Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 59/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6075 Działalność zawodowa w dziedzinie gospodarowania nieruchomościami
658
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8, pkt 1-4a, art. 52, art. 149, art. 161 par. 1 pkt 3, art. 154 par. 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 35, art. 36
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Protokolant: ref. staż. Piotr Czyżewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi Z. Ś. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne; 2. stwierdza, że bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz Z. Ś. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej pismem z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], wszczął z urzędu postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej wobec rzeczoznawcy majątkowego Z. S. - skarżącego w niniejszej sprawie, w związku ze skargami Burmistrza Gminy Z., Wójta Gminy B. oraz Komitetu Protestacyjnego Gminy Z., B., S., odpowiednio z dnia [...] czerwca 2012 r., [...] czerwca 2012 r. i [...] czerwca 2012 r. Jak wskazano w skargach, konieczność wszczęcia postępowania w powyższym zakresie powstała w związku z nieprawidłowym sporządzeniem przez rzeczoznawcę majątkowego Z. S. wycen nieruchomości przejmowanych przez Skarb Państwa w ramach budowy drogi ekspresowej S-[...] na odcinku węzeł W. – L. - odcinek W. - węzeł Z. oraz Z. (bez węzła) - węzeł S. (z węzłem).

Jednocześnie sprawa została przekazana Komisji Odpowiedzialności Zawodowej w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

W dniu [...] lipca 2012 r. wpłynęła również skarga Wójta Gminy S. na czynności zawodowe ww. rzeczoznawcy majątkowego, która została dołączona do akt sprawy.

Jak wynika z akt sprawy, zawiadomienie o wszczęciu postępowania w powyższym zakresie skarżący odebrał w dniu 17 lipca 2012 r.

Wiceprzewodniczący Komisji Odpowiedzialności Zawodowej pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r., na podstawie § 6 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 11 stycznia 2008 r. w sprawie postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawców majątkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami oraz zarządców nieruchomości (Dz. U. z 2008 r. Nr 11, poz. 66 ze zm.), wyznaczył pierwszy termin posiedzenia Komisji w sprawie wskazanego na wstępie rzeczoznawcy majątkowego na dzień [...] września 2012 r., zawiadamiając jednocześnie o tym Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, członków zespołu Komisji oraz skarżącego.

Posiedzenie Komisji Odpowiedzialności Zawodowej odbyło się w dniu [...] września 2012 r. bez udziału rzeczoznawcy majątkowego, który poprzez ustanowionego pełnomocnika pismem datowanym na dzień posiedzenia Komisji poinformował o niemożliwości stawienia się na posiedzeniu z uwagi na zwolnienie lekarskie, które przedstawił w załączeniu do pisma.

W związku z powyższym, pismem z dnia [...] września 2012 r. wyznaczono kolejny termin posiedzenia zespołu Komisji na dzień [...] października 2012 r.

Skarżący w dniu [...] września 2012 r. wniósł o zawieszenie prowadzonego wobec niego postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie stwierdzenia niezgodności z Konstytucją zapisów między innymi § 36 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. W uzasadnieniu tego wniosku stwierdził, że jednym z zarzutów wobec jego osoby jest sposób stosowania powyższego przepisu.

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] października 2012 r., nr [...] odmówił zawieszenia postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej prowadzonego wobec skarżącego.

Pismem z dnia [...] października 2012 r. skarżący poinformował, że z powodu choroby nie będzie mógł stawić się na posiedzeniu Komisji w dniu [...] października 2012 r. na dowód czego przedłożył zaświadczenie lekarskie. Nadto, cofnął udzielone wcześniej swojemu obrońcy pełnomocnictwo.

Posiedzenie Komisji odbyło się w ww. terminie.

W dniu [...] grudnia 2012 r. do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wpłynął protokół końcowy [...]. Następnie, pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. skarżący został zawiadomiony o zakończeniu przez Komisję postępowania wyjaśniającego w jego sprawie oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, na podstawie art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.), w terminie 7 dni od odbioru zawiadomienia. Zawiadomienie w powyższym zakresie skarżący odebrał w dniu 27 grudnia 2012 r.

Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. skarżący wniósł o przedłużenie terminu na złożenie pisma w sprawie [...] do dnia 14 stycznia 2013 r. Termin został przedłużony zgodnie z prośbą skarżącego. Jednocześnie poinformowano skarżącego, że po upływie tego terminu zostanie wydana decyzja w niniejszej sprawie. W dniu [...] stycznia 2013 r. skarżący odebrał zawiadomienie sporządzone przez organ w powyższym zakresie.

