Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 272/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 235(1)  i art. 235(2)
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity
article: art. 12 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2011 nr 212 poz 1263
law: Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Protokolant Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 25 września 2012 r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W., działając na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r. nr 212, poz. 1263), art. 235¹ i art. 235² Kodeksu pracy (Dz. U. z 1998 r. nr 21, poz. 94, ze zm.) oraz § 8 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869), jak również art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania z dnia 3 stycznia 2012 r. W. R. (dalej: skarżący) od decyzji nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] 2011 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz (poz. 21 wykazu chorób zawodowych wymienionych w załączniku do cytowanego rozporządzenia) u skarżącego, zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że skarżący, pracował kolejno w:

1. [...] Zakłady Górnicze "K." w I. (wydział zlikwidowany, obecnie: [...] P. M. S.A. Oddział Zakłady G. L."):

- od 9 stycznia 1965 r. do 21 września 1965 r. jako pracownik fizyczny na powierzchni (w narażeniu na hałas),

- w okresie 20 października 1965 r. do 30 sierpnia 1966 r. odbywał zasadniczą służbę wojskową,

2. Zakładzie D. Przemysłowego Instytutu E. w B. (zakład zlikwidowany)

- od 1 października 1968 r. do 24 maja 1969 r. na stanowisku galwanizera.

3. Zakładach Przemysłu Dz. "H." w L. Zakład "S." w B. (zakład zlikwidowany)

- od 26 maja 1969 r. do 28 sierpnia 1971 r. na stanowisku ślusarz mechanik szwalni (w narażeniu na hałas),

4. B. Fabryce F. i A. "P." w B. (obecnie: G. B. S.A.)

- od 1 września 1971 r. do 28 kwietnia 1991 r. na stanowiskach konserwator, konserwator automatów oraz ślusarz - konserwator maszyn i urządzeń (w narażeniu na hałas).

Od 16 marca 2006 r. przebywa na emeryturze. Ponadto pracował w:

1. Przedsiębiorstwie Handlowym A. Sp. J. w B.

- od 25 kwietnia 2006 r. do 31 grudnia 2007 r. na stanowisku konwojenta,

2. Przedsiębiorstwie Usługowym "J." Sp. z o.o. w L. Oddział B.

- od 1 marca 2008 r. na stanowisku młodszego wartownika.

Postępowanie administracyjne w sprawie wymienionej choroby zawodowej u skarżącego wszczęte zostało przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. dnia 15 listopada 2010 r. na skutek zgłoszenia dokonanego przez skarżącego.

D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. Oddział w J. G. dnia [...] 2011 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u skarżącego. Jednostka orzecznicza pierwszego stopnia diagnostycznego swoje stanowisko uzasadniła tym, że: "w wyniku przeprowadzonego postępowania orzeczniczego, w tym diagnostyki audiologicznej stwierdzono u badanego obustronny niedosłuch mieszany dużego stopnia z podwyższeniem progu słuchu obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości 1, 2, 3 kHz wynoszącym w uchu lewym 92,6 dB, w uchu prawym 91,5 dB. (...) Z uwagi na rodzaj niedosłuchu, wywiad, zgromadzoną dokumentację medyczną i oceny narażenia zawodowego nie można z wysokim prawdopodobieństwem stwierdzić, iż obustronny niedosłuch typu mieszanego dużego stopnia rozpoznawany u skarżącego spełnia kryteria dla rozpoznania choroby zawodowej..."

W związku z odwołaniem skarżącego od orzeczenia lekarskiego wydanego przez jednostkę orzeczniczą I stopnia, został on skierowany na ponowne badania w jednostce orzeczniczej II stopnia. Instytut Medycyny Pracy w Ł. dnia [...] 2011 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania wspomnianej choroby zawodowej u skarżącego. Jednostka orzecznicza II stopnia diagnostycznego swoje stanowisko uzasadniła tym, że: "przeprowadzone w IMP w Ł. kompleksowe badania audiologiczne wykazały obustronny ubytek słuchu typu mieszanego przewodzeniowo-odbiorczego. Ten typ uszkodzenia nie jest obrazem klinicznym uszkodzenia słuchu spowodowanego działaniem hałasu, który doprowadza do uszkodzeń słuchu typu odbiorczego i nie doprowadza do uszkodzeń słuchu w zakresie niskich i średnich częstotliwości. Ponadto przebieg rozwoju uszkodzenia słuchu (oceniony na podstawie załączonych badań audiometrycznych) wskazuje, że uszkodzenie słuchu rozwijało się również jako uszkodzenie słuchu typu mieszanego, przewodzeniowo-odbiorcze, co świadczy o innej etiologii jego rozwoju niż skutki biologicznego działania hałasu, który nie doprowadza do powstania uszkodzenia słuchu typu przewodzeniowego. Uszkodzenie takie może mieć związek z kilkakrotnie przebytymi urazami głowy (zgłaszanymi w wywiadzie). Dodatkowo na pozazawodowy charakter uszkodzenia słuchu wskazuje progresja niedosłuchu pomimo upływu ponad 10 lat od chwili zakończenia pracy w narażeniu na hałas o poziomach stwarzających ryzyko rozwoju trwałego uszkodzenia słuchu (narażenie takie zgodnie z załączoną dokumentacją oceniającą przebieg pracy zawodowej ustało w 1991 roku). Reasumując brak jest podstaw do rozpoznania [...] choroby zawodowej...".

Na podstawie powyższych opinii jednostek I i II stopnia diagnostyczno-orzeczniczego oraz w oparciu o ocenę narażenia zawodowego, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. dnia [...] 2011 r. wydał decyzję [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącego.

Od powyższej decyzji skarżący pismem z dnia 3 stycznia 2012 r. złożył odwołanie do D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W., wskazując, że w badaniu lekarskim wskazano znaczny ubytek słuchu oraz zmiany czuciowo-nerwowe spowodowane uszkodzeniem w wyniku narażenia na hałas. Ponadto odwołujący się wskazał, że: "...należało stwierdzić u mnie chorobę zawodową. Wynik badania wskazuje na podwyższenie progu słuchowego aż o wielkości 91,5 dB i 92,6 dB, co znacznie przekracza wskazane minimum."

W uzasadnieniu decyzji II instancji, D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W., podkreślił, że do stwierdzenia choroby zawodowej przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego muszą być spełnione łącznie, jak to wynika w art. 235¹ i art. 235² Kodeksu pracy oraz § 5 ust. 2 i ust. 3 cytowanego rozporządzenia, trzy warunki: 1. choroba musi być rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia i znajdować się w wykazie chorób zawodowych, 2. choroba ta musi być wywołana czynnikami szkodliwymi znajdującymi się w środowisku pracy albo sposobem wykonywania pracy, 3. wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych musi nastąpić w okresie ustalonym w załączniku do tego rozporządzenia.

W przypadku skarżącego dochodzenie sanitarno-epidemiologiczne wykazało, że wykonując swoje obowiązki zawodowe narażony był na hałas. Natomiast odnośnie klinicznych podstaw do rozpoznania choroby zawodowej należy stwierdzić, iż placówki służby zdrowia upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych: D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. Oddział w J. G. oraz Instytut Medycyny Pracy w Ł., na podstawie wyników przeprowadzonych badań były zgodne co do tego, że stwierdzony u skarżącego typ uszkodzenia słuchu - mieszany (przewodzeniowo-odbiorczy) nie jest obrazem klinicznym uszkodzenia słuchu spowodowanego działaniem hałasu, który doprowadza do uszkodzeń słuchu typu odbiorczego. Ponadto na pozazawodowy charakter uszkodzenia słuchu wskazuje progresja niedosłuchu pomimo upływu ponad 10 lat od chwili zakończenia pracy w narażeniu na hałas. Zgodnie ze stanem współczesnej wiedzy medycznej ubytek słuchu spowodowany działaniem hałasu jest trwały i nie pogłębia się oraz nie ulega poprawie po ustaniu narażenia na hałas. Jest to związane z uszkodzeniem komórek narządu Cortiego w ślimaku ucha wewnętrznego. Jeżeli po ustaniu narażenia na hałas niedosłuch pogłębia się, świadczy to o jego pozazawodowym pochodzeniu [K. Marek, Choroby zawodowe, PZWL Warszawa 2001; opinie lekarzy orzeczników wydane w innych sprawach].

