Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1562/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, ust. 5, ust. 6
journal: Dz.U. 2014 poz 1204
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 75 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Protokolant referent Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygn. akt:

VI SA/Wa 1562/17

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2017 r. Nr [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] marca 2017 r. Nr [...] wydaną przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. nakazującą N. Sp. z o.o. (dalej jako: skarżąca, strona, Spółka) rejestrację 19 używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającą opłatę za używanie 19 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 12 939,00 zł (słownie: dwanaście tysięcy dziewięćset trzydzieści dziewięć zł).

Podstawą prawną decyzji były przepisy: art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1204, z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.), zwane dalej K.p.a.

Zaskarżona decyzja zapadła na skutek rozpoznania odwołania pełnomocnika strony z dnia 17 marca 2017 r., w następujących okolicznościach faktycznych.

W dniu 17 sierpnia 2016 r., na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu przy ul. [...] w [...], zajmowanym przez skarżącą. Kontrola została przeprowadzona w obecności recepcjonistki B. C. W trakcie kontroli ujawniono w lokalu 71 odbiorników telewizyjnych, doprowadzona była antena naziemna. Stwierdzono, że 71 odbiorników telewizyjnych było w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Stwierdzony okres używania odbiorników w tym lokalu wynosił: "od 2009 roku" i został ustalony na podstawie ustnego oświadczenia B. C., która podpisała protokół z przeprowadzonej kontroli bez zastrzeżeń.

Do protokołu załączono oświadczenie B. C. - recepcjonistki, opatrzone datą 17 sierpnia 2016 r., z którego wynika, iż 71 odbiorników telewizyjnych w lokalu zajmowanym przez stronę jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwe z następujących przyczyn: pokoje zajęte przez gości.

Pismem z dnia 20 grudnia 2016 r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników. Jednocześnie, zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a., organ I instancji poinformował stronę o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

W dniu [...] marca 2017 r. organ I instancji wydał decyzję Nr [...] nakazującą rejestrację 19 używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającą opłatę za używanie 19 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 12 939,00 zł (słownie: dwanaście tysięcy dziewięćset trzydzieści dziewięć zł). Rozstrzygnięcie to zostało wydane na podstawie protokołu z przeprowadzonej kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV.

W dniu 17 marca 2017 r. pełnomocnik strony wniósł odwołanie od powyższej decyzji i zarzucił naruszenie art. 7 oraz 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, poprzez stwierdzenie, iż kontrolowany posiada nlezarejestrowane odbiorniki RTV, na podstawie oświadczeń pracownika nieupoważnionego do udzielania wyjaśnień i działającego bez pełnomocnictwa szczególnego osób uprawnionych. Pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 8 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i pozostawienie bez weryfikacji działań organu I Instancji wydającego sprzeczną z własnymi ustaleniami decyzję w ramach postępowania administracyjnego dotyczącego skarżącego w tożsamej sprawie oraz wprowadzające go w błąd - Spółka posiada zarejestrowane odbiorniki a równocześnie organ wskazuje na 19 odbiorników niezarejestrowanych, nie przedstawiając żadnych dowodów w tym zakresie. Pełnomocnik zarzucił także naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niezamieszczenie w treści uzasadnienia faktycznego do wydanej decyzji dowodów, na których oparł się organ wydając decyzję, a to poprzez niewskazanie dowodów na poinformowanie strony o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. Zarzucił także naruszenie art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez wydanie decyzji ustalającej opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Wskazał także na art. 35 K.p.a. Podniósł też w uzasadnieniu odwołania, iż recepcjonistka hotelu nie jest osobą posiadającą upoważnienie do reprezentowania Spółki, a jej oświadczenie mogłoby być traktowane jedynie jako zeznanie świadka przy odpowiednim zastosowaniu przepisów K.p.a. Pełnomocnik podniósł, iż Spółka użytkuje tylko zarejestrowane odbiorniki a organ nie wyjaśnił przyczyn wskazania dodatkowych 19 odbiorników. Wskazał, iż ciężar dowodu spoczywa na organie prowadzącym postępowanie, czemu organ nie sprostał. Pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 10 K.p.a. bowiem poza przesłaniem kopii protokołu i oświadczenie nic więcej nie zostało przez organ przeprowadzone.

