Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 792/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 29  ust. 2 pkt 15,  art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c, art. 30 ust. 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 29  ust. 2  pkt 15,  art. 30  ust. 1  pkt 3  lit. c,  art. 30  ust. 6  pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant starszy referent Magdalena Jankowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2007r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...], 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...] roku, nr [...], wniósł na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) sprzeciw wobec zgłoszonego przez [...] Spółkę z o.o. z siedzibą w W. zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji urządzeń bezobsługowej stacji bazowej małej mocy ( do [...] W) na istniejącym budynku położonym przy [...] w C. W uzasadnieniu podał, że wnioskowane roboty budowlane polegać mają na wykonaniu na dachu budynku konstrukcji stalowej o wysokości [...] m i mocowanie do niej anten oraz stalowego rusztu w celu zainstalowania na nim urządzeń i szaf. Następnie wskazał, że w § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 219, poz. 1864 ) zamieszczona została definicja masztu antenowego i zgodnie z nią to antenowa konstrukcja wsporcza z odciągami. W związku z tym uznał, że zgłoszoną przez Spółkę konstrukcję w postaci masztu antenowego należało zakwalifikować jako odrębną pod względem technicznym budowlę składającą się na całość użytkową, a roboty budowlane polegające na wykonaniu na obiekcie budowlanym tego masztu jako rozbudowę lub nadbudowę tego obiektu. Roboty takie nie zostały wymienione w art. 29 ustawy Prawo budowlane, a zatem nie zostały zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Dalej organ wskazał, że inwestor dokonując zgłoszenia opisanych robót budowlanych nie podał mocy przewidzianych do instalacji anten. Jednocześnie jednak w Wydziale Ochrony Środowiska Rolnictwa i Leśnictwa Urzędu Miasta w C. Spółka [...] uzyskała decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację opisanego przedsięwzięcia. Z powyższego można wnosić, że projektowany maszt będzie służył instalowaniu urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3c ustawy Prawo budowlane zgłoszenia właściwemu organowi wymaga zaś instalowanie na istniejących już wieżach i masztach antenowych ( obiektach budowlanych, budowlach ) urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne będących instalacjami zaliczanymi do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.). Dodatkowo organ I instancji poinformował inwestora, że w zależności od treści złożonego wniosku o pozwolenie na budowę może on ubiegać się łącznie o uzyskanie pozwolenia na budowę masztu antenowego oraz zainstalowanie urządzeń wymagających zgłoszenia na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 3c ustawy Prawo budowlane, bądź odrębnie uzyskać pozwolenie na budowę masztu oraz

zgłosić zamiar instalacji urządzeń. Wreszcie pouczył Spółkę

[...] o konieczności uprzedniego uzyskania ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy lub decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W odwołaniu od tej decyzji Spółka wniosła o jej uchylenie w całości, zarzucając naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 1, art. 29 ust. 2 pkt 15, art. 3 pkt 6, art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Ponadto odwołująca się zarzuciła także naruszenie przez Prezydenta Miasta C. art. 2 i art. 7 Konstytucji R.P. oraz art. 7, art. 8, art. 77 i art. 107 k.p.a. W ocenie skarżącej zgłoszone przez nią roboty budowlane mieszczą się w hipotezie art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, a tym samym nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę. Roboty te polegać miały bowiem na "instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych" i nie stanowią nadbudowy ani rozbudowy obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Na poparcie tego stanowiska skarżąca przytoczyła orzeczenia sądów administracyjnych, a także decyzję Wojewody M. Działanie Prezydenta C. narusza także konstytucyjną zasadę praworządności oraz wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Ten sam organ bowiem ostateczną decyzją z dnia [...] roku nr [...] umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego wszczęte z wniosku skarżącej odnośnie tej inwestycji, a aktualnie nakazuje ponowne wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji lokalizacyjnej. Spółka wskazała również, że w zgłoszeniu podała, iż konstrukcja stalowa i szafa komunikacyjna wraz z antenami telekomunikacyjnymi o mocy [...] W będzie stanowiła stację bazową telefonii komórkowej. Sama instalacja anten o takiej mocy nie wymaga zaś pozwolenia na budowę ani nawet zgłoszenia, gdyż ich wysokość nie przekracza 3 m ( art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego ) i nie są instalacjami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko ( art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c tej ustawy ). Nieuzasadnione było także oparcie się przez organ na decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dla instalacji anten o większej mocy. Spółka bowiem ma zamiar w przyszłości zwiększyć moc przedmiotowej stacji bazowej i stąd wystąpiła o wydanie stosownej decyzji środowiskowej. Organ I instancji w przypadku powzięcia wątpliwości, co do okoliczności faktycznych wynikających z dokonanego zgłoszenia winien wystąpić do Spółki o ich wyjaśnienie w trybie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Z obowiązku tego się jednak nie wywiązał przez co naruszył regułę proporcjonalności wynikającą z przewidzianej w art. 2 Konstytucji R.P. zasady demokratycznego państwa prawnego. Prezydent C. nie wywiązał się też z obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego naruszając art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Naruszył wreszcie art. 107 § 3 k.p.a. nie wyjaśniając dostatecznie w uzasadnieniu decyzji swojego stanowiska dotyczącego uznania, iż budowa zgłoszonej stacji wymaga pozwolenia na budowę. Odwołująca się Spółka zauważyła wreszcie, że budowlami są wolno stojące konstrukcje wsporcze, które wymagają pozwolenia na budowę. Budowlami są również wolno stojące szafy telekomunikacyjne, ale na mocy art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego zostały one zwolnione od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i podlegają tylko obowiązkowi zgłoszenia.

