Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1491/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 ust. 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Pisula – Dąbrowska (sprawozdawca) Sędzia WSA – Janusz Walawski Sędzia WSA – Andrzej Góraj Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2015 r. sprawy ze skargi W. K. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2014 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji dla Powiatu [...] z/s w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...], którym to rozkazem mianowano z urzędu W.K. na stanowisko kierownika [...] z uposażeniem zasadniczym w 6 (szóstej) grupie w kwocie 2.670 zł, z mnożnikiem 1.75 kwoty bazowej, dodatkiem służbowym w kwocie 1.000 zł i dodatkiem [...]. Na podstawie art. 108 § 1 Kpa decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Jako podstawę materialnoprawną mianowania na niższe stanowisko służbowe funkcjonariusza pozostającego w dyspozycji organ wskazał art. 6e ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 38 ust. 2 pkt 5, art. 101 ust. 1. art. 104 ust. 3 i 4, art. 106 ust. 2 ustawy o Policji (Dz.U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687 ze zm.) oraz § 1 ust. 1, § 9 ust. 1 i 2 oraz art. 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2001 r., Nr 152, poz. 1732 ze zm.).

W motywach uzasadnienia organ wskazał, że Komendant Policji dla Powiatu [...] rozkazem personalnym Nr [...] odwołał W.K. z zajmowanego stanowiska i przeniósł do swojej dyspozycji od dnia [...].10.2013 r. W związku z upływem okresu pozostawania w dyspozycji przełożonego, W.K. zaproponowano stanowisko kierownika [...] na co wyraził on zgodę. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 6e ust. 3 ustawy o Policji, policjantowi przeniesionemu do dyspozycji przysługuje przez okres 6-miesięczny dotychczasowe uposażenie, ale przepis ten nie określa warunków, jakim powinno odpowiadać nowe stanowisko służbowe. Wyjaśnił, że policjant odwołany nie ma gwarancji, że obejmie stanowisko równorzędne. Wskazał, że podczas rozmowy, która odbyła się [...] kwietnia 2014 r. wyjaśniono funkcjonariuszowi, iż brak jest równorzędnego stanowiska i przedstawiono mu wszystkie wolne stanowiska. Jednocześnie organ wskazał, że w dniu [...] kwietnia 2014 r. W.K. własnoręcznie sporządził w protokole adnotację "Przedstawioną mi propozycję przyjmuję". Organ wskazał, że wobec braku stanowiska równorzędnego dla strony zobowiązany był do mianowania na stanowisko najwyższe względem zajmowanego przed powołaniem.

W konkluzji organ stwierdził, że działał w ramach kompetencji art. 32 ust. 1, a rygor natychmiastowej wykonalności rozkazowi nadano z uwagi na ważny interes społeczny. Powyższy rozkaz personalny stał się przedmiotem skargi W.K. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji rozkazu personalnego oraz rozkazu go poprzedzającego, skarżący podniósł:

I.

1. naruszenie art. 7 i 77 § 1 Kpa polegające na nie zebraniu, nie rozpatrzeniu całego materiału dowodowego.

2. naruszenie art. 7 i 8 Kpa poprzez nieuwzględnienie faktu, iż rozkaz personalny Komendanta Powiatowego nr [...] zawiera wadliwe podstawy prawne.

3. naruszenie art. 8 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia, w sposób, który nie odpowiada ustawowemu wzorcowi, w szczególności poprzez zdawkowe wyjaśnienie zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą.

4. naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez nie zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu.

5. naruszenie art. 108 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 punkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy rygoru natychmiastowej wykonalności rozkazu nr [...] pomimo braku przesłanek do jego zastosowania.

6. naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez brak uchylenia rozkazu Organu I instancji w całości i przekazania temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia, pomimo tego, że rozkaz ten został wydany z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

7. naruszenie art. 138 § 1 punkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy rozkazu nr [...] Komendanta Powiatowego Policji, który to rozkaz powinien zostać uchylony, albowiem został on wydany z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 107 § 3 k.p.a., organ I instancji wskazał bowiem nieprawidłowe i nie mające zastosowania w niniejszym przypadku podstawy prawne.

I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

naruszenie art. 38 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie i błędne przyjęcie, że stanowi on prawidłową podstawę prawną decyzji organu I instancji, tj. rozkazu personalnego nr [...], podczas gdy nie znajduje on w ogóle zastosowania w okolicznościach przedmiotowej sprawy i w odniesieniu do sytuacji Skarżącego.

1. naruszenie art. 104 ust. 3 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie i błędne przyjęcie, że stanowi on prawidłową podstawę prawną decyzji organu I instancji, tj. rozkazu personalnego nr [...], podczas gdy nie znajduje on w ogóle zastosowania w okolicznościach przedmiotowej sprawy i w odniesieniu do sytuacji Skarżącego.

2. naruszenie § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, poprzez jego zastosowanie i błędne przyjęcie przez organ odwoławczy, że stanowi on prawidłową podstawę prawną decyzji organu I instancji, tj. rozkazu personalnego nr [...], podczas gdy nie znajduje on w ogóle zastosowania w okolicznościach przedmiotowej sprawy i w odniesieniu do sytuacji Skarżącego.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że zasadniczy rozkaz dotknięty jest błędami bowiem wskazane podstawy prawne rozstrzygnięcia nie znajdują w sprawie zastosowania – art. 38 ust. 2 pkt 1, art. 104 ust. 3 (powinien być ust. 2) ustawy o Policji oraz § 9 ust. 1 i 2 oraz art. 10 ust. 1 (powinien być § 8 ust. 1 i 4 pkt 2) rozporządzenia MSWiA.

Podniesiono, że to, iż organ wydał postanowienie o sprostowaniu, w którym wskazuje inną (nową) niż w decyzji podstawę prawną nie powoduje, iż decyzja stała się prawidłowa. Wskazał, że wady decyzji nie mogły być usunięte w drodze sprostowania oczywistych omyłek pisarskich. Wskazanie błędnych podstaw prawnych w decyzji nie kwalifikuje się do sprostowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podkreślając, że Skarżący był poinformowany o wszczęciu postępowania w przedmiocie mianowania na inne stanowisko, a w przypadku odmowy mianowania na niższe stanowisko służbowe, zwolnienia ze służby.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Przede wszystkim wskazać należy, iż przedmiotowa sprawa rozpoznana została wspólnie ze sprawą II SA/Wa 1576/14, której przedmiotem było postanowienie o sprostowaniu rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji dla [...] z/s w [...] z [...] kwietnia 2014 r. Nr [...].

Przedmiotowym postanowieniem organ z urzędu sprostował podstawy prawne przedmiotowego rozkazu personalnego.

Z treści omawianego postanowienia o sprostowaniu wynika wprost, iż doszło do merytorycznej zmiany podstawy rozstrzygnięcia rozkazu o mianowaniu w trybie sprostowania, co było niedopuszczalne, albowiem sprostowanie może dotyczyć jedynie oczywistych omyłek pisarskich.

Wyrokiem z dnia 26 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1576/14 Sąd uchylił zaskarżone postanowienie o sprostowaniu oraz postanowienie je poprzedzające, co oznacza procesowo, że wady zaskarżonego rozkazu personalnego nie zostały konwalidowane.

Ponownie rozpoznając sprawę organ po uprawomocnieniu się wyroku w sprawie II SA/Wa 1576/14 wyda ponownie decyzję (rozkaz) w przedmiocie mianowania Skarżącego na stanowisko, w którym wskaże podstawy prawne rozstrzygające. Dopiero wówczas otworzy się droga kontroli rozkazu o mianowaniu na inne stanowisko służbowe.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a i c, orzekł jak w sentencji.