Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1528/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6046 Inne koncesje i zezwolenia
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Aleksandra Borowiec-Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi "C." spółka z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2004r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia uprawnień licencyjnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia2003r. 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz "C." spółka z o.o. z siedzibą w B. kwotę 755,00 /siedemset pięćdziesiąt pięć/ zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2004r. Minister Infrastruktury utrzymał w mocy swoją własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2003r., którą po wznowieniu postępowania uchylił swoją decyzję z dnia [...] czerwca 2002r. przenoszącą uprawnienia z licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego i przeniósł ponownie te uprawnienia licencyjne jednak z pominięciem licencji o numerze [...]. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

A. M., E. M. i D. M. prowadzili spółkę cywilną pod nazwą "C." wykonującą międzynarodowy transport drogowy. Spółce tej służyły uprawnienia koncesyjne związane z licznymi numerami blankietów koncesyjnych, w tym m.in. uprawnienia związane z blankietem [...]. Decyzją z dnia [...] stycznia 2001r. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej cofnął koncesję o nr blankietu [...]. Uprawnieni wnieśli na tę decyzję skargę do NSA, a Sąd ten postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2001r., sygn. akt II SA 771-773/01 wstrzymał wykonalność zaskarżonej decyzji.

Dnia [...] marca 2002r., gdy sprawa przed NSA nie została jeszcze rozpoznana merytorycznie, uprawnieni z koncesji wspólnicy spółki cywilnej "C." złożyli do Ministra Infrastruktury wniosek o przeniesienie służących im uprawnień koncesyjnych /po zmianie przepisów - wg ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym Dz.U. nr 125 z 2001r. poz.1371 - uprawnień licencyjnych/ na "C." spółkę z o.o.. Wniosek obejmował też uprawnienia licencyjne związane z blankietem [...]. Prawomocną decyzją a dnia [...] czerwca 2002r. nr [...] Minister Infrastruktury przeniósł wszystkie wnioskowane uprawnienia na "C." spółkę z o.o., w tym uprawnienia z blankietu [...].

Dnia [...] marca 2003r. NSA wydał wyrok w sprawie dotyczącej cofnięcia uprawnień związanych z blankietem [...] i oddalił skargę. "C." spółka z o.o. wystąpiła do Ministra z zapytaniem jak ma wykonać ten wyrok w sytuacji, gdy nabyła w drodze prawomocnej decyzji uprawnienia z licencji [...] a następnie blankiet tej licencji zwróciła organowi i otrzymała zamiast niego licencję nowego wzoru zgodnie z ustawą z 6 września 2001r. o transporcie drogowym.

Działając na podstawie art.147 KPA i 149 KPA w związku z art.145 § 1 p.1 i § 2 KPA postanowieniem z dnia [...] czerwca 2003r. nr [...] Minister Infrastruktury wznowił postępowanie w sprawie przeniesienia licencji, a następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2003r. uchylił swoją decyzję z dnia [...] czerwca 2002r. przenoszącą uprawnienia licencyjne na "C." spółkę z o.o. i przeniósł je ponownie jednak z pominięciem uprawnień z blankietu [...]. Jako podstawę prawną tej decyzji wskazał art.151 § 1 p.2 KPA i 150 § 1 KPA oraz art.13 ust.2 p 2 ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że na skutek oddalenia przez NSA skargi na decyzję o cofnięciu licencji nastąpiło usunięcie z obiegu prawnego postanowienia o wstrzymaniu wykonania tej decyzji, a wobec tego uzasadnione było wznowienie postępowania w sprawie przeniesienia uprawnień z tej licencji na podstawie art.145 § 1 p.8 KPA i wydanie nowej decyzji o przeniesieniu uprawnień z pominięciem uprawnień, które zostały cofnięte.

"C." spółka z o.o. wniosła o ponowne rozpoznanie sprawy i podniosła, że uprawnienie związane z blankietem [...] zostało skutecznie i prawomocnie przeniesione decyzją z dnia [...] czerwca 2002r. Podstawa prawna cofnięcia uprawnienia koncesyjnego tj. ustawa z 2 sierpnia 1997r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego /Dz.U.nr 106 z 1997r. poz.677/ została uchylona a obecnie w nowym stanie prawnym tj. na gruncie ustawy o transporcie drogowym z 6 września 2001r. licencja związana jest z przedsiębiorcą a nie z pojazdem. Licencja ta jest decyzją uprawniającą do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w dziedzinie transportu drogowego a niespójność starego i nowego stanu prawnego nie może wywoływać negatywnych konsekwencji dla przedsiębiorcy.

