Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 21/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska (spr.), Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Mateusz Rogala, po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. F. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie wydania decyzji regulującej kwestie w decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w wyniku wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2006 r. syg. akt II SA/Wa 1342/05 postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1352/05, stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r. oraz decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. przyznającej E. F. 12 - miesięczne uposażenie za okres roku po zwolnieniu ze służby nakazującej wypłatę tego świadczenia z uwzględnieniem odpowiednich składników uposażenia przyjętych w podstawie wymiaru emerytury. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż Dyrektor Biura Emerytalnego nie był organem właściwym do wydania decyzji z dnia [...] lipca 2001 r., natomiast Minister Obrony Narodowej wydając decyzję II instancji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, dopuścił się rażącego naruszenia tego przepisu. Powyższy wyrok stał się prawomocny w dniu 6 maja 2006 r.

Minister Obrony Narodowej postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] przekazał według właściwości Szefowi Generalnego Zarządu Operacyjnego P-3 Sztabu Generalnego Wojska Polskiego wniosek E. F. z dnia 19 czerwca 2006 r. dotyczący wydania po wyroku Sądu z dnia 17 lutego 2006 r. decyzji w sprawie uposażenia oraz innych świadczeń pieniężnych wraz z odsetkami, a w wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lipca 2007 r. oddalił skargę E. F. na powyższe postanowienie.

Szef Generalny Zarządu Operacyjnego P-3 Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, biorąc pod rozwagę kolejne rozstrzygnięcia organu wyższego stopnia oraz sądu administracyjnego, decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] odmówił E. F. przyznania i wypłaty żądanych należności pieniężnych oraz umorzył postępowanie w zakresie innych żądań zgłaszanych w kolejnych pismach wnioskodawcy. Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nr [...] z dnia [...] marca 2009 r.

E. F. pismem z dnia 8 grudnia 2008 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie wydania nowej decyzji regulującej kwestie rozstrzygnięte wyeliminowaną z obrotu prawnego decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. W kolejnych pismach, m.in. z dnia 30 stycznia 2009 r. oraz z dnia 26 lutego 2009 r., skarżący sprecyzował swoje żądanie wskazując, iż jego zdaniem przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pozwalają sądowi administracyjnemu na zobowiązanie Ministra Obrony Narodowej do wydania nowej decyzji "przywracającej ważność uprzedniej wydanej z naruszeniem prawa" decyzji z dnia [...] maja 2005 r., ponieważ ta ostatnia decyzja wywołała już nieodwracalne skutki prawne. Ponadto w piśmie z dnia 17 marca 2009 r., potraktowanym przez Sąd - zgodnie z żądaniem skarżącego, jako pismo precyzujące i rozszerzające skargę z dnia 8 grudnia 2008 r., E. F. wniósł o zasądzenie odszkodowania, w celu umożliwienia organowi naliczenia i wypłaty odpraw emerytalnych i innych należności pieniężnych przyznanych decyzją nr [...] oraz uzyskania w ten sposób prawa do złożenia ewentualnego pozwu do sądu powszechnego w zakresie tego żądania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na zaistniały w niniejszej sprawie stan powagi rzeczy osądzonej. Pełnomocnik organu wyjaśnił, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1769/08 rozpatrzył już skargę E. F. dotyczącą niewykonania wyroku Sądu z dnia 17 lutego 2006 r., zawierającą żądania tożsame z żądaniami wskazanymi w niniejszej skardze. Ponadto podkreślił fakt wydania przez Szefa Generalnego Zarządu Operacyjnego P-3 Sztabu Generalnego Wojska Polskiego decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. rozstrzygających sprawę wypłaty żądanych należności E. F.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach.

Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności jest uzasadniony wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Celem skargi na bezczynność jest bowiem spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu.

W niniejszej sprawie E. F. zarzucił Ministrowi Obrony Narodowej bezczynność w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej w miejsce decyzji wyeliminowanej z obrotu prawnego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1352/05.

Powyższa skarga jest niedopuszczalna. Żądanie skarżącego opiera się bowiem na błędnym przekonaniu, że organem właściwym do załatwienia jego sprawy jest Minister Obrony Narodowej. Należy wskazać, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 17 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1352/05, stwierdzając nieważność decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r. oraz decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. wskazał na organ właściwy do załatwienia sprawy uposażenia skarżącego, która zgodnie z tymi wytycznymi, została rozstrzygnięta ostateczną decyzją Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. Oznacza to, iż Minister Obrony Narodowej nie mógł działać w niniejszej sprawie i nie był do tego zobowiązany, ponieważ nie był on właściwy w toku postępowania instancyjnego do wydania decyzji administracyjnej w tym zakresie.

Niedopuszczalne jest też żądanie skarżącego dotyczące zasądzenia odszkodowania, przedstawione w piśmie z dnia 17 marca 2009 r. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które regulują zakres i sposób działania sądu administracyjnego, nie przewidują bowiem takiej możliwości.

Reasumując, skoro Minister Obrony Narodowej nie był zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej, zgodnie z żądaniem skarżącego, to nie można też zarzucać mu bezczynności w tym zakresie, co czyni niniejszą skargę E. F. niedopuszczalną.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.