Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2912/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 305a ust. 1 pkt 2 lit. a, art. 281 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Karolina Heman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2017 r. sprawy ze skargi S. R. i J. R. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] września 2016 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2016 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 2 256 zł za wprowadzanie w roku kalendarzowym 2011 ścieków bytowych z oczyszczalni eksploatowanej na terenie O. w Z. z naruszeniem warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym udzielonym decyzja Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wymierzył solidarnie J. R. i S. R. - wspólnikom spółki cywilnej (zwanym dalej "przedsiębiorcami") administracyjną karę pieniężną za wprowadzanie w roku kalendarzowym 2011 r. ścieków do środowiska z naruszeniem warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym wydanym decyzją Starosty [...]. Od decyzji tej odwołali się S. R. i J. R.

Organ odwoławczy podniósł, że jak wynika z akt sprawy, a w szczególności z pozwolenia wodnoprawnego ścieki z oczyszczalni O. prowadzonego przez przedsiębiorców, powinny być badane z częstotliwością określoną w § 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. z 2004 r. Nr 168 poz. 1763), zwanego dalej "rozporządzeniem z 2004 r." Przepis ten obliguje do prowadzenia pomiarów jakości odprowadzanych ścieków w regularnych odstępach czasu w ciągu roku, stale w tym samym miejscu, a liczba pobieranych średnich dobowych próbek nie może być mniejsza niż 4 próbki w pierwszym roku obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego i po 2 próbki w następnych latach, jeżeli zostanie wykazane, że ścieki spełniają wymagane warunki; jeżeli jedna próbka z dwóch nie spełni tego warunku, w następnym roku pobiera się ponownie 4 próbki.

Organ stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie ocenie poddano dwa okresy obowiązywania pozwolenia:

l okres - od 3 sierpnia 2010 r. do 2 sierpnia 2011 r. oraz

II okres - od 3 sierpnia 2011 r. do 2 sierpnia 2012 r.

i ustalono, że w I okresie oceny na 4 wymagane pomiary przedsiębiorcy nie wykonali żadnego pomiaru, a w II ocenianym okresie na 4 wymagane pomiary wykonali tylko 1 pomiar.

Jak wynika z § 8 ust. 4 rozporządzenia z 2004 r. ścieki odpowiadają wymaganym warunkom, jeżeli:

1) liczba pobranych w ciągu roku średnich dobowych próbek ścieków, które nie spełniły warunków dotyczących najwyższych dopuszczalnych wartości lub procentu redukcji zanieczyszczeń określonych wskaźnikami BZT5, ChZT i zawiesin ogólnych, nie jest większa od liczby tych próbek, która jest określona w załączniku nr 2 do rozporządzenia;

2) próbki niespełniające warunku, o którym mowa w pkt 1, nie wykazują odchyleń od najwyższych dopuszczalnych wartości lub procentu redukcji zanieczyszczeń większych niż o 100 % dla BZT5 i ChZT oraz odchyleń od najwyższej dopuszczalnej wartości lub procentu redukcji zawiesin ogólnych większych niż o 150 %;

3) średnie roczne wartości azotu ogólnego i fosforu ogólnego nie przekraczają najwyższych dopuszczalnych wartości lub spełniają minimalny procent redukcji zanieczyszczeń, określonych w załączniku nr 1 do rozporządzenia.

Zgodnie z art. 305a ust. 1 pkt 2 lit. a p.o.ś., jeżeli podmiot korzystający ze środowiska nie prowadzi wymaganych pomiarów wielkości emisji, pomiary ciągłe nie są prowadzone przez rok kalendarzowy lub pomiary nasuwają zastrzeżenia, przyjmuje się, że warunki korzystania ze środowiska w zakresie wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi określone w pozwoleniach, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 i 3, dla każdego z pomiarów, o których mowa w zdaniu wstępnym, zostały przekroczone o 80 % - w przypadku składu ścieków.

W takiej sytuacji organ stwierdził, że prawodawca formułując przepis art. 305a ust. 1 pkt 2 p.o.ś. nakazał przyjąć, że niewykonanie przez podmiot korzystający ze środowiska wymaganej liczby pomiarów jest równoznaczne z naruszeniem warunków pozwolenia. Wykładnia zastosowanych w tej sprawie przepisów jest ugruntowana w orzecznictwie sądowo - administracyjnym i była wielokrotnie przedmiotem rozważań tak Wojewódzkiego jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego, które potwierdziły, że skutkiem nieprzeprowadzenia wymaganej liczby pomiarów jest przyjęcie za ustawodawcą fikcji prawnej - zgodnie z art. 305a ust. 1 pkt 2 p.o.ś. - iż każdy nieprzeprowadzony, a wymagany pomiar traktowany jest jako przekroczenie warunków korzystania ze środowiska o 80% dla każdego określonego w pozwoleniu wskaźnika składu ścieków.

Załącznik nr 2 do rozporządzenia określa liczbę średnich dobowych próbek oczyszczonych ścieków, które mogą nie spełniać wymaganych warunków. I tak prawodawca przewidział, że przy 4 próbkach jedna może nie spełniać wymagań. W tej sprawie natomiast zarówno w I jak i w II okresie oceny liczba próbek niespełniających wymagań była większa niż dopuszczalna przez co organ I instancji był zobowiązany stwierdzić naruszenie warunków pozwolenia w stopniu powodującym obowiązek wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.

Organ odwoławczy wskazał, że podstawę materialnoprawną decyzji wymierzającej administracyjną karę pieniężną stanowią przepisy p.o.ś. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 686 z późn. zm.), w myśl którego do zadań Inspekcji Ochrony Środowiska należy kontrola podmiotów korzystających ze środowiska w zakresie przestrzegania decyzji ustalających warunki korzystania ze środowiska oraz przestrzegania zakresu, częstotliwości i sposobu prowadzenia pomiarów wielkości emisji i jej wpływu na stan środowiska.

Stosownie do art. 298 ust. 1 pkt 2 p.o.ś., za przekroczenie określonych w pozwoleniach, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 i 3 p.o.ś., warunków dotyczących ilości ścieków, ich stanu, składu, minimalnej procentowej redukcji stężeń substancji w ściekach oraz masy substancji w odprowadzanych ściekach przypadającej na jednostkę masy wykorzystanego surowca, materiału, paliwa lub wytworzonego produktu, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wymierza, w drodze decyzji administracyjne kary pieniężne.

Zgodnie z art. 299 ust. 1 pkt 2 p.o.ś., wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie lub naruszenie warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym na podstawie pomiarów prowadzonych przez podmiot korzystający ze środowiska, obowiązany do dokonania takich pomiarów.

Zgodnie z art. 305 ust. 1 i ust. 4 p.o.ś., wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie warunków korzystania ze środowiska na podstawie, o której mowa w art. 299 ust. 1 pkt 2, jeżeli podmiot korzystający ze środowiska prowadzi wymagane pomiary wielkości emisji, a spełnione są warunki określone w art. 147a p.o.ś. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wymierza karę za przekroczenie stwierdzone w roku kalendarzowym, uwzględniając zmiany stawek opłat i kar, o których mowa w art. 304 p.o.ś., w okresie objętym karą.

Jeżeli zaś podmiot nie prowadzi wymaganych pomiarów wielkości emisji, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, znajduje zastosowanie ww. art. 305a ust. 1 pkt 2 lit. a p.o.ś.

Organ odwoławczy podkreślił, że do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej mają zastosowanie również przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie wysokości jednostkowych stawek kar za przekroczenia warunków wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi (Dz. U. z 2005 r. Nr 260 poz. 2177 ze zm.), a w szczególności § 9 ust. 4 tego rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli liczba próbek niespełniających wymagań określonych w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym jest większa od dopuszczalnej, karę ustala się, dokonując obliczenia substancji, w tym substancji wyrażonej jako wskaźnik, wprowadzonej do wód lub do ziemi w okresie objętym oceną z naruszeniem wymaganych warunków, zgodnie z wzorem wskazanym w decyzji organu I instancji.

Odnosząc się do argumentów przedsiębiorców, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wyjaśnił, że decyzje organów Inspekcji Ochrony Środowiska w zakresie wymierzania administracyjnych kar pieniężnych nie są uznaniowe, a prawodawca zobowiązując wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska do wymierzenia kary w przypadku stwierdzenia naruszenia nie uzależnił sposobu obliczenia wysokości kary od przyczyn naruszenia warunków korzystania ze środowiska, ani też nie powiązał wysokości kary z sytuacją finansową ukaranego podmiotu czy z działaniami jakie podejmuje on na rzecz środowiska.

Bez znaczenia jest również argument, że działalność w O. jest prowadzona tylko w okresie letnim, a twierdzenie, że w związku z tym nie jest możliwe spełnienie warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym, niesłuszne.

W pozwoleniu wodnoprawnym organ ochrony środowiska je wydający nie wskazał sezonowej pracy oczyszczalni ścieków, a przedsiębiorcy otrzymując pozwolenie wodnoprawne w 2004 r. nie kwestionowali go w tym zakresie. Poza tym, jeśli oczyszczalnia rzeczywiście pracuje tylko w okresie od maja do września to dla wykazania jej prawidłowej pracy wystarczające byłoby wykonanie wymaganej liczby pomiarów w regularnych odstępach czasu, właśnie w okresie jej pracy.