Wojewoda S. zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy uznał, że inwestor wywiązał się z obowiązku zgłoszenia instalacji anten i to nawet jeśli nie podał parametrów kwalifikujących je do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Podzielił jednocześnie stanowisko organu pierwszej instancji, że planowana inwestycja nie mieści się w zakresie objętym art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, bowiem przepis ten nie obejmuje budowy masztów antenowych. Wskazał, że za budowlę uznaje się nie całą stację bazową telefonii komórkowej, a jedynie jej części budowlane ( takie jak : fundamenty, maszty, słupy ) jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składające się na całość techniczno – użytkową. Budowa masztów nie została jednak wymieniona ani w art. 29, ani też w art. 30 Prawa budowlanego, a w konsekwencji wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Pozwolenia na budowę wymaga także budowa urządzenia elektrycznego i sterująco-transmisyjnego stacji. W tym stanie rzeczy zdaniem Wojewody organ I instancji nie naruszył art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, gdyż miał obowiązek wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy masztu antenowego oraz urządzenia elektrycznego i sterująco-transmisyjnego stacji. Niezasadny był także zarzut naruszenia dyspozycji art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, bowiem nawet uprzednie wezwanie do uzupełnienia wniosku nie skutkowałoby odstąpieniem organu od wniesienia sprzeciwu. W niniejszej sprawie nie miał zastosowania zdaniem Wojewody także przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego, gdyż żadna z części planowanej inwestycji nie miała wysokości powyżej 3 m. Prawidłowo zinterpretowany został także przez Prezydenta Miasta art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego, który uznał, że odnosi się on jedynie do instalowania anten rozsiewczych i anten radiolinii. Zdaniem Wojewody postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji nie uchybiało wreszcie zasadom postępowania administracyjnego wskazanym w art. 7 i art. 8 k.p.a., a także spełniało wymogi art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a. i w związku z tym nie można też stwierdzić naruszenia art. 2 i art. 7 Konstytucji RP.

W skardze na tę decyzję wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] Spółka z o.o. domagała się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta C. oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisu art. 138

§ 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy błędnie wniesionego sprzeciwu, w sytuacji gdy nie było podstaw do jego wniesienia. Podniosła także naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 15, art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) i c) Prawa budowlanego przez błędną ich wykładnię i przyjęcie, że instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych nie obejmuje konstrukcji wsporczej oraz błędną wykładnię art. 3 pkt 3 i pkt 6 tej ustawy powodującą uznanie zgłoszonej konstrukcji wsporczej za budowlę i uznanie, że instalacja urządzeń w postaci konstrukcji stalowej pod anteny radiokomunikacyjne oraz rusztu pod urządzenia elektryczne i sterujące stanowi nadbudowę lub rozbudowę obiektu budowlanego. Ponadto Spółka zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, art. 77 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez dowolne ustalenie, że zgłoszone roboty wymagają pozwolenia na budowę oraz brak uzasadnienia, dlaczego konstrukcja wsporcza została uznana za odrębną część budowlaną. Wreszcie skarżąca zarzuciła naruszenie zaskarżoną decyzją art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie i art. 2 Konstytucji R.P. poprzez zastosowanie środka nieproporcjonalnego do celu. W uzasadnieniu skarżąca w zasadzie powtórzyła argumentację podniesioną w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej uzupełniając ją bogatą analizą orzecznictwa sądów administracyjnych z uwzględnieniem zmian, które zaszły w przepisach ustawy – Prawo ochrony środowiska i ustawy – Prawo budowlane.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia [...] roku skarżąca Spółka podtrzymała stanowisko zajęte w skardze zarzucając, iż odpowiedź na skargę udzielona przez Wojewodę S. nie spełnia wymagań pisma procesowego, bowiem organ nie ustosunkował się w niej do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów prawa. Dodatkowo skarżąca powołała się na kolejne orzeczenia sądów zbieżne z jej stanowiskiem, a to wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu oraz na decyzję Wojewody M. załączając do pisma odpisy części powołanych orzeczeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga jest zasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dokonujący, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontroli zaskarżonej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem uznał, że została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Z akt sprawy wynika, że zamiarem skarżącej było wykonanie robót budowlanych polegających na zainstalowaniu bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej małej mocy na dachu budynku biurowego przy [...] stanowiącego własność [...] w C. Zgłoszenie wykonania robót budowlanych Spółka oparła na przepisach art. 29 ust. 2 pkt 15 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy Prawo budowlane. Stosownie do pierwszego przepisu pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych, zgodnie zaś z drugim przepisem zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Przywołane regulacje stanowią wyjątek od wyrażonej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego zasady, zgodnie z która roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie może ulegać wątpliwości, że do urządzeń instalowanych na obiektach budowlanych wskazanych w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego ustawodawca zaliczył instalacje emitujące pola elektromagnetyczne, wynika to bowiem z przepisu art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c tej ustawy. Ostatnio wskazany przepis wykładany a contrario zwalnia inwestora nie tylko od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, ale także od obowiązku zgłoszenia zamiaru przystąpienia do instalacji takich urządzeń w przypadku, gdy nie zaliczają się one do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska. W art. 51 ust. 8 pkt 1 tej ustawy zamieszczona została delegacja dla Rady Ministrów upoważniająca ten organ do określenia w drodze rozporządzenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W oparciu o tę delegację Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowiska ( Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). W § 3 ust. 1 pkt 8 lit. a tego rozporządzenia wskazano, że do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska dla których może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko należy zaliczyć instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 Mhz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny. Z tego punktu widzenia roboty budowlane polegające na zainstalowaniu na dachu budynku [...] przedmiotowych anten stacji bazowej telefonii komórkowej nie wymagały więc zgłoszenia właściwemu organowi, miały one bowiem emitować pola poniżej [...] W. W ocenie Sądu bez znaczenia dla takiego rozstrzygnięcia tej kwestii była też techniczna możliwość przestawienia przez operatora zainstalowanego urządzenia na emitowanie pól o większej mocy.

