Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 221/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 116 par. 1 i 2, 4, art. 107 par. 1 i 2, art. 118
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2016 r. przy udziale - sprawy ze skargi A. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. o nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. , działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a, art. 107 § 1 i § 2 pkt 2 i pkt 4 oraz art. 116 § 1, § 2 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., w skrócie op), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. nr [...] z dnia 18 września 2015 r. w sprawie solidarnej ze spółką odpowiedzialności podatkowej A. A. jako osoby trzeciej – byłego Prezesa Zarządu "A" Spółka z o.o. z siedzibą w R. za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za październik 2010 r. w kwocie 7 952,00 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w kwocie 4 376,00 zł i kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 407,79 zł, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzje zapadły w poniższym stanie faktycznym i prawnym.

Spółka "A" od 16 grudnia 2009 r. jest podatnikiem podatku VAT i składa deklaracje podatkowe VAT-7 dokonując co miesiąc rozliczeń podatkowych w tym podatku z tytułu prowadzonej działalności. W dniu 26 listopada 2010 r. złożyła deklarację za październik 2010 r. wykazując kwotę do wpłaty na konto urzędu w wysokości 7 952,00 zł. Należności tej Spółka nie uiściła, co skutkowało powstaniem zaległości podatkowej. Celem jej wyegzekwowania organ wystawił tytuł wykonawczy [...] z 20 grudnia 2010 i wszczął postępowanie egzekucyjne. Z ustaleń organu wynikało, ze w okresie od 16 listopada 2010 r. do 20 stycznia 2011 r. obowiązki Prezesa Zarządu Spółki pełnił A. A. (protokoły Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z 16.11.201 r. i z 20.01.2011 r.).

Ponieważ ani postępowania egzekucyjne nie zaspokoiło objętych deklaracją należności organ wszczął, postanowieniem z 27 lipca 2015 r. postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności A. A. za zaległości podatkowe spółki "A" . Jako podstawę prawną organ wskazał art. 116 op i wystąpienie przesłanek określonych w tym przepisie oraz niewykazania przez skarżącego przesłanek uwalniających go od odpowiedzialności jako osoby trzeciej.

Wskazaną wyżej decyzją z 18 września 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o solidarnej odpowiedzi A.A. jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki "A" w podatku VAT za październik 2010 r.

W uzasadnieniu podkreślono, iż bezspornym jest, że A. A. był Prezesem jednoosobowego Zarządu "A" Spółki z o.o. w dacie powstania i wymagalności należności podatkowych za październik 2010 r. oraz przekształcenia ich w zaległość podatkową. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego A. A. został powołany na Prezesa Zarządu przez Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników Spółki w dniu 16 listopada 2010 r. a odwołany w dniu 20 stycznia 2011 r. Zatem pełnił on jednoosobowo funkcję Prezesa Zarządu Spółki uprawnionego do jej jednoosobowej reprezentacji w okresie od 16 listopada 2010 r. do 20 stycznia 2011 r., co zostało ujawnione w KRS. Wskazano, że zaległe zobowiązanie podatkowe wynikało z złożonej przez podatnika deklaracji i braku uiszczone w terminie, o czym z racji pełnionej funkcji skarżący miał pełną wiedzę. Wierzyciel (Skarb Państwa) nie został też zaspokojony w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego (tytuł wykonawczy [...] ), czego skarżący również był świadomy, gdyż 4 stycznia 2011 r. organ zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego Spółki. W dniu 24 stycznia 2011 r. pobrano z niego kwotę 83,30 zł, którą zaliczono na poczet kosztów egzekucyjnych. Postanowieniem z 14 lipca 2014 r. organ umorzył postępowanie egzekucyjne wobec spółki "A" z uwagi na brak majątku mogącego stanowić przedmiot zajęcia.

Nadto A. A. nie podniósł a tym bardziej wykazał przesłanek uwalniających go od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki jak zgłoszenie wniosku o upadłość spółki we właściwym czasie czy wskazanie majątku spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie podatkowych zaległości spółki w znacznej części. Jak wynika z ustaleń organu w przypadku spółki "A" wniosek o upadłość nie został złożony, bowiem nie odnotowano jego wpływu (pismo z 18.05.2015 r. SR w G. , sygn. akt XII Up. Napr.-[...] ). Analizując kondycję finansową Spółki organ wskazał na jej niewypłacalność, gdyż nie regulowała ona należności podatkowych w podatku VAT od maja 2010 r. mimo składania deklaracji podatkowych, nie uregulowała składek na ubezpieczenie społeczne od stycznia 2010 r., ubezpieczenie zdrowotne od marca 2010 r. i na FPiFGŚP od marca 2010 r. Organ uznał zatem, że wniosek o ogłoszenie upadłości winien zostać złożony 25 czerwca 2010 r. a ponieważ skarżący objął stanowisko 16 listopada 2010 r. to dla niego termin do złożenia wniosku o upadłość upłynął 30 listopada 2010 r. Organ uznał, że należy uwzględnić okres 2 tygodni na zapoznanie się ze stanem finansowym Spółki.

Kolejna przesłanka egzoneracyjna również nie została wykazana, gdyż nie został ujawniony żaden majątek Spółki

Nie zgadzając się z decyzją organu I instancji A. A. złożył odwołanie. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania ewentualnie jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa:

1) art. 116 § 1 pkt 1 lit. b op w związku z art. 187 § 1 tej ustawy przez brak wyczerpującego rozpoznania materiału dowodowego i przyjęcie wystąpienia przesłanek do przeniesienia odpowiedzialności na członka zarządu, a przez jego błędną wykładnię a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie przez przyjęcie, że zachodzą przesłanki uprawniające organ do przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki na członka jej zarządu, pominięcie okoliczności braku zawinienia A. A. co do braku zgłoszenia wniosku o upadłość Spółki;

2) art. 116 § 1 pkt 1 lit. b op w związku z art. 10, art. 11 i art. 21 ust. 1 i 2 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze przez przyjęcie, ze podstawa do ogłoszenia upadłości wystąpiła 25 czerwca 2010 r. i skarżący winien złożyć wniosek w tej kwestii do 30 listopada 2010 r., w sytuacji kiedy obowiązek ten ciążył na jego poprzedniku i winien zostać złożony do 8 lipca 2010 r.;

3) art. 116 § 2 i art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 o.p. przez zaniechanie przeprowadzenia dowodu w postaci zasięgnięcia opinii biegłego z zakresu księgowości na okoliczność wystąpienia przesłanek egzoneracyjnych, co miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w K. powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Nie zgodził się z zarzutami odwołania uznając je za niezasadne ponieważ odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki może przejść wyłącznie na byłego członka jednoosobowego zarządu (zobacz wyrok NSA z 10 marca 2015 r. sygn.. akt I FSK 123/14, LEX 17772587) w przypadku wystąpienia przesłanek negatywnych i braku pozytywnych wskazanych w art. 116 op. Taka sytuacja zaistniała w kontrolowanej sprawie.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że nie jest sporne, iż wystąpiły przesłanki pozytywne. Zaległości objęte decyzją powstały w czasie kiedy skarżący pełnił obowiązki Prezesa jednoosobowego Zarządu i egzekucja okazała się bezskuteczna. Bezskuteczność została potwierdzona umorzeniem postępowania egzekucyjnego a Spółka zaprzestała prowadzenia działalności, nie posiada majątku i została wpisana do rejestru dłużników niewypłacalnych KRS. Sporna pozostawała przesłanka właściwego czasu do zgłoszenia wniosku o upadłość oraz ujawnienia majątku Spółki. Organ podkreślił, że obowiązek wykazania przesłanek egzoneracyjnych spoczywa również na skarżącym, a nie tylko na organie. Może on składać wnioski dowodowe i oświadczenia, o czym został pouczony o czym został poinformowany 27 lipca 2015 r. wraz z postanowieniem o wszczęciu postępowania., jak również będąc reprezentowanym przez zawodowego pełnomocnika.

Organ wskazał na uchwałę NSA z 10 sierpnia 2009 r., sygn.. akt II FPS 3/09, która wskazuje na możliwość uwolnienia się od odpowiedzialności za długi spółki byłego członka zarządu przez wykazanie, że w dacie pełnienia tych obowiązków nie wystąpiły okoliczności uzasadniające złożenie wniosku o upadłość bądź konieczność podjęcia działań naprawczych. Podkreślił, że w przedmiotowej sprawie skarżący przesłanki tej nie wykazał a nawet nie podjął takowej próby wskazując na konieczność powołania biegłego. Polemizował również z organem wskazując, że wniosek taki winien być złożony 8 lipca 2010 r., czyli przez ówczesnego prezesa, który tego nie uczynił. Okoliczność ta uwalniała go od ponownego złożenia wniosku po objęciu funkcji prezesa zarządu. Poglądu tego organ nie podzielił wskazując, że na każdym członku zarządu obowiązek takowy ciąży jeżeli chce się uwolnić od odpowiedzialności z art. 116 op.

