Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 880/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 130 ust. 1, 3, 4, art. 114 ust. 1 pkt 1b
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: par. 4 ust. 1, par. 7 ust. 1 pkt 2, par. 8 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 236 poz 1998
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi  przepisy ruchu drogowego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Felicja Kajut ( spr.) Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 2 września 2013 r. nr [...] w przedmiocie kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 26 października 2012r. nr [...] Prezydent Miasta, działając na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji (nr wniosku [...]) skierował M. R. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie posiadanych uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych - kat. B, C, BE, CE w związku z przekroczeniem dopuszczalnych 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, tj. w trybie art. 114 ust 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

W uzasadnieniu wskazano, że na dzień drugiego szkolenia M. R. w kartotece kierowców posiadał 27 punktów aktywnych i 6 przyznanych tymczasowo. Stosownie zaś do § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24.

W odwołaniu od ww. decyzji M. R. wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania, zarzucając błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na przyjęciu, że strona przekroczyła 24 punkty za popełnione wykroczenia w ruchu drogowym przy jednoczesnym nieuwzględnieniu odbycia przez stronę szkoleń skutkujących zmniejszeniem ilości punktów. Zdaniem strony został on być skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji pomimo braku spełnienia ustawowej przesłanki przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust.1 ustawy prawo o ruchu drogowym.

Decyzją z dnia 2 września 2013r. sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), art. 136 ust. 1 i art. 139 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151 ze zm.) oraz § 7 ust. 1 pkt 2 i art. 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488), uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu poddania się sprawdzeniu kwalifikacji i w pozostałym zakresie utrzymał decyzję w mocy.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy podniósł, że podstawą wydania ww. decyzji był art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowiący, że kontrolnemu sprawdzaniu kwalifikacji kierowców podlega między innymi osoba skierowana decyzją starosty, wydaną na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Przepis ten obowiązuje do dnia 4 stycznia 2016 roku i ma on zastosowanie w niniejszej sprawie, czego potwierdzeniem jest treść przepisu art. 136 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

Organ zwrócił uwagę na to, że decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji wydana na podstawie ww. przepisu ma charakter związany, czyli że właściwy organ nie ma wyboru co do możliwości skierowania lub odstąpienia od niego w przypadku złożenia wniosku przez komendanta wojewódzkiego policji.

Ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi komendant wojewódzki Policji i to on dokonuje wpisów do ewidencji. Wpisy ostateczne są dokonywane na podstawie prawomocnych wyroków, mandatów i orzeczeń, które tylko w odrębnym postępowaniu mogą zostać uchylone. Powołując orzeczenie sądu administracyjnego organ podał, że Starosta (prezydent miasta, burmistrz) kierując na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest związany wnioskiem w tym sensie, że nie ma uprawnień do badania prawidłowości wpisów w zakresie ilości punktów karnych.

Zatem zdaniem Kolegium, wniosek komendanta znajdujący się w aktach sprawy sporządzony został w odpowiedniej formie i obligował organ do wydania stosownej decyzji administracyjnej.

Organ ustalił, że M. R. dwukrotnie w 2011r. uczestniczył w szkoleniach, o których mowa w art. 130 ust. 3 ustawy. W okresie od 17 listopada 2010r. do 31 października 2011 r. strona zebrała 29 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Z treści § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488), wynika natomiast, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24.

Dalej podano, że kierowca, który za naruszenie przepisów ruchu drogowego uzyskał więcej niż 24 punkty ma bezwzględny obowiązek poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji i nie może skorzystać z uprawnienia o jakim mowa w art. 130 ust. 3 ustawy.

Odbycie przez M. R. pierwszego szkolenia spowodowało zmniejszenie ilości punktów o 6 i ich wysokość wynosiła 4 punkty aktywne i 6 punktów tymczasowych. Natomiast w dniu odbycia drugiego szkolenia ww. miał zarejestrowane 23 punkty aktywne i 6 punktów tymczasowych - uaktywnionych po wprowadzeniu do systemu prawomocnego wyroku o sygn. akt [...].

