Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 167/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 ust. 2, art. 200
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 145 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Protokolant spec. - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi Spółdzielczej [...] z siedzibą w Ż. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej: 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz Spółdzielczej [...] z siedzibą w Ż. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu [...] września 2012 r. [...] Grupa Producentów [...] (dalej "Grupa" lub "Strona") złożyła wniosek o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 30 czerwca 2012 r.

Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR (dalej "Dyrektor OR") w dniu [...] grudnia 2012 r. wydał decyzję przyznającą pomoc finansową na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości 46 453,47 zł oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 4 099 259,57 zł.

Postanowieniem nr [...] wydanym przez organ I instancji w dniu [...] marca 2015 r. Strona została poinformowana o powołaniu biegłego w celu wykonania niezależnej wyceny nieruchomości gruntowej oraz o terminie oględzin; w efekcie wpłynął operat szacunkowy sporządzony przez J. K. w zakresie określenia wartości nieruchomości budynkowej - budynku socjalno-magazynowego z komorami chłodniczymi i wiatą magazynową oraz budynku sortowni z komorami chłodniczymi magazynowania owoców z kontrolowaną atmosferą "U." posadowionych na działce nr [...] w miejscowości B.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. Dyrektora OR wznowił z urzędu postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2012 r., dotyczącą przyznania pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 30 czerwca 2012 r.

Pismem z dnia 7 czerwca 2016 r. Dyrektor OR wezwał Stronę do złożenia wyjaśnień w zakresie wyceny nieruchomości. Odpowiedź na powyższe pismo wpłynęła do [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w dniu 26 lipca 2016 r.

Następnie, w dniu [...] września 2016 r. Dyrektor OR wydał decyzję nr [...], którą uchylił ostateczną Dyrektora OR z dnia [...] grudnia 2012 r., znak [...] dotyczącą przyznania pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. oraz:

a) przyznał pomoc finansową pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości 46 453,47 zł,

b) przyznał pomoc finansową na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 3 463 679,57 zł,

c) odmówił przyznania wnioskowanej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 317 790,00 zł,

d) dokonał obniżki należnej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 317 790,00 zł.

W dniu 4 października 2016 r., Grupa złożyła odwołanie od w/w decyzji wskazując, że nie zgadza się z oceną wartości nieruchomości budynkowej sporządzoną przez rzeczoznawcę wyznaczonego przez organ I instancji, J.K. Strona wniosła o uchylenie decyzji w zaskarżonej części w zakresie w/w punktów c i d oraz o przyjęcie przedłożonego przez Stronę operatu szacunkowego wykonanego na zlecenie Strony przez T.C. i wydanie decyzji przyznającej pomoc finansową zgodną z wnioskiem Strony (istotne fragmenty przytoczono we p-kcie VII niniejszego uzasadnienia).

Decyzją z dnia [...] listopada 2017r. Prezes ARiMR – stosownie do treści art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. – po rozpatrzeniu odwołania Grupy od decyzji wyżej opisanej uchylił w zaskarżonej części decyzję nr [...] z dnia [...] września 2016 r. o uchyleniu decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. w zakresie dotyczącym:

- odmowy pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 317 790,00 zł,

- dokonania obniżki należnej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 317 790,00 zł,

oraz

uchylił w powyższej części decyzję ostateczną nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. w części dotyczącej:

- przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 635 580,00 zł oraz zawiesił w tej części płatność w sprawie wniosku Grupy o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania wysokości 635 580 zł.

W motywach wskazano, że stosownie do treści art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżona decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części.

Po przeprowadzeniu postępowania stwierdzono, iż w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji Dyrektora OR nr [...] z dnia [...] września 2016 r. w zaskarżonej części i orzeczenia do istoty sprawy.

Po prezentacji aktów normatywnych, które mają w sprawie zastosowanie zwrócono uwagę, że postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r., sygn. akt [...] Prokuratura Regionalna w W. wszczęła śledztwo w sprawie doprowadzenia w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w bliżej nieustalonym czasie nie wcześniej niż w 2008 r. i nie później niż w grudniu 2016 r. w W. przy ul. [...] do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. w stosunku do mienia znacznej wartości w kwocie nie wyższej niż 21 302 659,77 zł, poprzez przedłożenie w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. przez m.in. "S." Sp. z o. o. nierzetelnych dokumentów dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla otrzymywania dofinansowania z środków finansowych krajowych oraz Unii Europejskiej oraz wprowadzenia pracowników Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. w błąd, co do rzeczywistej wysokości ponoszonych kosztów inwestycyjnych w konsekwencji czego Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. poniosła szkodę w kwocie nie niższej niż 21 302 659,77 zł, tj. o czyn z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk w zb. z art. 297 § 1 kk w zw. 11 § 2 kk.

