Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 996/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.1a
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi L. K. i T. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 8 lipca 2022 r. nr SKO Gd/1246/22 w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2022 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Zaskarżoną decyzją z dnia 8 lipca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku, po rozpoznaniu odwołania L. K. i T. O. od decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 3 stycznia 2022 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2022, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.) w skrócie "O.p.", w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 3 ust.1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm.), dalej "u.p.o.l." oraz uchwały nr XXXIX/1012/21 Rady Miasta Gdańska z dnia 30 września 2021 r. w sprawie określenia wysokości stawek i zwolnień w podatku od nieruchomości na terenie Miasta Gdańska, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że w dniu 3 stycznia 2022 r. Prezydent Miasta Gdańska decyzją określił L. K. i T. O. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2022 r. w kwocie 45.054 zł. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej przez współwłaścicieli nieruchomości, co powoduje, że zasadne jest zastosowanie stawek przewidzianych dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Od ww. decyzji podatnicy wnieśli odwołanie, zarzucając naruszenie art. 2-7 u.p.o.l. w zw. z art. 207 i art. 210 O.p. i uchwały nr XXXIX/1012/21 Rady Miasta Gdańska, poprzez błędne zastosowanie stawek podatku od nieruchomości w stawce najwyższej, podczas gdy w rzeczywistości nieruchomość nie jest wykorzystywana na te potrzeby. Podatnicy zawiesili bowiem prowadzenie działalności gospodarczej z dniem 1 stycznia 2022 r., stąd nie ma podstaw do przyjęcia, że nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Uzasadniając utrzymanie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej, organ odwoławczy wskazał, że w okolicznościach niniejszej sprawy spór koncentruje się zatem na prawidłowości opodatkowania nieruchomości z zastosowaniem stawek przewidzianych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Okolicznościami bezspornymi w sprawie pozostaje fakt, że współwłaścicielami nieruchomości są dwie osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej koncentrującej się na wynajmie i zarządzaniu nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Działalność skarżących została zawieszona z dniem 1 stycznia 2022 r., co potwierdza wypis z CEiDG.

Kolegium podniosło, że stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Kolegium podzieliło stanowisko, że w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., SK 39/19, należy zweryfikować dotychczasowe stanowisko, że sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub osobę prowadzącą działalność gospodarczą, przesądza o związku tej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zawarta w sentencji tego wyroku wypowiedź Trybunału odnosi się do gruntów, budynków i budowli będących w posiadaniu wszystkich przedsiębiorców lub innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, bez względu na formę prawną. Powstaje jednak problem doprecyzowania "związku" nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej, który - jak wskazał Trybunał - nie może opierać się na samym fakcie posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Zgodnie z poglądami zarówno doktryny jak i ukształtowanego orzecznictwa sądowego związek ten powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu nieruchomości w działalności gospodarczej. Grunty, budynki i budowle, będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą lub mogą służyć do prowadzenia działalności gospodarczej tego podmiotu, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy, zdaniem Kolegium, spełnione zostały przesłanki uznania gruntu, budynków oraz budowli za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wynika to z faktu, że współwłaścicielami nieruchomości są osoby fizyczne będące przedsiębiorcami. Nadto cechy nieruchomości - grunt zakwalifikowany ewidencji gruntów i budynków jako tereny przemysłowe, budynki pełnią funkcje niemieszkalne (zakwalifikowane jako budynki przemysłowe, budynek biurowy oraz pozostały budynek niemieszkalny) również uzasadniają zastosowanie stawek przewidzianych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W ocenie Kolegium, fakt zawieszenia działalności gospodarczej nie miał żadnego przełożenia na obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości według stawek jak dla działalności gospodarczej, albowiem podatnicy w dalszym ciągu pozostają przedsiębiorcami, a zawieszenie działalności gospodarczej nie zmieniło faktu, że grunt i posadowione na nim budynki i budowla będące w ich posiadaniu należy zakwalifikować jako grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu u.p.o.l.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku L. K. i T. O. decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku zarzucili obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 207 i art. 210 O.p. i uchwały nr XXXIX/1012/21 Rady Miasta Gdańska z dnia 30 września 2021 r. w sprawie określenia wysokości stawek i zwolnień od podatku od nieruchomości na terenie Miasta Gdańska, poprzez błędne zastosowanie stawek podatku od nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy w rzeczywistości przedmiotowa nieruchomość nie jest wykorzystywana na te potrzeby.

Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 3 stycznia 2022 r.; zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie.

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie.

Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Spór w niniejszej sprawie koncentruje się na prawidłowości opodatkowania nieruchomości skarżących z zastosowaniem stawek przewidzianych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Wskazać należy, że w wyroku z 24 lutego 2021 r. SK 39/19 Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jest to tzw. wyrok interpretacyjny, w którym Trybunał stwierdził niezgodność z Konstytucją RP art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w określonym jego rozumieniu. Cecha niekonstytucyjności przypisana jest wskazanej w sentencji tego wyroku treści normy prawnej, ustalonej w wyniku poprzedniej wykładni. Skutkiem tego wyroku jest eliminacja takiej interpretacji tego przepisu, która w kwestii związania gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej, ogranicza się do faktu ich posiadania przez przedsiębiorcę lub podmiot prowadzący działalność gospodarczą.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uznane zostały grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.

Stosownie do art. 1a ust. 2a u.p.o.l. do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się:

1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami;

2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d;

3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 oraz z 2022 r. poz. 88) lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania;

4) gruntów:

a) przez które przebiegają urządzenia, o których mowa w art. 49 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 1509 i 2459), wchodzące w skład przedsiębiorstwa przedsiębiorcy prowadzącego działalność telekomunikacyjną, działalność w zakresie przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów lub energii elektrycznej lub zajmującego się transportem wydobytego gazu ziemnego lub ropy naftowej,

b) zajętych na pasy technologiczne stanowiące grunt w otoczeniu urządzeń, o których mowa w lit. a, konieczny dla zapewnienia właściwej eksploatacji tych urządzeń,

c) zajętych na strefy bezpieczeństwa oraz strefy kontrolowane urządzeń, o których mowa w lit. a, służących do przesyłania lub dystrybucji ropy naftowej, paliw ciekłych lub paliw gazowych, lub transportu wydobytego gazu ziemnego lub ropy naftowej, które zostały określone w odrębnych przepisach

- chyba że grunty te są jednocześnie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność, o której mowa w lit. a.

Zgodnie z art. 1a ust. 2b u.p.o.l. przepisu ust. 2a pkt 4 nie stosuje się do gruntów będących w posiadaniu samoistnym, użytkowaniu wieczystym lub będących własnością przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 2a pkt 4 lit. a.

Z perspektywy przedmiotu sporu decydujące znaczenie ma wykładnia użytego w art. 1a u.p.o.l. zwrotu prawnego: "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą".

Gramatyczna wykładnia wskazywanej normy może prowadzić do wniosku, że każda nieruchomość zakupiona przez przedsiębiorcę, bez względu na sposób jej wykorzystywania czy cel zakupu (poza wyjątkami wprost w ustawie przewidzianymi), podlega opodatkowaniu według najwyższych stawek, byle tylko znajdowała się w jego posiadaniu. Pogląd ten został zakwestionowany przez Trybunał Konstytucyjny już w wyroku z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. SK 13/15. W orzeczeniu tym Trybunał podkreślił m.in., że zastosowane w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. kryterium "posiadania gruntu przez przedsiębiorcę" nie realizuje deklarowanego przez ustawodawcę celu regulacji i prowadzi do nieuzasadnionego konstytucyjnie ograniczenia wolności majątkowej. Zdaniem Trybunału, nie do zaakceptowania z punktu widzenia wskazanych w tezie wyroku standardów konstytucyjnych jest przyjęcie, że dla ustalenia tego związku wystarczy stwierdzenie, iż grunt pozostaje w posiadaniu przedsiębiorcy. Trybunał stanął na stanowisku, że zastosowane kryterium "posiadania gruntu przez przedsiębiorcę" nie realizuje deklarowanego przez ustawodawcę celu regulacji i prowadzi do nieuzasadnionego konstytucyjnie ograniczenia wolności majątkowej.

Analiza wyroku Trybunału z dnia 24 lutego 2021 r. o sygn. SK 39/19 pokazuje, że rozstrzygnięcie to nawiązuje do stanowiska zawartego w orzeczeniu Trybunału z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. SK 13/15. Podobnie jak w wyroku z dnia 12 grudnia 2017 r. Trybunał w orzeczeniu SK 39/19 uznał za sprzeczną ze standardami konstytucyjnymi taką interpretację art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w świetle której o stosowaniu stawki opodatkowania przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. decyduje wyłącznie fakt posiadania gruntu (budynku lub budowli) przez przedsiębiorcę (inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą). Zdaniem Trybunału, przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej. Opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków - niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej - wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą Trybunał uznaje za niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji.

Z powyższego bezsprzecznie wynika, że posiadanie przez przedsiębiorcę nieruchomości nie może stanowić jedynego kryterium, decydującego o możliwości uwzględnienia stawki opodatkowania przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.

W tym miejscu odwołać należy się do rozważań czynionych przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2021 r. III FSK 4061/21, w którym Sąd wypracował kryteria umożliwiające ocenę tego, czy grunty i budynki mogą zostać uznane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, co pozwoliłoby opodatkować je wyższymi stawkami podatku od nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie:

1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 kodeksu cywilnego, w szczególności, gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub

2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub

3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.:

- są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. albo

- mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

Zdaniem NSA, użyty natomiast w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. SK 39/19, zwrot "nie są wykorzystywane i nie mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej" należy tłumaczyć w taki sposób, że podwyższona stawka opodatkowania nie będzie mogła znaleźć zastosowania w przypadku wystąpienia obiektywnej i niezależnej od przedsiębiorcy, a także niedającej się przewidzieć przeszkody całkowicie uniemożliwiającej prowadzenie lub kontynuowanie działalności gospodarczej. Nie dotyczy to sytuacji, gdy w czasie trwania takiej przeszkody przedsiębiorca, w posiadaniu którego znajduje się nieruchomość (jej część), samodzielnie podejmuje czynności mające na celu jej przygotowanie do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, podnosi dla celów wykonywanej działalności gospodarczej walory użytkowe nieruchomości, funkcjonalnie wiążąc ją z prowadzonym przedsiębiorstwem lub rozlicza w ramach działalności gospodarczej inne koszty z nią związane.

W niniejszej sprawie przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest grunt stanowiący działkę nr [...], położony w G. przy ul. [...] o pow. 5.063 m2. Działka zabudowana jest budynkami o łącznej powierzchni użytkowej 1.456 m2. Na działce wzniesiono budowlę o wartości 118.108 zł. Powyższe wynika z aktu notarialnego z dnia 8 czerwca 2000 r. Rep. A. nr [...], wypisu z ewidencji gruntów i budynków oraz informacji dla celów podatkowych, złożonej przez skarżących. Zaznaczyć przy tym należy, że organy podatkowe są, co do zasady, związane danymi wynikającymi z ewidencji. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego i dopóki nie zostanie przedstawiony przeciwdowód lub nie nastąpi zmiana zapisu w ewidencji, dotychczasowe zapisy w niej zamieszczone stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że okolicznościami bezspornymi w sprawie pozostaje fakt, że współwłaścicielami nieruchomości są dwie osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej koncentrującej się na wynajmie i zarządzaniu nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Działalność skarżących została zawieszona z dniem 1 stycznia 2022 r., co potwierdza wypis z CEiDG.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki uznania gruntu, budynków oraz budowli za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wynika to z faktu, że współwłaścicielami nieruchomości są osoby fizyczne będące przedsiębiorcami. Nadto cechy nieruchomości - grunt zakwalifikowany ewidencji gruntów i budynków jako tereny przemysłowe, budynki pełnią funkcje niemieszkalne (zakwalifikowane jako budynki przemysłowe, budynek biurowy oraz pozostały budynek niemieszkalny) również uzasadniają zastosowanie stawek przewidzianych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W ocenie Sądu, fakt zawieszenia działalności gospodarczej nie miał żadnego wpływu na obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości według stawek jak dla działalności gospodarczej. Rację ma bowiem organ, że czasowe zawieszenie działalności gospodarczej podmiotu nie oznacza ustania jego bytu prawnego i podatkowo-prawnego. Nie oznacza to również definitywnego zaprzestania działalności gospodarczej. W konsekwencji fakt czasowego zawieszenia działalności gospodarczej nie jest równoznaczny z utratą charakteru nieruchomości jako posiadanej przez przedsiębiorcę i nadal związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżący w dalszym ciągu pozostają przedsiębiorcami, a zawieszenie działalności gospodarczej nie zmieniło faktu, że grunt i posadowione na nim budynki i budowla będące w ich posiadaniu należy zakwalifikować jako grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu u.p.o.l.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 sierpnia 2021 r., sygn. akt III FSK 3960/21 (publ. CBOSA) zauważył, że zawarta w sentencji wspomnianego wyroku z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. SK 39/19 wypowiedź Trybunału odnosi się do gruntów, budynków i budowli będących w posiadaniu wszystkich przedsiębiorców lub innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, bez względu na formę prawną. Zdaniem NSA, związek ten powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu nieruchomości w działalności gospodarczej. Grunty, budynki i budowle, będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą lub mogą służyć do prowadzenia działalności gospodarczej tego podmiotu, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Sąd w niniejszym składzie popiera w całości powyższe stanowisko ujęte w tezę do tego wyroku: Fakt zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej nie powoduje utraty statusu przedsiębiorcy przez podatnika i nie może mieć w związku z tym wpływu na wysokość podatku. Związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni czy też potencjalny, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. O tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza to, czy działalność ta jest w danym obiekcie faktycznie i w danym czasie prowadzona.

W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe zakwalifikowały nieruchomość skarżących jako związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą z uwzględnieniem wskazań interpretacyjnych Trybunału Konstytucyjnego, tj. jako będącą w posiadaniu przedsiębiorców i zarazem mogącą potencjalnie, tj. zależnie od woli skarżących służyć do celów działalności gospodarczej. Skarżący natomiast pojęcie "związania z działalnością" utożsamiają z pojęciem "zajęcia na prowadzenie działalności", tj. faktycznego wykonywania działalności na nieruchomości i czerpania stąd przychodów.

Tymczasem podatek od nieruchomości jako podatek o charakterze majątkowym płacony przez przedsiębiorcę nie nawiązuje do efektów ekonomicznych uzyskiwanych przez jej wykorzystywanie. Czasowe zawieszenie działalności gospodarczej podmiotu nie oznacza ustania jego bytu prawnego i podatkowoprawnego. Nie oznacza to również definitywnego zaprzestania działalności gospodarczej. W konsekwencji, fakt czasowego zawieszenia działalności gospodarczej nie jest równoznaczny z utratą charakteru nieruchomości jako posiadanej przez przedsiębiorcę i nadal związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Powyższy pogląd jest ugruntowany w orzecznictwie sądowym (por. wyroki NSA z 5 listopada 2015 r., II FSK 2308/13, NSA z 6 czerwca 2017 r., II FSK 1300/15, wyroki: WSA w Lublinie z 13 listopada 2019 r. I SA/Lu 347/19, WSA w Gdańsku z 20 marca 2019 r. I SA/Gd 978/18, WSA w Krakowie z 30 marca 2018 r. I SA/Kr 2002/15, publ. j.w.).

Konkludując, organy podatkowe w sposób prawidłowy, zgodny z obowiązującymi w tym względzie przepisami prawa, ustaliły przedmiot opodatkowania i należycie ustaliły wymiar podatku. Organ wykazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasadność przyjętego stanowiska, poprzez wskazanie konkretnych przepisów prawa i poczynił wywód, który pozwolił poznać klarowne stanowisko organu wraz z jego uzasadnieniem faktycznym i prawnym. Wbrew zarzutom skargi, nie dokonał przy tym błędnej wykładni art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.