Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 955/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik/spr./ WSA Magdalena Józefczyk Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 17 marca 2011 r. sprawy ze skargi W. G. i W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących W. G. i W. G. solidarnie kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 955/10

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [..] czerwca 2010 r., SKO-[...] Samorządowe Kolegium odwoławcze w T. (dalej SKO w T.) uchyliło decyzję Prezydenta Miasta M. z dnia [..] maja 2010 r., [...] w części dotyczącej pkt 2a i w tym zakresie orzekło. W pozostałym zakresie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta M. W uchylonej części decyzji SKO w T. usunęło z obrotu prawnego postanowienie decyzji organu pierwszej instancji dopuszczające realizację budynku mieszkalnego poza linią zabudowy wykreśloną na załączniku nr 1 do decyzji i w tym zakresie orzekło o konieczności realizacji tego przedsięwzięcia w granicach wyznaczonych liniami zabudowy. Równocześnie SKO w T. orzekło

o dopuszczalności przekroczenia linii zabudowy o 1,5 m ustalonej przez Prezydenta Miasta M. na 3,5 m dla elementów architektury wejścia do budynku (ganek, schody, zadaszenie, taras, itp.).

W podstawie prawnej decyzji organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98, z 2000 r., poz. 1071 ze zm.) dalej: k.p.a. Uzasadniając decyzję SKO w T. podkreśliło, że konieczność uchylenia decyzji Prezydenta Miasta M. w części i w tym zakresie orzekanie było koniecznością usunięcia z decyzji ustalającej warunki zabudowy postanowień sprzecznych z prawem. Organ zauważył, że przepisy prawa nie dają podstaw do określania warunku realizacji budynku poza liniami zabudowy określonymi w załączniku do decyzji. Również odstępstwo w zakresie przekroczenia linii zabudowy o 1,5 m dla elementów architektury związanych z wejściem do budynku nie ma uzasadnienia w warunkach przyjętych w decyzji. Z tych powodów SKO w T. przyjęło, że te elementy decyzji ustalającej warunki zabudowy dla K.i J. W. oraz B. i M. J. wymagają "reformacji, dlatego w tym zakresie orzekło merytorycznie, stosując przepisy prawne.

Z rozstrzygnięciem SKO w T. nie zgodzili się W.

i W. G. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Rzeszowie skarżący zarzucili decyzji naruszenie art. 6 i art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury

w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.) Z tych powodów skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności skarżonej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący domagali się również wstrzymania wykonalności decyzji objętej skargą oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skarżący podkreślili, że przy ustalaniu warunków zabudowy należy dbać o ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Decyzja objęta skargą tego wymogu nie spełnia. Jej rozstrzygnięcie nie uwzględnia ich interesów jako właścicieli działki sąsiadującej z inwestycją. Realizacja domu w warunkach określonych w skarżonej decyzji doprowadzi do pogorszenia warunków korzystania z działki, która stanie się zaciemniona.

Z tego powodu skarżący domagają się określenia warunków zabudowy usytuowania budynków zgodnie z przepisami, czyli z zachowaniem odległości 3 m od granicy ich działki.

Skarżący wskazali również, że decyzję w postępowaniu pierwszoinstancyjnym wydał W.W., który jednocześnie przygotował jej projekt wraz z analizą. W ocenie skarżących taka sytuacja prowadzi do naruszenia zasad obiektywizmu, co jest sprzeczne z regułami właściwymi dla poprawnie prowadzonego postępowania administracyjnego. W takim stanie prawnym i faktycznym skarżący uznali skargę za zasadną.

W odpowiedzi na skargę SKO w T. wniosło o oddalenie skargi z argumentacją jak w uzasadnieniu własnej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz 1271 ze zm.) dalej: P.p.s.a., sądy sprawują kontrolę działalności administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika

z treści art. 134 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy.

Skarga W. i W. G. zasługuje na uwzględnienie. Zasadny jest zarzut skargi wskazujący na naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten wskazując warunki wydania decyzji odwołuje się do zasady dobrego sąsiedztwa i z tej reguły wywodzi dopuszczalność zabudowy działki. Zatem ustalenie warunków zabudowy może mieć miejsce tylko wtedy, gdy działka sąsiednia pozwala określić wymagania dla nowej zabudowy. Sposób ustalania tych parametrów został uregulowany w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). W § 1 pkt 1 rozporządzenia wskazano, że jednym z takich warunków jest określenie linii zabudowy. Sposób określania tej linii uregulowano w & 4 rozporządzenia. Zgodnie z określonymi tam regułami linia nowej zabudowy, co do zasady jest przedłużeniem linii zabudowy istniejącej. Tak rozumiana linia wyznacza obszar, w którym inwestor ma zrealizować swój zamiar inwestycyjny (zob. wyrok NSA z dnia 5.08.2008 r., II OSU 967/07, LEX 488 289). Wyznaczenie linii zabudowy określa granice, poza które inwestycja nie może być realizowana. Z tego powodu niezrozumiałe i niezgodne z prawem jest orzekanie o przekroczeniu linii zabudowy o 1,5 m w przypadku niektórych elementów budynku. Orzekanie w ten sposób z powołaniem się na minimalne dopuszczalne odległości sytuowania budynków wynikające z przepisów techniczno-budowlanych, zwłaszcza § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jest nieporozumieniem. Przepisy tego aktu prawnego nie mogą być podstawą jakichkolwiek ustaleń z zakresu planowania, gdyż rozporządzenie w sprawie warunków technicznych nie jest aktem wykonawczym do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie jest to również przepis odrębny w rozumieniu tej ustawy (art. 61 ust. 1 pkt 5). Przepisami odrębnymi do ustawy są inne ustawy, a nie przepisy wykonawcze do ustaw.

W ocenie Sądu organ odwoławczy powinien ocenić dopuszczalność

i zakres zawartych w pkt 2 decyzji Prezydenta Miasta M. warunków, a nie wdawać się w poprawianie tych ustaleń z odwołaniem do faktycznych możliwości zagospodarowania działki. Decyzja ustalająca warunki zabudowy ma określać przeznaczenie i sposób zagospodarowania działki, a nie odnosić się do szczegółów z tym związanych. Te zostaną ustalone na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, przy zagospodarowaniu działki. Warunki zabudowy mają wskazać linie zabudowy, bo one wyznaczą obszar, na którym inwestor może zagospodarować działkę lokalizując budynek.

Sąd nie podziela zarzutu skargi wskazującego na brak obiektywizmu

w ramach prowadzonego postępowania przed organem pierwszej instancji. Opracowanie projektu decyzji wraz z analizą i decyzji ustalającej warunki zabudowy przez tę samą dobę nie narusza zasad obiektywizmu wskazanych

w k.p.a. Zdaniem Sądu jest tak dlatego, że nie są to odrębne postępowania administracyjne. Sporządzenie projektu decyzji powierzone zostało osobom mającym szczególną wiedzę, zatem jeżeli taką wiedzę posiada pracownik organu, to przyjąć należy, że może on zgodnie z prawem działać jako podmiot przygotowujący materiały dla rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia warunków zabudowy.

W ponownie prowadzonym postępowaniu SKO w T. rozpoznając odwołanie zastosuje wskazaną przez Sąd wykładnię art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do treści art. 200 P.p.s.a.