Stosownie natomiast do art. 115 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz. Urz. UE L 157 z 15 czerwca 2011 r., str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 543/2011", Państwa członkowskie mogą zawiesić uznanie organizacji producentów, zrzeszenia organizacji producentów lub grupy producentów lub zawiesić płatności na ich rzecz, jeśli istnieją w stosunku do tych organizacji podejrzenia popełnienia oszustwa w odniesieniu do pomocy objętej rozporządzeniem (WE) nr 1234/2007.

Powoływany przepis rozporządzenia 543/2011, jako wykonawczy, akt wtórnego prawa UE, ma charakter wiążący dla polskiego porządku prawnego. Przepis ten obowiązuje bezpośrednio i nie jest tutaj wymagana dodatkowo jego transpozycja do prawa krajowego ani inne dodatkowe działanie legislacyjne. Organy administracyjne obowiązane są zatem, kierując się treścią przedmiotowego przepisu, rozważyć zasadność jego zastosowania w kontekście wskazanych powyżej okoliczności faktycznych.

Organ wskazał, że nowe fakty wynikające z przygotowanego przez biegłego operatu szacunkowego, mogą stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Nie można bowiem wykluczyć, że z przedmiotowego dokumentu wynikają nowe okoliczności faktyczne dotyczące inwestycji, które istniały w dniu wydania decyzji, a które nie były znane organowi. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku NSA z dnia 1 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2154/10, sama zmiana oceny dowodów nie może stanowić podstawy do podważenia trwałości decyzji w trybie wznowienia postępowania jeżeli nie wyprowadzi się takich nowych okoliczności faktycznych, istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej, które podważą ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przy wydaniu decyzji ostatecznej, decyzji rozstrzygającej sprawę merytorycznie w trybie postępowania zwykłego.

Wyjaśnienie natomiast na podstawie otrzymanego operatu szacunkowego, czy takie okoliczności występowały powinno być przedmiotem postępowania wznowieniowego, które w zależności od wyników ustaleń powinno zakończyć się wydaniem jednego z rodzajów decyzji w trybie art. 151 Kpa.

Z dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że wszczęcie śledztwa w przedmiocie podejrzenia popełnienia oszustwa, o ile występuje w toku postępowania w sprawie przyznania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie, stanowi przesłankę do wydania decyzji merytorycznej rozstrzygającej sprawę wniosku w ten sposób, że płatność ulega zawieszeniu (np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt. V SA/Wa 493/16).

Mając na uwadze powyższe, okoliczność wszczęcia śledztwa w związku z podejrzeniem popełnienia oszustwa powinna również być wzięta pod uwagę w toku postępowania wznowieniowego, w ten sposób, że możliwe jest zakończenie postępowania wznowieniowego uchyleniem decyzji ostatecznej (w I instancji) i zawieszeniem płatności lub uchyleniem decyzji 1 instancji wydanej w postępowaniu wznowieniowym, uchyleniem decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym i zawieszeniem płatności na podstawie art. 115 ust.2 rozporządzenia 543/2011.

Jak wskazano wyżej, w przedmiotowej sprawie Prokuratura Regionalna w W. w dniu [...] maja 2017 r. wszczęła śledztwo w sprawie podejrzenia popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk w zb z art. 297 § 1 kk w zw. 11 § 2 kk.

Zgodnie z art. 286 § 1 kk., kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą prowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

Stosownie natomiast do art. 297 § 1 kk, kto w celu uzyskania dla siebie lub kogo innego, od banku lub jednostki organizacyjnej prowadzącej podobną działalność gospodarczą na podstawie ustawy albo od organu lub instytucji dysponujących środkami publicznymi - kredytu, pożyczki pieniężnej, poręczenia, gwarancji, akredytywy, dotacji, subwencji, potwierdzenia przez bank zobowiązania wynikającego z poręczenia lub z gwarancji lub podobnego świadczenia pieniężnego na określony cel gospodarczy, instrumentu płatniczego lub zamówienia publicznego, przedkłada podrobiony, przerobiony, poświadczający nieprawdę albo nierzetelny dokument albo nierzetelne, pisemne oświadczenie dotyczące okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wymienionego wsparcia finansowego, instrumentu płatniczego lub zamówienia, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Organ wskazał, iż w orzecznictwie został sformułowany pogląd, iż czyn z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk stanowi oszustwo w stosunku do mienia znacznej wartości, sklasyfikowane jako przestępstwo przeciwko mieniu (wyrok NSA z 14 lipca 2010 r. sygn. akt II OSK 1142/09). W związku z powyższym, przestępstwa określone w art. 286 kk w zw. z art. 297 kk, w związku z wydaniem przez Prokuraturę Regionalną w W. postanowienia o wszczęciu śledztwa z dnia [...] maja 2017 r., powinno zostać uznane za oszustwo, o którym stanowi art. 115 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011.

