Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1681/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędziowie WSA Tomasz Kolanowski, WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.), Protokolant Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi A. i E. L. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 3 sierpnia 2001 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1998 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 3 sierpnia 2001 r. Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego z dnia 30 marca 2001r. w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w wysokości 21.840.60 zł, zaległości podatkowej w wysokości 11.566 zł oraz odsetek za zwlokę do dnia wydania decyzji w wysokości 8.189,70 zł.

Rozstrzygnięcie swoje organ odwoławczy oparł o następujące ustalenia i rozważania.

Decyzją z dnia 30 marca 2001r. Urząd Skarbowy stwierdził, iż skarżący A. i E. L. w zeznaniu podatkowym za rok 1998 prawidłowo dokonali odliczenia od podatku wydatków poniesionych z tytułu zakupu gruntu w wysokości 8.450,75zl (19% kwoty 44.477,62zł), natomiast błędnie wykazali kwotę wydatków mieszkaniowych przypadających do odliczenia od dochodu w roku 1998 w wysokości 33.372zł.

Stosownie do treści art. 27a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 90 poz. 416 ze zm.) podatek dochodowy od osób określonych w art. 3 ust. 1, obliczony zgodnie z art. 27 zmniejsza się na zasadach określonych w ust. 2-17, jeżeli w roku podatkowym podatnik poniósł wydatki na własne potrzeby mieszkaniowe, przeznaczone na zakup nowo wybudowanego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego w takim budynku od gminy albo od osoby, która wybudowała ten budynek w wykonaniu działalności gospodarczej.

W roku podatkowym 1998 skarżący nabyli prawo do odliczenia wydatków poniesionych na zakup gruntu w wysokości 44.477.62zł. Ponadto w przedmiotowym roku nie ponieśli innych wydatków na własne cele mieszkaniowe udokumentowanych zgodnie z formalnym wymogiem. Skarżący w dniu 09 grudnia 1997r. tj. w roku poprzedzającym rozpatrywany rok podatkowy, wpłacili zaliczkę w wysokości 40.703.08zł na poczet kupna lokalu mieszkalnego, a następnie w dniu 31 grudnia 1998r. otrzymali zwrot części tej zaliczki w wysokości 35.052,62zł. Zatem na podstawie korekty rachunku uproszczonego Nr 19/12/98 z dnia 31 grudnia 1998r. wystawionego przez Firmę A s.c. Izba Skarbowa stwierdziła, iż wydatek w wysokości 5.650,46 zł nie podlega odliczeniu w roku 1998, gdyż faktycznie został poniesiony w 1997 roku.

W myśl art. 27a ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatek dochodowy zmniejsza się o 19% wydatków poniesionych przez podatnika w roku podatkowym na własne potrzeby mieszkaniowe przeznaczone na zakup lokalu mieszkalnego w nowowybudowanym budynku mieszkalnym, w wysokości nieprzekraczającej limitu określonego w ust. 2 tego przepisu, w przypadku gdy wydatki te zostały udokumentowane zgodnie z treścią ust. 6 tj. na podstawie faktury lub rachunku wystawionych przez podatnika podatku od towarów i usług, niekorzystającego ze zwolnienia od tego podatku.

W związku z powyższym przedstawiony przez stronę w toku postępowania uzupełniającego bankowy dowód wpłaty opiewający na kwotę 9.425,00zł, wpłaconą z tytułu dopłaty za zmiany w mieszkaniu nie stanowi, w myśl ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podstawy do stwierdzenia poniesienia wydatku, a tym samym dokonania odliczeń od podatku (inne dowody w sprawie nie zostały przedstawione przez stronę).

Organ zauważa, iż wydatki poniesione na własne cele mieszkaniowe podlegają odliczeniu w roku podatkowym tylko do wysokości limitu przewidzianego w art. 27a ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (w 1997r. limit ten wynosił 81.900zł). Stanowisko strony, iż kwota przekraczająca limit odliczeń podlega odliczeniu w roku następnym jest według organu bezpodstawne, bowiem ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych w art. 27a ust. 15 stanowi, iż wydatki poniesione na własne cele mieszkaniowe, do wysokości limitu wskazanego w art. 27a ust. 2 przekraczające kwotę podatku obliczonego zgodnie z art. 27 ust. 1 za dany rok podlegają odliczeniu od podatku dochodowego za lata następne, aż do całkowitego ich odliczenia.

Tym samym kwota przekraczająca limit wydatków obowiązujący w roku podatkowym 1997 o 27.772,00zł nie może być przedmiotem odliczenia od podatku w spornym roku 1998.

W skardze do Sądu skarżący zarzucili nieuwzględnienie przez organy podatkowe odliczenia od dochodu 1998 roku wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe. Zdaniem skarżących poniesione przez nich wydatki uprawniają ich do skorzystania z prawa odliczenia od dochodu na podstawie art. 2 ustawy z dnia 08 maja 1998 roku o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie ustawy zmieniającej ustawę o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 74 nr 471), w związku z czym wnoszą o uchylenie decyzji wydanej przez Izbę Skarbową jako naruszającą przepisy prawa materialnego i przepisy postępowania podatkowego, a w szczególności art. 210 § 4 i art. 120 w zw. z art. 124 oraz art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926) oraz poprzedzającej ją decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 30 marca 2001 r.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Ponadto ustosunkowując się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisu art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej organ drugiej instancji stwierdza, iż odstąpił od wymagania ustanowionego tym przepisem, gdyż w postępowaniu odwoławczym nie zebrano żadnych nowych dowodów ani materiałów, które nie byłyby znane skarżącym.

Zarzut barku należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji jest w ocenie Izby Skarbowej nie do przyjęcia, bowiem spór w przedmiotowej sprawie koncentrował się na wysokości zastosowanych odliczeń wydatków na cele mieszkaniowe, a rozstrzygnięcie merytoryczne w tej sprawie oparte zostało na przepisach, które regulują warunki prawne uprawniające podatnika do skorzystania z odliczeń wydatków mieszkaniowych zarówno w aspekcie rodzaju i wysokości wydatku, a także wymogów formalnych, co do prawidłowego ich udokumentowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Istota sporu sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy istniały podstawy do odliczenia od dochodu skarżących za rok podatkowy 1998 kwoty 33.372zł oraz czy organy podatkowe dopuściły się takich naruszeń przepisów Ordynacji podatkowej, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji stanowiłyby podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).

Zgodnie z przepisem art. 27a ust. 1 pkt 1 lit d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podatek dochodowy zmniejsza się, jeżeli w roku podatkowym podatnik poniósł wydatki na własne potrzeby mieszkaniowe przeznaczone na zakup nowowybudowanego lokalu mieszkalnego od osoby, która wybudowała go w wykonaniu działalności gospodarczej. Okolicznością niewątpliwą i bezsporną było to. że zakupione przez skarżących dnia 01 marca 1999r. mieszkanie położone w G. przy ul. [...] stanowi lokal, o którym mowa w powyższym przepisie. Skoro więc w I998r. skarżący zakupili udział w działce, na której położony jest nowowybudowany budynek, w którym mieści się ów lokal, to zasadnym było zmniejszenie przez nich podatku dochodowego za tenże rok o kwotę odpowiadającą 19% wydatkowanej kwoty na ten cel, tj. 44.477,62zł, co stanowi 8.450,75zł. Kwotę odliczenia 19% wydatków na powyższy cel przewiduje bowiem przepis art. 27a ust. 3 pkt 1 a w/w ustawy.

Nie było natomiast zasadnym wykazanie przez skarżących w ich zeznaniu podatkowym za tenże okres kwoty, wydatków mieszkaniowych przypadających do odliczenia od dochodu w wysokości 33.372zł.

Sporna kwota nie może zostać odliczona z tego względu, że nie została ona poniesiona przez skarżących w 1998r., jako wydatek na potrzeby mieszkaniowe. Jak wynika bowiem z art. 27a ust. 1 w/w ustawy, poniesienie przez podatnika takiego wydatku w danym roku podatkowym stanowi warunek konieczny pomniejszenia podatku za tenże rok. W przedmiotowej sprawie natomiast okolicznością niewątpliwą i niekwestionowaną przez strony było dokonane przez organy podatkowe ustalenie, że na kwotę 33.372zł nie składają się wydatki na powyższe potrzeby poczynione w 1998r. Kwota ta stanowi natomiast nadwyżkę wydatków poniesionych i odliczonych przez skarżących w latach 1996-1997 ponad limit odliczeń, wynoszący w 1997r. 81.900zł. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżących, by kwota wydatków przekraczająca ustalony limit przechodziła do odliczenia od dochodu przed opodatkowaniem za lata następne. W konsekwencji trzeba więc zgodzić się z argumentacją przedstawioną przez organ odwoławczy, że w obowiązującym za 1998r. stanie prawnym, sporna kwota 33.372zł nie wywołuje skutków prawnych w zakresie wysokości wydatków podlegających odliczeniu od dochodu, jak i od podatku dochodowego w 1998r.

Rację mają też organy podatkowe, że brak jest podstaw prawnych do odliczenia od podatku kwoty 9.425zł przekazanej przez skarżących Przedsiębiorstwu A s.c. dnia 14 sierpnia 1998r., albowiem nie przedstawili oni rachunku, ani też faktury VAT wystawionej przez podatnika podatku od towarów i usług, co uprawniałoby zgodnie z art. 27a ust. 6 pkt 1 w/w ustawy do dokonywania odliczeń od podatku, wydatków na cele mieszkaniowe. W tych warunkach przedłożony przez skarżących bankowy dowód wpłaty potwierdzający przelew kwoty 9.425zł na konto Przedsiębiorstwa A s.c. nie uprawnia do dokonania powyższych odliczeń.

Co się zaś tyczy podnoszonych w skardze zarzutów naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, to należy stwierdzić, że w świetle treści przepisu art. 145 § 1 b i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) zarzuty te mogłyby stanowić podstawę uwzględnienia skargi, w sytuacji stwierdzenia przez Sąd, iż doszło w toku postępowania podatkowego do takich naruszeń Ordynacji podatkowej, które dają podstawę do wznowienia postępowania lub mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpatrując zarzucenie przez skarżących naruszenia art. 210 § 4, art. 120 w zw. z art. 124 Ordynacji podatkowej, przez brak należytego uzasadnienia wydanej decyzji należy zauważyć, iż organ drugiej instancji w uzasadnieniu decyzji skoncentrował się na merytorycznym rozpatrzeniu przedmiotu sporu, jakim jest wysokość zastosowanych odliczeń wydatków na cele mieszkaniowe oraz aspekcie rodzaju i wysokości wydatku, a także spełnieniu przez skarżących wymogów formalnych, co do prawidłowego ich udokumentowania. Należy wskazać, iż zgodnie z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej uzasadnienie faktyczne zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera podstawę prawną decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, co spełnia wymagania wskazanego art. 240 § 4 Ordynacji podatkowej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej przez zaniechanie wyznaczenia skarżącym terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, należy zauważyć, iż w postępowaniu odwoławczym Izba Skarbowa nie zebrała żadnych nowych dowodów ani materiałów, które nie byłyby znane skarżącym, a swoje rozstrzygnięcie oparła na materiale zebranym w postępowaniu prowadzonym przed organem pierwszej instancji. W związku z tym zarzutem wskazać wypada, iż przepis powyższy nakłada na organ podatkowy prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek wyznaczenia stronie trzydniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego, jaki w tym postępowaniu został zebrany. Brzmienie tego przepisu nie powinno nasuwać wątpliwości, co do tego, że obowiązek nałożony na organ podatkowy tym przepisem może być zrealizowany jedynie wówczas, gdy w toku postępowania przed tym organem doszło do zebrania jakiegokolwiek materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 05 maja 1999 r. sygn. akt SA/Sz 1046/98). W rozpatrywanej sprawie całość materiału dowodowego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia zebrana została w toku postępowania przed organem pierwszej instancji, który to organ umożliwił podatnikowi - zgodnie z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej - zapoznanie się i wypowiedzenie się co do tego materiału, jak wynika z akt administracyjnych, w dniu 05 marca 2001 r. Zatem przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy materiał dowodowy był skarżącym w całości znany.

Badając pod tym kątem przedstawione przez skarżących zarzuty należało uznać, iż są one niezasadne.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1271) orzeczono jak w sentencji wyroku.