Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 972/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Gospodarka komunalna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 6 m, ust. 2a
journal: Dz.U. 2015 poz 87
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "A" w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 22 sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 19 kwietnia 2018 r. nr [...] 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. na rzecz strony skarżącej kwotę 4.231 (cztery tysiące dwieście trzydzieści jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1. art, 21 § 1 pkt. 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2018 r. poz.800 ze zm.- dalej: O.p.) oraz art. 6h, art. 6j ust. 3b i art. 6q ust. 1, art.6m ustawy za dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1454 ze zm.- dalej: u.c.p.g.), po rozpoznaniu odwołania Wspólnoty "A" w G. ( dalej: Skarżąca, Wspólnota, Strona ) od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 19 kwietnia 2018 r. w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w okresie od miesiąca lipca 2016 roku do 31 marca 2018 roku na kwotę 20.438.60 zł, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

W dniu 9 września 2013r. Skarżąca złożyła deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi informującą o powstaniu odpadów na nieruchomości zlokalizowanej w G. przy ul. [...], przystępując z dniem 1 października 2013r. do gminnego systemu gospodarowania, a właściciele lokali tworzących wspólnotę zostali objęci obowiązkiem ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości określonej w złożonej deklaracji za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne.

W dniu 23 października 2015r. Skarżąca złożyła deklarację zmieniającą, z datą obowiązywania zmian od 1 listopada 2015r. Wspólnota dokonywała opłat za gospodarowanie odpadami stosowanie do treści złożonej deklaracji zmieniającej.

Z dniem 1 lipca 2016r. na terenie Gminy Miasta nastąpiła zmiana wysokości stawek opłaty za gospodarowanie odpadami wynikająca z uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia 31 marca 2016r. w sprawie ustalenia stawki opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi za pojemniki z odpadami komunalnymi powstałymi na nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy a powstają odpady komunalne (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2016r., poz. 1710).

Zaskarżoną decyzją organ pierwszej instancji określił Skarżącej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w okresie od miesiąca lipca 2016 roku do 31 marca 2018 roku na kwotę 20.438,60 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik Skarżącej wskazał, że podczas jej wydania doszło do naruszenia przez Prezydenta Miasta art. 6m ust. 2a. art. 6o oraz art. 6q u.c.p.g. i w związku z tym zasadne jest uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w sprawie.

Uzasadniając swoje stanowisko pełnomocnik wskazał, że wobec niezawiadomienia przez organ strony o zmianie wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi od dnia 1 lipca 2016 roku, Skarżąca nie była zobowiązana do zapłaty opłat według nowej stawki obowiązującej od 1 lipca 2016 roku, aż do czasu otrzymania stosownego zawiadomienia o wysokości stawki. Nie było więc podstaw do wszczęcia postępowania.

Rozpatrując sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze po powołaniu przepisów ustawy za dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach przywoływanej dalej w skrócie jako u.c.p.g. wskazało, że:

Rada Miasta uchwałą nr [...] z 29 listopada 2012 rok ( Dz.Urz. Woj. Pom. z 2013 poz 27) zadecydowała o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, położonych na terenie Gminy Miasta , na których nie zamieszkują mieszkańcy a powstają odpady komunalne.

Rada Miasta uchwałą nr [...] z dnia 31 marca 2016 r. zadecydowała o ustaleniu stawki opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi za pojemniki z odpadami komunalnymi powstałymi na nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy a powstają odpady komunalne. Niniejsza uchwała opublikowana została w Dz.Urz. Woj. Pom. z 2016 poz 1710 i weszła w życie z dniem 1 lipca 2016 roku. Następnie powyższa uchwała została zmieniona uchwałą Rady Miasta nr [...] z 25 kwietnia 2017 roku ( Dz.Urz. Woj. Pom. z 2017 poz. 1954). która weszła po upływie 14 dni od jej ogłoszenia, tj. 23 maja 2017 roku.

Powyższe uchwały zostały prawidłowo opublikowane i mają przymiot aktu prawa miejscowego.

Wspólnota "A" w G. jest podmiotem zobowiązanym do uiszczania opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wspólnota od momentu powstania nie negowała tego faktu składając poprzez zarządców: min. deklarację korygującą o wysokości opłat z 4 września 2013 roku, 26 października 2015 roku.

Organ pierwszej instancji pismem z 24 stycznia 2018 roku wezwał Wspólnotę do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi obowiązującej od 1 lipca 2016 roku w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego wezwania. W uzasadnieniu wezwania wskazano na zmianę stawek począwszy od 1 lipca 2016 roku oraz wskazano, że w przypadku nie złożenia deklaracji, zgodnie z art. 21 i art. 165 O.p. zostanie wszczęte postępowanie podatkowe.

Pełnomocnik Wspólnoty w piśmie z 14 lutego 2018 roku wskazał na brak obowiązku składania deklaracji, ponieważ Wspólnota nie otrzymała jeszcze zawiadomienia o którym mowa w art. 6m ust. 2a ustawy.

Postanowieniem z 8 marca 2018 roku organ wszczął z urzędu przedmiotowe postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w okresie od 1 lipca 2016 roku do 31 marca 2018 roku.

Pełnomocnik Wspólnoty w piśmie z 16 marca 2018 roku wniósł o umorzenie postępowania.

Do akt postępowania dołączono raport odbioru odpadów komunalnych z nieruchomości [...] za okres od 1 lipca 2016 do 31 marca 2018 roku.

W oparciu o powyższe ustalenia Kolegium stwierdziło, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa i organ ten miał podstawy do wydania decyzji zgodnie z art. 6o ust. 1- 4 u.c.p.g.

Zmiana stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi następuje na podstawie publikowanego w Dzienniku Urzędowy Województwa aktu prawa miejscowego - uchwały Rady Miasta, czyli w sposób powszechnie dostępny.

Art. 6m ust. 1d u.c.p.g. stanowi, że wysokość zobowiązania określonego w deklaracji obowiązuje do czasu: korekty deklaracji przed podmiot lub zmiany stawki opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, z zastrzeżeniem art. 6o.

W powyższym przepisie ustawodawca nie wprowadził obowiązku informowania podmiotów o zmianie stawki i nie uzależnił od skutecznej informacji możliwości zmiany ( podwyższenia) zobowiązania.

Ustawodawca w art. 6m ust. 2a u.c.p.g. stanowi, że w przypadku uchwalenia nowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wójt, burmistrz lub prezydent miasta zawiadamia właściciela nieruchomości o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wyliczonej jako iloczyn nowej stawki opłaty i danych podanych w deklaracji. W takim przypadku właściciel nieruchomości nie jest obowiązany do złożenia nowej deklaracji i uiszcza opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości podanej w zawiadomieniu.

Art. 6m ust. 2a u.c.p.g wskazuje jedynie, że gdy dojdzie do zmiany ( uchwalenia) nowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i organ zawiadomi o tym podmiot i " z urzędu" wyliczy mu opłatę, to podmiot nie ma już obowiązku składać korekty deklaracji, a contrario gdy takiej informacji podmiot nie otrzyma, to zobowiązany jest do składania korekty deklaracji biorąc za podstawę stawki opłaty ustalone uchwałą stanowiącą akt prawa miejscowego i wnoszenia opłaty w prawidłowej wysokości.

Pełnomocnik Wspólnoty nie kwestionował wysokości naliczonej opłaty, a jedynie jej zasadność. Kolegium stwierdziło zatem, że organ pierwszej instancji ustalił wysokość opłaty zgodnie ze złożoną deklaracją z dnia 26 października 2015 roku, zmianie uległa jedynie stawka opłaty. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pełnomocnik Wspólnoty wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia 19 kwietnia 2018 r., zarzucił im naruszenie prawa materialnego, tj.:

art. 6m ust. 2a u.c.p.g. przez niewłaściwą interpretację polegająca na przyjęciu, że przepis ten wskazuje jedynie, że gdy dojdzie do zmiany (uchwalenia) nowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i organ zawiadomi o tym podmiot i z urzędu wyliczy mu opłatę, to podmiot nie ma już obowiązku składać korekty deklaracji, a gdy takiej informacji podmiot nie otrzyma, to zobowiązany jest do składania korekty deklaracji biorąc za podstawę stawki opłaty ustalone uchwałą stanowiącą akt prawa miejscowego i wnoszenia opłaty w prawidłowej wysokości oraz przyjęcie, że na podstawie tego przepisu organ może ale nie musi zawiadamiać właściciela o zmianie stawki opłaty za gospodarowanie odpadami, podczas gdy z przepisu tego wynika wprost zobowiązanie organu do zawiadomienia właściciela o zmianie stawki, od którego to zawiadomienia uzależniony jest obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wyliczonej z uwzględnieniem nowej stawki oraz wynika brak obowiązku składania deklaracji, a co za tym idzie również brak podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 6o ww. ustawy.

art. 6o ust. 1 u.c.p.g. przez niewłaściwą interpretację polegająca na przyjęciu, że przepis ten stanowił podstawę do określenia w drodze decyzji wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, pomimo niezawiadomienia strony, na podstawie art. 6m ust. 2a Ustawy o wysokości opłaty w przypadku uchwalenia nowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Wspólnoty podtrzymał swoje zarzuty zawarte w odwołaniu, że podczas wydania decyzji doszło do naruszenia art. 6m ust. 2a. art. 6o ust. 1 u.c.p.g. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że wobec niezawiadomienia przez organ strony o zmianie wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi od dnia 1 lipca 2016 roku Skarżąca nie była zobowiązana do zapłaty opłat według nowej stawki obowiązującej od 1 lipca 2016 roku, aż do czasu otrzymania stosownego zawiadomienia o wysokości stawki. Nie było więc podstaw do wszczęcia postępowania.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Wyeliminowanie zaskarżonej decyzji okazało się niezbędne ze względu na naruszenie przez organy podatkowe zasady zaufania do organów podatkowych wyrażonej w art. 121 § 1 O.p. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz błędną wykładnię art. 6m ust. 2a u.c.p.g.

W doktrynie wskazuje się, że zasada zaufania do organów podatkowych niesie za sobą nie tylko treści normatywne, ale również daleko wykracza poza ramy prawne. Nieprzypadkowo ustawodawca zawarł tę regułę jako drugą z kolei w Ordynacji podatkowej, tuż po zasadzie legalizmu i praworządności. Należy sądzić, że w ten właśnie sposób chciano zwrócić uwagę na takie wartości, jak sprawiedliwość, równość podmiotów oraz poszanowanie reguł zachowań międzyludzkich. Nie bez znaczenia przy zachowywaniu tej zasady jest merytoryczne przygotowanie pracowników organów podatkowych, dokonujących tzw. obsługi podmiotów zobowiązanych, do wypełniania swoich obowiązków zawodowych (por. S. Presnarowicz, Komentarz do art. 121 Ordynacji podatkowej LEX OMEGA).

W orzecznictwie podnosi się, że zgodnie z art. 121 § 1 O.p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Norma ta, choć ujęta ogólnie, nie może być traktowana jedynie jako postulat odnoszący się do sposobu prowadzenia postępowania. Jest to bowiem przepis, do którego przestrzegania organy zobowiązane są na równi z innymi przepisami zawierającymi wytyczne co do ich działań. Źródła tej zasady należy upatrywać w art. 2 Konstytucji RP, czyli w zasadzie demokratycznego państwa prawnego. Organy są w świetle tej zasady zobowiązane do takiego zachowania, które nie będzie powodowało ujemnych skutków dla strony postępowania, która działa w dobrej wierze, ma zaufanie do aktów danego organu i je wykonuje. Jednocześnie organy podatkowe nie mogą na podatnika przerzucać negatywnych konsekwencji własnych działań i zaniechań. Ponadto, wszelkie wątpliwości dotyczące stanu faktycznego nie mogą być rozstrzygane na niekorzyść podatnika (tak NSA w wyroku z dnia 12 kwietnia 2011 r. I FSK 262/11, CBOSA). Podstawą nałożenia na podatnika obowiązków nie może być niejasne prawo lub jego niewłaściwa interpretacja. Również wszelkie niejasności czy też wątpliwości dotyczące stanu faktycznego nie mogą być rozstrzygane na niekorzyść podatnika (tak NSA w wyroku z dnia 14 września 2017 r. I GSK 1272/15, CBOSA). Przepis art. 121 O.p. zawierający zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, jest nie tylko postulatem ustawodawcy wobec tych organów, ale także przesłanką oceny ich działania, w wyniku której może dojść do uchylenia decyzji administracyjnej, nawet jeśli w toku postępowania nie naruszono innych jej przepisów (tak NSA w wyroku z dnia 27 sierpnia 2014 r. II FSK 2068/12, CBOSA). Podatnik nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji wadliwych działań i zaniedbań organów władzy. W demokratycznym państwie prawa nie do przyjęcia jest sytuacja, w której błędy ustawodawcy są źródłem korzyści ekonomicznych państwa (tak WSA w wyroku z dnia 21 października 2011 r. III SA 2643/10 CBOSA).

