Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 321/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2017-09-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 12 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2015 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżący J.B. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2015 r. Następnie 11 sierpnia 2017 r. skierował do Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku skarżący poinformował, że Naczelnik Urzędu Skarbowego nie skorzystał z uprawnienia do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z urzędu w trybie art. 239f § 1 ust. 2 Ordynacji podatkowej, mimo przedstawienia przez stronę majątku rzeczowego mogącego podlegać zabezpieczeniu. Skarżący wskazał, że [...] sierpnia 2017 r. organ egzekucyjny przystąpił do egzekucji zaległości z rachunku bankowego dłużnika na łączną kwotę 54.448,82 zł. Zajęcie to okazało się nieskuteczne z powodu braku środków na rachunkach bankowych.

Skarżący wskazał, że egzekwowana kwota zaległości jest stosunkowo duża

i przekracza jego bieżące możliwości płatnicze. Podkreślił, że działalność gospodarczą stanowi jego główne źródło utrzymania, a prowadzenie czynności egzekucyjnych, w szczególności zajęcie wierzytelności, uniemożliwi regulowanie zobowiązań i doprowadzi do całkowitej utraty płynności przez jego firmę,

a w konsekwencji doprowadzi do jej likwidacji. Skarżący wyjaśnił, że jego firma zatrudnia 4 osoby, dla których prowadzenie egzekucji wobec niego oznacza utratę pracy, gdyż zajęcie wierzytelności uniemożliwia wypłatę wynagrodzeń,

a także uregulowanie płatności wobec ZUS i innych zobowiązań wobec państwa

i kontrahentów. Skarżący opisując swoją obecną sytuację majątkową wskazał, że nie posiada oszczędności, ale swoje zobowiązania dotąd spłacał regularnie.

Skarżący mając na uwadze powyższe okoliczności oraz fakt wszczętej

i kontynuowanej egzekucji z innych składników majątkowych wyraził pogląd,

że realne jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący dołączył kopię ZUS CRA za lipiec 2017 r., zeznanie PIT-28 za 2016 r., wyciąg z umowy złotowego mieszkaniowego kredytu hipotecznego z [...] grudnia 2008r., wyciąg z umowy złotowego mieszkaniowego kredytu budowlano – hipotecznego z [...] sierpnia 2013 r., wyciąg z umowy pożyczki ekspresowej w banku [...] z [...] maja 2016 r., wyciąg z umowy leasingu operacyjnego z [...] lutego 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – zw. dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może

na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości

lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania

przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 P.p.s.a.)

albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 P.p.s.a.).

Stosownie do brzmienia art. 61 § 5 postanowienie, o którym mowa w § 3, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.

Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a.

sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych.

Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków,

i to wnioskodawca - strona postępowania obciążona została obowiązkiem ich przedstawienia.

Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę,

która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne

lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić

tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony,

a zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. I to strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie

(por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, LEX nr 477258). Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym,

że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu

lub czynności jest uzasadnione. W szczególności nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków

czyli powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone

w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy

od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak bowiem spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

W rozpoznawanej sprawie skarżący zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że obecnie wszczęta egzekucja w realny sposób pozbawia go możliwości kontynuowania prowadzonej działalności gospodarczej, gdyż w pierwszej kolejności organ egzekucyjny dokonał nieskutecznego zajęcia jego rachunków bankowych, a następnie kontynuując czynności egzekucyjne dokonał zajęcia wierzytelności. Skarżący wskazał, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zatrudnia 4 osoby, co znalazło potwierdzenie w dołączonych

do wniosku kopiach ZUS CRA za lipiec 2017 r. Nadmienił, że posiada liczne zobowiązania (kredyty hipoteczne, pożyczki, zawarta umowa leasingu), które regulował na bieżąco. Przeprowadzone czynności egzekucyjne uniemożliwiają mu zarówno wypłatę wynagrodzeń dla pracowników jak również regulowanie pozostałych zobowiązań w tym wobec ZUS i instytucji bankowych. Skarżący nie posiada oszczędności i nie jest w stanie jednorazowo uzyskać środków na zapłatę zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji, a dodatkowo wobec zablokowania możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, która stanowi główne źródło utrzymania skarżącego i jego rodziny, jego sytuacja ulegnie nieodwracalnemu pogorszeniu.

Analiza sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie skutkowało zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratą przez niego głównego źródła utrzymania,

a dodatkowo ustanie bytu prawnego jego firmy będzie równoznaczne ze zwolnieniem zatrudnionych przez niego pracowników. W ocenie Sądu wskazane wyżej okoliczności wyczerpują dyspozycję przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. i uzasadniają udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 czerwca 2004 r. sygn. FZ 136/04 oraz z 25 lutego 2015 r. sygn. I GSK 80/15 opubl. CBOSA).

Za zasadne w okolicznościach niniejszej sprawy należało uznać przyjęcie,

że ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji wiązać się będzie

z niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudnych

do odwrócenia skutków.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.