Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 3203/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: z art. 33 § 1 pkt 1, 2 i 6
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Krzysztof Winiarski (sprawozdawca), Sędzia NSA Dominik Gajewski, Sędzia WSA (del.) Jacek Pruszyński, Protokolant Ewelina Wołosiak, , po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2021 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej O. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2565/19 w sprawie ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 19 września 2016 r., nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości; 2) uchyla zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 19 września 2016 r., nr [...]; 3) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz O. S.A. z siedzibą w W. kwotę 1157 (słownie: jeden tysiąc sto pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 10.03.2020 r. o sygn. III SA/Wa 2565/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę O. S.A. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 19.09.2016 r., nr [...], wydane w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. Jako podstawę prawną powołano art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Wyrok (podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.

2. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi (przedstawiony przez WSA w Warszawie).

2.1. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. prowadził wobec skarżącej, na podstawie tytułów wykonawczych z 20.11.2014 r. wystawionych przez Wójta Gminy M., postępowanie egzekucyjne obejmujące należności z tytułu podatku od nieruchomości za 2009 r. w łącznej kwocie należności głównej 53.588 zł. Organ egzekucyjny celem wyegzekwowania przedmiotowej należności dokonał zawiadomieniem z 12.12.2014 r. zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego skarżącej w Banku Handlowym S.A. w Warszawie. Powyższe zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego zostało doręczone ww. bankowi oraz skarżącej w dniu 12.12.2014 r. Pismem z 19.12.2014 r. skarżąca wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji. Jako podstawę zarzutów wskazała przepisy art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6 i 10 ustawy z 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r. poz. 599 ze zm., dalej: u.p.e.a.), wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego i uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych.

Wierzyciel postanowieniem z 3.03.2015 r. uznał zgłoszone przez skarżącą zarzuty za nieuzasadnione. W uzasadnieniu stwierdził, że zarówno decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego za 2009 r., jak i rygor natychmiastowej wykonalności, zostały doręczone prawidłowo, co potwierdzają dowody doręczenia. Z kolei odnośnie do prawidłowości naliczania odsetek za zwłokę wierzyciel stwierdził, że nie naruszył ustawowych terminów dotyczących prowadzenia postępowania podatkowego z uwzględnieniem terminów przewidzianych w Ordynacji podatkowej dla czynności dowodowych, będących następstwem wszczęcia postępowania w trybie art. 21 § 3 ustawy z 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej: o.p.).

W wyniku rozpatrzenia zażalenia skarżącej, SKO w Bielsku-Białej postanowieniem z 4.09.2015 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie z 3.03.2015 r. Biorąc powyższe pod uwagę, organ egzekucyjny postanowieniem z 8.06.2016 r. uznał zarzuty skarżącej za nieuzasadnione. W uzasadnieniu organ egzekucyjny odwołał się do orzecznictwa sądowego, akcentując ograniczony zakres kognicji organu egzekucyjnego przy rozpatrywaniu zarzutów opartych, w szczególności na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., wskazując na to, że organ nie będąc jednocześnie wierzycielem co do zasady poprzestaje na ocenie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zarzutów. W związku z powyższym, skoro w rozpoznawanej sprawie wierzyciel uznał zarzuty skarżącej zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. za nieuzasadnione, to postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie tych zarzutów nie mogło być inne.

2.2. Po rozpoznaniu zażalenia skarżącej z 6.07.2016 r. Dyrektor IS w Warszawie postanowieniem z 19.09.2016 r. utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. Zauważył, że decyzja wierzyciela z 31.10.2014 r. określająca wysokość podatku od nieruchomości za 2009 r. oraz postanowienie z 20.11.2014 r. o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności, zostały doręczone elektronicznie ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi skarżącej - odpowiednio - w 20.11.2014 r. oraz w 4.12.2014 r. Tym samym zarzut braku wymagalności obowiązku podatkowego oceniono jako niezasadny. Ponadto w czasie postępowania podatkowego organ podatkowy kilkakrotnie wzywał pełnomocnika skarżącej do złożenia rzetelnej informacji, co do posiadanych przez skarżącą na terenie gminy budowli według stanu na dzień 1.01.2009 r.

3. Postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie.

3.1. Skarżąca wniosła skargę do WSA w Warszawie, w której zarzuciła naruszenie art. 34 § 1 w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. przez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie organ nadzoru związany jest stanowiskiem wierzyciela wyrażonym w postanowieniu SKO w Bielsku-Białej z 4.09.2015 r. Wskazując na powyższy zarzut, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu egzekucyjnego z 8.06.2016 r., a także uchylenie postanowienia SKO z 4.09.2015 r. i poprzedzającego je postanowienia Wójta z 3.03.2015 r. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

4. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

4.1. Wyrokiem z 24.05.2017 r., III SA/Wa 3657/16, WSA w Warszawie oddalił skargę. W zakresie zarzutu, dotyczącego niedoręczenia nieostatecznej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, jak i postanowienia o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, WSA w Warszawie zauważył, że analizowanie prawidłowości doręczenia decyzji podatkowej, stanowiącej podstawę tytułu wykonawczego, oznacza w konsekwencji badanie tego, czy weszła ona skutecznie do obrotu prawnego, a tym samym czy zobowiązanie stało się wymagalne. Badanie tej okoliczności w ramach zarzutu opartego na twierdzeniu o "nieistnieniu obowiązku" stanowiłoby kontrolę "wymagalności obowiązku" objętego tytułem wykonawczym, czego zabrania art. 29 § 1 u.p.e.a. W związku z powyższym kwestia prawidłowego doręczenia decyzji stanowiącej podstawę wydania tytułu wykonawczego nie może być weryfikowana w postępowaniu egzekucyjnym.

Z kolei zagadnienie, dotyczące doręczenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, w ocenie Sądu pierwszej instancji, pozostaje poza granicami sprawy egzekucyjnej. Kwestia prawidłowego doręczenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności pozostaje poza sferą kompetencji organu egzekucyjnego rozpatrującego zarzuty w trybie art. 33 pkt 1, 2 i 6 u.p.e.a.

W zakresie zarzutu nieistnienia obowiązku dotyczącego odsetek za zwłokę w związku z wystąpieniem okoliczności, o których mowa w art. 54 § 1 pkt 7 o.p., WSA w Warszawie podkreślił, że organ egzekucyjny jest związany stanowiskiem wierzyciela w zakresie zarzutu nieistnienia obowiązku na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a.

5. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

5.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Warszawie wniosła skarżąca, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pełnomocnik skarżącej wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądzenie od kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego.

6. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego.

6.1. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 17.09.2019 r., II FSK 3811/17, uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. W jego ocenie zasadny był przede wszystkim zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. i z art. 133 § 1 p.p.s.a. przez niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, tj. przez nieodniesienie się merytorycznie do argumentacji zawartej w skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, m.in. do zarzutu nieistnienia obowiązku w zakresie odsetek za zwłokę, co miało wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił prezentowanego w zaskarżonym wyroku poglądu, że kwestia prawidłowego doręczenia decyzji stanowiącej podstawę wydania tytułu wykonawczego nie może być weryfikowana w postępowaniu egzekucyjnym. Uznał, że wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji - obowiązkiem wierzyciela było sprawdzenie, czy zarzuty skarżącej są zasadne - ich zasadność oznaczałaby bezzasadność egzekucji. W ocenie Sądu drugiej instancji w pozostałym zakresie zarzuty skargi kasacyjnej, a zwłaszcza art. 33 § 1 pkt 1,2, 6 i 10 u.p.e.a. oraz art. 54 § 1 pkt 7 o.p., były przedwczesne.

7. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawy.

7.1. Sąd pierwszej instancji uznał, że skarga skarżącej jest niezasadna. Zdaniem Sądu przeprowadzone przez organ w ramach postępowania zakończonego decyzją z 31.10.2013 r. czynności, zajmowały odpowiednią ilość czasu i uzasadnione były z uwagi na zawiłość sprawy i jej etap oraz z uwagi na konieczność respektowania uprawnień stron postępowania, w efekcie zatem należy uznać, że opóźnienie w wydaniu decyzji powstało z przyczyn niezależnych od organu, a co za tym idzie nie było podstaw do nienaliczania odsetek za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia przez Wójta Gminy (zastosowanie art. 54 § 2 o.p. wyłączało art. 54 § 1 pkt 7 o.p. stanowiący o nienaliczaniu odsetek).