Decyzją z dnia [...] lutego 2004r. Minister Infrastruktury utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] sierpnia 2003r. W uzasadnieniu wskazał, że decyzja przenosząca uprawnienie związane z blankietem [...] wydana była w oparciu o postanowienie NSA o wstrzymaniu wykonania decyzji o cofnięciu, a w sytuacji gdy postanowienie to zostało uchylone tj. po wyroku NSA zasadne było wznowienie postępowania w na podstawie art. 145 § 1 p.8 KPA. Licencja nie mogła być skutecznie przeniesiona, bowiem toczyło się wobec niej postępowanie o cofnięcie. Postanowienie wstrzymujące wykonanie decyzji miało charakter zabezpieczający i zabezpieczenie to upadło wraz z wyrokiem a licencja /koncesja/ została skutecznie cofnięta już [...] stycznia 2001r. tj. w dacie ostatecznej decyzji o cofnięciu. Uchylenie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji o cofnięciu koncesji uzasadnia uchylenie decyzji o przeniesieniu jej na inny podmiot.

"C." spółka z o.o. wniosła skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Podniosła, że uprawnienie licencyjne zostało skutecznie i prawomocnie przeniesione na skarżącą a ona je nabyła w całości jako przedsiębiorca. Obecnie licencja nie jest związana z pojazdem tylko z przedsiębiorcą.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podnosząc argumenty jak w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, działając na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz. 1270, dalej zwane p.p.s.a./ Badając w ten sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc uzasadniona.

Organ wadliwie uznał, że wydane przez NSA w trybie art.40 ust.1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 z 1995r. z późn. zmianami/ postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji o cofnięciu koncesji było orzeczeniem sądu, o którym mowa w art. 145 § 1 p.8 KPA tj. tym orzeczeniem sądu, którego uchylenie lub zmiana uzasadnia wznowienie postępowania. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji jest postanowieniem tymczasowym, zabezpieczającym prawa skarżącego do czasu wydania wyroku. Ma na celu ochronę interesów skarżącego i niedopuszczenie do wykonania decyzji przed jej skontrolowaniem przez sąd. W sprawie niniejszej wstrzymanie wykonania decyzji o cofnięciu koncesji /licencji/ powodowało, że koncesja ta /licencja/ mogła być nadal wykonywana i aż do czasu wydania wyroku przez NSA była potwierdzeniem uprawnienia do wykonywania transportu międzynarodowego przez uprawnionego. Z postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji o cofnięciu koncesji /licencji/ nie wypływało jednak uprawnienie do przeniesienia licencji na inny podmiot. Decyzja Ministra o przeniesieniu uprawnień z tej koncesji /licencji/ była całkowicie samodzielną decyzją wydaną na podstawie art.13 ust.2 p.2 ustawy o transporcie drogowym. Minister wiedząc o wszystkich okolicznościach sprawy, a w szczególności o tym, że toczy się postępowanie sądowe kontrolujące prawidłowość decyzji o cofnięciu koncesji /licencji/ nie zawiesił postępowania co do przeniesienia tej licencji, tylko mimo niepewności zdecydował, że licencja może być przeniesiona. Podstawą decyzji Ministra były przepisy prawa materialnego a nie przepisy ustawy o NSA. Brak więc uzasadnienia prawnego aby uznać, że po wydaniu wyroku przez NSA i upadku zabezpieczenia, uchylone zostało orzeczenie sądu będące podstawą decyzji i na tej podstawie wznowić postępowanie. Orzeczenie sądu o zabezpieczeniu nie było podstawą decyzji Ministra, nie zostało też ono uchylone ani zmienione tylko naturalną rzeczy koleją utraciło moc po wydaniu wyroku, gdyż moc jego od początku była ograniczona do momentu wydania wyroku. W sprawie nie istniała więc podstawa do wznowienia postępowania z art.145 § 1 p.8 KPA.

Skoro nie było podstawy do wznowienia postępowania, to wadliwe było zarówno samo wznowienie postępowania jak i uchylenie w wyniku wznowienia prawomocnej decyzji Ministra o przeniesieniu licencji i wydanie nowej decyzji oraz utrzymanie tej decyzji w mocy. Wznowienie postępowania mimo braku podstawy wznowieniowej stanowi naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy i dlatego działając na podstawie art. 145 § 1 p.1 lit.c p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art.200 i 205 § 1 i 2 p.p.s.a. i na podstawie § 14 ust. 2 p.1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu /Dz.U. nr 163 z 2002r. poz. 1349 z późn. zmianami/ i zasądził kwotę 500 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego, kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego i kwotę 15 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

O niewykonywaniu uchylonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art.152 p.p.s.a.