Mając zatem na uwadze powyższe kwestia prowadzenia sprawy przez Prokuraturę w zakresie opisanego wyżej oszustwa zasadnie uzasadnia zawieszenie prowadzonego postępowania administracyjnego w przedmiocie wniosku o przyznanie pomocy finansowej. Treść wskazanego wyżej przepisu art. 115 ust. 2 rozporządzenia 543/2011 wyraźnie wskazuje już na samo podejrzenie popełniania przestępstwa, a nie wniesienie aktu oskarżenia czy też wydanie w sprawie wyroku przez Sąd.

Podkreślenia wymaga fakt, iż zasadniczym celem zawieszenia postępowania na podstawie art. 115 ust. 2 rozporządzenia 543/2011 z uwagi na podejrzenie popełnienia przestępstwa jest bowiem zapewnienie skutecznej ochrony interesów finansowych UE.

Środki wypłacane w ramach pomocy finansowej dla wstępnie uznanych grup producentów owoców i warzyw są środkami budżetowymi (z budżetu unijnego jak i krajowego) i jako takie podlegają szczególnej ochronie i muszą być wydatkowane zgodnie z zasadami gospodarności, efektywności i skuteczności oraz w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasad uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów, oraz optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów (art. 30 rozporządzenia nr 966/2012 oraz art. 44 ust. 3 ustawy o finansach publicznych). W związku z powyższym ARiMR, jako agencja płatnicza, jest zobowiązana do przestrzegania ww. zasad i ich stosowania w ramach rozpatrywanych przez siebie spraw.

Prezes ARiMR wskazał, że zgodnie z ust. 2 art. 115 rozporządzenia nr 543/2011 państwa członkowskie mogą zawiesić uznanie organizacji producentów, zrzeszenia organizacji producentów lub grupy producentów lub zawiesić płatność na ich rzecz, jeśli istnieją w stosunku do tych organizacji podejrzenia popełnienia oszustwa w odniesieniu do pomocy objętej rozporządzeniem nr 1234/2007. W ust. 1 tego przepisu określono natomiast, że w przypadku gdy organizacja producentów, zrzeszenie organizacji producentów lub grupa producentów popełniła oszustwo w odniesieniu do pomocy objętej rozporządzeniem nr 1234/2007, państwa członkowskie, bez uszczerbku dla wszelkich innych sankcji i kar stosowanych na mocy prawodawstwa unijnego i krajowego wyłączają odnośne działania lub operacje ze wsparcia w ramach programu operacyjnego lub planu uznawania i odzyskują wszelką pomoc, którą już wypłacono na te operacje.

Dokonując zatem oceny zarzucanego czynu zabronionego (nie przesądzając oczywiście o zasadności postępowania przygotowawczego zmierzającego do wniesienia lub też odstąpienia od wniesienia aktu oskarżenia w przedmiotowej sprawie karnej), nie budzi wątpliwości, iż popełnienie oszustwa w kontekście postępowania w przedmiocie przyznania pomocy finansowej stanowi przesłankę do odmowy przyznania pomocy finansowej oraz do cofnięcia pomocy już przyznanej pomocy. Tym samym rozstrzygnięcie postępowania w przedmiocie zarzucanego czynu zabronionego stanowi kwestię prawną, która w sposób bezpośredni wiąże się z prowadzonym tutaj postępowaniem administracyjnym dotyczącym wnioskowanej przez skarżącą pomocy finansowej.

W przedmiotowej sprawie istnieje zatem bezpośredni związek między śledztwem, a prowadzonym postępowaniem administracyjnym.

W sytuacji potwierdzenia, w trakcie prowadzonego śledztwa, iż został popełniony czyn zabroniony i stanowi on przestępstwo, Prokuratura Regionalna w W. skieruje akt oskarżenia do sądu bądź umorzy śledztwo, w sytuacji braku potwierdzenia popełnienia przestępstwa. Zatem o zasadności lub braku zasadności zarzutów stawianych "S." decydować będzie Prokurator Regionalny w W.

Podkreślić ponadto należy, iż obowiązek złożenia zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa do prokuratury nakładają na organ publiczny przepisy art. 304 § 2 k.p.k.

Mając na uwadze powyższe, jeżeli organ II instancji podejrzewał, iż ze strony wnioskodawcy wystąpiły nieprawidłowości, które podlegają pod sankcje prawa karnego materialnego, to był zobowiązany przepisami prawa podjąć wszelkie niezbędne czynności i złożyć zawiadomienie o uzasadnionym podejrzeniu popełnieniu przestępstwa.

Mając na uwadze powyższe, w przedmiotowej sprawie zasadnym jest zawieszenie płatności sprawie wniosku Grupy z dnia [...] września 2012 r. w wysokości 635 580 zł w celu uwzględnienia ustaleń dokonanych na podstawie wskazanych wyżej okoliczności.