Odnośnie zawartej w odwołaniu kwestii wyjaśnić należy, że zgodnie z zawartą w przytoczonym rozporządzeniu definicją rozpatrywanej choroby zawodowej ujętej w poz. 21, oprócz wykazania określonego podwyższenia progu słuchu, niezbędne jest także stwierdzenie określonego typu niedosłuchu - typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego. W przypadku skarżącego jednostki orzecznicze na podstawie wyników przeprowadzonych badań i analizy zgromadzonej dokumentacji medycznej rozpoznały u odwołującego się znaczny niedosłuch, spełniający kryterium wielkości określonej w tym rozporządzeniu, jednakże niedosłuch ten nie spełnia kryterium określonego typu. D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. podkreślił, że opinia strony odwołującej się, która nie posiada wiedzy specjalistycznej, nie może podważać opinii medycznej lekarzy specjalistów zatrudnionych w jednostkach diagnostyczno-orzeczniczych upoważnionych do orzekania w sprawach chorób zawodowych.

Do stwierdzenia choroby zawodowej nie jest wystarczające wykazanie ekspozycji zawodowej na czynnik wywołujący chorobę, lecz konieczne jest również rozpoznanie choroby zawodowej, dokonane przez jednostki właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych. Wydane orzeczenia poprzedzone zostały specjalistycznymi badaniami stanu zdrowia odwołującego się oraz analizą zgromadzonej dokumentacji, są obiektywne, przekonujące oraz obszernie umotywowane.

W związku z powyższym D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. nie znalazł podstaw prawnych ani merytorycznych do zmiany decyzji I instancji.

Na decyzję ostateczną skargę do Sądu Administracyjnego wniósł W. R.. W skardze podniósł, że dokumentacja, którą przedłożył w celu przeprowadzenia stosownych badań wyraźnie wskazuje na uszkodzenie słuchu przewyższające normy określone w cytowanym rozporządzeniu, co jednoznacznie kwalifikuje jego sytuację jako spełniającą przesłanki choroby zawodowej. Skarżący stwierdził również, że przeprowadzone badania lekarskie, na które powołuje się DPWIS, były nieobiektywne. Konieczne jest zatem przeprowadzenie kolejnego badania przez specjalistę laryngologa.

W odpowiedzi na skargę organ sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, ani też przepisów prawa procesowego w taki sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd podzielił dokonane przez organ administracyjny ustalenia faktyczne i rozważania prawne.

Postępowanie w niniejszej sprawie dotyczyło ustalenia zaistnienia u skarżącego choroby zawodowej narządu słuchu, zamieszczonej w rozporządzeniu, pracy w warunkach narażających na powstanie takiej choroby oraz związku przyczynowego pomiędzy wymienionym schorzeniem i tymi warunkami.

Podstawę prawną szczegółowych regulacji chorób zawodowych stanowi art. 235¹ kodeksu pracy, który określa, że za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". O stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje tym samym, jak zgodnie przyjęły organy sanitarne obydwu instancji, zachowanie dwóch wymogów, tj. zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenie, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem jej wykonywania.

Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, postępowanie w sprawie rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej wszczyna z urzędu właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny, po uzyskaniu zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej u pracownika. Jednocześnie przepisy powołanego rozporządzenia wprowadzają obowiązek dokonania zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej na specjalnym formularzu (§ 4 ust. 3). Wymóg ten wynika z potrzeby określenia granic sprawy, tj. ustalenia, czy w zgłoszeniu wskazano schorzenie znajdujące się w wykazie chorób zawodowych.

Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 235² k.p.).

Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.

W świetle wskazanych przepisów, wydając decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej organy inspekcji sanitarnej mają na względzie, czy spełnionych zostało kilka niezbędnych elementów jednocześnie: rozpoznana choroba musi znaleźć się w wykazie chorób zawodowych i musi być stwierdzona orzeczeniem lekarskim rozpoznającym chorobę zawodową. Wyniki oceny warunków pracy winny zaś pozwalać na stwierdzenie bezpośrednie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że spowodowana ona została narażeniem zawodowym. Brak jednego z tych elementów uzasadnia wydanie decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

Organy zobowiązane były zatem do analizy dowodów w aspekcie ich przydatności dla wykazania istnienia konkretnej choroby i to nie jakiegokolwiek uszkodzenia słuchu, lecz wyłącznie uszkodzenia słuchu szczególnego rodzaju, mianowicie wskazanego w poz. 21 załącznika rozporządzenia. Zgodnie ze wskazanym przepisem za chorobę zawodową uznaje się: "Obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz". Oznacza to, że istotne są ustalenia, czy ubytek słuchu jest obustronny, trwały, typu ślimakowego, został spowodowany hałasem, wyraża się podwyższeniem progu słuchu o wielkość co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczoną jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz. Brak któregokolwiek z tych elementów wyklucza możliwość stwierdzenia choroby zawodowej.

Przesłankami do stwierdzenia choroby zawodowej, które muszą być spełnione łącznie, są: rozpoznanie choroby przez uprawniony organ oraz stwierdzenie, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy chorobą a działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem jej wykonywania.

W tym zakresie aktualny pozostaje pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt I SA 1801/00 (publ. Lex nr 77663), iż warunkiem koniecznym stwierdzenia przez organ inspekcji sanitarnej choroby zawodowej jest uprzednie jej lekarskie rozpoznanie przez właściwe medyczne jednostki orzecznicze, zaś orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest wiążące dla organów inspekcji sanitarnej i prowadzi do odmowy stwierdzenia choroby. W kontekście powyższych uwag należy rozumieć związanie organu opinią lekarską w zakresie wiedzy medycznej. Takiej wiedzy nie posiadają organy administracyjne czy sądy, a zatem nie mogą samodzielnie podważać opinii specjalistów. Jeżeli orzeczenie lekarskie jest prawidłowe pod względem formalnym, zawiera wyczerpujące uzasadnienie i jest zgodne z prawem organ administracyjny jest takim orzeczeniem związany; nie może orzec o chorobie zawodowej w sytuacji gdy opinie lekarskie mówią o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 2429/06, publ. Lex 334113; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 184/05, publ. Lex 192632).

W orzecznictwie sądów administracyjnych istnieje utrwalony pogląd, iż orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Bez tej opinii, bądź sprzecznie z nią organ administracji nie może dokonywać, we własnym zakresie, rozpoznania choroby i ustalić, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Nie oznacza to jednak zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny opinii biegłego w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 1998 r., sygn. akt I SA 1200/98, publ. Lex 45833). Zatem podstawowym, choć nie jedynym, warunkiem rozpoznania choroby zawodowej jest pozytywna opinia lekarska wydana w trybie określonym w rozporządzeniu. Wprawdzie istnieje kontrola czy możliwość podważenia takich opinii ale w ograniczonym zakresie. Organ administracyjny orzekający na podstawie takiej opinii winien zwrócić uwagę na jej właściwe uzasadnienie i spełnienie przesłanek formalnych. Zgodnie z prawem tylko właściwie uzasadniona opinia lekarska może być powołana jako podstawa wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej.

Oceny w zakresie istnienia choroby zawodowej dokonuje właściwa jednostka orzecznicza, o której mowa w § 5 rozporządzenia. W tym aspekcie, o ile orzeczenie tej jednostki jest należycie uzasadnione i spójne, i oparte na analizie pełnego stanu faktycznego, ma charakter wiążący dla organu orzekającego w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej.

