Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 3256/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak ( spr.), , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Asesor WSA Mariola Kowalska, Protokolant Katarzyna Bednarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2005 r. sprawy ze skarg R. J. i I. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących R. J. i I. G. kwotę po 10 złotych ( dziesięć ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

7/IV SA 3256 i 3257/03

UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2003r. wydaną na podstawie art. 38 § 2 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o NSA, po uwzględnieniu w całości skargi D. H., S. H., E. K. i A. K. wniesionej do NSA na własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2003r. uchylającą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2002r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 1999r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono [...], D. i S. H. oraz E. i A. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego o wysokości 2 kondygnacji z poddaszem nieużytkowym, podziemnym parkingiem, wewnętrzną instalacją elektryczną II etap, przy ul. [...] we [...] na działce nr [...] obręb [...] i stwierdzając nieważność w/w decyzji Prezydenta Miasta [...]

- uchylił własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2003r. i utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2002r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, iż swoją decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r. uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2002r. i stwierdził nieważność pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego udzielonego decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 1999r. uznając, iż jest ona obarczone wadą rażącego naruszenia prawa.

Skargę na tą decyzję do NSA złożyli D. i S. H. oraz E. i A. K.. Z treści złożonej skargi wynika, iż wskazane w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 1999r. nie zaistniały. Analizując treść skargi oraz akta postępowania administracyjnego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż podniesione zarzuty są zasadne w związku z czym uwzględnił je w całości.

W ocenie organu kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Prezydenta Miasta [...] o pozwoleniu na budowę nie jest obarczona żadną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa.

Inwestor złożył wniosek o jej wydanie w terminie obowiązywania decyzji z [...] lipca 1999r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz uzyskał wymagane prawem opinie i uzgodnienia. Także przedstawiony przez inwestora projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i jest zgodny z wymogami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu oraz przepisami w tym techniczno-budowlanymi.

Oceniając ponownie zgromadzony materiał dowodowy organ uznał, iż nie naruszono § 13 ust. 1 i § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r., gdyż w załączonym projekcie budowlanym zaprojektowano 2 miejsca parkingowe oraz podziemne garaże dla użytkowników stałych oraz przebywających okresowo. Zachowano także wymagane przepisami odległości między budynkiem projektowanym i znajdującym się na sąsiedniej działce. Dodatkowo Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, odmiennie od oceny dokonanej w swojej uprzedniej decyzji, iż nieścisłości między wymiarami przedmiotowego obiektu wynikającymi z obrysu obiektu uwidocznionego na planie zagospodarowania działki, a wymiarami budynku uwidocznionymi na rzucie jego parteru nie stanowią rażącego naruszenia prawa, skutkującego stwierdzeniem nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] o pozwoleniu na budowę.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli do NSA R. J. i I. G., wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 1999r. z powodu rażącego naruszenia prawa.

Skarżący przede wszystkim wskazują, iż decyzja z [...] grudnia 1999r. udzielająca pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego jest sprzeczna z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż załączony do pozwolenia na budowę projekt budowlany jest niezgodny z tą decyzją. Wywodzą nadto, iż decyzja narusza rozporządzenie z 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 3 listopada 1998r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

Precyzując swoje zarzuty skarżący podają, iż:

- rysunek projektu architektoniczno-budowlanego jest niezgodny z rysunkiem w projekcie zagospodarowania, gdzie szerokość budynku wynosi 12.44 m, natomiast w projekcie budowlanym całkowity wymiar wynosi 20.22m

- zgodnie z projektem zagospodarowania terenu odległość od sąsiedniego budynku powinna wynosić 12.40 m, natomiast wg projektu odległość ta wynosi 6.36 m

- przedstawiony projekt budowlany nie obejmuje parkingu samochodowego, który zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowić miał oddzielne przedsięwzięcie budowlane.

W projekcie przewidziano jedynie garaż podziemny, który jest jednak przeznaczony wyłącznie dla mieszkańców tego budynku.

Zdaniem skarżących § 18 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych obliguje do dokładnego wskazania liczby miejsc parkingowych oraz sposobu ich urządzenia, czego w projekcie budowlanym brak.

Niezależnie od powyższych zarzutów skarżący wskazali, iż decyzja o pozwoleniu na budowę powinna być poprzedzona podziałem geodezyjnym nieruchomości i decyzją o zatwierdzeniu tego podziału.

W niniejszej sprawie pozwolenia na budowę udzielono miesiąc wcześniej niż decyzję o zatwierdzeniu podziału geodezyjnego działki nr [...].

Inwestor występując o pozwolenie na budowę nie poinformował wydziału architektoniczno-budowlanego, iż zawarł przedwstępną umowę sprzedaży fragmentu działki, objętej pozwoleniem na budowę, do czego był zobowiązany przepisami rozporządzenia MSW i A w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (§ 8 pkt 1).

Zdaniem skarżących projekt budowlany nie spełnia także wymogów § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, gdyż projektowany budynek całkowicie zacieni okna znajdujące się we wschodniej elewacji trzech jednorodzinnych budynków sąsiednich.

Ostatni ze stawianych zarzutów dotyczy niezachowania w projektowanym budynku w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi stosunku powierzchni okien liczonej w świetle ościeżnic do powierzchni podłogi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów niż w niej wskazane.

Art. 38 ust. 2 ustawy o NSA stanowił odstępstwo od zawartej w art. 110 kpa zasady związania organu administracyjnego wydaną przez siebie decyzją od chwili jej doręczenie lub ogłoszenia.

Weryfikacja własnych decyzji przez organ w trybie art. 38 ust. 2 cyt. ustawy następuje wyłącznie pod względem zgodności kontrolnej decyzji z prawem. Kontrola ta przeprowadzana jest niejako w zastępstwie sądu, wobec czego organ w tym trybie dokonuje oceny decyzji w oparciu o kryteria stosowane przez Sąd.

Decyzja wydana na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy o NSA jest decyzją "zastępującą" decyzję ostateczną wydaną w tej samej sprawie i w tym samym postępowaniu administracyjnym. Decyzja taka pomimo szczególnego reżimu prawnego dotyczącego jej orzekania jest rozstrzygnięciem, które powinno być poprzedzone merytoryczną i prawną oceną zasadności zarzutów podniesionych w skardze. Oznacza to, że aby organ mógł uznać skargę za zasadną i ją uwzględnić winien stwierdzić naruszenie prawa w zaskarżonej decyzji. Dopiero w takiej sytuacji może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i orzec co do istoty sprawy.

Oceniając zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż wydana ona została z naruszeniem przepisów postępowania co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po zweryfikowaniu, na skutek złożonej skargi, swojego stanowiska wyrażonego w decyzji z dnia [...] kwietnia 2003r, którą uchylił decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności i stwierdził nieważność decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę obowiązany był wykazać w skarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2003r., że ujawnione wady decyzji stanowiące przesłankę podjętego rozstrzygnięcia nie istnieją bądź utraciły cechę rażącego naruszenia prawa.

Uzasadniając zaskarżoną decyzję organ wbrew wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa nie wyjaśnił przyczyn zmiany swojego stanowiska poprzestając na lakonicznym stwierdzeniu, iż kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest obarczona żadną kwalifikowaną wadą, w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji wskazuje, że jej uzasadnienie nie spełnia wymogów art. 107 § 3 kpa, zwłaszcza że szczegółowe uzasadnienie uchylonej decyzji wymagało odniesienia się przez organ i wyjaśnienia wszystkich postawionych w niej zarzutów. Brak uzasadnienie w tym zakresie uniemożliwia Sądowi pełną ocenę zaskarżonej decyzji.

Uwzględniając skargę organ nie wykazał także, iż zaskarżona decyzja naruszała prawo co było niezbędne do jej uchylenia.

Z tych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt c ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji wyroku.