W przedmiotowej sprawie zostały spełnione warunki wynikające z art. 115 ust 2 rozporządzenia nr 543/2011, stanowiące podstawę do zawieszenia postępowania z urzędu.

W skardze – zarzucając obrazę art.138 §2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie pomimo braku ku temu podstaw – zaskarżono decyzję Prezesa ARiMR w części "dotyczącej przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji i ujętych w zatwierdzonym Planie dochodzenia do uznania w wysokości 635 580 zł oraz zawieszenia w tej części płatności na porycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym Planie do uznania w wysokości 635 580 zł".

In fine zażądano zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W motywach zwrócono uwagę, że Prezes ARiMR wskazał, iż przyczyną takiego rozstrzygnięcia był fakt wszczęcia śledztwa w zakresie podejrzenia przedłożenia m.in. przez Grupę nierzetelnych dokumentów.

Zawiadomienie do Prokuratury złożył wiceprezes ARiMR. Z informacji posiadanych przez Stronę wynika, iż doniesienie to ma charakter ogólny i dotyczy ponad 26 grup producentów owoców i warzyw. Prokuratura wszczęła postępowanie zapewne działając w zaufaniu do Kierownictwa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Nie ma żadnych podstaw do złożenia takiego zawiadomienia w sprawie Grupy S. i w ocenie Strony istnieją podstawy do przypisania osobie zawiadamiającej popełnienie przestępstwa z art. 238 k.k.

Wątpliwości Agencji wobec Grupy S. które znalazły wyraz w zawiadomieniu do Prokuratury dotyczą operatów szacunkowych, które zostały sporządzone przez rzeczoznawcę majątkowego biegłego sądowego Z.S. Po kontroli na miejscu oraz wnikliwej kontroli i analizie przedstawionych operatów szacunkowych przez organy ARiMR inwestycja nie budząc żadnych wątpliwości została rozliczona. Po niemal 4 latach, bez żadnej przyczyny Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR zlecił przeprowadzenie ponownej wyceny nieruchomości. Należy podkreślić, iż sytuacja taka nie dotyczyła wyłącznie Grupy S. Zlecanie przeprowadzenia po wielu latach ponownych wycen wartości nieruchomości czy kosztorysów prac budowlanych wobec grup producentów owoców i warzyw było szeroką zakrojoną akcją na terenie całej Polski. Dotyczyło wielu grup w różnych oddziałach regionalnych ARiMR. Było zatem wynikiem decyzji politycznej, nie zaś wynikiem jakichkolwiek rzeczywistych wątpliwości dotyczących Grupy "S.".

Schemat działania był zawsze taki sam: po wielu latach od weryfikacji i wypłaty pomocy nagle zlecano wycenę jakiś składników majątkowych. Nowa wycena opiewała na kwotę niższą niż wcześniejsza, zatem wznawiano postępowanie, a także wobec kilkudziesięciu grup złożono zawiadomienie do Prokuratury.

Po otrzymaniu zleconej wyceny, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r., Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z urzędu wznowił postępowanie. Dnia [...] września 2016r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wydał nową Decyzję Nr [...] (w załączeniu) obniżając wysokość pomocy o kwotę 635 580 zł. W nowej decyzji [...] przyjęto do rozliczenia operat szacunkowy wykonany na zlecenie Dyrektora ARiMR w R. przez rzeczoznawcę majątkowego J. K. Operat Szacunkowy sporządzono metodą "odtworzeniową" podejściem kosztowym i jak sam autor przyznaje na stronie 6 rozdz. VII pkt 7.2 swego operatu "wartość ta nie może być utożsamiana z wartością rynkową", w jakiej został wykonany operat Z.S. przedłożony przez [...] Grupę Producentów [...].

Operat Szacunkowy biegłego ARiMR J.K. szacuje wszystkie obiekty wykonane w toku realizacji inwestycji na kwotę o 6 645 zł wyższą od biegłego Z. S.

Pismem z dnia 22 lipca 2016 r. Grupa odpowiedziała na wezwanie, wraz z którym złożyła operat szacunkowy wykonany przez rzeczoznawcę majątkowego T.C. metodą odtworzeniową, podejściem kosztowym, a więc wyceny dokonano według tej samej metodyki, na której oparł swe wyliczenia J. K.

W złożonych wyjaśnieniach Strona wskazała na błędy i nieprawidłowe sporządzenie operatu przez rzeczoznawcę J.K. Dyrektor Oddział» Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa bez zbadania wszystkich materiałów i dowodów zgromadzonych w sprawie dnia [...] września 2016r. wydał decyzję nr [...], od której Grupa złożyła odwołanie szczegółowo wskazując na nieprawidłowości w operacie szacunkowym J.K.