Zatem strona w dniu odbycia drugiego ze szkoleń ilość punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust.1ustawy prawo o ruchu drogowym przekraczała dopuszczalną liczbę 24, co zgodnie z brzmieniem ww. § 8 ust. 6 rozporządzenia, nie mogło skutkować zmniejszeniem punktów z racji odbytego szkolenia. Tym samym decyzja organu I instancji o skierowaniu M. R. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji pozostawała w zgodzie z przepisami prawa materialnego.

Dalej wyjaśniono, że przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy upoważnia organ orzekający jedynie do skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. W jego dyspozycji nie przewidziano uprawnienia do określenia terminu do złożenia egzaminu sprawdzającego kwalifikacje. Oznacza to, że bez wyraźnego umocowania ustawowego organ nie może decydować o terminie wykonania nałożonego przez siebie obowiązku.

Zatem zasadnym było uchylenie zaskarżonej decyzji w części, w której ustanawiała ona graniczny termin na poddanie się sprawdzeniu kwalifikacji, tj. dzień 31 stycznia 2013r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M. R. wniósł o uchylenie decyzji w zakresie jej utrzymania przez organ i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Decyzji zarzucono:

1. naruszenie prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.:

- art. 130 ust. 3 ustawy prawo o ruchu drogowym, przez błędną jego wykładnię polegającą na poszerzeniu katalogu obostrzeń dotyczących możliwości uczestniczenia w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, w sytuacji, gdy jest to katalog zamknięty, ograniczający dostęp do szkolenia jedynie kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy.

- § 8 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego przez jego niewłaściwe zastosowanie, pomimo, iż przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia MSWiA został wydany z przekroczeniem upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 130 ust. 4 pkt 5 u.p.r.d, a co za tym idzie nie może on jako akt rangi podustawowej nakładać dalej idących, niż te nakładane przez ustawę, ograniczeń;

2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a., poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału na każdym etapie postępowania - skarżący oraz jego pełnomocnik nie zostali poinformowani o terminie posiedzenia z dnia 02 września 2013r., co uniemożliwiło im stawiennictwo na tymże terminie oraz wzięcie czynnego udziału w posiedzeniu,

- art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a polegające w szczególności na:

* niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji Prezydenta Miasta z dnia 26 października 2013 r.,

* wybiórczej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału, co skutkowało nierozpoznaniem sprawy przez SKO w sposób wszechstronny i wyczerpujący, poprzez przedwczesne wydanie przez organ drugiej instancji decyzji w dniu 02 września 2013r. bez uprzedniego rozpoznania argumentów podniesionych przez pełnomocnika skarżącego w piśmie z dnia 02 września 2013r. stanowiącym wykonanie prawa do ustosunkowania się w terminie siedmiu dni do zebranego w sprawie materiału dowodowego, które zostało nadane listem poleconym na adres organu w dniu 2 września 2013r., a w konsekwencji nie uchylenie decyzji organu pierwszej instancji (ewentualnie, nieustosunkowanie się przez SKO do ww. argumentów skarżącego w uzasadnieniu decyzji);

* art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, pomimo naruszenia przepisów mających istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi podano, że przepis art. 130 ust. 3 ustawy prawo o ruchu drogowym z dnia z dnia 20 czerwca 1997 r. określa, że odbycie określonego szkolenia powoduje zmniejszenie ilości punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego i wskazuje na jedynie jeden wyjątek, który dotyczy kierowcy o stażu liczonym od daty uzyskania prawa jazdy krótszym niż 1 rok. Zatem wprowadzenie jakiegokolwiek innego wyjątku od powyższej zasady wymagałoby istnienia przepisu szczególnego o randze ustawowej bądź przepisu rozporządzenia wydanego na podstawie należytej delegacji ustawowej.

Natomiast norma, która wynika z przepisu podustawowego, jakim jest § 8 ust. 6 rozporządzenia MSWiA zdecydowanie poszerza zakres wyłączenia określony powołanym wyżej unormowaniem rangi ustawowej. Przepis ten został więc wydany z przekroczeniem upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 130 ust. 4 pkt 5 u.p.r.d. Unormowanie to zezwala bowiem jedynie na określenie w rozporządzeniu wykonawczym liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia, a nie na określanie okoliczności, w jakich odbycie takiego szkolenia nie może skutkować zmniejszeniem liczby uzyskanych punktów.

