Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 5/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 8a
journal: Dz.U. 2018 poz 132
law: Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,  Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony  Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 lipca 2019 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącego K. K. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SA/Wa 5/19

UZASADNIENIE

K. K., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2018r. nr [...] wydaną w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania wobec skarżącego art. 15, art. 22a, art.24a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno – Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.

K. K. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2011 r. i ma ustalone prawo do emerytury i renty inwalidzkiej, których wysokość ustalono z uwzględnieniem odpowiednio art. 15c i art. 22a ustawy zaopatrzeniowej, przy czym wypłacana jest emerytura jako świadczenie korzystniejsze. Instytut Pamięci Narodowej - Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w sprawie zainteresowanego uznał za służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, okres służby od dnia [...] grudnia 1985 r. do dnia [...] listopada 1986 r., tj. okres 11 miesięcy i 15 dni. W sprawie ustalono, że całkowity okres służby ww. wynosi 25 lat i 5 miesięcy. Ponadto do wysługi emerytalnej został zaliczony wnioskodawcy okres 11 miesięcy i 20 dni zasadniczej służby wojskowej.

Z kopii akt osobowych o sygn. [...], przekazanych pismem z dnia [...] września 2017 r., przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu nie wynika, aby K. K. wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby.

Komendant Główny Policji w piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r. (znak: [...]) przekazał informację dotyczącą przebiegu służby ww. funkcjonariusza. Ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że K. K. po dniu 12 września 1989 r. rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie służby w Policji. Wnioskodawcy wielokrotnie przyznano zwiększony dodatek służbowy do uposażenia, mianowano na kolejne stopnie i stanowiska służbowe. W aktach sprawy nie stwierdzono informacji o udzielonych wnioskującemu karach dyscyplinarnych. Jednocześnie Komendant Główny Policji poinformował,

że brak jest również dokumentów potwierdzających udział wymienionego w zadaniach, które mogły stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia.

Organ wskazał, że K. K. pełnił służbę od dnia [...] grudnia 1985 r. do dnia [...] kwietnia 2011 r. tj.: 25 lat i 5 miesięcy. Służba zainteresowanego na rzecz totalitarnego państwa pełniona była przez okres 11 miesięcy i 15 dni. W zakresie analizy spełnienia przesłanki rzetelności pełnionej służby organnie kwestionował rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków w trakcie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r. W opinii Komendanta Głównego Policji ww. funkcjonariusz rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby w Policji, a dokumenty zgromadzone w sprawie, nie zawierały treści, które mogłyby podawać w wątpliwość rzetelność służby ww. funkcjonariusza.

Abstrahując od oceny krótkotrwałości pełnienia służby na rzecz totalitarnego państwa oraz rzetelności wykonywania zadań i obowiązków służbowych po dniu 12 września 1989r. organ wskazał, że brak jest jakichkolwiek dowodów, aby służba ta pełniona była z narażeniem zdrowia i życia.

Oceniając przesłanki ustawowe w zestawieniu z ustalonym stanem, faktycznym organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki dopuszczalności wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a, art. 24a wskazane w art. 8a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej. Zarówno charakter i warunki jej pełnienia (stanowisko kierownicze, napięcia psychiczne, stres), w ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nie determinują spełnienia warunku pełnienia służby z narażeniem zdrowia i życia, pozwalającego na skorzystanie z uprawnień wynikających z powyższego przepisu ustawy zaopatrzeniowej, skutkujących wyłączeniem stosowania względem wnioskodawcy ogólnie obowiązującego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.

K. K. zaskarżył decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2018r. nr [...] w całości.

Zaskarżanej decyzji zarzucał :

1) na podstawie art. 145 § 1 p. 1 lit. c) p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu przepisu art. 7, art. 77 § 1 i art. 8 § 1 w zw. z art. 180 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz.23 z pożn. zm., dalej zwanej k.p.a.), przez ich niezastosowanie, wyrażające się w odstąpieniu od podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do zebrania całości materiału dowodowego, dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a tym samym - naruszeniu nakazu prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, tj. zaniechaniu weryfikacji, czy skarżący służbę na rzecz totalitarnego

państwa pełnił w sposób krótkotrwały, co miało wpływ na wynik sprawy tj. wydanie decyzji odmawiającej wyłączenia stosowania wobec K. K. art. 15c, art. 22a i art. 24a Ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 1994 r. Nr 53, poz. 214 z późn. zm., dalej zwanej "ustawą zaopatrzeniową")

