Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 490/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2015-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 1, art. 99 ust. 12
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 21 par 1 pkt 1, par. 3 i par. 3a
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędziowie Sędzia WSA Marzena Łozowska Sędzia WSA Anna Wójcik (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2015 r. sprawy ze skarg N. B. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 23 lipca 2015 r., nr [...], nr [...], nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za maj, czerwiec i lipiec 2011 r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za sierpień 2011r. oddala skargi


UZASADNIENIE

Zaskarżonymi decyzjami z dnia 23 lipca 2015r., Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, tekst jedn.) – dalej jako: [O.p.], utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Opolu z dnia 26 stycznia 2015 r., którymi, z powołaniem się na art. 207 i art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 i 3a O.p. oraz art. 87 ust. 1 i art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) – dalej jako: [u.p.t.u.] określono N. B. (dalej jako: skarżący, strona, podatnik) w podatku od towarów i usług za miesiące: maj, czerwiec i lipiec 2011 r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości odpowiednio: 12.897 zł, 25.527 zł, 7.398 zł, a za sierpień 2011 r. określono kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości 41.932 zł.

Motywując rozstrzygnięcia Dyrektor wskazał, że w wyniku przeprowadzonej u podatnika kontroli podatkowej dotyczącej prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, organ I instancji nie stwierdził nieprawidłowości w zakresie podatku od towarów i usług w kontrolowanych miesiącach (maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2011 r.), natomiast obowiązany był uwzględnić - w odniesieniu do każdego z ww. miesięcy - treść decyzji określających rozliczenie tego podatku za okresy rozliczeniowe bezpośrednio poprzedzające kontrolowane miesiące (od maja do sierpnia 2011 r.), w tym rozliczenie za kwiecień 2011. Z poczynionych przez organ I instancji ustaleń wynikało, że w deklaracjach VAT-7:

- za maj 2011 r. podatnik wykazał podatek należny w wysokości 90.110 zł, nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym z poprzedniej deklaracji w wysokości 5.301 zł, po stronie podatku naliczonego wykazał nabycie towarów i usług zaliczanych do środków trwałych w kwocie 2.760 zł oraz nabycie towarów i usług pozostałych w wysokości 99.711 zł; łącznie kwota podatku naliczonego za maj 2011 r. wynosiła 107.772 zł. W konsekwencji w wyniku rozliczenia za maj 2011 r. podatnik wykazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 17.662 zł;

- za czerwiec 2011 r. podatnik wykazał podatek należny w wysokości 95.450 zł, nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym z poprzedniej deklaracji w wysokości 17.662 zł, po stronie podatku naliczonego wykazał nabycie towarów i usług w wysokości 108.080 zł; łącznie kwota podatku naliczonego za czerwiec 2011 r. wynosiła 125.742 zł. W konsekwencji w wyniku rozliczenia za czerwiec 2011 r. podatnik wykazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 30.292 zł;

- za lipiec 2011 r. podatnik wykazał podatek należny w wysokości 109.664 zł, nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym z poprzedniej deklaracji w wysokości 30.292 zł, po stronie podatku naliczonego wykazał nabycie towarów i usług zaliczanych do środków trwałych w wysokości (-) 2.805 zł oraz nabycie towarów i usług pozostałych w wysokości 94.340 zł; łącznie kwota podatku naliczonego za lipiec 2011 r. wynosiła 121.827 zł. W konsekwencji w wyniku rozliczenia za lipiec 2011 r. podatnik wykazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 12.163 zł;

- za sierpień 2011 r. podatnik wykazał podatek należny w wysokości 122.165 zł, nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym z poprzedniej deklaracji w wysokości 12.163 zł, po stronie podatku naliczonego wykazał, z tytułu nabycia towarów i usług, kwotę 72.835 zł; łącznie kwota podatku naliczonego za sierpień 2011 r. wynosiła 84.998 zł. W konsekwencji w wyniku rozliczenia za sierpień 2011 r. podatnik wykazał zobowiązanie podatkowe w wysokości 37.167 zł.

