Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 48/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Informacja publiczna
Umorzenie postępowania
Koszty sądowe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1 i art. 6, art. 4 ust. 1 i 3, art. 5 ust. 1, art. 13 ust. 1 i 2, art. 15 ust. 2, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 161 par. 1 pkt 3, art. 54 par. 3, art. 201
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 24 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. C. na bezczynność Rektora Uniwersytetu [...] im. [...] w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne, 2. zasądzić na rzecz skarżącej I. C. od Rektora Uniwersytetu [...] im. [...] w P. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. /-/ W. Batorowicz


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 23 maja 2011 r., nadanym 24 maja 2011 r., I. C. wystąpiła do Rektora Uniwersytetu A. [...] o udostępnienie informacji publicznej obejmującej podanie ilości opinii [...] wydanych przez Katedrę i Zakład [...] Uniwersytetu A w roku 2010 r. i [...] do [...] maja 2011 r. w trybie Kodeksu postępowania karnego na zlecenie [...]. Zwróciła się także o podanie sposobu podpisywania wydawanych opinii oraz wyjaśnienie czy takie opinie podpisują wyłącznie [...] je opracowujący czy też opinie takie podpisuje także - dokonując ich formalnej aprobaty - osoba kierująca Katedrą i Zakładem [...].

Dnia 14 lipca 2011 r. I. C. skierowała bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Rektora Uniwersytetu A. Podniosła, że pomimo upływu około 7 tygodni od daty złożenia wniosku o udostępnienie żądanych przez nią informacji nie dostała żadnej odpowiedzi ani nawet powiadomienia, o jakim mowa w art. 13 ust. 2 bądź art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W konkluzji wniosła o zobowiązanie Rektora do wykonania obowiązku wynikającego w przepisów ustawy.

Zarządzeniem z dnia 18 lipca 2011 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nakazał przekazać skargę zgodnie z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Rektorowi Uniwersytetu A i poinformować skarżącą o przekazaniu. Skargę doręczono na adres organu 25 lipca 2011 r. (k. 21 akt sądowych).

W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu A wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. W uzasadnieniu wyjaśnił, że z uwagi na fakt, iż adresatem wniosku skarżącej jest uczelnia wyższa a wniosek o udzielenie informacji wpłynął w okresie egzaminacyjnym, tuż przed wakacjami (podczas, gdy znaczna część pracowników Uczelni jest na urlopach), oraz fakt, że żądanie dotyczyło zebrania informacji z okresu ponad półtora roku, sporządzenie odpowiedzi zabrało ponad dwa miesiące. W dniu 28 lipca 2011 r. Kierownik Katedry i Zakładu [...] udzielił Rektorowi informacji, o których udostępnienie wniosła skarżąca. Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. Rektor Uniwersytetu A przesłał I. C. informacje, o które wystąpiła. Zdaniem organu w tym stanie rzeczy postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W ocenie Sądu we wniosku z dnia 23 maja 2011 r. I. C. wystąpiła o udzielenie [...] informacji publicznej mieszczącej się w definicji art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). W świetle powołanych przepisów informacją publiczną jest bowiem każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Zgodnie z art. 4 ust. 3 przedmiotowej ustawy, podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, obowiązane są do udostępnienia informacji publicznej będącej w ich posiadaniu. Podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznych są szeroko pojęte władze publiczne, w tym organy władzy publicznej, a także podmioty dysponujące majątkiem publicznym oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne.

W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, iż w powołanym zakresie wniosek skarżącego stanowił żądanie udzielenia informacji publicznej i został skierowany do podmiotu wymienionego w art. 4 ust. 1 tej ustawy.

W tej sprawie zarzut bezczynności organu w powołanym zakresie powinien być zatem rozpatrywany na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 ust. 1 tej ustawy, udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno - techniczną, a żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Odmiennie zaś uregulowano kwestię odmowy udzielenia informacji publicznej. Organ może bowiem odmówić udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1 ustawy). Jednakże jeśli odmawia, to ma tego dokonać w procesowej formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 ustawy). Jeżeli natomiast organ (podmiot), do którego strona zwróciła się o udzielenie informacji publicznej, nie jest w posiadaniu żądanej informacji, to zgodnie z utrwalonym orzecznictwem i poglądem doktryny winien na piśmie o tym wnioskodawcę poinformować.

Tak więc z bezczynnością organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej lub wydania określonego aktu, nie czyni tego w terminie wskazanym w przepisach prawa. Oceny bezczynności organu Sąd dokonuje według stanu faktycznego na dzień orzekania.

Jak wynika z dokumentów przedłożonych Sądowi przez Rektora Uniwersytetu A, wniosek skarżącej z dnia 23 maja 2011 r. nie pozostał bez odpowiedzi. Rektor pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. [...] (k. 7 akt administracyjnych) udzielił skarżącej żądanej informacji. Przesyłka zawierająca to pismo została nadana listem poleconym na adres skarżącej w dniu 10 sierpnia 2011 r. (k. 34 akt administracyjnych).

Ponieważ celem skargi na bezczynność w sprawach dostępu do informacji publicznej jest zobowiązanie organu do rozpatrzenia złożonego w tym zakresie wniosku, stąd też udzielenie wnioskodawcy informacji uczyniło rozpoznanie niniejszej sprawy bezprzedmiotowym. Dlatego też, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 152, poz. 1270 ze zm.), postępowanie podlega umorzeniu.

Wobec jednak faktu, iż udostępnienie informacji publicznej było spóźnione (nastąpiło dopiero na skutek skargi, która dotarła do Uniwersytetu A dnia 25 lipca 2011 r.) uznać należy, że Rektor udzielając informacji, w istocie, uwzględnił skargę na bezczynność w całości w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. (zgodnie z tym przepisem organ, którego bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy). To z kolei uzasadnia zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, które uiściła składając usprawiedliwioną (w dacie jej złożenia) skargę (art. 201 P.p.s.a.). Skarżąca nie wystąpiła, co prawda, o zwrot kosztów postępowania, jednakże w okolicznościach tej sprawy o zwrocie kosztów postępowania Sąd mógł orzec z urzędu (art. 210 § 2 P.p.s.a.). Strona nie działała bowiem przez profesjonalnego pełnomocnika a orzeczenie zostało wydane na posiedzeniu niejawnym.

/-/ W. Batorowicz