Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 382/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2020-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  pkt  6, art 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c.
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 113§ 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Protokolant st. sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2020 r. sprawy ze skargi D.R., D.Ż., M.W., J.D., A.K., T.S., K.C., P.W., K.C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji I. odrzuca skargę K.C., II. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] r., znak: [...], III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz D.R., D.Ż., M.W., J.D., A.K., T.S., K.C., P.W. po 347 (trzysta czterdzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. .


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] Wójt Gminy wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia o nazwie "budowa mostu przez rzekę [...] wraz z budową nowego przebiegu drogi wojewódzkiej nr [...]".

Wnioskiem z dnia [...] lipca 2018 r. Zarząd Województwa – Zarząd Dróg Wojewódzkich zwrócił się do Wójta Gminy o wyjaśnienie następującego zapisu w pkt I.1.2.8 powyższej decyzji: "Planowane przedsięwzięcie zlokalizować w odległości nie mniejszej niż ok. 53 m od zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej (licząc od osi jezdni)".

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] Wójt Gminy na podstawie art. 113 § 2 w związku z art. 123 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) dalej w skrócie k.p.a., wyjaśnił powyższy zapis w ten sposób, iż należy rozumieć go następująco: "Odległość ok. 53 m od zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej należy mierzyć od punktu referencyjnego P1 wyznaczonego na narożniku budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] (załącznik graficzny nr 1 do raportu oddziaływania na środowisko – Izolinie równoważnego poziomu dźwięku A) do punktu w km 0+000 drogi położonego w środku tarczy projektowanego ronda." Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wyjaśnił m.in., iż wskazana wyżej odległość ok. 53 m, określona w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach od zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej do osi projektowanej jezdni, wynika wprost z zapisów raportu oddziaływania na środowisko i mierzona jest od punktu referencyjnego P1 wyznaczonego na narożniku budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] (załącznik graficzny nr 1 do raportu – Izolinie równoważnego poziomu dźwięku A) do punktu w km 0+000 drogi położonego w środku tarczy projektowanego ronda (str. 88 raportu oddziaływania na środowisko – Tabela 13 Lokalizacja punktów immisji w wariancie 1). Najbliższe budynki wymagające ochrony akustycznej oznaczono m.in. punktem P1 – zlokalizowanym w odległości 53 m od osi jezdni (w km 0+000). Ponadto Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, w toku postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. uzgodnił oraz określił warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, a także nałożył obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie oddziaływania akustycznego przedsięwzięcia na zabudowę mieszkaniową na działce nr [...] przy rondzie w km 0+000), oddaloną właśnie o ok. 53 metry od osi jezdni – środka tarczy ronda w km 0+000.