Skarżący pozostawał w uzasadnionym przekonaniu, iż dwa odbyte przez niego szkolenia, skutecznie zredukowały liczbę przyznanych mu punktów karnych. Nie został on nigdy poinformowany o istnieniu jakiejkolwiek przeszkody do pomniejszenia w jego przypadku liczby punktów karnych. Skarżący uzyskał stosowne zaświadczenia o odbyciu kursów. Nie uzyskał przy tym jakichkolwiek informacji, aby ukończone szkolenia nie mogły być honorowane.

Skarżący zarzucał też wybiórczą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, gdyż Kolegium nie ustosunkowało się do pisma skarżącego z dnia 2 września 2013r., albowiem zanim zostało doręczone do organu, SKO wydało decyzję. W konsekwencji, ostateczne stanowisko skarżącego w sprawie nie zostało rozważone, a Kolegium wydało przedwcześnie decyzję. Takie zaś prowadzenie postępowania dowodowego narusza przepisy postępowania i to w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przepis art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( t. j. Dz. U. z 2012r. poz. 1137 ze zm.) stanowi, że komendant wojewódzki Policji prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10

i wpisuje się do tej ewidencji.

Wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się ( ...), jeżeli naruszenia zostaną stwierdzone prawomocnymi wyrokami sądów, postanowieniami sądu o warunkowym umorzeniu postępowania albo wyrokami nakazowymi lub mandatami karnymi ( § 4 ust. 1 rozporządzenia Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego ( Dz. U . Nr 236, poz. 1998, ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem". Zauważyć w tym miejscu należy, że organ drugiej instancji błędnie powołał się w podstawie prawnej oraz uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488). W czasie, gdy skarżący dopuścił się naruszeń przepisów ruchu drogowego oraz odbywał szkolenia, obowiązywało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, tym samym przepisy tego rozporządzenia miały zastosowanie w sprawie. Naruszenie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, bowiem powołane przez organ przepisy nowego rozporządzenia z 2012r. – w zakresie w jakim mają zastosowanie w sprawie – są prawie identycznej treści jak w rozporządzeniu z 2002 r.

Zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1lit. b ustawy. Prawo o ruchu drogowym, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. W takiej sytuacji komendant wojewódzki Policji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy ( § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia). Wniosek taki sporządza się wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych ( § 7 ust. 2 rozporządzenia).

W orzecznictwie sądów administracyjnych, jak też organów administracyjnych przyjęty jest pogląd, że organ administracji, jak też sąd administracyjny nie może dokonywać oceny zasadności uznania, że ktoś przekroczył przepisy ruchu drogowego czy też "prawidłowości zakwalifikowania" przekroczenia przepisów ruchu drogowego przez osobę, wobec której komendant wojewódzki Policji wystąpił z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji. Ilość punktów jest pochodna od stwierdzenia przekroczenia przepisów ruchu drogowego oraz kwalifikacji takiego przekroczenia ( zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2013 r., I OSK 855/12, LEX nr 1363638).

W sprawie niniejszej Komendant Wojewódzki Policji wystąpił z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji M. R. wobec przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Uzasadnieniem tego wniosku jest wykaz naruszeń przepisów ruchu drogowego przez skarżącego, należy przy tym stwierdzić, że wniosek ten odpowiada wymogom określonym w załączniku nr 6 rozporządzenia. Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że wniosek został podpisany przez osobę nie mającą do tego umocowania. W myśl art. 268a k.p.a. organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Z pieczęci znajdującej się na wniosku wynika, że został on podpisany przez działającego z upoważnienia Komendanta Wojewódzkiego Policji Zastępcę Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KWP.

Skierowanie do organu ww. wniosku dawało podstawę do wydania decyzji, o której mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, należy też stwierdzić, że organ w tym przypadku miał obowiązek ("kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega" ), a nie tylko prawo, skierować skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sądu chybione są sformułowane w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 130 ust. 3 ustawy prawo o ruchu drogowym oraz § 8 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r., przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

Na tle przepisów art. 130 ust. 3 i 4 Prawa o ruchu drogowym oraz § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2002r. zapadały orzeczenia sądów administracyjnych, które dokonywały różnej ich interpretacji. W niektórych wyrokach wskazywano na możliwość przekroczenia delegacji ustawowej zawartej w art. 130 ust. 4 ustawy, a nawet na niezgodność § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2002 r. z ustawą ( zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 885/09 , opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, strona internetowa: orzeczenia.nsa.gov.pl) .

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie takiego stanowiska nie podziela. W odniesieniu do aspektu przekroczenia delegacji ustawowej do wydania § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2012 r., zauważyć należy, że zarówno rozporządzenie z 2002 r., jak też z 2012 r., wydane zostały w celu dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów Prawa o ruchu drogowym oraz zapobiegania wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Ustawodawca zawarł zatem wyraźne wskazania treściowe, wyznaczające kierunek unormowań delegowanych do rozporządzenia. W ocenie Sądu kwestionowany przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia niewątpliwie realizuje wytyczne ustawodawcy, co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego. Należy przyjąć bowiem, że regulacja określona w § 8 ust. 6 mieści się w zakresie delegacji określonej w art. 130 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym (warunki i tryb prowadzenia ewidencji), niewątpliwie bowiem kwestia dokonywania wpisów i ich usuwania mieści się w pojęciu sposobu prowadzenia ewidencji (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia II SA/Ke 62/12, LEX nr 1125562). Nie można też zaprzeczyć, że ograniczenie możliwości zmniejszenia ilości punktów karnych po przekroczeniu przez kierowcę wyznaczonego przez ustawodawcę limitu punktów ma na celu dyscyplinowanie i wdrażanie kierowców do przestrzegania przepisów ustawy a także zapobieganie naruszeniu przez nich przepisów ruchu drogowego. Pierwszy cel osiągany jest poprzez samo nałożenie obowiązku poddania kierowcy wielokrotnie naruszającego przepisy ruchu drogowego określonym procedurom weryfikacyjnym (tak w zakresie praktycznych umiejętności prowadzenia pojazdów, jak też posiadanych ku temu predyspozycji psychologicznych), drugi natomiast poprzez eliminację z grona uprawnionych do kierowania pojazdami tych kierowców, którzy przeszli ww. procedury weryfikacyjne ze skutkiem negatywnym.

Sąd pragnie zauważyć, że stanowisko, iż regulacja zawarta w § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2002 r. w pełni służyła realizacji celu unormowań ustawowych i nie została wydana z przekroczeniem upoważnienia ustawowego, przeważa w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (zob. wyrok NSA z dnia 22 marca 2011 r., I OSK 723/10, LEX nr 990279; wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2010 r., I OSK 275/10, LEX nr 745196, wyrok NSA z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 1733/11, opubl. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl i liczne wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych).

Należy zatem przyjąć, że zmniejszenie w trybie art. 130 ust. 3 prawa o ruchu drogowym liczby punktów w wyniku odbytego szkolenia może nastąpić tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy przed rozpoczęciem takiego szkolenia przypisana kierowcy liczba punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo nie przekroczyła sumy 24. Odnosząc się do zarzutu naruszenia ww. przepisu zauważyć trzeba, że nie można go interpretować, tak jak to czyni skarżący, w oderwaniu od pozostałych przepisów Prawa o ruchu drogowym. Nadanie przepisom ustawy treści proponowanej przez skarżącego niweczyłoby bowiem możliwość stosowania środka z art. 114 ust. 1 pkt 1b ustawy, bowiem kierowca mógłby w drodze odbycia szkolenia zmniejszyć liczbę punktów karnych po przekroczeniu limitu 24. Tym samym założony przez ustawodawcę cel w postaci dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy nie mógłby zostać osiągnięty ( zob. wyrok NSA z dnia 15 marca 2012r., I OSK 413/11, LEX 1136703).

Jako że w dniu odbywania przez skarżącego drugiego szkolenia w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wpisanych było: 23 punkty ostateczne i 6 punktów wpisanych tymczasowo, jego odbycie nie mogło spowodować odjęcia 6 punktów.

Na marginesie Sąd wskazuje, że z urzędu jest mu znany fakt, iż ww. kwestie były już przedmiotem oceny tut. Sądu, który wyrokiem z dnia 21 marca 2013 r. w sprawie o sygn. akt [...] oddalił skargę M. R. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie skierowania go na badania psychologiczne. Wyrok ten jest prawomocny.

Sąd podziela stanowisko SKO odnośnie uchylenia rozstrzygnięcia organu I instancji w zakresie wyznaczenia terminu do poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Brzmienie przepisu art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) pr. o ruchu drogowym upoważnia organ jedynie do skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, a więc rozstrzyga wyłącznie o obowiązku poddania się przez posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami stosownemu egzaminowi. Nie przewiduje natomiast terminu do złożenia egzaminu sprawdzającego kwalifikacje. Nie upoważnia zatem organu do wyznaczenia takiego terminu, a tym samym do wyznaczenia daty wykonania przedmiotowego. Dlatego w tym zakresie należało decyzję organu I instancji wyeliminować z obrotu prawnego, co też w postępowaniu odwoławczym uczyniono.

Skład orzekający stwierdził, że w zakresie niezbędnym do zastosowania powyższej normy i wydania spornego skierowania nie dopuszczono się w kontrolowanym postępowaniu uchybień przepisom procesowym, które miałyby wpływ na wynik sprawy, a tylko takie zobowiązywałyby sąd do wydania wyroku kasacyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.).

W ocenie Sądu organ odwoławczy nie naruszył art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału na każdym etapie postępowania tj. brak poinformowania skarżącego oraz jego pełnomocnika o terminie posiedzenia składu orzekającego kolegium w dniu 02 września 2013r. Jak wynika z treści art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856, z późn. zm.) orzeczenia kolegium zapadają po przeprowadzeniu rozprawy lub na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie Kolegium nie prowadziło rozprawy i wydało zaskarżoną decyzję na posiedzeniu niejawnym, w którym strony postępowania i ich pełnomocnicy nie uczestniczą. Nie było tym samym obowiązku informowania ich o terminie takiego posiedzenia.

Nie doszło także w sprawie do naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a.. Nie budzi wątpliwości stan faktyczny ustalony przez organy, bowiem bezspornie skarżący przekroczył limit 24 punktów uzyskanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Uzasadnienie sporządzone przez SKO odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. oraz Kolegium, mając na uwadze charakter postępowania odwoławczego administracyjnego - po raz drugi rozpoznało sprawę w pełnym zakresie, nie ograniczając się wyłącznie do kontroli decyzji pierwszoinstancyjnej. Nadto wyjaśnić trzeba, że ustaleń co do liczby punktów nie dokonuje organ kontroli, lecz wynikają one z ewidencji kierowców prowadzonej przez organy Policji. Tak więc z uwagi na regulację materialnoprawną, niniejsza sprawa nie wymagała prowadzenia postępowania dowodowego, a jedyny i wystarczający dowód stanowiły dane z ewidencji przedstawione we wniosku o sprawdzenie kwalifikacji z dnia 1 sierpnia 2012 r., w piśmie Komendy Wojewódzkiej Policji z dnia 20 września 2012 r. i pismo Komendy z dnia 5 sierpnia 2013 r. Pamiętać przy tym należy, że zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.

Jakkolwiek zasadnie zarzucono przedwczesne wydanie przez organ drugiej instancji decyzji w dniu 02 września 2013r. bez uprzedniego rozpoznania argumentów podniesionych przez pełnomocnika skarżącego w piśmie z dnia 02 września 2013r., naruszenie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. W przeważającej części pismo to było poświęcone interpretacji mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, zaś w pozostałej części wskazano w nim na naruszenie prawa polegające na wskazaniu w decyzji organu pierwszej instancji terminu do poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Do obu ww. kwestii Kolegium odniosło się: w rozstrzygnięciu – uchylając decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej wyznaczenia terminu do poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, jak również w uzasadnieniu decyzji - przedstawiając obszerną argumentację swojego stanowiska w sprawie.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.