7.2. Odnosząc się do kwestii, czy przed wszczęciem egzekucji skarżącej została doręczona decyzja z 31.10.2014 r. oraz postanowienie 20.11.2014 r., WSA w Warszawie zauważył, że w piśmie z 9.09.2014 r. pełnomocnik skarżącej wniósł: "o doręczanie wszelkiej korespondencji – w ramach prowadzonego przez Wójta Gminy M. postępowania podatkowego w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2009 – za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Jednocześnie wskazuję, iż adres elektroniczny jest następujący: [...]". Sąd wyjaśnił, że w aktach sprawy widnieje informacja, że powyższa decyzja została odebrana przez adresata dokumentu: [...]) w dniu 20.11.2014 r. – co wynika z Urzędowego Poświadczenia Doręczenia o nr UPD:[...], jednocześnie ww. postanowienie zostało odebrane w 4.12.2014 r. o czym świadczy Urzędowe Poświadczenie Doręczenia o nr UPD:[...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że wprawdzie z załączonych akt administracyjnych nie wynika jednoznacznie treść informacji przesłanej na wskazany adres, jednak biorąc pod uwagę, że informacja, o której mowa w art. 152a § 1 o.p., służy umożliwieniu adresatowi odbioru pisma, a w niniejszej sprawie doszło do odbioru zarówno decyzji jak i postanowienia, należy uznać, że ewentualne naruszenia w tym zakresie nie miały wpływu na doręczenie. Do doręczenia zarówno decyzji z 31.10.2014 r., jak i postanowienia z 20.11.2014 r. bowiem doszło (odpowiednio w 20.11.2014 r. oraz 4.12.2014 r.), a Urzędowe Poświadczenia Doręczenia są tego dowodem.

8. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

8.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Warszawie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca (reprezentowana przez pełnomocnika - adwokata), która zaskarżyła ten wyrok w całości. Sformułowała również wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuciła wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji w zakresie uznania, że decyzja Wójta Gminy została doręczona przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego oraz wskazania trybu, w którym to doręczenie nastąpiło, w sytuacji gdy Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4.04.2018 r., II FSK 783/16 - dotyczącym przedmiotowej sprawy - wyraźnie wykluczył doręczenie za pomocą środków komunikacji elektronicznej, co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż pomimo związania Sądu na podstawie art. 170 p.p.s.a., odmiennie rozstrzygnął kwestię doręczenia decyzji Wójta Gminy;

2. art. 151 p.p.s.a w związku z art. 33 § 1 pkt 1, 2 i 6 u.p.e.a. w związku z art. 170 p.p.s.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, w której wymagała ona uwzględnienia ze względu na to, że wbrew stanowisku SKO w Bielsku-Białej, powielonemu następnie przez Dyrektora IAS w Warszawie (i Sąd) - zgłoszony przez skarżącą zarzut obowiązku nieistniejącego, braku wymagalności oraz niedopuszczalności egzekucji był uzasadniony, gdyż nieostateczna decyzja określająca, jak i postanowienie o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, nie zostały doręczone do dnia wszczęcia egzekucji, gdyż do tego momentu nie doszło do jedynego skutecznego sposobu doręczenia w tej sprawie, tj. trybu określonego w art. 152a o.p., co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż czynności egzekucyjne powinny zostać uchylone, a postępowanie egzekucyjne umorzone;

3) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 33 § 1 pkt 1 i 10 u.p.e.a., przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, w której wymagała ona uwzględnienia z uwagi na zasadność zarzutów nieistnienia obowiązku w zakresie odsetek, a także braków tytułu wykonawczego, gdyż nie zostało uwzględnione, że w zakresie odsetek od zaległości w podatku od nieruchomości za rok 2009 wystąpiły okresy nienaliczania odsetek, o których mowa w art. 54 § 1 pkt 7 o.p., co miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ dokonano egzekucji kwoty odsetek w niewłaściwej wysokości.

8.2. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.

9. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

9.1. Skarga kasacyjna okazała się zasadna dlatego zarówno wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jak i zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie podlegają uchyleniu.

9.2. Zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a w związku z art. 33 § 1 pkt 1, 2 i 6 u.p.e.a. w związku z art. 170 p.p.s.a. sprowadzający się do uznania, że zarówno nieostateczna decyzja określająca zobowiązanie, jak i postanowienie o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, nie zostały skutecznie doręczone skarżącej do dnia wszczęcia egzekucji, gdyż do tego momentu nie doszło do skutecznego sposobu doręczenia.