Od powyższego postanowienia R.B., D.Ż., D.R., M.W., J.D., A.K., A.W.-K., T.S., K.C., Z.P., P.W., M.M., S.C., E.J., A.M. oraz A.M. wnieśli zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając rażące naruszenie art. 113 § 2 k.p.a. poprzez faktyczne dokonanie w sposób niedopuszczalny zmiany zapisów decyzji środowiskowej w miejsce wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji, co wyłącza dopuszczenie art. 113 § 2 k.p.a. Zdaniem wnoszących zażalenie wydana decyzja środowiskowa w pkt 1.1.2.8 nakazywała, by planowane przedsięwzięcie zlokalizować w odległości nie mniejszej niż ok. 53 m od zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej (licząc od osi jezdni). Zapis ten nie budzi wątpliwości, co do sposobu pomiaru odległości, gdyż precyzyjnie określa, że pomiar należy prowadzić od osi drogi do krawędzi zabudowy. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do wyjaśniania wątpliwości, gdyż zasady pomiaru odległości określono jednoznacznie i precyzyjnie. W wydanym postanowieniu Wójt Gminy natomiast dokonał faktycznej zmiany treści decyzji, określając, że pomiar należy prowadzić nie od osi drogi, a od punkt referencyjnego P1 do punktu w km 0+000. Powyższy zapis stanowi faktyczną zmianę zapisu decyzji, a nie wyjaśnienie wątpliwości. Zapis ten bowiem nakazuje dokonywać pomiaru w sposób odmienny niż stanowią zapisy decyzji środowiskowej oraz wyłącznie w jednym miejscu w obrębie całej inwestycji, a zatem w sposób ewidentnie sprzeczny z wymaganiami decyzji. Bez znaczenia dla sprawy są przy tym zapisy Raportu Oddziaływania na Środowisko, który stanowił jedynie materiał pomocniczy dla wydania decyzji i Wójt wydając decyzję był uprawniony zawrzeć w decyzji ostrzejsze wymagania niż zapisano w raporcie środowiskowym. Zgodnie z art. 111 k.p.a. zarówno inwestor, jak i Wójt mieli możliwość dokonania sprostowania decyzji w ciągu 14 dni od daty doręczenia decyzji. Inwestor nie skorzystał również z możliwości wniesienia odwołania zgodnie z art. 127 §1 k.p.a. Uznali oni, że zapisy decyzji są w tym zakresie właściwe i możliwe do spełnienia w projekcie budowlanym. Tym samym decyzja stała się ostateczna. W związku z powyższym zmiana zapisów decyzji może być dokonana wyłącznie w oparciu o art. 155 k.p.a. poprzez zmianę decyzji ostatecznej. Niedopuszczalna jest natomiast prawnie droga zmiany postanowień decyzji postanowieniem "wyjaśniającym" wydanym w oparciu o art. 113 § 2 k.p.a., gdyż w ten sposób można wyłącznie wyjaśnić wątpliwości, a nie zmienić faktycznie zapisy decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 113 § 2 i § 3 oraz art. 144 k.p.a., po rozpoznaniu zażaleń D.Ż., D.R., M.W., J.D., A.K., T.S., K.C., P.W., Z.P., M.M., E.J., Panią A.M. oraz A.M., utrzymało w mocy zaskarżonej postanowienie Wójta Gminy. Osoby te są właścicielami, współwłaścicielami bądź użytkownikami wieczystymi nieruchomości położonych w miejscowości [...] gmina [...], na których będzie realizowane przedsięwzięcie inwestycyjne, dla którego organ I instancji wydał przedmiotową w sprawie decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, bądź nieruchomości znajdujących się w bliskim sąsiedztwie terenów inwestycyjnych a więc w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Za strony postępowania zostały uznane te osoby, których interesu prawnego lub obowiązku dotyczy przedmiotowe postępowanie. Z kolei na skutek zażaleń A.W.-K., R.B., oraz S.C. (którym według ustaleń organu nie przysługuje prawo własności do jakichkolwiek nieruchomości na terenie Gminy) postępowania zażaleniowe zostały przez SKO umorzone w drodze odrębnych postanowień.

W uzasadnieniu Kolegium, odnosząc się do meritum postanowienia Wójta Gminy, wywiodło m.in., iż dokonane przez organ pierwszej instancji wyjaśnienie treści tego zapisu nie przekracza granic dopuszczalności wyznaczonych przepisem art. 113 § 2 k.p.a. Wydana w niniejszej sprawie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest decyzją rozstrzygającą bardzo wiele kwestii, gdyż określa wszystkie środowiskowe uwarunkowania realizacji planowanej inwestycji na etapie jej budowy, eksploatacji jak i likwidacji. Rozstrzygnięcie zawarte w tej decyzji jest obszerne i wielowątkowe, zaś poszczególne uwarunkowania (wymogi) zawarte w jej punktach tworzą pewną logiczną całość. Uzasadnia to w pełni dokonane przez organ wyjaśnienie sensu poszczególnego jednego zapisu takiej decyzji w odniesieniu się do innych jej zapisów, czy z powołaniem się na inne jej zapisy, bądź też inne elementy (np. uzasadnienie decyzji), co ma miejsce w tej sprawie. Sens rozstrzygnięcia takiej decyzji wypływa z całości treści rozstrzygnięcia, a nie z jego pojedynczych elementów. W ocenie Kolegium dokonane przez Wójta Gminy wyjaśnienie zapisu zawartego w punkcie I w podpunkcie 1.2.8 przedmiotowej decyzji środowiskowej z powołaniem się na to, że cyt.: Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w toku postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach postanowieniem uzgodnił oraz określił warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, a także nałożył obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie oddziaływania akustycznego przedsięwzięcia na zabudowę mieszkaniową na działce nr [...] (przy rondzie w km 0+000), oddaloną właśnie o ok. 53 metry od osi jezdni – środka tarczy ronda w km 0+000." (zapis pkt III rozstrzygnięcia przedmiotowej decyzji) w powiązaniu też z uzasadnieniem tej decyzji, w tym z jej częścią odnoszącą się do wprowadzonych przez organ pierwszej instancji – w ślad za wymogami RDOŚ – środków ochrony akustycznej (vide: s. 11 decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach) uzasadnia wydanie zaskarżonego zażaleniem postanowienia, jako spełniającego wymogi przepisu art. 113 § 2 k.p.a.

Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego D.Ż.i, D.R., M.W., J.D., A.K., T.S., K.C., P.W., oraz K.C., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy:

- art. 113 § 2 k.p.a. poprzez ustalenie, że organ pierwszej instancji jedynie wyjaśniał niejasności/niejednoznaczności wydanej decyzji, podczas gdy dokonana interpretacja powodowała ustalanie nowego stanu faktycznego/prawnego, a skutkiem czego niedopuszczalną zmianę merytoryczną rozstrzygnięcia – wynikiem czego doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 przesłanka 2 k.p.a.;

- art. 77 i 80 k.p.a. poprzez powierzchowne odniesienie sie do kwestii poziomu hałasu oraz brak odniesienia się do metodologii obliczeń, podczas gdy organ winien możliwie najpełniej merytorycznie rozpatrzyć podnoszone w odwołaniu zarzuty związane z metodologią badań i poziomem hałasu;

- art. 136 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie związanej z: błędną metodologią obliczeń odległości oraz błędnymi skutkami wyliczeń przekroczeń hałasu, a także ustaleniem na czym polegają (jaki mają charakter) rzekome niejasności/niejednoznaczności wydanej decyzji;

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niezasadne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy organ drugiej instancji winien uchylić zaskarżoną decyzję w całości i umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości, uznając je za bezprzedmiotowe.

Nadto wnieśli:

- na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) dalej w skrócie p.p.s.a., o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci odpisu aktu notarialnego (repertorium [...]) poświadczającego prawo do nieruchomości oraz księgi wieczystej nr [...]) skarżącej K.C., gdyż jest to niezbędne do wyjasnienia istotnych wątpliwości, a nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania;

- na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. o stwierdzenie nieważności postanowienia w całości i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, ewentualnie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. o uchylenie w całości postanowienia organu drugiej instancji;

- na podstawie art. 135 p.p.s.a. o rozważenie zasadności stwierdzenia nieważności, ewentualnie uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji w całości;

- na podstawie art. 119 p.p.s.a. o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym;

- o zasądzenie od organu na rzecz każdego ze skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 113 § 2 k.p.a. pełnomocnik skarżących wywiódł, iż w myśl tego przepisu organ uprawniony jest jedynie do wyjaśnienia wątpliwości co do treści wydanej decyzji. Wydana w niniejszej sprawie decyzja środowiskowa w pkt I.1.2.8 nakazywała by planowane przedsięwzięcie zlokalizować w odległości nie mniejszej niz ok. 53 m od zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej (licząc od osi jezdni). Zapis ten nie budzi żądnych wątpliwości co do sposbu pomiaru odległości. Określa on, że pomiar należy prowadzić od osi drogi do krawędzi zabudowy. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do wyjaśniania wątpliwości, gdyż zasady pomiaru odległości określono jednoznacznie i precyzyjnie. Nadto w uzasadnieniu skargi podniesiono również m.in., iż w sprawie występował S.C. z małżonką, gdzie reprezentował siebie i małżonkę K.C.. Obecnie w sprawie występuje K.C. i to ona udziela pełnomocnictwa. Organ błędnie uznał, że K.C. i S.C. nie posiadają prawa do nieruchomości, zatem nie są stroną postępowania. Przedłożony wraz ze skargą dowód w postaci odpisu z księgi wieczystej dokumentuje posiadanie prawa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Omówienie motywów wydanego w niniejszej sprawie wyroku rozpocząć należy od wyjaśnienia przyczyn zawartego w pkt I jego sentencji rozstrzygnięcia o odrzuceniu skargi K.C..

Jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, K.C. nie należała do kręgu jego adresatów, nie zostało ono doręczone jej czy też jej pełnomocnikowi. Dodatkowo postanowieniem wydanym w tej samej dacie co postanowienie zaskarżone w niniejszej sprawie, tzn. [...] kwietnia 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając w oparciu o treść art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 28, art. 105 § 1, art. 126, art. 141 § 1 oraz art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej w skrócie k.p.a., umorzyło postępowanie zażaleniowe zainicjowane zażaleniem na postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2020 r., wniesionym przez małżonka wymienionej skarżącej, S.C.. Kolegium uznało bowiem, iż S.C. nie posiada w niniejszej sprawie przymiotu strony postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Na postanowienie to skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie została wniesiona. We wniesionej w niniejszej sprawie skardze zawarty został wniosek o przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci odpisu aktu notarialnego oraz odpisu księgi wieczystej na okoliczność przysługującego K.C. prawa własności wskazanej w tym akcie notarialnym oraz księdze wieczystej nieruchomości. Dowód ten mógłby stanowić ewentualną podstawę zgłoszonego na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. wniosku o dopuszczenie w/w osoby do udziału w niniejszym postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika, jednakże wniosek taki nie został zgłoszony. Skarga K.C. jako niedopuszczalna podlegała zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z uwagi na dopuszczalność skarg pozostałych skarżących nie stanowiło to jednak przeszkody do przeprowadzenia oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a także w oparciu o treść art. 135 p.p.s.a. poprzedzającego je postanowienia Wójta Gminy.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 113 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) dalej w skrócie k.p.a., organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji. Wyjaśnienie wątpliwości nie może prowadzić ani do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Nie może też pozostawać w sprzeczności z treścią decyzji. W trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie można zmieniać decyzji ani jej uzupełniać, nie można dokonywać nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego czy też dostosowywać ją do wymogów ukształtowanych zmienionym już po jej wydaniu stanem prawnym (wyroki NSA z 24 czerwca 2008 r., II GSK 195/08, LEX nr 491268 oraz II GSK 211/08, LEX nr 493163).

Zarówno ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych jak i rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j. Dz U. z 2016 r. poz. 124) nie zawierają definicji "osi jezdni". Pod pojęciem tym należy jednak rozumieć krzywą, wzdłuż której następuje pewnego rodzaju odwzorowanie geometryczne płaszczyzny, jaką jest planowana jezdnia (oczywiście w uproszczeniu, gdyż jezdnia nie jest idealnie symetryczna – lewoskręty, skrzyżowania etc.). W tej sytuacji brak jest podstaw do tego, aby zawartemu w decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. sformułowaniu "planowane przedsięwzięcie zlokalizować w odległości nie mniejszej niż ok. 53 m od zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej (licząc od osi jezdni)" nadawać znaczenie inne aniżeli takie, iż chodzi o odległość ok. 53 m pomiędzy zabudową mieszkaniową i zagrodową a którymkolwiek z punktów wyznaczonych na osi jezdni. Innymi słowy, niezależnie od tego jaki punkt wyznaczony na osi jezdni przyjmie się jako punkt pomiaru, chodzi o to aby odległość pomiędzy tym punktem a zabudową mieszkaniową i zagrodową każdorazowo wynosiła ok. 53 m.

Postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2020 r. zmierza natomiast do zmiany treści decyzji, co jest równoznaczne z naruszeniem art. 113 § 2 k.p.a. Zmiana rozstrzygnięcia sprowadzała się do tego, iż dokonano w istocie zmiany jednego z punktów pomiaru odległości planowanego przedsięwzięcia od zabudowy. O ile wskazanie początkowego punktu, tzn. punktu referencyjnego P1 na narożniku budynku mieszkalnego na działce nr [...] można istotnie uznać za dopuszczalne w świetle treści art. 113 § 2 k.p.a., o tyle wskazanie jako końcowego punktu pomiaru odległości jedynie "punktu w km 0,000 drogi położonego w środku tarczy projektowanego ronda (str. 88 raportu oddziaływania na środowisko – tabela 13 lokalizacja punktów immisji w wariancie 1)" jest równoznaczne ze zmianą decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. Z zapisów tej decyzji wynika bowiem, jak wyżej wskazano, iż chodzi o "oś jezdni", a zatem którykolwiek z punktów wyznaczonych na tej osi, gdy tymczasem w postanowieniu wskazano, że jest to tylko i wyłącznie punkt w km 0,000 drogi, położony w środku tarczy projektowanego ronda. Jest to zmiana rozstrzygnięcia zawartego w decyzji na tyle uchwytna i konkretna, że nie budziło wątpliwości Sądu, iż postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2020 r. zostało wydane z naruszeniem art. 113 § 2 k.p.a. Z kolei zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie usunęło tego uchybienia poprzez wyeliminowanie z obrotu prawnego wadliwego orzeczenia Wójta Gminy.

