Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 696/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6230 System oceny zgodności, certyfikacja
Skarżony organ: Inspektor Inspekcji Handlowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Grzelak Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2006r. sprawy ze skargi A. G. i P. K. - wspólników spółki cywilnej "L." s.c. z siedzibą w B. na decyzję Głównego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] sierpnia 2000 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia sankcji ekonomicznych za wprowadzenie do obrotu wyrobów podlegających oznaczeniu znakiem bezpieczeństwa 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] marca 2000 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Inspekcji Handlowej na rzecz A. G. i P. K. - wspólników spółki cywilnej "L." s.c. z siedzibą w B. kwotę 4 863 (cztery tysiące osiemset sześćdziesiąt trzy) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2000 r., nr [...], Główny Inspektor Inspekcji Handlowej - działając na podstawie art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 25 lutego 1958 r. o Inspekcji Handlowej (tj. Dz.U. z 1999 r. Nr 105, poz. 1205) w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji (Dz.U. z 1993 r. Nr 55, poz. 250 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - po rozpatrzeniu odwołania skarżących A. G. i P. K. - wspólników spółki cywilnej "L." s.c. z siedzibą w B. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] marca 2000 r., nr [...] (sprostowanej w dniu [...] maja 2000 r. i [...] lipca 2000 r.) w sprawie nałożenia sankcji ekonomicznych za wprowadzenie do obrotu wyrobów podlegających oznaczeniu znakiem bezpieczeństwa - postanowił utrzymać w mocy w/w decyzję organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, iż w związku z kontrolą przeprowadzoną w dniach [...] stycznia 2000 r. - [...] stycznia 2000 r. w siedzibie spółki cywilnej "L." s.c. w B., [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w K. skierował do firmy "L." s.c. w B. decyzję administracyjną, zawartą w piśmie z dnia [...] marca 2000 r., nr [...], w której - powołując się na przepis art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji - stwierdził, że skarżący zobowiązani są wpłacić do budżetu państwa (na konto właściwego miejscowo Urzędu Skarbowego) wyliczoną w toku kontroli kwotę 47.900,41 złotych, stanowiącą 100% sumy uzyskanej ze sprzedaży w okresie od 20 sierpnia 1996 r. do dnia 31 grudnia 1999 r. importowanych zapalniczek wielokrotnego użytku, podlegających certyfikacji na znak bezpieczeństwa. Organ pouczył w treści pisma (decyzji), iż w przedmiotowej sprawie przysługuje skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).

Następnie pismem z dnia [...] maja 2000 r., nr [...] skierowanym do firmy "L." s.c. w B. [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w K. stwierdził, iż faktycznie wyliczona w toku kontroli kwota 47.900,41 zł obejmuje sprzedaż zapalniczek od sierpnia 1996 r., tj. od daty wprowadzenia obowiązku certyfikacji na zapalniczki. Ponieważ znowelizowana ustawa o badaniach i certyfikacji przewiduje okres sankcji nie dłuższy niż trzy lata, to - jak stwierdził organ - wyliczoną wcześniej kwotę należy pomniejszyć o kwotę 5.493,12 zł uzyskaną ze sprzedaży zapalniczek w 1996 r. W tej sytuacji - zdaniem organu - kwota sankcji powinna być ustalona w wysokości 42.407,29 zł.

W wyniku rozpoznania skargi A. G. i P. K. - wspólników spółki cywilnej "L." s.c. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] marca 2000 r., nr [...] - Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach postanowieniem z dnia 5 czerwca 2000 r., sygn. akt II SA/Ka 843/00, odrzucił skargę. W uzasadnieniu NSA podniósł, iż traktując akt [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] marca 2000 r. jako decyzję administracyjną, należy stwierdzić, że stosownie do przepisów art. 127 § 2 i § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w I instancji służy odwołanie do organu administracji wyższego stopnia. Takim organem - według NSA - jest Główny Inspektor Inspekcji Handlowej. W tej sytuacji NSA uznał, iż skoro skarżący - wnosząc skargę do Sądu - nie wyczerpali przysługującego im odwołania, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o NSA.

Kierując się wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi w uzasadnieniu w/w orzeczenia, skarżący wspólnicy spółki cywilnej "L." - w wyniku przywrócenia stosownego trybu postępowania odwoławczego - wnieśli w dniu 19 lipca 2000 r. do Głównego Inspektora Inspekcji Handlowej odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] marca 2000 r. Wnosząc o stwierdzenie nieważności lub o uchylenie decyzji organu I instancji, skarżący podnieśli, iż sprowadzone przez nich zapalniczki stanowiły import jednostkowy w rozumieniu przepisu art. 13 ust. 4 ustawy o badaniach i certyfikacji. Dowodem tego miała być - zdaniem skarżących - udzielona na tę okoliczność opinia Instytutu Górnictwa Naftowego i Gazownictwa w K., jednostki akredytowanej przez Polskie Centrum Badań i Certyfikacji (vide: orzeczenie nr 24/2000 z dnia 26 kwietnia 2000 r. w sprawie uznania wyrobu za importowany jednostkowo). W ocenie skarżących uznanie sprowadzonych przez nich wyrobów za "import jednostkowy" oznacza w świetle cyt. ustawy, iż zwolnieni byli z obowiązku certyfikacji na znak bezpieczeństwa "B", a w konsekwencji brak było podstaw do zastosowania wobec nich sankcji, o której mowa w art. 26 ustawy o badaniach i certyfikacji. Ponadto skarżący - powołując się na nowelizację ustawy o badaniach i certyfikacji z dnia 22 lipca 1999 r. i wprowadzony na jej mocy przepis art. 26 ust. 3 - stwierdzili, iż ustalenie przedmiotowej sankcji nastąpiło bez podstawy prawnej, albowiem na dzień wydawania decyzji przez [...] Inspektora Inspekcji Handlowej brak było przepisów wykonawczych do ustawy.

W wyniku rozpatrzenia w/w odwołania skarżących Główny Inspektor Inspekcji Handlowej wydał w dniu [...] sierpnia 2000 r. zaskarżoną decyzję nr [...], na podstawie której utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w K. (sprostowaną - jak stwierdził organ odwoławczy - w dniu [...] maja 2000 r. i [...] lipca 2000 r.). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż okoliczności ustalone w toku postępowania oraz stanowisko Polskiego Centrum Badań i Certyfikacji (PCBC) z dnia 28 czerwca 2000 r. wskazują jednoznacznie, że na kwestionowane w toku kontroli zapalniczki gazowe wielokrotnego użytku strona skarżąca nie posiadała wymaganego ustawą o badaniach i certyfikacji - certyfikatu na znak bezpieczeństwa. W ocenie organu argumenty strony nie zasługują na uwzględnienie, albowiem w piśmie z dnia 28 czerwca 2000 r. PCBC, tj. jednostka nadzorująca system certyfikacji wyrobów, uznała, iż orzeczenia jednostek certyfikujących takich, jak np. Instytut Górnictwa Naftowego i Gazownictwa, należy traktować jedynie jako opinie w sprawie, które w żadnym przypadku nie zwalniają przedsiębiorcy z obowiązku uzyskania certyfikatu. Organ podniósł, iż w świetle stanowiska PCBC spornych zapalniczek nie można uznać za wyroby wykonane (produkowane lub importowane) jednostkowo w rozumieniu ustawy o badaniach i certyfikacji. Główny Inspektor Inspekcji Handlowej nie zgodził się również z pozostałymi zarzutami strony skarżącej, uznając, iż wszczęcie postępowania kontrolnego nastąpiło zgodnie z przepisami procedury administracyjnej oraz obowiązującymi unormowaniami dotyczącymi działania organów inspekcji handlowej. Zdaniem organu II instancji brak rozporządzenia dotyczącego trybu stosowania sankcji wynikających z art. 26 ust. 1 i 2 ustawy o badaniach i certyfikacji nie stanowi przeszkody do stosowania sankcji wobec przedsiębiorców wprowadzających do obrotu wyroby bez certyfikatu, ponieważ z art. 27 ust. 1 w/w ustawy wprost wynika obowiązek określenia ilości i wartości wyrobów wprowadzonych do obrotu bez oznaczania znakiem bezpieczeństwa, zaś art. 26 ust. 1 ustawy określa wysokość sankcji. Natomiast okres, za jaki strona ponosi sankcję zweryfikowano w toku postępowania do 3 lat, tj. okresu zgodnego z przepisami ustawy. Organ wskazał również, że działania Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w K. nie kwestionował także Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygając w postanowieniu z dnia 5 czerwca 2000 r., sygn. akt II SA/Ka 843/00.

Pismem z dnia 27 września 2000 r. skarżący wspólnicy spółki cywilnej "L." s.c. z siedzibą w B. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach skargę na decyzję Głównego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] sierpnia 2000 r. Wnosząc o stwierdzenie nieważności bądź uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, skarżący zarzucili, iż rażące naruszenie prawa polegało na tym, że decyzja nakładająca sankcję ekonomiczną wydana została pomimo braku przepisów wykonawczych do ustawy określających tryb stosowania sankcji wynikających z art. 26 ust. 1 i 2 ustawy. Ponadto skarżący stwierdzili, iż sporne zapalniczki są wyrobami wykonywanymi jednostkowo na indywidualne zamówienia użytkowników. Zdaniem strony skarżącej sporne wyroby spełniają wymogi zawarte w art. 13 ust. 4 ustawy, wobec czego skarżący byli zwolnieni z obowiązku certyfikacji na znak bezpieczeństwa "B", a w konsekwencji brak było podstaw do nałożenia sankcji z art. 26 w/w ustawy.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Inspekcji Handlowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

W piśmie procesowym z dnia 20 września 2002 r. pełnomocnik strony skarżącej stwierdził, iż w świetle przepisu art. 110 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję jest nią związany od chwili doręczenia. Zmiana decyzji przez ten sam organ może nastąpić jedynie w trybie art. 132 k.p.a., jeżeli organ wydający uzna, że odwołanie wniesione od decyzji zasługuje w całości na uwzględnienie. Zdaniem pełnomocnika strony w niniejszej sprawie doszło do zmiany pierwotnej decyzji wbrew powyższym zasadom, albowiem organ I instancji pismem z dnia 17 maja 2000 r. zmienił poprzednią decyzję, uznając ją za częściowo błędną, w sytuacji gdy wniosek strony zmierzał do umorzenia postępowania. Według strony ponowna decyzja organu I instancji została przez organ II instancji uznana za sprostowanie pierwotnej decyzji bez jakiegokolwiek uzasadnienia takiego stanowiska. Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej nie może być tu mowy o sprostowaniu decyzji, gdyż przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie błędy pisarskie i rachunkowe oraz oczywiste omyłki, a nie błędy merytoryczne. Ponadto skarżący uznali, iż sprostowanie decyzji następuje zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. w drodze odrębnego postanowienia, na które zgodnie z § 3 tego przepisu przysługuje zażalenie. W tej sytuacji organ II instancji powinien był - zdaniem strony - uchylić obie decyzje organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania, zamiast traktować decyzje w sposób niezgodny z prawem, jako jedną decyzję. Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej organ I instancji naruszył także przepis art. 10 § 1 k.p.a., albowiem przed wydaniem decyzji nie zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i prawem wypowiedzenia się co do niego. Strona podtrzymała również swoje wcześniejsze zarzuty, podnosząc, iż decyzja nakładająca sankcję ekonomiczną wydana została pomimo braku przepisów wykonawczych do ustawy określających tryb stosowania sankcji wynikających z art. 26 ust. 1 i 2 ustawy. Wbrew stanowisku organów obu instancji skarżący stwierdzili, iż ustawa o badaniach i certyfikacji nie precyzowała okresu, za jaki sankcja może być wymierzona, a jedynie maksymalny okres za jaki w rozporządzeniu sankcja może być wprowadzona. Zdaniem strony skarżącej skoro w momencie wydawania decyzji okres ten nie został ustalony, brak było jakichkolwiek podstaw do przyjmowania, że sankcję należy wymierzyć za okres maksymalny, przewidziany przez ustawodawcę do ewentualnego skrócenia w rozporządzeniu. Strona wskazała ponadto, iż art. 26 ust. 3 cyt. ustawy posługując się pojęciem okresu "nie dłuższego niż trzy lata", nie precyzuje jednocześnie w jaki sposób okres ten ma być liczony, aby nie był okresem dowolnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Skarżący wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 27 września 2000 r., a więc zgodnie z cytowanym przepisem ustawy sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga A. G. i P. K. - wspólników spółki cywilnej "L." s.c. z siedzibą w B. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] sierpnia 2000 r., nr [...] i utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] marca 2000 r., nr [...] - naruszają prawo.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Główny Inspektor Inspekcji Handlowej w zaskarżonej decyzji pominął fakt, iż organ pierwszej instancji - wbrew normie prawa zawartej w przepisie art. 110 k.p.a. - dokonał merytorycznej zmiany swojej decyzji z dnia [...] marca 2000 r. z pominięciem trybu wskazanego w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. W konsekwencji należy uznać, iż organy obu instancji nieprawidłowo orzekając w sprawie dopuściły się istotnej obrazy w/w przepisu k.p.a., co skutkuje koniecznością uchylenia obu zaskarżonych decyzji, celem ponownego rozpatrzenia sprawy pod kątem stwierdzenia prawidłowości nałożenia na skarżących wspólników spółki cywilnej "L." w B. sankcji ekonomicznej za sprzedaż towaru bez wymaganego certyfikatu bezpieczeństwa.

Materialnoprawną podstawą przedmiotowych decyzji organów Inspekcji Handlowej był przepis art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji.

Zgodnie z przepisem art. 26 ust. 1 cyt. ustawy przedsiębiorca, który wprowadził do obrotu wyroby podlegające oznaczeniu znakiem bezpieczeństwa, a nie oznaczone tym znakiem, wyprodukowane niezgodnie z wymaganiami stanowiącymi podstawę przyznania prawa stosowania tego znaku lub nie posiadające dokumentu dopuszczającego do obrotu, a także nie spełniające wymagań stanowiących podstawę do wydania tego dokumentu jest obowiązany wpłacić do budżetu państwa kwotę stanowiącą 100% sumy uzyskanej ze sprzedaży zakwestionowanych wyrobów.

W świetle dyspozycji przepisu art. 27 ust. 1 ustawy o badaniach i certyfikacji organ kontroli upoważniony do kontrolowania działalności przedsiębiorców zawiadamia właściwy urząd skarbowy o stwierdzeniu uchybień, o których mowa w art. 26, oraz określa ilość i wartość wyrobów lub usług, których te uchybienia dotyczą.

W niniejszej sprawie w wyniku kontroli przeprowadzonej w siedzibie spółki cywilnej "L." s.c. w B., [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w K. skierował do tej firmy pismo z dnia [...] marca 2000 r., nr [...], w którym - powołując się na przepis art. 26 ust. 1 ustawy o badaniach i certyfikacji - stwierdził, że skarżący zobowiązani są wpłacić do budżetu państwa (na konto właściwego miejscowo Urzędu Skarbowego) wyliczoną w toku kontroli kwotę 47.900,41 złotych, stanowiącą 100% sumy uzyskanej ze sprzedaży w okresie od 20 sierpnia 1996 r. do dnia 31 grudnia 1999 r. importowanych zapalniczek wielokrotnego użytku, podlegających certyfikacji na znak bezpieczeństwa.

Organ I instancji mylnie zakwalifikował to pismo jako inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, gdyż jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach w uzasadnieniu postanowienia z dnia 5 czerwca 2000 r., sygn. akt II SA/Ka 843/00, należało akt [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] marca 2000 r. potraktować jako decyzję administracyjną.

Potwierdzenie tego stanowiska znalazło wyraz w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2003 r. (sygn. akt OPS 2/03, ONSA 2004/1/5), w której NSA stwierdził, że ilość i wartość wyrobów i usług, których dotyczą uchybienia wymienione w art. 26 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji, organ Inspekcji Handlowej, działający na podstawie ustawy z dnia 25 lutego 1958 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 1999 r. Nr 105, poz. 1205), określa w drodze decyzji administracyjnej, wydanej na podstawie art. 27 ust. 1 powołanej ustawy o badaniach i certyfikacji.

W tej sytuacji należy - w ocenie Sądu - uznać, iż [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w K., wydając w dniu [...] marca 2000 r., nr [...] kwestionowaną przez stronę skarżącą decyzję, był nią związany od dnia doręczenia stronie skarżącej.

Zgodnie z przepisem art. 110 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej.

Przepis wyraża zasadę związania organu administracji publicznej wydaną przez siebie decyzją administracyjną.

Wypływająca z komentowanego przepisu zasada związania organu administracji publicznej wydaną przez siebie decyzją oznacza w aspekcie proceduralnym to, że decyzja, która została doręczona (ogłoszona) stronie, nie może być zmieniona lub uchylona przez organ, który ją wydał, inaczej jak tylko w postępowaniu administracyjnym przewidzianym w kodeksie i z udziałem stron tego postępowania. Z punktu widzenia konstrukcji przyjętej w tym przepisie jest bez znaczenia, czy decyzja jest decyzją ostateczną czy też decyzją nieostateczną, jak również to, czy jest to decyzja, na mocy której strona nabyła prawo, czy też decyzja, na mocy której strona nie nabyła prawa. W każdym bowiem wypadku związania chodzi jedynie o to, aby organ administracji publicznej po dacie doręczenia (ogłoszenia) decyzji stronie nie dokonywał samowolnie i bez wiedzy stron zmian w decyzji należycie doręczonej, ani też nie uchylał takiej decyzji i zastępował ją innym rozstrzygnięciem.

Bez znaczenia dla przyjętej tu koncepcji związania organu administracji publicznej wydaną przez siebie decyzją jest także to, czy decyzja jest niewadliwa czy też wadliwa, a w tym ostatnim przypadku, czy jest to wadliwość nieistotna czy istotna. Jak bowiem trafnie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 lipca 1981 r., sygn. akt SA 1461/81, ONSA 1981, nr 2, poz. 72: "każda decyzja ostateczna korzysta z domniemania prawidłowości, a zatem organ administracji, który w znanych sobie okolicznościach wydał wadliwą decyzję uprawniającą, jest tą decyzją związany do czasu jej zmiany w sposób przewidziany prawem" (tak również A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.).

W ocenie Sądu skoro związanie organu administracji publicznej wydaną przez siebie decyzją powstaje z chwilą doręczenia lub ogłoszenia decyzji stronie i trwa do czasu uchylenia lub zmiany takiej decyzji w sposób przewidziany w kodeksie, to należy uznać, iż Śląski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w K., po doręczeniu stronie skarżącej wydanej w dniu [...] marca 2000 r. decyzji nr [...] nakładającej sankcję ekonomiczną, nie mógł w drodze kolejnego pisma (decyzji) dokonać merytorycznej korekty swojego rozstrzygnięcia.

Niewątpliwie należy przyjąć, iż kierując do strony pismo z dnia 17 maja 2000 r., nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w K. dokonał zmiany merytorycznej, albowiem w treści w/w pisma stwierdził, iż faktycznie wyliczona w toku kontroli kwota 47.900,41 zł obejmująca sprzedaż zapalniczek powinna być pomniejszona o kwotę 5.493,12 zł, co - zdaniem organu - oznacza, że kwota sankcji powinna być ustalona w wysokości 42.407,29 zł.

W tej sytuacji należy podzielić stanowisko strony skarżącej, iż nie można było zakwalifikować w/w korekty jako sprostowania decyzji, gdyż - w świetle przepisu art. 113 § 1 k.p.a. przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie błędy pisarskie i rachunkowe oraz oczywiste omyłki, a nie błędy merytoryczne.

W trybie przewidzianym w art. 113 § 1 k.p.a. nie można doprowadzić do zmiany zasadniczej treści rozstrzygnięcia, choćby nawet podjętego pod wpływem błędu, czyli wskutek mylnego wyobrażenia o stanie faktycznym lub prawnym. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, które przyjmują, iż tryb rektyfikacji decyzji administracyjnych, ustanowiony w art. 113 § 1 k.p.a., przewidziany jest dla nieistotnych wadliwości, a więc nie można z zastosowaniem tego przepisu zmieniać takiego elementu, jakim jest rozstrzygnięcie (tak m.in.: wyrok NSA z dnia 22 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Ka 2714/95, Prawo Gospodarcze z 1998, Nr 3, s. 33).

W konsekwencji należy uznać, iż - jak zasadnie podniósł pełnomocnik strony skarżącej - Główny Inspektor Inspekcji Handlowej, wydając zaskarżoną decyzję z dnia 29 sierpnia 2000 r., powinien był uchylić obie decyzje organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania, zamiast traktować te rozstrzygnięcia w sposób niezgodny z prawem, jako jedną decyzję.

W tej sytuacji [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w K. zobowiązany będzie - opierając się na obowiązujących w dniu kontroli, jednoznacznych zdaniem Sądu, przepisach ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji - ustalić w toku ponownego postępowania prawidłową wysokość sankcji ekonomicznej z tytułu 100% sumy uzyskanej z wprowadzenia do obrotu wyrobów podlegających oznaczeniu znakiem bezpieczeństwa. Następnie organ ten winien skierować wydaną decyzję administracyjną do prawidłowo oznaczonej strony postępowania, a więc nie - jak to uczynił w decyzji z dnia [...] marca 2000 r. - do bliżej niesprecyzowanej Firmy "L." s.c. w B., lecz do A. G. i P. K. - wspólników spółki cywilnej "L." s.c. z siedzibą w B.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z uwagi na uwzględnienie skargi Sąd określił w wyroku, iż uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu, opierając się w tym zakresie na przepisie art. 152 p.p.s.a.

O zwrocie kosztów postępowania w łącznej wysokości 4.863,- złotych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).