. Organ odwoławczy uznał, że ustalony termin do złożenia wniosku o upadłość został określony prawidłowo. Oparł się w tej kwestii na istniejących zaległościach podatkowych wynikających z deklaracji podatkowych składanych przez Spółkę ale bez dopełnienia obowiązku ich uiszczenia oraz ustaleniach organu egzekucyjnego co do majątku Spółki. Wskazał również na działania kuratora ustanowionego przez sąd rejestrowy (postanowienie z 28.11.2011 r.) czy prowadzone postępowanie przymuszające Spółkę w zakresie powołania nowych władz (postanowienie z 30.06.2011 SR Wydział X. sygn. GL.X Ns – Rej KRS [...] ). Skarżący nie polemizuje z tymi ustaleniami i nie przedstawia dowodów przeciwnych ale uznaje je za niepełne i niewystarczające dla przyjęcia jego odpowiedzialności za długi spółki powstałe w czasie jego urzędowania.

Dyrektor Izby Skarbowej nie uznał zasadności argumentów odwołania. Uznał je za gołosłowne i bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Wykluczył wykazanie przez A. A. przesłanek egzoneracyjnych a tylko ich wystąpienie uwolniłoby członka zarządu od ponoszenia solidarnie ze spółką odpowiedzialności za jej zaległości podatkowe powstałe w czasie jego rządów.

Z takim rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgodził się A. A. , który wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zarzucił organowi podatkowemu naruszenie prawa materialnego: art. 118 § 1 op przez jego niezastosowanie i wydanie orzeczenia pomimo przedawnienia prawa do wydania decyzji; art. 200 i art. 187 § 1 op poprzez nie odniesienie się do twierdzeń i wniosków dowodowych zgłoszonych w terminie zakreślonym przez organ do ich złożenia; art. 116 § 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 180 § 1 i art. 187 § 1 op poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i błędnej jego oceny skutkującej wadliwym rozstrzygnięciem, pominięciem konieczności zasięgnięcia opinii biegłego, jak również wadliwe wskazanie daty właściwej dla zgłoszenia wniosku o upadłość Spółki. Przywołane zarzuty skargi stanowią w istocie powtórzenie zarzutów odwołania i były przedmiotem odpowiedzi organu odwoławczego w ramach wydanej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi wyjaśniając, że podniesione w niej zarzuty stanowią powielenia zarzutów odwołania i zostały już szeroko wyjaśnione. Były wnikliwie analizowane i wyjaśniane w toku postępowania odwoławczego oraz opisane w zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że nie doszło również do naruszenia art. 118 op, gdyż zaskarżona decyzja została wydana 30 grudnia 2015 r. a to data wydania jest istotna dla oceny jej legalności a nie data doręczenia (uchwała NSA z 17.12.2007 r., I FPS 5/07). Nie doszło również do naruszenia art. 200 op, gdyż strona wysłała swoje stanowisko po upływie zakreślonego terminu, co wynika z zestawienia dat korespondencji. Termin zakreślony wezwaniem upływał 25 grudnia 2015 r. a strona wysłała pismo pocztą 28 grudnia 2015 r.

Na rozprawie strony podtrzymały swoje stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje usprawiedliwionych podstaw.

Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją ostateczną z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa.

Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom podatkowym skutecznie zarzucić, iż przy rozstrzyganiu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego, które miało wpływ na wydane rozstrzygnięcie.

Przechodząc do merytorycznej oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy wskazać, że z mocy art. 116 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., op) przesłankami orzekania o odpowiedzialności członków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe były:

a) powstanie zobowiązania w czasie pełnienia przez daną osobę funkcji członka zarządu spółki,

b) bezskuteczność egzekucji w stosunku do spółki w całości lub części,

c) niewykazanie przez członka zarządu, że złożono we właściwym czasie wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe albo wykazanie braku winy (jakiejkolwiek) w niepodjęciu działań w tym kierunku,

d) niewskazanie przez członka zarządu mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowych spółki.

