Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SAB/Ke 161/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2021-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Stwierdzono bezczynność organu (art. 149 § 1a p.p.s.a.)
Oddalono skargę w części
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 149
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 5, art. 6 ust. 3 i 4, art. 13 ust. 1, 2a i 4
journal: Dz.U. 2019 poz 1282
law: Ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi D. D. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy do rozpatrzenia wniosku D. D. z dnia [...] sierpnia 2021 r. w części dotyczącej podania nazwy ukończonej przez W. F. "szkoły (wraz z uzyskanym tytułem zawodowym), nazwy ukończonego kierunku studiów, specjalności, nazwy ukończonych kursów oraz ewentualnie kierunku studiów podyplomowych" - w terminie 14 dni od daty zwrotu akt organowi wraz z odpisem prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w pozostałej części; IV. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy na rzecz D. D. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SAB/Ke [...]

UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 3 sierpnia 2021 r. D. D., działając na podstawie art. 61 ust. 1, art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176), zwanej dalej "u.d.i.p", i w oparciu o art. 11b ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. 2020 poz. 713), zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy o udostępnienie informacji publicznej: "W zakresie wykształcenia P. W. F. w szczególności podanie: nazwy ukończonej przez niego szkoły (wraz z uzyskanym tytułem zawodowym), nazwy ukończonego kierunku studiów, specjalności, nazwy ukończonych kursów oraz ewentualnie kierunku studiów podyplomowych". Wnioskodawca zaznaczył, że żądane informacje są informacjami publicznymi i wniósł o ich przesłanie na jego adres - konkretnie wskazany we wniosku.

Pismem z dnia 16 sierpnia 2021 r. znak: [...], podpisanym przez Sekretarza Miasta i Gminy B., organ poinformował wnioskodawcę, że odpowiedź na jego wniosek zostanie udzielona do dnia 3 października 2021 r., wskazując, że powodem opóźnienia w załatwieniu wniosku z dnia 3 sierpnia 2021 r. jest mnogość wniosków o udostępnienie informacji publicznej, które wpłynęły do Urzędu w sierpniu b.r.

Następnie pismem z dnia 1 października 2021 r. znak: [...], organ, odpowiadając na wniosek z dnia 3 sierpnia 2021 r., udostępnił informację w zakresie wykształcenia W. F. wskazując, że poziom wykształcenia to wyższe.

D. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w zakresie nieudzielenia skarżącemu informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej - w oparciu o art. 2 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 11b ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym - zgodnie z wnioskiem skarżącego zawartym w piśmie z dnia 3 sierpnia 2021r. skierowanym do ww. organu. Skarżący zarzucił, że nieudostępnienie informacji publicznej stanowi naruszenie: art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, a także art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Zdaniem strony, na skutek bezczynności organu naruszone zostało prawo skarżącego do uzyskania informacji publicznej.

Autor skargi wniósł o:

- zobowiązanie organu do udzielenia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 3 sierpnia 2021 r. skierowanym do Burmistrza Miasta i Gminy, tj. "w zakresie wykształcenia P. W. F., w szczególności podania: nazwy ukończonej szkoły (wraz z uzyskanym tytułem zawodowym), nazwy ukończonego kierunku studiów, specjalności, nazwy ukończonych kursów oraz ewentualnie kierunków studiów podyplomowych" - w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy;

- zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, a także kwoty 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa;

- zarządzenie wyjaśnienia przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności;

- orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

- wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.;

- o dopuszczenie dowodu z załączonych do niej dokumentów na okoliczność ich treści, w szczególności na okoliczności przytoczone w uzasadnieniu skargi.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł w szczególności, że wnioskowane informacje dotyczą Sekretarza Miasta i Gminy B. W. F., a więc osoby piastującej jedno z ważniejszych stanowisk urzędniczych w ramach Urzędu Miasta i Gminy B.. Skarżący potwierdził, że w dniu 3 sierpnia 2021 r. złożył łącznie 38 wniosków w przedmiotowym zakresie dotyczących zatrudnionych w Urzędzie Miasta i Gminy B. pracowników. W 30 przypadkach Sekretarz G. W. F. udzielił skarżącemu wnioskowanych informacji w takim zakresie, w jakim skarżący się o nie ubiegał. Z kolei w przypadku osoby Sekretarza Gminy udostępnienie informacji polegało jedynie na wskazaniu na "wykształcenie wyższe".

W przypadku pozostałych 7 wniosków zostały wydane decyzje odmawiające udostępnienia informacji publicznej, które to decyzje zostaną zaskarżone do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K..

Zdaniem skarżącego, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p, informacją publiczną jest informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 tej ustawy, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach. Z tego względu informacje o kierunku studiów lub szkole oraz specjalności, ewentualnie kierunku studiów podyplomowych, ukończonych przez osoby pełniące funkcje publiczne, stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Informacje te niewątpliwie odzwierciedlają bowiem poziom kompetencji pracownika sprawującego funkcję publiczną (jego kwalifikacji) i wskazują na poziom jego zdatności do wykonywania władzy publicznej.

Bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w związku z nieudzieleniem informacji publicznej, o którą skarżący wnioskował w innej sprawie, została stwierdzona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 19 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SAB/Ke 79/21. W dniu 17 września 2021 r. za pośrednictwem Burmistrza Miasta i Gminy skarżący wniósł kolejną skargę na bezczynność ww. organu. Obecnie to trzecia skarga tego rodzaju na przestrzeni kilku miesięcy. Zatem, w ocenie strony, bez wątpienia doszło do rażącego naruszeniem prawa, przy czym uchybienie to jest znaczne i niezaprzeczalne.

W krótkim czasie po raz kolejny została wniesiona skarga do sądu. Dodatkowo w kilku innych sprawach związanych z decyzjami odmownym wydanymi przez ww. organ dotyczącymi udzielenia informacji publicznej Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzje. W ocenie skarżącego, sytuacja ta dowodzi permanentnego uchylania się od udostępniania informacji publicznej lub utrudniania w pozyskiwaniu informacji publicznej poprzez wielokrotne próby uzyskania informacji, które trwają całymi miesiącami. Dlatego skarga jest zasadna co do wniosków w niej określonych w punktach od 3 do 5.

W ocenie skarżącego, istnieje niechęć ze strony władz Gminy B. do udzielania informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, co znajduje wyraz w zachowaniu Burmistrza podczas sesji Rady Miejskiej w B..

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy wniósł o oddalenie skargi, podnosząc, że w ustawowym terminie w dniu 1 października 2021 r. została udzielona odpowiedź na wniosek skarżącego z dnia 3 sierpnia 2021 r. Organ nie pozostaje w bezczynności w sytuacji, gdy odpowiada na wniosek, nawet jeśli odpowiedź nie jest dla wnioskodawcy satysfakcjonująca. Organ postąpił prawidłowo skoro już raz udzielił odpowiedzi na pytanie, to nie był zobowiązany do udzielania kolejny raz odpowiedzi, a jedynie wskazał, kiedy była już udzielona odpowiedź. Zatem ani w pierwszym przypadku, ani w drugim nie mamy do czynienia z sytuacją bezczynności, gdyż organ zajął stanowisko.

