Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 276/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 1, art. 16a ust. 2, art. 16 g, art. 16 h ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz, Sędziowie WSA Halina Chitrosz (spr.),, WSA Wojciech Kręcisz, Protokolant Referent Kamil Rutkowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 września 2009 r. sprawy ze skargi A. spółki z o.o. w likwidacji na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 9 kwietnia 2009 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej, na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji, działającą pod firmą "A" w K. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 26 września 2008 r., nr [...] w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. w wysokości 12.322 zł - uchylił decyzję organu I instancji w całości i określił jego wysokość w kwocie 11.021 zł.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że podstawą wydania decyzji przez organ I instancji były ustalenia kontroli, wskazujące na:

1/ zaniżenie przychodu o kwotę 6.496,33 zł z uzasadnienia, że spółka korzystała nieodpłatnie z samochodów będących własnością jej kontrahenta, a co stanowiło jej przychód zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, ze zm.),

2/ zawyżenie kosztów uzyskania przychodów poprzez zaliczenie do nich wbrew przepisom powołanej ustawy o podatku dochodowym:

- opłaty sankcyjnej z tytułu podatku od towarów i usług w kwocie 28 zł / art. 16 ust. 54 /;

- kwoty zaległego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług określonego przez organy podatkowe w wysokości 40 zł / art. 16 ust 46 /;

- podatku dochodowego zaksięgowanego na koncie 226 rozrachunki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie 1.689 zł / art. 16 ust. 1 pkt 15 /;

- składki na ubezpieczenie społeczne za grudzień 2006 r. w wysokości 185,94 zł zapłaconej przez podatnika w styczniu 2007 r. / art. 16 ust. 1 pkt 57a /;

- składki na ubezpieczenie budynku byłej obory w kwocie 76 zł / art. 15 ust. 1 /;

- odsetek za zwłokę z tytułu nieterminowej wpłaty zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za grudzień 2005 r. w kwocie 7,60 zł, odsetek za zwłokę za nieterminowo uregulowane zobowiązanie wynikające z decyzji organu podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2003 r. w kwocie 15 zł, odsetek za zwłokę za nieterminowe uregulowanie zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za czerwiec 2003 r. w kwocie 583 zł. / art. 16 ust. 1 pkt 21 /;

- zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za grudzień 2005r. w kwocie 0,40 zł / art. 16 ust. 1 pkt 15 /;

- opłaty sankcyjnej w podatku od towarów i usług wynikającej z decyzji organu podatkowego w kwocie 11 zł / art. 16 ust. 1 pkt 54 /;

- kwoty 952,69 zł jako różnic kursowych / art. 15 ust. 1 /;

- wydatku na zakup części samochodowych w kwocie 350,40 zł / art. 16 ust. 1 pkt 50/;

- wydatków w kwocie 25.216,60 zł poniesionych na inwestycję w obcym środku trwałym, które powinny być rozliczone poprzez odpisy amortyzacyjne;

- wydatków w kwocie 7.773,92 zł na zakup i montaż klimatyzacji do samochodu Opel Movano oraz kwoty 4.416,40 zł na zakup odśnieżarki, które z uwagi na kwoty przekraczające 3.500 zł i okres użytkowania dłuższy niż rok należało rozliczać poprzez odpisy amortyzacyjne.

Od powyższej decyzji, spółka złożyła odwołanie, w którym zarzuciła:

- niewłaściwą interpretację art. 16 ust. 1 pkt 50 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez niezasadne wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów wydatków w kwocie 350,40 zł poniesionych na powypadkowy remont samochodu Ford Transit. Jej zdaniem, organ I instancji bez podstawy prawnej zażądał przedstawienia polisy ubezpieczeniowej auto – casco, czyniąc z tego warunek zaliczenia powyższego wydatku do kosztów uzyskania przychodów, w sytuacji, gdy to spółka była poszkodowanym, a nie sprawcą kolizji, a nadto właściciel pojazdu - niemiecki kontrahent nie udostępnił jej polisy ubezpieczeniowej. Ponadto w jej ocenie, za uznaniem powyższego wydatku za koszt uzyskania przychodów powinien przemawiać fakt, iż spółka zaliczyła kwotę 2.049,50 zł uzyskanego odszkodowania od Towarzystwa Ubezpieczeniowego [...] do przychodów. Wyłączając kwotę 350,40 zł z kosztów uzyskania przychodów należało także obniżyć kwotę uzyskanego przychodu, czego organ I instancji nie uczynił;

- błędną interpretację art. 12 ust 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym, stwierdzając, że korzystanie na podstawie ustnej umowy użyczenia z samochodów będących w posiadaniu firmy niemieckiej nie było korzystaniem z nieodpłatnych świadczeń, sytuacji, gdy niemiecki kontrahent oddając w bezpłatne użytkowanie te samochody zapewnił sobie terminowe dostawy wyrobów spółki;

- błędną wykładnię art. 16 g ust. 13 ustawy o podatku dochodowym poprzez zaliczenie przez organ I instancji nakładów w kwocie 25.216 zł do wydatków adaptacyjnych, jako poniesionych na inwestycję w obcym środku trwałym, zamiast do kosztów uzyskania przychodów.

Dyrektor Izby Skarbowej w rozpoznaniu powyższych zarzutów, w pierwszej kolejności odniósł się do kwestii związanej z wyłączeniem przez organ I instancji z kosztów uzyskania przychodów wydatku w kwocie 350,40 zł poniesionego na powypadkową naprawę samochodu Ford [...], wskazując, że przepis art. 16 ust. 1 pkt 50 ustawy o podatku dochodowym stanowi, że nie zalicza się do kosztów uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku utraty lub likwidacji samochodów oraz kosztów ich remontów powypadkowych, jeżeli samochody nie były objęte ubezpieczeniem dobrowolnym, a dokonując jego wykładni podał, że zaliczenie wydatków na remont samochodu po wypadku do kosztów uzyskania przychodów ustawodawca uzależnił od posiadania dobrowolnego ubezpieczenia samochodu, niezależnie od tego, kto był sprawcą wypadku. Podnosząc, że spółka była wzywana do okazania dokumentu potwierdzającego fakt objęcia takim ubezpieczeniem pojazdu, który uległ kolizji, czego nie uczyniła, organ odwoławczy co do zasady przyznał rację organowi I instancji.

Jednocześnie jednak zauważył, że niezasadnie zaliczył on całą kwotę ubezpieczenia, jaką Spółka uzyskała od Towarzystwa Ubezpieczeniowego [...] do przychodów, w sytuacji, gdy zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o podatku dochodowym nie zalicza się do przychodów zwróconych innych wydatków nie zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów. Skoro na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 50 tej ustawy, w decyzji organu I instancji nie uznano wydatku na remont samochodu za koszt uzyskania przychodów, a niewątpliwie został on przez spółkę poniesiony, to wypłacona przez ubezpieczyciela kwota odszkodowania nie stanowi przychodu w części poniesionego, a nie zaliczonego do kosztów uzyskania przychodów wydatku, tj. w kwocie 350,40 zł i o tą kwotę dokonał obniżenia przychodu spółki.

Organ odwoławczy także co do zasady podzielił stanowisko organu I instancji, że spółka wykorzystując na podstawie ustnej umowy użyczenia samochody: Ford [...] i Opel [...] otrzymała nieodpłatne świadczenie, co skutkowało uzyskaniem przez nią przychodu podlegającego opodatkowaniu, na podstawie przepisu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym.

Stwierdził jednak, że nieprawidłowo został określony przychód z tego tytułu, poprzez przyjęcie wartości odpisów amortyzacyjnych, jakie przypadałyby w okresie korzystania z otrzymanych w bezpłatne użytkowanie samochodów, podając, że metody ustalania wartości nieodpłatnych świadczeń w sposób wyczerpujący wskazuje art. 12 ust. 6 pkt 1- 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W związku z tym, że przyjęta metoda nie zawiera się w tym katalogu, zaś przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie uzupełniające nie doprowadziło do pozyskania stosownych materiałów dowodowych, które odzwierciedlałyby specyfikę umowy, parametry techniczne pojazdów oraz okres wykonywania usług, na podstawie których można by było ustalić ich wartość, organ II instancji uznał, że w zaskarżonej decyzji poprzez niewłaściwy sposób wyliczenia wartości nieodpłatnych świadczeń doszło do zawyżenia wielkości przychodu o kwotę 6.496,33 zł, co poddał stosownej korekcie.

Prawidłowo natomiast, w jego ocenie, z kosztów uzyskania przychodów wyłączono wydatki dotyczące nakładów na przystosowanie do procesu produkcyjnego budynku, którego poprzednim przeznaczeniem była hodowla zwierząt. Budynek obory został na podstawie umowy z dnia 19 sierpnia 2004 r. wydzierżawiony w użytkowanie skarżącej spółce przez współwłaścicieli J. i R. R. W § 2 tej umowy spółka zobowiązała się do ponoszenia kosztów związanych z jego eksploatacją, jak również dostosowaniem go do potrzeb związanych z produkcją elementów przemysłowych z poliestru.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych wart. 16 ust. 1. Jak stanowi art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a) środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (tj. innych niż grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów) ( ... ) - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa wart. 16 h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia. Zgodnie z art. 16a ust. 2 pkt 1 ustawy, amortyzacji podlegają również, niezależnie od przewidywanego okresu używania przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych - zwane także środkami trwałymi. Na podstawie art. 16 g ust. 7 ustawy, wartość początkową inwestycji w obcych środkach trwałych oraz budynków i budowli wybudowanych na obcym gruncie ustala się stosując odpowiednio ust. 3-5. Z art. 16 g ust. 4 wynika, że za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się: kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania. W świetle powyższego – zdaniem organu odwoławczego – należało przyjąć, że inwestycją w obcych środkach trwałych są nakłady na obcy środek trwały używany na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy, które wiążą się z jego ulepszeniem, czyli przebudową, rozbudową, rekonstrukcją, adaptacją lub modernizacją. W myśl art. 16g ust. 13 ww. ustawy środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 3.500 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.

W kontekście tych uregulowań, uznał, że poniesione wydatki związane były z dostosowaniem środka trwałego, jakim była obora do potrzeb produkcji wydzierżawiającej ją spółki, w sytuacji, gdy dotyczyły one jego ulepszenia poprzez adaptację. W związku z powyższym prawidłowo organ I instancji uznał, iż powyższy wydatek był inwestycją w obcym środku trwałym, a co za tym idzie podlegał rozliczeniu poprzez odpisy amortyzacyjne. Suma tych wydatków wyniosła kwotę 25.216,60 zł, zaś zaliczenie jej bezpośrednio w koszty uzyskania przychodów naruszyło art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. ustawy o podatku dochodowym. Mając na uwadze fakt, iż ten "środek trwały" nie został ujęty w ewidencji środków trwałych, organ odwoławczy zaakceptował pogląd, że odpisy amortyzacyjne i tak nie mogłyby stanowić kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 h ust. 1 pkt 4. ustawy o podatku dochodowym.

Reasumując, Dyrektor Izby Skarbowej, po dokonanej analizie zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji odnośnie nie kwestionowanych przez spółkę pozostałych ustaleń dotyczących wymiaru podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy 2006.

Od tej decyzji spółka z ograniczoną odpowiedzialnością "A" w K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Nie zgadzając się z zaskarżonym rozstrzygnięciem, ale też nie precyzując żądań i wniosków, strona skarżąca przedstawiła mechanizm powstania i działalności spółki, zakres jej produkcji i ogólnie rzecz ujmując dała wyraz swojemu niezadowoleniu z działań organów obu instancji, koncentrując się na kwestii związanej z wyłączeniem z kosztów uzyskania przychodów kwoty 25.216,60zł stanowiącej równowartość poniesionych wydatków na modernizację budynku po byłej oborze.

Nie zgadzając się z powyższym, wywodziła, że organy obu instancji "sztucznie zakwalifikowały powyższe wydatki do inwestycji", zaś wskazany przepis art. 16g ust.13 ustawy podatku dochodowym od osób prawnych, stanowił dla nich "podstawę do manipulacji i decydowania, co jest, a co nie jest kosztem uzyskania przychodów". Wyraziła nadto pogląd, iż "o tym, jakie wydatki podlegają odpisom amortyzacyjnym decyduje jedynie sposób ich finansowania, tzn., czy pochodzą z własnych środków, czy też są kredytowane".

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w oparciu o dyspozycję zawartą w przepisie art. 1§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / oraz art. 3 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U.Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), zauważyć należy na wstępie, iż strona skarżąca we wniesionej skardze nie przedstawiła żadnych konkretnych zarzutów przeciwko zaskarżonej decyzji, podtrzymując konsekwentnie swoje stanowisko w zakresie wyłączenia przez organy podatkowe z kosztów uzyskania przychodów kwoty 25.216,60zł stanowiącej równowartość poniesionych wydatków na modernizację budynku po byłej oborze.

Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, że poczynione przez skarżącą spółkę w 2006r. wydatki w kwocie 25.216,60zł były związane z adaptacją budynku po byłej oborze, którego poprzednim przeznaczeniem była hodowla zwierząt. W istocie rzeczy bowiem powyższe nakłady były poczynione na przystosowanie do procesu produkcyjnego tego budynku, który został na podstawie umowy z dnia 19 sierpnia 2004r. wydzierżawiony w użytkowanie skarżącej spółce przez współwłaścicieli J. i R. R.

Jak wynika z § 2 tej umowy, spółka zobowiązała się do ponoszenia kosztów związanych z eksploatacją budynku, jak również i dostosowaniem go do potrzeb swojej działalności, która sprowadzała się do produkcji elementów przemysłowych z poliestru.

W myśl art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, ze zm.) – zwanej dalej ustawą podatkową, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Jak stanowi art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b tej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a) środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (tj. innych niż grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów) ( ... ) - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa wart. 16 h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.

Zgodnie zaś z przepisem art. 16a ust. 2 pkt 1 ustawy, amortyzacji podlegają również, niezależnie od przewidywanego okresu używania przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych - zwane także środkami trwałymi. Na podstawie art. 16 g ust. 7 ustawy, wartość początkową inwestycji w obcych środkach trwałych oraz budynków i budowli wybudowanych na obcym gruncie ustala się stosując odpowiednio ust. 3-5. Z art. 16 g ust. 4 wynika, że za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się: kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania.

W świetle powyższych regulacji, należy odnieść się do zagadnienia "inwestycji w obcych środkach trwałych", które to pojęcie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym rozumiane jest jako ogół kosztów poniesionych przez podatnika na przystosowanie wynajmowanego przez niego lub wydzierżawianego obiektu do stanu zdatnego do używania przez podatnika. Innymi słowy, są to nakłady poczynione na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy, które wiążą się z jego ulepszeniem, czyli przebudową, rozbudową, rekonstrukcją, adaptacją lub modernizacją. W przypadku inwestycji w obcym środku trwałym wydatki podlegają amortyzacji po przyjęciu inwestycji do użytkowania, zaś w koszty uzyskania przychodu wliczone mogą być odpisy amortyzacyjne / por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2006 r., w sprawie o sygn. III SA/Wa 12/05, LEX nr 256487 /.

W myśl art. 16g ust. 13 ustawy podatkowej, środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 3.500 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.

Zasadnie podkreślił organ odwoławczy, że poniesione przez spółkę wydatki związane były z dostosowaniem środka trwałego, jakim była obora do potrzeb produkcji wydzierżawiającej ją spółki, w sytuacji, gdy dotyczyły one jego ulepszenia poprzez adaptację. Fakt ich realizacji został potwierdzony w wyniku oględzin, z których zabezpieczono stosowną dokumentację fotograficzną, a zakres wykonanych prac został opisany w protokole kontroli, z którego wynika, że spółka dokonała:

- ocieplenia budynku,

- podzielenia budynku dla poszczególnych etapów produkcji,

- montażu ogrzewania,

- zabetonowania koryt ściekowych,

- dobudowania dodatkowego pomieszczenia,

- utwardzenia placu,

- częściowej wymiany okien,

- wymiany sufitu,

- modernizacji instalacji elektrycznej,

- wymiany parapetów,

- montażu klimatyzacji i automatycznych zabezpieczeń / k – 264-283, T.I akt podatkowych /. Wykaz wydatków błędnie zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów, a związanych z przystawaniem budynku obory do celów produkcyjnych został zawarty w uzasadnieniu decyzji organu I instancji / str. 11-12 /.

Przedstawiony zakres robót niewątpliwie był adaptacją budynku obory, polegającą na jego przystosowaniu do wykorzystania w innym celu, niż ten, do którego był on pierwotnie przeznaczony.

W związku z powyższym prawidłowo uznały organy obu instancji, że wydatki związane z opisanym wyżej zakresem prac zostały poniesione na inwestycję w obcym środku trwałym, a co za tym idzie powinny podlegać rozliczeniu poprzez odpisy amortyzacyjne.

Wbrew poglądowi zaprezentowanemu w skardze, sposób finansowania wydatków, w szczególności ich skredytowanie nie ma żadnego znaczenia ani z punktu widzenia amortyzacji, ani z uwagi na ich jednorazowe zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów.

Istotna jest natomiast – jak już wyżej wspomniano – wysokość poniesionych na środek trwały wydatków w ciągu danego roku podatkowego / powyżej 3.500 zł /.

Trzeba się zgodzić z organem odwoławczym, że zaliczenie wydatków związanych z modernizacją budynku bezpośrednio w koszty uzyskania przychodów naruszyłoby art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy podatkowej.

Końcowo podkreślić należy, iż strona skarżąca nie zakwestionowała ustaleń organów podatkowych, iż nie wprowadziła omawianego "środka trwałego" do ewidencji środków trwałych, co dodatkowo uzasadnia ocenę, iż odpisy amortyzacyjne w 2006 r. nie mogłoby stanowić kosztów uzyskania przychodów w związku z art. 16 h ust. 1 pkt 4. ustawy o podatku dochodowym.

Kwestia wydatków związanych z samą linią produkcyjną i jej montażem z omawianego punktu widzenia nie ma żadnego znaczenia dla sprawy, w sytuacji gdy organy w tej części nie czyniły żadnych ustaleń.

Reasumując, Sąd nie stwierdził po stronie organów podatkowych naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu, który uzasadniałby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, a w związku z tym uznając wniesioną skargę za nieuzasadnioną, oddalił ją na podstawie przepisu art. 151 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.