Należy zgodzić się z organem podatkowym, że powyższa regulacja dowodzi, że oceniając przesłanki orzekania o odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania spółki organ podatkowy jest zobowiązany wskazać jedynie dwie z nich - pełnienie obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego (zaległości) oraz bezskuteczność egzekucji prowadzonej przeciwko spółce. Ciężar wykazania okoliczności uwalniającej osobę trzecią od odpowiedzialności za długi spółki tj. złożenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości (wszczęcie postępowania układowego), wykazanie braku winy w niepodjęciu działań w tym kierunku bądź wskazanie przez członka zarządu mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowych spółki - spoczywa na członku zarządu. Dwie ostatnie ze wskazanych przesłanek, jeżeli wystąpią (niekoniecznie łącznie) uwalniają stronę od odpowiedzialności za zobowiązania spółki i stanowią przeszkodę do wydania decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności podatkowej. Skarżący był świadom możliwości prawnych w tym zakresie, gdyż już w postępowaniu przed organem I instancji był reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika.

W pierwszej kolejności należy jednak odnieść się do zarzutu naruszenia art. 118 § 1 op. Należy wskazać, że zobowiązanie objęte postępowaniem dotyczyło podatku VAT za październik 2010 r, którego termin przedawnienia upływał 31 grudnia 2015 r. Zatem organ miał możliwość wydania decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności podatkowej do 31 grudnia 2015 r., co też uczynił, bowiem decyzja została wydana 30 grudnia 2015 r. Dla legalności jego działania bez znaczenia pozostaje fakt, że decyzja została doręczona 4 stycznia 2016 r.

Sąd orzekający w całej rozciągłości podziela pogląd zawarty w uchwale NSA z 10 sierpnia 2009 r. sygn. akt II FPS 3/09 (orzeczenia.gov.pl), "że w każdym wypadku wydania decyzji na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest zobowiązany wskazać przesłanki odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za jej zaległości podatkowe oraz zbadać, czy nie zachodziły przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność. W razie orzeczenia odpowiedzialności byłych członków zarządu tych spółek badanie przesłanek wyłączających tę odpowiedzialność ze względu na podstawy ogłoszenia upadłości lub wszczęcia postępowania układowego może dotyczyć wyłącznie okresu, w którym osoby te pełniły obowiązki członka zarządu, i zobowiązań podatkowych powstałych w tym okresie (art. 116 § 2 op). Prowadząc postępowanie wyjaśniające w tym zakresie, organ podatkowy jest zobowiązany respektować zasady postępowania wyrażone w przepisach działu IV Ordynacji podatkowej - Postępowanie podatkowe, w tym między innymi zasady wyrażonej w art. 122, art. 187 § 1 i art. 191. To w tym postępowaniu, zgodnie z art. 116 § 1 op, członek zarządu może "wykazać" wystąpienie przesłanek egzoneracyjnych. Te przesłanki stanowią jedną z zasadniczych okoliczności przesądzających o dopuszczalności wydania decyzji na podstawie tego przepisu.

W niniejszej sprawie nie jest sporne, że skarżący pełnił obowiązki jednoosobowego Prezesa Zarządu "A" Spółka z o.o. od dnia 16 listopada 2010 r. do 20 stycznia 2011 r. a zaległość dotyczy podatku VAT za październik 2010 r. deklarowanego przez Spółkę 25 listopada 2010 r. na podstawie złożonej deklaracji VAT-7, który nie został przez nią zapłacony dobrowolnie ani wyegzekwowany w postepowaniu egzekucyjnym, które okazało się bezskuteczne. Powyższe dowodzi, że spełnione zostały przesłanki pozytywne dla przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie za zobowiązania podatkowe Spółki.

Sporne stanowi gromadzenia materiału dowodowego przez organ dla oceny wystąpienia przesłanek uwalniających osobę trzecią od takiej odpowiedzialności. Organ wskazuje, że w dacie objęcia przez A. A. kondycja finansowa Spółki, brak majątku, zaniechanie realizacji zobowiązań podatkowych od maja 2010 r. oraz innych zobowiązań (ZUS) uzasadniała zgłoszenie wniosku o upadłość, gdyż stan taki trwał od 25 czerwca 2010 r. i nie wykazywał poprawy. Art. 116 § 1 op stanowi, że dla uwolnienia się od odpowiedzialności za długi spółki koniecznym jest zgłoszenie skuteczne wniosku o upadłość bądź podjęcie działań naprawczych w sytuacjach wskazanych w prawie upadłościowym. Obowiązek ten ciąży na każdym członku zarządu, jeżeli chce się uwolnić od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Spółki, która ich nie spłaca a uprawnienia decyzyjne w tym zakresie spoczywają w jego ręku. Ma zatem świadomość, że zobowiązania nie są regulowane i przekształcają się w zaległość podatkową, której organ będzie dochodzić od Spółki a także jej władz, gdyż jest to odpowiedzialność solidarna.

W ocenie Sądu orzekającego członkowi zarządu powinien być znany na bieżąco stan finansów spółki, w szczególności niezapłacone zobowiązania podatkowe wynikające z deklaracji a co za tym idzie, możliwość zaspokojenia wierzycieli i spłaty długów (wyroki Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2008 r. sygn. akt I UK 39/08, z dnia 24 września 2008 r. sygn. akt II CSK 142/08, z dnia 11 marca 2008 r. sygn. akt II CSK 545/07, z dnia 16 stycznia 2008 r. sygn. akt IV CSK 430/07). W przeciwnym razie winien złożyć wniosek o upadłość lub podjąć działania naprawcze. To na członku zarządu ciąży ryzyko prowadzenia działalności gospodarczej z pozytywnym wynikiem, jak również ponoszenie odpowiedzialności majątkowej wspólnie ze spółką w przypadku jej niepowodzenia. Winien mieć tego świadomość w momencie podjęcia decyzji o wejścia do władz spółki, zarządu zwłaszcza jednoosobowego. Należy podkreślić, że objęcie stanowiska jest dobrowolne i nie wiąże się wyłącznie ze splendorem i apanażami.

Badanie przez organ podatkowy "właściwego czasu" na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości jest przesłanką obiektywną, ustalaną na podstawie okoliczności faktycznych każdej sprawy. Organ takowych ustaleń dokonał, jak również ich analizy z zachowaniem zasad określonych w ustawie Ordynacja podatkowa. Skarżący nie polemizuje z ustaleniami organu, nie wykazuje ich wadliwości ani dowodów przeciwnych, nie wskazuje majątku Spółki. Stoi na stanowisku, że skoro kondycja Spółki była tak zła, że termin właściwy do zgłoszenia wniosku o upadłość upływał przed datą objęcia przez niego funkcji prezesa to on takowego wniosku składać już nie musiał. Z poglądem tym nie można się zgodzić, gdyż nie znajduje on uzasadnienia w brzmieniu art. 116 op. Przepis ten stanowi, że każda osoba trzecia, która z mocy prawa ponosi solidarną ze spółką odpowiedzialność za jej zobowiązania podatkowe i w wyjątkowych wypadkach może się od niej uwolnić musi wykazać, że nie ponosi winy w braku dopełnienia przesłanek egzoneracyjnych. Dla oceny kondycji spółki nie jest potrzebna opinia biegłego. Sąd podziela w tym zakresie argumentacje organu przedstawioną w postanowieniu z 11 grudnia 2015 r. o nieuwzględnieniu żądania w tym zakresie. Obrazują ją dokumenty finansowe jak deklaracje podatkowe, rejestry transakcji i rozliczenia z budżetem oraz kontrahentami. Nie jest sporne, że Spółka nie regulowała swoich zobowiązań w podatku VAT od maja 2010 r., składek ZUS od stycznia 2010 r., składek zdrowotnych od marca 2010 r. Nie miała żadnego majątku, ani pieniędzy na rachunku bankowym, co wykazało postępowanie egzekucyjne. Koniecznym było również powołanie kuratora, gdyż nie ujawniono następcy skarżącego, po jego rezygnacji przyjętej przez Zgromadzenie Wspólników. Tym samym należy uznać zarzuty podniesione w odwołaniu i skardze za bezpodstawne. Zasadnie organ przyjął, że termin zgłoszenia wniosku o upadłość dla skarżącego upłynął 30 listopada 2010 r., gdyż decyzja taka wymaga rozwagi i rozeznania w kondycji Spółki, na co daje prawo upadłościowe dwa tygodnie. Również argumentacja dotycząca obrazy art. 200 op nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący uchybił bowiem terminowi zakreślonemu przez organ do przedłożenia swojego stanowiska w sprawie co do zgromadzonego materiału dowodowego, ale także treść pisma z 23 grudnia 2015 r. (nadanego 28 grudnia 2015 r., data stempla pocztowego) nie zawiera nowych treści a stanowi powielenie argumentacji i zarzutów odwołania oraz skargi.

Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.