Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 561/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: Art. 5 ust. 1, ust.1a, ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 229 poz 2273
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej
article: Art. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2004 nr 10 poz 76
law: Ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o  przyznanie płatności

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia del. WSA Jacek Czaja Protokolant Bogusław Piszko po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 15 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Ol 685/10 w sprawie ze skargi K. H. na decyzję Dyrektora Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia 10 sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. wyrokiem z dnia 15 grudnia 2010 r. o sygn. akt I SA/Ol 685/10 uwzględnił skargę K. H. i uchylił decyzję Dyrektora Warmińsko - Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności z tytułu gospodarowania na obszarach górskich i innych niekorzystnych warunkach gospodarowania.

Sąd I instancji orzekł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] marca 2010 r., nr [...], Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej ARiMR) w G. przyznał K. H., po potrąceniu kwoty 3035,59 zł, pomoc finansową z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2008 w wysokości 2538,47 zł, w ramach strefy nizinnej I. Powierzchnia zadeklarowana wyniosła 39,40 ha, zaś powierzchnia stwierdzona podczas kontroli na miejscu wyniosła 31,14 ha. Powyższa różnica stała się podstawą do zmniejszenia płatności ONW na 2008 r.

W dniach 20 - 21 sierpnia 2008 r. w gospodarstwie rolnym została przeprowadzona kontrola gospodarstwa rolnego, która oparta została na pierwotnej, błędnej deklaracji producenta zawartej we wniosku i nie uwzględniała podziału działek rolnych. W dniu 22 kwietnia 2009 r. w gospodarstwie rolnym przeprowadzono ponowną kontrolę na miejscu. Podczas przedmiotowych czynności kontrolnych inspektorzy terenowi odnośnie poszczególnych działek stwierdzili, że działka:

* A - powierzchnia stwierdzona 6,70 ha, powierzchnia deklarowana 6,70 ha;

* B - powierzchnia stwierdzona 5,01 ha, powierzchnia deklarowana 8,55 ha;

* C - powierzchnia stwierdzona 0,00 ha, powierzchnia deklarowana 1,20 ha;

* D - powierzchnia stwierdzona 0,71 ha, powierzchnia deklarowana 0,60 ha;

* E - powierzchnia stwierdzona 0,17 ha, powierzchnia deklarowana 1,40 ha;

* EE - powierzchnia stwierdzona 0,00 ha, powierzchnia deklarowana 0,20 ha;

* F - powierzchnia stwierdzona 12,19 ha, powierzchnia deklarowana 8,30 ha;

* G - powierzchnia stwierdzona 0,00 ha, powierzchnia deklarowana 3,65 ha;

* H - powierzchnia stwierdzona 3,48 ha, powierzchnia deklarowana 6,40 ha;

* I - powierzchnia stwierdzona 0,97 ha, powierzchnia deklarowana 0,40 ha;

* J - powierzchnia stwierdzona 0,59 ha, powierzchnia deklarowana 0,40 ha;

* K - powierzchnia stwierdzona 1,32 ha, powierzchnia deklarowana 1,60 ha.

Mając na uwadze powyższe dane organ I instancji podkreślił, że procentowa różnica między powierzchnią zadeklarowaną, a stwierdzoną wyniosła 26,53 %. W związku z powyższym należna kwota płatności ONW została pomniejszona o 2957,08 zł, czyli o kwotę przypadającą na dwukrotną stwierdzoną różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną, a stwierdzoną. Powyższe naliczenie dokonane zostało zgodnie z treścią art. 138 ust. 1 akapit 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 roku ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców (Dz. Urz. WE Nr L 345 z 20.11.2004 roku, ze zm.) w związku z art. 50 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażanie zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r. ze zm.) oraz w związku z art. 16 ust. 1 oraz ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 368, z 23.12.2006 r.).

Organ I instancji podał również, że podczas kontroli na miejscu w dniu 22 kwietnia 2009 r. stwierdzono brak spełnienia norm dobrej kultury rolnej na działkach C oraz G, co oznacza, że grunt nie był wykorzystywany do uprawy roślin lub nie był ugorowany oraz, że dany teren jest porośnięty drzewami lub krzewami. Podczas kontroli stwierdzono prowadzenie wycinki drzew, a ponadto widoczna była wieloletnia roślinność, co świadczy o braku przeprowadzania zabiegów rolniczych. Ponadto stwierdzono występowanie lasu. Odnośnie działek E oraz EE wskazano, że nie kwalifikują się one do przyznania płatności, albowiem występują na nich stawy wraz z obwałowaniami oraz dom mieszkalny. Dodatkowo zaznaczono, że stawy oraz drogi pomiędzy nimi nie kwalifikują się do objęcia płatnością ONW. W związku z tym, że powierzchnia stawów, jak wskazał sam wnioskodawca, wynosi 5 ha, działki rolne E oraz EE nie mogły zostać objęte płatnością ONW.

