Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2273/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi M. Ł. i J. Ł. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...] o nałożeniu na pana M. Ł. i J. Ł. kary pieniężnej w wysokości 4260 zł.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcie wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 61 ust. 1 i 11, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 58, poz. 515), art. 13 g ust. 1 oraz art. 40 c ust. 1, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2086 ze zm.), lp. 7 pkt 7 lit. d) i e) załącznika do ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U z 2005 r., Nr 179, poz. 1486).

Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 10 ton. Wynikało to z ustaleń protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2006 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości O. pojazdu marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...] prowadzonego przez kierowcę M. M.

Po dokonaniu pomiaru nacisków osi i masy całkowitej pojazdu stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczą oś napędową o 3,1 tony (nacisk na oś wynosił 13,1 tony). Sporządzony został protokół kontroli oraz protokół z ważenia pojazdu przenośnymi wagami do pomiarów statycznych. Przekroczenie to spowodowało nałożenie dwóch kar pieniężnych: 1) w kwocie 1140 zł. za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 10,0 t dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych o nacisku osi powyżej 11,0 t. do 11,5 t. i 3120 zł. za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t. powyżej 11,5 t dodatkowo (lp. 7 pkt 7 lit. d i e w/wym. załączniku nr 2 do ustawy o drogach publ.).

W odwołaniu od niniejszej decyzji pan M. Ł. kwestionował prawidłowość dokonania pomiarów. Sugerował, iż weryfikacji zespołu pojazdów dokonano nieodpowiednią wagą. Podnosił, że jako strona postępowania nie był obecny przy kontroli. Powoływał się również na złamanie przez organ I instancji Konstytucji RP poprzez to, że przesłanką odpowiedzialności karnej jest przypisanie sprawcy winy, a zgodnie z ustawą zasadniczą o winie orzeka jedynie sąd i to w formie prawomocnego wyroku.

Rozpoznając odwołanie Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że z podpisanego bez zastrzeżeń protokołu kontroli wynika, iż wynik pomiarów nacisków osi oraz masy całkowitej wykazał "nienormatywność" zespołu pojazdów. Dodał, że funkcjonariusze Inspekcji Transportu Drogowego weryfikują stan faktyczny zastany w chwili kontroli drogowej używając urządzeń, które posiadają ważną legalizację. Pomiarów dokonano za pomocą przenośnych wag do pomiarów statycznych posiadającymi legalizację Urzędu Miar.

Podkreślił, że strona jako przedsiębiorca wykonująca profesjonalnie działalność gospodarczą powinna dokonywać załadunku danego materiału, biorąc pod uwagę jego właściwości, w ten sposób aby nie przekraczać dopuszczalnych norm nacisków na osie oraz dopuszczalnej masy całkowitej. W jego interesie leży również przygotowanie ładunku do przewozu poprzez jego odpowiednie rozłożenie i zabezpieczenie tak, aby ruch pojazdu nie powodował jego przesunięć. Jest to istotne nie tylko ze względu na wykazanie normatywności podczas kontroli drogowej ale także ze względu na bezpieczeństwo w ruchu drogowym prowadzącego pojazd i innych użytkowników dróg publicznych. Wskazywał, iż odpowiedzialność za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia ma charakter obiektywny i nie jest oparta na zasadzie winy. Stąd argumenty strony kwestionujące zgodność wydanego orzeczenia w instancji z ustawą zasadniczą są chybione. Podkreślił, iż postępowanie toczące się wobec przedsiębiorcy jest postępowaniem administracyjnym, a nie postępowaniem karnym, o którym wprost traktuje art. 42 Konstytucji RP. Orzeczenie wydane przez organ I instancji jest wydane w formie decyzji administracyjnej, a zasady prowadzenia postępowania kształtują przepisy Kodeksu Postępowania Administracyjnego, a nie Kodeksu Postępowania Karnego. Procedura administracyjna nie wymaga od organu prowadzącego postępowanie wykazania winy weryfikowanego podmiotu, gdyż celem jego badania jest legalność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie, który podlega jego właściwości.

Główny Inspektor Transportu Drogowego uzasadniając podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazywał, że Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. (Dz. U z 2005 r., Nr 219, poz. 1861) ustala sieć dróg krajowych i wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku na pojedynczą oś do 10 ton, obejmującą drogi krajowe wymienione w załączniku nr 1 i 2 do niniejszego rozporządzenia. Zaliczona do nich jest droga krajowa nr [...] w miejscowości O., na której dokonano kontroli drogowej.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu. Jeżeli masa, lub naciski osi są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi (...) przejazd pojazdu jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia (art. 61 ust. 11 w/w ustawy).

Konsekwencją jest unormowanie przewidziane w art. 13 g ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, bowiem za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej.

Ponadto, zgodnie z art. 40 c w/w ustawy w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego (...) ma prawo wymierzenia i pobrania kary pieniężnej ustalonej zgodnie z art. 13 g ust. 2 (wg. załącznika nr 2 do ustawy).

Wobec tego, że wysokość kary za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 10 ton określona została w lp. 7 pkt 7 lit. d) i e) załącznika do ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz zmianie niektórych innych ustaw i wynosi 1140 złotych dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych powyżej 11,0 tony do 11,5 ton oraz za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 tony powyżej 11,5 tony dodatkowo 780 złotych. W przedmiotowym stanie faktycznym przy nacisku pojedynczej osi napędowej wynoszącym 13,1 tony kara wynosi 4260 (1140 + (4 x 780) złotych.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie panowie M.Ł. i J. Ł. zarzucili decyzjom Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego:

1/ rażące naruszenie art. 68 oraz art. 107 § 1 i 3 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - poprzez przyjęcie za udowodnione okoliczności wskazanych z oczywiście nieprawidłowego protokołu z czynności administracyjnej oraz sporządzeniem niepełnych uzasadnień zaskarżonych decyzji. 2/ rażące naruszanie art. 32 k.p.a. oraz art. 33 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż w postępowaniu przed organem I - szej instancji strona reprezentowana była przez pełnomocnika, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia wynikającej z art. 10 § 1 k.p.a. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu.

3/ naruszenie § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia poprzez przyjęcia wartości nierzeczywistych przy sprawdzaniu nacisków, o których mowa w § 5 ust. 1 cyt. Rozporządzenia.

4/ naruszenie art. 42 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w związku z art. 13 g ust 1 i

2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, ponadto art. 6, 7, 8, 9, i 10 § 1 oraz art. 61 § 4, art. 77 i art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.

Wnosili o uchylenie tych decyzji i orzeczenie zwrotu kosztów.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnosili m.in., że dokonując ważenia pojazdu organ I instancji nie wskazał, w oparciu, o jakie przepisy dokonano ważenia pojazdu i czy użyte do ważenia wagi są zgodne z ustaleniami wynikającymi z Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 10 lutego 2004 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu (Dz. U. Nr 35, poz. 316). W szczególności brak jest określenia, jakiego typu wagę zastosowano i jej klasę, brak jest wydruku z ważenia, które umożliwiłoby odczytanie ważenia.

Podanie samego numeru fabrycznego wagi nie spełnia warunku określenia klasy dokładności wagi, czyli prawidłowego jej zastosowania, co dyskredytuje całkowicie dowód w postaci protokołu kontroli i wydaną na jego podstawie decyzję.

Zarzucili, że protokół kontroli nie odpowiada warunkom z art. 68 k.p.a. wobec braku stosownych podpisów, w tym w szczególności podpisu strony lub posiadającego stosowne umocowanie jej pełnomocnika. Stosownie bowiem do postanowień art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania.

Skarżący zarzucili, że nie będąc obecnym przy sporządzaniu protokołu, nie mogli wnieść do niego żadnych uwag ani poprawek i nie byli także zastępowani przez pełnomocnika. Kierowca pojazdu nie został ustanowiony pełnomocnikiem w sprawie. Zgodnie z art. 33 ust. 2 k.p.a. pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu, bowiem na gruncie procedury administracyjnej pełnomocnictwa nie można domniemywać.

Brak możliwości czynnego uczestniczenia przez skarżących przy czynności ważenia pojazdów, o których mowa na wstępie oznacza, iż nie mogli oni w sposób czynny uczestniczyć w całym postępowaniu administracyjnym.

W szczególności nie mogli się bezpośrednio odnieść do przebiegu procedury ważenia pojazdu, złożyć zastrzeżeń do wyników przeprowadzonego badania zawnioskować powtórne przeważenie pojazdu. Z tego względu zasadny jest zarzut prowadzenia postępowania z naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, co miało istotny wpływ na jego wynik. Skarżący zarzucili, że organ uznając w całości wyniki zapisane w protokole kontroli powinien włączyć jego treść w całości do uzasadnienia. Umożliwiłoby to kwestionowanie treści owego dokumentu bezpośrednio w ramach postępowania przed organem II instancji.

Zarzucili, że [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia nie wskazał, dlaczego uznał fakty stanowiące podstawę rozstrzygnięcia za uwodnione. Ograniczył się jedynie do opisu naruszeń, co nie wypełnia przesłanek wynikających z art. 107 § 3 k.p.a. Brak jest przy tym wskazania, dlaczego wyniki jednokrotnego ważenia dynamicznego uznano za wartości rzeczywiste, co w świetle § 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia stanowi istotne zagadnienie mające istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnośnie zarzutu naruszenia ww. § 5 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. stwierdzili, iż w przypadku pojazdu uczestniczącego w ruchu drogowym podstawą sprawdzenia wymagań, o których mowa w ust. 1 cyt. przepisu, są wartości rzeczywiste. Zatem obowiązkiem organów administracyjnych jest uzyskanie w wyniku przeprowadzonej kontroli wyników odpowiadających obiektywnie istniejącym naciskom na oś pojazdu, co nie zostało w przedmiotowej sprawie ustalone, ponieważ podstawą uzyskanych danych było jednokrotne ważenie za pomocą tzw. wagi dynamicznej. Wynik uzyskany w wyniku takiego pomiaru nie daje danych rzeczywistych, lecz określa jedynie naciski na osie w chwili ważenia. Wywodzili, że kolejne badania przeprowadzane bezpośrednio po sobie przy ważeniu dynamicznym pojazdu dają odmienne rezultaty. Stąd dla ustalenia wartości rzeczywistych konieczne jest przeprowadzenie szeregu następujących po sobie przejazdów, których średnia dałaby wynik zbliżony do rzeczywistego i większa byłaby pewność wyniku.

Równocześnie zniwelowaniu uległby wpływ tzw. źródeł niepewności wyników badań, które przykładowo wymienili jako:

- niepełną znajomość oddziaływań otoczenia na pomiar albo niedoskonały pomiar warunków otoczenia, (np. w temperaturze ok. 20°C a nie 20,0),

- subiektywne błędy w odczytywaniu wskazań przyrządów analogowych,

- nieprzestrzeganie instrukcji, nieprawidłowość obsługi, niedbałość,

- skończona rozdzielczość albo próg pobudliwości przyrządu, niedokładność wzorców, niedokładność stałych, przyjmowanych do obliczeń,

- przybliżenia i założenia upraszczające tkwiące w metodzie i procedurze pomiarowej (charakterystyczne dla ważenia dynamicznego),

- zmiany w powtarzanych obserwacjach wielkości mierzonej w pozornie identycznych warunkach (charakterystyczne dla ważenia dynamicznego) przy ustalaniu ostatecznych wartości. Wobec braku możliwości uczestniczenia przez skarżących przy kontroli pojazdu nie mogli oni zawnioskować powtórnych badań, ani też wskazywać na dostrzeżone źródła niepewności.

Wywiedli zatem, że wartości ustalone po przeprowadzeniu kontroli w dniu [...] lipca 2006 r. nie są wartościami rzeczywistymi, o których mowa w § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2003 r. Stwierdzili ponadto, że art. 13 ust. 2a i 2b ustawy o drogach publicznych wprowadzający zakaz poruszania się pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, po drogach publicznych pod groźbą kary pieniężnej stanowi, zgodnie z art. 42 ust. 1 Konstytucji RP czyn, za który przewidziana jest odpowiedzialność karna.

Wywodzili, że jedną z podstawowych przesłanek odpowiedzialności karnej jest przypisanie winy sprawcy. Art. 42 ust. 3 Konstytucji RP przewiduje, że o winie może orzekać jedynie Sąd i to w formie prawomocnego wyroku. Z tego względu skarżona decyzja narusza przepis art. 42 ust. 1 Konstytucji RP gdyż wymierza karę pieniężną, a więc orzeka o odpowiedzialności karnej bez stwierdzenia winy, a także art. 42 ust. 3 Konstytucji RP wobec wydania orzeczenia w zakresie odpowiedzialności karnej przez organ, który nie jest niezawisłym Sądem.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi, powołując się na argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz. U. 02.153.1269) Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. 02.153.1270) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie zaś według kryteriów słusznościowych.

W niniejszej sprawie rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie było skontrolowanie, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też zarzuty skarżącego są uzasadnione.

Wprawdzie skarżący wskazał jakie konkretnie przepisy prawa naruszała zaskarżona decyzja, Sąd miał także na względzie zasadę wynikającą z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. 02.153.1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) stanowiącą, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie podnieść należy, że w świetle motywów uzasadnienia skargi nie jest sporna wysokość nałożonej kary. Sporna jest podstawa odpowiedzialności, którą skarżący dopatrują się w odpowiedzialności karnej, kwestionując możliwość nałożenia kary pieniężnej bez przypisania winy sprawcy na podstawie prawnej wskazanej w zaskarżonych decyzjach.

Takie rozumowanie nie znajduje uzasadnienia. Kara pieniężna nałożona w ściśle określonej ustawą wysokości, zależnej od wielkości przekroczenia nacisku, jest bowiem karą administracyjną, niezależną od winy czy też zaniedbania właściciela pojazdu i jest nakładana w związku z wystąpieniem opisanego w ustawie skutku, tj. przekroczenia dopuszczalnych parametrów pojazdu.

W świetle bowiem art. 40c ust. 1 cytowanej wyżej ustawy o drogach publicznych w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego oraz funkcjonariusz Policji mają prawo wymierzania i pobierania kary pieniężnej, ustalonej zgodnie z art. 13g ust. 2 tej ustawy.

Z tego względu zarzuty naruszenia art. 42 Konstytucji RP są nietrafne.

Z pomiarów przeprowadzonych przez kontrolujących sporządzony został protokół i jak wynika z jego treści, jak i załączonych do akt administracyjnych dokumentów - do przeprowadzenia pomiaru nacisków osi i masy całkowitej używano wag przenośnych do pomiarów statycznych posiadających legalizację, przy czym ważenie odbyło się w terenie, którego pochylenie na stanowisku ważenia pojazdów było uprzednio zmierzone przez geodetę, sporządzono protokół.

Kierowca pojazdu podpisał "Protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu" bez jakichkolwiek uwag co do sposobu ważenia, czy nierówności terenu. Potwierdził swoim podpisem, że udostępniono mu do wglądu m.in. świadectwa legalizacji przyrządów pomiarowych, protokół pomiaru pochyłości terenu na stanowisku ważenia pojazdów. Wskazywany hipotetycznie wpływ tzw. źródeł niepewności wyników badań, przykładowo wymieniony przez Skarżących nie przedstawiał konkretnych zarzutów. Kierowca - działający w trakcie kontroli drogowej w zastępstwie strony - nie został pozbawiony czynnego udziału w postępowaniu zatrzymania i kontroli pojazdu. Dopiero z wyjaśnienia złożonego w piśmie z dnia [...] sierpnia 2006 r., juz po wszczęciu postępowania administracyjnego, czyli 20 dni po kontroli pojazdu wynika, że skarżący nie zgadzają się z wynikami ważenia. Ich zastrzeżenia wskazane w tym piśmie odnośnie drugiego ważenia, które miało miejsce po przeładowaniu znacznej części towaru, powołujące się na opinie kierowcy, nie znalazły potwierdzenia w protokole kontroli, który osobiście podpisał.

W ocenie Sądu organ administracji prawidłowo przyjął, że kierowca, który podpisał protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu bez uwag i otrzymał jego kopię, zgodził się tym samym ze sposobem i wynikami kontroli. Z tego względu brak jest podstaw do kwestionowania wyników dokonanych pomiarów nacisków na osie. Przeprowadziły je wyspecjalizowane służby drogowe, w obecności kierowcy kontrolowanego pojazdu, który nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń ani do sposobu dokonanych pomiarów, ani ustawienia pojazdu w czasie tych pomiarów, czy też konfiguracji placu, na którym dokonywano pomiarów. Kierowca nie kwestionował też odczytów przyrządów pomiarowych i stwierdzonych w protokóle przekroczeń dopuszczalnych parametrów. Protokół kontroli zawierający dokładne ustalenia co do omawianych przekroczeń podpisany został przez niego bez żadnych uwag i w nim także nie zgłaszał wniosku o powtórną kontrolę. Z drugiej strony ewentualna, powtórna kontrola dokonana po przełożeniu ładunku, o której strona pisała w wyjaśnieniach, nie miałaby wpływu na ustalenia faktyczne.

Obowiązkiem przewoźnika było zadbanie, zgodnie z art. 61 ust. 2 pkt 1, ust. 3 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.), by ładunek umieszczony na pojeździe był w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę, powinien być zabezpieczony przed zmianą położenia, zaś ładunek sypki może być umieszczony tylko w szczelnej skrzyni ładunkowej, zabezpieczonej dodatkowo odpowiednimi zasłonami uniemożliwiającymi wysypywanie się ładunku na drogę. W razie przekroczenia powyższych parametrów lub innych warunków przewidzianych w przepisach określających warunki techniczne pojazdów, przejazd pojazdu jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Organ I instancji zwrócił uwagę na fakt poruszania się przedmiotowym pojazdem z materiałem sypkim (90 km/h) – z prędkością przekraczającą dopuszczalną prędkość dla danego zespołu pojazdów na drodze krajowej nr [...] (70 km/h).

Poza sporem pozostaje, że art. 41 ust. 6 ustawy o drogach publicznych oraz wydane na jego podstawie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t (Dz. U. 05.219.1861) jednoznacznie wskazują, ze droga krajowa nr [...] na odcinku O. – N. stanowi część drogi po której mogą poruszać się pojazdy o nacisku osi pojedynczej do 10 t.

Wobec powyższego wbrew poglądowi skarżących przewoźników zasada ich odpowiedzialności została ustalona prawidłowo, bowiem powołane przepisy nie przewidują żadnych wyjątków od przewidzianych w ustawie norm zasad, a obciążenie przewoźnika opłatami drogowymi za przejazd pojazdem nienormatywnym jest obligatoryjne.

Zgodnie bowiem z powołanym art. 13g ust. 1 ustawy o drogach publicznych za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej zaś ust. 2 stanowi, że wysokość kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, określa załącznik nr 2 do ustawy.

Podkreślić należy, że przewoźnik, jako użytkownik drogi odpowiada za nieprawidłowe jej użytkowanie, a tym jest przeciążenie pojazdu. Przewoźnikiem jest zaś prowadzący przedsiębiorstwo (zakład przewozowy) na własny rachunek: osoba fizyczna lub prawna, działająca w tym charakterze faktycznie, bez względu na rodzaj tytułu prawnego do pojazdu (własność, użytkowanie, dzierżawa, leasing).

Ustalona i wymierzona - po dokonanej kontroli pojazdu - kara pieniężna stanowi skutek odpowiedzialności korzystającego z drogi publicznej przewoźnika za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia i nie mają znaczenia podnoszone obecnie okoliczności wpływu bądź trudności sposobu załadunku towaru sypkiego.

Z treści wskazanych w zaskarżonej decyzji przepisów wynika, że obciążenie przewoźnika opłatami drogowymi za przejazd pojazdem nienormatywnym jest obligatoryjne.

Zadaniem sądu administracyjnego jest kontrola zaskarżonych decyzji pod względem zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w czasie ich wydania. Jeżeli zaskarżona decyzja prawa nie narusza sąd obowiązany jest skargę oddalić. Taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Ani zarzuty naruszenia prawa materialnego, ani prawa procesowego nie zostały wykazane w sposób, który miałby wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze, skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.).