Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 108/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 14
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 149 § 1 i § 1a
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Asesor WSA Anna Dębowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi W. T. na bezczynność Burmistrza A. w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność Burmistrza A. miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza A. do załatwienia wniosku skarżącego W.T. z dnia 29 marca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej; 3. zasądza od Burmistrza A. na rzecz skarżącego W. T. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. dc


UZASADNIENIE

Z akt sprawy wynika, że 29 marca 2021 r. (data wpływu na adres elektronicznej skrzynki odbiorczej) W.T. złożył do Burmistrza A. wniosek o udostępnienie zestawienia zawierającego wartości wszystkich wynagrodzeń brutto wypłaconych w Urzędzie Miejskim w A. za miesiąc czerwiec oraz grudzień 2020 r. (rozdzielnie) w formie arkusza kalkulacyjnego na adres e-mail.

13 kwietnia 2021 r. Burmistrz A. skierował do W. T. pismo, w którym podał, że łączna suma wszystkich wynagrodzeń brutto wypłaconych pracownikom Urzędu Miejskiego w A. w miesiącu czerwcu 2020 r. wyniosła 686 656,15 zł, natomiast w grudniu 2020 r. była to kwota 706 534,63 zł. Jednocześnie w piśmie tym organ administracji wezwał skarżącego, aby doprecyzował swoje żądanie sformułowane we wniosku z 29 marca 2021 r. i wskazał, o jakie konkretnie wynagrodzenia mu chodzi, ponieważ wynagrodzenia osób nie pełniących funkcji publicznych w Urzędzie nie podlegają ujawnieniu. Pismo to zostało przesłane do skarżącego, zgodnie z jego wnioskiem, za pośrednictwem poczty elektronicznej (stanowiło załącznik do maila).

W odpowiedzi na powyższe 14 kwietnia 2021 r. W.T. wyjaśnił, że: "Zestawienie wynagrodzeń powinno wyglądać tak: 3333,33; 3333,33; 3434,22; 3555,00 ... itd. - koniecznie w formularzu kalkulacyjnym. Przykład w załączeniu. Chodzi tylko o wartości > bez danych osobowych, stanowisk czy wydziałów. Pomocne będzie także oznaczenie tych wartości, gdzie wypłata nie dotyczy całości etatu".

Mając powyższe na uwadze, a w szczególności treść żądania sformułowaną w wiadomości z 14 kwietnia 2021 r., która stanowiła doprecyzowanie treści wniosku z 29 marca 2021 r., organ administracji stwierdził, że żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji przetworzonej i pismem z 27 kwietnia 2021 r. wezwał skarżącego na podstawie art. 13 ust. 2 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.d.i.p.", do wykazania, że żądane przez niego we wniosku z 29 marca 2021 r. informacje są szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Wezwanie powyższe zostało przesłane do skarżącego na podany przez niego adres e-mail. Jednak skarżący nie odpowiedział na nie.

3 maja 2021 r. W.T., złożył za pośrednictwem platformy ePUAP do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Burmistrza A. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w związku z wnioskiem z 29 marca 2021 r. zatytułowanym "Zestawienie wynagrodzeń: 2020.06 i 2020.12 – pytanie prasowe".

Skarżący zarzucił organowi, że do dnia złożenia skargi nie została mu udostępniona żądana informacja publiczna ani też nie została wydana decyzja administracyjna w sprawie.

Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia jego wniosku; uznanie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz A. stwierdził, że nie pozostawał bezczynny, ponieważ w ustawowym terminie zareagował na wniosek skarżącego, początkowo kierując do niego pismo z prośbą o doprecyzowanie treści wniosku, a następnie wzywając go do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w sprawie. Nieprawdziwym jest twierdzenie skarżącego sformułowane w skardze, że organ pozostaje w bezczynności, ponieważ nie została mu udostępniona informacja publiczna będąca przedmiotem wniosku ani też w sprawie nie wydano decyzji administracyjnej. Organ postąpił zgodnie z przepisami u.d.i.p., tj. wedle stwierdzenia, że żądana informacja jest informacją przetworzoną najpierw 27 kwietnia 2021 r. wezwał skarżącego do wykazania przez niego szczególnie istotnego interesu publicznego w sprawie na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a następnie po upływie 14 dni i wobec braku reakcji skarżącego na wezwanie, [...] r. wydał decyzję administracyjną o odmowie udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zdaniem organu administracji, zatem bezpodstawne jest żądanie strony do zobowiązania organu do załatwienia wniosku z 29 marca 2021 r., a także żądanie zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W piśmie z 9 czerwca 2021 r. organ administracji wyjaśnił, że 15 marca 2021 r. wpłynął jeszcze jeden wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, w którym zażądał udostępnienia zestawienia nagród wypłaconych w Urzędzie w 2020 r. (zestawienie kwot nagród bez danych osobowych). Na ten wniosek skarżący otrzymał odpowiedź 14 maja 2021 r., po przedłużeniu ustawowego terminu na jej udzielenie. Do tej pory do organu nie wpłynęła żadna skarga dotycząca tego wniosku. Organ administracji przekazał Urzędowe Poświadczenie Doręczenia (UPD) 25 maja 2021 r. skarżącemu decyzji z [...] r., nr [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Jednocześnie organ administracji wskazał, że 25 maja 2021 r. do organu wpłynęło odwołanie skarżącego od tej decyzji, które następnie 1 czerwca 2021 r. przesłano wraz z całymi aktami sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Na wstępie wyjaśnić jednak należy, że sprawę niniejszą rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a.

W dalszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Stosownie do treści art. 21 u.d.i.p. do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a.

Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie – ale mimo zaistnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownych czynności (vide: T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne. Komentarz. Warszawa 2010, s. 70). O bezczynności organu na gruncie u.d.i.p. można mówić wyłącznie wtedy, gdy adresatem wniosku jest podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, a żądana informacja ma charakter informacji publicznej.

Sąd administracyjny orzekając w sprawie dotyczącej skargi na bezczynność organu administracji publicznej na gruncie u.d.i.p. nie przeprowadza kontroli określonego aktu lub czynności, a więc nie bada merytorycznej zasadności podjętego działania. Sąd ten ma natomiast obowiązek dokonania oceny, biorąc za podstawę stan faktyczny i prawny danej sprawy, czy rzeczywiście organ (podmiot wykonujący zadania publiczne) pozostaje w bezczynności (por. wyroki NSA: z 20 stycznia 2009 r., II OSK 812/08; z 15 lipca 2010 r., II OSK 2051/09; z 29 września 2010 r., II GSK 827/09; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2013, s. 585). Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli zatem podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu administracyjnego udzielił stronie informacji publicznej której się ona domagała, bądź wydał decyzję w trybie art. 16 u.d.i.p. nie można przypisać mu bezczynności. W sytuacji natomiast, gdy żądana przez wnioskodawcę informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy, bądź dotyczy takiej informacji, w stosunku do której istnieje odmienny tryb dostępu, organ nie jest zobowiązany do wydawania decyzji administracyjnej. W takim przypadku może odmówić udzielenia informacji w formie zwykłego pisma, informując jedynie wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r., II SA 4059/02). Przekazanie wiadomości o braku w zasobach zobowiązanego informacji żądanej we wniosku również usuwa stan bezczynności w zakresie udostępnienia danych, o jakie wnosił uprawniony (por. wyrok NSA 14 września 2010 r., I OSK 822/10). Dysponent informacji publicznej jest bowiem zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja fizycznie istnieje, nie została wcześniej udostępniona wnioskodawcy i nie funkcjonuje w obiegu publicznym (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2016 r., I OSK 711/15). Udzielenie odpowiedzi niepełnej lub niejasnej wyczerpuje znamiona bezczynności w udzielaniu informacji uzasadniającej zastosowanie art. 149 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 20 lutego 2013 r., I OSK 2569/12).

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Burmistrza A. w zakresie udostępnienia skarżącemu zestawienia w formie arkusza kalkulacyjnego wartości wszystkich wynagrodzeń wypłaconych w czerwcu i grudniu 2020 r. (rozdzielnie).

Niewątpliwe Burmistrz A. jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, bowiem stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., do udostępniania informacji publicznej zobowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej.

Żądana w niniejszej sprawie informacja ma charakter informacji publicznej, bowiem na gruncie art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (vide: wyrok NSA z 28 lutego 2013 r., I OSK 2904/12; wyrok WSA w Rzeszowie z 17 stycznia 2013 r., II SAB/Rz 48/12). Udostępnieniu podlega więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. W pojęciu informacji publicznej mieści się zarówno treść dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i tych, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Jednocześnie zauważyć należy, że katalog informacji publicznych zawarty w art. 6 u.d.i.p. ma charakter jedynie przykładowy o czym świadczy użycie słów "w szczególności" w treści owego przepisu. Dane na temat sposobu wydatkowania środków publicznych mieszczą się w ramach informacji o sprawach publicznych. Z tych środków finansowane są, m. in. wynagrodzenia osób zatrudnionych przez dysponentów tych środków, w tym wypadku w Urzędzie Miasta A.. Bez znaczenia dla uznania takich danych za informację publiczną jest okoliczność, czy dotyczą one konkretnego pracownika lub grupy stanowisk, a także czy obejmują osoby pełniące funkcje publiczne oraz wówczas, gdy żądana informacja pozostaje w związku z pełnieniem tej funkcji. To ma bowiem jedynie znaczenie dla zakresu ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 30 września 2015 r., I OSK 59/14).

Zatem stwierdzić trzeba, że żądana przez skarżącego informacja w zakresie udostępnienia zestawienia w formie arkusza kalkulacyjnego kwot wynagrodzeń wypłaconych w urzędzie za czerwiec i grudzień 2020 r. ma charakter informacji publicznej. Stanowi bowiem istotną informację o działalności podmiotu publicznego, w tym sposobu wydatkowania majątku publicznego i przestrzegania zasady jawności gospodarowania środkami publicznymi (vide: wyrok NSA z 2 kwietnia 2014 r., I OSK 1741/13, wyroki WSA: we Wrocławiu z 2 kwietnia 2015 r., IV SAB/Wr 12/15, w Rzeszowie z 22 kwietnia 2015 r., II SAB/Łd 21/15).

Skoro zatem w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie budzi wątpliwości, że mamy do czynienia z podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji, zaś sama informacja jest informacją publiczną, w rozumieniu u.d.i.p., to stwierdzić trzeba, że Burmistrz A. zobowiązany był rozpoznać wniosek o udostępnienie wskazanych informacji w trybie u.d.i.p.

W związku z tym, że u.d.i.p. nie przewiduje żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej, wniosek o udostępnienie informacji publicznej rozpatruje się bądź przez udostępnienie informacji (czynność materialno-techniczna), bądź przez wydanie stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej (z uwagi na ograniczenia z art. 5 u.d.i.p. lub – w przypadku informacji przetworzonej – ze względu na brak szczególnie istotnego interesu publicznego) bądź o umorzeniu postępowania (vide: wyrok WSA w Bydgoszczy z 18 marca 2015 r., II SAB/Bd 10/15). Skoro wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej w formie zestawienia sporządzonego w formie arkusza kalkulacyjnego zawierającego wartości wszystkich wynagrodzeń brutto wypłaconych w Urzędzie Miejskim w A. za miesiąc czerwiec oraz grudzień 2020 r. (rozdzielnie) został złożony w 29 marca 2021 r., to powinien on zostać załatwiony bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), czyli do 12 kwietnia 2021 r. (poniedziałek). W terminie tym wniosek nie został załatwiony.

13 kwietnia 2021 r. organ administracji w piśmie poinformował skarżącego o tym, że łączna suma wszystkich wynagrodzeń brutto wypłaconych pracownikom Urzędu Miejskiego w A. w miesiącu czerwcu 2020 r. wyniosła 686 656,15 zł, natomiast w grudniu 2020 r. była to kwota 706 534,63 zł. 13 kwietnia 2021 r. Organ administracji nie udzielił zatem skarżącemu żądanej informacji zgodnie z wnioskiem. We wniosku z 29 marca 2021 r. skarżący wnosił bowiem o udostępnienie zestawienia zawierającego wartości wszystkich wynagrodzeń brutto wypłaconych w Urzędzie Miejskim w A. za miesiąc czerwiec oraz grudzień 2020 r. (rozdzielnie) w formie arkusza kalkulacyjnego. Przepis art. 14 u.d.i.p. stanowi natomiast, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (ust. 2). Z powołanej regulacji art. 14 u.d.i.p. wynika, że to wnioskodawca określa w swoim wniosku, w jakiej formie i w jaki sposób chciałby otrzymać żądane informacje. Z wniosku skarżącego jednoznacznie wynika, że określił w nim formę (arkusz kalkulacyjny) i zakres żądanej informacji (zestawienie wartości wszystkich wynagrodzeń brutto za czerwiec i grudzień 2020 r.). Nie można zatem przyjąć, że odpowiedź organu wysłana do skarżącego 13 kwietnia 2021 r. (jeden dzień po terminie) załatwiła wniosek wywołując skutek prawny i uwolniła podmiot zobowiązany od zarzutu bezczynności. Jak już bowiem wyżej wskazano, u.d.i.p. w art. 14 przewiduje dwa elementy ważne dla procesu udostępniania informacji publicznej, a mianowicie określa wymagania co do sposobu i formy udostępnienia informacji publicznej. To wnioskodawca określa zatem w swoim wniosku, w jakiej formie i w jaki sposób chciałby otrzymać żądane informacje. Sposób udostępnienia należy odnosić do tego, w jaki sposób uzyska się informację, a zatem oznacza on tryb, w jakim wnioskodawca domaga się, aby udzielono mu informacji. Natomiast podmiot zobowiązany nie może odmówić udostępnienia informacji publicznej w sposób wskazany we wniosku, jeżeli dysponuje środkami technicznymi umożliwiającymi udostępnienie informacji w żądanej formie i w żądany sposób. W takiej sytuacji dysponent informacji publicznej jest związany sposobem udostępnienia wskazanym we wniosku i nie może go bez zgody wnioskodawcy modyfikować. Każdy bowiem zgłoszony wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien zostać załatwiony w odpowiedni sposób – bądź przez udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem, bądź odmowę ich udzielenia (por. wyroki NSA: z 29 maja 2018 r., I OSK 2634/17; z 10 grudnia 2019 r., I OSK 67/19).

Jednocześnie w piśmie z 13 kwietnia 2021 r. organ administracji wezwał skarżącego, aby doprecyzował swoje żądanie sformułowane we wniosku z 29 marca 2021 r. i wskazał, o jakie konkretnie wynagrodzenia mu chodzi, ponieważ wynagrodzenia osób nie pełniących funkcji publicznych w Urzędzie nie podlegają ujawnieniu.

Skarżący na to pismo odpowiedział już 14 kwietnia 2021 r. wskazując, że "Zestawienie wynagrodzeń powinno wyglądać tak: 3333,33; 3333,33; 3434,22; 3555,00 ... itd. - koniecznie w formularzu kalkulacyjnym. Przykład w załączeniu. Chodzi tylko o wartości > bez danych osobowych, stanowisk czy wydziałów. Pomocne będzie także oznaczenie tych wartości, gdzie wypłata nie dotyczy całości etatu".

Pomimo tego organ administracji dopiero 27 kwietnia 2021 r. wezwał skarżącego do wykazania szczególnego interesu publicznego w sprawie uznając, że przedmiotem wniosku jest informacja przetworzona.

Skarżący nie zareagował na powyższe wezwanie i 3 maja 2021 r. wniósł skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji.

Po wniesieniu skargi organ administracji wydał [...] r. decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Załatwianie sprawy dostępu do wnioskowanej informacji publicznej trwało zatem do [...] r., zaś w dniu wniesienia niniejszej skargi, tj. 3 maja 2021 r. upłynęły terminy dla załatwienia powyższego wniosku przewidziane przepisami u.d.i.p.

Wyjaśnić przy tym należy, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 p.p.s.a.).

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

Przenosząc poczynione wyżej uwagi na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w dacie wniesienia skargi, tj. 3 maja 2021 r., organ pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosku o dostęp do informacji publicznej, bowiem od dnia jego złożenia upłynęło pięć tygodni (35 dni). Oceny tej nie zmienia fakt braku odpowiedzi ze strony skarżącego na żądanie wykazania szczególnego interesu publicznego w udostępnieniu informacji zawarte w piśmie z 27 kwietnia 2021 r. Organ nie zakreślił bowiem skarżącemu żadnego terminu na uzupełnienie wniosku w powyższym zakresie, co nie może uzasadniać rozciągnięcia postępowania w czasie przy jednoczesnym obciążeniu skutkami tego strony skarżącej.

Powyższa bezczynność ustała jednak po dniu wniesienia skargi w niniejszej sprawie, bowiem organ administracji [...] r. wydał decyzję odmawiającą udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Kwestia legalności tego rozstrzygnięcia nie może być przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie, bowiem tym przedmiotem jest wyłącznie zagadnienie bezczynności organu w załatwieniu konkretnej sprawy. Wydanie decyzji w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. oznacza załatwienie sprawy przez organ, a zatem postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

Oceniając następnie charakter bezczynności organu należało stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie organ, chociaż wadliwie, to jednak podjął działanie w celu załatwienia wniosku skarżącego. W piśmie z 13 kwietnia 2021 r. poinformował go o łącznych sumach wszystkich wynagrodzeń brutto wypłaconych pracownikom Urzędu Miejskiego w A. w miesiącu czerwcu i grudniu 2020 r. Zwrócił się też do skarżącego o sprecyzowanie wniosku. Następnie w piśmie z 27 kwietnia 2021 r. wezwał skarżącego do wykazania szczególnego interesu publicznego w sprawie uznając, że przedmiotem wniosku jest informacja przetworzona.

Nie można zatem uznać, że był to przejaw lekceważącego traktowania obowiązków. Zaniechanie prawidłowej realizacji wniosku nie wynikało z celowego działania, a jedynie z błędnej interpretacji tego, w jaki sposób wniosek należy zrealizować. Brak jest zatem podstaw by zwłoce organu przypisać charakter rażący. Przypomnieć w tym miejscu należy, że prawo dostępu do informacji publicznej stanowi prawo gwarantowane konstytucyjnie, za pomocą którego obywatel jest uprawniony do kontroli organów władzy. Prawo to jest przejawem rozwoju demokracji jako ustroju, w którym obywatele współuczestniczą w sprawowaniu władzy i jednocześnie kontrolują organy władzy publicznej. Prawo to nie powinno zatem służyć zaspokajaniu osobistej ciekawości osoby wnoszącej o udostępnienie informacji publicznej lub też załatwieniu jej osobistych interesów (por. wyrok NSA z 21 listopada 2013 r., I OSK 895/13). Nadużycie prawa do informacji publicznej polega na próbie wykorzystania jego instytucji dla osiągniecia innego celu niż dbałość o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa (J. Drachal, Prawo do informacji publicznej w świetle wykładni funkcjonalnej [w:] Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005, Warszawa 2005, s. 147 oraz podobnie I. Kamińska, M. Rozbicka–Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, s. 273). W skardze skarżący stwierdził zresztą, że wnosi o uznanie, że bezczynność "nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa". Uznać więc należy, że także w ocenie skarżącego nie miała ona charakteru rażącego. Brak przymiotu rażącego naruszenia prawa stwierdzonej bezczynności wyklucza orzeczenie o nałożeniu grzywny lub przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a., sąd orzekł, jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku.

W kwestii zwrotu kosztów postępowania sądowego w postaci wpisu sądowego od skargi orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. uznając, że wniesienie skargi nastąpiło w warunkach bezczynności organu.

dc