Sąd podziela poglądy wyrażone w wyżej powołanych orzeczeniach i uznaje je za własne.

Bezsporne w sprawie jest, że Wspólnota nie otrzymała zawiadomienia o zmianie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za sporne okresy. Wynika to wprost z uzasadnienia decyzji Prezydenta Miasta, w której przyznano, że owo zawiadomienie z powodów technicznych nie zostało do Wspólnoty skierowane. Poza sporem pozostaje również i to, że strona dokonywała opłat w wysokości dotychczasowej wynikającej z deklaracji z dnia 23 października 2015r.

Wspólnota nie kwestionuje wysokości naliczonej opłaty, ale jej zasadność w ogóle. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się zatem do oceny, czy w związku ze zmianą wysokości stawki opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstanie obowiązku zapłaty opłaty w nowej wysokości jest uzależnione od tego, czy i kiedy właściwy organ zawiadomił podmiot zobowiązany do zapłaty tej opłaty o jej nowej wysokości.

Zdaniem organów obu instancji były podstawy do wydania decyzji zgodnie z art. 6 o ust.1-4 u.c.p.g. bowiem obowiązek uiszczania opłaty w nowej stawce powstał z mocy prawa, gdyż Rada Miasta uchwałą nr [...] z dnia 31 marca 2016 r. zadecydowała o ustaleniu stawki opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi za pojemniki z odpadami komunalnymi powstałymi na nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy a powstają odpady komunalne. Niniejsza uchwała opublikowana została w Dz.Urz. Woj. Pom. z 2016 poz 1710 i weszła w życie z dniem 1 lipca 2016 roku. Następnie powyższa uchwała została zmieniona uchwałą Rady Miasta nr [...] z 25 kwietnia 2017 roku ( Dz.Urz. Woj. Pom. z 2017 poz. 1954),i weszła w życie po upływie 14 dni od jej ogłoszenia 23 maja 2017 roku.

Powyższe uchwały zostały prawidłowo opublikowane i mają przymiot aktu prawa miejscowego.

Zdaniem Sądu ze stanowiskiem organów zgodzić się nie można.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, do uiszczania których na rzecz gminy lub ich związków obowiązani są właściciele nieruchomości, są daninami publicznymi o niepodatkowym charakterze; zgodnie z art. 6q u.c.p.g. w sprawach dotyczących opłat stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.

Wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ustalana jest co do zasady na podstawie złożonej przez właściciela nieruchomości deklaracji oraz stawki opłaty uchwalonej przez radę gminy, wyjątkowo natomiast ustawa przewiduje określenie wysokości tej opłaty w drodze decyzji - może to mieć miejsce bądź w przypadku niezłożenia przez podmiot zobowiązany deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnym lub istnienia wątpliwości co do danych zawartych w tej deklaracji (art. 6o u.c.p.g.) albo w przypadku nieuiszczenia przez właściciela nieruchomości opłaty określonej w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 6m ust. 2a u.c.p.g (art. 6m ust. 2b u.c.p.g.).

Wysokość zobowiązania określonego w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi obowiązuje za kolejne miesiące do czasu korekty deklaracji lub zmiany stawki opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, z zastrzeżeniem art. 6o (art. 6m ust. 1d u.p.c.g.).

W przypadku zmiany danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi lub określonej w deklaracji ilości odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć nową deklarację w terminie 14 dni od dnia nastąpienia zmiany. Opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zmienionej wysokości uiszcza się za miesiąc, w którym nastąpiła zmiana (art. 6m ust. 2 u.p.c.g.).

Stosownie natomiast do treści art. 6m ust. 2a u.p.c.g. w przypadku uchwalenia nowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wójt, burmistrz lub prezydent miasta zawiadamia właściciela nieruchomości o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wyliczonej jako iloczyn nowej stawki opłaty i danych podanych w deklaracji. W takim przypadku właściciel nieruchomości nie jest obowiązany do złożenia nowej deklaracji i uiszcza opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości podanej w zawiadomieniu.