Mając jednakże na względzie ustalenia dokonane w decyzjach określających rozliczenie podatku od towarów i usług za wcześniejsze okresy rozliczeniowe (odpowiednio dla każdego z kontrolowanych miesięcy, poczynając od kwietnia 2011 r.), bezpośrednio poprzedzające miesiące objęte zaskarżonymi decyzjami (od maja do sierpnia 2011 r.), koniecznym było uwzględnienie skutków tych decyzji także w ramach rozliczenia podatnika za miesiące od maja do sierpnia 2011 r. Zmiany obejmowały wysokość kwot nadwyżki podatku naliczonego do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy.

I tak w odniesieniu do rozliczenia dotyczącego maja 2011 r. organ uwzględnił decyzję z dnia 26 stycznia 2015 r. określającą w podatku od towarów i usług za kwiecień 2011 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 536 zł (w miejsce wykazanej przez podatnika w deklaracji VAT-7 kwoty tej nadwyżki w wysokości 5.301 zł), w ten sposób, że za maj 2011 r. określił kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 12.897 zł, w miejsce zadeklarowanej kwoty 17.662 zł (17.662 – [5.301-536]).

Odnośnie czerwca 2011 r. uwzględnił decyzję z dnia 26 stycznia 2015 r. określającą w podatku od towarów i usług za maj 2011 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 12.897 zł (w miejsce wykazanej przez podatnika kwoty tej nadwyżki w wysokości 17.662 zł), w ten sposób, że za czerwiec 2011 r. określił kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 25.527 zł, w miejsce zadeklarowanej kwoty 30.292 zł (30.292 – [17.662- 12.897]).

W odniesieniu do lipca 2011 r. uwzględnił decyzję z dnia 26 stycznia 2015 r. określającą w podatku od towarów i usług za czerwiec 2011 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 25.527 zł (w miejsce wykazanej przez podatnika kwoty tej nadwyżki w wysokości 30.292 zł), w ten sposób, że za lipiec 2011 r. określił kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 7.398 zł, w miejsce zadeklarowanej kwoty 12.163 zł (12.163 – [30.292- 25.527]).

Natomiast w odniesieniu do sierpnia 2011 r. uwzględnił decyzję z dnia 26 stycznia 2015 r. określającą w podatku od towarów i usług za lipiec 2011 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 7.398 zł (w miejsce wykazanej przez podatnika kwoty tej nadwyżki w wysokości 12.163 zł), w ten sposób, że za sierpień 2011 r. nadwyżka podatku naliczonego z przeniesienia przyjęta została w wysokości 7.398 zł, łączna kwota podatku naliczonego do odliczenia w kwocie 80.233 zł, zaś kwota podatku należnego w wysokości wynikającej z deklaracji VAT-7, tj. 122.165 zł. Zatem w rozliczeniu za sierpień 2011 r. określono skarżącemu zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług w wysokości 41.932 zł, w miejsce zadeklarowanego zobowiązania w tym podatku w kwocie 37.167 zł.

W żadnym ze wskazanych miesięcy, objętych ww. decyzjami organu podatkowego I instancji, nie zakwestionowano innych elementów rozliczenia podatkowego w podatku od towarów i usług.

Wskazane decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 26 stycznia 2015 r. stały się przedmiotem odwołań, w których pełnomocnik skarżącego wniósł o ich uchylenie w całości i przyjęcie rozliczenia za badane okresy w kwotach wynikających ze złożonych przez stronę deklaracji.

Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu, po rozpatrzeniu odwołań strony, nie znalazł podstaw do uwzględnienia podnoszonych w nich zarzutów i zaskarżonymi do tutejszego Sądu decyzjami utrzymał w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, iż zaskarżone decyzje stanowiły konsekwencję wydania przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Opolu w dniu 26 stycznia 2015 r. decyzji, w których:

- określił on za kwiecień 2011 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 536 zł (w miejsce wykazanej przez podatnika kwoty tej nadwyżki w wysokości 5.301 zł), utrzymanej następnie w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 23 lipca 2015 r.