Dopiero kolejnym elementem jest stwierdzenie związku przyczynowego pomiędzy warunkami pracy a stwierdzoną chorobą. Przy czym, istotny element stanowi tu ustalenie warunków pracy i faktycznego narażenia na szkodliwe czynniki chorobotwórcze, w tym przypadku hałas.

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, iż przeprowadzone przez organy obu instancji postępowanie, było zgodne z obowiązującą w tym względzie procedurą. Organy, w wyniku powtórnego rozpoznania sprawy, uzupełniły w istotnym zakresie postępowanie dowodowe. We właściwych do tego jednostkach medycznych wykonano szereg badań diagnostycznych, w wyniku których bezwzględnie stwierdzono pozazawodowy charakter uszkodzenia słuchu skarżącego. Wyjaśniły również zakres narażenia zawodowego oraz warunki pracy skarżącego słusznie powołując się na dokonanie przez uprawnioną do tego jednostkę, w myśl obowiązujących w tej kwestii reguł i pomiarów.

W rozpatrywanej sprawie organy orzekające uzyskały orzeczenia lekarskie, o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej. Orzeczenia lekarskie opracowane były zarówno przez D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. Oddział w J. G. jako jednostki I stopnia, jak również Instytut Medycyny Pracy w Ł. jako jednostki II stopnia. W ocenie Sądu orzeczenia te nie budzą wątpliwości, są jednoznaczne, obiektywne i rzetelnie umotywowane. Wydane zostały na podstawie analizy narażenia zawodowego oraz dostępnej dokumentacji medycznej, jak też badań lekarskich i pomocniczych i dokumentacji przebiegu zatrudnienia. Uzasadnienia orzeczeń są pełne i zawierają argumentację odpowiadającą zebranemu w sprawie materiałowi dowodowemu. Organy inspekcji sanitarnej niewątpliwie zatem związane były rozpoznaniem zawartym w orzeczeniu lekarskim. Dokonane u skarżącego rozpoznanie nie figuruje w wykazie chorób zawodowych, a tym samym nie daje podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Tym bardziej w sytuacji progresu niedosłuchu w czasie, kiedy skarżący nie był już narażony na hałas w miejscu pracy. Z kolei, jak zaznaczyły lekarskie jednostki orzecznicze, dalsza progresja uszkodzenia słuchu, postępująca po zakończeniu pracy wskazuje na inną niż hałas etiologię obecnie obserwowanego uszkodzenia słuchu. Organy stwierdziły, że takie uszkodzenie słuchu może mieć związek z kilkakrotnie przebytymi urazami głowy (zgłaszanymi w wywiadzie).

Skoro zatem we wszystkich orzeczeniach lekarskich stwierdzono brak podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej organ, nawet przy spełnieniu przez niego innych przesłanek, nie mógłby orzec o istnieniu choroby zawodowej. Przy czym, nie było obowiązkiem organów, wbrew twierdzeniom skarżącego, dochodzenie innych, pozazawodowych czynników, które spowodowały jego niedosłuch.

Tym samym, Sąd stwierdził, iż zgłoszone w skardze zarzuty, na tle dokonanej analizy akt sprawy, są nieuzasadnione, a odpowiedzią na nie są powyższe wywody Sądu oraz argumentacja organów sanitarnych.

Reasumując przyjąć należy, że organ pierwszej instancji w sposób wszechstronny oraz wnikliwy przeprowadził postępowanie dowodowe zaś organ odwoławczy, podzielając ustalenia faktyczne i prawne dokonał prawidłowej oceny całokształtu sprawy oraz ustosunkował się do wszystkich istotnych zarzutów podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu.

W tym zakresie postępowanie organów sanitarnych uznać trzeba za wyczerpujące i wnikliwe, co z kolei znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach wydanych decyzji, stosownie do art. 107 § 3 k.p.a.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak sentencji wyroku.