Dyrektor Warmińsko - Mazurskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w O. decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w ramach weryfikacji wyników kontroli nie stwierdzono pomyłki w odnalezieniu działki rolnej oznaczonej jako G.

Organ odwoławczy wskazał także, że płatność ONW nie może być przyznana do całej powierzchni działki H, gdzie różnica między powierzchnią zadeklarowaną a zmierzoną przez kontrolerów terenowych powstała w związku z działaniem siły wyższej, tj. działalnością bobrów. Podkreślono, że skoro strona podała, że powyższy stan zalania terenu utrzymuje się już od kilku lat i rozlewisko w ten sposób powstałe wynosi około 15 ha oraz teren ten nie był od dłuższego już czasu użytkowany rolniczo, to nie powinien być deklarowany do objęcia jakimikolwiek płatnościami. Działalność bobrów jako wystąpienie siły wyższej mogłaby zostać zakwalifikowana w sytuacji, gdyby działalność ww. zwierząt doprowadziła do zniszczenia upraw rolnika, jednakże w sprawie powyższa sytuacja nie miała miejsca.

Sąd I instancji uwzględniając skargę K. H. na tę ostateczną decyzję uznał za zasadne zarzuty dotyczące prawidłowości pomiarów działki rolnej G. Sporna działka została zmierzona podczas kontroli przeprowadzonej w sierpniu 2008 r. W kontroli tej nie uczestniczył producent rolny, który nie był o niej powiadomiony. W raporcie z kontroli zapisano, iż działka ta jest podmoknięta i nie jest na niej prowadzona działalność rolnicza.

Sąd I instancji podkreślił, że w odwołaniu od decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. strona powtórzyła swoje twierdzenia o nie odnalezieniu tejże działki przez dokonujących kontroli. Wskazała, że kontrolujący opisali działkę jako podmokłą, na której prowadzona jest wycinka drzew, podczas gdy działka ta jest położona na wysokim wzniesieniu i nie występują na niej ani drzewa, ani woda. Jednocześnie strona zaznaczyła, że wokół tej działki są powierzchnie podmokłe i porośnięte drzewami, które znajdują się na działkach ewidencyjnych, na których położona jest również działka G. W wyniku odwołania organ przeprowadził w dniu 27 maja 2010r. wizytację terenową na obszarach działek rolnych, w stosunku do których podniesione zostały zarzuty. W notatce z ww. wizytacji w stosunku do działki G, stwierdzono, że wymienione przez producenta obszary zostały poddane rekultywacji tj. wykonano częściową wycinkę drzew i deniwelację terenu. Sąd I instancji zaznaczył, że w notatce z wizytacji oraz w załączonym do niej szkicu nr 1 odniesiono się tylko do powierzchni przywróconej do użytkowania (zrekultywowanej). Nie dokonano porównania powierzchni zgłoszonej do płatności i zaznaczonej na mapie dołączonej do wniosku z pozostałą powierzchnią działek ewidencyjnych, na których znajdowała się działka G (działki ewidencyjne nr 109/30, 109/31 i 109/32), podczas gdy zarówno z mapy, jak i ze szkicu wynika, że niecała powierzchnia tych działek, jest porośnięta lasem. W ocenie Sądu I instancji nie wyjaśniono także kwestii podnoszonej przez skarżącego w toku postępowania, że osoby dokonujące kontroli w sierpniu 2008 r. nie odnalazły spornej działki. Nie ustalono, czy kontrola w 2008 r. dotyczyła działki podmokłej, czy też na wysokim wzniesieniu. Poczynienie ustaleń w tym zakresie, zdaniem Sądu, jest niezbędne do wyjaśnienia, czy pierwotna kontrola (z sierpnia 2008r.) rzeczywiście objęła swym zakresem działkę rolną G, czy też inną sąsiadującą z nią działkę, położoną na tych samych działkach ewidencyjnych.