- określił on za maj 2011 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 12.897 zł (w miejsce wykazanej przez podatnika kwoty tej nadwyżki w wysokości 17.662 zł), utrzymanej następnie w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 23 lipca 2015 r.

- określił on za czerwiec 2011 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 25.527 zł (w miejsce wykazanej przez podatnika kwoty tej nadwyżki w wysokości 30.292 zł), utrzymanej następnie w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 23 lipca 2015 r.

- określił on za lipiec 2011 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 7.398 zł (w miejsce wykazanej przez podatnika kwoty tej nadwyżki w wysokości 12.163 zł), utrzymanej następnie w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 23 lipca 2015 r.

Konieczna była zatem zmiana rozliczenia podatku od towarów i usług za maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2011 r. poprzez przyjęcie kwoty nadwyżki podatku naliczonego z poprzedniego miesiąca w wysokości wynikającej z decyzji organu, a nie z deklaracji podatnika. Jak bowiem wynika z art. 99 ust. 12 u.p.t.u. zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości.

Dyrektor Izby podkreślił, że byt prawny decyzji wydanych za kontrolowane okresy rozliczeniowe zależał, w charakterystyczny dla podatku od towarów i usług sposób, od wyniku postępowania dotyczącego rozliczenia tego podatku za okresy poprzedzające miesiące od maja do sierpnia 2011 r. Istotną wagę ma wobec tego "techniczny" charakter wydanych w przedmiotowych sprawach decyzji i wiążące się z nim konsekwencje, przejawiające się tym, że ustalenia wynikające z decyzji określających prawidłowy sposób rozliczenia podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, czerwiec i lipiec 2011r. zdecydowały, zgodnie z powołanymi przepisami ustawy o VAT, o konieczności weryfikacji rozliczeń złożonych przez podatnika odpowiednio za: maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2011 r.

W skargach wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu pełnomocnik skarżącego, zarzucając zaskarżonym decyzjom naruszenie art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a w związku z art. 99 ust. 12 i art. 87 ust. 1 i 2 u.p.t.u., wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji organu II instancji, przyjęcie rozliczenia podatku VAT za sporne okresy rozliczeniowe (od maja do sierpnia 2011 r.) w kwotach wynikających ze złożonych przez skarżącego deklaracjach i zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadniając podniesione zarzuty skarżący nie zgodził się z dokonanymi przez organy rozliczeniami podatku VAT za miesiące od maja do sierpnia 2011 r. podnosząc, że wykazane przez niego w zeznaniach podatkowych rozliczenie kwoty nadwyżki było prawidłowe. Wskazał przy tym, że decyzje ostateczne dotyczące miesięcy poprzedzających (tj. kwietnia, maja, czerwca i lipca 2011 r.) zostały przez niego zaskarżone do tut. Sądu.

Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu odpowiadając na skargi wniósł o ich oddalenie w całości, podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji i zwracając ponownie uwagę na konieczność wydania skarżonych rozstrzygnięć o ww. treści z uwagi na specyficzny dla podatku VAT sposób jego rozliczenia.

Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 2 grudnia 2015 r. Sąd na podstawie art. 111 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), postanowił o połączeniu do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw o sygnaturze I SA/Op 490/15, I SA/Op 491/15, I SA/Op 492/15 i I SA/Op 493/15 i o dalszym ich prowadzeniu pod sygnaturą I SA/Op 490/15.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skargi nie są uzasadnione.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., Sąd uchyla zaskarżoną decyzję w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia prawa mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonych decyzji z punktu widzenia wskazanych kryteriów, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa będącego podstawą do ich uchylenia.

W świetle unormowań zawartych w ustawie o podatku od towarów i usług, w ich brzmieniu adekwatnym do stanu faktycznego niniejszej sprawy, a w szczególności w myśl jej art. 87 ust. 1, w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy.