Biorąc pod uwagę powyższe regulacje – zdaniem skarżącej Spółki – obowiązek zgłoszenia przystąpienia do realizacji przedmiotowych robót wynikał zatem jedynie z przepisu art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego, bowiem projektowane urządzenie składało się m.in. z masztu rurowego o wysokości [...] m. Z tym stanowiskiem nie zgodziły się organy administracji architektoniczno-budowlanej obu instancji, których zdaniem wspomnianego masztu nie można było potraktować jako części urządzenia przewidzianego do zainstalowania na dachu budynku, gdyż stanowił on odrębną budowlę wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę. Zdaniem Wojewody pozwolenia takiego wymagała ponadto także budowa urządzenia elektrycznego i sterująco – transmisyjnego. Takiego stanowiska nie podziela skład orzekający Sądu, którego zdaniem anteny, maszt antenowy wraz z jego konstrukcją wsporczą oraz posadowiona na stalowym ruszcie wyżej wspomniana szafa składają się na jedno urządzenie stanowiące całość techniczną, które zostało objęte hipotezą art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Przede wszystkim jednak nie znajduje oparcia w przepisach prawa budowlanego stanowisko zgodnie, z którym instalacja na dachu budynku masztu rurowego stanowi budowę obiektu wskazanego w art. 3 pkt 3 tej ustawy. We wspomnianym przepisie jest bowiem mowa o wolno stojącym maszcie antenowym za który nie można przecież uznać masztu wraz z odciągami zainstalowanego na dachu budynku. Realizacja takiego masztu na budynku nie mogła także zostać potraktowana jako rozbudowa bądź nadbudowa budynku. Nietrafnym jest także użyty w uzasadnieniu organu I instancji argument odwołujący się do definicji masztu antenowego zamieszczonej w § 3 pkt 9 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane. Zgodnie z tą definicją maszt antenowy to antenowa konstrukcja wsporcza z odciągami. Zauważyć jednak trzeba, że zgodnie z § 3 pkt 1 tego rozporządzenia przez antenową konstrukcję wsporczą należy rozumieć konstrukcję wsporczą anten i urządzeń radiowych. Powyższe ustalenia definicyjne dowodzą zatem, że anteny wraz z ich konstrukcjami wsporczymi stanowią jedno urządzenie techniczne. Wspomniana całość techniczna stanowi zaś budowlę tylko w przypadku, gdy jej składnikiem budowlanym będzie wolnostojący maszt antenowy. Powyższe rozważania muszą prowadzić do wniosku, że zaskarżona decyzja została wydana z obrazą art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Przepis ten znajduje bowiem zastosowanie jedynie wtedy, gdy zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

Niezależnie od powyższego dodatkowo wskazać przyjdzie, że jeżeli z uzasadnionych powodów organ powziąłby wątpliwość, co do projektowanej mocy stacji bazowej, to przed wydaniem decyzji winien był wydać postanowienie w przedmiocie ewentualnego uzupełnienia zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Zaznaczyć w tym miejscu przyjdzie, że nawet gdyby projektowane zamierzenie wymagało uprzedniej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to niedołączenie takiej decyzji przez inwestora do dokonanego zgłoszenia również nakładało na organ obowiązek wezwania w drodze postanowienia do jego uzupełnienia. W związku z wydaniem takiego postanowienia 30 – dniowy termin do wniesienia sprzeciwu o jakim mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego rozpocząłby bieg dopiero po uzupełnieniu zgłoszenia o tę decyzję ( art. 30 ust. 5a ustawy ). W przypadku zaś nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie zgłoszenia organ mógł wnieść sprzeciw w oparciu o przepis art. 30 ust. 2 in fine Prawa budowlanego, w takiej sytuacji nie zachodziły bowiem przesłanki do wydania decyzji o sprzeciwie na podstawie art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego.

Dodatkowo należy zwrócić uwagę, iż w stosunku do inwestycji niewymagających uzyskania pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia, ustawa Prawo budowlane przewiduje możliwość nałożenia w drodze decyzji takiego obowiązku w przypadku wystąpienia jednej z przesłanek wskazanych w przepisie art. 30 ust. 7. Na organie w takiej sytuacji ciąży jednak obowiązek wykazania istnienia którejś z tych przesłanek, co nie miało miejsca w kontrolowanym postępowaniu.

W tym kontekście zasadna jest także część zarzutów skargi dotyczących naruszeń przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. W ocenie Sądu uchybienia te nie miały jednak istotnego wpływu na wynik sprawy a tym samym nie mogły stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję, a także na mocy art. 135 p.p.s.a. poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. W kwestii niewykonalności zaskarżonego orzeczenia do czasu uprawomocnienia się wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na zasadzie art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a., a na zasądzoną kwotę składa się uiszczony przez skarżącą wpis sądowy, opłata skarbowa od pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września

2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

Wskazówki co do dalszego postępowania wynikają wprost z przepisów ustawy – Prawo budowlane. W szczególności organ I instancji umorzy postępowanie administracyjne wszczęte dokonanym zgłoszeniem, gdyż 30 – dniowy termin do wniesienia sprzeciwu ma charakter materialnoprawny.

su.