Jak wynika z oświadczenia skarżącego, w dniu [...] lutego 2013 r. zapoznał się z aktami sprawy nr [...]. Natomiast pismem z dnia [...] marca 2013 r., wystąpił o udzielenie informacji publicznej dotyczącej działań organu podjętych po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 6 października 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 384/10, wskazując, że informacja ta ma dla niego znaczenie z uwagi na toczące się wobec jego osoby postępowanie w niniejszej sprawie.

Pismem z dnia [...] marca 2013 r. skarżący wezwał Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej do zakończenia, w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania, prowadzonego w jego sprawie postępowania, poprzez wydanie decyzji kończącej to postępowanie.

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], orzekł o zastosowaniu wobec rzeczoznawcy majątkowego kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 3 miesięcy.

W skardze wniesionej do Sądu za pośrednictwem organu w dniu [...] marca 2013 r., skarżący zarzucił organowi przewlekłość prowadzonego w jego sprawie postępowania.

Wyrokiem z dnia 3 września 2013 r. (sygn. akt: Vi SAB 1336/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę w powyższym przedmiocie.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Pismem z dnia [...] maja 2013 r Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej skierował sprawę do ponownego rozpoznania Przewodniczącemu Komisji Odpowiedzialności Zawodowej.

W dniu [...] sierpnia 2013 r. Wiceprzewodniczący KOZ wyznaczył skład Komisji, równocześnie wyznaczając termin posiedzenia na dzień [...] września 2013 r.

W dniu [...] września 2013 r. skarżący nie wziął udziału w posiedzeniu KOZ usprawiedliwiając nieobecność chorobą. Do protokołu dołączono analizę sprawy dotyczącą pięciu operatów szacunkowych, sporządzonych przez skarżącego.

Pismem z dnia [...] października 2013 r. wiceprzewodniczący KOZ zawiadomił o kolejnym terminie posiedzenia w dniu [...] listopada 2013 r.

W dniu [...] października 2013 r. skarżący ustanowił obrońcę w postępowaniu w sprawie odpowiedzialności zawodowej.

W dniu [...] listopada 2013 r. skarżący sporządził oświadczenie o zapoznaniu się z aktami sprawy.

Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. skarżący wniósł o zawieszenie postępowania "do czasu powstania możliwości zapoznania z aktami sprawy i o odwołanie terminu posiedzenia wyznaczonego na dzień [...] listopada 2013 r.".

Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. zawiadomiono skarżącego o anulowaniu terminu wyznaczonego na dzień [...].11.2013 r.

Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. skarżący wniósł o udzielenie informacji, w jakim okresie akta były w sądzie administracyjnym.

W odpowiedzi na powyższe pismo organ w dniu [...] stycznia 2014 r. poinformował, iż akta zostały wysłane do sądu w dniu [...] kwietnia 2013 r. i dotychczas nie zostały zwrócone.

W dniu 17 stycznia 2013 r. nastąpił zwrot akt z WSA w Warszawie.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Przewodniczący KOZ poinformował o kolejnym terminie posiedzenia w dniu [...] maja 2014 r.

Posiedzenie w dniu w dniu [...] maja 2014 r. odbyło się w obecności skarżącego. W aktach znajduje się dokument p.n. "analiza sprawy przygotowana na posiedzenie Zespołu" w dniu [...] maja 2014 r.

Pismem z dnia [...] maja 2014 r. skierowanym do Przewodniczącego KOZ (Prezentata: [...].05.14 r.) skarżący zwrócił się o powołanie nowego Zespołu KOZ.

Pismami zatytułowanymi "skarga" z dnia z [...] maja 2014 r. oraz z dnia [...] czerwca 2014 r. skarżący wyraził niezadowolenie z działania Komisji oraz z treści protokołu posiedzenia Komisji z dnia [...] maja 2014 r.

Pismami z dnia [...] czerwca 2014 r. skarżący wezwał organ do podjęcia w sprawie czynności oraz o nadesłanie kopii protokołu protokołu posiedzenia Komisji z dnia [...] maja 2014 r.

Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. organ w odpowiedzi na wezwanie do podjęcia w sprawie czynności zawarte w jednym z pism z dnia [...] czerwca 2014 r, poinformował o aktualnym stanie sprawy, pozwalającym na wydanie decyzji w nieodległym terminie.

Przy piśmie przewodnim z dnia [...] lipca 2014 r. nadesłano skarżącemu odpis protokołu KOZ z dnia [...] maja 2014 r.

W dniu [...] czerwca 2014 r. KOZ sporządziła Protokół Końcowy.

Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. skarżący wniósł o wydanie nagrań audio lub video z przebiegu posiedzenia w dniu [...] maja 2014 r. stwierdzając, że nadesłany protokół nie odzwierciedla dostatecznie jego przebiegu (jest "niekompletny").

Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. organ zawiadomił skarżącego o uprawnieniach przewidzianych w art. 10 k.p.a.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. skarżący wniósł o przedłużenie terminu do zajęcia stanowiska z uwagi na fakt, iż zarówno on, jak i jego obrońca przebywają poza Warszawą.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. organ wyznaczył skarżącemu dodatkowy termin siedmiodniowy liczony od daty otrzymania pisma.

Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność organu w przedmiotowej sprawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zarzucił naruszenie: art. 7, art. 12 §1 oraz art. 35 kodeksu postępowania administracyjnego oraz wniósł o:

1) wyznaczenie Ministrowi dodatkowego terminu 14 dni na załatwienie niniejszej sprawy od dnia wydania/ zwrotu akt sprawy Ministrowi przez WSA;

2) wymierzenie Ministrowi grzywny w wysokości 5.000 zł w trybie wskazanym w art. 154 §6 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi;

3) stwierdzenie rażącego naruszenia prawa;

4) nakazanie Ministrowi rozpatrzenie wszystkich okoliczności sprawy podniesionych przeze mnie we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i w trakcie posiedzenia zespołu KOZ w dniu [...] maja 2014 roku;

lub - alternatywnie - nakazanie Ministrowi wyłączenie się z prowadzonego postępowania i przekazanie tego postępowania do innego

organu;

5) nakazanie Ministrowi wyłączenie z akt sprawy protokołu z posiedzenia zespołu KOZ w dniu [...] maja 2014 roku jako sprzecznego z faktycznym przebiegiem posiedzenia.

Organ w odpowiedzi na skargę w niósł o jej oddalenie, sygnalizując, iż w niedługim czasie wyda w sprawie decyzję administracyjną w rozpoznaniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Decyzją z dnia [...] września 2014 r. wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. w związku z § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2013 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury i Rozwoju (Dz. U z 2013 r., poz. 1391), po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 2013 r., [...], orzekającą o zastosowaniu wobec rzeczoznawcy majątkowego Z. S. kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 3 miesięcy, Minister Infrastruktury i Rozwoju uchylił decyzję z dnia [...] marca 2013 r. i orzekł o zastosowaniu wobec skarżącego kary dyscyplinarnej w postaci nagany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002, Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej powoływanej jako p.p.s.a. skarga na bezczynność organu administracji publicznej przysługuje w wypadkach przewidzianych w pkt 1-4 § 2 art. 3 ustawy. Oznacza to, że skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne..., s. 378). Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności. Dla dopuszczalności skargi nie ma znaczenia z jakich powodów zawinionych, czy niezawinionych określony akt (decyzja, postanowienie) nie został podjęty.

Skarga na bezczynność może być wniesiona dopiero po upływie terminów przewidzianych do załatwienia sprawy administracyjnej, określonych w przepisie art. 35 k.p.a. i ewentualnie terminów przedłużonych na podstawie przepisu art. 36 k.p.a. Przekroczenie tych terminów oznacza stan bezczynności organu podlegający zaskarżeniu do Sądu Administracyjnego. Wymogiem formalnym warunkującym dopuszczalność skargi, którego dopełnić musi wnoszący skargę na bezczynność jest wyczerpanie środka prawnego przewidzianego w art. 37 k.p.a. tj. złożenie zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie administracji publicznej zachowań w postaci wydania aktu (decyzji, postanowienia) lub podjęcia czynności. Skarga może być wniesiona do Sądu aż do czasu załatwienia sprawy tj. wydania decyzji, postanowienia czy podjęcia czynności.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że skarga Z. S. dotycząca bezczynności organu jest dopuszczalna. Spełnia wszystkie wymogi formalne, w tym wniesiona została po wyczerpaniu trybu administracyjnego przewidzianego art. 52 p.p.s.a. oraz art. 37 k.p.a.

Zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), istota skargi na bezczynność polega na tym, że sąd uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, lecz pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.

Należy zauważyć, że dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określone rozstrzygnięcie nie zostało podjęte lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu była wynikiem zawinionej lub niezawinionej opieszałości organu, czy też spowodowana była jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinien zostać wydany.

W postępowaniu dotyczącym skargi na bezczynność organu, Sąd nie bada od strony merytorycznej działań podjętych przez organ, a jedynie bada, czy takie działania zostały podjęte.