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji Dyrektor Warmińsko Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. zarzucił naruszenie przepisów postępowania stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie w zaskarżonym wyroku, iż decyzje organów I i II instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć wpływ na wynik sprawy w postaci art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. a w konsekwencji także art. 6 k.p.a. i 8 k.p.a. oraz art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2007 r. Nr 64, poz. 427 ze zm.) polegającym na oparciu rozstrzygnięć na wadliwie przeprowadzonych czynnościach kontrolnych w odniesieniu do działki G deklarowanej we wniosku złożonym przez stronę i ustaleniach poczynionych w wyniku tychże czynności w sytuacji, gdy nie zostało ustalone w sposób niebudzący wątpliwości, że przeprowadzone czynności obejmowały sporną działkę, zwłaszcza wobec faktu zakwestionowana ustaleń pokontrolnych przez beneficjenta, co oznacza, że organy obu instancji, zaniechały podjęcia dodatkowych czynności dowodowych i w sposób niedostateczny wyjaśniły stan faktyczny sprawy podczas, gdy wyniki pokontrolne, a tym samym zapadłe rozstrzygnięcia uznać należy za prawidłowe, w szczególności bowiem ustalenia kontroli z dnia 20 i 21 sierpnia 2008 r. były następnie kilkukrotnie weryfikowane, w tym w toku kontroli z dnia 22 kwietnia 2009 r., o której powiadomiony był wnioskodawca miał on zatem rzeczywisty wpływ na jej zakres i ustalenia, w tym odnoszące się do spornej działki oznaczonej litera G, a także w sytuacji kwestionowania przez stronę wyników czynności kontrolnych podczas, gdy powołany powyżej przepis ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich regulujących zasady postępowania w sprawach o przyznanie pomocy z tytułu przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w sposób modyfikujący ogólne zasady w k.p.a. w tym zwłaszcza w art. 7i art. 77 § 1 k.p.a. w szczególności poprzez nałożenie na stronę obowiązku udowodnienia faktu, z którego wywodzi skutki prawne, zatem zgodnie z tymże przepisem beneficjent powinien wykazać, iż kontrole na miejscu nie objęły swym zakresem działki G a także, że na działce tej była prowadzona wymagana działalność rolnicza.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podniósł, że zasady postępowania w szczególności w art. 7i art. 77 § 1 k.p.a. w przedmiocie przyznania płatności z tytułu ONW zostały zmodyfikowane w art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Zgodnie z powołanym przepisem strony obowiązane są przedstawić dowody i dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Przepis ten stanowi więc lex specialis w stosunku do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Skoro zatem beneficjent podnosił, że ustalenia kontrolne były nierzetelne i niekompletne, gdyż nie dotyczyły działki oznaczonej literą G i że na tej działce prowadził wymaganą działalność rolniczą powinien ten fakt wykazać a nie poprzestać jedynie na kwestionowaniu ustaleń organów administracji. Wnioskodawca nie złożył żadnych wniosków dowodowych w tym zakresie.

Mając powyższe na uwadze organ skarżący wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną K. H. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r. poz.270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na podstawie kasacyjnej określonej w art.174 pkt 2 p.p.s.a. W ramach tej podstawy kasacyjnej strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 6 i art. 8 k.p.a. poprzez wadliwe uznanie, iż rozstrzygnięcie organów zostało oparte na nieprawidłowo przeprowadzonych czynnościach kontrolnych odnoszących się do działki rolnej oznaczonej przez wnioskodawcę literą G, w sytuacji gdy w ocenie organów przeprowadzone czynności kontrolne obejmujące wskazaną działkę rolną były przeprowadzone zgodnie prawem. W tym miejscu należy przypomnieć, że stosownie do treści art. 5 ust. 1a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.) beneficjentem pomocy finansowej na wpieranie działalności rolniczej na obszarach ONW jest producent rolny - którego definiuje przepis art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r. Nr 10, poz. 76 ze zm.). Przepis ten określa producenta rolnego jako "osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, będącą posiadaczem gospodarstwa rolnego (...) lub posiadaczem zwierzęcia".

Ponadto należy podkreślić, że na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich zostało wydane rozporządzenie z dnia 11 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach niekorzystnych warunkach gospodarowania ONW", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 w którym w § 2 wskazuje się, że płatność ONW przyznaje się rolnikowi w rozumieniu przepisów art. 2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz. Urz. UE L 270 z 21.10.2003, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 40, str. 269, z późn. zm.), który spełnia wymagania, o których mowa punktach od 1 do 4 § 2 tegoż rozporządzenia. Jednocześnie przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 za rolnika uważa się osobę fizyczną lub prawną, bądź grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, których gospodarstwo znajduje się na terytorium Wspólnoty, określonym w art. 299 Traktatu, oraz które prowadzą działalność rolniczą.