Organ II instancji przywołał ustalenia poczynione w toku przeprowadzonej w dniu 17 sierpnia 2016 r. kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu zajmowanym przez stronę, która została przeprowadzona w obecności recepcjonistki B. C.. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 oraz 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, poprzez stwierdzenie, iż kontrolowany posiada niezarejestrowane odbiorniki RTV, na podstawie oświadczeń pracownika nieupoważnionego do udzielania wyjaśnień i działającego bez pełnomocnictwa szczególnego osób uprawnionych organ wskazał, iż protokół z kontroli był niekwestionowanym dowodem w sprawie, albowiem innych dowodów w sprawie nie przedstawiono. W ocenie organu zarzuty podniesione w treści odwołania nie znajdują uzasadnienia. Wskazał, iż strona miała zapewniony udział we wszystkich etapach postępowania. Podkreślił nadto, że oświadczenie złożone przez pracownika w toku czynności kontrolnych nie jest równoznaczne z przesłuchaniem świadka lub strony postępowania. Jednocześnie oświadczenia takie, jak również sam protokół kontroli stanowią materiał dowodowy, który podlega ocenie organu administracyjnego w myśl art. 80 K.p.a. w zw. z art. 75 § 1 K.p.a. W sprawach wszczętych w związku z przeprowadzoną kontrolą wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV przepisem, w oparciu o który organ dokonuje subsumcji faktów uznanych za udowodnione jest art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych. Organ stwierdził, iż zapewnił stronie udział we wszystkich etapach postępowania. Materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 77 K.p.a.

Pełnomocnik strony wniósł od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Na podstawie 57 § 1 pkt 3 Ppsa zaskarżanej decyzji zarzucił:

I. Naruszenie przepisów postępowania, a to:

1) Art. 7 Kpa w związku z art. 77 § 1 Kpa w związku z art. 80 Kpa w związku z art. 107 § 3 Kpa, poprze/ niedążenie do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i niezebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie, jego ocenę i udowodnienie okoliczności sprawy wyłącznie na podstawie części materiału dowodowego, a w konsekwencji; wydanie decyzji zawierającej uzasadnienie, w którym organ nie wskazuje jednoznacznie okoliczności! potwierdzających nałożenie kary pieniężnej na skarżącego, podczas gdy ustawodawca wymaga od organu prowadzącego postępowanie podejmowania wszelkich czynności zmierzających do wyjaśnienia sprawy, zebraniu: i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, oceny jego całokształtu, a następnie wskazaniu w uzasadnieniu decyzji faktów udowodnionych, na których oparto wydana decyzję; ,

2) Art. 79 § 1 Kpa w związku z art. 10 § 1 Kpa poprzez niezawiadomienie strony - Skarżącego o składaniu wyjaśnień przez pracownika Hotelu [...], który nie jest upoważniony do składnia oświadczeń w imieniu skarżącej, podczas gdy treść art. 79 § 1 Kpa wymaga zawiadomienia strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu na siedem dni przed terminem celem wypełnienia obowiązku wynikającego z art. 10 § 1 Kpa, a to zapewnienia czynnego udziału stronom w każdym stadium postępowania;

3) Art. 79 § 2 Kpa w związku z art. 10 § 1 Kpa poprzez uniemożliwienie stronie udziału w przeprowadzani!, dowodu - wyjaśnienia składane przez pracownika, który nie jest upoważniony do składania oświadczeń w imieniu Skarżącego, uniemożliwienie składania wyjaśnień celem wypełnienia obowiązku wynikającego z art. 10 § 1 Kpa ¡i to zapewnienia czynnego udziału stronom w każdym stadium postępowania;

4) Art. 138 § 2 Kpa poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie decyzji organu I instancji wraz z nieprzekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia, ze względu na naruszenie przepisów postępowania artykułów wskazanych w punktach poprzedzających, podczas gdy naruszenie powyższych przepisów winno skłonić Ministra Infrastruktury i Budownictwa do wydania decyzji kasatoryjnej poprzez wskazanie organowi obowiązku powiadomienia strony o składaniu wyjaśnień przez pracownika, a następnie składania wyjaśnień przez skarżącego.