Jak dalej wyjaśnił organ, warunki, jakie powinny spełniać osoby zatrudnione jako pracownicy samorządowi, zawierają przepisy ustawy o pracownikach samorządowych z dnia 21 listopada 2008 r. oraz wydane na jej podstawie obecne rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 25 października 2021 r. w sprawie wynagrodzenia pracowników samorządowych. Odnośnie osoby, której dotyczy wniosek, przepisy rozporządzenia wskazują, że winna ona posiadać wykształcenie wyższe, przez które rozumie się ukończenie studiów potwierdzone dyplomem, o którym mowa w art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2021 r. poz. 478, z późn. zm.), w zakresie umożliwiającym wykonywanie zadań na stanowisku, a w odniesieniu do stanowisk urzędniczych i kierowniczych stanowisk urzędniczych stosownie do opisu stanowiska. Taką też informację zgodną z wytycznymi rozporządzenia otrzymał wnioskodawca w pozostałym zaś zakresie wniosek wykraczał poza zakres informacji publicznej. W ocenie organu, informacją publiczną może być jedynie informacja dotycząca wykształcenia określona szczegółowo w przepisach rozporządzenia, a więc poziom wykształcenia. Bardziej szczegółowe informacje wykraczające poza ramy określone przepisami rozporządzenia podlegają ochronie, gdyż są to dane ze sfery prywatnej (dane osobowe), a zdobyte wykształcenie mieści się w katalogu dóbr osobistych wymienionych w art. 23 Kodeksu cywilnego, podobnie jak wysokość wynagrodzenia. Udostępnienie informacji o skończonych kierunkach studiów czy tytułów naukowych swoich pracowników mogłoby być podstawą do stwierdzenia, że pracodawca naruszył bezprawnie "dobro osobowe" pracownika jako człowieka.

Odnosząc się zaś do wskazanej w treści skargi innej sprawy sądowej, organ zauważył, że zapadły wyrok jest nieprawomocny i dotyczy on zupełnie innej sprawy. D. D. pomimo, że pełni funkcję członka Komisji Rewizyjnej Rady Miejskiej w B., dodatkowo "zasypuje" Urząd wnioskami o udostępnienie informacji publicznej. Cytowane zaś przez skarżącego słowa Burmistrza, nie dotyczą informacji publicznej, a są odpowiedzią na ciągłe utarczki ww. radnego.

Sprawa została rozpoznana na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej "p.p.s.a.") na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., obejmuje orzekanie także w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej - czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skarga okazała się częściowo zasadna.

Zasady oraz tryb udostępniania informacji publicznej reguluje powołana wyżej ustawa o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta wprowadziła w art. 1 ust. 1 definicję legalną "informacji publicznej", przez którą to informację należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych".

Udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej, przy czym informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 tej ustawy. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., obowiązek wydania decyzji administracyjnej spoczywa na organie zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej - poza sytuacjami, gdy zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania - w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia, bo istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (zob. art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Odpowiednio do okoliczności faktycznych rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej powinno polegać zatem zasadniczo na: udostępnieniu informacji publicznej będącej w dyspozycji organu w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku - w drodze dokonania czynności materialno-technicznej, odmowie jej udzielenia - w drodze decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy w przypadku uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy (brak spełnienia warunku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy lub ograniczenie dostępu do informacji stosownie do art. 5 ustawy), wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania - w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy lub poinformowaniu wnioskodawcy, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach ustawy, a więc nie dotyczy informacji publicznej.

Bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej wystąpi natomiast wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot, będący w jej posiadaniu, nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, m.in. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Dla stwierdzenia bezczynności nie mają przy tym znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną czy też niezawinioną opieszałością organu.

W niniejszej sprawie co do zasady nie było sporu, że Burmistrz Miasta i Gminy jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w kontekście żądanych informacji określonych we wniosku skarżącego z dnia 3 sierpnia 2021 r. (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).

