Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1463/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, sędzia WSA Cezary Kosterna (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w całości i określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w W. po rozpatrzeniu odwołania z dnia 9 lipca 2012r. wniesionego przez W. G. (dalej: "skarżący") od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2012r. Nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r., uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i określił zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. w wysokości 608.071 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. w wyniku postępowanie kontrolne u skarżącego w zakresie rzetelności rozliczeń z budżetem państwa z tytułu prowadzonej w 2003 roku działalności gospodarczej pod nazwą F. ustalił nieprawidłowości w zakresie przychodów podatkowych, co skutkowało stwierdzeniem zaniżenia zarówno dochodu jak i podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2003.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał w dniu [...] września 2008r. decyzję określającą wysokość zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2003 w kwocie 1.740.695,60 zł. Z powyższego orzeczenia wynikało, iż skarżący prowadził w badanym roku działalność gospodarczą pod firmą F. W tym okresie, poza prowadzoną działalnością, nie posiadał innych źródeł przychodu. Podatnik nie posiadał dokumentacji firmy, ponieważ została ona zabezpieczona w toku kilkakrotnych przeszukań przez funkcjonariuszy organów ścigania m.in. ABW i CBŚ. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej postanowieniem z dnia 19 czerwca 2008r. włączył do akt sprawy część zabezpieczonych dowodów, niezbędnych w prowadzonym postępowaniu kontrolnym. W zabezpieczonej dokumentacji nie stwierdzono ewidencji podatkowej prowadzonej w formie księgi przychodów i rozchodów. Pomimo podjęcia szeregu czynności nie udało się jej odnaleźć. W związku z powyższym w oparciu o faktury, zapisy w rejestrach zakupu i sprzedaży oraz zapisy w deklaracjach podatkowych złożonych w urzędzie skarbowym organ kontroli sprawdził zgodność kwoty przychodu i kwoty kosztów wykazanych w deklaracji PIT-36 z kwotami wynikającymi z zabezpieczonych dowodów sprzedaży i zakupu. Rozbieżności nie stwierdzono.

Organ pierwszej instancji nie oszacował dochodu w oparciu o przepis art. 24b ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm. - dalej updof) z uwagi na fakt, że w trakcie prowadzonego postępowania zweryfikowano dochód wykazany w deklaracji.

Przeprowadzona przez organ kontroli analiza dowodów zakupu i sprzedaży wykazała, iż w ramach prowadzonej działalności Podatnik wystawiał i ewidencjonował faktury sprzedaży w okresie od stycznia do listopada 2003r. z tytułu - sprzedaży komponentów do paliw, wynajmu powierzchni magazynowych i usługi transportowej na kwotę ogółem netto 6.050.069,32 zł. Natomiast wynik analizy porównawczej należności z tytułu sprzedaży oraz wpłat na rachunki bankowe Podatnika wykazał wpływy nie związane z zafakturowanym obrotem w łącznej kwocie 4.372.449,90 zł. Podatnik przesłuchany w dniu 6 maja 2008r. w charakterze Strony, nie potrafił wyjaśnić z jakiego tytułu dokonane zostały wpłaty ponad należności wynikające z wystawionych faktur. Zeznał, że sprzedaż firmy była zafakturowana w całości a faktury były ujęte w ewidencji, więc powyższe wpłaty nie dotyczyły sprzedaży ewidencjonowanej. Ewidencji rozrachunków nie prowadził, podał przy tym że kontrahenci nie zgłaszali żadnych zastrzeżeń ustnych ani pisemnych odnośnie stanu wzajemnych rozliczeń z tytułu obrotu. Z uwagi na powyższe organ pierwszej instancji stwierdził, iż skarżący otrzymał w 2003r. pieniądze od podmiotów gospodarczych i osób fizycznych, które to wpłaty nie wynikały z wystawionych i ewidencjonowanych faktur sprzedaży i zwiększył przychody badanego roku o kwotę 4.372.449,90 zł, zgodnie z zapisem art. 11 ust. 1 updof.

2. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący. Decyzji organu I instancji zarzucił:

- wydanie spornej decyzji przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej dla osoby fizycznej, wobec której nie wszczęto postępowania;

- sygnowanie ww. decyzji nieznanym Podatnikowi numerem NIP;

- naruszenie art. 178 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uniemożliwienie wglądu

w dokumenty;

- nieprzeprowadzenie analizy przychodów i rozchodów na kontach Podatnika, z której to

analizy wynika, że wszystkie kwoty zostały przekazane do innych firm.

W odwołaniu podnosił, iż zarówno on jak i Pan S. (Prezes P. S.A.) zgodnie oświadczyli podczas przesłuchań, że skarżący był przedstawicielem Biura H.S.A. w N. . Na tej podstawie skarżący został upoważniony do konta Biura H. S.A. Podkreślał również, że niejednokrotnie wyjaśniał, że przepływ środków finansowych na kontach nie dotyczyły wyłącznie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.

W ocenie skarżącego, zgodnie z art. 178 § 1 Ordynacji podatkowej powinien mieć możliwość wglądu w swoje dokumenty. W toku przeprowadzonej kontroli nikt ich podatnikowi nie udostępnił, tak więc przesłuchujący go urzędnicy UKS nie mogli uzyskać informacji na temat przepływu kwot, które nie były związane z jego działalnością gospodarczą. Podatnik podniósł, że z uwagi na upływ czasu - pięć lat - nie pamiętał firm i zdarzeń gospodarczych bez uprzedniego przygotowania. Utrzymywał, iż wszystkie kwoty wymienione w decyzji nie stanowiły należności z tytułu sprzedaży jego firmy.

W jego ocenie, przeprowadzając analizy przychodów i rozchodów na jego kontach łatwo można było sprawdzić, że wszystkie kwoty zostały przekazane do innych firm.

Odnosząc się do spornych wpłat w kwocie ogółem 4.372.449,90 zł, które

w ocenie organu kontroli stanowiły przychód podatkowy skarżący stwierdził, że:

kwota wpłaty 20.000, 00 zł dokonana przez T. D. to prywatny dług z poprzednich lat;

kwota 924.000,00 zł to zapłata za towar za rok 2002 firmy A.;

- pozostałe kwoty stanowią przychód i rozchód firmy P. S.A. i znajdują one swoje potwierdzenie w fakturach wystawianych przez wyżej wymienioną firmę.

3. Dyrektor Izby Skarbowej w W. w wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego wydał w dniu [...] sierpnia 2009r. decyzję, którą uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. i określił skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. w wys. 1.647.181,20 zł.

Organ odwoławczy nie uwzględnił zarzutów podnoszonych w odwołaniu

a dotyczących wpłaty w wysokości 20.000 zł dokonanej przez T. D.

i podtrzymał stanowisko organu I instancji odnośnie pozostałych wpłat, które Strona otrzymała w 2003 r., tj. od P. S.A. (67.598,00 zł), TWD T. (188.333,00 zł), T. D. (527.150,00 zł ), P. (4.995,90 zł), Z. K. (40.000 zł), Z. (41.900,00 zł), C. (38.000 zł), wpłaty gotówkowe (uznanie, wpłata własna - 363.200 zł i 2.229.580 zł) oraz w części dotyczącej wpłaty od H. (617.907,14 zł). Po przeanalizowaniu dowodów zebranych w sprawie organ odwoławczy uznał, że z kwoty 851.693,00 zł wskazanej w decyzji organu I instancji jako przychód do opodatkowania (wpłata nie znajdująca pokrycia w fakturach sprzedaży dokonana na rachunek Strony przez firmę H. ), kwota 233.785,86 zł stanowi zobowiązania W. K. wobec Strony z roku 2002 wynikające z działalności gospodarczej prowadzonej przez W. K. pod nazwą A. i i kwota ta nie została uwzględniona w przychodach roku 2003. Powyższa kwota jako stanowiąca przychód należny Strony z tytułu sprzedaży towarów dokonanej w 2002r. nie dotyczyła zatem badanego okresu rozliczeniowego i w związku z tym nie podlegała opodatkowaniu w 2003r.

Stąd do określenia zobowiązania w pdof za 2003r. Dyrektor Izby Skarbowej

w W. przyjął przychody w kwocie 10.188.733,36 zł, tj. zmniejszył określone przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w ww. decyzji przychody o ww. kwotę 233.785,86 zł (10.422.519,22 - 10.188.733,36 zł). Pozostałe ww. ustalenia organ odwoławczy uznał za prawidłowe.

Na powyższą decyzję Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 26.01.2011 r. wydał wyrok w sprawie sygn. akt III SA/Wa 1954/09, w którym uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. i stwierdził, iż uchylona decyzja nie może zostać wykonana

w całości. Sąd w uzasadnieniu ww. wyroku stwierdził, że skarga jest zasadna aczkolwiek nie z powodu zarzutów w niej podniesionych. Sąd nie zgodził się przede wszystkim z poglądem organów podatkowych obydwu instancji, że datą powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu jest moment wpłaty przez skarżącego osobiście na własne rachunki bankowe kwot: 363.200 zł (na rachunek firmowy)

i 2.229.580 zł (na rachunek osobisty). Zdaniem Sądu zgodnie z treścią art. 11 ust. 1 updof przychodami, z zastrzeżeniem art. 14 -15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub pozostawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Zastrzeżenia zawarte w treści przytoczonego przepisu nie mają w ocenie Sądu znaczenia w przedmiotowej sprawie, zatem zgodnie z treścią tego przepisu w realiach niniejszej sprawy za przychody należało uznawać pieniądze otrzymane przez Stronę lub pozostawione do jej dyspozycji w roku podatkowym. Wymienione wyżej kwoty zostały przez skarżącego w gotówce wpłacone na rachunki bankowe. Sąd stwierdził w uzasadnieniu wyroku, że oczywistym jest, że skarżący przed dokonaniem wpłaty powyższych kwot musiał je otrzymać z jakiś źródeł, natomiast źródła te w niniejszej sprawie nie były przez organy badane.

Zdaniem Sądu już samo otrzymanie ww. środków przez Stronę przed ich wpłaceniem na rachunki bankowe, zgodnie z treścią art. 11 ust. 1 updof, skutkowało powstaniem po stronie skarżącego przychodu podlegającego opodatkowaniu. Zatem przychody Strony, z tytułu uzyskania przedmiotowych kwot nie powstały w dacie wpłacenia tych kwot na rachunki bankowe. W toku postępowania podatkowego organy nie ustaliły daty, w której skarżący uzyskał przychody obejmujące środki pieniężne, które następnie zostały przez niego wpłacone na rachunki bankowe. Bez ustalenia daty osiągnięcia tych przychodów przez skarżącego nie można było w ocenie Sądu przypisać ich do konkretnego roku podatkowego. Zaniechanie ustalenia daty osiągnięcia przez Stronę przedmiotowych przychodów stanowiło naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W pozostałym zakresie Sąd uznał skargę za bezzasadną, w szczególności co do zaliczenia wpłat dokonywanych na rachunki bankowe na poczet przychodu podlegającego opodatkowaniu. Sąd przeprowadził pryz tym analizę prawidłowości ustaleń organów podatkowych co do zaliczenia wpłat pochodzących od poszczególnych, wyżej wspomnianych podmiotów.

5. Dyrektor Izby Skarbowej w W. mając na względzie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2011r., sygn. akt III SA/Wa 1954/09, decyzją z dnia [...] lipca 2011r. uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej w W.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. oddając sprawę do ponownego rozpatrzenia stwierdził za WSA w Warszawie, iż rozpoznając ponownie sprawę organ pierwszej instancji winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia dat uzyskanych przez Stronę przychodów w wys. 363.200 zł i 2.229.580 zł, to jest kwot wpłacanych prze niego na rachunki własne. Organ odwoławczy nakazał też odnieść się do wyjaśnień i zarzutów skarżącego z pisma z 6 lipca 2011 r. W piśmie tym skarżący zarzucał, że: kontrola oparta była na niepełnej dokumentacji (brak ksiąg przychodów

i rozchodów), nie przesłuchano właściciela firmy M. S.A., który potwierdził by upoważnienie skarżącego do reprezentowania M. S.A. i dysponowania jej kontem, wadliwie oceniono jego wyjaśnienia, nie dając im wiary, nie przesłuchano W. K., który potwierdziłby dokonywanie w 2003 r. wpłat zaległych z poprzednich okresów. W piśmie tym skarżący polemizował poza tym z wnioskami organów. wynikającymi

6. Prowadząc ponownie postępowanie Dyrektor UKS przesłuchał skarżącego, który skorzystał z prawa odmowy zeznań, złożył pismo z 23 stycznia 2012 r., w którym podtrzymał swoje wcześniejsze stwierdzenia. Następnie w dniu 27 marca 2012 r. skarżący złożył wyjaśnienia, w których wskazywał, że z firmami A., F., G., T., P., T., M. S.A. współpracował już przed 2003 r. Podnosił tez, że wpłaty na konto firmowe i osobiste dokonywane w roku 2003 były wpłatami za towar z okresu 2002-2003 od firmy A. dla firmy "F., natomiast wszystkie wpłaty gotówkowe, które były przelewane na konto firmy M. S.A> pochodziły od kontrahentów tej firmy. Skarżący twierdził też, że zaległe płatności dostarczane były przez innych kontrahentów w formie gotówki i w celu uniknięcia wysokich opłat bankowych od wpłat na konto firmowe, wpłacane były na konto osobiste a następnie przelewem na konto formowe. Wyjaśnił też, że firma T. D. dokonała zwrotu pieniędzy za towar, które były należne wcześniej. Do wyjaśnień skarżący dołączył dokumenty świadczące o współpracy z firmami A., F., G.. sp. z o.o. przed rokiem 2003, a także dwa wezwania do zapłaty kierowane do firmy A. 28.12.2002 r. i 20.03.2003 r. oraz wezwanie do zapłaty kierowane do skarżącego przez G. sp. z o.o. z 20.03.2003 r.

W wyniku ponownego rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. w dniu [...] czerwca 2012r. wydał decyzję Nr [...], w której określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. w wysokości 610.069 zł. W uzasadnieniu ponownego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji potwierdził, iż Strona w 2003r. prowadziła działalność gospodarczą pod firmą F. i w tym okresie czasu, nie posiadała innych źródeł przychodów. W dniu 23 stycznia 2012r. organ kontroli skarbowej wezwał Podatnika do złożenia zeznań na okoliczność wpływu środków pieniężnych na rachunek firmowy w kwocie 363.200 zł oraz na rachunek osobisty w wysokości 2.229.580 zł (kwoty te zostały zakwestionowane przez Sąd) oraz ustalenia dat uzyskanych przez skarżącego przychodów z ww. kwot. Strona skorzystała z prawa określonego w art. 196 §1 i 2 Ordynacja podatkowa i odmówiła składania zeznań oraz udzielania odpowiedzi na poszczególne pytania. Skarżący oświadczył, iż do chwili obecnej nie posiada żadnych dokumentów dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej za lata 2002 - 2003. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. w uzasadnieniu decyzji stwierdził, iż skarżący nie posiada poza kserokopiami umów i kontraktów z kontrahentami żadnych dokumentów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą za lata 2001 - 2002, które nie zostały objęte postępowaniem kontrolnym oraz za 2003 r., a w szczególności dowodów potwierdzających transakcje z kontrahentami dotyczących 2001r. oraz okresu styczeń - październik 2002r., dowodów na zawarcie z kontrahentami umów pożyczki, cesji zobowiązań i należności, kompensat należności i zobowiązań. Strona nie pamiętała, aby takie zdarzenia miały miejsce oraz nie potrafiła wyjaśnić różnic pomiędzy należnościami wynikającymi z faktur sprzedaży a wpłatami na rachunki bankowe od T. oraz tego, czego dotyczyły wpłaty od podmiotów nie będących kontrahentami Podatnika, tj. między innymi: Z. K., T. D., Z., C., P. SA., P. SA. Organ pierwszej instancji ustalił również, iż Podatnik nie zna podmiotów działających pod nazwami: C., P. SA.

i Z.. Organ kontroli skarbowej stwierdził też, iż skarżący prowadząc działalność gospodarczą pod firmą F. nie prowadził żadnych transakcji ze Spółką M. i B. tej Spółki.

Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej w W. podczas ponownego rozpatrzenia niniejszej sprawy, pomimo podjętych czynności, nie udało się zebrać dodatkowych dowodów w celu ustalenia dat uzyskanych przez skarżącego przychodów w wysokości 363.200 zł i 2.229.580 zł wpłaconych i uznanych jako wpłata własna na rachunek firmowy i osobisty w Banku M. w kontrolowanym okresie.

Z tego też powodu ww. kwoty nie zostały ujęte do uzyskanych w 2003 r. przychodów, a tym samym nie zostały one ujęte w określeniu wysokości zobowiązania podatkowego skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r.

W związku z powyższym Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. stwierdził, iż Podatnik w 2003r. łącznie otrzymał wpłaty pieniężne w kwocie 1.545.884,04 zł, z czego na rachunek firmowy wpłynęła kwota, 1.485.884,04 zł, a na rachunek osobisty 58.000 zł. Powyższe kwoty zostały uznane jako przychody stanowiące wpłaty własne i nie znajdujące pokrycia w wystawionych fakturach w 2003r. na podstawie art. 11 ust. 1 updof.

7. Odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji wniósł skarżący, który wniósł

o uchylenie w całości ww. decyzji i zaniechanie poboru naliczonego podatku dochodowego osób fizycznych za 2003 r. w wysokości 610.069 zł. W uzasadnieniu podał, że zarzucono mu, iż składane przez niego wyjaśnienia są subiektywne i mijają się z prawdą. Z taką tezą się nie zgadza i stwierdza, iż od tamtych wydarzeń gospodarczych minęło 9 lat i nie jest możliwe, aby pamiętał każdą operację bankową (kwotę), która wpłynęła na jego konto. Wyjaśnił, iż wszystkie wpłaty pieniężne nie mające pokrycia w wystawionych fakturach są zobowiązaniami firm wobec jego firmy za lata 2001 - 2002. Kwoty te stanowiły głównie zobowiązania wobec firmy G. Sp. z o.o. oraz innych firm za 2001r. i 2002r. Skarżący zauważył, iż dokonał ponownej analizy dostępnych dokumentów tj. zestawienia operacji bankowych na kontach należących do F. i konta osobistego skarżącego za 2003r. oraz odnalazła ksero faktury VAT Nr S34/2003 wystawionej w dniu 20.01.2003r. przez P. S.A. na rzecz F. za zakup M. na kwotę netto 30.905,00 zł, podatek VAT 6.799,10 zł, kwotę brutto 37.704,10zł.

W uzasadnieniu odwołania Podatnik stwierdził, iż w przypadku konta firmowego, wpłaty otrzymane od T. w kwocie 188.333 zł, H. na kwotę 617.907,14 zł, T. D. na kwotę 527.150 zł, po ich otrzymaniu były każdorazowo przez niego przekazywane na konto firmy G. Sp. z o.o. jako zaległe płatności za towar za lata 2001 - 2002. Faktury F. wystawione na A. (kopie), które przeanalizowano dotyczyły okresu od 9 listopada 2002r. do 24 grudnia 2002r., a pierwsza analizowana faktura miała nr 79. Biorąc pod uwagę faktury od nr 1 do nr 78 wystawione na A. przez F. (są w posiadaniu Prokuratury Okręgowej w O. lub innych służb) w związku

z badaniem działalności A. można założyć, że zaległość tą, którą wskazuje Urząd jako niewytłumaczalną (brak dowodów), jest możliwa i kwota wpłaty 617.907,14 zł przez firmę H. stanowi zaległe płatności za faktury wystawione przez firmę F. w 2002r. na firmę A.. Wszystkie wpłaty na konto firmowe F. od T. i T. D. to zaległości za towar za 2002r. wobec firmy G. Skarżący podnosił, iż T. był kontrahentem A. Kwoty te nie stanowiły przychodu skarżącego w 2003r. Skomasowana kwota 67.000 zł od M. S.A. to mniejsze kwoty, którymi podatnik płacił za towar jako przedstawiciel ww. firmy i w jej imieniu. Faktury te znajdują się w księgowości M. S.A. Kwoty te nigdy nie były przychodem skarżącego w 2003r. Kwota 41.900,00 zł od Zespołu S. to wpłata na rzecz M. S.A. Kwota ta była fakturowana w firmie M. S.A. i nie stanowi przychodu skarżącego w 2003r. Wpłata 40.000,00 zł przez Z. K. właściciela T. Sp. z o.o., to przedpłata za towar w miesiącu lutym 2003r. Towar nigdy nie został zakupiony od F. Sp. z o.o., więc w czerwcu 2003r. Podatnik zwrócił ww. kwotę na konto firmy z konta osobistego i ww. kwota nie stanowi przychodu Strony w 2003r. Kwota 4.995,90 zł jest różnicą pomiędzy przedpłatą firmy P. S.A. za towar w styczniu 2003 w kwocie 42.700,00 zł, a sprzedażą towaru w kwocie 37.704,00 zł według faktury VAT Nr S34/2003 (załącznik Nr 1 do odwołania). Nastąpił zwrot w miesiącu styczniu 2003r. nadpłaconej kwoty przez P. S.A. w dwóch ratach: pierwsza rata 2.348,50 zł, druga rata 2.647,40 zł.

Skarżący w zakresie wpłat na konto osobiste podał, iż wpłata 20.000 zł od T. D. to zaległość wynikająca z tego, że komornik w 2002r. z ramienia ZUS zajął T.D. rachunek firmowy i osobisty w Banku M. S.A. Kwoty zajęte na rachunku nie należały do T. D. Stanowiły one częściowe zobowiązanie za towar. W tej sytuacji, Strona uregulowała płatność za T. D., który po pewnym czasie dokonał wpłaty na jego konto ww. kwoty. Kwota 20.000 zł nigdy nie stanowiła przychodu skarżącego w 2003r.

Podatnik podał, iż C., kwota wpłaty 38.000 zł to zwrot zadłużenia wobec firmy skarżącego za lata 2001 - 2002, które zostały ujęte i zaznaczone na wpłatach dokonanych na jego konto w kwietniu 2003r. Kwota ta nie stanowiła przychodu Podatnika w 2003r.

Reasumując, zdaniem skarżącego analiza dokumentów, która jest w jego posiadaniu (kopie) znajdujące się w dokumentach zgromadzonych przez organ kontroli oraz jego wyjaśnienia wskazują, iż wpłaty pieniężne łącznej wysokości 1.545.884,04 zł, które widnieją na kontach skarżącego, nie powstały w dacie wpłacenia tych środków na rachunek bankowy. Na potwierdzenie ww. wyjaśnień wniósł o wezwanie na świadków w celu weryfikacji powyższych zdarzeń gospodarczych następujące osoby:

- Z. K. - firma T. Sp. z o.o.;

- G. M. - firma G. Sp. z o.o.;

- T. D. - firma T.;

- W.K. - firma A., firma H.;

- J. S. - firma M. S.A.;

- S. R. - firma F.;

- E. S. - firma C..

W ocenie skarżącego jego wyjaśnienia oraz wszelkie dowody przemawiają na jego korzyść, dlatego wnosi o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i zaniechania poboru naliczonego ponownie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003r.

8. Dyrektor Izby Skarbowej w W. po rozpatrzeniu wniesionego odwołania i zapoznaniu się z zaskarżoną decyzją oraz aktami sprawy, stwierdził co następuje.

W pierwszej kolejności organ odwoławczy przeanalizował, czy w sprawie nie doszło do przedawnienia. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, iż bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. na mocy art. 70 § 4 Op. w związku z art. 21 ustawy z dnia 30 czerwca 2005r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 143, poz. 1199) został przerwany na skutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym Podatnik został zawiadomiony. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że tytuł wykonawczy nr [...] na przedmiotowe zobowiązanie został wystawiony w dniu 14 listopada 2008r. Jednocześnie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. jako organ egzekucyjny w dniu 18 listopada 2008r. wystosował zawiadomienie nr 1449/BEl/660974/VI/08/MS o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem. Ww. zawiadomienie zostało doręczone do banku w dniu 24 listopada 2008r., natomiast Strona odebrała przedmiotowe zawiadomienie 28 listopada 2008r. Art. 70 § 6 pkt 2 Op w brzmieniu obowiązującym w 2003 r. stanowił, iż bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Art. 70 § 7 pkt 2 Op. w 2003r. stanowił, iż termin przedawnienia biegnie dalej od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu orzeczenia sądu administracyjnego wraz z uzasadnieniem. Organ odwoławczy zauważył, iż strona w dniu 6 października 2009r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2009 r. Organ drugiej instancji otrzymał prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 1954/09 w dniu 7 czerwca 2011 r. Zatem termin przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. uległ zawieszeniu z dniem 6 października 2009r. i zaczął biec dalej w dniu 8 czerwca 2011 r. Mając powyższe na uwadze Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zobowiązanie podatkowe skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. nie uległo przedawnieniu.

Nadepnie organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z treścią przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012r. poz. 270 -dalej ppsa), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w ww. orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 1954/09, organy podatkowe miały więc jedynie ponownie zbadać źródła, z których skarżący otrzymywał gotówkę, którą następnie wpłacał na rachunki bankowe - na rachunek firmowy kwotę 363.200 zł, na rachunek osobisty kwotę 2.229.580 zł oraz ustalić daty, w których Strona uzyskała przychody obejmujące środki pieniężne, które zostały następnie wpłacone na rachunki bankowe. W pozostałym zakresie Sąd stwierdził, że skarga była bezzasadna.

Powyższe zalecenia zostały powtórzone w decyzji organu drugiej instancji z dnia [...] lipca 2011 r. uchylającej decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] września 2008r. określającą zobowiązanie podatkowe skarżącego za 2003 r. w wysokości 1.740.695,60 zł i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia. Odnośnie dat osiągnięcia przychodów obejmujących ww. sporne środki pieniężne w kwocie 363.200 zł i 2.229.580 zł, które następnie zostały wpłacone przez skarżącego na rachunki bankowe, organowi pierwszej instancji, pomimo podjętych czynności nie udało się zebrać dodatkowych dowodów w celu ustalenia dat uzyskanych przez Stronę przychodów w wysokości 363.200 zł (na rachunku firmowym) oraz w wysokości 2.229.580 zł (na rachunku osobistym) wpłaconych i uznanych jako wpłata własna. Dlatego też wpłat tych nie uwzględniono za przychód wpływający na podstawę opodatkowania.

Organy podatkowe przeprowadziły postępowanie dowodowe w odniesieniu do pozostałych wpłat w łącznej kwocie 1.545.884,04 zł, które wpływały na rachunek Skarżącego od innych niżej wymienionych podmiotów:

1. Rachunek firmowy - Bank M.

T. 188.333,00 zł

P. SA. 67.598,00 zł

H. 617.907,14 zł

T. D. 527.150,00 zł

P. 4.995,90 zł

Z. K. 40.000,00 zł

Z. 41.900,00 zł

Razem: 1.487.884,04 zł

2. Rachunek osobisty - Bank M.

T. D. 20.000,00 zł

C. 38.000,00 zł

Razem: 58.000,00 zł

Ogółem otrzymane pieniądze: 1.545.884,04 zł.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący

- nie posiada dowodów na zawarcie z kontrahentami umów pożyczki, cesji zobowiązań i należności, kompensat należności i zobowiązań itp. Jak również nie przypomina sobie aby takie zdarzenia miały miejsce,

- nie potrafił wyjaśnić różnicy pomiędzy należnościami wynikającymi z faktur sprzedaży, a wpłatami na rachunki bankowe od T. jak również czego dotyczyły wpłaty od podmiotów nie będących kontrahentami tj. m.in.: T. D., Z. K., M. S.A., Z., C. z P.,

nie zna firm: C. z P., Z.,

z ramienia F. nie prowadził żadnych transakcji z firmą M. S.A.

i B. tej firmy jak również żaden podmiot dokonujący zakwestionowanych wpłat na rachunki bankowe p. W. G. tj. T., H. , T. D., Z. K., Z., nie dokonywał zakupów od Spółki M. Spółka M. posiadała własne rachunki bankowe i brak jest dowodów na to, żeby korzystała z rachunków bankowych i pośrednictwa w regulowaniu zobowiązań i należności,

nie przedstawił żadnego dowodu na okoliczność udzielenia pożyczki T. D., który przesłuchany w dniu 30 maja 2008r. zapytany

o przekazaną na rachunek skarżącego kwotę 20.000 zł nie wiedział czego przedmiotowa wpłata dotyczyła jak również nie przypominał sobie, aby zawierał jakiekolwiek umowy dotyczące pożyczek, kompensat, cesji.

Dyrektor Izby Skarbowej, biorąc pod uwagę ustalony w sprawie stan faktyczny, dowody z akt sprawy, w tym ww. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w którym Sąd za bezzasadną uznał skargę skarżącego w zakresie ustaleń dotyczących wpłat dokonanych na rachunki bankowe Strony od ww. podmiotów, a także odnosząc się do argumentacji zawartej w odwołaniu z dnia 9 lipca 2012r. stwierdza, że skarżący nie wskazał zasadniczych dowodów na zmianę rozstrzygnięcia w tej kwestii. Przedstawione przez Podatnika w odwołaniu stwierdzenia, że wszystkie wpłaty pieniężne, które nie mają pokrycia w fakturach były zobowiązaniami firm wobec firmy F. za 2001 i 2002 r. są gołosłowne i nie potwierdzone dowodami. Wyjaśnienie, że wpłaty pieniężne nie mające pokrycia w wystawionych fakturach były przekazywane na rzecz firmy G. nie mają znaczenia dla ustalenia wysokości przychodów Podatnika. Wzajemne rozrachunki pomiędzy F. a G. nie były kwestionowanie w prowadzonym postępowaniu.

W związku z powyższym wpłaty w łącznej kwocie 922.981 zł od: T., P. S.A., T. D., Z. K., Z., C.- stanowią w myśl art. 11 ust. 1 updof przychód 2003r. podlegający opodatkowaniu. Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał także ustalenia co do wpłat dokonanych przez H. Z przeprowadzonego dodatkowego postępowania wynika (pismo Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 15 kwietnia 2009r.), że A. i H. to ten sam podatnik. W trakcie poprzednio prowadzonego postępowania Dyrektor Izby Skarbowej ustalił, że zebrane dowody wskazują na fakt istnienia w miesiącach XI-XII 2002r. zobowiązań finansowych między F. a A. Mianowicie w okresie od 4 listopada 2002r. do 24 grudnia 2002r. F. wystawił dla A. faktury na łączną kwotę brutto 1.683.645,86 zł. W okresie od 1 listopad – 31 grudnia 2002r. A. dokonał wpłat na konto firmowe F. kwotę brutto 1.449.860 zł opisanych w przeważającej części jako zapłatę za towar. Wpłaty zostały również opisane jako: "płatność", "przelew", "za paliwo". Jak z powyższego wynika do zapłaty zostało 233.785,86 zł (1.683.645,86 -1.449.860).

Z posiadanych przez organy podatkowe dowodów tj.: faktur (nr od 78 do 101), miesięcznych wydruków Banku M. S.A. z rachunku bankowego F. , zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, zgodnie z którym podmiot gospodarczy A. rozpoczął działalność gospodarczą w dniu 1 listopada 2002r. wynika, że największą kwotą z jaką mogła zalegać firma A. wobec F. na dzień 31 grudnia 2002r. to kwota 233.785,86 zł. Strona nie przedstawiła w obecnie prowadzonym postępowaniu odwoławczym żadnych dowodów na potwierdzenie swojego stanowiska, że również kwota wpłaty 617.907 zł stanowi zaległe płatności za faktury wystawione przez F. w 2002r. na firmę "A. Strona nie przedstawiła także dowodów, że W. K. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą "A." przed 1 listopada 2002r. i że przed tą datą obie firmy (A. i F.) prowadziły współpracę handlową. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do uznania, że cała kwota wpłacona w 2003r. przez firmę "H. w wysokości 851.693 zł jest zapłatą za wcześniej zakupione towary handlowe.

Sąd w przedmiotowym wyroku zajął stanowisko również wobec wpłat otrzymanych od H. Zdaniem Sądu, również w kwestii wpłat dokonanych na konto Strony przez H. organ w zaskarżonej decyzji przedstawił przekonujące argumenty, które pozwoliły na uznanie części tych wpłat za należności wynikające z umów zawartych z W. K. prowadzącym działalność pod nazwą A. Organ zasadnie uznał przedmiotowe wpłaty za związane z należnościami, które były udokumentowane. W pozostałym zakresie (wpłaty w łącznej wysokości 617.907,14 zł) jak wskazał organ brak było dowodów na uznanie wpłat dokonanych przez W. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą H. za uregulowanie jego zobowiązań wobec Skarżącego zaciągniętych podczas prowadzonej działalności pod nazwą A.

Mając powyższe na uwadze Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że kwota 233.785,86 zł – to jest część z kwot wpłaconych przez W. K., stanowi przychód należny z tytułu sprzedaży towarów dokonanej w 2002r., tak więc nie dotyczy badanego okresu rozliczeniowego, natomiast kwota pozostała, tj. 617.907,14 zł (851.693,00 - 233.785,86) stanowi na podstawie art. 11 ust. 1 updof przychód 2003r. podlegający opodatkowaniu.

W odpowiedzi na argumentację odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej zauważył także, że Sąd już raz rozstrzygnął, iż skarżący prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą F. nie prowadził żadnych transakcji z firmą M. S.A., która to spółka posiadała własne rachunki bankowe. Zatem, okoliczności te wykluczają możliwość, korzystania przez ww. firmę z rachunków bankowych strony. Skarżący nie wskazał przyczyn dla których miał rzekomo udostępnić tej firmie swoje rachunki bankowe w celu przyjmowania przez ten podmiot na te rachunki kwot należności związanych z działalnością gospodarczą. Strona nie wskazała kontrahentów i kwot wpłat, które jak podaje, stanowiły przychód tej firmy. Natomiast w toku kontroli, w oparciu o dowody zebrane w postaci wyciągu z wyniku kontroli wydanego przez Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w R. w stosunku do P. S.A., organ pierwszej instancji ustalił, iż ww. podmiot prowadził od kwietnia do września 2003r. obrót paliwami i komponentami do ich produkcji. Prezes Zarządu P. S.A. powołał z dniem 15 lutego 2003r. B. z siedzibą w W.. Jedyną osobą formalnie pracującą na rzecz Biura był J. L. - Dyrektor Biura. Skarżący nie był kontrahentem Spółki M.. W wyniku kontroli nie stwierdzono żadnych dokumentów świadczących o tym, że M. S.A. posiadała jakiekolwiek zobowiązania wobec skarżącego mogące w jakikolwiek sposób uzasadnić zakwestionowane przez organy podatkowe wpłaty dokonane na jego rachunki. Brak było też umów, zarządzeń, prezesa Spółki M. S.A., pełnomocnictw, pokwitowań, zestawień rozliczeń oraz jakkolwiek innych dokumentów świadczących o tym, że skarżący był upoważniony do przyjmowania wpłat od kontrahentów na rzecz M. S.A.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wydanym ww. wyroku orzekł także, iż organ drugiej instancji zasadnie stwierdził, że najważniejszą okolicznością mającą wpływ na ocenę wpłaty 20.000 zł na konto strony przez T. D. jest to, że sam skarżący podawał różne wersje tego samego zdarzenia tj. w odwołaniu stwierdził, iż ww. kwota to prywatny dług z poprzednich lat, natomiast w piśmie z dnia 16 czerwca 2009 r., że otrzymana wpłata 20.000 zł to nieopłacona kwota za towar od Skarżącego. Jeszcze inna wersja została przedstawiona przez Podatnika w odwołaniu z dnia 9 lipca 2012r. Wobec braku przedstawienia dowodów na jej potwierdzenie Dyrektor Izby Skarbowej nie dał wiary także tym wyjaśnieniom Strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zapadłym w sprawie wyroku uznał, że przeprowadzone w niniejszej sprawie przez organy podatkowe postępowanie dowodowe w zakresie wpłat dokonanych na rachunki bankowe Strony przez ww. podmioty było prawidłowe i w sposób rzetelny odzwierciedlało stan faktyczny występujący w niniejszej sprawie. Postępowanie dowodowe w ww. zakresie było zgodne z treścią art. 122, art. 123 §1, art. 180 §1, art. 181, art. 187 §1 i art. 191 Ordynacji podatkowej.

Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 170 i art. 171 ppsa wyrok prawomocny wiąże nie tylko strony i sąd, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby i ma powagę rzeczy osądzonej co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot zaskarżenia. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że wskazane w powyższym przepisie podmioty muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. Muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. W konsekwencji w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie powinna być już ona ponownie badana. Powaga rzeczy osądzonej skierowana jest do stron postępowania sądowoadministracyjnego, wyłączając możliwość kwestionowania przez nie wydanego wyroku sądowego zarówno w sposób bezpośredni - przez wnoszenie środków odwoławczych od tego wyroku, jak i pośrednio - przez wniesienie nowej skargi od tego samego aktu lub czynności organu administracji publicznej, (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Go 170/09 oraz NSA w Warszawie z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt I FSK 944/10).

Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił uwagę, iż strona w złożonym odwołaniu polemizuje ze stanowiskiem Sądu i ponownie podnosi, iż wszystkie wpłaty pieniężne nie mające pokrycia wystawionych przez nią fakturach są zobowiązaniami firm wobec F. za lata 2001 - 2002 oraz żąda uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i zaniechania poboru podatku w kwocie 610.069 zł. Jak wyżej wskazano z uwagi na przepisy art. 153, art. 170 i art. 171 ppsa takie żądanie nie jest zasadne.

Z tego samego powodu nie było także zasadne uwzględnienie wniosku Podatnika złożonego w odwołaniu z dnia 9 lipca 2012 r. o dopuszczenie dowodu

z zeznań świadków w zakresie wpłat pieniężnych w łącznej kwocie 1.545.884,04 zł, skoro w uzasadnieniu prawomocnego ww. wyroku Sąd uznał, że ww. kwota jest przychodem Strony do opodatkowania w 2003 r. Prawomocność materialna - bo o takiej mowa w art. 171 ppsa dotyczy skutków rozstrzygnięcia ze względu na treść zawartą w ww. orzeczeniu sądowym.

Dlatego też postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2013r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił przeprowadzenia wnioskowanych przez Stronę dowodów. Wprawdzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ww. wyrokiem uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, jednak biorąc pod uwagę, że istota sądowej kontroli wyraża się

w ocenie prawnej, ta zaś wyrażona jest w uzasadnieniu, to na zakres powagi rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 171 ppsa wskazują motywy tego wyroku. Skoro zatem

w uzasadnieniu prawomocnego ww. wyroku Sąd uznał, że przeprowadzone w niniejszej sprawie przez organy podatkowe postępowanie dowodowe w zakresie wpłat dokonanych na rachunki bankowe Strony przez ww. podmioty było prawidłowe

i w sposób rzetelny odzwierciedlało stan faktyczny występujący w niniejszej sprawie,

a postępowanie dowodowe w ww. zakresie było zgodne z treścią art. 122, art. 123 §1, art. 180 §1, art. 181, art. 187 §1 i art. 191 Ordynacji podatkowej - to stanowisko to korzysta z powagi rzeczy osądzonej, także co do braku uprawnienia do żądania uchylenia decyzji organu I instancji w tej części.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 updof przychodami, z zastrzeżeniem art. 14 - 16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Dyrektor Izby Skarbowej z uwagi na brak dokumentów na tę okoliczność odstąpił za organem pierwszej instancji od zwiększenia Stronie przychodów 2003r. o kwoty w wysokości 363.200 zł (na rachunku firmowym) oraz w wysokości 2.229.580 zł (na rachunku osobistym) wpłaconych i uznanych jako wpłata własna, ponieważ nie udało się zebrać dodatkowych dowodów w celu ustalenia dat uzyskanych przez Stronę ww. wpłat pieniężnych.

Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej uważa, że organ pierwszej instancji zasadnie zwiększył na podstawie art. 11 ust. 1 updof zadeklarowane przez Podatnika przychody w kwocie 6.050.069,32 zł o kwoty stanowiące pozostałe wpłaty pieniężne otrzymane przez Stronę na rachunek firmowy i osobisty w 2003r. nie znajdujące pokrycia w wystawionych fakturach (zestawienie wpłat na str. 8 decyzji organu pierwszej instancji), skoro w ww. wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie już raz ocenił ustalenia organów podatkowych w tej części jako prawidłowe

i wyczerpujące. Niemniej analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy zauważył, iż w aktach sprawy znajduje się kserokopia faktury poświadczonej za zgodność z oryginałem, której kopię Podatnik załączył do wniesionego odwołania. Wynika z niej, iż skarżący zakupił od P. S.A. 17,66 ton M. za łączną kwotę 37.704,10 zł. Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił uwagę, iż z zestawienia operacji bankowych skarżącego i F. jednoznacznie wynika, iż Strona w dniu 20 stycznia 2003r. z rachunku firmowego dokonała zapłaty ww. faktury na kwotę 42.700 zł. P. S.A. zwróciła różnicę w dniu 28 stycznia 2003r., tj. kwotę 2.348,50 zł oraz w dniu 31 stycznia 2003r. kwotę 2.647,40 zł. (karta 176-177). Na podstawie powyższego, organ odwoławczy nie uznał kwoty 4.995,90 zł za przychód Strony osiągnięty w 2003r.

Dyrektor Izby Skarbowej odnosząc się natomiast do kwestii otrzymania przez Stronę kwoty 40.000 zł i jej późniejszego zwrotu zauważył, iż kwota ta została wpłacona na rachunek firmowy F. przez osobę fizyczną (tj. Z. K.) tytułem przedpłaty, zaś skarżący dokonał zwrotu z rachunku kwoty 40.000 zł na rzecz T. Sp. z o.o. (tj. osoby prawnej) tytułem zapłata za towar (karta 185). Są to zatem dwa różne podmioty i tytuły, a ponadto Strona nie przedstawiła dokumentów potwierdzających tezę Podatnika, iż kwota 40.000 dotyczy jednej, tej samej transakcji. Stąd Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, podzielając zdanie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, iż ww. kwota stanowi wpłatę nie znajdującą pokrycia w wystawionych fakturach oraz przychód 2003r. do opodatkowania.

Reasumując, należało zwiększyć zadeklarowane przez Podatnika przychody 2003 r. w wysokości 6.050.069,32 zł o kwotę 1.540.888,14 zł. (1.545.884,04 zł - 4.995,90 zł).

Ostatecznie Dyrektor Izby Skarbowej w W. określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r.

w kwocie 608.071,00 zł, weryfikując wysokość tego zobowiązania na korzyść skarżącego w stosunku do orzeczenie organu I instancji.

9. Skargę na powyższą decyzję wniósł skarżący, który podniósł, że Dyrektor nie bierze pod uwagę faktu upływu lat i zawodności ludzkiej pamięci, co do zdarzeń mających miejsce dekadę temu. Wielokrotnie też wyjaśniał, że nie mam dostępu do faktur i ksiąg przychodów i rozchodów jak również kont bankowych za rok 2002 oraz 2003, ponieważ znajdują się w delegaturach ABW i CBŚ. Konstytucyjne prawo domniemania niewinności nie zostało w jego przypadku zastosowane.

Skarżący podniósł, że obecnie jest bezrobotny oraz nie posiada żadnego majątku, więc oczywistym jest, że nie mógł mieć w dyspozycji kwoty ponad 1.500.000 złotych. Podniósł, że starał się jak może najbardziej precyzyjnie zgodnie z jego wiedzą

i stanem faktycznym wyjaśnić wpływy i rozchody z konta osobistego i firmowego po upływie 10 lat bez możliwości zajrzenia w dokumenty. Jeszcze raz podkreślił,

że kwestionowane wpływy nie były jego dochodami za rok 2003. Księgi przychodów

i rozchodów za rok 2002, 2003 nie są dla niego dostępne. Możliwość dotarcia do tych dokumentów miałby Dyrektor Izby Skarbowej. Niestety do tej pory Dyrektor Izby Skarbowej nie zwrócił się do CBŚ i ABW o udostępnienie dokumentów mogących przemawiać na jego korzyść. Dokumenty te mogłyby rzucić światło na całą sprawę

i bezstronnie ukazać stan faktyczny.

Skarżący wyjaśnił, iż kwoty wpłacone przez T. w kwocie 188.333 złotych i T. D. na kwotę 527.150 złotych to zaległości za towar za rok 2002. Były to zaległości wobec jego firmy, a ostatecznie wobec firmy G. Sp. z o. o., której po analizie wypływów z konta natychmiast przekazywał. Daty powstania tych zobowiązań nie jest w stanie ustalić bez faktur oraz księgi przychodów i rozchodów za rok 2002 i 2003. Dyrektor w trakcie prowadzonego postępowania ustalił, że firma A. i H. to ten sam podatnik. Zaakceptował ksera faktur, które były przypadkowo w jego posiadaniu i zmniejszył jego zobowiązanie podatkowe o kwotę 233.758,86 złotych. Jednak nie przyjął do wiadomości faktu,

że firma A. istniała przed listopadem 2002 roku w O. (załącznik nr 1 - potwierdzenie iż firma A. działała w O. od 1 grudnia 2001 r. ksero oferty sprzedaży papierosów), Deklaracje VAT oraz na podatek dochodowy składane były w I Urzędzie Skarbowym w O. Umowę z tą firmą na zakup towaru w 2002 roku załączył do prowadzonej sprawy przez UKS (załącznik nr 2 - ksero umowy z firmą A.). Rozpoczynając współpracę z firmą A. numerował faktury literą "A" od nazwy firmy. Załączył ponownie ksero dokumentów i faktur zatrzymanych przez CBŚ. Faktury nie wzięte pod uwagę przez Dyrektora Izby Skarbowej to Fa 1/A/02 z dnia 11 lipca 2002 r. do Fa 77/A/02 z dnia 30 października 2002 r. Jest to 77 szt. Faktur (załącznik nr 3 ksero wykazu faktor spisanych przez CBŚ KGP). Kwota 617.907 złotych, którą Dyrektor Urzędu Skarbowego obciążył go dochodem za rok 2003 jako zaległością która powstała w 2002 roku i nie stanowiła jego przychodu za rok 2003. Firma A. działała w O. od 2001r.

Wpłata od Spółki M. w kwocie 67.598 złotych musiała dotyczyć płatności, których miał dokonać z ramienia tej Spółki, której to był dysponentem dokonującym wpłat i wypłat przekazując płatności do różnych firm. Nie będąc w posiadaniu dokumentów w/w Spółki oraz w związku z brakiem kontaktu z jej właścicielem oraz dostępu do kont, nie może dokładnie ustalić na co była przeznaczona ta kwota, ale

z pewnością nie była to kwota stanowiąca jego dochód za rok 2003.

Wpłata 40.000 złotych dokonana w lutym 2003 r. przez właściciela firmy T. Sp. z o.o. – Z. K. dotyczyła przedpłaty na towar. Do transakcji nie doszło, więc dokonał w czerwcu 2003 r. zwrotu ww. kwoty na konto firmowe Z. K.. Nie posiada dokumentów w tej sprawie i tylko jego wyjaśnienie mógłby potwierdzić Z. K. właściciel firmy T. Sp. z o. o. W związku z powyższym nie można tego traktować jako ponownej próby oszustwa. Kwota ta nie stanowiła jego przychodu za rok 2003.

Kwota wpłacona przez Z. w wysokości 41.000 złotych to wplata na rzecz firmy M. i w tejże firmie była fakturowana. Również nie stanowiła ona jego przychodu za rok 2003. Wpłaty na konto osobiste:

C.- kwota wpłaty 38.000 złotych to spłata zaciągniętej pożyczki w latach ubiegłych i spłacona w ratach zaznaczona w tytule przelewu. Nie podpisywał z tą firmą żadnej umowy pożyczki. Kwota ta nie stanowiła jego przychodu

w 2003 roku.

Wpłata na jego konto osobiste, której dokonał T. D. w kwocie 20.000 złotych to pożyczka z lat ubiegłych. Jak już wyjaśniał zapłacił za pana D. zaległe zobowiązanie za towar do firmy G. Sp. z o. o. Kwota ta została zabrana mu z konta przez komornika i nie mógł wywiązać się wtedy ze swoich zobowiązań handlowych w odpowiednim czasie. Organ nie wyjaśniał sprawy u Komornika. Kwota ściągnięta przez Komornika to zaległość T. D. za składki ZUS i alimenty powstałe w S., gdy tam mieszkał i prowadził firmę. W związku z tą zaległością poinformował go wtedy, że dokona spłaty w chwili, gdy jego matka otrzyma kredyt lub zlikwiduje lokatę w banku. Nie podpisywał z nim żadnej umowy pożyczki. Tak powstałe prywatne zadłużenie uregulował wpłacając zaległą kwotę wobec niego na konto osobiste w roku 2003. Kwota ta nie stanowiła jego dochodu za rok 2003. Jednocześnie nadmienił, iż pomimo jego odwołania z dnia 9 lipca 2012 r. o dopuszczeniu dowodów zeznań świadków - przesłuchanie tych świadków 1) Z. K. firma T. Sp. z o.o.; 2) G. M. firma G. Sp. z o.o.; 3) T. D. firma T.; 4) W. K. firma A. i firma H.; 5) S. R. firma F.; 6) E. firma P.; co mogło potwierdzić jego wyjaśnienia, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2013 r. odmówił przeprowadzenia dowodów i przesłuchania ww. osób

w charakterze świadków, czym pozbawił go prawa do uprawdopodobnienia jego zeznań. Zarzucił tez organom opieszałość i naruszenie art. 139 § 3 Ordynacji Podatkowej. Skarżący zaznaczył, że nie jest w posiadaniu dokumentów: faktur oraz ksiąg przychodów i rozchodów za rok 2002 oraz 2003, po których przeanalizowaniu zapewne Urząd Kontroli Skarbowej nie miałby wątpliwości co do szczerości jego zeznań.

Z niewiadomych powodów Urząd Kontroli Skarbowej nie wystąpił do Delegatury CBŚ

i ABW o udostępnienie jego dokumentów.

Podważanie jego zeznań i nie uwzględnianie wniosków, oraz długotrwałość postępowania stanowią w ocenie skarżącego naruszenie art. 121 § 1 i art. 125 § 1 Ordynacji Podatkowej w związku z art. 7 Konstytucji RP poprzez prowadzenie postępowania wbrew obowiązującym przepisom nakazującym rozstrzygać sprawy

w postępowaniu podatkowym wnikliwie i szybko oraz w sposób budzący zaufanie do organów państwowych.

10. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Na wstępie należy zauważyć, że z uwagi na to, iż sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez tut. sąd przepisu art. 153 p.p.s.a.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w ww. orzeczeniu sądu wiążą w sprawie również sąd w składzie wydającym niniejszy wyrok.

Podstawą uchylenia decyzji organów w tamtym wyroku było nieustaleni, kiedy skarżący otrzymał przychody, z których dokonał wpłat kwot 363 200 zł i 2 229 580 zł. Dopiero ustalenie, że przychody te uzyskał w 2003 r. pozwoliłoby zaliczyć te kwoty

do przychodów 2003 roku. Ustaleń takich nie udało się organom dokonać,

co spowodowało niewuwzględnienie tych przychodów w podstawie opodatkowania podatkiem dochodowym za 2003 r. Zatem w tym zakresie zalecenia sądu zawarte

w poprzednim wyroku zostały z korzyścią dla skarżącego uwzględnione.

Z korzyścią dla skarżącego organ odwoławczy dokonał ponownego rozliczenia rozrachunków P. S.A., uwzględniając, że spółka ta zwróciła skarżącemu łącznie 4 995,90 zł z tytułu nadpłaconej przez skarżącego kwoty należności za zakupiony towar, więc o kwotę tę zmniejszono również podstawę opodatkowania w stosunku do decyzji organu I instancji.

Ze względu na nieznanie zarzutów poprzedniej skargi dotyczących zaliczenia do przychodów skarżącego wpłaty o innych podmiotów, w tym zakresie sąd kierując się przepisem art. 153 p.p.s.a. skoncentrowała się na ocenie prawidłowości postępowania organów po poprzednim wyroku sądu, w szczególności co do prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego na tym etapie.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez organy obu instancji skarżący

w istocie powtarzał zarzuty i twierdzenia co do tego, że:

- wpłaty firmy A. pochodziły z zaległości płatniczych za poprzednie lata, co miały wykazywać dokumenty i wyjaśnienia z 15 października 2008r.,

- inne kwoty wpłacane w 2003 r. były własnością formy M. S.A., z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, a były dokonywane na podstawie udzielonego pełnomocnictwa do konta przez tę firmę, zaś wykorzystywanie dla tych celów rachunku osobistego służyło obniżeniu kosztów obsługi M. S.A.

- wpłata T. D. stanowiła zwrot kwoty, która w poprzednich latach była należna za towar.

Skarżący odmówił przy tym składania zeznań. Całe jego inicjatywa dowodowa ograniczyła się do złożenia: dowodów na współpracę z firmą A. przed 2003 r., wezwania kierowane przez niego do A. z grudniu 2002 r. do zapłaty zaległych zobowiązań w kwocie 855 000 zł oraz z 21 marca 2003 r. do zapłaty zaległych zobowiązań w kwocie 931 000 zł, a także wezwanie z 20 marca 2003 r. skierowane przez G. sp. z o.o. do skarżącego do zapłaty kwoty 924 000 zł za nierozliczone towary handlowe. Ponadto skarżący już w postępowaniu odwoławczym złożył wniosek dowodowy o przesłuchanie 7 świadków z firm, które dokonywały wpłat na jego konta dla potwierdzenia jego wyjaśnień. W ocenie Sądu organ odwoławczy nie naruszył przepisów postępowania, w szczególności art. 180 § 1, art. 187 i art. 188 Ordynacji podatkowej odmawiając przesłuchania tych świadków bądź to z tej przyczyny,

że rozliczenia z ich firmami nie wpływały na zobowiązania podatkowe skarżącego (Z. K. z T. sp. z o.o., G. M. z G. sp. z o.o., S. R. z F.), bądź z tego względu, że ustalenia dotyczące wpłat od firm W. K. (H. I A.), E. S. (C.) i M. S.A. były już przedmiotem ustaleń w poprzednim postępowaniu, a prawidłowość tych ustaleń te zostały zaakceptowana przez sąd w poprzednim wyroku.

Oceniając postępowanie organów należy mieć na uwadze, że to na organach podatkowych leży zasadniczy ciężar dowodowy w zakresie wykazania podstaw opodatkowania. I istnienie takich podstaw organy prawidłowo wykazały dokonując szczegółowej analizy wpłat dokonywanych na rachunki skarżącego w 2003 r., starannie eliminując z podstaw opodatkowania te wpłaty, które dotyczyły rozliczeń z lat poprzednich, w szczególności uwzględniając te dokonywane przez W. K., co w istocie było uwzględnieniem twierdzeń skarżącego w tym zakresie. To, że zasadniczy ciężar dowodowy spoczywa na organach, nie zwalnia skarżącego jako podatnika z obowiązku wykazania inicjatywy dowodowej w zakresie zmniejszenia podstaw opodatkowania, w tej sprawie w szczególności przez wykazanie, że wpłaty na jego rachunki w 2003 r. miały taki charakter, że nie powinny być poczytywane za przychód roku 2003. Inicjatywa dowodowa skarżącego w postępowaniu prowadzonym po poprzednim wyroku sądu nie wnosiła nic nowego, jego argumentacja była powtórzeniem tej, która w poprzednio prowadzonym postępowaniu nie znalazła uznania organów, a co sąd zaakceptował. Skarżący nie wskazywał na żadne nowe okoliczności, niże te rozważane w poprzednim postępowaniu.

Zatem wobec braku powoływania przez skarżącego nowych okoliczności mogących mieć wpływ na wynik postępowania organy podatkowe w obu instancjach słusznie zauważyły, że związane były prawomocnym poprzednim wyrokiem tut. Sądu

z 26 stycznia 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 1954/09 z mocy przepisów art. 153, art. 170 i art. 171 p.p.s.a. Skoro zaś argumentacja skarżącego stanowiła w istocie powtórzenie poprzedniej argumentacji i w pewnej mierze polemikę z tamtym wyrokiem, to nie mogła stanowić podstawy do zmniejszenia podstaw opodatkowania o wpłaty na rachunki skarżącego inne niż dokonane przez niego samego.

Co do podniesionych w skardze zarzutów opieszałości postępowania

i naruszenia w związku z tym przepisów art. 121 § 1, art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej

w związku z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, oraz art. 139 § 1, §2 i § 3 Ordynacji podatkowej, to rzeczywiście w działaniach organów można stwierdzić pewną opieszałość, a więc trwanie postępowania bez szczególnego uzasadnienia dłużej, niż przez prawem przewidziane podstawowe okresy. Jednak należy zauważyć, że jak wynika z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a nie każde naruszenie przepisów postępowania przez organy podatkowe prowadzi do uchylenia przez sąd ich decyzji, a tylko takie, które jest z jednej strony istotne, a dodatkowo mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Nie każde więc naruszenie przepisów postępowania, nawet istotne. Musi prowadzić do uchylenia decyzji. Skarżący nie wskazywał, jaki wpływ na wynik postępowanie miałaby mieć opieszałość organów, Sad również takiego istotnego wpływu nie był w stanie dostrzec.

Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdził też naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani okoliczności powodujących stwierdzenie nieważności objętych kontrola decyzji.

Biorąc to wszystko pod uwagę, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r, Nr 153, poz. 1270 ze zm.), był zobowiązany orzec jak w sentencji.