Z kolei art. 6m ust. 2b stanowi, że w przypadku gdy właściciel nieruchomości nie uiszcza opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości podanej w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 2a, wójt, burmistrz lub prezydent miasta wydaje decyzję określającą wysokość tej opłaty, stosując wysokość opłaty podaną w zawiadomieniu.

Wyjaśnić należy, że art. 6m ust. 2a i art. 6m ust. 2b obowiązują od 1 lutego 2015 r. (dodane zostały przez art. 1 pkt 16 lit. b ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. (Dz. U. 2015.87). Nowelizacja ta wprowadziła zasadę, że jeśli uchwalone zostaną nowe stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, mieszkańcy nie mają obowiązku składania nowych deklaracji, natomiast wójt (burmistrz, prezydent miasta) zobowiązany jest zawiadomić pismem urzędowym właściciela nieruchomości o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami. Obowiązek zawiadomienia o nowej wysokości opłaty nie dotyczy tylko właściciela nieruchomości, wobec którego została wydana decyzja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z uwagi na niezłożenie deklaracji albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji. W takiej sytuacji właściciel nieruchomości zobowiązany jest do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6o ust. 1 i ust. 4 u.p.c.g.).

Choć w ustawie nie określono terminu, w którym przedmiotowe zawiadomienie należy wysłać właścicielom nieruchomości, to jednak oczywistym jest, że skoro taki obowiązek na gminy nałożono, to winien on zostać wykonany w czasie umożliwiającym właścicielom nieruchomości terminowe uiszczenie opłaty w zmienionej wysokości. W świetle wyżej przywołanych przepisów prawa uzasadniona jest teza, że organ powinien zawiadomić właściciela nieruchomości o nowej wysokości stawki niezwłocznie, co najmniej przed terminem płatności opłaty, a wydanie decyzji na podstawie art. 6m ust. 2b u.c.p.g. może dotyczyć tych miesięcy, w których właściciel nie uiścił opłaty za gospodarowanie odpadami w nowej, określonej w zawiadomieniu stawce, pod warunkiem, że zawiadomienie to zostało właścicielowi nieruchomości doręczone. Innymi słowy dopóki właściciel nieruchomości nie otrzyma zawiadomienia, nie jest zobowiązany do uiszczenia opłaty w wysokości określonej w tym dokumencie. Zaprezentowana przez organy interpretacja, dostosowana jak się wydaje do okoliczności faktycznych, że zawiadomienie to może zostać przesłane właścicielom nieruchomości w dowolnym czasie wypacza całkowicie sens wprowadzonej regulacji, w której przecież chodziło o to, by właściciel nieruchomości wiedział, w jakiej wysokości ma uiścić opłatę w związku ze zmianą jej stawek. Dokonując wykładni art. 6m ust. 2a i ust. 2b u.c.p.g. należy założyć racjonalność ustawodawcy i zgodnie z zasadą wykładni per non est, w procesie tym nie pomijać części przepisu. Wprawdzie stawki opłat za gospodarowanie odpadami określane są przez radę gminy w drodze uchwał, stanowiących akty prawa miejscowego, to jednak dopiero doręczenie zobowiązanemu zawiadomienia, które ma charakter indywidualny - skierowane jest do konkretnego właściciela nieruchomości, wskazuje dedykowany dla niego rachunek bankowy, na który należy uiszczać opłaty, a przede wszystkim określa wysokość miesięcznej opłaty oraz terminy jej zapłaty - tworzy po stronie zobowiązanego obowiązek zapłaty opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

W sprawie, za sporne okresy rozliczeniowe zawiadomienie o zmianie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w ogóle nie zostało doręczone. Taki sposób wykonywania przez organ nałożonych nań obowiązków nie może być uznany za prawidłowy. Przeciwnie, wskazuje na ich ignorowanie, co przekłada się na rażące naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych wyrażonej w art. 121 O.p.

Organ ponownie rozpoznając sprawę uwzględni zaprezentowaną powyżej przez Sąd interpretację przepisów prawa materialnego i rozważy, czy w okolicznościach rozpoznawanej sprawy należy umorzyć postępowanie.

Mając więc na uwadze powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) i art. 135 p.p.s.a. uchylono zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej kwotę 4.231 zł, obejmującą: uiszczony wpis od skargi (614 zł), opłatę skarbową za złożenie pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika - radcy prawnego w wysokości 3600 zł (§ 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, t.j. - Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.).