Należy zaznaczyć, że kwestią niedoręczenia skarżącej decyzji wymiarowej zajął się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4.04.2018 r., II FSK 783/16, wydanym w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie podatku o nieruchomości za 2009 r., który uchylił w całości wyrok WSA w Gliwicach i uchylił postanowienie SKO w Bielsku-Białej z 16.02.2015 r. W przywołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie wykluczył możliwość doręczenia skarżącej decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że "w rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji przesłał pocztą elektroniczną na podany przez spółkę adres elektroniczny w dniu 28 października 2014 r. pismo zawiadamiające pełnomocnika spółki, że skrzynka kontaktowa wskazana przez niego nie spełnia kryteriów wskazanych przez przepisy prawa i będzie wykorzystywana wyłącznie do przekazywania zawiadomień, o których mowa w art. 152a § 1 ord. pod. Adres elektroniczny został natomiast wskazany w załączniku nr 1 wraz z instrukcją pierwszego logowania. W piśmie tym znalazła się także informacja, że od momentu wpływu korespondencji zaczynają bieg terminy doręczenia. Z ww. zawiadomienia w żaden sposób nie wynika, że pod wskazanym adresem elektronicznym już czeka pismo kierowane do spółki (decyzja wymiarowa) lecz jedynie, że na ten adres "będzie kierowana korespondencja". W tej sytuacji nie można przyjąć, jak przedstawił to w stanie faktycznym sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, jakoby organ pierwszej instancji zawiadomił pełnomocnika spółki o możliwości odbioru decyzji (tej konkretnej) w formie dokumentu elektronicznego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpatrywanej sprawie nie został spełniony warunek określony w art. 152a § 1 pkt 1 ord. pod., bowiem zawiadomienia te (...) zawierają jedynie "ogólną" informację o trybie doręczenia w sytuacji, w której spółka wniosła o komunikację elektroniczną z organem pierwszej instancji. W konsekwencji po stronie spółki nie było podstaw do wnioskowania z przesłanego zawiadomienia, że jakieś pismo oczekuje już na podjęcie i w związku z tym zawiadomieniem należy podjąć działania w celu jego odebrania. W powstałych okolicznościach uznać należy - wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach – że nie doszło do skutecznego doręczenia decyzji w trybie art. 152a § 3 ord. pod.".

Powyższe powoduje, że zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego niniejszą sprawę, nie mogły zostać uznane za nieuzasadnione przez WSA w Warszawie zarzuty skargi dotyczące nieistnienia obowiązku, braku wymagalności oraz niedopuszczalności egzekucji. Zgodzić się należy ze skarżącą, że zarówno nieostateczna decyzja określająca zobowiązanie, jak i postanowienie o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, nie zostały doręczone skarżącej do dnia wszczęcia egzekucji, gdyż do tego momentu nie doszło do jedynego skutecznego sposobu doręczenia w tej sprawie, tj. trybu określonego w art. 152a o.p. Przepis ten wprowadza doręczenie oparte na zasadzie swoistego awiza. Nie przesyła się pisma, a jedynie zawiadomienie o nim oraz o możliwości jego odebrania. Do odebrania pisma doręczanego za pomocą środków komunikacji elektronicznej nieodzowna jest jednak autoryzacja adresata dokonywana przez podpisanie urzędowego poświadczenia odbioru. W rozpoznawanej sprawie tryb ten nie został zachowany, jak bowiem wyżej wspomniano, organy podatkowe naruszyły przesłanki zawiadomienia o możliwości podjęcia pisma o jakich mowa w art. 152a o.p. Czyniło to z kolei zasadnym zarzuty skarżącej podniesione na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2 i 6 u.p.e.a.

9.3. W konsekwencji jako bezprzedmiotowe należy uznać pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 33 § 1 pkt 1 i 10 u.p.e.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, w której wymagała ona uwzględnienia z uwagi na zasadność zarzutów nieistnienia obowiązku w zakresie odsetek, a także braków tytułu wykonawczego, gdyż nie zostało uwzględnione, że w zakresie odsetek od zaległości w podatku od nieruchomości za rok 2009 wystąpiły okresy nienaliczania odsetek, o których mowa w art. 54 § 1 pkt 7 o.p., co miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ dokonano egzekucji kwoty odsetek w niewłaściwej wysokości.

9.4. Wobec uznania zarzutów naruszenia prawa materialnego za zasadne, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok, zaś uznając, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, rozpoznał skargę, uchylając zaskarżone postanowienie organu odwoławczego. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono stosownie do art. 200 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.

Jacek Pruszyński Krzysztof Winiarski Dominik Gajewski