Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 96/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Asesor WSA Grzegorz Czerwiński, , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi A. i J. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2005 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę skargę oddala


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. znak [...]na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity ustawy z dnia 14.06.1960r. Dz. U. z 2000r, nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. i J. C. od decyzji Wojewody [...] nr [...]/2005 z dnia [...].06.2005r., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...].08.1999r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia na rzecz G. K. pozwolenia na budowę ganku i zadaszenia przy istniejącym pawilonie handlowo-usługowym w R. przy ul. [...] (nr ew. gruntów [...]), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 1999 r. nr [...] organ pierwszej instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił G. K. pozwolenia na budowę wymienionej wyżej inwestycji.

W dniu 25 marca 2005r. wpłynął wniosek J. i A. C., obecnych współwłaścicieli nieruchomości nr [...] przy ul. [...] w R., o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji z uwagi na niespójność zatwierdzonego tą decyzją projektu budowlanego z warunkami zawartymi w decyzji Zastępcy Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 1999r. znak: [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego na działkach nr [...] i [...], a nie budowie zadaszenia i ganku przy istniejącym, na działce nr [...], pawilonie handlowo-usługowym. Powyższe, zdaniem skarżących, stanowi naruszenie przepisów art. 34 i 35 ustawy Prawo budowlane, a decyzja organu pierwszej instancji wydana została z rażącym naruszeniem prawa, zatem jest dotknięta wadą powodującą jej nieważność. Nadto przez realizację ganku został naruszony interes prawny skarżących jako współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...] w R.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, jako wyjątek od określonej w art. 16 § 1 kpa ogólnej stabilności decyzji administracyjnych, następuje tylko wtedy, gdy w sposób bezsporny ustalono istnienie przyczyny nieważności określonej w przepisie art. 156 § 1 kpa. Zebrany w sprawie materiał dowodowy- nie daje jednak podstaw do wzruszenia rozpatrywanej decyzji, gdyż nie zawiera ona żadnej z wad wymienionych w tym artykule.

Zdaniem organu I instancji mają rację skarżący w kwestii braku spójności opracowanej dokumentacji projektowej i udzielonego pozwolenia z treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ale trzeba wskazać, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikała z ustaleń obowiązującego wówczas na rozpatrywanym terenie miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiącego akt prawa miejscowego. Plan ten, zatwierdzony uchwalą MRN w R. nr [...] z dnia 26 maja 1988r. (DZ. Urz. Woj. Piotrkowskiego nr 14 z dnia 15 sierpnia 1988r., poz. 129) oraz aneksem do tego planu zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w R. opublikowaną w Dz. Urz. Woj. Piotrkowskiego nr 3/92 pod poz. 28, dopuszczał na analizowanym terenie zabudowę handlowo-usługową. Omawiana inwestycja, służąca potrzebom zabudowy handlowo-usługowej (realizowana ściśle dla potrzeb już istniejącego pawilonu handlowo-usługowego) jest zatem jak najbardziej zgodna z ustaleniami tego planu. Dopiero naruszenie prawa miejscowego, jakim są ustalenia obowiązującego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego -udzielenie pozwolenia i realizacja inwestycji niezgodnej z ustaleniami planu, powodowałaby rażące naruszenie prawa.

Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podzielił wyżej prezentowaną argumentację organu I instancji.

Wskazał, że brak spójności dokumentacji projektowej i udzielonego, decyzją z dnia [...].08.1999r., pozwolenia na budowę z treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie stanowi, w niniejszym przypadku, rażącego naruszenia prawa, którego skutki społeczno-gospodarcze wywołane wyżej określoną wadliwością wydanego pozwolenia, byłyby niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności.

Skoro decyzja Prezydenta Miasta R. z dnia [...].05.1999r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego, wydana była w oparciu o ustalenia obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to również wydana na jej podstawie (w terminie jej ważności), badana decyzja z dnia [...].08.1999r. dla przedsięwzięcia mającego służyć potrzebom zabudowy handlowo-usługowej, niewątpliwie była zgodna z ustaleniami tego planu.

Zdaniem organu II instancji nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, gdy weryfikowana decyzja z dnia [...].08.1999r. została wydana po spełnieniu przez inwestora warunków określonych w art. 32 ust 4 Prawa budowlanego (Dz. U. nr 89, poz. 414 z późn. zm.).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. i A. C. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Zdaniem skarżących stanowisko organów prezentowane w niniejszej sprawie narusza zasadność i cel istnienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w procesie uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zdaniem skarżących organ w zaskarżonej decyzji nie wyjaśnił należycie istotnych okoliczności sprawy, czym naruszył przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa.

Ponadto, zdaniem skarżących, organ nie dał możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów, przez co doszło do naruszenia art. 10 § 1 kpa.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację i wniósł o oddalenie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Zdaniem Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa.

Wskazać należy, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji ma charakter nadzwyczajny, a jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą nieważności.

Stwierdzenie nieważności decyzji ustawodawca dopuścił jako odstępstwo od zasady stabilności orzeczeń, wyrażonej w przepisie art. 16 kpa, w ściśle określonych przypadkach.

Przesłanki stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji enumeratywnie wymienione są w przepisie art. 156 kpa. Niedopuszczalna jest ich wykładnia rozszerzająca.

Podkreślenia wymaga w szczególności to, że w trybie postępowania nieważnościowego tylko kwalifikowane rażące naruszenie prawa skutkuje nieważność decyzji.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że rażące naruszenie prawa jako kwalifikowana postać naruszenia prawa zachodzi wtedy, gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być zaakceptowana jako wydana przez organ praworządnego państwa.

Ponadto dla ustalenia, czy naruszenie prawa ma charakter rażący istotna jest ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie ono za sobą pociąga. Za rażące można bowiem uznać tylko takie naruszenie prawa w wyniku, którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Nie ma rozstrzygającego znaczenia ani oczywistość naruszenia określonego przepisu prawnego, ani charakter przepisu, który został naruszony.

Odnosząc powyższą argumentację do okoliczności niniejszej sprawy, Sąd stwierdza, że zasadna jest argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyżej przywołaną, zgodnie z którą decyzja Starosty [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 1000 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia na rzecz G. K. pozwolenia na budowę ganku i zadaszenia przy istniejącym pawilonie handlowo-usługowym w R. przy ul. [...], nie jest dotknięta żadną z wad skutkujących stwierdzenie jej nieważności. W szczególności nie jest dotknięta rażącym naruszeniem prawa.

Zdaniem Sądu, zasadnie organ przyjął i uzasadnił to, że w/w decyzja udzielająca pozwolenia na budowę ganku i zadaszenia przy nowo wybudowanym pawilonie handlowym, nie została poprzedzona decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji – ganek i zadaszenie, ale zapadła w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego i w tych okolicznościach nie jest dotknięta rażącym naruszeniem prawa.

Zdaniem Sądu wbrew twierdzeniom skarżących nie doszło do naruszenia przepisu art. 7 i 77 kpa. Organ rozważył sprawę w jej całokształcie, zasadnie rozstrzygnął prawidłowo, wywodząc podstawę prawną rozstrzygnięcia.

Naruszenie przepisu art. 10 kpa podnoszone przez skarżących wobec braku uniemożliwienia im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądania, zdaniem Sądu, nie stanowi w realiach niniejszej sprawy, naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienie w świetle przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) decydowałoby o potrzebie uwzględnienia skargi.

Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).