W świetle obecnie obowiązujących rozwiązań prawnych, a przede wszystkim brzmienia art. 149 p.p.s.a nie ulega wątpliwości, że sąd administracyjny orzekając w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłość postępowania w sprawie, w której postępowanie administracyjne będące przedmiotem skargi jest zakończone zarówno przed wniesieniem skargi do sądu jak i w trakcie postępowania sądowego nie może skargi oddalić. Wynika to z konieczności orzekania przez sąd administracyjny w tej kategorii spraw na podstawie stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w chwili wydawania wyroku. W ocenie Sądu, treść art. 149 p.p.s.a. prowadzi bowiem do wniosku, że ustawodawca nie dopuścił możliwości uwzględnienia skargi na bezczynność organu w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. bez jednoczesnego zobowiązania go do podjęcia określonych w tym przepisie czynności - czyli zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu lub czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Tym samym, fakt wydania aktu przez organ przed rozstrzygnięciem sprawy przez Sąd, tak jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, powoduje stan bezprzedmiotowości postępowania. Skoro decyzja z dnia [...] września 2014 r. zapadła po wniesieniu skargi do Sądu, lecz przed jej rozstrzygnięciem w drodze kontroli sądowoadministracyjnej, to należy uznać, iż została wydana w warunkach następczego braku przedmiotu sprawy.

W konsekwencji, postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie wyznaczenia organowi terminu do rozpoznania odwołania od rozstrzygnięcia postępowania konkursowego stało się więc bezprzedmiotowe i w związku z tym podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie 1 wyroku.

Umorzenie postępowania przed Sądem następuje bowiem, gdy w jego toku zaistnieją zdarzenia, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu, albo powodują, że dokonanie przez sąd administracyjny kontroli zaskarżonego aktu lub czynności staje się zbędne lub nawet niedopuszczalne. Sąd administracyjny ma obowiązek uwzględnienia tych zdarzeń, o ile istnieją one w dacie orzekania.

W sprawach ze skargi na bezczynność organów administracji publicznej, bezprzedmiotowość postępowania będzie miała miejsce, gdy stan bezczynności przestanie istnieć, co do zasady, w wyniku wydania aktu lub podjęcia określonej czynności przez organ - po wniesieniu skargi, a przed wydaniem rozstrzygnięcia przez Sąd. Wskazać tu należy, że w sprawach skarg na bezczynność organu sąd orzeka, biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w czasie wydania orzeczenia sądowego. Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej nie pozostaje już w stanie bezczynności, to Sąd nie może uwzględnić skargi na tzw. milczenie władzy.

Równocześnie Sąd doszedł do przekonania, że podjęcie działania przez organ, którego bezczynność była przedmiotem skargi, nie powoduje, że postępowanie sądowoadministracyjne stało się w całości bezprzedmiotowe. Nie zwalnia bowiem Sądu od dokonania oceny, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12, ONSA i WSA nr 1/2013, poz. 7, postanowienie NSA z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt I OSK 2443/12 i z dnia 18 czerwca 2013 r. sygn. I OSK 1221/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Stosownie do art. 149 § 1 zd. drugie p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Użycie w tym przepisie zwrotu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie, z analizy tego przepisu wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn.. akt IISAB/Ke 18/14, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd ma zatem obowiązek ustalenia, czy w sprawie miała miejsce bezczynność z rażącym naruszeniem prawa, niezależnie od tego, czy w dacie wyrokowania istniał przedmiot sprawy, czy też nie.

Sąd, uwzględniając okoliczności sprawy stwierdził, że w realiach sprawy nie miała miejsca bezczynność z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 149 § 1 zdanie 2 p.p.s.a.

Zdaniem Sądu w sprawie nie miała miejsca bezczynność organu z rażącym naruszeniem prawa w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] września 2011 r., gdyż wszystkie czynności podejmowane w tym okresie wynikały z konieczności wszechstronnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy.

Nie można pominąć przy tym faktu znacznej aktywności strony, która swoimi działaniami powodowała konieczność stosownych reakcji ze strony organu, takich, jak anulowanie terminu posiedzenia, przedłużanie terminu załatwienia sprawy kolejnymi pismami. Fakt, iż organ podejmował jednak pewne działania mimo pozostawania akt poza siedzibą organu z powodu zaskarżenia do WSA bezczynności organu w toku postępowania świadczy o zamiarze uniknięcia zarzutu ze strony skarżącego w tym przedmiocie. Takie działanie organu należy ocenić pozytywnie, uznając je za okoliczność w żadnym razie nie uzasadniającą przypisania mu cech bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Ustosunkowując się do wniosku o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 154 § 6 p.p.s.a. to należy zauważyć, że brak jest podstawy prawnej do jej wymierzenia, gdyż byłoby to możliwe wyłącznie po wydaniu wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, a taka sytuacja nie zaistniała w niniejszej sprawie.