Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 255/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 184 ust. 1 i 2, art. 207 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 207 ust. 8 pkt 1, art. 207 ust. 9 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 885
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity
article: art. 26 ust. 1 pkt 15a
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 210 poz 25 art. 2 pkt 7, art. 98
law: ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu  Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Pierechod Sędziowie sędzia WSA Zofia Skrzynecka (sprawozdawca) sędzia WSA Renata Kantecka Protokolant referent stażysta Milena Małyszko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2015r. sprawy ze skargi Powiatu na decyzję Zarządu Województwa z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zwrotu środków przekazanych na realizację projektu oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Zarząd Województwa, działając jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym "[...]" na lata 2007 – 2013 (dalej również jako "IZ"), uchylił decyzję Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej z dnia "[...]" w przedmiocie zwrotu przez Powiat części środków w wysokości 239.265,34 zł, przeznaczonych na realizację projektu finansowanego z udziałem środków europejskich, i zobowiązał do zwrotu części tych środków w łącznej kwocie 46.397,82 zł, wraz z należnymi odsetkami liczonymi od dnia przekazania środków do dnia zapłaty.

Przedstawiając w uzasadnieniu decyzji stan faktyczny sprawy, IZ wskazała, że w dniu "[...]" Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (dalej jako: "Instytucja Pośrednicząca, "IP") zawarł z Powiatem umowę nr "[...]" o dofinansowanie projektu pn. "Zmniejszenie zużycia energii poprzez budowę kolektorów słonecznych w całorocznych obiektach użyteczności publicznej powiatu "[...]"" (dalej umowa o dofinansowanie). Do przedmiotowej umowy zawarto następnie aneksy w dniach "[...]".

W dniach 14 i 19 sierpnia 2013 r. przeprowadzono kontrolę realizacji projektu, w wyniku której stwierdzono nieprawidłowości skutkujące nałożeniem korekty finansowej:

1) w ramach postępowania o udzielenie zamówienia publicznego na wykonanie instalacji solarnej w Zakładzie A, Domu B, Domu C, Domu D oraz w Zespole Szkół E:

- naruszenie art. 12a ust. 2 w zw. z art. 38 ust. 4a pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759 ze zm.), dalej jako "P.z.p.", poprzez nieopublikowanie zmiany ogłoszenia o zamówieniu oraz nieprzedłużenie terminu składania ofert,

- naruszenie art. 25 ust. 1 P.z.p. w zw. z § 1 ust. 1 pkt 7 i z § 2 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 2009 r. w sprawie rodzajów dokumentów, jakich może żądać zamawiający od wykonawcy oraz form, w jaki te dokumenty mogą być składane (Dz.U. z 2009 r. Nr 226, poz. 1817), dalej jako: "rozporządzenie" poprzez wymaganie od wykonawców niedozwolonych dokumentów,

- naruszenie art. 92 P.z.p. poprzez niezawiadomienie wszystkich wykonawców o unieważnieniu wyboru oferty najkorzystniejszej i dokonaniu ponownej oceny ofert;

2) w ramach postępowań o udzielenie zamówienia publicznego poniżej 14.000 euro:

- naruszenie § 1 pkt 44, § 10 ust. 2 pkt 2, § 12 ust. 9 umowy o dofinansowanie w postępowaniu na wybór wykonawcy na wykonanie projektu technicznego instalacji solarnej oraz wybór wykonawcy na wykonanie nadzoru inwestorskiego, a także w postępowaniu na wykonanie działań informacyjno – promocyjnych, polegające na dokonaniu w umowie z wykonawcą istotnych zmian, których beneficjent nie przewidział w zapytaniu ofertowym.

Ponadto w wyniku kontroli stwierdzono niekwalifikowaność wydatków poniesionych na audyt zewnętrzny.

Z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości IP pismem z 17 grudnia 2013 r. wezwała beneficjenta do zwrotu nienależnie pobranego dofinansowania. Zaś po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu, na podstawie art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej "K.p.a.", wszczęła postępowanie administracyjne, a wydaną w wyniku tego postępowania decyzją z dnia "[...]" orzekła o zwrocie części środków w wysokości 239.265,34 zł, przeznaczonych na realizację projektu finansowanego z udziałem środków europejskich, wraz z należnymi odsetkami liczonymi od dnia przekazania środków do dnia zapłaty.

Uchylając ww. decyzję w związku z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy i zobowiązując beneficjenta do zwrotu środków przeznaczonych na realizację projektu w łącznej kwocie 46.397,82 zł, IZ nie podzieliła oceny prawnej IP w zakresie naruszeń stwierdzonych w ramach postępowania o udzielenie zamówienia publicznego na wykonanie instalacji solarnej w Zakładzie A, Domu B, Domu C, Domu D oraz w Zespole Szkół E. W ocenie IZ, nie doszło do wskazanego przez IP naruszenia art. 12a ust. 2 w związku z art. 38 ust. 4a P.z.p. polegającego na niedokonaniu publikacji zmiany ogłoszenia o zamówieniu oraz nieprzedłużeniu terminu składania ofert. Jak bowiem stwierdzono, spór co do tej kwestii sprowadzał się do ustalenia, czy odpowiedź udzielona przez zamawiającego na zapytanie wykonawcy o wyjaśnienie treści specyfikacji istotnych warunków zamówienia stanowiła o dokonaniu zmiany opisu warunku udziału w postępowaniu, a tym samym powodowała konieczność publikacji zmiany ogłoszenia oraz przedłużenia terminu składania ofert. IZ wskazała, że ustawodawca w art. 38 ust. 1 P.z.p. przewidział możliwość zwracania się do zamawiającego o wyjaśnienie treści specyfikacji istotnych warunków zamówienia. Udzielane odpowiedzi w ramach wyjaśnień treści specyfikacji istotnych warunków zamówienia mogą prowadzić do zmiany specyfikacji. Jednakże, zdaniem IZ, w niniejszej sprawie w przekazanych wykonawcy wyjaśnieniach nie doszło do zmiany opisu warunków udziału w postępowaniu. Przedmiotem zamówienia była budowa instalacji przygotowania ciepłej wody użytkowej w oparciu o zasilanie energią słoneczną. Przedmiotem zapytania wykonawcy była jedynie kwestia, czy zamawiający uznałby warunek za spełniony, jeżeli wykonawca na poparcie swojego doświadczenia wykazałby wykonanie robót sanitarnych wewnętrznych, których przedmiotem była budowa instalacji przygotowania ciepłej wody użytkowej zasilanych z innych źródeł energii niż energia słoneczna. W odpowiedzi zamawiający wyjaśnił zaś, iż wymagany wykaz robót budowlanych ma odpowiadać przedmiotowi zamówienia, tj. roboty mają dotyczyć montażu instalacji solarnej wykorzystywanej do przygotowania ciepłej wody użytkowej w oparciu o zasilanie energią słoneczną.

IZ podzieliła natomiast stanowisko IP w kwestii naruszeń art. 25 ust. 1 pkt 1 P.z.p. w zw. z § 1 ust. 1 pkt 7 i § 2 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia poprzez wymaganie od wykonawców niedozwolonych dokumentów, tj. aktualnego dokumentu z Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa potwierdzającego, że kierownik budowy odpowiedzialny za prowadzenie robót jest jej członkiem i posiada wymagane ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej oraz oświadczeń, że wykonawca nie zalega z opłaceniem podatków, opłat oraz składek na ubezpieczenie zdrowotne i społeczne. Beneficjent zgodził się co do ustaleń o naruszeniu ww. przepisów, jednakże w swej argumentacji odwołał się do tego, że naruszenie to nie spowodowało szkody w budżecie ogólnym Unii Europejskiej. Odnosząc się do tych twierdzeń strony, IZ wskazała, że prowadzone w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne nie dotyczy ustalenia i nałożenia korekty, lecz zwrotu środków. Organ był zatem obowiązany stwierdzić, czy ustalony przez niego stan faktyczny wypełnia przesłanki określone w art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885 ze zm.), dalej jako: "u.f.p.". Przepis ten nie stanowi natomiast o wystąpieniu nieprawidłowości, szkody i nie przewiduje możliwości miarkowania sankcji. Zgodnie zaś z § 14 ust. 10 umowy o dofinansowanie, w przypadku stwierdzenia naruszenia przez beneficjenta procedur udzielania zamówień publicznych, IP ma prawo wymierzyć beneficjentowi odpowiednią korektę finansową, zgodnie z zaleceniami określonymi przez Ministerstwo Rozwoju Regionalnego w Taryfikatorze 1. W razie stwierdzenia naruszeń procedury udzielenia zamówień IP ma prawo odmówić refundacji wydatków albo zażądać ich zwrotu w przypadku wcześniejszej wypłaty. Zgodnie z § 2 ust. 10 umowy o dofinansowanie, w przypadku, gdy beneficjent jest zobowiązany do stosowania przepisów o zamówieniach publicznych, wydatki są kwalifikowalne wyłącznie, jeżeli zostały poniesione zgodnie z tymi przepisami. Ponadto zgodnie z zapisami § 1 pkt 44 ww. umowy w związku z pkt 5.3 Wytycznych w sprawie kwalifikowalności wydatków w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego "[...]" na lata 2007-2013 do konkursu nr "[...]" (dalej: "Wytyczne w sprawie kwalifikowalności"), wydatek poniesiony niezgodnie z zasadami określonymi przez IZ np. w wytycznych, bez zachowania procedur, nie może podlegać refundacji. Mając na względzie powyższe, wysokość korekty finansowej wynosi wówczas 100%. Ponadto, jak wskazała IZ, ustalenie i nałożenie korekty finansowej jest dla beneficjenta korzystniejszym rozwiązaniem, gdyż traci on prawo do dofinansowania jedynie w części wyliczonej przy zastosowaniu wskaźników procentowych wynikających z Taryfikatora 1.

W ocenie IZ, prawidłowe były też ustalenia IP w kwestii naruszenia przez beneficjenta art. 92 P.z.p. poprzez niezawiadomienie wszystkich wykonawców, którzy brali udział w postępowaniu, o wyborze oferty najkorzystniejszej. Wskazano, że w ramach postępowania o udzielenie zamówienia publicznego na wykonanie instalacji solarnej wpłynęło łącznie 8 ofert. Od decyzji zamawiającego o wyborze najkorzystniejszej oferty wniesiono odwołanie, które zostało uwzględnione wyrokiem Krajowej Izby Odwoławczej z dnia "[...]", sygn. akt "[...]". Beneficjent zgodnie z tym wyrokiem przeprowadził ponownie ocenę i wyłonił najkorzystniejszą ofertę, o czym zawiadomił tylko wykonawcę wybranego pierwotnie oraz wykonawcę, który złożył odwołanie, choć, zdaniem IZ, był zobowiązany do powiadomienia wszystkich wykonawców, którzy brali udział w postępowaniu (wyrok KIO z 24 czerwca 2010 r., sygn. akt KIO/UZP 1066/10). IZ zaznaczyła również, że w toku postępowania beneficjent nie kwestionował oceny co do naruszenia przepisów P.z.p., wskazując jedynie, iż nie spowodowały one jakiejkolwiek szkody w budżecie ogólnym UE, które mogło powodować nałożenie korekty finansowej. Wobec tego IZ stwierdziła, że i w tym zakresie znajduje zastosowanie wyrażone już wyżej stanowisko, że postępowanie w sprawie toczy się na podstawie art. 207 ust. 1 u.f.p., który nie odwołuje się do wskazanych przez beneficjenta przesłanek.

IZ zgodziła się natomiast ze stanowiskiem strony, że nie doszło do naruszenia § 1 pkt 44, § 10 ust. 2 pkt 2 oraz § 12 ust. 9 umowy o dofinansowanie poprzez dokonanie w umowie z wykonawcą istotnych zmian, których nie przewidziano w zapytaniu w ramach przeprowadzonych postępowań przy wyborze wykonawcy na wykonanie projektu technicznego instalacji solarnej, przy wyborze wykonawcy na wykonanie nadzoru inwestorskiego oraz przy wyborze wykonawcy na wykonanie działań informacyjno promocyjnych. Z ustaleń poczynionych przez IP wynikało, że beneficjent w ramach postępowań o udzielenie zamówienia o wartości nieprzekraczającej 14.000 euro dokonał zmian w niżej wymienionych umowach:

1) umowa nr "[...]" z "[...]" z Przedsiębiorstwem F na wykonanie projektu technicznego instalacji solarnej obejmującej wersję konieczną do sporządzenia wniosku unijnego wraz z kosztorysem inwestorskim oraz wersję pełną wykonawczą obejmującą w szczególności specyfikację techniczną wykonania i odbioru robót oraz przedmiar robót.

2) umowa nr "[...]" z "[...]" z Przedsiębiorstwem G na pełnienie kompleksowego nadzoru inwestorskiego.

3) umowa nr "[...]" z "[...]" ze Spółką H na przeprowadzenie całokształtu działań promocyjnych.

Jak wskazała IZ, z § 12 ust. 9 oraz § 10 ust. 2 pkt 2 umowy o dofinansowanie nie wynika by w przypadku postępowań o udzielenie zamówienia o wartości nieprzekraczającej 14 000 euro, wprowadzenie zmian do umowy było uzależnione od uprzedniego przewidzenia zmian w zapytaniu kierowanym do wykonawców. Ponadto IZ stwierdziła, że podstawą nałożenia korekty nie mógł być Taryfikator 2, który został przyjęty dopiero uchwałą Zarządu Województwa Nr "[...]" z "[...]", a zatem po przeprowadzeniu postępowań w niniejszej sprawie.

IZ uznała natomiast za niekwalifikowany wydatek na audyt zewnętrzny. Wskazała, że przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola wykazała, iż w ramach postępowania na udzielenie zamówienia publicznego na wykonanie instalacji solarnej doszło do naruszenia przepisów P.z.p., które nie zostały wykazane w audycie zewnętrznym wykonanym na podstawie umowy nr "[...]" z "[...]". Zakres tego audytu obejmował sprawozdanie i zgodność w zakresie realizacji projektu z umową o dofinansowanie i obowiązującymi przepisami prawa, w tym m.in. postępowań prowadzonych w trybie P.z.p. W myśl zaś zasad określonych w pkt 13 ppkt 1 lit. g Wytycznych dla Beneficjentów dotyczących standardów audytu zewnętrznego projektów realizowanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego "[...]" na lata 2007-2013 (dalej: Wytyczne w sprawie audytu) koszt audytu zewnętrznego stanowi koszt kwalifikowany w ramach projektu pod warunkiem, iż kontrola prowadzona przez IP lub inny uprawniony podmiot nie stwierdzi (na podstawie badania tych samych dokumentów, które podlegały audytowi) nieprawidłowości lub znacznych uchybień w realizacji projektu, których nie wykazano w raporcie z audytu.

W ocenie IZ, realizując zamówienie na wykonanie instalacji solarnej, beneficjent wypełnił dyspozycję art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., odwołującego się do przesłanki wykorzystania środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184. Natomiast pobierając nienależnie środki na sfinansowanie zadania związanego z audytem zewnętrznym, wypełnił dyspozycję art. 207 ust. 1 pkt 3 u.f.p., ustanawiającego jako przesłankę zwrotu środków pobranie ich nienależnie lub w nadmiernej wysokości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na powyższą decyzję, Powiat wniósł o orzeczenie, że nie jest zobowiązany do zwrotu jakiejkolwiek części środków otrzymanych na realizację projektu i zarzucił naruszenie:

- art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i nierozpoznanie części zarzutów, a także brak dostatecznego uzasadnienia decyzji, w tym wysokości korekty oraz niewskazanie, który przepis prawa wspólnotowego został naruszony przez skarżącego;

- art. 207 ust. 1 pkt 2 i 3 u.f.p. poprzez jego błędną wykładnię, względnie niewłaściwe zastosowanie;

- art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2014r. poz. 1649 ze zm.), dalej: "u.z.p.p.r." poprzez jego niezastosowanie;

- art. 2 pkt 7 i art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. U. UE L Nr 210, poz. 25 ze zm.).

W ocenie strony, zaskarżona decyzja została wydana przedwcześnie, gdyż nie została poprzedzona odrębną decyzją w przedmiocie nałożenia korekty finansowej. Konieczność takiej praktyki była przedmiotem oceny prawnej wyrażonej w wyrokach NSA z dnia 18 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1777/12 oraz II GSK 1776/12, a także w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 10 kwietnia 2013 r., III SA/Po 1234/12, w świetle których skoro w art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r. jest mowa o ustalaniu i nakładaniu korekt finansowych, a w art. 207 u.f.p. o orzekaniu o zwrocie środków, to zasadny jest wniosek, że zwrot środków i korekta finansowa stanowią odrębne od siebie instytucje. Konieczność takiej chronologii postępowania potwierdzają również inne orzeczenia (wyroki: WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 13 marca 2014r., sygn. akt II SA/Go 129/14, WSA w Krakowie z dnia 22 stycznia 2014r., sygn. akt III SA/Kr 591/13, WSA we Wrocławiu z dnia 19 lutego 2014r., sygn. akt III SA/Wr 898/13, WSA we Wrocławiu z dnia 10 czerwca 2014 r. sygn. akt III SA/Wr 229/14, z dnia 13 czerwca 2014r. sygn. akt III SA/Wr 927/13, z dnia 17 czerwca 2014r. sygn. akt III SA/Wr 247/14, z dnia 27 czerwca 2014r. sygn. akt III SA/Wr 220/14 oraz WSA w Gliwicach z dnia 5 sierpnia 2014r., sygn. akt III SA/Gl 787/14). Przedstawiona w tych orzeczeniach argumentacja wskazuje, że niepoprzedzenie decyzji w przedmiocie zwrotu płatności dokonanych w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich, ostateczną decyzją w przedmiocie korekty finansowej, stanowi naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie strony, nie można uznać, że zaskarżona decyzja o zwrocie środków zawiera rozstrzygnięcie w zakresie ustalenia i nałożenia korekt finansowych. Zatem decyzja ta została wydana bez podstawy prawnej, względnie z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący zarzucił też, że IZ mimo, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji unika sformułowania o nałożeniu korekt finansowych i posługuje się terminem zwrotu środków, to w sentencji decyzji w tabelarycznej części używa jednak sformułowania: "% korekty".

Odwołując się natomiast do brzmienia art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., strona podniosła, że z przepisu tego nie wynika, by naruszenia przepisów P.z.p. stanowiły podstawę do wymierzania korekt. Przesłanką zwrotu środków jest bowiem ich wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p.. Przepis art. 184 ust. 1 u.f.p. stanowi natomiast, że wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Zdaniem skarżącego, w zaskarżonej decyzji dokonano błędnej wykładni w/w przepisów, przyjmując, że procedury, o których mowa w art. 184 u.f.p., obejmują również przepisy prawa materialnego, w tym P.z.p.

W ocenie strony, naruszenie przepisów P.z.p. nie spowodowało szkody w budżecie ogólnym Unii Europejskiej, które mogłoby powodować nałożenie korekty finansowej. IZ stwierdziła bowiem, że wydatek na wykonanie i montaż solarów nie jest wydatkiem nieuzasadnionym, lecz niekwalifikowanym. Naruszenie to miało charakter wyłącznie formalny, a zgodnie z dokumentem pt. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" nie ma obowiązku nakładania korekt za naruszenia, które mają wyłącznie charakter formalny i nie wywołują lub nie mogłyby wywołać skutków finansowych. Wskazano również, że żądany przez stronę dokument w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego na wykonanie instalacji solarnej jest obowiązkowym dokumentem, który musi posiadać każdy kierownik budowy, chcący pełnić tę funkcję (art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo Budowlane, Dz.U. z 2013r. poz. 1409 ze zm.). Nie był to więc dokument, który mógł ograniczyć krąg potencjalnych wykonawców i spowodować jakiekolwiek ograniczenia konkurencji.

W kwestii zastosowania korekty w związku z niezawiadomieniem wszystkich wykonawców, którzy brali udział w postępowaniu o wyborze najkorzystniejszej oferty, skarżący wskazał, że dokonał wyboru oferty najkorzystniejszej i jednocześnie najtańszej. Nie poinformowano wykonawców, którzy zostali pierwotnie wykluczeni z postępowania i na późniejszym etapie postępowania nie mieli oni interesu prawnego ani faktycznego, który mógłby zostać naruszony. Działanie skarżącego nie niosło zatem szkody dla budżetu ogólnego Unii Europejskiej, czy nawet groźby jej zaistnienia i miało charakter wyłącznie formalny. Skarżący uznał również za błędne uznanie przez IZ kosztu przeprowadzenia audytu zewnętrznego za koszt niekwalifikowany.

Strona dodała, że w informacji pokontrolnej IP potwierdziła, że projekt w zakresie rzeczowym został zrealizowany prawidłowo. Postępowanie o udzielenie zamówienia zostało także skontrolowane przez Najwyższą Izbę Kontroli w 2012 r., która nie przedstawiła żadnych zastrzeżeń. Zakwestionowane przez IZ działania nie wyczerpują zatem znamion nieprawidłowości zdefiniowanej w art. 2 pkt. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006. Strona wskazała też, że na określony w art. 98 w/w rozporządzenia obowiązek miarkowania wysokości korekty finansowej. Zarzuciła, że jedynym uzasadnieniem zastosowania w jej sprawie maksymalnej wysokości korekt była lakoniczna uwaga, że stwierdzone naruszenia miały istotny wpływ na przebieg procedury przetargowej. Taki sposób dowodzenia stanowiska przez IZ stanowi naruszenie art. 11 Kp.a., zgodnie z którym, organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu (wyroki: WSA w Łodzi z dnia 28 listopada 2012r. sygn. akt III SA/Łd 830/12, WSA we Wrocławiu z dnia 17 czerwca 2014r. sygn. akt III SA/Wr 247/14 oraz z dnia 13 czerwca 2014r. sygn. akt III SA/Wr 927/13, WSA w Gliwicach z dnia 5 sierpnia 2014r. sygn. akt III SA/GI 787/14). Również dokument pt.: "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" przewiduje, że przy ustalaniu wysokości korekt finansowych za naruszenia przy stosowaniu prawa wspólnotowego w dziedzinie zamówień publicznych lub stosowaniu przepisów PZP należy brać pod uwagę, z jednej strony, rodzaj lub stopień naruszenia, z drugiej zaś skutki finansowe naruszenia dla wydatków ze środków funduszy UE. Wysokość korekt finansowych powinna więc co do zasady, odpowiadać wartości nieprawidłowości. Oznacza to zarazem brak obowiązku nakładania korekt finansowych za naruszenia, które mają wyłącznie charakter formalny i nie wywołują lub nie mogłyby wywołać żadnych skutków finansowych (wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 13 listopada 2013r. w sprawie sygn. akt I ACa 801/12). Odwołując się do wyroku WSA w Olsztynie z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt I SA/OI 484/11, skarżący zarzucił, że IZ nie podjęła wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie wyjaśniła przyjętych ustaleń, ani nie wskazała dowodów, na których się oparła. Ustalając wysokość korekty, nie rozważyła charakteru i wagi stwierdzonej nieprawidłowości, a także jej skutków finansowych. W ocenie strony, argumentacja IZ, że art. 207 ust. 1 u.f.p. nie stanowi o kwestii wystąpienia nieprawidłowości, szkody bądź miarkowania sankcji jest prawidłowy tylko wówczas, kiedy decyzja o zwrocie środków jest poprzedzona decyzją o ustaleniu i nałożeniu korekt. Ponadto wskazano, że przepis art. 207 ust. 1 pkt. 2 i 3 u.f.p. w ogóle nie dopuszczają procentowego ustalaniu kwoty zwrotu dotacji, tylko zobowiązują do zwrotu całej dotacji.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje przede wszystkim orzekanie w sprawach skarg na działania, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Jednakże, jak wynika z art. 3 § 3 tej ustawy, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Na takiej właśnie zasadzie kontroli sądów administracyjnych poddane zostały programy operacyjne, przy czym przepisy ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712; dalej jako z.p.p.r.) nie regulują trybu postępowania w sprawie zwrotu przez beneficjenta dofinansowania, wskazując jedynie w art. 26 ust. 1 pkt 15 i 15a , że do zadań instytucji zarządzającej należy m. in. odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych oraz ustalanie i nakładanie korekt finansowych, o których mowa w art. 98 rozporządzenia nr 1083/2006.

Natomiast zgodnie z art. 207 § 1 pkt 2 u.f.p., w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 – podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy.

Stosownie do art. 184 ust. 1 i 2 u.f.p. wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Natomiast przy wydatkowaniu środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 pkt 5 lit. c i d, a także środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z tych środków, stosuje się odpowiednio zasady rozliczania określone dla dotacji z budżetu państwa (art. 184 ust. 2 u.f.p.).

Przywołać również należy przepis art. 207 § 1 pkt 3 u.f.p., zgodnie z którym w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości – podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy.

Stosownie do art. 207 ust. 8 pkt 1 u.f.p., przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1, instytucja określona, odpowiednio w ust. 9 lub 11, wzywa do zwrotu środków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 8, organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej w rozumieniu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju albo ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego, albo ustawy o zasadach realizacji programów wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków, z uwzględnieniem ust. 2 (art. 207 ust. 9 pkt 1 u.f.p.).

W ocenie Sądu, ustanowione powyższymi uregulowaniami wymagania dotyczące zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich zostały w niniejszej sprawie spełnione.

W pierwszej kolejności Sąd stwierdził, że przyjęty przez IZ za podstawę zaskarżonej decyzji i przedstawiony powyżej stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo. Co więcej uznał, że stan faktyczny, mimo powołania przez stronę w skardze przepisów postępowania wskazujących na braki w zakresie jego ustalenia, nie był w istocie przez nią kwestionowany, gdyż skarga nie zawiera żadnego uzasadnienia w tym zakresie.

Przedmiotem kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie pozostawała decyzja Zarządu Województwa, działającego jako Instytucja Zarządzająca RPO "[...]" na lata 2007- 2013, zobowiązująca stronę skarżącą do zwrotu dofinansowania, przyznanego jej w ramach umowy o dofinansowanie zawartej w dniu "[...]". Wskazaną w decyzji podstawą materialnoprawną kwestionowanego skargą aktu był przepis art. 207 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 u.f.p. Nie można tu również pominąć postanowień umowy z dnia "[...]" o nr "[...]" o dofinansowanie projektu pn. "Zmniejszenie zużycia energii poprzez budowę kolektorów słonecznych w całorocznych obiektach użyteczności publicznej powiatu "[...]"".

Skarga Powiatu oparta została przede wszystkim na zarzucie naruszenia przepisów art. 207 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 u.f.p., art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r., art. 2 pkt 7 i art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, polegającym na nieprzeprowadzeniu odrębnego postępowania w sprawie ustalenia korekty finansowej. Uznając ten zarzut za nietrafny, wyjaśnić należy, że spory powstałe na tle prawidłowej podstawy oraz formy prawnej aktu nakładającego na beneficjenta korektę finansową i jego relacji względem decyzji zobowiązującej do zwrotu środków zostały już rozstrzygnięte przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 27 października 2014 r. o sygn. akt sygn. akt II GPS 2/14. Pomimo powstałych wcześniej wątpliwości w tej kwestii, czego przykładem jest m.in. powołane przez stronę skarżącą orzecznictwo sądów administracyjnych, aktualnie jednolicie przyjmuje się, że między korektą finansową a decyzją orzekającą o zwrocie dofinansowania na gruncie art. 26 ust. 1 pkt 15 i 15a u.z.p.p.r. nie ma procesowego związku, czyli decyzja zwrotowa nie jest warunkowana wcześniejszym decyzyjnym ustaleniem w sprawie korekty. W powołanej wyżej uchwale NSA wskazał, że "za oczywiste należy uznać twierdzenie, że ustalenie i nałożenie korekty finansowej oraz zobowiązanie do zwrotu środków to dwie odrębne od siebie instytucje, choć ściśle ze sobą powiązane, bowiem korekta przekłada się na zwrot środków finansowych, o którym mowa w art. 207 u.f.p. Wynika to z podstawy faktycznej korekty, która także stanowi okoliczności faktyczne zwrotu. Jeżeli się zważy, że zwrot, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15 u.z.p.p.r. i art. 207 ust. 1 u.f.p. dotyczy tych samych środków uznanych za nienależne z powodu tych samych naruszeń, które stwierdzono dokonując korekty, to nie byłyby do pogodzenia dwie kolejne decyzje, dotyczące tego samego przedmiotu (decyzja o nałożeniu korekty i decyzja o zwrocie). Nałożenie korekty w formie decyzji administracyjnej czyniłoby zbędnym wydanie decyzji o zwrocie tych środków, ponieważ tak rozumiana korekta w istocie zawierałaby w sobie rozstrzygnięcie o zwrocie a więc zastępowałaby decyzję, o której mowa w art. 207 ust. 9 u.f.p. Decyzja administracyjna jest jednostronnym rozstrzygnięciem kształtującym prawa lub obowiązki indywidualnego podmiotu. Ustalenie i nałożenie korekty decyzją, określającą kwotę środków, które podlegają zwrotowi, oznaczałoby nałożenie na beneficjenta obowiązku zwrotu tej kwoty, podlegającego wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej (art. 3 w zw. z art. 2 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – Dz.U. Nr 24, poz. 151 ze zm.). W tej sytuacji bezprzedmiotowe byłoby zarówno wezwanie beneficjenta przez instytucję, która zawarła umowę o dofinansowanie, do dobrowolnego zwrotu kwoty ustalonej w decyzji o korekcie (art. 207 ust. 8 u.f.p.), jak i wydanie na podstawie art. 207 ust. 9 u.f.p. decyzji zobowiązującej do zwrotu (...)". Dlatego też NSA w powołanej wyżej uchwale przyjął, że ustalenie i nałożenie korekty finansowej, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r. nie wymaga wydania decyzji administracyjnej.

W świetle powyższego stanowiska NSA, który Sąd rozpoznający skargę w niniejszej sprawie w pełni respektuje, korektę finansową należy traktować jako element poprzedzający wydanie decyzji o zwrocie określonej kwoty, a nie samodzielną decyzję administracyjną. Decyzja orzekająca o zwrocie środków powinna, ze względu na kwestie związane z ustaleniem wysokości kwoty przypadającej do zwrotu, mieścić w sobie treści określone wcześniej w korekcie finansowej. Przy czym dla poprawności decyzji administracyjnej o zwrocie środków przekazanych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich, wystarczającym jest odniesienie się w treści uzasadnienia decyzji o zwrocie środków do wcześniejszej korekty finansowej, z której powinno wynikać, jakich nieprawidłowości dopuścił się beneficjent, co stanowiło podstawę tych ustaleń oraz na jakiej podstawie i jaki sposób wyliczono kwotę środków do zwrotu.

Z powyższych względów Sąd jako bezzasadną ocenił zasadniczą część argumentacji skargi opartej na założeniu, że zaskarżona decyzja została wydana przedwcześnie, gdyż nie została poprzedzona decyzją w sprawie ustalenia i nałożenia korekty finansowej. Na uwzględnienie nie mógł tym samym zasługiwać zarzut, że zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej, czy też z rażącym naruszeniem prawa.

Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia kolejnego ze sformułowanych w skardze zarzutów, w ramach którego skarżący podniósł, że stwierdzone przez IP oraz IZ naruszenia przepisów P.z.p. nie stanowią o wystąpieniu przesłanki zwrotu środków europejskich z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., odwołującej się do wykorzystania tych środków z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184. Również w tej kwestii stanowisko sądów administracyjnych jest jednolite i przyjmuje się w nim, że naruszenie procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., dotyczy przede wszystkim procedur wskazanych w umowie o dofinansowanie projektu, w szczególności w zakresie zamówień publicznych (wyroki: WSA w Białymstoku z dnia 18 stycznia 2011 r. sygn. akt I SA/Bk 598/10, Lex nr 7477520, WSA w Gdańsku z dnia 1 sierpnia 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 727/12, WSA w Białymstoku z dnia 9 listopada 2011 r. sygn. akt I SA/Bk 132/11, WSA w Poznaniu z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Po 1833/14; Lex nr 1629530, WSA w Krakowie z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 525/15). Także przedstawiciele piśmiennictwa zaliczają przepisy P.z.p. do procedur z art. 184 u.f.p. (W. Miemiec, Przesłanki determinujące zwrot środków przeznaczonych na finansowanie programów realizowanych przez JST z udziałem bezzwrotnych środków europejskich, Finanse Komunalne nr 1–2/2012, s. 38). Skoro bowiem według postanowień umowy o dofinansowanie projektu, beneficjent był obowiązany wydatkować środki dofinansowania objętego umową w sposób zgodny z przepisami P.z.p., uznać należy, iż przepisy te stanowią obowiązującą go procedurę.

Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że w § 2 ust. 9, § 4 ust. 3 oraz § 12 umowy o dofinansowanie z dnia 30 grudnia 2010 r. określono, że w przypadku gdy beneficjent jest zobowiązany do stosowania przepisów o zamówieniach publicznych, wydatki są kwalifikowalne jeśli zostały poniesione zgodnie z tymi przepisami. Ponadto w § 14 ust. 10 umowy o dofinansowanie beneficjent zgodził się na stosowanie zaleceń określonych dokumentem Ministerstwa Rozwoju Regionalnego pn. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" (tzw. Taryfikator) w przypadku naruszenia prawa zamówień publicznych. Dokument ten przewiduje nałożenie na beneficjenta korekt finansowych w przypadku stwierdzenia naruszenia przez niego procedur udzielania zamówień publicznych wspólnotowych lub/i przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych, przy czym beneficjent, podpisując umowę, wyraził zgodę na zastosowanie zasad określonych w Taryfikatorze wraz z załącznikiem do tego dokumentu zatytułowanym "Wskaźniki procentowe do obliczania wartości korekty finansowej za naruszenia przy udzielaniu zamówień publicznych współfinansowanych ze środków funduszy UE". Wytyczne te co do zasady nie stanowią źródła prawa, lecz w stosunkach między stronami umowy o dofinansowanie projektu, z uwagi na wskazane wyżej zapisy § 2 ust. 9, § 4 ust. 3 oraz § 12 umowy o dofinansowanie, stają się warunkami tej umowy. W zaskarżonej decyzji IZ przedstawiła szczegółowo kwestię zastosowania w sprawie Taryfikatora i wyjaśniła wysokość zastosowanej korekty. W kontekście zaś brzmienia art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. samo naruszenie procedur, a więc i opisane w decyzji naruszenia P.z.p., jest wystarczającym powodem do orzeczenia o zwrocie środków.

W świetle powyższych rozważań nie było zatem konieczne wykazywanie przez IZ, czy w praktyce naruszenie przepisów P.z.p. miało konkretne przełożenie na sytuację konkretnego podmiotu. Uwaga ta jest o tyle istotna, że w niniejszej sprawie strona skarżąca nie kwestionuje, że naruszenia przepisów P.z.p. miały miejsce, lecz koncentruje się wokół wykazania, że miały one charakter wyłącznie "formalny" i w związku z tym nie mogły stanowić o wystąpieniu przesłanki zwrotu środków z tego względu, że nie spowodowały szkody w budżecie ogólnym Unii Europejskiej, gdyż nie doszło do niezasadnego wydatku z tego budżetu. Odnosząc się do definicji nieprawidłowości z art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, która do ww. przesłanki zastosowania korekty finansowej nawiązuje, wskazać należy, że nieprawidłowość stanowi jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Jak zaś wskazał NSA w wyroku z dnia 31 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 362/14, pojęcie "nieprawidłowości", o którym mowa w ww. przepisie, obejmuje swoim zakresem nie tylko faktyczne wystąpienie szkody, ale również potencjalne wystąpienie szkody. Faktyczne wystąpienie uszczerbku finansowego nie jest przesłanką konieczną dla zakwalifikowania zachowania jako nieprawidłowości, wystarczy bowiem sama możliwość jego wystąpienia. Możliwość spowodowania szkody w budżecie UE w żaden sposób nie jest stopniowalna, w szczególności nie wymaga się, by "możliwość" ta miała określony stopień prawdopodobieństwa, na przykład by była bezpośrednia, istotna, czy też nieuchronna. Dla przyjęcia, że dane zachowanie beneficjenta mieści się pojęciu nieprawidłowości wystarczające jest zatem, iż dane naruszenie mogło - potencjalnie - doprowadzić do sytuacji, w której hipotetyczny wykonawca, z uwagi na naruszenie przez zamawiającego przepisów prawa, mógł zrezygnować z udziału w postępowaniu (p. wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Lu 1059/14). Przepis art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 za nieprawidłowość uznaje jakiekolwiek naruszenia prawa wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego. Nie uzależnia zatem uznania konkretnego naruszenia prawa za "nieprawidłowość" od rodzaju naruszonego przepisu lub przepisów, wagi naruszenia, liczby naruszonych przepisów, ani też charakteru działania podmiotu, które spowodowało naruszenie przepisów. Konieczne jest natomiast wykazanie, że określone naruszenie prawa mogłoby spowodować szkodę (por. wyroki: NSA z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 159/12, WSA w Gliwicach z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 1432/12, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Go 707/12, WSA w Lublinie z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Lu 1100/14, WSA w Lublinie z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 749/14, WSA w Lublinie z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Lu 285/14).

Przy czym jak wskazał WSA w Lublinie w wyroku z dnia 19 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Lu 1059/14, "specyfika uchybień związanych z naruszeniem procedur udzielania zamówień publicznych wskazuje, że z reguły ustalanie szkody jako elementu nieprawidłowości skutkującej obowiązkiem zwrotu środków, będzie miało charakter rozważań hipotetycznych. Praktycznie rzadko da się wskazać, że błąd w procedurze udzielenia zamówienia publicznego spowodował dającą się wymiernie ustalić szkodę. (...) Tego rodzaju rozważania mają charakter hipotetyczny, ale dostatecznie mocno oparty na zasadach doświadczenia życiowego."

W ocenie Sądu, z taką właśnie potencjalną możliwością wystąpienia szkody w budżecie ogólnym mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżący, podpisując umowę o dofinansowanie, zobowiązał się do realizacji swoich obowiązków, m.in. wydatkowania środków finansowych zgodnie z zawartymi w niej zapisami, w tym dotyczącymi obowiązku przestrzegania przepisów P.z.p. Słusznie też IZ wywiodła w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że stanowiący materialnoprawną podstawę tej decyzji przepis art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. nie stanowi o możliwości badania charakteru szkody wywołanej naruszeniem przez beneficjenta obowiązujących go procedur czy też miarkowania wysokości zastosowanej w związku z tym sankcji. Istotne jest natomiast, że wysokość tych sankcji określona w Taryfikatorze została zaakceptowana przez beneficjenta, który podpisał umowę o dofinansowanie i tym samym wyraził zgodę na zastosowanie zasad określonych w Taryfikatorze i stanowiących jego część załączniku. Przepisy u.f.p. nie określają, w jakiej wysokości zwrot ma być dokonany. Zgodnie zaś z art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, określając wysokość kwoty podlegającej zwrotowi instytucja zarządzająca bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze. Jest to jednak wyłącznie ogólna dyrektywa interpretacyjna. Realizacji tej dyrektywy służy natomiast Taryfikator, któremu strona skarżąca zobowiązała się podporządkować w świetle zapisów zawartej przez nią umowy o dofinansowanie. Taryfikator zawiera wyrażone procentowo wielkości korekt finansowych przypisane konkretnym rodzajom naruszeń prawa zamówień publicznych oraz metodologię obliczania kwot korekt. Służy koordynacji i ujednoliceniu sposobu postępowania w przypadku wykrycia naruszeń przepisów prawa zamówień publicznych. I choć wprawdzie dokument ten nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego, jednak zyskał moc obowiązującą na skutek włączenia go do umowy o dofinansowanie. Wobec powyższego Sąd uznał za niezasadny zarzut naruszenia przepisu art. 2 pkt 7 oraz art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006.

W ocenie Sądu, bezzasadne były również zarzuty naruszenia przepisów postępowania tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Wbrew zarzutom skargi, IZ dokładnie wyjaśniła stan faktyczny. Należy przy tym ponownie podkreślić, że strona skarżąca nie kwestionowała w istocie ustaleń faktycznych dokonanych przez IZ, lecz zastosowanie w tym stanie faktycznym przepisów prawa materialnego. Argumentacja organu została bardzo obszernie i szczegółowo przedstawiona zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i w decyzji ją poprzedzającej, co czyniło niezasadnym zarzut niewyjaśnieni stanu faktycznego, nierozpoznania części zarzutów i niedostatecznego uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jako niezasadną.