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

1) Art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 roku o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 roku po/j 1204 z późniejszymi zmianami) poprzez błędne ustalenie, że odbiorniki znajdujące się w N. Sp. z o.o. - Hotelu [...] w [...], nie zostały zarejestrowane, jako podlegające zarejestrowaniu i uznanie, że odbiorniki umożliwiają natychmiastowy odbiór programu posiadając doprowadzoną antenę naziemną podczas gdy odbiór telewizji naziemnej bez dekodera cyfrowego jest niemożliwy;

j) Art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 roku o opłatach abonamentowych poprzez błędne stwierdzenie, iż kontrolowana używa niezarejestrowane odbiorniki i w konsekwencji ustalenie opłaty w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej;

l) Art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 roku o opłatach abonamentowych, poprzez wydanie decyzji ustalającej opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa, pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie w całości decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; zasadzenie kosztów postępowania, ewentualnie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji i zasądzenie kosztów według norm przepisanych.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ww. ustawy, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle powyższych unormowań, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik - z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art. 2 ust. 5 i 6 tej ustawy niezależnie od liczby odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych używanych przez osoby fizyczne w tym samym gospodarstwie domowym lub samochodzie stanowiącym ich własność uiszcza się tylko jedną opłatę abonamentową. Podkreśla się przy tym, że opłacenie abonamentu w ramach gospodarstwa domowego nie obejmuje używania odbiorników w lokalu o charakterze handlowym, usługowym czy produkcyjnym.

Należy wskazać, iż podstawą faktyczną rozstrzygnięcia były ustalenia poczynione w toku przeprowadzonej w dniu 17 sierpnia 2016 r. kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu zajmowanym przez stronę. Kontrola została przeprowadzona w obecności recepcjonistki B. C.. W trakcie kontroli ujawniono w lokalu 71 odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Stwierdzony okres używania odbiorników w tym lokalu wynosi: "od 2009 roku" i został ustalony na podstawie ustnego oświadczenia ww. pracownicy. Powyższe ustalenia zostały odnotowane w protokole z kontroli podpisanym przez nią bez zastrzeżeń oraz w złożonym przez nią oświadczeniu wiedzy, w którym podała przyczynę braku możliwości bezpośredniego uruchomienia odbiorników. Tak więc w sposób nie budzący wątpliwości organ ustalił okoliczność używania przez stronę w dniu kontroli 71 odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 oraz 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, poprzez stwierdzenie, iż kontrolowany posiada niezarejestrowane odbiorniki RTV, na podstawie oświadczeń pracownika nieupoważnionego do udzielania wyjaśnień i działającego bez pełnomocnictwa szczególnego osób uprawnionych wskazać należy, iż protokół z kontroli był podstawowym dowodem w sprawie, wobec niewskazania przez stronę mogących obalić poczynione na jego podstawie ustalenia, kontrdowodów.

Reasumując, Sąd doszedł do przekonania, iż organ przeprowadził postępowanie dowodowe co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zapewnił stronie udział we wszystkich etapach postępowania. Wziął pod uwagę, przy wydawaniu decyzji, wszystkie okoliczności stwierdzone podczas kontroli. Zatem jego działanie było zgodne z zasadami wyrażonymi w K.p.a.

Odnosząc się do prezentowanego przez stronę poglądu co do statusu prawnego kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV, to należy stwierdzić iż nie jest ona integralną częścią postępowania administracyjnego, lecz stanowi podstawę faktyczno - dowodową dla jego wszczęcia. Postępowanie w sprawie obowiązku uiszczania opłat abonamentowych mocą przepisów ustawy o opłatach abonamentowych zostało powierzone do prowadzenia jednostce organizacyjnej Poczty Polskiej S.A. Tak więc protokół kontroli tego rodzaju jest odzwierciedleniem czynności kontrolnej, a nie wizji lokalnej, czy oględzin w rozumieniu przepisów K.p.a. Podobnie nie stanowi przesłuchania świadka, czy też strony, czynność odebrania do protokołu kontroli oświadczenia na temat liczby i rodzaju używanych odbiorników RTV od osób, które dysponują wiedzą na ten temat. Oświadczenia takie, jak również sam protokół kontroli stanowią materiał dowodowy, który podlega ocenie organu administracyjnego w myśl art. 80 K.p.a. w zw. z art. 75 § 1 K.p.a. W sprawach wszczętych w związku z przeprowadzoną kontrolą wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV przepisem w oparciu o który organ dokonuje subsumcji faktów uznanych za udowodnione jest art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych.

W rozpoznawanej sprawie, w trakcie kontroli na podstawie oświadczenia wiedzy złożonego przez recepcjonistkę hotelową ustalono, iż strona posiadała wskazaną w protokole i oświadczeniu liczbę odbiorników jak również, iż były one w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Sposób, w jaki dokonano tych ustaleń, nie naruszał obowiązujących przepisów postępowania administracyjnego, a ustalone okoliczności pozwalały na zastosowanie domniemania, iż odbiorniki są używane. Organ przeprowadził postępowanie dowodowe co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zapewnił stronie udział we wszystkich etapach postępowania. Materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 77 K.p.a.

