Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 52/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Umorzono postępowanie
Zasądzono zwrot kosztów postępowania

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 17 maca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz strony skarżącej kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 23 grudnia 2019 r. J. S. (dalej: strona, skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] listopada 2019 r., uchylającą w całości decyzję wydaną przez Burmistrza Miasta C. z dnia [...] września 2019 r., nr [...] o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego (punkt 1) i przyznającą skarżącemu od dnia 1 listopada 2019 r. świadczenie pielęgnacyjne w wysokości 1.583,00 złotych (punkt 2).

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że kwestionuje wydaną decyzję

w zakresie punktu 2, dotyczącego ustalenia okresu zasiłkowego, albowiem świadczenie pielęgnacyjne winno być jej przyznane począwszy od maja 2019 r., nie zaś od listopada 2019 r. W miesiącu tym strona złożyła bowiem komplet dokumentów o ustalenie prawa do powyższego świadczenia, rezygnując jednocześnie z przysługującego jej dotychczas specjalnego zasiłku opiekuńczego.

Z tych powodów strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego w części, tj. w zakresie punktu 2 i zasądzenie kosztów postępowania,

w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Udzielając odpowiedzi na skargę Kolegium wskazało, że decyzją z dnia

[...] stycznia 2020 r., nr [...] – wydaną w trybie autokontroli – uchyliło zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2019 r. w punkcie 2 i przyznało skarżącemu świadczenie pielęgnacyjne począwszy od dnia 1 maja 2019 r., dokonując jednocześnie rozliczenia pobranego wcześniej za okres od maja do października 2019 r. specjalnego zasiłku opiekuńczego oraz stwierdzając, że działanie Kolegium nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Mając powyższe na uwadze Kolegium wniosło o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej u.p.p.s.a.), organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę

w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi

na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Kolegium w całości uwzględniło skargę wniesioną na decyzję z dnia [...] listopada 2019 r. wydaną

w przedmiocie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Jak wynika bowiem z treści decyzji Kolegium z dnia [...] stycznia 2020 r., rozstrzygnięcie z dnia [...] listopada 2019 r. zostało uchylone w zaskarżonej części, tj. w zakresie punktu 2, a świadczenie pielęgnacyjne przyznane stronie skarżącej od dnia 1 maja 2019 r., tj. począwszy

od miesiąca złożenia wniosku. Kolegium oceniło również charakter stwierdzonego naruszenia prawa.

W świetle powyższych okoliczności należało zatem uznać, że zaskarżona decyzja została skutecznie wyeliminowana z obrotu prawnego w zaskarżonej części

na podstawie art. 54 § 3 u.p.p.s.a. W związku z tym, że w toku postępowania przestał istnieć przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie, brak było już podstaw

do rozpoznania wniesionej skargi.

Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

Za "inną przyczynę" należy zaś uznać uchylenie decyzji będącej przedmiotem skargi

w trybie art. 54 § 3 u.p.p.s.a (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 2 grudnia 2016 r., sygn. akt I OZ 1605/16 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Stąd też Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a., umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie, o czym orzeczono

w punkcie I sentencji postanowienia.

Jak stanowi art. 201 § 1 u.p.p.s.a., w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 u.p.p.s.a. skarżącemu przysługuje zwrot kosztów postępowania od organu.

Mając na względzie powołaną regulację, a także treść art. 205 § 2 u.p.p.s.a.

w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.) należało zatem w punkcie II sentencji orzeczenia zasądzić od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 480 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, obejmujących koszty zastępstwa procesowego.