Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 3/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2007-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 233 par 2
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski, Sędzia WSA Dariusz Skupień, Protokolant Asystent sędziego Anna Hatys, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2007 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2004r. oraz dodatkowego zobowiązania podatkowego za listopad 2004r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA / Go 3 / 07

U Z A S A D N I E N I E

Skarżąca AB spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].10.2006 roku nr [...] uchylającej decyzję organu I instancji w całości i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, bowiem rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części.

Z akt sprawy wynika, że :

W dniu 3.01.2006 roku Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wszczął postępowanie kontrolne wobec skarżącej w zakresie prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku dochodowego do osób prawnych za 2004 roku oraz podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od sierpnia 2004 roku do grudnia 2004 roku.

W toku kontroli ujawniono, że w listopadzie 2004 roku skarżąca zawyżyła podatek naliczony do odliczenia od podatku należnego o kwotę 4.150,0 złotych

Skarżąca odliczyła, bowiem podatek naliczony z następujących faktur :

1. wystawionych, przez K S.A. za tłuczeń :

- faktury [...]/ 2004 / T z dnia [...].11.2004 roku w kwocie netto 4.914 złotych oraz VAT w kwocie 1.081,08 złotych

- faktury [...]/ 2004 / T z dnia [...].12.2004 roku o wartości netto 2.600 złotych, oraz VAT w kwocie 572 złote,

2. wystawionych przez podmiot K.O. za usługi transportowe :

- faktura nr [...]/ 2004 z dnia [...].11.2004 roku o wartość netto 6.215,40 złotych oraz VAT w kwocie 1.367,40 złotych,

3. wystawionych przez "G" za wykonanie sond :

- faktury nr [...]/ 2004 z dnia [...].11.2004 rokuo wartości netto 450 złotych oraz VAT 99 złotych.

4. faktur na zakup oleju napędowego oraz benzyn z przeznaczeniem do sprzętu oraz za materiały i naprawę tegoż sprzętu o wartości netto 4.518,81 złotych, oraz podatku VAT w kwocie 994,12 złotych.

5. faktur nr [...]/ 04 z dnia [...].11.2004 roku o wartości netto 163,94 złote oraz VAT w kwocie 36,07 złotych wystawionej przez PKN, stacja Paliw na zakup oleju napędowego do samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...].

Na podstawie przeprowadzonej kontroli Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał decyzję w dniu [...].07.2006 roku kwestionując skarżącej prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z powyższych faktur o wartości netto 4.518,81 złotych oraz VAT w kwocie 994,12 złotych w fakturach o łącznej wartości netto 14.179,40 złotych i VAT w kwocie 3.119,48 złotych, uznając, iż w deklaracji VAT -7 za listopad 2004 roku skarżąca zawyżyła kwotę podatku naliczonego o kwotę 4.150 złotych. Nadto określił skarżącej kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług za listopad 2004 roku w wysokości 6.811 złotych i ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 1.245 złotych.

Organ ustalił, bowiem że strona nie wykonywała w [...] i w [...] prac, nie partycypowała również w tych pracach i nie uzyskała z tego tytułu przychodu, bowiem prace te wykonywał i otrzymał wynagrodzenie PPHU Z.B.. Prace te a polegały na wykonaniu prac budowlanych w [...], oraz wykonaniu chodników i dróg w [...] w 2004 roku.

Z tego też względu organ wskazał, iż obniżenia podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogłyby być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.

Nadto organ wskazał, iż nie można stosować obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, itp. wykorzystywanych do napędu samochodu marki [...], a więc należących do kategorii pojazdów określonych w art. 86 ust. 3 o wartości netto 163,94 złotych i VAT w kwocie 36,07 złotych

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, w który zarzuciła decyzji organu podatkowego :

- istotne błędy i pominięcie faktów,

- nieprawidłową i bezpodstawną kwalifikację zdarzeń jaok niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą prowadzoną przez spółkę,

- naruszenie art. 91 ust. 1 Konstytucji RP poprzez pominięcie sprzeczności art. 88 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług z art. 17 ust. 2 pkt. a VI Dyrektywy Rady UE z dnia 17.05.1977 roku,

- bezpodstawne i sprzeczne z prawem UE pozbawienie spółki prawa do odliczenia całości zapłaconego podatku od towarów i usług mimo jego zapłacenia na rzecz kontrahenta na podstawie otrzymanych faktur VAT,

- naruszenie art. 122, 180 § 1, 181, 187 § 1 ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie stosowania orzecznictwa ETS, niedopuszczenia w sprawie wszystkich dowodów, nie przeprowadzenia korzystnej dla firmy weryfikacji faktów gospodarczych w oparciu o zeznania świadków, brak zebrania wszystkich dowodów,

- brak wyczerpującego i przekonującego uzasadnienia faktycznego i prawnego.

Dyrektor Izby Skarbowej w dniu 30.10.2006 roku uchylił decyzje organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, wobec konieczności uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części.

Na powyższą decyzje skargę złożyła strona zarzucając naruszenie art. 235 ordynacji podatkowej w związku z art. 210 § 1 pkt. 6 ordynacji podatkowej poprzez nie ustosunkowanie się organu II instancji do wszystkich zarzutów skarżącej w jego odwołaniu w szczególności do naruszenia art. 91 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 17 ust. 2 pkt. a VI Dyrektywy Rady Europy z dnia 17.05.1977 roku, oraz brak nakazania organowi I instancji ustosunkowania się do zarzutów z pkt. 4,5,6 odwołania.

W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie w całości powyższej decyzji i przekazanie jej temu organowi w celu sporządzenia dokładnego uzasadnienia prawnego decyzji zgodnie z art. 210 § 4 ordynacji podatkowej oraz ustosunkowania się do wszystkich zarzutów skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy II instancji wniósł o oddalenie skargi wskazując, iż w związku z tym, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie jest wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie nie mógł odnieść się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu z dnia 18.07.2006 roku, ponieważ nie może przesądzić o treści przyszłego rozstrzygnięcia ani sugerować sposobu załatwienia sprawy przez organ I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Skarżąca złożyła skargę na decyzję kasacyjną, którą Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję Dyrektora UKS przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, wobec uznania, iż wydanie rozstrzygnięcia wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części.

Zgodnie z art. 233 § 2 ordynacji podatkowej organ odwoławczy może wydać decyzję uchylającą decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości albo w znacznej części.

Zdaniem Sądu Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie uznał, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 233 § 2 ordynacji podatkowej.

Sąd podziela stanowisko organu podatkowego II instancji o niewystarczającym uzasadnieniu odmowy prawa do odliczenia podatku naliczonego. Organ podatkowy I instancji zebrał niepełny materiał dowodowy i w konsekwencji ustalenia faktyczne poczynione przez ten organ nie znajdują należytego uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym.

Podstawowym zarzutem skargi jest zdaniem Sądu naruszenie art. 210 § 4 ordynacji podatkowej i zaniechanie rozważenia w uzasadnieniu zaskarżonego aktu wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu

Zdaniem Sądu Dyrektor Izby Skarbowej uzasadniając uchylenie decyzji Dyrektora UKS nie uchybił wymogom płynącym z art. 210 § 4 ordynacji podatkowej w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji.

Zaskarżona decyzja była decyzją kasacyjną, i nie rozstrzygała sprawy, co do istoty, a podstawą uchylenia decyzji organu podatkowego I instancji były naruszenia przepisów postępowania, polegające na braku zgromadzenia w sposób kompleksowy i wyczerpujący materiału dowodowego, oraz na sformułowaniu ustaleń faktycznych na jego podstawie.

Podkreślić należy, że organ podatkowy II instancji nie dokonywał merytorycznej oceny celem ustalenia, czy skarżącej spółce przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego.

W skardze skarżąca zawarła dwa / z trzech zarzutów odwołania /, które dotyczyły zastosowania materialnego prawa podatkowego. Są one, więc w świetle powyższych wywodów przedwczesne.

Oceny właściwego zastosowania norm prawa materialnego należy dokonać po wyczerpującym i pełnym ustaleniu stanu faktycznego.

Tak, więc odniesienie do zarzutów dotyczących naruszenia art. 91 Konstytucji RP i artykułu 17 ustęp 2 w związku z artykułem 18 ustęp 1 lit. "a" VI Dyrektywy VAT nie było możliwe.

Z naruszenia powyższych przepisów skarżąca wywodziła pozbawienie jej prawa do odliczenia podatku wynikającego z faktur zakwestionowanych przez Dyrektora UKS.

Należy wskazać, iż organ odwoławczy uznał, że na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organ kontroli skarbowej nie można zakwestionować prawa skarżącej do odliczenia podatku naliczonego w spornych fakturach.

Tym samym organ podatkowy II instancji podzielił zarzut skarżącej naruszenia art. 122, art. 180 § 1, art. 181 i art. 187 § 1 ordynacji podatkowej.

Zarzut powyższy ma charakter procesowy, a naruszenie wskazanych przepisów ordynacji podatkowej polegać miało na oparciu się przez Dyrektora UKS o niekompletny materiał dowodowy i w następstwie tego sformułowaniu błędnych ustaleń faktycznych.

Zarzut ten pokrywa się z zastrzeżeniami, jakie pod adresem decyzji organu kontroli skarbowej sformułował organ odwoławczy. Uchybienia w postępowaniu dowodowym stały się podstawą uchylenia decyzji Dyrektora UKS i zostały omówione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie można w tej sytuacji stawiać Dyrektorowi Izby Skarbowej zarzutu nierozważenia uchybień zawartych w punkcie 6 odwołania.

Zdaniem Sądu organ podatkowy winien w jakikolwiek sposób ustosunkować się do zawartych w odwołaniu zarzutów naruszenia prawa materialnego. Uznając je za chybione bądź bezprzedmiotowe winien dać temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Natomiast organ podatkowy poprzestał na wskazaniu okoliczności, które zdecydowały o uchyleniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie ustosunkowując się w jakikolwiek sposób do podnoszonych zarzutów naruszenia prawa materialnego.

Uwzględniając jednak, że uchybienie organu podatkowego nie zaważyło na treści jego decyzji i nie mogło tym samym spowodować jej uchylenia / art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. /, a nadto nie dopatrując się w zaskarżonej decyzji jakiegokolwiek innego uchybienia prawa, Sąd skargę jako niezasadną oddalił na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sędzia WSA D. Skupień Sędzia WSA S. Kowalczyk Sędzia WSA J. Niedzielski