Art. 99 ust. 12 tej ustawy stanowi z kolei, że zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości.

Jednocześnie, stosownie do art. 21 § 3a O.p., jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że kwota zwrotu podatku lub kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, w rozumieniu przepisów podatku od towarów i usług, była inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy zobligowany jest do wydania decyzji, w której określi prawidłową wysokość zwrotu podatku lub nadwyżki podatku naliczonego nad należnym.

Wskazać należy, że organy obu instancji zakwestionowały prawidłowość rozliczeń za maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2011 r. jedynie w zakresie wynikającym z konieczności uwzględnienia zweryfikowanego rozliczenia tego podatku za poprzednie okresy rozliczeniowe. Rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące: kwiecień, maj, czerwiec i lipiec 2011 r. miały bowiem bezpośredni wpływ na rozliczenie podatku w miesiącach następnych, co wynika z ogólnej konstrukcji podatku od towarów i usług. Podatek od towarów i usług ma charakter "kaskadowy", co oznacza, iż rozliczenie za jeden okres rozliczeniowy może wpływać na następne miesiące.

Tak stało się w rozpoznawanych sprawach, gdyż zaskarżone decyzje – co w sprawach jest bezsporne - stanowiły konsekwencję wydania przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Opolu decyzji z dnia 26 stycznia 2015 r. określających skarżącemu:

- za kwiecień 2011 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 536 zł (w miejsce wykazanej przez podatnika kwoty tej nadwyżki w wysokości 5.301 zł),

- za maj 2011 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 12.897 zł (w miejsce wykazanej przez podatnika kwoty tej nadwyżki w wysokości 17.662 zł),

- za czerwiec 2011 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 25.527 zł (w miejsce wykazanej przez podatnika kwoty tej nadwyżki w wysokości 30.292 zł),

- za lipiec 2011 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 7.398 zł (w miejsce wykazanej przez podatnika kwoty tej nadwyżki w wysokości 12.163 zł).

Powyższe decyzje zostały utrzymane w mocy przez organ odwoławczy i są ostateczne.

Organy podatkowe były zatem zobligowane do wydania decyzji w przedmiotowych sprawach (tj. dotyczących rozliczeń za miesiące od maja do sierpnia 2011 r.) z uwzględnieniem skorygowanych elementów rozliczenia podatku od towarów i usług przyjętych w decyzjach za poprzednie okresy rozliczeniowe, czyli odpowiednio: w odniesieniu do maja 2011 r. za kwiecień 2011 r.; w odniesieniu do czerwca 2011 r. za maj 2011 r.; w odniesieniu do lipca 2011 r. za czerwiec 2011 r.; w odniesieniu do sierpnia 2011 r. za lipiec 2011 r. Skoro bowiem w rozliczeniu za poprzednie okresy, w wyniku decyzyjnego określenia rozliczenia podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, czerwiec i lipiec 2011 r. w sposób odmienny, niż to wynikało z deklaracji podatnika, określono nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc, musiało to wpłynąć na wysokość tej nadwyżki w rozliczeniach tego podatku dokonywanych w następnych miesiącach, a mianowicie w maju, czerwcu, lipcu i sierpniu 2011 r.

Istotne znaczenie ma tutaj fakt zweryfikowania w drodze decyzji rozliczenia tego podatku za kwiecień, maj, czerwiec i lipiec 2011 r. zawartego w złożonych przez podatnika deklaracji. W myśl bowiem przywołanego wyżej art. 99 ust. 12 u.p.t.u., zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości. W kontrolowanej sprawie tak się stało, gdyż dokonane przez podatnika w deklaracjach VAT-7 rozliczenia podatku VAT za poprzednie okresy rozliczeniowe (tj. kwiecień, maj, czerwiec i lipiec 2011 r.) zostały zastąpione decyzjami z dnia 26 stycznia 2015 r. wydanymi przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Opolu. Z tą chwilą obalone zostało domniemanie prawidłowości rozliczeń zawartych w deklaracjach, w związku z czym wydając decyzje za następne okresy rozliczeniowe organ obowiązany był uwzględnić ustalenia wynikające z decyzji za poprzednie okresy rozliczeniowe, gdyż w realiach tej sprawy rozliczenie okresu poprzedniego rzutowało na okres następny. Na gruncie powyższego przepisu w orzecznictwie NSA podkreśla się, że wydając decyzję za okres późniejszy organ ma pełne prawo uwzględniać swoje ustalenia z postępowania odnoszącego się do okresu poprzedniego, a artykulacja tych ustaleń następuje w formie decyzji doręczonych co najmniej w tym samym momencie (co miało miejsce w niniejszej sprawie). W tym samym zatem czasie zostają podważone deklaracje podatkowe stanowiące efekty samoobliczenia podatku za te okresy (por. wyrok z dnia 31.01.2012 r. I FSK 702/11, dostępny na stronie internetowej http//orzeczenia.nsa.gov.pl i powołane tam orzecznictwo). Zatem decyzja za miesiąc późniejszy zostaje wydana w oparciu o ustalenia faktyczne odnoszące się do obydwu okresów rozliczeniowych, bowiem określenie różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1 u.p.t.u. za dany okres rozliczeniowy, stanowi element stanu faktycznego dotyczący tego okresu, jak również stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia za okres następny. Stan faktyczny ustalony w każdej ze spraw dotyczących poprzedniego okresu rozliczeniowego miał więc znaczenie dla wyniku rozstrzygnięć dotyczących następnych miesięcy rozliczeniowych (por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2014 r., I FSK 962/13).

Reasumując Sąd stwierdza, iż organy podatkowe zasadnie dokonały korekty rozliczenia podatku VAT za sporne okresy rozliczeniowe, z uwzględnieniem elementów rozliczenia tego podatku przyjętych w decyzjach za kwiecień, maj, czerwiec i lipiec 2011 r., w zakresie odnoszącym się do skorygowania, w odniesieniu do wykazanych w deklaracjach, kwot nadwyżki podatku naliczonego do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy.

Skoro bowiem wydane zostały, na podstawie art. 99 ust. 12 u.p.t.u., decyzje organów podatkowych za wcześniejsze okresy rozliczeniowe, a zaskarżone decyzje są wyłącznie ich konsekwencją, to brak jest podstaw do stwierdzenia, iż zaskarżone decyzje naruszają prawo.

Wbrew zarzutom skarg organy podatkowe nie naruszyły przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 86 ust. 1 i 2 w zw. z art. 99 ust. 12 i art. 87 ust. 1 i 2 u.p.t.u. W rozpoznawanych sprawach nie był sporny stan faktyczny w zakresie czynności mających wpływ na opodatkowanie podatkiem od towarów i usług za badane miesiące (od maja do sierpnia 2011 r.). Organy nie stwierdziły żadnych nieprawidłowości w działalności podatnika w tych okresach rozliczeniowych, a powodem wydania zaskarżonych decyzji było wyłącznie określenie kwot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w innej wysokości niż zadeklarowane przez skarżącego, co wynikało z odmiennego określenia skarżącemu w drodze decyzji rozliczeń podatkowych za poprzednie okresy rozliczeniowe, poczynając od rozliczenia za kwiecień 2011 r. (decyzja z dnia 26 kwietnia 2015 r. w sprawie I SA/Op 489/15). Trafnie zatem wskazał Dyrektor Izby, iż treść zaskarżonych decyzji zależała od ustaleń i wyniku zakończonych postępowań za okresy poprzedzające. Uprawniało to także do stwierdzenia o "technicznym" charakterze wydanych decyzji jak i wynikających z takiego charakteru konsekwencji dla wymogów uzasadnienia decyzji.

Ze wskazanych wyżej powodów Sąd uznał, że zarzuty skarg nie zasługują na uwzględnienie, a zatem na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargi podlegały oddaleniu.