Jak słusznie zaznaczył organ, ustawodawca, wskazując Pocztę Polską S.A. jako uprawnioną do przeprowadzania kontroli obowiązku 4 rejestracji odbiorników, nie wyposażył kontrolerów w ustawowe prawo do żądania dokumentów tożsamości od osób uczestniczących w kontroli ani oglądania pomieszczeń, w których zlokalizowane są odbiorniki, wbrew woli właściciela lokalu czy osoby uczestniczącej w kontroli, zwłaszcza w sytuacji gdy obejrzenie pokoi nie było możliwe z powodu obecności gości hotelowych. Z tych też względów okoliczności dotyczące posiadania odbiorników i ich zdolności do natychmiastowego odbioru programu muszą się opierać na oświadczeniach wiedzy osób uczestniczących w kontroli. Protokół z kontroli zaliczyć należy do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 K.p.a. traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. Złożone przez recepcjonistkę oświadczenie, wobec którego nie przedstawiono wiarygodnych przeciwdowodów jest zatem dopuszczalne i słusznie zostało w postępowaniu administracyjnym uznane za wiarygodne.

Należy stwierdzić, iż żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga, by w kontroli uczestniczył organ uprawniony do reprezentacji podmiotu kontrolowanego, ani też by ważność protokołu zależała od jego podpisu przez osoby wchodzące w skład takiego organu zgodnie z zasadami reprezentacji podmiotu kontrolowanego.

W toku kontroli osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli. W przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do zakwestionowania oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli, albowiem nie sposób zakładać, żeby wiedza recepcjonistki nie obejmowała tak elementarnych dla funkcjonowania hotelu wiadomości, jak rodzaj i standard oferowanych w nim usług, który wyznaczają m.in. składniki wyposażenia udostępnianych klientom pomieszczeń, przy czym telewizory są istotnym elementem tych składników. Tak więc zdaniem Sądu, nie może być uznany za zasadny zarzut, iż recepcjonistka hotelu nie jest osobą posiadającą upoważnienie do reprezentowania Spółki, a jej oświadczenie mogłoby być traktowane jedynie jako zeznanie świadka przy odpowiednim zastosowaniu przepisów K.p.a.

W postępowaniu administracyjnym ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2010 r. sygn. akt: II GSK 1478/10). Pełnomocnik Strony nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących na brak używania niezarejestrowanych 19 odbiorników telewizyjnych, które ujawniono podczas kontroli. Takiej reakcji nie może zastąpić gołosłowne kwestionowanie legalności wyników kontroli dokonane w odwołaniu. Ustalenia kontroli dokonane były prawidłowo.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez wydanie decyzji ustalającej opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników wskazać należy, iż w myśl postanowień ww przepisu, w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników kierownik jednostki operatora wyznaczonego wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiorników oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Wysokość tej opłaty wynika wprost z treści art. 5 ust. 3 w/w ustawy, opłata ta jest stała i stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników. Natomiast wysokość opłaty abonamentowej za używanie odbiornika telewizyjnego określona została w § 1 pkt 2 rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 19 maja 2015 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2016 r. (Dz.U. poz. 750) i wynosi 22,70 zł za jeden miesiąc. Tak więc należna opłata z tytułu używanie niezarejestrowanych odbiorników w niniejszej sprawie wynosi 12939 zł (30x22,70x19). W takiej też wysokości opłata została ustalona przez organ I instancji.

Wskazać należy, iż zgodnie z zapisami § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, dokonuje operator wyznaczony, na podstawie zgłoszenia podmiotu posiadającego odbiorniki, zwanego dalej "użytkownikiem". Zgłoszenie składa się w terminie 14 dni od dnia wejścia w posiadanie odbiorników. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o krótszym niż 14 dni okresie używania ujawnionych odbiorników.

Zdaniem organu II instancji decyzja z dnia [...] marca 2017 r. Nr [...] wydana przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. nakazująca rejestrację 19 używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalająca opłatę za używanie 19 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, odpowiada prawu. Wobec wykazania, przez organ, że w dniu kontroli w lokalu zajmowanym przez Stronę znajdowało się 71 odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, przy czym 52 odbiorniki były zarejestrowane przed kontrolą, w konsekwencji należało też stwierdzić, iż pobranie opłaty tytułem ich używania jest uzasadnione.

Jak wynika z powyższego, organ rozstrzygnął sprawę w sposób zgodny z prawem procesowym i obowiązującymi przepisami prawa materialnego.

Skarga podlegała zatem oddaleniu w myśl art. 151 P.p.s.a.