Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2833/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko (sprawozdawca), sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kalinowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego "P." sp. j. D. M., C. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2009 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego "P." sp. j. D. M., C. G. kwotę 1717 zł (słownie: tysiąc siedemset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta L. (zwany dalej: "organem pierwszej instancji") decyzją z dnia 10 grudnia 2014 r. określił dla Przedsiębiorstwa Handlowo - Usługowego P. Sp. j. z siedzibą w W. (zwanego dalej: "Skarżącym") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2009 rok w kwocie 9.277 zł. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że przeprowadzone postępowanie podatkowe potwierdziło, iż Skarżący w 2009 roku pozostawał dzierżawcą części nieruchomości stanowiącej własność Gminy L. położonej w L. przy ul. J. (dz. ewid. 380/13, obr. ewid. 65), od której wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2009 rok wynosi 9.277 zł. Przedmiot opodatkowania stanowią: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 850 m2 oraz budowle o wartości 434.076 zł, w odniesieniu do których zastosowano stawki podatkowe - odpowiednio - 0,75 zł/m2 oraz 2%. W związku z powyższym określono dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości 595 zł, zaś dla budowli - 8.681,52 zł.

Organ pierwszej instancji zauważył również, że w okresie od 9 października 2014 r. do 29 października 2014 r. na ww. nieruchomości położonej w L. przeprowadzona została kontrola podatkowa. W wyniku kontroli ustalono, że w latach 2009-2014 Skarżący w nieprawidłowy sposób deklarował do opodatkowania podatkiem od nieruchomości wartość budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast prawidłowo do opodatkowania deklarowana była powierzchnia gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z uwagi na to, że Skarżący nie złożył korekty deklaracji podatkowej na podatek od nieruchomości na 2009 rok organ podatkowy przeprowadził postępowanie w związku z koniecznością określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2009 rok. Akta sprawy kontroli podatkowej wraz z protokołem kontroli zostały włączone do akt sprawy postępowania podatkowego. Podczas czynności kontrolnych stwierdzono, że teren nieruchomości utwardzony jest w części kostką betonową, natomiast w części płytami typu yomb - droga. Teren od strony targowiska ogrodzony jest dziesięcioma przęsłami wykonanymi z płyt betonowych i pergoli parkietowych. Na terenie dzierżawionej nieruchomości zlokalizowany jest kontener typu "Bistyp" nietrwale związany z gruntem oraz wiata nad myjnią samochodową o czterech stanowiskach. Woda z myjni odprowadzana jest do separatora koalescencyjnego, a potem do kanalizacji miejskiej. Woda do myjni samochodowej jest dostarczana z wodociągu miejskiego.

Organ pierwszej instancji wskazał też, że podczas czynności kontrolnych Skarżący przekazał faktury za zakup wiaty myjni, kontenera, zakup i ułożenie kostki betonowej, ewidencję środków trwałych, fakturę za zakup separatora koalescencyjnego oraz fakturę za zakup technologii myjni samochodowej. W oświadczeniu z dnia 28 października 2014 r., złożonym w Urzędzie Miasta L. Skarżący przedstawił zestawienie wartości myjni samochodowej znajdującej się na ww. nieruchomości położonej w L., z którego wynika, że na wartość początkową 477.150,81 zł, zgodnie z dokumentami firmy składają się: zakup technologii - 275.635,11 zł, budynek myjni (kontener) - 9.900 zł, wiata myjni - 39.209,44 zł, utwardzenie terenu (kostka) - 65.135,26 zł, wartość przyłączy - 23.064,74 zł, separator - 13.132,23 zł, ogrodzenie i oświetlenie (lampy) - 2.000 zł, odsetki - 49.075,03 zł. Ponadto Skarżący oszacował wartość płyt betonowych yomba na kwotę 6.000 zł wyjaśniając, że jest to inwestycja Urzędu Miasta L. Do złożonego oświadczenia Skarżący dołączył wyjaśnienie firmy Kärcher z dnia 23 października 2014 r. dotyczące faktury nr 3330035315, wskazując że wskazana faktura dotyczyła kompletnej samodzielnej technologii myjni samochodowej czterostanowiskowej zabudowanej w szafę. Każde stanowisko wyposażone w dwa niezależne narzędzia myjące lancę i szczotkę przystosowane do pracy na zewnątrz. Biorąc powyższe pod uwagę organ pierwszej instancji do opodatkowania w 2009 roku przyjął następujące wartości budowli: technologia myjni samochodowej czterostanowiskowej zabudowana w szafę o wartości 275.635,11 zł, kontener o wartości 9.900 zł, wiata o wartości 39.209,44 zł, utwardzenie terenu kostką betonową o wartości 65.134,26 zł, utwardzenie terenu płytami yomb o wartości 6.000 zł, przyłącza wodociągowe i kanalizacyjne o wartości 23.064,74 zł, separator o wartości 13.132,23 zł, ogrodzenie i oświetlenie terenu o wartości 2.000 zł.

Z uzasadnienia powyższej decyzji organu pierwszej instancji wynika również, że w dniu 24 listopada 2014 r. Skarżący złożył zastrzeżenia do protokołu kontroli, kwestionując przyjęcie do podstawy opodatkowania wartości budowli - samodzielnej technologii myjni samochodowej czterostanowiskowej zabudowanej w szafę o wartości 276.635,11 zł. Zdaniem Skarżącego, samodzielna technologia myjni samochodowej nie stanowi całości techniczno - użytkowej z wiatą myjni.

Organ pierwszej instancji odnosząc się do powyższych zastrzeżeń Skarżącego do protokołu kontroli wskazał, że wartość podana przez Skarżącego jest błędna, gdyż prawidłowa wartość samodzielnej technologii myjni samochodowej wynikająca z faktury nr [...] wynosi 275.635,11 zł. Organ pierwszej instancji podtrzymał również stanowisko zawarte w protokole kontroli podatkowej odnośnie opodatkowania całości techniczno - użytkowej myjni, tj. samodzielnej technologii myjni samochodowej czterostanowiskowej zabudowanej w szafę wraz z wiatą myjni. Uznał, że zgodnie z treścią przepisu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.) – zwanej dalej: "u.p.o.l", budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Organ pierwszej instancji zauważył też, że treść przepisu art. 3 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) – zwanej dalej: "Prawem budowlanym", stanowi, iż pod pojęciem "obiekt budowlany" należy rozumieć budowlę stanowiącą całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, natomiast treść art. 3 pkt 3 ww. ustawy wyjaśnia, że przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury wskazując przykładowe budowle.

Ponadto organ pierwszej instancji wskazał, że art. 3 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego, do którego odsyła ustawa o podatkach i opłatach lokalnych doprecyzowuje pojęcie budowli poprzez uznanie, że obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Organ pierwszej instancji zauważył również, że Prawo budowlane nie wyjaśnia pojęcia "całości techniczno – użytkowej", wobec czego organ do określenia znaczenia tego pojęcia posłużył się jego znaczeniem funkcjonującym w języku potocznym, a także odwołał się do poglądów zawartych w orzecznictwie. Kwalifikując poszczególne elementy samoobsługowej myjni samochodowej organ pierwszej instancji odniósł się również do treści przepisu art. 47 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121), wskazując że jego zdaniem, aby samochodowa myjnia bezdotykowa mogła prawidłowo funkcjonować, konieczne jest połączenie w określoną całość poszczególnych jej elementów, zarówno budowlanych, w tym wiaty myjni, jak i niebudowlanych, np. ramion, szczotki, osprzętu elektrycznego, gdyż pomiędzy poszczególnymi elementami myjni istnieje związek funkcjonalny. W konsekwencji w ocenie organu pierwszej instancji, pod pojęciem całości techniczno - użytkowej myjni samochodowej należy rozumieć sytuację, w której każdy z jej elementów składowych jest niezbędny do realizacji podstawowej funkcji przedmiotowego obiektu jakim jest mycie pojazdów. Odłączenie lub demontaż któregokolwiek z elementów obiektu wpływa bezpośrednio na możliwości eksploatacyjne i użytkowe.

Reasumując organ pierwszej instancji stwierdził, że w świetle przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, bezdotykowa myjnia samochodowa wraz z towarzyszącymi jej urządzeniami technicznymi stanowią całość techniczno - użytkową. Wszystkie elementy myjni pełnią określoną rolę w procesie jej funkcjonowania i eksploatacji, tj. mycia pojazdów samochodowych. Wszystkie jej elementy tworzą ze sobą całość techniczno - użytkową, zaś budowa myjni w pełni odnosi się do celu, jakiemu przyświecało jej powstanie. Celem tym jest prowadzenie działalności gospodarczej, poprzez umożliwienie świadczenia usług bezdotykowego mycia pojazdów mechanicznych. Stąd przyjęcie tezy o rozdzieleniu poszczególnych elementów myjni na budowlane i niebudowlane oraz próba opodatkowania tylko tych pierwszych, przeczy istocie opodatkowania obiektów budowlanych (budowli) podatkiem od nieruchomości. W związku z powyższym zdaniem organu pierwszej instancji, na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości powinna być uwzględniona wartość wszystkich elementów składowych obiektu budowlanego.

Skarżący wniósł następnie pismem z dnia 22 grudnia 2014 r. odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji, wnosząc w nim o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania w sprawie. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie następujących przepisów:

1) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego, poprzez uznanie, że urządzenia służące do korzystania z myjni stanowiące samodzielną technologię myjni samochodowej czterostanowiskowej, stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości,

2) art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) – zwanej dalej: “O.p.", poprzez brak przekonywującego i racjonalnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu odwołania Skarżący wskazał, że jego zdaniem w niniejszej sprawie pod pojęciem "budowli" w rozumieniu Prawa budowlanego - a więc i w rozumieniu podatkowym – należy rozumieć wiatę myjni oraz utwardzenie terenu kostką betonową. Ponadto pojęcie budowli w rozumieniu prawa budowlanego, na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ogranicza się tylko i wyłącznie do tych jej elementów, które mają stricte budowlany charakter, przesądzający o możliwości kwalifikowania jej jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W opinii Skarżącego, urządzenie w postaci samodzielnej technologii myjni samochodowej, nie powinno być kwalifikowane łącznie z wiatą myjni jako obiekt budowlany, gdyż brak jest trwałego związku wiaty myjni z urządzeniami. Sporne instalacje i urządzenia mogłyby być bowiem zdemontowane oraz przeniesione na inne miejsce bez zniszczenia samej wiaty myjni jak i fundamentów. Ich charakter pozwala na dowolne ich wymontowanie i zastąpienie nowymi, bez jakiegokolwiek naruszenia struktury myjni, a użytkowanie obiektu myjni zgodnie z jej przeznaczeniem, nie jest uzależnione od zainstalowania w nim urządzeń myjących. Skarżący zauważył też, że pomiędzy urządzeniami zamontowanymi w myjni a samą myjnią brak jest technicznego związku, występuje natomiast tylko związek użytkowy, który nie wypełnia przesłanki całości użytkowo-technicznej. Z tego względu tylko jednoczesne wystąpienie związku użytkowego oraz technologicznego warunkować będzie uznanie, że urządzenia myjni wraz z wiatą myjni stanowią jeden obiekt budowlany - budowlę, a zarazem i jeden przedmiot opodatkowania. Biorąc powyższe pod uwagę Skarżący uznał, że urządzenia stanowiące samodzielną technologię myjni samochodowej nie stanowią całości techniczno - użytkowej myjni samochodowej, a zatem nie stanowią przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Urządzenia służące do korzystania z myjni nie stanowią również urządzeń budowlanych, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego i nie są też budowlami wchodzącymi w skład budowli jako całości techniczno-użytkowej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego. W odniesieniu do tych urządzeń daje się wyodrębnić jedynie element użytkowy, należy uznać je jednak za odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Skarżący w uzasadnieniu podniesionych przez siebie w odwołaniu zarzutów wskazał również, że zaskarżona decyzja nie zawiera w szczególności faktów, które organ pierwszej instancji uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, natomiast uzasadnienie prawne zawierać powinno podstawę prawną decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Skarżący zarzucił też brak przekonywującego i racjonalnego uzasadnienia decyzji w zakresie uznania za budowlę podlegającą opodatkowaniu urządzeń w postaci samodzielnej technologii myjni samochodowej czterostanowiskowej.

Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (zwane dalej: "organem odwoławczym"), po analizie akt sprawy oraz zarzutów zawartych w powyższym odwołaniu, decyzją z dnia 11 sierpnia 2015 r. uchyliło zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Przytaczając motywy swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołując się na wstępie na treść przepisów: art. 1a pkt 1 i pkt 2, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i ust. 5 u.p.o.l. oraz art. 16g ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011r., Nr 74, poz. 397 ze zm.) wskazał, że zaskarżona decyzja nie zawiera prawidłowego uzasadnienia, bowiem nie jest ono pełne i nie pozwala na dokonanie prawidłowej kontroli instancyjnej decyzji. Organ odwoławczy analizując zaskarżoną decyzję oraz zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy stwierdził również, że konieczne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego w znacznym zakresie, tj. w zakresie dotyczącym ustalenia wartości opodatkowanych budowli. W opinii organu odwoławczego, z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji nie wynika bowiem w jaki sposób organ ten ustalił wartości budowli. Organ pierwszej instancji nie określił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czy budowle podlegały amortyzacji i czy zostały już zamortyzowane lub czy też nadal podlegają amortyzacji. Ponadto organ pierwszej instancji nie wskazał czy wartość budowli, którą przyjął to wartość początkowa, czy też wartość rynkowa budowli. Zdaniem organu odwoławczego, ma to szczególnie istotnie znaczenie z uwagi na to, iż łączna wartość początkowa całej inwestycji wskazanej przez Skarżącego wynosi 477.150,81 zł, zaś organ pierwszej instancji jako podstawę opodatkowania budowli przyjął kwotę 434.076. Organ pierwszej instancji nie wyjaśnił też dlaczego określając wartość budowli nie uwzględnił odsetek w wysokości 49.075,03 zł oraz ewentualnie z jaką budowlą są one powiązane. Z tego względu uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie daje zdaniem organu odwoławczego możliwości właściwej kontroli instancyjnej. Organ odwoławczy zgodził się również ze stanowiskiem Skarżącego, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera wszystkich koniecznych elementów.

Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy uchylił na podstawie art. 233 § 2 O.p. zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi, wskazując w zaleceniach co do dalszego postępowania, że organ pierwszej instancji winien wyjaśnić wskazane powyżej aspekty sprawy, odnieść się do umów dzierżawy oraz zbadać czy w całym roku podatkowym Skarżący był dzierżawcą, czy też podatek należy jest z innego tytułu.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Skarżącego organ odwoławczy wskazał też, że myjnia bezdotykowa jako zespół urządzeń technicznych zamontowanych w części budowlanej tworzy całość techniczno użytkową, która zapewnia wykorzystywanie jej zgodnie z przeznaczeniem. Na poparcie swojego stanowiska w sprawie organ odwoławczy powołał się również na poglądy wyrażone w wymienionym przez siebie orzecznictwie sądów administracyjnych.

Skarżący zaskarżył następnie powyższą decyzję organu odwoławczego wnosząc skargę w piśmie z dnia 15 września 2015 r., zarzucając jej naruszenie następujących przepisów:

1) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że wszystkie elementy myjni, tj. wiata, stanowiska do mycia pojazdów oraz urządzenia powiązane są w jednorodną całość, tworzą jeden obiekt budowlany, a tym samym stanowią budowlę w myśl przepisów Prawa budowlanego jako całość techniczno-użytkową i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości,

2) art. 208 § 1 w związku z art. 70 § 1 i § 4 O.p., poprzez podjęcie rozstrzygnięcia merytorycznego w zakresie zobowiązań podatkowych za 2009 r. w sytuacji, gdy zobowiązanie podatkowe za ten okres uległo przedawnieniu na skutek uchylenia przez organ odwoławczy postanowienia organu pierwszej instancji o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności i umorzeniu postępowania w tej sprawie.

Wskazując na powyższe zarzuty Skarżący wniósł w swojej skardze o uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego oraz umorzenie postępowania, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu przedmiotowej skargi Skarżący wskazał, że wobec uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności i umorzeniu postępowania w tej sprawie przez organ odwoławczy, doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. Skarżący rozważając następnie kwestię przerwania biegu terminu przedawnienia zauważył, że przed upływem terminu z art. 70 § 1 O.p., doszło do zastosowania środka egzekucyjnego, o którym Skarżący został powiadomiony. Tytuł wykonawczy, na podstawie którego doszło do wszczęcia egzekucji, został wydany w oparciu o postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu pierwszej instancji. Jednakże postanowienie to zostało następnie uchylone przez organ odwoławczy, co spowodowało też w konsekwencji umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz unicestwienie materialnoprawnych skutków zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 O.p.

Skarżący nawiązując następnie do kwestii zakwalifikowania urządzeń techniczno-technologicznych myjni samochodowej wskazał, że w niniejszej sprawie budowlę w rozumieniu Prawa budowlanego - a więc i rozumieniu podatkowym - stanowi wiata myjni oraz utwardzenie terenu kostką betonową. Pojęcie budowli w rozumieniu Prawa budowlanego, na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ogranicza się bowiem tylko i wyłącznie do tych jej elementów, które mają stricte budowlany charakter, przesądzający o możliwości kwalifikowania jej jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zdaniem Skarżącego, urządzenia w postaci samodzielnej technologii myjni samochodowej, nie powinny być kwalifikowane łącznie z wiatą myjni jako obiekt budowlany. Brak jest bowiem trwałego związku wiaty myjni z urządzeniami w postaci samodzielnej technologii myjni samochodowej, gdyż sporne instalacje i urządzenia mogłaby być zdemontowane oraz przeniesione na inne miejsce bez zniszczenia samej wiaty myjni jak i jej fundamentów. Skarżący zwrócił uwagę, że ich charakter pozwala na dowolne ich wymontowanie i zastąpienie nowymi, bez jakiegokolwiek naruszenia struktury myjni, a użytkowanie obiektu myjni zgodnie z jej przeznaczeniem nie jest uzależnione od zainstalowania w nim urządzeń myjących. Pomiędzy urządzeniami zamontowanymi w myjni a samą myjnią brak jest technicznego związku. Występuje natomiast tylko związek użytkowy, który nie wypełnia przesłanki całości użytkowo-technicznej. Jeśli zatem maszyny i urządzenia mają charakter ruchomy, mogą być demontowane i w każdym czasie przenoszone do innych miejsc użytkowania, są one połączone z obiektem budowlanym w sposób nietrwały - brak jest jakichkolwiek części ww. urządzeń, które stanowiłyby z wiatą myjni jednolitą całość, tj. jeden nierozerwalny element. Z tego względu między wiatą myjni a urządzeniami myjni samochodowej nie będzie istniał trwały związek, bowiem nie można uznać, że umocowanie ich na konstrukcji wiaty myjni przesądza o ich gospodarczej przydatności - po ich zdemontowaniu oraz przeniesieniu w inne miejsce urządzenia bez jakiegokolwiek uszczerbku dla ich funkcjonalności będą mogły być dalej wykorzystywane w działalności gospodarczej. Biorąc powyższe pod uwagę Skarżący uznał, że nie stanowią one razem całości technicznej, a więc nie są budowlą, gdyż pozostaje nią jedynie wiata myjni oraz utwardzenie terenu kostką betonową. Zdaniem Skarżącego, tylko jednoczesne wystąpienie związku użytkowego oraz technicznego warunkować będzie uznanie, że urządzenia myjni wraz z wiatą myjni stanowią jeden obiekt budowlany - budowlę, a zarazem i jeden przedmiot opodatkowania.

Na poparcie swojego stanowiska w sprawie Skarżący powołał się również na poglady wyrażone w wymienionym przez siebie orzecznictwie sądów administracyjnych.

W piśmie z dnia 13 października 2015 r. stanowiącym odpowiedź na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując jednocześnie zaprezentowane wcześniej stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Najdalej idącym zarzutem skargi, jest zarzut naruszenia art. 208 § 1 w związku z art. 70 § 1 i § 4 O.p., poprzez podjęcie rozstrzygnięcia merytorycznego w zakresie zobowiązań podatkowych za rok 2009, w sytuacji, gdy zobowiązanie podatkowe za ten okres uległo przedawnieniu na skutek uchylenia przez organ odwoławczy postanowienia organu pierwszej instancji o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności i umorzeniu postępowania w tej sprawie. Dlatego Sąd w pierwszej kolejności, musi odnieść się do tego zarzutu, bowiem w przypadku jego uwzględnienia, orzekanie w przedmiocie pozostałych zarzutów będzie bezprzedmiotowe.

Stosownie do treści art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia, biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

Skarżący podnosił, że decyzją z dnia 10 grudnia 2014 r. Prezydent L. ( organ podatkowy I instancji ), określił Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r., zaś postanowieniem z dnia 11 grudnia 2014 r., nadał tej nieostatecznej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, od którego Skarżący wniósł zażalenie. Skarżący wniósł odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji.

Następnie w wyniku rozpatrzenia sprawy przez organ, decyzja organu pierwszej instancji została uchylona i przekazana do ponownego rozpatrzenia.

Jednocześnie postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2015 r., organ uchylił postanowienie organu I instancji o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności i umorzył postępowanie w tej sprawie.

Zgodnie z uchwałą NSA z dnia 28 kwietnia 2014 r. sygn. akt I FPS 8/13 "uchylenie postanowienia o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności i w konsekwencji umorzenie na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 i art. 60 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) postępowania egzekucyjnego, powoduje unicestwienie materialnoprawnych skutków zastosowania środka egzekucyjnego, w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.)."

Na treść tej uchwały powołał się Skarżący.

Organ w odpowiedzi na skargę stwierdził, że bieg terminu przedawnienia, został przerwany. Zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji, wydana bowiem została w dniu 11 sierpnia 2015 r. zaś postanowienie uchylające postanowienie organu I instancji o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności i umarzające postępowanie zapadło w dniu 27 sierpnia 2015 r., a więc w dacie wydawania decyzji, nie było go w obrocie prawnym a zatem nie wywołało skutków prawnych. Ten argument w ocenie Sądu, nie jest przekonujący, bowiem oczywistym jest, że postanowienie, do którego odnosi się wyżej wskazana uchwała NSA, zapada w dacie późniejszej, niż decyzja nieostateczna oraz postanowienie nadające jej rygor natychmiastowej wykonalności. Ponadto NSA we wspomnianej uchwale zaznaczył, że "umorzenie postępowania egzekucyjnego, powodując uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, czyni ich skutki niebyłymi (pozbawionymi mocy prawnej), za wyjątkiem skutków wywołanych w stosunku do osób trzecich". Organ, nie odniósł się do argumentacji wskazanej w skardze w kontekście przywołanej tam wyżej wspomnianej uchwały NSA.

Zgodnie z treścią art. 269 § 1 P.p.s.a. stanowisko zawarte w uchwale, pośrednio jest wiążące dla wszystkich składów orzekających sądów administracyjnych. Stosownie do tego przepisu, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego, rozpoznający sprawę, nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej izby, albo w uchwale pełnego składu NSA, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi, przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Pogląd wyrażony w konkretnej uchwale NSA, może być zmieniony tylko ponowną uchwałą odpowiedniego składu NSA. Dopóki zatem nie nastąpi w takim trybie zmiana stanowiska wyrażonego w stosownej uchwale NSA, dopóty sądy administracyjne, są zobowiązane ją respektować.

Sąd jednak, nie mógł w sprawie podjąć merytorycznej decyzji w kwestii podniesionego zarzutu przedawnienia. W aktach sprawy, brak jest bowiem zarówno postanowienia organu pierwszej instancji z dnia 11 grudnia 2014 r. o nadaniu nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, jak również, postanowienia z dnia [...] sierpnia 2015 r. o uchyleniu postanowienia organu pierwszej instancji o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności i umorzeniu postępowania.

W tej sytuacji, Sąd nie może zweryfikować stanowisk Stron co do przedawnienia, co powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ zgromadzi kompletny materiał dowodowy w postaci wspomnianych wyżej postanowień, oraz precyzyjnie wypowie się co do podniesionego zarzutu przedawnienia w kontekście wspomnianej uchwały NSA, jak również w kontekście terminów płatności podatku od nieruchomości za rok 2009 przewidzianych w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.). Jeżeli natomiast organ, podzieli argumentację zawartą w skardze, podejmie decyzję merytoryczną w kwestii przedawnienia.

Z tych względów, Sąd orzekł jak w sentencji.