2) na podstawie art. 145 § 1 p. 1 lit. c p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a polegało na naruszeniu przepisu art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 180 § 1 k.p.a. przez ich niezastosowanie, wyrażające się w odstąpieniu od dokładnego wyjaśnienia stanu

faktycznego sprawy i zebrania oraz rozpatrzenia całości materiału dowodowego, w zakresie:

- ustalenia, czy skarżący pełnił służbę z narażeniem życia i zdrowia,

- pominięcia w postępowaniu dowodowym orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...], stwierdzającego istnienie u skarżącego inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą oraz decyzji Zakładu Emerytalno-Rentowego MSW o ustaleniu policyjnej renty inwalidzkiej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. oddalenie wniosku o wyłączenie stosowania wobec skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej, pomimo obiektywnego istnienia przesłanek do jego uwzględnienia.

3) na podstawie art. 145 § 1 p. 1 lit. c p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a polegało na naruszeniu przepisu art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 180 § 1 k.p.a. przez ich niezastosowanie tj. odstąpienie od dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przez zebranie i rozpatrzenie całości materiału dowodowego sprawy, obejmujące odstąpienie od weryfikacji i pełnej analizy tego, czy wyłączenie wobec skarżącego zastosowania art. 15c, art. 22a i art.24a ustawy zaopatrzeniowej stanowi szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 8a ww. ustawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. oddalenie wniosku o wyłączenie stosowania wobec skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej skarżącego, pomimo obiektywnego istnienia przesłanek do jego uwzględnienia.

4) na podstawie art. 145 § 1 p. 1 lit. a p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego, a to art. art. 8a pkt. 2 ustawy zaopatrzeniowej poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na tym, że:

- przyjęcie, że dla spełnienia warunku uwzględnienia wniosku o wyłączenie stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej konieczne jest nie tylko pełnienie przez funkcjonariusza służby w sposób rzetelny, ale także jednoczesne narażenie życia i zdrowia funkcjonariusza,

- błędnej wykładni pojęcia "narażenie życia i zdrowia" wyrażające się w uznaniu za tożsame znaczeń słów "narażenie" oraz "zagrożenie", co miało wpływ na wynik sprawy tj. oddalenie wniosku o wyłączenie stosowania wobec skarżącego art.15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej, pomimo obiektywnego istnienia przesłanek do jego uwzględnienia.

Mając powyższe na względzie, skarżący wnosił:

1) o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, stosownie do przepisu art. 145 § 1 p. 1 lit. a i c) p.p.s.a.;

2) o zwrot kosztow postępowania (w tym kosztow zastępstwa procesowego), stosownie do przepisu art. 200 i 210 p.p.s.a.,

3) o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 p. 2 p.p.s.a.

Skarżący podnosił m.in., że w swojej blisko 22-letniej służbie w Policji wykonywał swoje obowiązki z pełnym zaangażowaniem i przy kreatywnym wykorzystaniu swoich kwalifikacji. Pełniąc funkcję [...] Policji w związku z istotnymi problemami finansowania policji i nadzoru nad realizacją budżetu w okresie decentralizacji finansowania Policji zaproponował systemowe metody uzdrowienia sytuacji oraz pełnej kontroli nad wydatkami budżetowymi w całej polskiej Policji zaakceptowane przez ówczesnego Zastępcę Komendanta Głównego Policji nadzorującego pion logistyki [...] W.P. Największe jego sukcesy zawodowe są związane z realizacją pierwszego "Programu Modernizacji Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biura Ochrony Rządu w latach [...]". W tym czasie z jego inicjatywy i pod jego kierownictwem, w garnizonie [...] zrealizowano następujące przedsięwzięcia: - wybudowano 4 nowe komendy powiatowe policji na 12 komend tego szczebla ([...],[...],[...] i [...].(działki nieodpłatnie przekazały samorządy) - rozbudowano i zmodernizowano siedzibę Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wraz z zapleczem oraz [...] Komisariat Policji w tym mieście, - wyremontowano Komendę Powiatową w [...] i [...], - wyremontowano komisariaty policji w [...],[...],[...], - zmodernizowano Stację Obsługi Transportu w [...] i [...]. - rozpoczęto remonty Komendy Powiatowej Policji w [...] i [...] oraz komisariatu w [...], - pozyskano nieodpłatnie działki pod budowę przyszłych Komend Powiatowych w [...] i [...], - skutecznie przeprowadzono przetarg na zakup 650 samochodów służbowych dla kilku województw.

Dzięki pozyskaniu nieodpłatnie działek pod budowę nowych komend Skarb Państwa zaoszczędził kilkaset tysięcy złotych. Ponadto skarżący osobiście zaangażował się w rozmowy z samorządami lokalnymi na rzecz wsparcia finansowego realizowanych zadań inwestycyjnych Policji poprzez wystąpienia na radach miasta oraz powiatu. Efektem tego było pozyskanie min.: miasto [...] -1 mln zł, miasto [...] - 1 mln zł, miasto i powiat [...] - 100 tys. zł - miasto i powiat [...] - 200 tys. zł. W nagrodę, dostrzegając jego osobiste zaangażowanie, ówczesny Minister Spraw Wewnętrznych W. S. wydelegował skarżącego w formie wyróżnienia jako jedynego reprezentanta komend wojewódzkich Policji na targi policyjne w [...]. Ponadto we współpracy z lokalnymi samorządami skarżący brał udział w budowie Centrów Służb Ratowniczych w [...] oraz [...] oraz w budowie posterunku policji w [...]. Przy aktywnym udziale skarżącego pozyskane zostały środki finansowe z "[...] Regionalnego Programu Operacyjnego [...]" na rewitalizację wspólnej siedziby I Komisariatu Policji w [...], Laboratorium Kryminalistycznego KWP oraz Samodzielnego Pododdziału Prewencji. W czasie sprawowania funkcji Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nadzorującego pion logistyczny pozyskane zostały przy udziale skarżącego środki finansowe i zrealizowane dwa bardzo duże Programy ze środków unijnych unowocześniające [...] Policję: [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga jest zasadna, albowiem organ nie dokonał rzetelnego zbadania sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja z dnia [...] października 2018r. nr [...] o odmowie wyłączenia stosowania wobec skarżącej art. 15c, art.22a i art. 24a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy.

Powołana ustawa przewiduje obniżenie emerytur i rent inwalidzkich wszystkim funkcjonariuszom, którzy pozostawali w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r. i którzy w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 31 lipca 1990r. pełnili służbę w wymienionych w ustawie instytucjach i formacjach (tzw. służba na rzecz państwa totalitarnego). Obniżeniu podlegają także renty rodzinne, pobierane po funkcjonariuszach, którzy taką służbę pełnili. Zmniejszenia emerytury lub renty inwalidzkiej dokonuje się m.in. na podstawie art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy.

Stosownie natomiast do treści art. 8a ust. 1 ww. ustawy, minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: (1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz (2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 15, art. 22 i art. 24 (ust. 2).

Decyzja wydawana przez organ na podstawie art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy ma charakter decyzji uznaniowej. Zakres badania decyzji posiadającej cechy uznania administracyjnego sprowadza się natomiast do oceny, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z odpowiednim zachowaniem procedury administracyjnej. Natomiast wybór rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości pozostaje poza kontrolą sądowoadministracyjną (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1488/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Kontrola zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny sprowadza się, zatem do oceny, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, czy organ wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia i czy wyboru tego rozstrzygnięcia dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności.

W sprawie niniejszej organ dokonał ustaleń stanu faktycznego, co do okresów pełnienia służby oraz rzetelności wykonywania zadań i obowiązków. Należy przy tym podkreślić, że przesłanki wymienione w art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy powinny być spełnione łącznie. Ustawodawca, bowiem w drodze koniunkcji - przez użycie spójnika "oraz" - połączył ze sobą dwa wymogi dla skutecznego ubiegania się o wyłączenie stosowania art. 15c, art. 22a oraz art. 24a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b ustawy. Takie rozumienie art. 8a ust. 1 ustawy wynika z wykładni językowej. Zgodnie z jej regułami, czyli regułami języka polskiego (tzw. znaczeniem słownikowym), techniką legislacyjną (rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej - Dz. U. z 2016r., poz. 283), logiką formalną (znajdującą zastosowanie do rachunku zdań) oraz utrwaloną praktyką orzeczniczą - użycie spójników: "i", "oraz", lub "łącznie" reprezentuje koniunkcję łączną, czyli taki rodzaj relacji między zdaniami, w których zdania (wyrażenia) poprzedzające i następujące po spójniku muszą być zastosowane kumulatywnie (por. wyrok WSA w Warszawie z 10 stycznia 2019 r., II SA/Wa 636/18, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Odnosząc się do pierwszej ustawowej przesłanki należy wskazać, na słuszność argumentacji skarżącego w zakresie krótkotrwałości pełnionej przed dniem 31 lipca 1990 r. służby Z pisma z dnia [...] września 2017r. Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu wynika, że skarżący pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, w okresie od dnia 1 grudnia 1985r. do dnia 15 listopada 1986r., 11 miesięcy i 15 dni. W sprawie ustalono, że całkowity okres służby wynosi 25 lat, 5 miesięcy.

Analizując powyższa przesłankę ustawową organ jednoznacznie nie wypowiedział się czy służba była krótkotrwale pełniona na rzecz totalitarnego państwa, pomimo tego, że proporcjonalnie do całego kresu służby ten okres wynosi poniżej 4%. Organ powołał się na słownikowe rozumienie pojęcia "krótkotrwałości" jednak nie ocenił i nie wyjaśnił, czy uznaje okres służby na rzecz państwa totalitarnego za krótkotrwały. Sąd uznał, że Minister oceniając znaczenie "krótkotrwałości służby" naruszył art.7 i 77 § 1 k.p.a. nie odnosząc się w sposób jednoznaczny do tej przesłanki ustawowej.

Jedynie z dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji można domyślać się, że organ uznał okres służby skarżącego na rzecz państwa totalitarnego za krótkotrwały. Kolejno bowiem organ odnosi się do przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku". Przy czym brakuje w uzasadnienia zaskarżonej decyzji odniesienia się do osiągnięć zawodowych skarżącego. Nie można przyjąć, że w decyzji nawet o charakterze uznaniowym organ nie zawiera wyjaśnienia motywów swojego rozstrzygnięcia. Na marginesie należy dodać, że osiągnięcia skarżącego na polu zawodowym wskazują na jego wybitne zaangażowanie i ponadprzeciętne sukcesy w realizacji celów istotnych dla prawidłowego funkcjonowania podległych mu jednostek organizacyjnych. Brak wskazania przez organ w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego dla czego przyjął brak spełnienia przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" stanowi kolejne naruszenie dyspozycji art. 7 i 77 § 1 k.p.a.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni przedstawioną ocenę prawną i przyjmie, że w sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy. Dokona również wyczerpującej oceny, co do tego, czy sprawa skarżącej stanowi szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Wyrażając ocenę w tym zakresie organ przywoła fakty dotyczące służby skarżącego, jego postawy, charakteru służby i warunków jej pełnienia, z uwzględnieniem obowiązków wykonywanych w okresie służby i osiągnięć skarżącego na polu zawodowym. Należy odnieść powyższe do tych osiągnięć w służbie, które organ uznaje za wybitne czy szczególnie wyróżniające.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, jak w punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Sąd nie uwzględnił w sprawie wniosku o przeprowadzenie dowodów, zawartego w skardze. Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów jest możliwe, jeżeli łącznie spełnione są dwa warunki:

1) jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości,

2) nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Przeprowadzenie dowodu z dokumentu jest konieczne, jeżeli bez danego dokumentu nie jest możliwe rozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości, Postępowanie przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do dokonania nowych ustaleń faktycznych. Sąd administracyjny nie przeprowadza postępowania dowodowego – kontroluje jedynie prawidłowość takiego postępowania przeprowadzonego przez organy administracyjne. W przedmiotowej sprawie nie było podstaw do przeprowadzenia nowych dowodów zmierzających w istocie do dokonania ustaleń faktycznych, co do których właściwy jest organ. Ponadto, zasadniczą przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji była błędna wykładnia przepisów przyjęta przez organ. Wobec powyższego przeprowadzenie dowodów wnioskowanych w skardze było zbędne.