Z treści § 5 ust.1 i ust. 2 wymienionego wyżej rozporządzenia wynika jednoznacznie, że płatność ONW jest udzielana na wniosek rolnika. Ponadto z treści art. 5 ust.1 pkt 5a i b wynika, że wnioskodawca obowiązany jest załączyć do wniosku oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych i sposobie wykorzystania działek rolnych

Wymaga w tym miejscu przywołania ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, iż decyzje administracyjne dotyczące przyznawania płatności bezpośrednich mogą być podejmowane dopiero po szczegółowym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, w tym w szczególności, po uprzednim ustaleniu zakresu przedmiotowego wniosku i precyzyjnym ustaleniu czy i jakie działki rolne mogą być objęte tą płatnością (vide wyrok NSA z dnia 15 marca., sygn. II GSK 342/06; wyrok NSA z dnia 14 czerwca, sygn. II GSK 53/07-niepublikowane). Powyższa zasada dotyczy również decyzji w sprawach dotyczących przyznania płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania.

Staranna analiza stanu faktycznego sprawy jest ważna przede wszystkim z tego względu, że wadliwe zebranie i rozpatrzenie dowodów odnoszących się do faktu posiadania, użytkowania działek rolnych objętych wnioskiem, a także ich powierzchni ma wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego i wpływa ostatecznie na rozstrzygnięcie w sprawie i na sytuację prawną strony w aspekcie jej uprawnień do otrzymywania dopłat nie tylko w danym roku, ale i w latach następnych (vide wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. akt II GSK 260/07 niepublikowany).

Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy uznać, że zasadnie Sąd I instancji zakwestionował ustalenia organów w zakresie odnoszącym się do granic i powierzchni działki oznaczonej we wniosku literą G. Poza sporem pozostaje okoliczność, że z akt sprawy wynika, iż podczas kontroli przeprowadzonej w sierpniu 2008 roku, kontrolujący stwierdzili, że działka oznaczona literą G jest podmoknięta i nie jest na niej prowadzona działalność rolnicza oraz, że na działce tej stwierdzono las. Ponadto z akt sprawy wynika, że ponowna kontrola przeprowadzona w dniu 22 kwietnia 2009 r. nie objęła swym zakresem działki rolnej oznaczonej literą G. W zakresie odnoszącym się do działki G kontrolujący przepisali ustalenia poczynione podczas kontroli w 2008 r. Należy także w pełni zaakceptować stanowisko Sądu I instancji oceniające ustalenia z wizytacji terenowej przeprowadzonej w dniu 27 maja 2010 roku. Trafnie Sąd I instancji wskazuje, że w notatce z wizytacji oraz w załączonym do niej szkicu numer 1 organ odniósł się tylko do powierzchni przywróconej do użytkowania (zrekultywowanej), a nie dokonał porównania powierzchni zgłoszonej do płatności i zaznaczonej na mapie dołączonej do wniosku z pozostałą powierzchnią działek ewidencyjnych na których znajdowała się działka rolna oznaczona literą G zwłaszcza, na co zwraca uwagę Sąd I instancji, zarówno z mapy, jak i ze szkicu wynika, że niecała powierzchnia tych działek jest porośnięta lasem. Zasadnie także Sąd I instancji podniósł, że beneficjent konsekwentnie podnosił, iż działka rolna oznaczona literą G znajduje się w granicach działek ewidencyjnych oznaczonych numerami 109/30, 109/31, 109/58 i 109/59 oraz, że położona jest na znacznym wzniesieniu, a nie jak ustalali kontrolerzy na terenach podmokłych. Wyjaśnienia wymaga także sposób użytkowania opisanej wyżej działki zwłaszcza, że beneficjent wskazuje, iż jest ona użytkowana rolniczo.

Niewątpliwie z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., będącej naczelną zasadą postępowania administracyjnego, wynika, iż organy administracji publicznej prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością, a zwłaszcza mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji.

W tym stanie rzeczy, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy podzielić stanowisko Sądu I instancji wskazujące na naruszenie przez organy administracji publicznej przepisów postępowania administracyjnego odnoszących się do prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i szczegółowo wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zaniechanie dokładnego wyjaśnienia przez orzekające w sprawie organy podstawowego elementu stanu faktycznego czyni bezzasadnym zarzuty skargi kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.