Odnosząc się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Kolegium, w myśl której sens jednego zapisu zawartego w wydanej w niniejszej sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy wyjaśniać z powołaniem się na inne jej zapisy bądź elementy, należy stwierdzić, iż w decyzji Wójta Gminy z dnia [...] sierpnia 2016 r. brak jest takiego zapisu, który pozwoliłby na kategoryczny wniosek, że końcowym punktem pomiaru omawianej odległości powinien być tylko i wyłącznie punkt w km 0,000 drogi, położony w środku tarczy projektowanego ronda – szczególnie wobec brzmienia pkt I.1.2.8 decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. Z kolei jeśli chodzi o fakt powoływania się na raport oddziaływania na środowisko, zaznaczyć należy, iż dokument ten jest jednym z zasadniczych dokumentów występujących w procedurze przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (wyrok NSA z 9 października 2018 r., II OSK 2533/16, orzeczenia.nsa.gov.pl), przysługuje mu szczególna wartość dowodowa (wyrok NSA z 12 listopada 2019 r., II OSK 3179/17, wyrok WSA w Gliwicach z 30 maja 2018 r., II SA/Gl 158/18), jednak nie może on zastępować decyzji upoważnionego organu o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia i nie może być zrównywany czy też utożsamiany z tą decyzją co do skutków prawnych. Tym samym nie ma podstaw do tego, aby w postanowieniu wyjaśniającym wątpliwości co do treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia modyfikować tę decyzję poprzez powoływanie się na takie konkretne zapisy w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, które nie zostały ujęte w decyzji.

Pozostałe (poza pierwszym) zarzuty skargi nie mogły stanowić podstawy jej uwzględnienia, gdyż odnoszą się one – tu należy się zgodzić z Samorządowym Kolegium Odwoławczym – do treści samej decyzji środowiskowej, a nie wydanych w sprawie na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. postanowień, które mają jedynie charakter wtórny, niesamodzielny. Nie wpłynęło to jednak na trafność i zasadność pierwszego z podniesionych zarzutów. Dodatkowo, jak zauważyło Kolegium, w orzecznictwie sądowym wskazuje się, iż wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji w rozumieniu art. 113 § 2 k.p.a. należy przede wszystkim do organu, który wydał decyzję (wyrok NSA z 4 czerwca 2008 r., II OSK 612/07, LEX nr 488023). Powyższe rozważania nie są jednak równoznaczne z wyręczeniem organu pierwszej instancji w jego kompetencji, wskazują jedynie na dowolność interpretacji zapisów decyzji idącą tak daleko, iż jest ona równoznaczna ze stanowiącą wykroczenie poza ramy art. 113 § 2 k.p.a. zmianą treści decyzji. W konsekwencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt II sentencji wyroku.

Rozpoznając ponownie wniosek o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści decyzji organ pierwszej instancji powinien wziąć pod uwagę, że wyznaczenie początkowego punktu pomiaru odległości w punkcie referencyjnym P1 nie budziło zastrzeżeń co do zgodności z prawem, natomiast brak jest podstaw do tego, aby jako końcowy punkt pomiaru odległości przyjmować tylko i wyłącznie punkt w km 0,000 drogi położonego w środku tarczy projektowanego ronda, w sytuacji gdy w osnowie decyzji mowa jest o "osi jezdni" ogółem, a więc o jakimkolwiek wyznaczonym na tej osi punkcie.

Z kolei rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania znajduje oparcie w treści art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a., § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), a także § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U z 2018 r., poz. 265), w związku z art. 206 p.p.s.a. W myśl ostatniego z powołanych przepisów sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Przepis ten dopuszcza możliwość tzw. miarkowania przy zasądzaniu zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz strony skarżącej. Zastosowanie omawianej normy ustawowej pozostawione zostało uznaniu sądu orzekającego i swobodnej ocenie w odniesieniu do okoliczności konkretnej sprawy. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd wziął pod uwagę, iż na poparcie skarg wszystkich skarżących zostały sformułowane zarzuty o tożsamej treści, przy czym o uwzględnieniu skargi zadecydował w istocie jedynie pierwszy z podniesionych zarzutów. W konsekwencji zasądzenie od organu na rzecz każdego ze skarżących wymienionych w pkt III sentencji wyroku połowy stawki przewidzianej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. tytułem wynagrodzenia dla występującego w niniejszej sprawie pełnomocnika należy uznać za odpowiadające poniesionemu przez tego pełnomocnika w niniejszej sprawie nakładowi pracy. Na zasądzoną kwotę zwrotu kosztów postępowania złożył się nadto, poza opłatą skarbową od pełnomocnictwa, uiszczony w imieniu skarżących wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł.