) wynika, że samopoczucie pacjentki było dość dobre, jest aktywna, opiekuje się wnuczkami. Podobne rozpoznania stwierdzono 25 września 2013r. czyli po dacie odbioru spornej korespondencji i podczas następnej wizyty 18 grudnia 2013. Problemem zdrowotnym M. S. , jak wynika z adnotacji lekarskich, był przede wszystkim ból kończyn i kręgosłupa; zaburzenia chodu i coraz gorsza zdolność poruszania się – co skutkowało operacją kręgosłupa w listopadzie 2014r. Powyższe jednak w żaden sposób nie uzasadnia twierdzeń strony skarżącej i nie potwierdza braku zdolności umysłowych matki Skarżącego; wręcz przeciwnie. Dlatego też gołosłowne pomniejszanie władzy umysłowej matki i jej rozeznania w otaczającym świecie w dacie spornego zdarzenia w żaden sposób nie może stanowić przesłanki eskulpacyjnej Skarżącego od konsekwencji własnego, lekceważącego podejścia do obowiązków przedsiębiorcy i osoby fizycznej, która winna podejmować odpowiednie i staranne działania aby należycie, zgodnie z prawem, reprezentować i dbać o swe interesy.

Podkreślenia zatem wymaga trafność twierdzeń organu odwoławczego co do niezaistnienia wskazywanej przez Stronę przesłanki wznowieniowej. W konsekwencji więc całości przeanalizowanego materiału dowodowego zebranego przez organy należało uznać słuszność dokonanej oceny i wyciągniętych wniosków. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia wskazanych przepisów procesowych, bowiem organ zgromadził wszystkie dostępne mu dowody, a nie przesłuchanie B. S. i pozostaje bez wpływu na wynik postępowania – co zasadnie zaakcentował Dyrektor Izby Celnej.

Na zakończenie odnosząc się do zarzutów skargi i kwestionowania poczynionych ustaleń należy wskazać, że wobec kompletności i spójności materiału dowodowego organy wyjaśniały obszernie podstawy wydanego rozstrzygnięcia co znalazło odzwierciedlenie w ustalonym stanie faktycznym i dokonanej subsumcji. Skład orzekający w pełni podziela konkluzje na podstawie tych ustaleń poczynioną.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.