Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1230/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 136, art. 137, art. 229
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Ewa Partyka /spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi Z. T. i następców prawnych J. W. – A. W., W. T., D. C., S. T., J. T., A. T., R. T., B. T., J. T., P. T., R. T., B. T., E. T., na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania Z.T. i J.W., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...]. Powyższą decyzją organ I instancji orzekł w pkt I o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania o zwrot nieruchomości położonych w obr. [...], oznaczonych jako działki nr 473/6, 470/28, 470/30, 470/22, 470/31, 470/16, stanowiących własność Skarbu Państwa i pozostających w użytkowaniu wieczystym osób fizycznych i prawnych oraz w pkt II orzekł o odmowie zwrotu nieruchomości położonej w R. obr. [...], oznaczonej jako działka nr 473/7 i niewydzielona część działki nr 473/3, stanowiącej własność Skarbu Państwa

Jako podstawę prawną organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013 poz. 267; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.; dalej: u.g.n.).

Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że pismem z dnia 9 kwietnia 2008r. Z.T., działając w imieniu J.W. wystąpiła z wnioskiem o zwrot nieruchomości położonej w R. w obr. [...] poprzednio oznaczonej jako pgr. l.kat. 614/4, 614/5, 614/1, 614/12 gm. kat. [...], działka 61/1 obr. [...].

W wyniku rozpatrzenia wniosku Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] umorzył postępowanie o zwrot nieruchomości oznaczonych jako działki nr 473/6, 470/28, 470/30, 470/22, 470/31, 470/16 oraz o odmowie zwrotu działki nr 473/7.

Rozstrzygnięcie to zostało wyeliminowane z obrotu prawnego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...]. Decyzją tą Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Powodem powyższego był fakt, że postępowanie winno zostać przeprowadzone w całości z udziałem Z.T. Powinno ono zostać zainicjowane wnioskiem obu spadkobierczyń po M. T. tj. Z.T. i J.W.

Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] orzekł w pkt I o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania o zwrot nieruchomości położonych w obr. [...], oznaczonych jako działki nr 473/6, 470/28, 470/30, 470/22, 470/31, 470/16, stanowiących własność Skarbu Państwa i pozostających w użytkowaniu wieczystym osób fizycznych i prawnych oraz w pkt II orzekł o odmowie zwrotu nieruchomości położonej w R. obr. [...], oznaczonej jako działka nr 473/7 i niewydzielonej części działki nr 473/3, stanowiącej własność Skarbu Państwa

W uzasadnieniu organ wskazał, że wobec faktu, że w sprawie o zwrot nieruchomości objętych wnioskiem, prawa i obowiązki stron wynikają z odmiennych stanów prawnych nieruchomości, wobec tego do odrębnego postępowania wyłączono sprawę o zwrot nieruchomości oznaczonych dawniej jako pgr.l.kat. 614/1, 614/12 i 61/1.

Natomiast jeśli chodzi o parcele gruntowe nr 614/4 i 614/5 podano, że Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej [...] orzeczeniem z dnia [...] września 1971 r. nr [...] orzekło o wywłaszczeniu parceli gruntowej l.kat. 614/4 o pow. 0,1750 ha i 614/5 o pow. 0,7048 ha, obj. LWH [...] gm. kat. [...] za odszkodowaniem w kwocie 7 920 zł. Jak wynika z tego aktu, nieruchomość stanowiła własność zmarłej H. T. z d. N. Wywłaszczona nieruchomość była niezbędna do "budowy bazy KPRD [...]" zgodnie z decyzją lokalizacyjną z dnia [...] listopada 1967 r. nr [...] wydaną przez Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Prezydium Miejskiej Rady Narodowej [...].

Z przedłożonych w toku postępowania zwrotowego postanowień Sądu Rejonowego [...] wynikało, że spadek po H.T. nabyli: mąż M.T. oraz córki Z.T. i J.W., zaś na mocy postanowienia z dnia z dnia 9 kwietnia 2008 r., sygn. [...] spadek po M. T. nabyły Z.T. i J.W.

Z zalegającej w aktach sprawy dokumentacji geodezyjno – kartograficznej wynika, że dawne parcele gruntowe 614/4 i 614/5 odpowiadają obecnie działkom: pgr 614/5 - działkom nr 473/7, 473/6 i części działki 473/3; pgr 614/5 – działkom nr 470/28, 470/16, 470/22, 470/30 i 470/31.

W dalszej części organ powołując się na art. 136 i art. 137 u.g.n., a także art. 216 u.g.n. wskazał, że podczas przeprowadzonych w dniu 20 lipca 2009 r. oględzin stwierdzono, że działki nr 473/7 i część działki nr 473 w obr. [...] wchodzą w skład pasa drogowego ulicy W. Ulica ta od 1 stycznia 1999 r. jest drogą wewnętrzną

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, a do dnia 31 grudnia 1998 r. zaliczona była do kategorii dróg zakładowych (uchwała nr [...] Miejskiej Rady Narodowej z 1986 r.). Nazwa ulicy została nadana Uchwałą Nr [...] MRN [...] z dnia 31 maja 1972 r. Z operatu ewidencji nieruchomości wynika, że ulica W. była ulicą bezwylotową o charakterze przemysłowym i na dzień 11 czerwca 1977 r. korzystali z niej: Zakład [...], Przedsiębiorstwo [...], Wojewódzka Hurtownia [...] i Zakłady [...]. Organ I instancji uznał, że cel wywłaszczenia pgr 614/4 i 614/5, jakim była budowa bazy dla KPRD (Komunalnego Przedsiębiorstwa Robót Drogowych), został zrealizowany, bowiem droga dojazdowa stanowiła niezbędny element infrastruktury technicznej przy realizowanej inwestycji. Cel wywłaszczenia został zrealizowany przed upływem 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, o czym świadczy Uchwała MRN [...] o nadaniu nazwy "W." istniejącej w 1972 r. ulicy.

Odnośnie zaś działek nr nr 470/16, 470/22, 470/28, 470/30, powstałych z podziału działki nr 470/4 o pow. 0,1711ha, organ powołując się na treść art. 229 u.g.n. wskazał, że działka ta została oddana w użytkowanie wieczyste Przedsiębiorstwu [...] na podstawie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego [...] z dnia [...] maja 1992r., znak: [...]. Następnie działki te zostały zbyte na rzecz obecnych użytkowników wieczystych przez następców prawnych w/w Przedsiębiorstwa. Natomiast działka nr 473/6 obr. [...] z mocy prawa stała się z dniem 5 grudnia 1990 r. przedmiotem użytkowania wieczystego poprzednika prawnego A. Sp. z o.o. –Zakładu [...]. Fakt ten potwierdziła decyzja Wojewody [...] z [...] marca 1993 r. nr [...]. Powyższy stan prawny i faktyczny nieruchomości uzasadnia umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego odnośnie działek 473/6, 470/28, 470/30, 470/22, 470/31, 470/16 oraz uzasadnia odmowę zwrotu działki 473/7 i części działki nr 473/3.

Decyzję tą zakwestionowała Z.T. – działająca imieniem własnym oraz jako pełnomocnik J.W. Wniosła o zwrot lub wypłatę na ich rzecz odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości składające się z działek: 452/3, 453/23, 453/24, 470/16, 470/22, 470/28, 470/30, 473/7 obr. [...] w R. Wskazała, że nieruchomości te stały się zbędne na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Nadto decyzje o wywłaszczeniu i przekazaniu odszkodowania na rzecz Skarbu Państwa wydano, gdy właściciel nieruchomości nie żył a już wówczas wiadomym było, że są spadkobiercy.

Wojewoda [...] wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2010 r.

W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że materialnoprawną podstawą do żądania zwrotu wywłaszczonej nieruchomości jest art. 136 § 3 i art. 216 u.g.n. oraz art. 137 u.g.n. Organ administracji orzekając o zwrocie nieruchomości winien zbadać nie tylko przesłanki zwrotu nieruchomości, określone w przepisach, ale także aktualny w chwili orzekania stan prawny nieruchomości powstały po wywłaszczeniu i rozważyć czy nie stanowi przeszkody do zwrotu poprzedniemu właścicielowi. Podtrzymując dokonane przez Prezydenta Miasta [...] ustalenia Wojewoda podniósł, że w stosunku do działki nr 473/7 i części działki 473/3 cel wywłaszczenia poprzez budowę drogi dojazdowej pn. "W." do bazy przedsiębiorstwa, został zrealizowany w terminach określonych w art. 137 ust. 1 u.g.n. Zasadnie zatem organ I instancji odmówił ich zwrotu.

Odnośnie zaś działek 473/6, 470/28, 470/30, 470/22, 470/31, 470/16 ustalono, że na w/w działkach zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego na rzecz osób fizycznych i prawnych innych niż gmina czy Skarb Państwa. Wydanie decyzji o zwrocie nieruchomości, mając na uwadze art. 229 u.g.n. oraz w sytuacji gdy Gmina Miasto [...] nie włada w/w działkami, godziłoby w porządek prawny, a decyzja taka byłaby w dniu jej wydania trwale niewykonalna, co skutkowałoby stwierdzeniem jej nieważności. Jeżeli zatem nieruchomością podlegającą zwrotowi rozporządzono w drodze sprzedaży, zamiany, darowizny to jej zwrot jest niemożliwy. W przedmiotowej sprawie w związku z tym, że nieruchomości pozostają w użytkowaniu wieczystym osób trzecich, żądanie ich zwrotu na rzecz odwołujących się nie mogło zostać uwzględnione w drodze postępowania administracyjnego, a zatem postępowanie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe, gdyż roszczenie o zwrot nie może być realizowane (nie przysługuje).

Odnośnie wniosku odwołujących się o wypłacenie odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości oznaczone jako pgr.l.kat. 614/4, 614/5, 614/1, 614/14 obr. [...] oraz nr 61/1 obr. [...] organ wskazał, że będzie on przedmiotem odrębnego rozpoznania przez Wojewodę [...].

Dodatkowo organ stanął na stanowisku, że przepisu art. 129 ust. 5 u.g.n. nie stosuje się do stanów faktycznych sprzed wejścia w życie tej ustawy tj. 1 stycznia 1998 r., tj., do spraw w których przed tą datą wydano decyzję o wywłaszczeniu nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa oraz ustaleniu odszkodowania.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyła Z.T. w imieniu własnym oraz J.W. i wniosła o jej uchylenie i orzeczenie o zwrocie lub wypłaceniu odszkodowania na ich rzecz za wywłaszczone nieruchomości składające się z działek: 407/16, 470/22, 470/28, 470/30, 470/31, 473/6, 473/7 oraz części działki nr 473/3 obr. [...].

W uzasadnieniu podtrzymując argumentację zawartą w odwołaniu wskazała, że od kilku lat wraz z siostrą bezskutecznie starają się o zwrot wywłaszczonych nieruchomości na terenie miasta [...]. Podkreśliła, że nieruchomości te stały się zbędne na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Obecnie przeznaczone są na działalność komercyjną prywatnych podmiotów prawa handlowego, realizowane są na nich cele niepubliczne.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie,

z przyczyn, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji. Dodał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie oraz obowiązujące przepisy prawa nie dają podstaw do uwzględnienia zarzutów zawartych w skardze.

Postanowieniem z dnia 13 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 307/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, działając na postawie art. 125 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 poz. 270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne do czasu zakończenia postępowania w sprawie składania przez Z.T. i J.W. fałszywych zeznań (zapewnień spadkowych) w toku postępowania spadkowego.

Po uzyskaniu prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego [...] II Wydział Karny z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt [...] o uznaniu J.W. i Z.T. winnych popełnienia czynu z art. 233 § 1 kk (złożenie fałszywych zeznań podczas składania zapewnienia spadkowego) oraz ustaleniu pozostałych następców prawnych H.T. i M.T., Sąd podjął zawieszone postępowanie. Sprawę zarejestrowano pod sygn. akt II SA/Rz 864/12.

Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 20 listopada 2012 r. Z.T. oświadczyła, że jej siostra – J.W. zmarła w dniu 25 sierpnia 2012 r. Wobec potwierdzenia powyższego i uzyskania z USC odpisu skróconego aktu zgonu postanowieniem z dnia 4 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 864/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, działając na postawie art. 124 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne do czasu ustalenia spadkobierców po zmarłej J.W.

Po ustaleniu tych spadkobierców w oparciu o prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego [...] I Wydział Cywilny z dnia 28.02.2013 r., sygn. akt [...], postanowieniem z dnia 25 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie podjął zawieszone postępowanie, a sprawę zarejestrowano pod sygn. II SA/Rz 1230/13.

Spadkobiercy zmarłej J.W., zgodnie z rygorem jaki nadano w pismach z dnia 9.10.2013 r. poparli skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności

z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki

w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Po rozpoznaniu skargi w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Pierwszoplanową kwestią, która została ujawniona już na etapie postępowania sądowego było zatajenie przez Z.T. i J.W. okoliczności, że nie są one jedynymi następcami prawnymi po matce H.T. i ojcu M.T. Trudno postawić organom zarzut naruszenia prawa i niewyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych sprawy, w sytuacji, gdy wobec złożenia fałszywych zapewnień spadkowych, za które zostały prawomocnie skazane, legitymowały się one, na potrzeby postępowania zwrotowego, prawomocnymi postanowieniami stwierdzającymi wyłącznie na ich rzecz nabycie spadku po obojgu rodzicach. Okoliczności te ujawniły się dopiero na etapie postępowania przed tut. Sądem. Jak się bowiem okazało, już w 1998 r. zostało przeprowadzone postępowanie spadkowe po M.T., zmarłym 25 września 1997 r. Sąd Rejonowy [...] prawomocnym postanowieniem z dnia 14 maja 1998 r., sygn. akt [...] stwierdził, że spadek po w/w nabyły dzieci: W.T., H.T., D.C, S.T, A.T., J.T., Z. T. i J.W. po 1/8 części. H.T. zmarł 12 marca 2010 r., a spadek po nim – zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego [...] z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt [...] nabyli: żona – J.T. oraz dzieci: P.T., R.T., R.T., B.T., B. T. i E.T.

H.T. zmarła 27 listopada 1966 r. – a więc przed mężem M.T., który był jednym z jej spadkobierców ustawowych. Okoliczność podnoszona przez skarżące, że H.T. w chwili wywłaszczania już nie żyła, co zresztą jasno wynika z orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej [...] z dna [...] września 1971 r., nr [...], wykracza poza granice sprawy o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Może być przedmiotem zupełnie odrębnego postępowania administracyjnego - o stwierdzenie nieważności.

Istotne jest, że zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądów administracyjnych i doktryny, jedynie złożenie wniosku lub poparcie złożonego wniosku przez wszystkich następców prawnych osoby wywłaszczonej odnosi prawny skutek. Nawet gdy wniosek został złożony przez niektórych tylko spadkobierców, to dla orzeczenia o zwrocie nieruchomości wymagana jest zgoda wszystkich uprawnionych do wystąpienia z roszczeniem. Taka zgoda (poparcie wniosku) może być złożona już w toku postępowania administracyjnego (zob. m.in. uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2145/11, Lex nr 1336377, wyroku NSA z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1949/11, wyroku WSA w Białymstoku z dnia 22 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 736/08, lex nr 477382, wyroku NSA z dnia 30 czerwca 1995 r., sygn. akt IV SA 414/94 – wokanda 1995/9/33, z dnia 11 sierpnia 1995 r., sygn. akt IV SA 1034/94 nie publ., z dnia 18 grudnia 1995 r., sygn. akt IV SA 1063/94, nie publ. I inne oraz G. Bieniek [w:] G. Bieniek, S. Kalus, Z. Marmaj, E. Mzyk – Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Wydawn. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., str. 440).

Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd powyższy przyjmując, że w takiej sytuacji istnieje tzw. legitymacja łączna. Ustalenie pełnego kręgu osób (właścicieli lub spadkobierców), których tylko łączne uprawnienia składają się na skuteczne prawo żądania zwrotu nieruchomości nie jest ustaleniem kręgu osób, których interesu dotyczy toczące się z wniosku tylko niektórych uprawnionych, postępowanie. W niniejszej sprawie to na skutek działań Z. T. i J.W. organy nie miały wiadomości o wszystkich następcach prawnych H. T. i zmarłego po niej M.T. Brak więc jakichkolwiek podstaw, aby z tego tytułu czynić zarzuty naruszenia przepisów postępowania organom prowadzącym sprawę. Ujawnienie powyższych okoliczności na etapie postępowania sądowego – a więc już po zakończeniu postępowania administracyjnego – skutkować musiało stwierdzeniem, że już ta okoliczność była wystarczającą podstawą do wydania decyzji odmownej. Umorzenie postępowania w tej sytuacji co do części zgłoszonych roszczeń można uznać za uchybienie, które ostatecznie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Zaznaczyć należy, że w judykaturze przyjmuje się, że wydanie takiej decyzji jak w niniejszej sprawie nie zamyka w przyszłości osobom uprawnionym (wszystkim łącznie) prawa do domagania się zwrotu nieruchomości.

Nie zmienia powyższego poparcie skargi przez następców prawnych zmarłej J.W. Skarga jest odrębnym środkiem rozpatrywanym w postępowaniu przed sądem administracyjnym, w którym bada się legalność wydanych w postępowaniu administracyjnym decyzji. Poparcie skargi nie oznacza uzupełnienia pełnej legitymacji w postępowaniu administracyjnym.

Dodatkowo, na marginesie jedynie, trzeba wskazać, iż skarżąca Z.T. na rozprawie w dniu 20 lipca 2011 r. usiłowała wprowadzić Sąd w błąd twierdząc, że działka objęta kontrolowanym postępowaniem należała przed wywłaszczeniem od 1973 r. wyłącznie do J.W., co w żaden sposób nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym.

Stwierdzenie na tym etapie okoliczności związanych z ujawnieniem wszystkich następców prawnych M.T. – jednego ze spadkobierców H.T. było wystarczającą podstawą do ustalenia, iż nawet jeśli wystąpiłyby jakieś uchybienia w toku postępowania administracyjnego to i tak nie mogły mieć one – w tej sytuacji żadnego wpływu na wynik tego postępowania.

Podkreślić należy, że zakres postępowania, w którym zapadły zaskarżone decyzje dotyczył tylko dwóch dawnych parcel gruntowych z tych, które zostały objęte pierwotnym wnioskiem. Były to pgr l.kat.614/4 i 614/5 – tj. te wywłaszczone orzeczeniem PWRN z dnia [...] września 1971 r., gdzie jako właściciel wskazana była H.T. Wniosek w zakresie pozostałych parcel objętych żądaniem zwrotu został wyłączony do odrębnego postępowania i pozostaje poza zakresem kontroli Sądu w niniejszej sprawie. Poza kontrolą pozostają też kwestie odszkodowawcze. Wykraczają one poza granice sprawy będącej przedmiotem kontroli Sądu.

Jak wynika z akt sprawy pgr 614/5 odpowiadają aktualnie działki nr 473/7, 473/6 i część działki nr 473/3. Dawnej pgr 614/4 odpowiadają aktualnie działki nr 470/28, 470/22, 470/16, 472/30 i 470/31 powstałe z podziału działki 470/4.

Brak podstaw, aby zakwestionować prawidłowość ustaleń organów, że na działkach aktualnie oznaczonych nr 473/7 i na części działki nr 473w obr. [...] zrealizowano cel wywłaszczenia. Tym celem wskazanym w orzeczeniu była "budowa bazy KPRD (Komunalnego Przedsiębiorstwa Robót Drogowych)". Taka baza powstała na sąsiednich nieruchomościach i oczywistym jest, iż dla jej funkcjonowania konieczne było zbudowanie drogi, którą można do niej dojechać. Ustalenia co do charakteru drogi, która istniała jako droga zakładowa już w 1972 r., o czym świadczy uchwała o nadaniu jej nazwy "ul. W." także nie budzą wątpliwości. Zasadne więc było oddalenie wniosku w tym zakresie. Organy nie naruszyły tym samym przepisów art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 u.g.n.

Także ustalenie, że działki nr 473/6, 470/28, 470/30, 470/22, 470/31 i 470/16 zostały oddane w wieczyste użytkowanie osobom trzecim nie budzi wątpliwości. Organy stanęły na stanowisku, że skoro aktualnie działki te znajdują się w wieczystym użytkowaniu osób trzecich (niezależnie od przesłanek z art. 229), to orzeczenie o zwrocie w tej sytuacji czyniłoby taką decyzję niewykonalną. Trzeba podkreślić, że (niezależnie czy Sąd podziela takie stanowisko czy też nie) wcześniej opisane braki w zakresie pełnej legitymacji do wystąpienia z żądaniem zwrotu czy też poparcia takiego wniosku spowodowały, iż nawet ustalenie, że nie co do wszystkich działek zachodzi sytuacja przewidziana w art. 229 u.g.n., nie mogło mieć żadnego wpływu na wynik postępowania, z przyczyn, o których była wcześniej mowa.

Mając na uwadze powyższe, skargę jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.