W ocenie organu argument ponoszenia kosztów na utrzymanie bieżące sieci kanalizacyjnej i urządzeń oczyszczalni nie mógł być uznany. Zgodnie z art. 145 pkt 3 lit. b p.o.ś. prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do zapewnienia prawidłowej eksploatacji instalacji i urządzenia, polegającej w szczególności na podejmowaniu odpowiednich działań w przypadku powstania zakłóceń w procesach technologicznych i operacjach technicznych lub w pracy urządzeń ochronnych ograniczających emisję, w celu ograniczenia ich skutków dla środowiska.

Wobec istniejących przepisów, jedyną możliwością będą ewentualne skorzystanie przez przedsiębiorców na podstawie art. 317 ust. 1 p.o.ś. z ulgi w postaci odroczenia terminu płatności kary.

W związku z tym, że w ocenianych okresach obowiązywania pozwolenia, przedsiębiorcy naruszyli warunki pozwolenia wodnoprawnego poprzez niewykonywanie wymaganej liczby pomiarów, zasadne i znajdujące oparcie w przepisach prawa, zasadnym zdaniem organu odwoławczego, było wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli S. R. i J. R. zarzucając:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest § 5 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U.2006.137.984 z dnia 2006.07.31), który to akt wykonawczy obowiązywał w okresie, za który nałożono karę poprzez nieprawidłową wykładnię oraz nieprawidłowe zastosowanie;

- nieprawidłowe ustalenia faktyczne, że skarżący mieli faktyczną możliwość pobrania 4 próbek ścieków "w regularnych odstępach czasu w ciągu roku";

- nieuwzględnienie, że do dnia 30 kwietnia 2014r. trzecim wspólnikiem spółki cywilnej O. oraz adresatem pozwolenia wodnoprawnego był obok skarżących T. N., co wynika z treści pozwolenia wodonoprawnego oraz ogólnodostępnej ewidencji działalności gospodarczej.

W uzasadnieniu skargi wywodzono, że organ powinien był podjąć ustalenia faktyczne co do zgłaszanej przez skarżących okoliczności, że O. funkcjonuje jedynie sezonowo, a jego funkcjonowanie w danym roku kalendarzowym zamyka się w ramach czasowych nieznacznie przekraczających jeden kwartał (od maja do września).

GIOŚ uznał - zdaniem skarżących błędnie i w sposób nieuwzględniający realiów - że "jeśli oczyszczalnia rzeczywiście pracuje tylko w okresie od maja do września, to dla wykazania jej prawidłowej pracy wystarczające byłoby wykonanie wymaganej liczby pomiarów w regularnych odstępach czasu, właśnie w okresie jej pracy". W ocenie skarżących organ nie zauważył, że przyjęcie takiej metodyki i częstotliwości pomiarów, jaką zasugerował w powyższym fragmencie uzasadnienia zaskarżonej decyzji, byłoby całkowicie dysfunkcjonalne oraz niezgodne z ratio legis i literalnym brzmieniem przepisu jest §5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r., mającego zastosowanie do stanu faktycznego i okresu objętego decyzją. Przepis ten wyraźnie stanowi o pobraniu czterech próbek "w regularnych odstępach czasu w ciągu roku", przy czym tego sformułowania ustawowego, nie sposób rozumieć inaczej niż "co kwartał kalendarzowy". W ocenie skarżących nie sposób pobrać próbki w sytuacji, w której w danym kwartale z oczyszczalni nie są generowane żadne substancje do środowiska.

W tym stanie rzeczy, w ocenie skarżących, przepisy rozporządzenia o minimalnej ilości próbek pobieranych w regularnych odstępach czasu w ciągu roku należało zastosować w okolicznościach niniejszej sprawy z zastosowaniem zasady mutatis mutandis, nie abstrahując od specyfiki stanu faktycznego sprawy wymagającego wyczerpującego ustalenia, czego organy zaniechały.

Wywodzono, że przy wydaniu decyzji w toku instancji organy nie uwzględniły, że do dnia 30 kwietnia 2014 r. trzecim wspólnikiem spółki cywilnej O. oraz adresatem pozwolenia wodnoprawnego był obok skarżących T. N., co wynika z treści pozwolenia wodonoprawnego oraz ogólnodostępnej ewidencji działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji stanowił art. 305a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016, poz. 672 ze zm.,

zwana dalej p.o.ś.). Zgodnie z powołanym wyżej przepisem jeżeli podmiot korzystający ze środowiska nie prowadzi wymaganych pomiarów wielkości emisji, pomiary ciągłe nie są prowadzone przez rok kalendarzowy lub pomiary nasuwają zastrzeżenia przyjmuje się, że warunki korzystania ze środowiska w zakresie wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi określone w pozwoleniach, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 i 3, dla każdego z pomiarów, o których mowa w zdaniu wstępnym, zostały przekroczone o 80% - w przypadku składu ścieków (art. 305a ust. 1 pkt 2 lit. a p.o.ś.).

Zauważyć należy, że przepis art. 305a ust. 1 pkt 2 lit. a p.o.ś. jest podstawą swego rodzaju niewzruszalnego domniemania faktycznego, nakazuje bowiem przyjąć, że jeżeli podmiot korzystający ze środowiska m.in. nie prowadzi wymaganych pomiarów wielkości emisji, to przekracza warunki korzystania ze środowiska w zakresie wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi określone w pozwoleniu wodnoprawnym lub pozwoleniu zintegrowanym w zakresie składu ścieków o 80%. Ustalony w oparciu domniemanie fakt (przekroczenie warunków korzystania ze środowiska o ściśle określoną wartość) może być następnie podstawą wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 298 ust. 1 pkt 2 p.o.ś. Przepis art. 305a ust. 1 pkt 2 lit. a p.o.ś. jest elementem (razem z art. 298 p.o.ś.) sankcji administracyjnej wymierzanej z powodu nieprowadzenia przez podmiot korzystający ze środowiska wymaganych pomiarów wielkości emisji ( por. wyrok NSA z 2 grudnia 2016 r., II OSK 579/15).

W rozpoznawanej sprawie nie kwestionowanym jest, że skarżący nie wykonali w ciągu roku 4 próbek. Skarżący nie zaprzeczają tej okoliczności, wywodzą jednak, że prowadzona przez nich działalność ma charakter sezonowy, a co za tym idzie nie było możliwości wykonania takiej liczby próbek.

Tymczasem podstawę do ustalenia prawidłowości ( w tym liczby pobranych próbek) zgodnie z art. 305a ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 181 ust. 1 pkt 3 p.o.ś. stanowi treść pozwolenia wodnoprawnego.

Z akt sprawy wynika, że 3 sierpnia 2004 r. Starosta [...] udzieli O. s.c. J. R., S. R. i T. N. z siedzibą w B. pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody oraz odprowadzanie do zbiornika [...] za pomocą wylotu nr 2 popłuczyn ze stacji uzdatniania wody oraz odprowadzania do tego zbiornika za pomocą wylotu nr 3 ścieków bytowych z istniejącej na terenie ośrodka oczyszczalni, w określonej szczegółowo ilości. W pkt. III, ppkt. 7 pozwolenia wodno - prawnego stwierdzono, że kontrola jakości i ilości odprowadzanych ścieków prowadzona będzie zgodnie z rozporządzeniem cytowanym w uzasadnieniu decyzji, a w lit. a. tego podpunktu stwierdzono, że częstotliwość wykonywania pomiarów, jakości ścieków dopływających i odpływających z oczyszczalni ścieków zgodnie z § 5 ust. 1 i 2 pkt 1 tego rozporządzenia. W uzasadnieniu decyzji organ odwołał się do obowiązującego w dacie jej wydawania rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 lipca 2004r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. nr 168n poz. 1763). Na marginesie jedynie zauważyć należy, że skarżący w treści skargi odwołują się do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełniać przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziem oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. z 2006 r., nr 137, poz. 984). Podkreślić należy że wskazany przez skarżących § 5 ust. 1 pi 2 tego rozporządzenia ma identyczną treść, jak § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 2004 r.

Z § 5 ust. 1 i 2 pkt 1 rozporządzenia z 2004 r. wynika, że próbki ścieków dopływających i odpływających z oczyszczalni ścieków należy pobierać w regularnych odstępach czasu w ciągu roku, stale w tym samym miejscu, a liczba pobieranych średnich dobowych próbek ścieków, dopływających i odpływających z oczyszczalni, w zakresie wskaźników, określonych w załączniku nr 1 do rozporządzenia, nie może być mniejsza niż - w przypadku ścieków z oczyszczalni o RLM poniżej 2.000 - po 4 próbki w pierwszym roku obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego, a jeżeli zostanie wykazane, że ścieki spełniają wymagane warunki - po 2 próbki w następnych latach; jeżeli jedna próbka z dwóch nie spełni tego warunku, w następnym roku pobiera się ponownie po 4 próbki.

Nie kwestionowanym jest, że próbki w takiej ilości nie zostały pobrane. W okresie od 3 sierpnia 2010 do 2 sierpnia 2011 r. nie wykonano żadnego pomiaru, a w okresie od 3 sierpnia 2011 r. do 2 sierpnia 2012 r. wykonano tyko jeden pomiar z 4 wymaganych.

W takiej sytuacji zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 305a ust. 1 pkt 1 lit. a p.o.ś.

Nie można przy tym uwzględnić stanowiska skarżących, iż prowadzili oni działalność okresowo, stąd niemożliwe było pobranie próbek. Zasadnie podkreślił bowiem organ administracji, że w rozpoznawanej sprawie związany jest treścią pozwolenia wodnoprawnego z którego nie wynikają wskazane przez skarżących okoliczności. Obowiązek zaś pobierania ilości próbek jest jasno określony. Zasadnie jednak wywiedli skarżący, że stanowisko orangów, iż wywiązanie się z obowiązku mogłoby nastąpić poprzez pobranie 4 próbek w trakcie prowadzenia działalności sezonowej nie znajduje oparcia w powołanych wyżej przepisach. Zgodnie bowiem z § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia próbki ścieków należy pobierać w regularnych odstępach czasu w ciągu roku. Organ orzekający w sprawie związany był zaś treścią pozwolenia wodnoprawnego z którego nie wynikało żadne odstępstwo . Ponadto na marginesie jedynie zauważyć należy, że skarżący w jednym okresie w ogóle nie dokonali pomiarów, a w drugim pobrali jedynie 1 próbkę, co może wskazywać, że nie dokonywali stosownych stałych poborów próbek w okresie sezonowym. Podkreślić przy tym należy na bardzo restrykcyjny sposób wykładni i stosowania art. 305 a p.o.ś. wynikający z orzecznictwa sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 156/11 stwierdził, że "Przepis art. 305a ust. 1 p.o.ś. swoim zakresem normatywnym obejmuje stany faktyczne polegające nie tylko na braku wykonania jakichkolwiek pomiarów, ale też takie w których nie zostały wykonane wszystkie pomiary nakazane w pozwoleniu wodnoprawnym." Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela wyrażony w tym wyroku pogląd.

W związku z powyższym zasadnie organ zastosował w sprawie treść art. 305a ust. 1 pkt 2 lit. a p.o.ś.

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut skargi, że organ nie uwzględnił w decyzji T. N., który do 30 kwietnia 2014 r. był trzecim wspólnikiem spółki.

Podkreślić należy, że art. 281 ust. 1 p.o.ś. stanowi, że do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałków województwa albo wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. Zgodnie z art. 115 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej wspólnik spółki cywilnej, jawnej, partnerskiej oraz komplementariusz spółki komandytowej albo komandytowo-akcyjnej odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i z pozostałymi wspólnikami za zaległości podatkowe spółki. Przepis § 1 stosuje się również do odpowiedzialności byłego wspólnika za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie, gdy był on wspólnikiem, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe w czasie, gdy był on wspólnikiem. Za zobowiązania podatkowe powstałe na podstawie odrębnych przepisów po rozwiązaniu spółki, za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał po rozwiązaniu spółki, oraz za zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe po rozwiązaniu spółki, odpowiadają osoby będące wspólnikami w momencie rozwiązania spółki.

Zgodnie zaś z zawartą w art. 51 Ordynacji podatkowej definicji zaległości podatkowej, kara pieniężna wymierzona w rozpoznawanej sprawie nie stanowi zaległości podatkowej. Zgodnie z art. 21 § 2 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. W dacie doręczenia zaskarżonej decyzji w skład spółki cywilnej wchodzili jedynie skarżący. Na poparcie poglądu wato przytoczyć także treść art. 282 § 3 p.o.ś. , iż termin płatności administracyjnej kary pieniężnej wynosi 14 dni od dnia, w którym decyzja o wymiarze kary stała się ostateczna. W takiej sytuacji zobowiązania pieniężne z tej decyzji nie stanowią zaległości, albowiem staje się wymagalne dopiero z upływem 14 dniu od daty kiedy decyzja stała się ostateczna. W rozpoznawanej sprawie decyzja stała się ostateczna po ponad 2 latach o czasu, kiedy T. N. przestał być wspólnikiem.

Ponadto zauważyć należy, że zgodnie z art. 91 Ordynacji podatkowej do odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania podatkowe stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dla zobowiązań cywilnoprawnych. Przepis ten upoważnia do wyboru dłużnika przez organ.

Mając na względzie powyższe rozważania w oparciu o art. 151 p.p.s.a. skarga

została oddalona.