Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2498/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13k ust. 1pkt 1, art. 13k ust. 4
journal: Dz.U. 2015 poz 460
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant ref. staż. Anna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 roku, poz. 260 ze zm.) oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1263 ze zm.), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku T. B. o ponowne rozpoznanie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] marca 2015 r. nakładającą karę pieniężną w wysokości 1500 złotych.

Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie Główny Inspektor Transportu Drogowego wyjaśnił, że w dniu [...] stycznia 2015 r. o godzinie 20:57:09 pod numerem ewidencyjnym [...], oraz o godz. 21:58:26 pod numerem ewidencyjnym [...], urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym [...] zarejestrowało na odcinku drogi ekspresowej [...] przejazd samochodu specjalnego o numerze rejestracyjnym [...]. Przejazd został udokumentowany zdjęciami z urządzenia kontrolnego zainstalowanego na bramownicy. Na podstawie informacji znajdujących się w systemie elektronicznego poboru opłat ustalono, że za przejazd ww. pojazdu samochodowego wyposażonego w urządzenie viabox służące do naliczania i uiszczania opłaty elektronicznej, nie została uiszczona opłata elektroniczna z powodu braku odpowiednich środków na koncie użytkownika. Na podstawie informacji zgromadzonych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK) ustalono, że dopuszczalna masa całkowita ww. pojazdu przekracza 3,5 tony, a właścicielem pojazdu w chwili zapisu naruszenia był T. B. Odcinek drogi ekspresowej [...] węzeł [...] - węzeł [...], po którym poruszał się kontrolowany pojazd w dniu [...] stycznia 2015 r., został wyszczególniony w załączniku nr 1 pkt 13 lit. a do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej.

Organ ponownie rozpoznając sprawę wezwał podmiot odpowiedzialny za obsługę krajowego systemu poboru opłat działający w imieniu i na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad – K. Sp. z o.o., do udzielenia informacji związanych z kontrolowanym przejazdem, w szczególności do wskazania, czy opłata za przejazd została uiszczona.

Na podstawie odpowiedzi udzielonej przez K. Sp. z o.o. ustalono, że opłata elektroniczna za przejazd pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w dniu [...] stycznia 2015 r. po ww. odcinku drogi krajowej o godzinie 20:57:09 oraz o godz. 21:58:26 nie została uiszczona z powodu braku środków na koncie użytkownika. Stan salda umowy użytkownika w ww. dniu o ww. godzinach wynosił 0 zł. Dostępne środki zostały wyczerpane w dniu 5 lipca 2014 r. o godzinie 09:31:07. Konto użytkownika zostało zasilone środkami pieniężnymi w wysokości 300 zł w dniu [...] lutego 2015 r. o godzinie 12:11:41 kartą płatniczą w punkcie dystrybucji. Umowa zawarta z użytkownikiem nie przewidywała możliwości uiszczenia opłaty elektronicznej po dokonaniu przejazdu. Użytkownik nie składał reklamacji w związku z nieprawidłowym działaniem urządzenia viabox.

Organ powołał przepisy stanowiące podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji oraz odniósł się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Wyjaśnił, że postępowania administracyjne prowadzone przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego w ramach kontroli stacjonarnej obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej wszczynane są na podstawie tzw. zapisów ewidencyjnych. W wyniku przeprowadzenia kontroli stacjonarnej rejestracji mogą podlegać: 1) obrazy pojazdu, za którego przejazd nie została uiszczona wymagana opłata elektroniczna; 2) dane urządzenia; 3) numery rejestracyjne pojazdu; 4) dane umożliwiające ustalenie kategorii pojazdu, o której mowa w art. 13ha ust. 3 ustawy; 5) czas i data popełnienia naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty; 6) identyfikator przyrządu kontrolnego, który zarejestrował naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty. W przypadku, gdy doszło do nieuiszczenia opłaty elektronicznej, organ posiadający ww. dane ustala na podstawie informacji znajdujących się w bazie CEPiK dane właściciela/posiadacza pojazdu. Następnie strona zawiadamiana jest o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej.

Organ stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny. W przedmiotowej sprawie, na podstawie danych zawartych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców organ ustalił, że pojazd o ww. numerze rejestracyjnym został zarejestrowany jako samochód specjalny i dlatego właścicielowi pojazdu została wymierzona kara na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, tj. w wysokości 1.500 zł. W ocenie organu, argumenty podniesione przez skarżącego nie mogą stanowić podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Ustawodawca nie przewidział bowiem okoliczności pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Z tych względów przyczyny, z powodu których strona naruszyła obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej, nie są istotne dla rozpoznania sprawy. Organ podkreślił, że kary pieniężne wynikające z naruszenia przepisów ustawy o drogach publicznych są nakładane na podstawie obiektywnie stwierdzonych naruszeń. Ustawodawca nie uzależnił obowiązku pobierania opłaty elektronicznej od celu wykonywanego przejazdu ani od motywacji, którymi kierowała się strona, wjeżdżając na płatny odcinek drogi krajowej.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. B., wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Podniósł zarzut naruszenia:

- art. 156 § 1 pkt 2, poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej - bez wydania protokołu kontroli i prowadzenia kontroli bez unormowania w postaci rozporządzenia dotyczącego procedury kontrolnej i sposobu ustalenia prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt. 3 udp,

- wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP zasady działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa oraz wyrażonej w art. 78 Konstytucji RP i art. 15 kpa zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego poprzez dowolne przeprowadzenie postępowania ponownego,

- wyrażonej w art. 8 kpa zasady pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej poprzez prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych jej naruszeń, bez oceny okoliczności i wątpliwości wskazanych przez stronę na etapie decyzji pierwszoinstancyjnej,

- unormowań kpa, w tym w szczególności art. 7 kpa, art. 8, kpa. art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa. oraz art. 107 § 3 kpa. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, poprzez brak staranności organu w podejmowaniu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.

W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął wskazane zarzuty podnosząc m.in., że skoro nie przeprowadzono kontroli drogowej i nie zatrzymano pojazdu, to wiedzę na temat tego przejazdu organ uzyskał od prywatnej firmy K. Zdaniem skarżącego, wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej mogło nastąpić tylko w wyniku kontroli drogowej (stacjonarnej lub mobilnej), na podstawie sporządzonego protokołu kontroli, a nie na podstawie "donosu" prywatnej firmy. W tej sytuacji brak jest jakiegokolwiek wiarygodnego dowodu pozwalającego wydać prawidłowe i niepozostawiające wątpliwości rozstrzygnięcie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy art. 13 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 13k ust. 1 pkt 1 oraz art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.).

Z przepisu art. 13 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o drogach publicznych wynika dla korzystających z dróg publicznych obowiązek ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. Opłata ta, w myśl art. 13ha ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych, jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6 tego przepisu, tj. w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1263 ze zm.).

Należy podkreślić, że przepisy ustawy o drogach publicznych przewidują możliwość uiszczenia opłaty elektronicznej jedynie w systemie elektronicznego poboru opłat, zgodnie z art. 13i ww. ustawy o drogach publicznych (art. 13hc ust. 1). Zasadą jest, że uiszczenie opłaty następuje poprzez urządzenie służące do poboru tych opłat (viabox), instalowane w pojeździe samochodowym.

Kierujący pojazdem samochodowym, wyposażonym w urządzenie do poboru opłat elektronicznych, z mocy art. 13i ust. 4a ww. ustawy o drogach publicznych jest obowiązany do: włączenia urządzenia podczas przejazdu po drodze, na której pobiera się opłatę (pkt 1); wprowadzenia do urządzenia prawidłowych danych o rodzaju pojazdu (pkt 2); używania urządzenia zgodnie z przeznaczeniem (pkt 3).

Zgodnie z treścią art. 13k ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o drogach publicznych, za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną, bez uiszczenia tej opłaty – wymierza się karę pieniężną w wysokości.

1) 500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy;

2) 1.500 zł - w pozostałych przypadkach.

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 i 2, nakładają, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 13l ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych (art. 13k ust. 4). W myśl art. 13l ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o drogach publicznych, do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane, oraz nałożenia i pobierania kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k, są uprawnieni inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego.

Przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne wykazało, że należącym do skarżącego pojazdem, którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony, dokonano przejazdu w dniu [...] stycznia 2015 r. po odcinku drogi ekspresowej S8, objętym obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o drogach publicznych, pojazdem samochodowym, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.). Przejazd odbywał się bez uiszczenia wymaganej opłaty elektronicznej, co zostało udokumentowane zdjęciami z urządzenia kontrolnego zainstalowanego na bramownicy i zapisane pod numerami ewidencyjnymi [...] oraz [...]. Na podstawie informacji znajdujących się w bazie CEPiK ustalono właściciela pojazdu, którym w chwili stwierdzenia naruszenia był skarżący. Ponadto podmiot odpowiedzialny za obsługę krajowego systemu poboru opłat działający w imieniu i na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad – K. Sp. z o.o., wezwany do udzielenia informacji związanych z kontrolowanym przejazdem, w szczególności do wskazania, czy opłata za przejazd została uiszczona, wyjaśnił, że opłata elektroniczna za przejazd pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w dniu [...] stycznia 2015 r. po odcinku drogi ekspresowej [...] węzeł [...] - węzeł [...] o w/w godzinach nie została uiszczona. Przyczyną nieuiszczenia opłaty był brak środków na koncie użytkownika. Stan salda umowy użytkownika w ww. dniu o ww. godzinach wynosił 0 zł. Dostępne środki zostały wyczerpane w dniu 5 lipca 2014 r. o godzinie 09:31:07. Konto użytkownika zostało zasilone środkami pieniężnymi w wysokości 300 zł w dniu [...] lutego 2015 r. o godzinie 12:11:41 kartą płatniczą w punkcie dystrybucji. Umowa zawarta z użytkownikiem nie przewidywała możliwości uiszczenia opłaty elektronicznej po dokonaniu przejazdu - umowa do konta w trybie przedpłaconym. Użytkownik nie składał reklamacji w związku z nieprawidłowym działaniem urządzenia viabox. Odcinek drogi ekspresowej [...], po którym ustalono poruszanie się kontrolowanego pojazdu w dniu [...] stycznia 2015 r., został wyszczególniony w załączniku nr 1 pkt 13 lit. a do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej.

W ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i zasadnie uznał, że skarżący w dniu [...] stycznia 2015 r. naruszył obowiązek określony w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp. Konsekwencją tego było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 1.500 zł.

Kierujący pojazdami samochodowymi mają bezwzględny obowiązek znajomości podstawowego zakresu przepisów dotyczących korzystania z dróg publicznych. Brak wiedzy czy też brak świadomości w zakresie obowiązującej w Polsce kategorii dróg publicznych i zasad ponoszenia opłat elektronicznych nie może być usprawiedliwieniem dla naruszania przepisów.

Należy podkreślić, że skoro obowiązek w zakresie ponoszenia opłat elektronicznych został ustalony w ustawie z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 218, poz. 1391), to, mając na względzie prawie trzyletni okres vacatio legis, użytkownicy dróg mieli wystarczająco dużo czasu na zaznajomienie się z nowymi rozwiązaniami prawnymi.

Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Konieczność zastosowania prawem przewidzianych dolegliwości wobec podmiotów wykonujących przejazd po drogach publicznych bez dopełnienia stosownego obowiązku opłat, które nakładają na nich przepisy ustawy o drogach publicznych, jest konsekwencją samego faktu naruszenia obowiązującego prawa. Obiektywny fakt naruszenia prawa jest w takim stanie rzeczy podstawą zastosowania sankcji i wina nie ma tu znaczenia. Organy Inspekcji Transportu Drogowego, w toku postępowania administracyjnego, dokonują jedynie stwierdzenia faktów i jeżeli ustalą naruszenie przepisów prawa, mają obowiązek zastosowania ściśle określonych sankcji, przy uwzględnieniu tych okoliczności, które mogą znosić odpowiedzialność za powstałe naruszenia, jednakże w niniejszej sprawie takie nie występują.

Ustosunkowując się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów naruszenia przepisów postępowania, należy uznać, że organ Inspekcji Transportu Drogowego, wydając obie sporne decyzje administracyjne w przedmiocie nałożenia na stronę kary pieniężnej, działał zgodnie z wszelkimi rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i rozstrzygania.

Z jednoznacznych ustaleń kontroli stacjonarnej przeprowadzonej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego wynika, że kara pieniężna w wysokości 1.500 zł prawidłowo została nałożona na skarżącego, jako właściciela pojazdu, poruszającego się po drodze krajowej bez uiszczenia stosownej opłaty elektronicznej. Sąd nie znajduje podstaw, by zakwestionować czynności organu administracji publicznej podejmowanych w toku niniejszej sprawy, a zmierzających do jej wyjaśnienia. W szczególności Sąd uznał, że zostały wyczerpująco zbadane wszelkie istotne w sprawie okoliczności, które poprzedzono przeprowadzeniem stosownych dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 kpa).

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy skarżący przed wydaniem decyzji został powiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego, w którym poinformowano go o okolicznościach stwierdzonego naruszenia i miał możliwość złożenia wyjaśnień, z czego nie skorzystał.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ wezwał podmiot odpowiedzialny za obsługę krajowego systemu poboru opłat działający w imieniu i na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad – K. Sp. z o.o., do udzielenia informacji związanych z kontrolowanym przejazdem. Ustalono, że opłata elektroniczna za przejazd pojazdu skarżącego nie została uiszczona. .

Mając na uwadze argumentację skarżącego należy podkreślić, że skarżący nie składał reklamacji w związku z nieprawidłowym działaniem urządzenia, dostępne środki zostały wyczerpane w dniu 5 lipca 2014 r., a więc ponad 6 miesięcy przed datą kontroli a konto użytkownika zostało zasilone prawie miesiąc po stwierdzonym naruszeniu. Organ zawiadomił skarżącego o nowym materiale dowodowym zebranym w sprawie, a także o możliwości wypowiedzenia się oraz zgłoszenia żądań. Skarżący nie skorzystał z przysługującego mu prawa.

Należy wyjaśnić, że w trakcie przejazdu prawidłowo działające urządzenie viabox informuje kierowcę, czy posiada on wystarczające środki na koncie użytkownika, niezbędne do poruszania się po płatnych odcinkach dróg krajowych poprzez odpowiednią liczbę potwierdzeń (sygnałów) dźwiękowych. Urządzenie viabox wydaje sygnały dźwiękowe, w momencie gdy pojazd przejeżdża pod bramownicą, czyli punktem poboru opłat. Pojedynczy sygnał dźwiękowy oznacza, że użytkownik ma wystarczające środki na koncie i opłata została pobrana, a tym samym przejazd jest dozwolony. Dwa sygnały dźwiękowe informują, że opłata została pobrana, przejazd jest dozwolony, jednakże posiadane środki pieniężne na koncie użytkownika są bliskie wyczerpania i należy niezwłocznie doładować konto lub zjechać z drogi płatnej. Cztery sygnały dźwiękowe wskazują brak środków na koncie lub wadliwe działanie urządzenia viabox, jak również wskazują, iż opłata za przejazd nie została pobrana i dalszy przejazd nie jest dozwolony. Dodatkowo kierowca może sprawdzić poziom środków pieniężnych na koncie użytkownika poprzez naciśnięcie przycisku na urządzeniu, w każdym punkcie Dystrybucji i Punkcie Obsługi Klienta lub za pośrednictwem Telefonicznego Centrum Obsługi Klienta viatoll. W sytuacji gdy urządzenie nie działa prawidłowo, użytkownik powinien udać się do najbliższego punktu obsługi klienta, zgłosić reklamację i dokonać wymiany urządzenia viabox.

W ocenie Sądu, zapis ewidencyjny utrwalony w systemie elektronicznego poboru opłat oraz zebrana w sprawie dokumentacja, stanowią wystarczający materiał dowodowy dla wykazania naruszenia, o którym mowa w treści zaskarżonej decyzji.

Sąd uznał, że poczynione przez organ administracji ustalenia w zakresie stwierdzonych podstaw do nałożenia wspomnianej kary pieniężnej wynikają z prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez organ ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów prawa materialnego, nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. Organ oparł swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Stanowisko wyrażone w obu wydanych decyzjach organ uzasadnił w sposób prawidłowy, przestrzegając zasad określonych szczegółowo przez ustawodawcę w przepisie art. 107 § 3 kpa. Wyjaśnione zostały motywy podjętych rozstrzygnięć, a przytoczona przez organ argumentacja w tym zakresie jest wyczerpująca. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 kpa, w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 kpa. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Z kolei sam fakt, że skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów.

W takim stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.