Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 91/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 pkt 12, art. 3 pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Maciej Kobak /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2018 r. sprawy ze skargi A. S.A. w [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu przystąpienia do wykonania robót budowlanych -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. S.A. z siedzibą w [...] (dalej w skrócie: "skarżący" lub "inwestor") reprezentowanego przez r. pr. M. M. jest decyzja Wojewody [...] (dalej w skrócie: "Wojewoda") z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] (dalej w skrócie: "Starosta") z dnia [...] września 2017 r. nr [...].

Kwestionowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

W dniu 14 września 2017 r. skarżący zawiadomił Starostę o zamiarze przystąpienia do realizacji zamierzenia budowlanego p. n. "tymczasowy obiekt budowlany - wieża mobilna, składana, nie połączona trwale z gruntem, do przeniesienia przed upływem 180 dni od montażu" na terenie obejmującym działkę ewid. nr 431/4 położoną w miejscowości K., gm. [...].

Decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...] Starosta zgłosił sprzeciw w sprawie przystąpienia do wykonania powyższych robót budowlanych.

Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 30 ust. 5, ust. 6 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane - ( t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm. – dalej w skrócie "u.p.b.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm. – dalej w skrócie: "k.p.a.")

W uzasadnieniu Starosta stwierdził, że sam fakt, iż wieża mobilna będzie usytuowana na powierzchni gruntu, nie świadczy o tym, że nie będzie trwale związana z gruntem. Powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych wyjaśnił, że o tym, czy dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem czy też nie, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, ani technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia obiektu w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania.

Następnie wskazał, że z analizy rysunków dołączonych do zgłoszenia wynika, iż maszt stanowi przestrzenną konstrukcję kratową o wysokości 28,13 m usztywnioną odciągami linowymi. Z opisu robót wynika zaś, że dla usytuowania obiektu należy odpowiednio przygotować podłoże przez zastosowanie płyt drogowych.

W ocenie Starosty, zgłaszana konstrukcja wymaga trwałego związania, a zatem obiektu w postaci wieży mobilnej organ nie może zakwalifikować jako niepołączonego trwale z gruntem obiektu tymczasowego.

Następnie wyjaśnił, że budowa tymczasowych obiektów budowlanych stale związanych z gruntem nie jest wymieniona w katalogu obiektów i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę określonych w art. 29 u.p.b., stąd w takim przypadku będzie miała zastosowanie ogólna zasada wyrażona w art. 28 u.p.b. nakładająca obowiązek uzyskania takiego pozwolenia.

Wskazał również, że wprawdzie inwestor wystąpił ze zgłoszeniem budowy tymczasowego obiektu budowlanego - wieży mobilnej, jednak z informacji zawartych w zgłoszeniu - dołączonych rysunków i opisu wynika, że na maszcie zawieszone będą anteny sektorowe, radiolinia i moduły RRU, co świadczy o tym, że zgłaszane zamierzenie obejmuje budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, która stanowi element rozbudowy sieci teletechnicznej i trudno uznać go za obiekt tymczasowy przeznaczony do przeniesienia w inne miejsce.

Zgłaszana wieża kratowa powinna, w ocenie Starosty, spełniać wymagania zawarte w art. 5 ust. 1 u.p.b. Konstrukcja stalowa wieży jaką przedstawiono w zgłoszeniu, wymaga przeprowadzenia przez osobę uprawnioną, obliczeń statyczno - wytrzymałościowych wykazujących, że projektowana konstrukcja bezpiecznie przeniesie projektowane obciążenie oraz spełni warunki zapewniające nieprzekroczenie stanów granicznych nośności i użytkowania. Powyższe informacje powinny być zawarte w projekcie budowlanym, który zgodnie z art. 33 ust. 1 u.p.b. należy dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę, a prace związane z budową wieży należy wykonać pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia konstrukcyjno-budowlane. Wskazał również, że zgłoszenie nie zawiera:

- kopii mapy zasadniczej do celów opiniodawczych ze wskazaniem granic działki ewid. nr 431/4 w K.,

- opisu na mapie określającego zakres zgłaszanej budowy - do zgłoszenia dołączono jedynie rysunek pod nazwą "Zagospodarowanie terenu" wykonany na nieautoryzowanej mapie,

- pozwolenia wodnoprawnego z uwagi na usytuowanie zgłaszanego obiektu na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią.

Wreszcie Starosta wyjaśnił, że z uwagi na fakt, iż zgłoszenie dotyczy robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, nie wzywano inwestora do uzupełnienia zgłoszenia o w/w braki, gdyż ich uzupełnienie nie wpływa na istotę rozstrzygnięcia organu w przedmiocie zgłoszenia.

Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od powyższej decyzji, Wojewoda decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] utrzymał ją w mocy.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, że wielkość przedmiotowej wieży mobilnej (masztu antenowego), jak i sposób jej osadzenia na gruncie, które musi być stabilne i odporne na działanie czynników zewnętrznych, przesądzają o tym, że jest to obiekt budowlany trwale związany z gruntem. Zauważył przy tym, iż fakt że "do montażu masztu nie jest wymagany żaden dźwig i zawiera fundament powierzchniowy (którym w omawianym przypadku są płyty drogowe), nie oznacza jeszcze, że nie można przyjąć, iż nie jest ona trwale związana z gruntem, ponieważ w aktualnym stanie techniki sposób wykonania fundamentu może być różny. Fundament taki, przenosząc na podłoże gruntowe całość obciążeń budowli, ma zapewnić trwałość konstrukcji, uniemożliwić jej przesunięcie, czy zniszczenie przez działanie sił przyrody.

Wskazał, iż zgłoszeniu budowlanemu podlegają wyłącznie tymczasowe obiekty budowlane niepołączone trwale z gruntem i przewidziane do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu (art. 29 ust. 1 pkt. 12 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt. 1 u.p.b.), co nie ma miejsca w omawianym przypadku, gdyż wnioskowany przez skarżącego obiekt należy uznać jako trwale połączony z gruntem. W sytuacji, gdy dokonane zgłoszenie obejmuje budowę obiektu, który nie został wymieniony w art. 29 u.p.b., a tym samym wymagającego pozwolenia na budowę, zdaniem Wojewody, wniesiony stosownie do art. 30 ust. 6 pkt. 1 u.p.b. sprzeciw był zasadny.

Odnosząc się do zarzutu braku pouczenia w zaskarżonej decyzji Wojewoda stwierdził, że choć jest on zasadny to pozostaje bez wpływu na dokonane rozstrzygnięcie. Wprawdzie art. 107 § 1 k.p.a. określa wprost, iż pouczenie o trybie wniesienia odwołania jest jednym z obligatoryjnych elementów decyzji, to jednak brak takiego pouczenia nie może przesądzać o tym, iż stronie nie przysługuje prawo wniesienia odwołania. W rozpatrywanej sprawie skarżący wniósł odwołanie do Wojewody [...] za pośrednictwem Starosty [...] w ustawowo przewidzianym terminie. Dopiero gdyby okazało się, że w wyniku braku stosownego pouczenia skarżący nie złożył odwołania w ustawowym terminie, to właściwą drogą umożliwiającą wzruszenie tego rozstrzygnięcia byłoby złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od rozstrzygnięcia z dnia [...] września 2017r.

W ustawowym terminie skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie, a także poprzedzającej ją decyzji Starosty, oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Skarżący podniósł zarzuty naruszenia:

- art. 29 ust. 1 pkt. 12 w zw. z art. 3 pkt. 5 i art. 3 pkt. 3 u.p.b. w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia i przyjęcia, że inwestycja dotyczy wolnostojącego masztu antenowego,

- art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit. a) u.p.b. poprzez przyjęcie, że stanowi on podstawę do oceny planowanego przez skarżącego zamierzenia inwestycyjnego,

- art. 30 ust. 6 pkt. 1 u.p.b. poprzez przyjęcie, że zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę,

- przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, t. j. art. 6, art. 7, art. 7a i art. 77 k.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej poprzez pominięcie, że w zakresie prac objętych przedmiotowym zgłoszeniem nie przewiduje się wykonania żadnych robót ziemnych ani przygotowania podłoża, zaś fakt, że do posadowienia obiektu wymagany jest równy teren nie oznacza przygotowania podłoża, a tylko jego wybór.

W uzasadnieniu skarżący podał, że cechą tymczasowego obiektu budowlanego jest przeznaczenie do temporalnego użytkowania. Zamiarem skarżącego jest czasowe wykorzystanie obiektu i z tej przyczyny wskazał na art. 29 ust. 1 pkt. 12 Pbud. jako podstawę zgłoszenia. Jego zdaniem błędne jest zatem stwierdzenie, że przedmiotowa mobilna stacja bazowa sieci [...] nie jest tymczasowym obiektem budowlanym i wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę.

Wyjaśnił, że do zgłoszenia została załączona dokumentacja projektowa oraz wskazano na czynności, które zostaną podjęte przez skarżącego w celu realizacji przedsięwzięcia. Wskazał, że obiekt nie będzie trwale połączony z gruntem i jest przewidziany do przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1 u.p.b., ale nie później niż przed upływem 180 dni. Z załączonego do zgłoszenia jasno wynika, że nie przewiduje się wykonania żadnych robót ziemnych ani przygotowania podłoża, zaś fakt, że do posadowienia obiektu wymagany jest równy teren o pow. 9 m2 nie oznacza przygotowania podłoża, a tylko jego wybór. Dalej wskazał, że art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit. a) u.p.b. nie stanowi podstawy do kwalifikacji przedsięwzięcia, wynikają z niego m.in. zasady projektowania, zasady użytkowania, a nie elementy pozwalające na ocenę obiektu jako podlegającemu obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę.

Wskazał również, że z załączonego dokumentu "Kwalifikacja przedsięwzięcia, [...], budowa instalacji radiokomunikacyjnej" wynika, że rozpatrywane przedsięwzięcie nie zalicza się zarówno do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak i do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Następnie podniósł, że brak jest uzasadnienia dla wprowadzenia zakazu budowy planowanego przez skarżącego obiektu bez wykazania, że może mieć on negatywny wpływ na otoczenie. Jedynym ograniczeniem są przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 651 ze zm.), która nie znajduje w sprawie zastosowania. Z punktu widzenia ochrony środowiska brak jest zatem przesłanek przemawiających za wprowadzaniem takich zakazów. Wystarczające w tych przypadkach powinno być dotrzymywanie standardów jakości środowiska, określonych w obowiązujących przepisach, a w szczególności ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm.).

W ocenie skarżącego, uzasadnienie prawne zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów określonych wart. 107 § 3 k.p.a., ponieważ nie zawiera wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Dlatego też zdaniem skarżącego rozstrzygnięcie sprawy nie zostało umotywowane dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, co stanowi o naruszeniu art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. Podstawa faktyczna podana jako uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi o tym, że nie doszło do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a zatem doszło do naruszenia przepisu art. 77 § 1 k.p.a.

W piśmie procesowym z dnia 12 lutego 2018 r. skarżący uzupełnił argumentację skargi, że z opisu robót nie wynika, iż zamiarem skarżącego było wybudowanie obiektu będącego budowlą w sposób trwale złączony z gruntem.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a."), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 Ppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził tak naruszenia prawa procesowego, jak i prawa materialnego. Organy w sposób prawidłowy,

z zachowaniem reguł wyznaczonych treścią art. 7, art. 77 i art. 80 ustaliły stan faktyczny sprawy, bezbłędnie dokonały rekonstrukcji i wykładni norm stanowiących podstawę rozstrzygnięcia i wreszcie właściwie ustaliły konsekwencje prawne, jakie

z tych norm wynikają dla strony skarżącej, wobec wystąpienia ocenianego układu rzeczywistości.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy planowane przez stronę skarżącą zamierzenie inwestycyjne: "tymczasowy obiekt budowlany - wieża mobilna, składana, nie połączona trwale z gruntem, do przeniesienia przed upływem 180 dni od montażu" na terenie obejmującym działkę ewid. nr 431/4 położoną w miejscowości K., gm. [...], może zostać zrealizowane w oparciu o zgłoszenie, w trybie art. 29 ust. 1 pkt 12 Upb. Wzmiankowany przepis pozwala na realizację robót budowlanych, jeżeli dotyczą one budowy "tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu (...) ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu". Tymczasowy obiekt budowlany, zgodnie z ustawową definicją zadekretowaną w art. 3 pkt. 5 Upb to: "obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe". Desygnaty pojęcia "obiekt budowlany tymczasowy" zostały zatem wyznaczone alternatywnie: po pierwsze, w nawiązaniu do czasu użytkowania obiektu, który musi być krótszy od jego trwałości technicznej oraz do prospektywnego zamiaru jego przeniesienia lub rozbiórki i po drugie, w nawiązaniu do braku trwałego związania obiektu z gruntem. Syntetyzując można przyjąć, że tymczasowość obiektu budowlanego musi wynikać, albo z braku trwałości jego użytkowania w danej lokalizacji, albo z braku trwałości jego powiązania z gruntem.

Relacja ustawowej definicji obiektu budowlanego (art. 3 pkt 5 Upb) do treści art. 29 ust. 1 pkt 12 Upb prowadzi do oczywistej konkluzji, że możliwość zgłoszenia budowy tymczasowego obiektu budowlanego, dotyczy wyłącznie tej jego kategorii, która swą konstrukcję definicyjną opiera na braku trwałego związania z gruntem. Każdy tymczasowy obiekt budowlany trwale związany

z gruntem, nie będzie mógł zostać zrealizowany na podstawie zgłoszenia.

W takim wypadku niezbędne będzie uzyskanie pozwolenia na budowę.

Przekładając podane uwagi natury ogólnej na okoliczności niniejszej sprawy, należy rozstrzygnąć, czy organy słusznie przyjęły, że zgłoszona przez stronę skarżącą budowa, dotyczyła obiektu budowlanego trwale związanego z gruntem, co uzasadniało wniesienie sprzeciwu. Już wstępnie Sąd zastrzega, że w jego ocenie stanowisko organów było prawidłowe.

Z treści opracowania załączonego do zgłoszenia przez stronę skarżącą wynika, że przedmiotem robót budowlanych miała być wieża stalowa, o wysokości 27 metrów. W założeniu, wieża miała być przeznaczona do wielokrotnego montażu i demontażu w różnych lokalizacjach. Wieża miała być posadowiona na ruszcie stalowym, ułożonym na poziomie terenu, opartym na 4 słupach głównych i 2 słupach pośrednich, dodatkowo obciążonych balastami. Dla prawidłowego ustabilizowania masztu oraz właściwej pracy podpór, przewidziano zastosowanie płyt drogowych pod każdą z narożnych stóp.

Z uwagi na przeznaczenie wieży – wielokrotność montażu i brak trwałości użytkowania w danej lokalizacji – Sąd nie kwestionuje oceny, iż stanowiła ona obiekt budowlany tymczasowy. Nie można jednak zasadnie twierdzić, iż jest to obiekt tymczasowy, niezwiązany trwale z gruntem. Trwałość związania obiektu budowlanego z gruntem, nie musi oznaczać stałości tego związania, rozumianego jako brak możliwości odłączenia go od gruntu bez nieodwracalnego naruszania jego technicznej i funkcjonalnej integralności.

Trwałość związania obiektu budowlanego z gruntem wyraża się w wykonaniu takich prac lub zabezpieczeń, które mają pozwolić na jego użytkowanie, eliminując możliwość niekontrolowanej zmiany położenia tego obiektu bądź utraty kontaktu z gruntem, wskutek działania sił fizycznych wywołanych samą konstrukcją obiektu, albo kumulatywnie: jego konstrukcją i działaniami natury (wiatr, woda, erozja gleby, itp.), ewentualnie innymi czynnikami zewnętrznymi. Trwałości związania z gruntem obiektu budowlanego nie niweczy ustalenie, iż można go zdemontować. Jest to okoliczność mogąca przesądzać o jego tymczasowości, ale nie trwałości związania z gruntem.

Dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy też wielkość zagłębienia w gruncie. Trwale związane z gruntem są również budowle posadowione na powierzchni gruntu, jednak w sposób uniemożliwiający ich przemieszczanie. Cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie w inne miejsce – zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. II OSK 1261/15. W tym miejscu należy odnotować, iż podany przez pełnomocnika strony skarżącej wyrok WSA w Kielcach z dnia 1 marca 2018 roku, sygn. II SA/Ke 25/18, wbrew twierdzeniom zgłaszanym na rozprawie, nie podziela argumentów skargi. Sąd wprawdzie uwzględnił skargę, jednakże wyłącznie z powodu zastosowania przez organy niewłaściwego trybu – art. 30 ust. 7 pkt 4 Upb, zamiast art. 30 ust. 6 pkt 1 Upb. Sąd w powołanym orzeczeniu jednoznacznie stanął na stanowisku, iż realizacja wierzy planowanej przez stronę skarżącą, nie może nastąpić na podstawie zgłoszenia, albowiem nie jest ona tymczasowym obiektem budowlanym niezwiązanym trwale z gruntem.

Planowana przez stronę skarżącą 27 – metrowa, stalowa wieża miała być zabezpieczona odpowiednim balastem: płytami drogowymi, obciążeniem słupków głównych i dwóch pośrednich. Doświadczenie życiowe i podstawowe zasady logiki nakazują wnioskować, iż jest to obiekt wysoki o znacznej masie, który dla zachowania bezpieczeństwa musi być stabilny, a więc zdolny opierać się siłom fizycznym, jakie mogą na niego oddziaływać. Z uwagi na pionową konstrukcję obiektu, zapewnienie jego stabilności, odbywa się poprzez zagwarantowanie adekwatnego - w kategoriach fizycznych – balastu u jego nasady, podstawy. Podjęcie takich działań bez wątpienia dowodzi tego, że wieża, dla swojego prawidłowego i bezpiecznego użytkowania, musi być połączona trwale z gruntem; ma być na tyle "mocno dociśnięta" do gruntu, aby była stabilna i opierała się czynnikom zewnętrznym. W związku z powyższym nie można odmówić zasadności prezentowanym przez organy ocenom, iż w istocie jest to obiekt trwale związany

z gruntem – w tej kwestii adekwatne wywody zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 lutego 2016 r., sygn. II OSK 1587/14. Gabaryty, konstrukcja i przeznaczenie wieży nie pozwala przyjąć, iż jest to konstrukcja, którą w istocie – jak chciałaby strona skarżąca – "kładzie się" na gruncie. Z tego względu za chybione sąd uznaje twierdzenia strony skarżącej, iż czynności podejmowane w celu osadzenia wieży na gruncie sprowadzają się wyłącznie do "wyboru odpowiedniego podłoża".

Reasumując przedstawione ustalenia i oceny prawne Sąd stwierdza, iż mobilny maszt antenowy, wymagający stabilizacji na gruncie poprzez zapewnienie adekwatnego balastu, może być tymczasowym obiektem budowlanym z uwagi na czasowość użytkowania w danej lokalizacji, co nie oznacza, iż nie jest trwale związany z gruntem i tym samym dopuszcza się możliwość jego realizacji w oparciu o zgłoszenie, na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 12 Upb.

Uwzględniając całość powyższego Sąd stwierdza, iż organy prawidłowo wniosły sprzeciw od zgłoszenia strony skarżącej. Zasadnie przyjęto, iż podstawą sprzeciwu jest art. 30 ust. 6 pkt 1 Upb - zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

Sąd nie odnosił się do kwestii kwalifikacji wieży, jako stacji bazowej telefonii komórkowej, albowiem to zagadnienie będzie przedmiotem ewentualnej analizy organów, w razie wystąpienia przez inwestora o pozwolenie na budowę.

W konsekwencji argumenty skargi, oraz pisma strony skarżącej z dnia 12 lutego 2018 roku okazały się niezasadna, a sama skarga podlegała oddaleniu –

art. 151 P.p.s.a.