Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2555/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-23 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Beata Sobocha po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2018 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Strona Skarżąca A. S. we wniosku zawartym w skardze z 4 września 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zwróciła się, na podstawie art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z [...] sierpnia 2018 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. W uzasadnieniu (w szczególności na s 9 skargi, k 11 akt sądowych) Strona powołała się na wady prawne zakwestionowanej decyzji ( m.in. naruszenie art. 170 i art. 171 P.p.s.a. oraz przepisów Ordynacji podatkowej, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o zryczałtowanym podatku od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne) oraz na to, że utrzymanie "waloru ostateczności zaskarżonej decyzji" doprowadzi do utraty majątku przez Skarżącego i uniemożliwi mu prowadzenie działalności gospodarczej. Zwłaszcza w tym ostatnim wzmiankowanym elemencie przejawia się, zdaniem Strony, groźba wyrządzenia znacznej szkody. Skarżący wskazał, że "wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług przekracza obecne możliwości finansowe A. S." (s 9 skargi, k 11 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Sąd przyjmuje, że dyspozycją art. 61 § 3 P.p.s.a. są objęte zarówno akty zaskarżone jak i akty wydane w pierwszej instancji, jeżeli zostały wydane lub podjęte w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jeżeli organ administracji nie rozpozna wniosku o wstrzymanie wykonania, to Sąd może rozpoznać wniosek i wydać postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Sąd, orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania, ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie istnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia, ze skutkiem wyrażonym w sentencji.

Przede wszystkim nie mogą stanowić skutecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania argumenty przemawiające za wadliwością zaskarżonej decyzji, ponieważ o zgodności z prawem tej decyzji będzie decydował Sąd w wyroku kończącym postępowanie. Sąd nie powinien dokonywać "przedsądu" sprawy w postępowaniu wpadkowym, jakim jest postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania. Argumentem przemawiającym za wstrzymaniem nie może być też potencjalna nielegalność zaskarżonej decyzji: ocena tejże w ramach badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji byłaby bowiem przedwczesna (por. postanowienie NSA z 21.12.2006 r., I FZ 525/06, CBOSA). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 P.p.s.a.

Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania Skarżący powołuje się w szczególności na to, ze "wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług przekracza obecnie możliwości finansowe A. S.", stąd wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo "utraty majątku" i brak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej. Zarazem Skarżący pomija we wniosku fakt, że zaskarżona decyzja – o której wstrzymanie wykonania wnosi - dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych, a nie podatku od towarów i usług. Dlatego niepoznawalne pozostaje dla Sądu, dlaczego to właśnie wykonanie zaskarżonej decyzji w podatku dochodowym ma wypełniać przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a., skoro, jak wynika z wniosku, to wykonanie decyzji w podatku od towarów i usług przekracza możliwości finansowe Skarżącego.

Przyjęty przez Skarżącego rodzaj argumentacji nie może spowodować u Sądu powzięcia poglądu, że Skarżący wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości istnienia przesłanek oznaczonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. – tj., że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – ponieważ wzmiankowana argumentacja nie uwzględnia konieczności równego traktowania ciężarów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej: tak kosztów ogólnych działalności, jak i innych ciężarów, w tym kosztów podatku. W żadnym wypadku Skarżący nie wykazał, ani nawet nie uprawdopodobnił groźby wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., ograniczając się jedynie do przedstawienia własnych i ogólnikowych, niepopartych żadną dokumentacją, poglądów w sprawie. O ile zrozumienie znajduje uciążliwość poniesienia kosztów podatku, o tyle Skarżący nie przedstawił (wykazał) danych, z których wynika niemożność poniesienia tego kosztu. Tym samym, w wyniku przyjętej konstrukcji wniosku o wstrzymanie wykonania, Skarżący wykluczył możliwość udzielenia przez Sąd ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami. Jak wskazał bowiem NSA w postanowieniu z 5 października 2012 r. I Fz 384/12 (CBOSA), "należy mieć na uwadze, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu lub czynności organu administracyjnego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Obowiązkiem każdego jest bowiem ponoszenie ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Skoro zaś strona nie wykazała w złożonym wniosku, że wykonanie ciążącego na niej zobowiązania, wypełnia przesłanki wskazane w powołanym przepisie, to brak jest podstaw, aby uwzględnić wniosek strony". Pogląd ten Sąd, wyrażając szacunek dla przyjętego przez Stronę sposobu prowadzenia sporu, podziela w niniejszym postępowaniu.

Sąd, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.