Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 693/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Rada Lekarska
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenie prawa wykonywania zawodu lekarza postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały.


UZASADNIENIE

Skarżący w skardze na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2017 r., Nr [...] wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały utrzymującej w mocy uchwałę Okręgowej Rady Lekarskiej w [...] z dnia [...] października 2016 r., Nr [...] zawieszającej lekarza P. S. w prawie wykonywania zawodu na okres do zakończenia postępowania.

W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazała, iż zaskarżona uchwała, zawierająca rygor natychmiastowej wykonalności, pozbawia skarżącego możliwości zarobkowania i utrzymywania się, tym samym pozbawia środków do życia, przez co stanowi nadmierną dolegliwość, nieuzasadnioną ani celem ani przebiegiem toczącego się postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, ze zm., zwana dalej ppsa) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 ppsa sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Tak więc uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004).

Powodzenie wniosku uzależnione jest od inicjatywy samej strony, która w uzasadnieniu wniosku winna wskazać argumentację, że wykonanie zaskarżonego aktu, spowoduje sytuacje opisane w art. 61 § 3 ppsa. Przy tym nie wystarczające jest formułowanie ogólnikowych twierdzeń (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2014 r., sygn. akt I FZ 332/14, LEX nr 1503379), ale staranne zobrazowanie opisanej we wniosku sytuacji, w tym szczególnie rzetelne określenie rozmiaru ewentualnej szkody oraz jej wpływu na sytuację ekonomiczną strony. Zatem uzasadnienie takiego wniosku powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13; CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały nie zasługuje na uwzględnienie.

Bezspornie zawieszenie prawa wykonywania zawodu lekarza przez skarżącego stanowi znaczną dolegliwość, przede wszystkim uniemożliwiającą wykonywanie zawodu lekarza, a co za tym idzie i uzyskiwania z tego tytułu dochodów. Jednakże zdaniem Sądu ze względu na przedmiot sprawy – zawieszenie prawa wykonywania zawodu lekarza – zasadniczą kwestią dla rozstrzygnięcia niniejszego wniosku jest wyważenie interesów stron w sprawie, poprzez określenie stopnia zachodzącego niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 ppsa w stosunku do skarżącego, ale również w stosunku do innych osób, których w sposób pośredni ta uchwała dotyczy – pacjentów. Tak więc niezbędne jest wyważenie interesu skarżącego jak i innych osób we wstrzymaniu wykonania uchwały, przy czym interes skarżącego w tym przypadku sprowadza się jedynie do skutków finansowych.

Sąd ważąc interes skarżącego jaki i ogólny (publiczny) uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotowego aktu nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący nie wykazał bowiem zaistnienia przesłanek uzasadniających nadanie jego interesowi prymatu nad interesem publicznym, zaś okoliczności sprawy, w szczególności kwestia bezpieczeństwa osób zgłaszających się do skarżącego po poradę lekarską, przemawia za brakiem podstaw do wstrzymania wykonania uchwały. Należy również pamiętać, że co prawda zaskarżone rozstrzygnięcie uniemożliwia skarżącemu osiąganie dochodów, ale tylko z tytułu wykonywania zawodu lekarza, natomiast nie uniemożliwia mu w ogóle osiągania dochodu z tytułu wykonywania innej pracy. Niewątpliwie taka sytuacja jest dla skarżącego uciążliwa, a uzyskiwanie dochodu z tytułu wykonywania innej pracy niż lekarz może być utrudnione, aczkolwiek nie jest niemożliwe. Zatem argument skarżącego o pozbawieniu środków do życia nie jest zasadny.

Sąd zwraca jednocześnie uwagę, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z dniem wydania przez Sąd orzeczenia uwzględniającego skargę albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 ppsa).

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.