Organ nie powziął również wątpliwości co do trybu, w jakim D. D. zwrócił się o żądane informacje, dlatego pismem z dnia 16 sierpnia 2021 r., działając w warunkach art. 13 ust. 2 u.d.i.p., poinformował skarżącego o przedłużeniu terminu udzielenia odpowiedzi na wniosek do dnia 3 października 2021 r. Dopuszczalne jest wydłużenie 14-dniowego terminu w przypadku braku możliwości udzielenia informacji publicznej, przy czym organ jest zobligowany do powiadomienia wnioskodawcy, przed upływem tych 14 dni, o powodach opóźnienia oraz do wyznaczenia dodatkowego terminu udostępnienia informacji. Tak się stało w tej sprawie. Jednocześnie przepisy u.d.i.p. nie wskazują, jakie powody opóźnienia są dopuszczalne, należy jednak uznać, że muszą to być powody bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej. W analizowanym przypadku do przedłużenia terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. doszło z uwagi na mnogość wniosków o udostepnienie informacji publicznej, które wpłynęły w miesiącu sierpniu 2021 r. do Urzędu. Trudno jednoznacznie ocenić, o jakiej ilości wniosków o udostępnienie informacji publicznej chodzi w tym przypadku, które miały uniemożliwić organowi zachowanie 14-dniowego terminu na rozpatrzenie wniosku z dnia 3 sierpnia 2021 r. Niemniej ponieważ w skardze jej autor przyznał, że sam takich wniosków złożył w liczbie 38 w dniu 3 sierpnia 2021 r., to trzeba przyjąć, że podany powód przedłużenia terminu do udzielenia odpowiedzi na ww. wniosek mógł uzasadniać wdrożenie trybu z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., a ponadto został on przedstawiony wnioskodawcy na piśmie i w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Ostatecznie pismem z dnia 1 października 2021 r. organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na ww. wniosek, na zasadzie regulacji zawartych w u.d.i.p. Niemniej analiza treści udzielonej skarżącemu odpowiedzi doprowadziła Sąd do przekonania, że organ nie załatwił powyższego wniosku w znacznej części w sposób zgodny z przepisami ustawy o udostępnieniu informacji publicznej.

Otóż na wstępie należy zwrócić uwagę na regulacje ustawy o pracownikach samorządowych, skoro wnioskowane przez D. D. informacje dotyczą W. F., który zajmuje stanowisko Sekretarza Miasta i Gminy B..

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U,. z 2019 r. poz. 1282 ze zm., dalej też jako "u.p.s."), w urzędzie gminy, starostwie powiatowym i urzędzie marszałkowskim tworzy się odpowiednio stanowisko sekretarza gminy, powiatu i województwa, zwanego dalej "sekretarzem". Nabór kandydatów na wolne stanowisko sekretarza przeprowadza się nie później niż w ciągu 3 miesięcy od zwolnienia stanowiska (art. 5 ust. 1a tej ustawy). Na stanowisku sekretarza może być zatrudniona osoba posiadająca co najmniej czteroletni staż pracy na stanowisku urzędniczym w jednostkach, o których mowa w art. 2, w tym co najmniej dwuletni staż pracy na kierowniczym stanowisku urzędniczym w tych jednostkach lub osoba posiadająca co najmniej czteroletni staż pracy na stanowisku urzędniczym w jednostkach, o których mowa w art. 2, oraz co najmniej dwuletni staż pracy na kierowniczym stanowisku urzędniczym w innych jednostkach sektora finansów publicznych (art. 5 ust. 2 u.p.s.). Kierownik urzędu może upoważnić sekretarza do wykonywania w jego imieniu zadań, w szczególności z zakresu zapewnienia właściwej organizacji pracy urzędu oraz realizowania polityki zarządzania zasobami ludzkimi (art. 5 ust. 4 u.p.s.). Zgodnie z art. 6 ust. 1 pracownikiem samorządowym, może być osoba, która:

1) jest obywatelem polskim, z zastrzeżeniem art. 11 ust. 2 i 3;

2) ma pełną zdolność do czynności prawnych oraz korzysta z pełni praw publicznych;

3) posiada kwalifikacje zawodowe wymagane do wykonywania pracy na określonym stanowisku.

W myśl art. 6 ust. 3 u.p.s. pracownikiem samorządowym zatrudnionym na podstawie umowy o pracę na stanowisku urzędniczym, może być osoba, która spełnia wymagania określone w ust. 1 oraz dodatkowo:

1) posiada co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe;

2) nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe;

3) cieszy się nieposzlakowaną opinią.

Stosownie do art. 6 ust. 4 u.p.s., pracownikiem samorządowym zatrudnionym na podstawie umowy o pracę na kierowniczym stanowisku urzędniczym może być osoba, która spełnia wymagania określone w ust. 1 i ust. 3 pkt 2 i 3 oraz dodatkowo:

1) posiada co najmniej trzyletni staż pracy lub wykonywała przez co najmniej 3 lata działalność gospodarczą o charakterze zgodnym z wymaganiami na danym stanowisku;

2) posiada wykształcenie wyższe w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym i nauce.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.p.s., ogłoszenie o wolnym stanowisku urzędniczym, w tym kierowniczym stanowisku urzędniczym, oraz o naborze kandydatów na to stanowisko umieszcza się w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 i 1669), zwanym dalej "Biuletynem", oraz na tablicy informacyjnej w jednostce, w której jest prowadzony nabór. Z mocy art. 13 ust. 2 u.p.s., ogłoszenie o naborze powinno zawierać: nazwę i adres jednostki; określenie stanowiska;o kreślenie wymagań związanych ze stanowiskiem, zgodnie z opisem danego stanowiska, ze wskazaniem, które z nich są niezbędne, a które dodatkowe; wskazanie zakresu zadań wykonywanych na stanowisku; informację o warunkach pracy na danym stanowisku; informację, czy w miesiącu poprzedzającym datę upublicznienia ogłoszenia wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych w jednostce, w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, wynosi co najmniej 6%; wskazanie wymaganych dokumentów; określenie terminu i miejsca składania dokumentów.

Jak wskazuje art. 13 ust. 2a u.p.s., wymagania, o których mowa w ust. 2 pkt 3, określa się w sposób następujący:

1) wymagania niezbędne to wymagania konieczne do podjęcia pracy na danym stanowisku;

2) wymagania dodatkowe to pozostałe wymagania, pozwalające na optymalne wykonywanie zadań na danym stanowisku.

Co istotne, w myśl art. 13 ust. 4 u.p.s., informacje o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowią informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze.

Sekretarz gminy jest więc pracownikiem samorządowym zatrudnianym na podstawie umowy o pracę na kierowniczym stanowisku urzędniczym. Z powołanych przepisów wynika, że osoba na takim stanowisku – poza innymi wymaganiami - musi posiadać wykształcenie wyższe i kwalifikacje zawodowe wymagane do wykonywania pracy na określonym stanowisku. W ogłoszeniu o naborze na takie stanowisko wskazane być powinny wymagania niezbędne i wymagania dodatkowe, które powinien spełniać kandydat na stanowisko sekretarza gminy, a w rezultacie powinna je spełniać także osoba wyłoniona w naborze.

W niniejszej sprawie poza wskazaniem na wyższe wykształcenie W. F., organ nie udzielił skarżącemu żadnych innych informacji spośród wnioskowanych w dniu 3 sierpnia 2021 r. Organ nie tylko nie udostępnił informacji w zakresie podania nazwy ukończonej przez W. F. szkoły (wraz z uzyskanym tytułem zawodowym), nazwy ukończonego kierunku studiów, specjalności, nazwy ukończonych kursów oraz ewentualnie kierunku studiów podyplomowych, ale również w tej części wniosku tego w ogóle nie rozpatrzył. Nie wynika z przedstawionych Sądowi dokumentów, aby organ ustosunkował się do żądania wniosku odnośnie nazwy ukończonej przez W. F. szkoły (wraz z uzyskanym tytułem zawodowym), nazwy ukończonego kierunku studiów, specjalności, nazwy ukończonych kursów oraz ewentualnie kierunku studiów podyplomowych. Dopiero w odpowiedzi na skargę organ wyjaśnia powody nieudostępnienia tych informacji, choć nie precyzuje, czy w ocenie organu wniosek dotyczy żądania udzielenia wyłącznie informacji publicznej, a jeśli nie, to w jakim konkretnie zakresie nie dotyczy tego rodzaju informacji. Taka ocena jest kluczowa z punktu widzenia opisanego na wstępie sposobu załatwienia wniosku o udostepnienie informacji publicznej.

W każdym razie próby wyjaśniania przyczyn nieudzielenia wnioskowanej skarżącemu informacji podjęte na etapie postępowania sądowoadministracyjnego w tym konkretnym przypadku nie mogły skutkować oddaleniem skargi. Organ zobowiązany był rozpoznać wniosek zgodnie z zasadami obowiązującymi w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ powinien zatem ocenić, czy żądane informacje są informacjami publicznymi, a jeśli tak - to odmowa ich udzielenia powinna przybrać formę decyzji administracyjnej. W innym wypadku – gdy wnioskowane informacje nie są informacjami publicznymi – organ winien pismem odpowiedzieć na wniosek, wyjaśniając zajęte stanowisko. W tej sprawie organ nie rozpoznał wniosku z dnia 3 sierpnia 2021 r. w przywołanej w sentencji wyroku części (pkt I wyroku), dlatego konieczne stało się zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku w tej części na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Należy przy tym wyjaśnić, że wszelkie informacje o kandydacie (w sposób oczywisty także tym wyłonionym w naborze), w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze, stanowią informację publiczną. Z pewnością więc taką informacją w niniejszej sprawie były informacje o W. F. potwierdzające jego wykształcenie wyższe i kompetencje zawodowe. Tym samym w przypadku stanowiska sekretarza gminy - co do zasady - nazwa ukończonej szkoły wyższej, nazwa ukończonego kierunku studiów, specjalności, nazwy ukończonych kursów oraz ewentualnie nazwa kierunku studiów podyplomowych, są informacjami publicznymi.

W kontrolowanej sprawie trudno jednoznacznie stwierdzić, jakie wymagania zostały postawione w naborze na stanowisko sekretarza gminy, w którym wyłoniony został na to stanowisko W. F., bo żadna ze stron, zwłaszcza organ, nie wskazywała na treść ogłoszenia o naborze. Dlatego organ, kierując się dyspozycją art. 13 ust. 4 u.d.i.p., ocenić powinien, czy wnioskowane przez D. D. informacje dotyczące W. F. dotyczą wymagań związanych ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu Burmistrza o naborze, w którym wybrany został W. F.. Niewykluczone, że w jakiejś części wniosek z dnia 3 sierpnia 2021 r. będzie dotyczył informacji niebędących informacjami publicznymi, bądź informacji publicznych, które jednak podlegają ochronie tylko w warunkach określonych w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Trudno jednak bez wnikliwej analizy informacji o wymaganiach wobec kandydatów na sekretarza gminy w naborze, w którym wybrany został W. F. ocenić, czy stanowisko organu zawarte w tej sprawie zasługuje na uwzględnienie.

Wobec powyższego, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd zobowiązał Burmistrza Miasta i Gminy do rozpatrzenia wniosku D. D. z dnia 3 sierpnia 2021 r. w części dotyczącej podania nazwy ukończonej przez W. F. "szkoły (wraz z uzyskanym tytułem zawodowym), nazwy ukończonego kierunku studiów, specjalności, nazwy ukończonych kursów oraz ewentualnie kierunku studiów podyplomowych" - w terminie 14 dni od daty zwrotu akt organowi wraz z odpisem prawomocnego wyroku. Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku we wskazanym zakresie w zakreślonym terminie, uznając, że organ w dalszym ciągu pozostaje w powyższym zakresie bezczynny (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Organ będzie zobowiązany do uwzględnienia przedstawionej w uzasadnieniu wyroku oceny prawnej Sądu (art. 153 p.p.s.a.).

Na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, o której mowa w punkcie I wyroku, lecz nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku). Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być przy tym oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012r., sygn. akt I OSK 675/12, lex nr 1218894; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13, lex nr 1299457). W niniejszej sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, ponieważ organ zareagował na wniosek skarżącego, odpowiadając na ten wniosek najpierw pismem z dnia 16 sierpnia 2021 r., a potem pismem z dnia 1 października 2021 r. - z zachowaniem terminu wyznaczonego w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Nie można więc uznać, że działanie organu "z góry" nacechowane było złymi intencjami. Nie można tracić z pola widzenia okoliczności, którą podnosi organ w odpowiedzi na skargę, że skarżący "zasypuje" organ wnioskami o udzielenie informacji publicznej. Skarżący potwierdza w skardze, że tylko w dniu 3 sierpnia 2021 r. złożył do organu 38 wniosków o udostępnienie informacji publicznej. Sąd nie dopatrzył się więc szczególnie nagannego zachowania organu w realizowaniu jego ustawowych obowiązków.

Powyższe powody legły także u podstaw orzeczenia zawartego w punkcie III wyroku oddalającego skargę w części dotyczącej żądania wymierzenia organowi grzywny (art. 151 p.p.s.a.). Zgodnie z dyspozycją art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd może, nie musi orzec grzywnę. W okolicznościach faktycznych tej sprawy Sąd uznał, że organ nie zlekceważył swoich obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wykazane w tej sprawie przez skarżącego ponowne naruszenie prawa przez Burmistrza [...] i Gminy w B. nie dowodzi samo w sobie o celowym, uporczywym unikaniu przez organ realizacji swoich obowiązków wynikających z u.d.i.p. Niewykluczone, że organ odmówił skarżącemu udzielenia informacji publicznej w innych sprawach, wydając decyzje administracyjne następnie uchylone przez organ drugiej instancji, ale trudno Sądowi w okolicznościach tej sprawy te twierdzenia zweryfikować. Bowiem ani skarżący, ani też organ nie wskazują na ilość wszystkich złożonych w tym roku (czy w ostatnich miesiącach, czy nawet w miesiącu sierpniu 2021 r.) przez skarżącego do organu wniosków o udostępnienie informacji publicznej. Dlatego utrudniona jest ocena, czy organ celowo odnośnie niniejszego wniosku nie udziela wnioskowanych informacji, podobnie jak czyni to w przypadku innych wniosków o udostępnienie informacji publicznej złożonych przez skarżącego, czy też skarżący, wykorzystując uprawnienie dostępu do informacji publicznej, nadużywa tego prawa i "zasypuje" organ wnioskami w trybie u.d.i.p., przez co organ ma trudności z rozpatrywaniem składanych wniosków w sposób wymagany prawem. Twierdzenia skarżącego i organu są zbyt ogólne, aby uznać działanie organu jako rażąco naganne i wymagające zastosowania przez Sąd środka represyjno-prewencyjnego w postaci grzywny.

Orzeczenie zawarte w punkcie III wyroku oparte o art. 151 p.p.s.a. dotyczy także tej części żądania skargi, co do której w terminie wnioskodawca uzyskał informację publiczną od organu, tj. w części dotyczącej poziomu wykształcenia W. F. ("wyższe").

Sąd nie był władny orzec o konieczności ustalenia przez organ osób winnych bezczynności i zarządzenia wyjaśnienia jej przyczyn. Sąd dysponuje uprawnieniem z art. 155 § 1 p.p.s.a (tzw. sygnalizacja), ale w tej sprawie Sąd nie dopatrzył się podstaw do podjęcia takich działań procesowych.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 §2 p.p.s.a. (pkt IV wyroku), na które złożył się wpis od skargi - 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika - 480 zł (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł.