Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 160/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-03-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Zwolniono od uiszczenia wpisu
Powołane przepisy: article: art. 245 par. 1 i 2, art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenia przepisów o transporcie drogowym w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata lub radcy prawnego z urzędu postanawia: 1) zwolnić skarżącego z wpisu od skargi, 2) oddalić wniosek w pozostałym zakresie


UZASADNIENIE

Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy J. Z. wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie fachowego pełnomocnika (adwokata lub radcę prawnego) z urzędu.

W treści formularza skarżący wskazał, że ze względu na bieżące koszty (zaciągnięte zobowiązania kredytowe, wydatki na utrzymanie) nie jest w stanie pokryć kosztów postępowania sądowego. Z treści formularza wynika, że J. Z. prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie ze swoją małżonką, zamieszkując w lokalu o pow. 59 m2. Wedle treści formularza wnioskodawca nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Łączny dochód wnioskodawcy i jego małżonki wynosi 3353 zł brutto miesięcznie, jednakże jego znaczącą część pochłaniają koszty spłaty zaciągniętych kredytów (wedle strony to kwota około 2800 zł). Na wezwanie referendarza sądowego wnioskodawca nadesłał szereg dokumentów obrazujących jego sytuację materialną, w szczególności zaś strukturę dochodów oraz wydatków.

Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:

Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.

Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).

Podane przez skarżącego okoliczności nie pozwoliły stwierdzić, że jego sytuacja materialna uzasadnia uwzględnienie złożonego wniosku w całości.

Przede wszystkim nie budzi wątpliwości ani wysokość dochodów strony ani też rozmiar bieżących należności, do których regulowania jest zobowiązany. Przyznanie prawa pomocy uzależnione jest jednak od oceny możliwości finansowych strony, która uwzględnia nie tylko wysokość kosztów przeznaczanych na zaspokajanie potrzeb lecz także ich celowość i charakter. Nie negując konieczności ponoszenia wydatku związanego ze spłatą kredytu hipotecznego, a także płatności za energię elektryczną, dostawy gazu, czy też czynsz za mieszkanie, wskazać przyjdzie, że trudno do tego rodzaju wydatków zaliczyć koszty spłaty kredytu konsumpcyjnego (co do którego nie wiadomo na co został zaciągnięty), czy też opłat za telewizję kablową. Strona oczekująca przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym nie może bowiem oczekiwać, że fakt, iż posiada zobowiązania oraz bieżące płatności całkowicie pochłaniające dochód sam przez się wystarczy do uwzględnienia wniosku. Stąd też zdecydowano o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, zwalniając zarazem skarżącego z wpisu od skargi. Ta opłata jest bowiem zasadniczym wydatkiem na obecnym etapie postępowania, a biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności, skarżący mógłby mieć znaczące trudności z wygospodarowaniem środków na ten cel w stosunkowo krótkim czasie.

Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.