Wobec braku zajęcia stanowiska przez organ II Instancji, Grupa po 5 miesiącach od złożenia odwołania wystąpiła pismem z dnia 3 lutego 2017 roku do Prezesa ARiMR o poddanie obu kosztorysów ocenie komisji Arbitrażowej [...] Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych. Wobec powyższego Prezes ARiMR (nie znając stanowiska do chwili obecnej po ponad roku czasu od złożenia odwołania) nie ustosunkował się do kwestii merytorycznych przedstawionych w odwołaniu. Ani organ I instancji ani organ II instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, nie ustosunkował się do złożonego materiału dowodowego w postaci operatu szacunkowego rzeczoznawcy T.C., a istotnego dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.

Z powyższego wynika wyraźnie, iż zawiadomienie złożone do Prokuratury wobec Grupy "S.", w ocenie Strony całkowicie bezzasadne i skutkujące odpowiedzialnością Prezesa ARiMR z art. 238 k.k.

Wbrew stanowisku organu II instancji nie zostały spełnione przesłanki warunkujące zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a., co znajduje odzwierciedlenie w treści wyroków NSA z dnia: 19 marca 2013r., sygn. II FSK 1466/11 i 15 kwietnia 2014r., sygn. II OSK 2762/12.

Wydanie decyzji kasacyjnej przez organ II instancji jest zatem możliwe jedynie w przypadku kumulatywnego zaistnienia dwóch przesłanek: wydania decyzji administracyjnej przez organ I instancji z rażącym naruszeniem prawa procesowego oraz istotnego wpływu niewyjaśnionego zakresu sprawy na jej rozstrzygnięcie. Organ II instancji w skarżonej decyzji w jakikolwiek sposób nie wykazał bowiem zaistnienia przesłanek zawartych w przytoczonej normie, jako przesłankę stosowania art. 138 § 2 k.p.a. wskazując jedynie wystąpienie nowych okoliczności faktycznych w sprawie, tj. wszczęcia przez Prokuraturę Regionalną w W. postępowania dotyczącego Strony; nie wykazał, na czym miałoby polegać rażące naruszenie prawa procesowego przez organ I instancji, które miałoby stanowić podstawę do wydania decyzji kasacyjnej. Ponadto Prezes Agencji nie wskazał istotnych zmian stanu prawnego, które usprawiedliwiałyby zastosowanie normy z art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z przytoczoną interpretacją wskazanej normy, nie może ona być zaś stosowana w przypadku zmiany okoliczności faktycznych w sprawie, co organ uznał za podstawę jej zastosowania. Marginalnie wskazać należy, iż w tej sprawie nie doszło do zmiany żadnych okoliczności faktycznych, a postępowanie prowadzone jest przez Prokuraturę z zawiadomienia Prezesa Agencji oparte na wyżej wskazanych podejrzeniach wykreowanych przez Prezesa ARiMR. W związku z powyższym, z uwagi na niewłaściwą podstawę prawną skarżonej decyzji, winna ona podlegać uchyleniu zgodnie z wnioskiem strony.

W odpowiedzi na skargę – żądając jej oddalenia – podniesiono argumenty zbieżne z rozstrzygnięciem II instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

I. Zgodnie z treścią art. 175 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997r., Nr 78, poz. 483 ze zm.) sądy administracyjne - podobnie jak powszechne, wojskowe i Sąd Najwyższy - zostały powołane do sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Z art. 184 tego aktu normatywnego wynika, że sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności publicznej obowiązującej również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej.

Różnica pomiędzy sprawowaniem kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, a załatwieniem sprawy wynikającej z działalności administracji publicznej przez sądy powszechne jest dość oczywista. Te ostatnie bowiem przejmują sprawę wynikającą z działalności administracji publicznej do dalszego jej załatwienia; w przypadku zaś sądów administracyjnych - co do zasady - sprawa, której przedmiot jest związany z działalnością organów administracji publicznej, nie przestaje być sprawą, której załatwienie należy cały czas do kontrolowanego przez Sąd organu. Sąd administracyjny bowiem dokonuje - w ramach sprawowanych funkcji orzeczniczych - kontroli (oceny) tej działalności. Sąd ten na skutek zaskarżenia aktu (decyzji, postanowienia) lub czynności, a także bezczynności organu administracji publicznej nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia; ma jedynie skontrolować i ocenić działalność (a niekiedy bezczynność) tego organu. Nie może zatem - co do zasady - zastępować organu administracji publicznej i merytorycznie rozstrzygać sprawy.

II. Określając zakres kognicji zauważyć należy, że sądy administracyjne, w tym wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art.3 § 1 ustawy z dnia 3 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.) p.p.s.a., w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie.

Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią - bez wątpienia - sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Nie ulega wątpliwości, że podstawowym celem tejże kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień), a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Ta funkcja kontroli sądowej jest istotna zarówno z punktu widzenia podmiotu skarżącego, jak i całego aparatu administracyjnego państwa, który winien być zainteresowany w eliminowaniu z obrotu prawnego niezgodnych z prawem aktów i czynności swoich funkcjonariuszy.

Prawidłowość podejmowanych działań, a tym samym legalność działania organów administracyjnych - w pierwszym rzędzie weryfikowana poprzez pryzmat podstawowych zasad postępowania administracyjnego - stanowi bowiem istotny element efektywności i ważną przesłankę istnienia społecznej akceptacji działania aparaty administracji rządowej, jak też samorządowej, przenoszony jest na ocenę funkcjonowania całego państwa (vide P. Piszczek: Zasady ogólne Kodeksu postępowania administracyjnego w świetle orzecznictwa NSA, Episteme 2008, nr 79, s. 21-54).

III. W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy;

b) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeksu postępowania administracyjnego - Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. (dalej k.p.a.) lub w innych przepisach (np. w art. 247 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa – Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. – dalej O.p.). Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach.

Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływ na wynik sprawy.

Za usprawniające tok postępowania administracyjnego należy uznać rozwiązanie przyjęte przez ustawodawcę w art. 145 § 3 p.p.s.a. polegające na tym, że w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2 tego przepisu, Sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza to postępowanie.

IV. Kolejną - istotną zmianą - służącą usprawnieniu postępowania administracyjnego jest przyznanie sądom administracyjnym uprawnienia do merytorycznego orzekania (art. 145a p.p.s.a.), które stanowi odstępstwo od funkcjonującego równolegle modelu kasacyjnego. Celem zmian jest przyznanie sądowi - w zakresie objętym art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 p.p.s.a. - uprawnienia zobowiązania organu w kwestii wydania decyzji lub postanowienia o wskazanym rozstrzygnięciu w określonym przez Sąd terminie. O ile okoliczności sprawy będą uzasadniały wydanie stosownego rozstrzygnięcia, Sąd nie tylko może uchylić zaskarżony akt administracyjny, ale wskazać - w wiążący sposób - tryb załatwienia sprawy, albo jej rozstrzygnięcie. Regulacja ta przyznaje więc Sądowi prawo do merytorycznego rozstrzygnięcia, które jest jednak wyłączone, gdy przepisy pozostawiają to uznaniu organu.

V. Istotnym - z punktu widzenia zakresu przedmiotowego kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne I instancji - jest art. 134 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną; wprowadzony został jednak wyjątek od tej zasady dotyczący skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego. Przeprowadzona zmiana wynika z brzmienia dodanego art. 57a p.p.s.a., który wprost stanowi o związaniu sądu administracyjnego granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną w tego rodzaju sprawach.

VI. Nie ulega wątpliwości, że główny zarzut skargi – tj. obrazy treści art. 138 § 2 k.p.a. – nie zasługuje na uwzględnienie. Uważna analiza treści rozstrzygnięcia pozwala stwierdzić, że przepis ten nie został powołany ani w akcie administracyjnym Organu I, jak też II instancji.

Za podstawę rozstrzygnięcia decyzji Organu II instancji powołano treść art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., który brzmi następująco:

"Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której:

1) (...) albo

2) Uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy (...)"

Resumując, w sprawie – formalnie rzecz ujmując – miał zastosowanie nie art. 138 § 2 k.p.a. lecz 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a zatem zarzut obrazy tego pierwszego nie jest zasadny.

Nie oznacza to jednak, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia innych przepisów, co Sąd dostrzegł z urzędu (patrz art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przede wszystkim wskazać należy, że w wydanym w sprawie postanowieniu z dnia [...] czerwca 2016 r. "o wznowieniu postepowania z urzędu" za jego podstawę uznaje m.in. treść art. 145 §1 pkt 5 k.p.a.; przepis ten stwarza możliwość wznowienia postepowania, o ile "wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję". W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w dniu [...] maja 2015 r. przeprowadzono "ex post" weryfikację wartości nieruchomości w postaci budynku socjalno-magazynowego z komorami chłodniczymi i wiatą magazynową oraz budynku sortowni z komorami chłodniczymi magazynowania owoców z kontrolowana atmosferą "U." położonej na działce [...] w B. Kontrola prowadzona przez rzeczoznawcę majątkowego nie potwierdziła prawidłowości przyznania pomocy finansowej za okres od 1 stycznia do 30 czerwca 2012 r.

Takie postanowienie – zgodnie z treścią art. 149 § 2 k.p.a. – stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Tymczasem Organ II instancji, na którym ciąży obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy (a więc dokonania elementarnych ustaleń faktycznych i oceny całokształtu materiału dowodowego, a także zastosowanie norm prawa administracyjnego) w uzasadnieniu powołał się na "nowe fakty wynikające z przygotowanego przez biegłego operatu szacunkowego, który został wykonany na zlecenie Dyrektora OR i dostarczony do Organu I instancji w dniu [...] maja 2015 r. i może stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Nie można bowiem wykluczyć, że z przedmiotowego dokumentu wynikają nowe okoliczności faktyczne dotyczące inwestycji, które istniały w dniu wydania decyzji, a które nie były znane organowi" (str. 5 decyzji ARiMR).

Na tej samej stronie oraz dalszych wskazano, że w odniesieniu do Strony zachodzi podejrzenie popełnienia oszustwa, a to w związku z prowadzonym przez Prokuraturę Regionalną w W. śledztwem, które zostało wszczęte z uwzględnieniem treści zawiadomienia ARiMR.

VII. Za rażące naruszenie prawa przez Prezesa ARiMR uznać należy pominięcie przy rozstrzyganiu kwestii przyczyn wznowienia postępowania – wbrew zasadzie audiatur et altera pars – dowodów zaprezentowanych przez Grupę, a mianowicie:

a) treści operatu szacunkowego, określającego wartość nieruchomości budynkowych położonych w Z. na działce [...] sporządzonego przez T.C.,

b) treści wyjaśnień złożonych przez Stronę w dniu 22 lipca 2016r.

Całkowitym milczeniem pominięto też w decyzji Prezesa ARiMR – co jest wyrazem rażącego lekceważenia obowiązków Organu odwoławczego - ocenę treści odwołania, w którym wskazano, co następuje:

"Nie zgadzamy się z określonymi wartościami nieruchomości budynkowej dotyczących wyceny budynku sortowni z komorami chłodniczymi magazynowania owoców z kontrolowana atmosferą "U.", powierzchnia użytkowa przyjęta do obliczeń 903,3 m2 położonej na działce nr [...] w operacie szacunkowym przez rzeczoznawcę majątkowego J. K., ponieważ jest ona sporządzona w sposób nieprawidłowy. Dyrektor [...] Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. nie wyjaśnia dlaczego nie przyjął wyjaśnień Grupy z dnia 22 lipca 2016 r., złożonych do wezwania z dnia 7 czerwca 2016 r. i w ogóle nie ustosunkowuje się do podnoszonych tam kwestii. Niezrozumiałym dla Grupy jest zupełne pominięcie przez Dyrektora Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa faktu, złożenia przez Grupę wraz z wyjaśnieniami Operatu Szacunkowego określającego wartość nieruchomości budynkowych sporządzoną przez rzeczoznawcę majątkowego Pana T. C. Grupa uważa, że skoro obecnie zlecono wykonanie nowego Operatu Szacunkowego według innej metodyki - podejściem kosztowym, a wcześniej w 2012 roku przyjęto od Grupy Operat Szacunkowy sporządzony według innej metodyki - podejściem dochodowym i na jego podstawie podjęto decyzję o przyznaniu Grupie płatności, to obecnie po uchyleniu poprzedniej decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. powinno się dać Grupie również możliwość przedłożenia nowego Operatu Szacunkowego sporządzonego według metodyki - podejściem kosztowym z poddaniem go odpowiedniej weryfikacji, czego to Dyrektor [...] Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie uczynił i w ogóle nie ustosunkował się do faktu, złożonego przez Grupę Operatu Szacunkowego pomijając ten fakt, jakby to był mało istotny szczegół, ograniczając się jedynie arbitralnie do stwierdzenia, że w poniesionych kosztach inwestycji została ujęta wartość niekwalifikowanych kosztów inwestycji.

Grupa ponownie podaje uzasadnienie zmian w operacie z dnia [...] lipca 2016 roku opracowanym przez Rzeczoznawcę mgr inż. T. C., posiadającego uprawnienia do szacowania nieruchomości nr [...] nadane przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, została ustalona wartość odtworzeniowa nieruchomości budynkowych: budynek socjalno-magazynowy z komorą chłodniczą i wiatą magazynową oraz budynek sortowni z komorami chłodniczymi do magazynowania owoców z kontrolowaną atmosferą "U.", położonych w Z. przy ulicy [...] na działce nr [...] obręb (...)., objętej księgą wieczystą nr [...].

Wartość nieruchomości określona została wg stanu i cen z dnia 29 czerwca 2012 r.

W odniesieniu do Operatu Szacunkowego z maja 2015 roku opracowanego na zlecenie Dyrektora Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. przez rzeczoznawcę majątkowego Pana J.K. z Ośrodka Rzeczoznawstwa i Doradztwa S. w R., w operacie mgr inż. T.C. wprowadzono następujące istotne zmiany:

1. zmianie uległy ceny jednostkowe robót budowlanych konstrukcyjnych

instalacji chłodniczych,

2. określono prawidłowo stopień zużycia technicznego obiektów.

W operacie Rzeczoznawcy Majątkowego mgr inż. T.C. określono wartość odtworzeniową budynków metodą kosztów odtworzenia techniką wskaźnikową przy wykorzystaniu Biuletynu [...] "B." Spółka z o.o. w W. z II kwartału 2012 roku.

Natomiast stopień zużycia technicznego obiektów przyjęto stosując metodę linową Rossa, według której stopień zużycia zależny jest od czasu użytkowania i od okresu trwałości obiektu budowlanego. Dlatego na przykład stopień zużycia budynku sortowni z komorami chłodniczymi do magazynowania owoców użytkowanego na części budynku ok 7 lat, a na części budynku komór chłodniczych przez okres 2 lat, przyjęto prawidłowe i oczywiste zużycie w wysokości 5 (2/40), a nie jak w operacie J. K. błędnie 11%. Natomiast ceny jednostkowe robót budowlanych konstrukcyjnych i instalacji chłodniczych zostały dobrane z Biuletynu "S." stosownie do konstrukcji wycenianych obiektów.

W operacie sporządzonym przez J.K. wskaźnik ceny jednostkowej błędnie przyjęto taki sam, dla obu obiektów, pomimo, że jeden obiekt jest wybudowany jako murowany w technologii tradycyjnej, a drugi w konstrukcji stalowej, obłożonej płytą warstwową z rdzeniem poliuretanowym.

Na różnicę ceny wycenianych budynków wpływ miało również podejście i metoda wyceny budynków.

Przedłożony przez Grupę Operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego Z.S. sporządzony został podejściem dochodowym i określał wartość rynkową przedmiotu wyceny, a ten opracowany przez rzeczoznawcę J.K. sporządzony został podejściem kosztowym i określał wartość odtworzeniową przedmiotu wyceny. Wartość rynkowa nigdy nie będzie taka sama jak wartość odtworzeniowa. Operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego T.C. wykonany został podejściem kosztowym, metodą kosztów odtworzenia.

Uważamy, że operat sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego T.C. jest wykonany prawidłowo, zgodnie z podstawami prawnymi szacowania podanymi w pkt. 3.2 Operatu szacunkowego.

Wnosimy o uchylenie decyzji Dyrektora Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. Nr [...] z dnia [...] września 2016 r. w zakresie odmowy przyznania wnioskowanej kwoty pomocy na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 317 790,00 zł i w zakresie obniżki należnej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 317 790,00 zł oraz wnosimy o przyjęcie przedłożonego Operatu szacunkowego wykonanego przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego T.C. i wydanie decyzji przyznającej pomoc finansową na pokrycie kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym Planie Dochodzenia do Uznania w wysokości 4 099 259,57 zł, przyznaniem łącznej kwoty 4 145 713,04 zł pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem Grupy Producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym Planie Dochodzenia do Uznania".

VIII. Tak więc w toku dalszego postępowania należy sanować powyższe braki, a mianowicie:

a) rozpoznać odwołanie;

b) dokonać oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego pod kątem czy w sprawie w ogóle wystąpiły podstawy do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zwłaszcza w kontekście stanowiska prezentowanego przez Stronę i przedłożonego przez nią operatu szacunkowego;

c) dokonać oceny dowodów (stosunkowo licznych) załączonych przez organy prowadzące postępowanie;

d) dołączyć do akt sprawy wyniki oceny komisji Arbitrażowej w kwestii operatów szacunkowych (czego nie uczyniono, a było to podstawą np. zawiadomienia o niezałatwieniu sprawy w terminie z dnia 19 maja 2017r., 21 kwietnia 2017 r., 16 marca 2017 r. itd.);

e) przed wydaniem decyzji przez organ II instancji należy powiadomić prawidłowo o treści art. 10 k.p.a., albowiem za wadliwe w sprawie należy uznać zawiadomienie nie wystosowane do strony 1 sierpnia 2017 r. w sytuacji, kiedy decyzję wydano [...] listopada 2017 r., gromadząc w sprawie dodatkową dokumentację, o czym nie zawiadomiono strony (patrz P.Piszczek: Zasada czynnego udziału stron w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz Ordynacji podatkowej w świetle poglądów doktryny i orzecznictwa, Przedsiębiorstwo i Prawo 2013r. nr 3)

IX. Realizacja powyższych zaleceń winna dać asumpt do oceny, czy w sprawie istnieją podstawy do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a także do zawieszenia płatności wynikające z art. 115 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011, stanowiące podstawę do zawieszenia postępowania z urzędu. Nie jest bowiem możliwe zawieszenie postępowania bez jednoznacznego ustalenia, że w sprawie istnieją podstawy do wznowienia postępowania i wzruszenia ostatecznej decyzji z dnia [...] grudnia 2012r.

X. Mając na względzie treść art. 145 § 1 ust. 2 w zw. z art. 200 p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji.