Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1127/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 7, art. 77 par. 1, art. 107  par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 24 ust. 1, ust. 2, art. 27 ust. 1, art. 28 ust. 1, ust. 2, ust. 4, art. 69 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 722
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności
article: Art. 365  par. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 101
law: Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek (spr.) Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Maria Zawadzka Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2016 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Wojewody z dnia 16 czerwca 2015r. nr [...] w przedmiocie odmowy zameldowania I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata J. P. - Kancelaria Adwokacka w K, ul. [...] tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 ( dwieście czterdzieści ) złotych podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności oraz kwotę 30 (trzydzieści) złotych tytułem zwrotu wydatków.


UZASADNIENIE

wyroku WSA w Krakowie z dnia 27 października 2016r.

Decyzją z dnia [...] 2015r. nr [...] Prezydent Miasta odmówił zameldowania H. S. na pobyt stały w lokalu przy ul. F w K. W ocenie organu I instancji z zebranego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego wynika, że H. S. bez tytułu prawnego zajęła pomieszczenie w budynku przy ul. F w K. W związku z powyższym na skutek powództwa współwłaścicielki w/w nieruchomości prawomocnym wyrokiem z dnia 9 czerwca 2014r. Sąd Rejonowy nakazał H. S. opuszczenie i opróżnienie z rzeczy części strychu położonej w budynku przy ul. F w K opisanej w dokumentacji inwentaryzacyjnej jako pomieszczenie nr [...] (LU3) i 5.2 (LU4), a samowolnie oznaczonej numerem [...] i wydanie jej powódce A. N. H. Komornik sądowy wezwał H. S. do wydania pomieszczenia wierzycielowi. W związku z powyższym organ I instancji uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy świadczy o tym, że przesłanka trwałości pobytu H. S. w przedmiotowym pomieszczeniu nie jest spełniona. W ocenie organu do zameldowania w lokalu uprawnia jedynie pobyt legalny, oznaczający przebywanie na zasadach zgodnych z prawem, za wiedzą i zgodą osoby uprawnionej do dysponowania lokalem. W niniejszej sprawie żadna z tych przesłanek nie została spełniona.

W odwołaniu od powyższej decyzji Prezydenta Miasta H. S. wniosła o jej uchylenie i zameldowanie jej w przedmiotowym lokalu. Odwołująca się podniosła, że nie ma osoby fizycznej lub prawnej, która dysponowałaby lokalem mieszkalnym nr [...] przy ul. F w K. Przedmiotowa nieruchomość nie posiada również administratora, zarządcy czy też dozorcy. Odwołująca się podała, iż Prezydent Miasta wie, że jest ona osobą stale zamieszkałą w K przy ul. F, bez zameldowania na pobyt stały. Kilkakrotnie składała wnioski o zameldowanie jej na pobyt stały, lecz decyzje organu I instancji były odmowne. Organ I instancji do tej pory nie wyjaśnił numeracji lokali w budynku przy ul. F w K. Odwołująca się wniosła o przyłączenie prokuratora do niniejszej sprawy ze względu na fakt, iż Urząd Miasta, J. Z. – R., A. M., jak i mieszkańcy kamienicy ukrywają stan faktyczny i dopuszczają się oszustwa oraz o przeprowadzenie dowodu z karty ewidencyjnej lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. F w K na okoliczność, iż powyższy lokal nie jest strychem ani lokalem użytkowym.

Decyzją z dnia 16 czerwca 2015r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 z późn. zm.) w związku z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2015r. poz. 388), Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2015r. nr [...]. Organ II instancji wskazał, że Sąd Rejonowy Wydział I Cywilny prawomocnym wyrokiem z dnia 9 czerwca 2014r., sygn. akt [...] nakazał E. S. i H. S., aby opuściły i opróżniły z rzeczy część strychu położoną w budynku przy ul. F w K, opisaną w dokumentacji inwentaryzacyjnej jako pomieszczenie nr 5.1 (LU 3) i 5.2 (LU 4), samowolnie oznaczoną numerem [...] i wydały ją powódce. Komornik Sądowy pismami z dnia 31 października 2014 r. zwrócił się do E. S. i H. S. z wezwaniem do opuszczenia lokalu. Z uwagi na okres ochronny czynności eksmisyjne zostały wstrzymane. Organ II instancji w celu uzupełnienia postępowania zwrócił się pismem z dnia 14 maja 2015 r. do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym o udzielenie informacji czy w sprawie o sygn. akt [...] została wykonana na podstawie tytułu wykonawczego Sądu Rejonowego Wydział I Cywilny z dnia 9 czerwca 2014r., sygn. akt [...] eksmisja H. S. z pomieszczenia przy ul. F w K. W odpowiedzi Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym poinformował organ odwoławczy, że w dniu 21 maja 2015r. wykonał eksmisję z zajmowanych przez H. S. pomieszczeń przy ul. F w K. W związku z powyższym organ II instancji uznał, że stan faktyczny od dnia wszczęcia postępowania administracyjnego, tj. od dnia 28 listopada 2014r. uległ zmianie. Na skutek bowiem wykonanej przez Komornika Sądowego w dniu 21 maja 2015r. eksmisji z lokalu przy ul. F w K, H. S. już w tym lokalu nie mieszka. Organ odwoławczy podkreślił, że wydając decyzję o zameldowaniu należy wziąć pod uwagę stan faktyczny istniejący w dacie jej wydawania. Zameldowanie ma charakter ewidencyjny i ma wskazać faktyczne miejsce pobytu danej osoby, tym samym wydanie decyzji o zameldowaniu osoby nie może prowadzić do takiej sytuacji, że już w dacie jej wydania będzie ona niezgodna z istniejącym stanem faktycznym. Ponieważ zaś w dacie wydawania tej decyzji określone w art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności warunki niezbędne do zarejestrowania pobytu stałego nie zostały przez H. S. spełnione, zasadna była odmowa zameldowania.

Z powyższą decyzją Wojewody nie zgodziła się H. S. i pismem z dnia 27 lipca 2015r. wniosła na nią skargę, domagając się jej uchylenia. Skarżąca zarzuciła, że zaskarżona decyzja uniemożliwiła spełnienie obowiązku nałożonego ustawą o ewidencji ludności a przewlekanie postępowania doprowadziło do niezaewidencjonowania jej sześcioletniego, nieprzerwanego pobytu w mieszkaniu przy ul. F w K.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania organ II instancji stwierdził, że zarzut ten nie jest zasadny. Akta sprawy wraz z odwołaniem organ odwoławczy otrzymał w dniu 20 kwietnia 2015r. a przed upływem terminu załatwienia sprawy podjął czynności niezbędne dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zawiadomił też strony postępowania o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy podając przyczyny zwłoki oraz wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Decyzja odwoławcza została wydana w terminie wyznaczonym. Ponadto zarzut przewlekłości nie jest zdaniem organu II instancji dopuszczalny ze względów formalnych, gdyż skarżąca twierdząc, że postępowanie było prowadzone przewlekle, nie wyczerpała przysługujących jej środków prawnych w postępowaniu administracyjnym, gdyż nie złożyła zażalenia na przewlekłość postępowania do organu administracyjnego wyższego stopnia.

Pismem z dnia 20 stycznia 2016r. skarżąca, działając przez pełnomocnika z urzędu, uzupełniła skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:

– art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2015r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2015r. poz. 388), poprzez jego niezastosowanie i uniemożliwienie skarżącej wykonania ciążącego na niej obowiązku administracyjnoprawnego, pomimo że obowiązek meldunkowy obywatela polskiego zamieszkałego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie jest ograniczony żadnymi wyjątkami;

– art. 25 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, poprzez ich błędną wykładnię i pominięcie faktu, iż skarżąca pomimo dokonanej eksmisji nadal posiada i manifestuje na zewnątrz zamiar stałego zamieszkiwania pod adresem ul. F w K, jak również pominięcie okoliczności świadczących o tym, iż skarżącą z w/w lokalem nadal łączą więzi charakterystyczne dla faktycznego zamieszkiwania, tzn. iż lokal ten jest nadal miejscem koncentracji jej interesów życiowych, co uwidacznia się m.in. przez: odbieranie pod podanym adresem korespondencji, przedsięwzięcie kroków prawnych zmierzających do odwrócenia skutków eksmisji (m.in. skarga na czynności komornika, zawiadomienie do prokuratury o podejrzeniu popełnienia przestępstwa);

– art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności, poprzez jego niezastosowanie i pominięcie faktu, że zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała, nie jest zależne zaś od tytułu prawnego danej osoby do danego lokalu, jak i woli osób trzecich, a tym samym bezpodstawne badanie w toku postępowania kwestii tytułu prawnego skarżącej do lokalu;

– art. 7 k.p.a. przez nieuwzględnienie słusznego interesu strony skarżącej oraz przez niewyjaśnienie w dokładny sposób stanu faktycznego sprawy, w tym nieuzasadnione przyjęcie, że strona skarżąca trwale opuściła zajmowany lokal, podczas gdy wymieniona przedsięwzięła określone kroki prawne, w tym złożyła skargę na czynność komornika, złożyła szereg zawiadomień o popełnieniu przestępstwa do prokuratury i organów ścigania, które to działania świadczą o tym, iż H. S. w dalszym ciągu posiada zamiar przebywania w lokalu przy ul. F, zaś pozbawienie jej prawa do przebywania w lokalu miało charakter przymusowy, sprzeczny z jej wolą, a także pominięcie faktu, że w przedmiotowym lokalu nadal koncentrują się interesy życiowe skarżącej, m.in. tam doręczana jest wszelka korespondencja, tam też jest zarejestrowana w stałym rejestrze wyborców Gminy;

– art. 8 k.p.a. w zw. z art. 12 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 35 § 1 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w taki sposób, iż nie budzi ono zaufania skarżącej H. S. do władzy publicznej, albowiem Wojewoda, jak i Prezydent Miasta w sposób nieuzasadniony przedłużali niniejsze postępowanie, celowo dążąc do tego by w dniu wydania decyzji w niniejszej sprawie, zakończone było zarówno postępowanie eksmisyjne jak i egzekucyjne, która to okoliczność pozostaje w sprzeczności z obowiązkami organu wynikającymi z ustawy o ewidencji ludności;

– art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 k.p.a., poprzez niewyczerpujący sposób zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, albowiem Wojewoda, kierując się normą prawa materialnego, niewłaściwie ocenił, jakie fakty mają istotne znaczenie dla sprawy, zaś istotne ustalenia Wojewody są sprzeczne z treścią zebranego w sprawie materiału, w szczególności organ nie zweryfikował informacji telefonicznej o przeprowadzeniu przymusowej eksmisji, nie ustalił, czy przedmiotowy lokal ma samodzielny charakter, co ma znaczenie z perspektywy tego, czy zameldowanie powinno nastąpić w danym lokalu, czy też pod numerem porządkowym nieruchomości, nie przeprowadził dowodu z karty ewidencyjnej lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. F w K, pomimo formalnego wniosku skarżącej, nie ustalił, czy w nieruchomości, a przede wszystkim w przedmiotowym lokalu skarżąca przechowuje jakiekolwiek przedmioty, czy dysponuje kluczem do lokalu i całej nieruchomości, czy korzysta ze skrzynki pocztowej, czy poczyniła jakiekolwiek kroki prawne zmierzające do przywrócenia jej posiadania przedmiotowego lokalu;

– art. 80 k.p.a. poprzez niedokładną ocenę całokształtu materiału dowodowego, albowiem Wojewoda błędnie określił, jakie dowody są niezbędne do pełnego i prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jakie fakty mają istotne znaczenie dla sprawy i jakie dowody są w tym celu potrzebne;

– art. 10 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a., poprzez uniemożliwienie stronie skarżącej wypowiedzenia się co do materiału dowodowego uzupełnionego w toku postępowania odwoławczego przed Wojewodą.

Skarżąca podniosła, że zebrane w sprawie dowody jednoznacznie wskazują, że począwszy od 2009r. nieprzerwanie zajmowała lokal objęty niniejszym postępowaniem. Stanowisko to potwierdził także organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżąca oświadczyła, że w lokalu tym koncentrowała swoje sprawy życiowe, posiadała swoje ubrania, książki, rekwizyty codziennego użytku, tam też spała i spożywała posiłki. Wszystko to trwało nieprzerwanie do dnia 21 maja 2015r., kiedy to została zmuszona wbrew swojej woli do opuszczenia zajmowanego lokalu.

W ocenie skarżącej dla ustalenia, że dana osoba opuściła dotychczasowe miejsce stałego pobytu niewystarczające jest ustalenie, że osoba ta fizycznie przebywa w innym miejscu. Konieczne jest bowiem, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu towarzyszyła wola opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu na stałe oraz zamiar stałego związania się z nowym miejscem i urządzenia w nim swego centrum życiowego. Tymczasem w sprawie niniejszej taka sytuacja nie zachodzi. Skarżąca zakwestionowała sposób usunięcia jej z zajmowanego lokalu poprzez sporządzenie skargi na czynność komornika, a także zainicjowanie postępowania karnego, a ponadto nadal odbiera w tym lokalu pocztę, wskazuje ten lokal jako adres do doręczeń i adres zamieszkania, posługuje się nim także w innych sprawach urzędowych, m.in. pozostając wpisana do rejestru wyborców Gminy pod tymże adresem. Ponadto skarżąca codziennie odwiedza mieszkanie, które traktuje jak swój dom.

Zastrzeżenia skarżącej wzbudził także sposób prowadzenia postępowania dowodowego przez organy administracyjne, to jest nieuzasadnione przewlekanie tego postępowania do czasu dokonania eksmisji przez komornika sądowego, pomimo że zarówno toczące się postępowanie sądowe, jak i egzekucyjne, nie miały charakteru prejudycjalnego, a nadto prowadzenie postępowania dowodowego na okoliczności niemające znaczenia w sprawie, w tym na okoliczność stanu technicznego lokalu nr [...] oraz udzielonej przez właścicieli zgody na jego zajmowanie przez skarżącą, a także nieuzasadnione pomijanie wniosków dowodowych zgłaszanych przez skarżącą, w szczególności w zakresie decyzji orzekającej wpisanie do stałego rejestru wyborców, kopii korespondencji, zwrócenia się do ewidencji budynków, ale przede wszystkim także brak umożliwienia skarżącej odniesienia się do uzupełnionego przez organ odwoławczy materiału dowodowego. Okoliczności te niewątpliwie przyczyniły się do utraty zaufania skarżącej do organów władzy publicznej, jak i naruszają konstytucyjną zasadę demokratycznego państwa prawnego i sprawiedliwości społecznej.

Na rozprawie w dniu 27 października 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył niniejszą sprawę ze sprawą o sygn. akt III SA/Kr 946/15 do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia. Pełnomocnik skarżącej wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentów: 1) postanowienia prokuratury o umorzeniu postępowania, 2) dowodu odebrania tego postanowienia pod spornym adresem oraz 3) postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 16 maja 2016r. uchylającego czynność komornika w stosunku do E. S. (dot. tego samego lokalu) na okoliczność działań podejmowanych przez skarżącą w celu odwrócenia skutków eksmisji. Pełnomocnik skarżącej dodał, że wyrok eksmisyjny nadal jest w obrocie prawnym. Powołał się przy tym na wyrok WSA w Krakowie w sprawie III SA/Kr 1491/14 zaznaczając, że dotyczył on innego lokalu i że w tej sprawie nie był wydany wyrok eksmisyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r. poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718, zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżoną decyzję według kryterium zgodności z prawem, Sąd nie znalazł podstaw proceduralnych i materialnoprawnych do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że wszczęcie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie nastąpiło pod rządami ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r. nr 139 poz. 993 z późn. zm.). W dniu 1 marca 2015r. weszła w życie ustawa z dnia 24 września 2010r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2016r. poz. 722 z późn. zm.). Zgodnie z art. 69 pkt 1 tej ustawy postępowania administracyjne wszczęte na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r. poz. 993, z późn. zm.) i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, w sprawach indywidualnych o zameldowanie, uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania oraz wymeldowanie, udostępnienie danych ze zbioru PESEL i gminnych zbiorów meldunkowych - prowadzi się na podstawie niniejszej ustawy.

Zgodnie z treścią art. 24 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, obywatel polski przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany wykonywać obowiązek meldunkowy określony w ustawie. Obowiązek meldunkowy polega na: 1) zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego; 2) wymeldowaniu się z miejsca pobytu stałego lub czasowego; 3) zgłoszeniu wyjazdu poza granice Rzeczypospolitej Polskiej oraz powrotu z wyjazdu poza granice Rzeczypospolitej Polskiej, z uwzględnieniem art. 36 (art. 24 ust. 2 w/w ustawy). Z kolei w myśl art. 27 ust. 1 tej ustawy obywatel polski przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany zameldować się w miejscu pobytu stałego lub czasowego najpóźniej w 30 dniu, licząc od dnia przybycia do tego miejsca. Obywatel polski dokonuje zameldowania się na pobyt stały lub czasowy w formie pisemnej na formularzu w organie gminy właściwym ze względu na położenie nieruchomości, w której zamieszkuje, przedstawiając do wglądu dowód osobisty lub paszport (art. 28 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności). Obywatel polski dokonujący zameldowania na pobyt stały lub czasowy przedstawia potwierdzenie pobytu w lokalu, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu na formularzu zgłoszenia pobytu stałego lub formularzu zgłoszenia pobytu czasowego, oraz, do wglądu, dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego właściciela lub podmiotu. Dokumentem potwierdzającym tytuł prawny do lokalu może być w szczególności umowa cywilno-prawna, wypis z księgi wieczystej, decyzja administracyjna lub orzeczenie sądu (art. 28 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności). Ponadto zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała (art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności).

Istotą ewidencji ludności jest dokumentowanie faktów co do pobytu danej osoby w lokalu pod określonym adresem, a nie ustalanie uprawnień do korzystania z tego lokalu, czy tym bardziej rozstrzyganie sporów na tym tle. Zameldowanie jest tylko czynnością rejestracyjną potwierdzającą fakt przebywania danej osoby pod określonym adresem i nie daje prawa do przebywania w tym lokalu. Osoba nieposiadająca uprawnienia do dysponowania lokalem (prawa własności, lub innego tytułu prawnego) może w nim przebywać za wiedzą i zgodą osoby uprawnionej. Zameldowanie (jak również wymeldowanie) powinno odzwierciedlać rzeczywisty stan rzeczy, czemu sprzeciwia się utrzymywanie fikcji meldunkowej. O kwalifikacji pobytu danej osoby w konkretnym lokalu mieszkalnym decyduje nie tylko treść jej oświadczeń, ale przede wszystkim całokształt okoliczności faktycznych sprawy wykazujących rzeczywisty zamiar osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu (por. m.in. wyrok WSA w Lublinie z dnia 27 listopada 2014r. sygn. akt III SA/Lu 377/14, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z akt sprawy wynika, że skarżąca zajęła bez tytułu prawnego pomieszczenie w budynku przy ul. F w K. W związku z powyższym na skutek powództwa współwłaścicielki w/w nieruchomości prawomocnym wyrokiem z dnia 9 czerwca 2014r. Sąd Rejonowy nakazał skarżącej opuszczenie i opróżnienie z rzeczy w/w lokalu i wydanie go powódce. Z pisma Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym z dnia 5 czerwca 2015r. wynika, że w dniu 21 maja 2015r. wykonał eksmisję skarżącej z zajmowanego przez nią lokalu. Oznacza to, że skarżąca nie przebywa w lokalu przy ul. F w K, a zatem brak było podstaw do zameldowania jej w tym lokalu.

Sąd nie uwzględnił argumentów skarżącej i jej pełnomocnika odnośnie podejmowanych przez nią starań w celu odwrócenia skutków eksmisji. Na rozprawie w dniu 27 października 2016r. pełnomocnik skarżącej dołączył do akt sprawy III SA/Kr 946/15 kserokopię postanowienia Sądu Rejonowego Wydział I Cywilny z dnia 16 maja 2016r., sygn. akt [...] o uchyleniu czynności Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w postaci przeprowadzenia eksmisji dłużniczki E. S. z części strychu położonego przy ul. F w K. Drugą dłużniczką w tym postępowaniu była skarżąca H. S. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd Rejonowy wskazał, że postępowanie w przedmiocie eksmisji dłużniczki z lokalu już się zakończyło, a lokal wydano wierzycielowi. Sąd dodał również, że nie zawsze uchylenie czynności egzekucyjnej jest równoznaczne z unicestwieniem samej czynności. W ocenie Sądu Rejonowego przepisy Kodeksu postępowania cywilnego nie upoważniają go do tego, by mógł uchylając czynność komornika w trybie egzekucyjnym nakazać zwrot wyegzekwowanego świadczenia lub przywrócić stan poprzedni. Sam zatem fakt uchylenia przez Sąd Rejonowy czynności komornika w postaci przeprowadzenia eksmisji dłużniczki E. S., po odniesieniu go do analogicznej sytuacji prawnej skarżącej, nie oznacza, że skarżąca obecnie w tym lokalu zamieszkuje ani że będzie mogła wrócić do w/w lokalu.

Należy również zauważyć, że o rzeczywistym zamiarze przebywania w określonym miejscu można mówić w aspekcie subiektywnym i obiektywnym. Strona subiektywna zamiaru stałego przebywania wyrażać się będzie w subiektywnych odczuciach osoby meldowanej, zaś strona obiektywna - w okolicznościach dotyczących rzeczywistej koncentracji życiowych interesów danej osoby, a także w okolicznościach całkowicie obiektywnych, niezależnych od woli stron postępowania. W związku z powyższymi twierdzeniami czynnikiem obiektywnym, który w niniejszym przypadku należy wziąć od uwagę przy badaniu zamiaru stałego przebywania, jest wyrok sądu powszechnego orzekający eksmisję. Prawomocny wyrok Sądu Rejonowego z dnia 9 czerwca 2014r. nakazujący skarżącej opuszczenie i opróżnienie z rzeczy przedmiotowego lokalu, nadal pozostaje w obrocie prawnym. Jak wynika z ugruntowanego orzecznictwa, prawomocny wyrok orzekający eksmisję wiąże - na podstawie art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101) - nie tylko sąd, który go wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe. Orzekające w przedmiocie obowiązku meldunkowego organy i sądy administracyjne nie są zatem uprawnione poddawać ocenie prawidłowości i zasadności wydanego wyroku orzekającego eksmisję (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 listopada 2014r. sygn. akt III SA/Kr 1103/14). Nie sposób bowiem twierdzić, że osoba, w stosunku do której wydano wyrok eksmisyjny, może obiektywnie lokować na czas stały (czyli bez określonej na dzień wydawania decyzji meldunkowej granicy czasowej przebywania) swoje centrum interesów życiowych w miejscu, o którym wie, że będzie musiała je opuścić (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 lipca 2014r., sygn. akt IV SA/Wr 488/14). W odniesieniu do osoby, która zostanie z danego miejsca usunięta w toku postępowania egzekucyjnego, nie sposób dostrzec elementu stałości w zamiarze przebywania, którego stwierdzenie jest konieczne do wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie meldunku, a którego nie można dostrzec. Dlatego też zdarzenie polegające na eksmisji z lokalu dotychczas zajmowanego należy uznać za zdarzenie wprawdzie przyszłe, ale zarazem pewne, które w sposób wyraźny wyznacza granicę pobytu danej osoby pod oznaczonym adresem (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14 stycznia 2015r., sygn. akt II SA/Gl 1076/14).

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania. Organy administracyjne przeprowadziły bowiem w sposób prawidłowy postępowanie administracyjne, dopełniając wymogów wynikających z art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, które nakazują dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Prawidłowo uzasadniono także podjęte rozstrzygnięcie, a zatem nie doszło do naruszenia art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze należy zatem uznać, że skoro celem zameldowania jest dokumentowanie faktów co do pobytu danej osoby w lokalu pod określonym adresem, zaś skarżąca nie przebywa w lokalu przy ul. F w K, gdyż została z niego eksmitowana, organy prawidłowo odmówiły zameldowania skarżącej w w/w lokalu. Wobec niezasadności zarzutów skargi i braku podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego, Sąd oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.

O zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016r. poz. 1714).