Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1052/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

1 POSTANOWIENIE Dnia 24 listopada 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA (del.) Tomasz Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 maja 2005 r., sygn. akt SA/Rz 1578/03 o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi w sprawie ze skargi K. C. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 25 września 2003 r. Nr O.IIIc.[...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 15 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) odrzucił wniosek K. C. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 25 września 2003 r. Nr O.IIIc.5111/3/38/03 w przedmiocie wymeldowania.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd przedstawił następujący stan faktyczny sprawy.

Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie odrzucił skargę K. C., z uwagi na niewskazanie w wyznaczonym terminie zaskarżonego aktu administracyjnego. Orzeczenie to doręczono skarżącemu w dniu 22 grudnia 2003 r. Następnie w dniu 30 marca 2005 r. wystąpił on do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi.

We wniosku K. C. wskazał datę i numer kwestionowanej decyzji oraz podał, iż jest człowiekiem bezdomnym, schorowanym i wycieńczonym fizycznie. Aktualnie nie posiada żadnego stałego dochodu, a także stałego miejsca zamieszkania, co uniemożliwia mu zarejestrowanie się jako osoba bezrobotna w PUP w Kolbuszowej oraz uzyskanie ubezpieczenia zdrowotnego.

Na rozprawie w dniu 17 maja 2005 r. wnioskodawca przyznał, iż postanowienie NSA odebrał w dniu 22 grudnia 2003 r. i że na przestrzeni 15 miesięcy, do czasu wystąpienia

z wnioskiem, był zainteresowany tym, by "przeżyć" oraz że do chwili obecnej znajduje się w trudnej sytuacji życiowej i zdrowotnej, nie posiada stałego miejsca zamieszkania i przebywa w lesie.

Oceniając wniosek K. C., Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż od czasu uchybienia terminu upłynęło ponad 15 miesięcy, a sam wniosek jest spóźniony z tej przyczyny, że nie został zachowany termin 7–dniowy, o którym stanowi art. 87 § 1 w/w ustawy. Sąd nie zgodził się z argumentacją wnioskodawcy, iż przeszkodą uniemożliwiającą dochowanie tego terminu była trudna sytuacja życiowa i zdrowotna skarżącego, skoro stan ten w niezmienionej postaci trwa od momentu doręczenia postanowienia NSA do dnia wystąpienia z wnioskiem. Ponadto nic nie przemawia za tym, iż tak określona przeszkoda przestała istnieć na siedem dni przed wystąpieniem z przedmiotowym wnioskiem. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie znalazł również podstaw do zastosowania art. 87§ 5 ustawy.

W zażaleniu na powyższe postanowienie K. C. wniósł o jego uchylenie. Zdaniem strony, Sąd I instancji błędnie uzasadnił wydane rozstrzygnięcie. Wskazane przez stronę przyczyny uchybienia terminu (trudna sytuacja życiowa, bezdomność, choroba) nie mogą być bowiem oceniane przez Sąd jako zawinione lub wynikające z rażącego niedbalstwa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Problematyka przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej została uregulowana przez ustawodawcę w przepisach art. 86 - 89 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Z przepisów tych wynika, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Należy w nim uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne, tylko w przypadkach wyjątkowych. Przy czym spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

Z analizy przytoczonych wyżej przepisów wynika, iż przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym uzależnione jest od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym.

W rozpoznawanej sprawie zachodziła przesłanka negatywna, albowiem jak zasadnie ustalił to Sąd I instancji wniosek o przywrócenie terminu został złożony przez K. C. z uchybieniem terminu, o którym stanowi art. 87 § 1 w/w ustawy. Dodatkowo został złożony po upływie roku od uchybionego terminu i nie dotyczył przypadku wyjątkowego, o którym stanowi art. 87 § 5. W związku z powyższym Sąd I instancji trafnie uznał wniosek skarżącego za niedopuszczalny i orzekł o jego odrzuceniu na podstawie art. 88 w/w ustawy.

Dodać przy tym trzeba, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdziwszy niedopuszczalność takiego wniosku nie mógł rozpoznać go merytorycznie (por. postanowienie NSA z dnia 28 lutego 2005 r. II FZ 1/05, nie publikowane). A zatem nie mógł oceniać argumentów K. C. pod kątem istnienia bądź nieistnienia winy lub rażącego niedbalstwa w uchybieniu terminu. Ocena tych okoliczności mogłaby mieć miejsce tylko w sytuacji gdyby taki wniosek był dopuszczalny.

Nie znajdując zatem podstaw prawnych do uwzględnienia zażalenia Sąd orzekł o jego oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm