Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 2902/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 620  Ochrona zdrowia, w tym sprawy dotyczące chorób zawodowych, zakładów opieki zdrowotnej, uzdrowisk, zawodu lekarza, pielęg
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Anna Orłowska asesor WSA Krzysztof Retyk Protokolant Agnieszka Januszewska po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. H. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 8 sierpnia 2001 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia uchybień sanitarnych 1/ uchyla zaskarżoną decyzję, 2/ stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3/ zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącej A. H. 10 (dziesięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Inspektor Sanitarny dla miasta po rozpatrzeniu protokołu kontroli sanitarnej sporządzonego w dniu 8 maja 2001 r. w sklepie warzywno - owocowym, należącym do A. H. decyzją z dnia 20 czerwca 2001 r. powołując się na art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) nakazał podłączenie obiektu do miejskiej sieci wodno - kanalizacyjnej, wydzielenie toalet dla pracowników sklepu, zapewnienie prawidłowych punktów wodnych z bieżącą ciepłą i zimną wodą w pomieszczeniach sklepu oraz doprowadzenie podłogi do łatwo zmywalnej i gładkiej w części sprzedażowej sklepu - w terminie do 31 grudnia 2001 r.

W odwołaniu skarżąca A. H. podniosła, iż zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia ani też nie wskazuje przepisów, na których została oparta, co uniemożliwia jej skuteczne wniesienie odwołania i weryfikację stanowiska organu w kwestii nałożonych nań obowiązków.

Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 8 sierpnia 2001 r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu wskazał, że Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o protokół kontroli sanitarnej z dnia 8 maja 2001 r. Skarżąca nie kwestionowała stwierdzonych uchybień i sama wskazała termin ich usunięcia. W ocenie organu odwoławczego nie przytoczenie przez organ pierwszej instancji przepisu szczegółowego, tj. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 28 lutego 2000 r. w sprawie warunków sanitarnych oraz zasad przestrzegania higieny przy produkcji i obrocie środkami spożywczymi, używkami i substancjami dodatkowymi dozwolonymi (Dz. U. Nr 30. poz. 377) nie jest sprzeczne z art. 27 ust. 1 ustawy o Inspekcji Sanitarnej, skoro szczegółowo wskazano skarżącej uchybienia stwierdzone w trakcie kontroli.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. H. ponownie wskazała, iż zaskarżona decyzja wbrew dyspozycji art. 107 § 1 k.p.a. nie zawiera uzasadnienia prawnego, co uniemożliwia jej skuteczne wniesienie odwołania i weryfikację stanowiska organu. Podniosła też, że według niej w powołanym przez organ odwoławczy rozporządzeniu nie ma przepisów, z których wynikałyby nałożone na nią obowiązki.

Wojewódzki Inspektor Sanitarny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesiona skarga jest zasadna.

Każda decyzja administracyjna musi odpowiadać warunkom określonym w § 1 i 3 art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tymi przepisami, jednym z elementów decyzji jest jej uzasadnienie faktyczne i prawne. Powinno ono zawierać wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi organ kierował się przy podejmowaniu decyzji. W szczególności winno ono zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa.

Podstawa prawna decyzji administracyjnej musi być powołana dokładnie, a więc ze wskazaniem mających zastosowanie w sprawie przepisów zarówno prawa formalnego, jak i materialnego, wraz z powołaniem źródeł jego publikacji (por. B. Adamiak. J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Warszawa 2004 r., s. 504).

Zaskarżona decyzja wymogu tego nie spełnia.

Odnosząc się do zarzutów odwołania skarżącej od decyzji organu pierwszej instancji Wojewódzki Inspektor Sanitarny ograniczył się do ogólnego wskazania, że nie dopatrzył się uchybień i naruszenia prawa materialnego przy jej wydawaniu, albowiem szczegółowo wskazano skarżącej uchybienia stwierdzone podczas kontroli w związku, z czym nie przytoczenie przez organ pierwszej instancji przepisów szczególnych nie narusza art. 27 ust. 1 ustawy o Inspekcji Sanitarnej. Tego typu argumentacji nie można zaakceptować, jeśli zważyć, że w odwołaniu skarżąca wskazywała na fakt, iż wydana w jej sprawie decyzja nie zawiera poza ogólnym przepisem art. 27 ust. 1 ustawy o Inspekcji Sanitarnej żadnych innych przepisów prawa materialnego w oparciu, o które organ pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Podkreślić w tym miejscu należy, iż zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Zasada ta została skonkretyzowana w art. 6 k.p a, w myśl którego organy administracji państwowej działają na podstawie przepisów prawa. Z względu uzasadnienie legalności podejmowanych przez nie działań, a więc wskazanie konkretnych przepisów prawa, ma istotne znaczenie. Z decyzji musi jednoznacznie wynikać że organ administracji działa na podstawie obowiązującego prawa. W przeciwnym razie podmiot poddany działaniom administracji zasadnie będzie mógł twierdzić, że działanie to jest bezpodstawne. Jeżeli zaś organ odwoławczy, mimo wyraźnego żądania strony postępowania administracyjnego powołania podstawy prawnej nałożonych na nią obowiązków, podstawy tej w swojej decyzji nie podaje, to działanie takie może być odczytane przez adresata decyzji jako arogancja władzy.

Wskazane uchybienie ma też istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż ogranicza, jak słusznie podnosi skarżąca, możliwość skutecznej obrony. Porównanie przepisów powołanego przez organ drugiej instancji rozporządzenia z ustalonym stanem faktycznym nie prowadzi do oczywistych wniosków. Nie jest jasne w szczególności, które ze wskazanych w tym akcie prawnym wymogów zostały przez skarżącą naruszone. W tej sytuacji nie sposób odeprzeć zarzutu skarżącej, iż jej zdaniem wymogi powołanego rozporządzenia spełnia.

Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ uwzględni poczynione wskazania, co do konieczności dokładnego powołania podstawy prawnej.

Stosownie do treści art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.