Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 142/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 1b i pkt 3.
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 153.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej T. S. kwotę 500 ( pięćset ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. L. decyzją z dnia [...], znak: [...] umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie wykonanych robót na działce nr 538/26, stanowiącej drogę dojazdową do działek rekreacyjnych, położonej w M. S. P., gm. S. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła T. S. przedstawiając w nim przebieg prowadzonego postępowania, udokumentowany kserokopiami pism znajdujących się w zgromadzonym materiale dowodowym oraz zdjęciami, które nie przedstawiają aktualnego stanu faktycznego sprawy.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. L. została podjęta po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 maja 2008r., sygn. akt II SA/Lu 76/08. Organ I instancji – zdaniem organu Odwoławczego - rozpoznając ponownie sprawę wykonał w pełni wytyczne zawarte w uzasadnieniu tego wyroku.

Jak wynika z akt sprawy w dniu 26 lipca 2012r. pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w T. L. przeprowadzili oględziny, w trakcie których stwierdzili, że zebrana skarpa piaskowa przy ogrodzeniu działki nr geod. 538/30, będącej własnością T. S., została uzupełniona ziemią. Obecnie jest porośnięta trawą i nie zachodzi osypywanie się gruntu ze skarpy, co poświadczyła L. K., właścicielka działki nr geod. 538/29. Na pasie działki nr geod. 538/26 - drogi dojazdowej istnieją dwie koleiny ujeżdżone na rozsypanym niesorcie z kamienia piaskowego. Cały pas drogi o szerokości ok. 5m porośnięty jest trawą z wyjątkiem dwóch pasów (kolein) wzmocnionych niesortem wymieszanym z piaskiem. Działka nr geod. 538/26 stanowi własność Gminy S. i jest nie urządzoną drogą dojazdową do działek rekreacyjnych i nie stanowi drogi publicznej w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych.

Prowadząc postępowanie wyjaśniające organ I instancji ustalił, że działka nr geod. 538/26 jako szlak komunikacyjny powstała w 2001r. w wyniku podziału nieruchomości na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. (uchwała Nr VII/44/2003 Rady Gminy S. z dnia 30 października 2003r.) Nawiezienie w 2005r. na teren działki nr geod. 538/26 niesortu, który nie jest trwale powiązany ze sobą ani z podłożem, podlegający usunięciu w wyniku zwykłego korzystania z takiego podłoża nie stanowi utwardzenia powierzchni gruntu. Wysypanie na szlaku komunikacyjnym kamienia czy żwiru nie prowadzi do powstania obiektu budowlanego w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, bowiem nadal pozostaje biologicznie czynna powierzchnia gruntu, przepuszczalna dla wód opadowych. W niniejszej sprawie przepuszczalność gruntu szlaku komunikacyjnego jest taka sama jak gruntów działek przylegających do tego szlaku. Przedmiotowa działka służąca jako szlak komunikacyjny do przyległych działek rekreacyjnych, powstała w wyniku poruszania się ludzi i pojazdów po jej gruncie i nie stanowi drogi w rozumieniu art. 3 pkt 3 i 3a Prawa budowlanego. Ponadto – jak wskazał organ - drogi, tak jak wszystkie obiekty budowlane, powstają w wyniku prowadzenia robót budowlanych z zastosowaniem wyrobów budowlanych. Budowa drogi wymaga uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 Prawa budowlanego). Natomiast drogi powstałej jedynie w wyniku poruszania się ludzi lub pojazdów po gruncie (szlak komunikacyjny) nie należy kwalifikować jako obiektu budowlanego. Tym samym nie podlega ona przepisom Prawa budowlanego. Wykonanie natomiast przy użyciu wyrobów budowlanych nowej nawierzchni takiej drogi o większej twardości, mającej charakter trwały traktuje się już jako budowę nowego obiektu budowlanego (drogi w rozumieniu Prawa budowlanego), wymagającej pozwolenia na budowę. W omawianym przypadku zostało ustalone, iż oprócz czynności polegających na niwelacji skarpy piaszczystej na odcinku ok. 28m, przylegającej do działek nr geod. 538/30, 538/29, 538/25 oraz rozsypaniu na odcinku ok. 88m niesortu z kamienia piaskowego nie były wykonywane inne prace, w wyniku których użyto wyrobów budowlanych, powodujących powstanie nowej trwałej nawierzchni oraz nie wyposażono sporny szlak komunikacyjny w urządzenia techniczne. Opisany stan faktyczny powoduje, że nie można wykonanych robót zakwalifikować jako budowy drogi, na wykonanie której wymagane byłoby pozwolenie na budowę. Brak jest więc podstaw do podejmowania działań w trybie art. 48-49 Prawa budowlanego.

Organ odwoławczy wskazał także, że wykonanych robót nie można też uznać za roboty budowlane polegające na utwardzeniu nawierzchni gruntu. Przez utwardzenie powierzchni gruntu należy bowiem rozumieć wykonanie nowej powierzchni o większej twardości, mającej charakter niepodzielny i trwały (m.in. utwardzeniem takim będzie wylanie płyty betonowej lub warstwy kamienno-żużlowej związanej z betonem, ułożenie kostki brukowej, czy płyt betonowych. W konkretnej sprawie niwelacja piaszczystej skarpy i rozsypanie niesortu na pas gruntu, które nie są w sposób trwały powiązany ze sobą i z podłożem, nie stanowi utwardzenia powierzchni gruntu w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego.

Wobec powyższych ustaleń organ odwoławczy przyjął, że w przedmiotowej sprawie w sytuacji braku ujawnienia wykonania robót budowlanych polegających na budowie drogi, a także wykonywania robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu, brak jest podstaw do merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ nadzoru budowlanego w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane. Mając na uwadze art. 105 § 1 k.p.a. uznał, że w sprawie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, tj, brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Jednocześnie stwierdzić należy, iż zagadnienia zmiany ukształtowania terenu działki (która nie jest spowodowana robotami budowlanymi związanymi z wykonywaniem obiektu budowlanego), powodującej zmianę rzędnych wysokościowych terenu nie należy, wobec treści art. 29 ust. 1 i 3 ustawy Prawo wodne, do kompetencji organów nadzoru budowlanego. Zadania i kompetencje powiatowego inspektora nadzoru budowlanego - jako organu pierwszej instancji zostały bowiem określone w art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W tej sytuacji brak jest podstaw do podejmowania działań przez organ nadzoru budowlanego i zasadnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. L. wydał zaskarżoną decyzję.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, iż z konstytucyjnej zasady praworządności wynika obowiązek organów administracji publicznej do stosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązujących w dniu wydania decyzji do stanu faktycznego sprawy istniejącego w dniu wydania decyzji. Od reguły tej mogą zostać wprowadzone odstępstwa przepisami przejściowymi, ograniczającymi moc przepisów prawa w czasie, przez wyłączenie ich zastosowania do zdarzeń prawnych mających miejsce przed ich wejściem w życie. Dlatego też postawą wydania zaskarżonej decyzji jest stan faktyczny stwierdzony w trakcie oględzin dokonanych w dniu 26 lipca 2012r. Ponadto wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, zaliczenie drogi do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu, a nie na podstawie planu zagospodarowania przestrzennego gminy, na wyrysie którego działkę oznaczono dodatkowo jako drogę, jak wielokrotnie stwierdzała skarżąca.

T. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję wskazując, że zaskarżona decyzja rażąco narusza przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 105 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji umarzającej postępowanie z powodu bezprzedmiotowości; art. 7, art. 8, art. 11 i art. 15 k.p.a., polegające na przeprowadzeniu postępowania odwoławczego w sposób niepogłębiający zaufania obywatela do organów administracji publicznej oraz narusza przepisy prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 3 i 3a Prawa budowlanego ( Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz.1623 ze zm.) poprzez niewłaściwą wykładnię.

W uzasadnieniu skargi T.S. podniosła, że decyzje organów nadzoru budowlanego zostały wydane po wyroku WSA w Lublinie z dnia 6 maja 2008r., sygn. akt II SA/Lu 76/08, z którego wynikało jednoznacznie, że w przedmiotowej sprawie doszło do samowoli budowlanej. Sąd bowiem wskazał, że podjęte prace zmierzały do urządzenia obiektu budowlanego jakim jest droga, mimo, iż nie został wyposażony w urządzenia techniczne. Mając na uwadze ustawową definicję zawartą w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego droga jest budowlą, natomiast wykonanie drogi w myśl art. 3 pkt 6 w zw. z art. 3 pkt 1b i pkt 3 Prawa budowlanego budową obiektu budowlanego. Sąd – jak dalej wskazała skarżąca – stwierdził, że sporny obiekt budowlany nie był w czasie jego wykonywania zwolniony od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Wybudowanie drogi bez pozwolenia na budowę, spowodowało zatem, że zostały spełnione przesłanki samowoli budowlanej, określone w art. 48 Prawa budowlanego. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie skarżącej - Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał niewłaściwej wykładni powyższych przepisów co doprowadziło do naruszenia treści art. 105 k.p.a. poprzez błędne uznanie braku kompetencji organu nadzoru budowlanego do orzekania w przedmiotowej sprawie. Skarżąca – na potwierdzenie ww. okoliczności - przedstawiła obszernie stanowisko doktryny i stanowisko reprezentowane w orzecznictwie sądowym, wskazujące kiedy zachodzi bezprzedmiotowość postępowania. Zdaniem T. S. w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy powinien co najwyżej wydąć decyzję reformatoryjną, a nie utrzymującą w mocy. Z pouczenia WSA zawartego w wyroku sygn. akt SA/Lu 76/08 z dnia 6 maja 2008 r. wynikało bowiem,"że decyzja organu I instancji musi wskazywać konkretne czynności faktyczne mające na celu doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem". W okolicznościach zaskarżonej sprawy przedmiotem badania była samowola budowlana i już tylko stwierdzenie, że została wybudowana droga dojazdowa do działek a ponadto - stwierdzenie samowoli budowlanej - nie dawało podstaw do uznania sprawy za bezprzedmiotową. Skoro zaś ustalono taką okoliczność, to przedmiotem sprawy stało się określenie skutków prawnych tego zdarzenia. Przedmiot sprawy bowiem istniał, a zatem nie było podstaw do umorzenia postępowania. Dopóki w toczącej się sprawie występują elementy materialnego stosunku prawnego obejmującego przedmiot postępowania, organ nie ma podstaw do jego umorzenia.

Skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja zapadła również z naruszeniem przepisów art. 7, 8 i 11 k.p.a. Organy administracyjne w niniejszej sprawie prowadziły postępowanie administracyjne w sposób niepogłębiający zaufania obywatela do organów administracji publicznej oraz uwzględniali tylko jeden z wchodzących w grę interesów, nie ustosunkowując się do zgłaszanych twierdzeń i wniosków skarżącej. Zaskarżona decyzja - jej zdaniem - zapadła również z naruszeniem art. 15 kpa.

Skarżąca wskazała, że przez wymienione w art. 3 pkt 3a Prawo budowlane pojęcie obiektu liniowego - należy rozumieć nie tylko obiekty liniowe publiczne (drogi publiczne). Droga Nr 538/26 - to droga gminna (wbrew temu co podnosi w swojej decyzji WINB) zgodnie z wypisem z planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. z 2 XII 2005 r., zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy S. Nr VII/44/2003 z dnia 30 X 2003 r. Również zmiana właściciela działki nr geod. 538/26 - drogi dojazdowej z Wspólnoty Gruntowej na Gminę S. - nie miała tu żadnego znaczenia. Budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie dróg oraz zarządzanie nimi należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku - do właściciela terenu. Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, jest zarządca drogi. Zarządcami dróg, z kilkoma zastrzeżeniami, są dla dróg gminnych - wójt (burmistrz, prezydent miasta) w myśl ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Ponadto stwierdziła, że uzupełnienie ziemi (bezprawne) na zniwelowanej również bezprawnie skarpie piaskowej przy ogrodzeniu działki 538/30 należącej do skarżącej, nie likwiduje samowoli budowlanej.

Natomiast odnośnie stwierdzeń zawartych w uzasadnieniu decyzji z dnia [...], znak [...] dotyczących deklaracji przedstawicieli Urzędu Gminy w Suścu jako zarządcy drogi dojazdowej (gminnej) o dalszej pomocy w wykonaniu niezbędnych prac naprawczych na drodze w sąsiedztwie działki nr 538/30, T. S. wskazała, że działka Nr 538/26 - stanowi drogę - i jest własnością Gminy S. – wobec tego skarżąca nie ma prawa dokonywania jakichkolwiek napraw.

Wyjaśniła ponadto, że brak jest podstaw faktycznych do przyjmowania, że to tylko właściciele działek prowadzili roboty budowlane związane z budową drogi i była na to zgoda Wspólnoty Gruntowej. Poza tym zauważyła, że tzw. niwelacja terenu" została wykonana nie tylko na odcinku przyległym do działki Nr 538/30, 538/29 i 538/28 a na długości całej drogi - działki Nr 538/26 ( był to teren pochyły na znacznej długości) i działki 1611.

Sytuacja spowodowana bezprawnym działaniem organów administracji uniemożliwia skarżącej rozpoczęcie budowy domu letniskowego od prawie 7 lat. Skutkiem stwierdzonej samowoli jest ciągłe obsuwanie się naturalnej skarpy, tj. mojej działki, a ani Gmina ani Powiatowy Nadzór Budowlany i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego od sześciu lat nie podejmują żadnych działań zgodnie z ich zakresem uprawnień i obowiązków, nawet po wyroku WSA w Lublinie do czego były zobligowane na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

O uprawnieniach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego wynikających z przepisów prawa materialnego rozstrzygają organy administracji. Natomiast uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 p.p.s.a., który stanowi między innymi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozważania w niniejszej sprawie należy poprzedzić podstawową uwagą, że rozpoznając sprawę ponownie organ związany był wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 maja 2008 r. w sprawie sygn. akt II SA/Lu 76/08. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

W wyroku z dnia 6 maja 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przesądził, że wykonane prace na działce nr 538/26 umożliwiające dojazd do położonych przy działce nieruchomości - należało uznać w myśl art. 3 pkt 6 w zw. z art. 3 pkt 1b i pkt 3 Prawa budowlanego za budowę drogi, a zatem budowli będącej obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006r., NT 156, poz. 1118 ze zm.). Wyjaśnił ponadto, że decydującym kryterium zakwalifikowania samowolnie wykonanego obiektu do określonej kategorii obiektów budowlanych była obok spełniania przez wykonany obiekt przesłanek wskazanych w art. 3 Prawa budowlanego, zamierzona i realizowana przez inwestora funkcja obiektu. Utwardzenie drogi gruntowej tłuczniem kamiennym i utwardzenie tym tłuczniem wykorytowanych gruntów niebędących drogą gruntową, w taki sposób, że wykonana nawierzchnia umożliwia wykorzystanie jej jako szlaku komunikacyjnego dla samochodów stanowiło – zdaniem Sądu -wykonanie obiektu spełniającego funkcję drogi, a więc stanowiło budowę drogi, w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, niezależnie od tego, czy droga ta spełniała wymogi rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne (Dz.U. nr 43 poz. 430).

Sąd w wyroku tym przyjął, że organy dokonały niewłaściwej wykładni powyższych przepisów, w związku z tym uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia obowiązku wykonania inwentaryzacji powykonawczej oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. L. z [...]. Wskazał przy tym, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ wyda stosowne rozstrzygnięcie mając na względzie przedstawione uwagi w wyroku, w szczególności odnoszące się do treści art. 3 pkt 1 lit. b i pkt 3 ustawy Prawo budowlane. W wyroku wyjaśniono, że organ odwoławczy umarzając postępowanie naruszył treści art. 105 k.p.a. poprzez błędne uznanie braku kompetencji organu do orzekania w przedmiotowej sprawie. Wykluczenie z kompetencji nadzoru budowlanego tak wykonanych obiektów budowlanych, niweczyłoby podstawową funkcję tych instytucji, których celem jest nadzór i kontrola procesów budowlanych, poczynając od projektowania poprzez budowę, utrzymanie, aż do rozbiórki obiektów budowlanych. Zdaniem składu orzekającego w tamtej sprawie obiekt budowlany, który stanowił przedmiot sprawy, nie był, w czasie jego wykonania, zwolniony od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 - 29 Prawa budowlanego). Wobec tego, że sporna droga została wybudowana bez pozwolenia na budowę, uzasadnionym stało się zastosowanie w sprawie art. 48 Prawa budowlanego dotyczącego samowoli budowlanej.

W zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej wskazano odmienne stanowisko. Mianowicie, że przedmiotowa działka służąca jako szlak komunikacyjny do przyległych działek rekreacyjnych, powstała w wyniku poruszania się ludzi i pojazdów po jej gruncie i nie stanowi drogi w rozumieniu art. 3 pkt 3 i 3a Prawa budowlanego. Drogi takie – jak podniósł organ - tak jak wszystkie obiekty budowlane, powstają w wyniku prowadzenia robót budowlanych z zastosowaniem wyrobów budowlanych. Budowa drogi wymaga uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 Prawa budowlanego). Natomiast drogi powstałej jedynie w wyniku poruszania się ludzi lub pojazdów po gruncie (szlak komunikacyjny) nie należy kwalifikować jako obiektu budowlanego. Tym samym nie podlega ona przepisom Prawa budowlanego.

Trzeba wskazać, że ponownie rozpatrując przedmiotową sprawę organy nadzoru budowlanego nie wywiązały się z nałożonych obowiązków, gdyż w istocie nie wykonały wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 maja 2008r.

Przytoczona przez organ - odmienna od wskazanych w wyroku z dnia 6 maja 2008r. - argumentacja nie uzasadnia wydanego rozstrzygnięcia. Wskazuje jedynie, że organ dokonał uproszczonej oceny stanu faktycznego w rozpatrywanej sprawy i nie uwzględnił art. 153 p.p.s.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien zatem uwzględnić powyższe uwagi i wskazania Sądu oraz wszechstronnie przeanalizować całokształt okoliczności sprawy. Uzasadnienie decyzji powinno zaś zawierać umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa oraz wskazywać, jaki związek zachodzi między tą oceną, a treścią rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w wyroku