Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 313/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku V. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi V. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

V. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W skardze V. B. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i wskazał, że wydalenie go zaszkodzi jego interesowi osobistemu i interesom prowadzonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wydalenie sprawi również, że postępowanie i ewentualne orzeczenie będzie bezprzedmiotowe, ponieważ skarżący nie będzie mógł skorzystać z uprawnień, jakie będą się z tym wiązały. Zdaniem skarżącego, niezasadne jest wydalenie cudzoziemca do kraju pochodzenia przed rozstrzygnięciem, czy jest on zagrożonym w tym kraju prześladowaniami. Wyjazd skarżącego z Polski przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd pozbawi go możliwości uczestnictwa w postępowaniu sądowym, a w razie uwzględnienia skargi, udzielona ochrona sądowa może okazać się iluzoryczna.

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a.], wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji czy postanowienia. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Powyższy przepis zawiera dwie przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, mianowicie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog tych przesłanek jest więc zamknięty. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia Sąd nie bada zasadności samej skargi.

Z treści powołanego art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że to strona, która żąda "ochrony tymczasowej" jest zobowiązana do wskazania przesłanek jej zastosowania. Oczywiście, na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji sąd powinien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny.

We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący powołał wyłącznie argumenty przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji skutkującej jego wydaleniem z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zobowiązanie do powrotu wynikające z art. 299 ust. 6 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650 ze zm.) nie jest jednak równoznaczne z wydaleniem cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zaskarżona decyzja nie zawiera rozstrzygnięcia w postaci orzeczenia o wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a zatem bezpośrednim jej skutkiem nie jest wydalenie skarżącego do kraju pochodzenia. Ani zaskarżona decyzja, ani decyzja ją poprzedzająca nie rozstrzygały o istnieniu przesłanki prześladowania skarżącego w kraju pochodzenia. Jest to kwestia podlegająca ocenie w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy, a nie w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie. Zaskarżona decyzja nie odbiera mu możliwości zalegalizowania pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Argumenty przywoływane w uzasadnieniu zarzutów skargi nie przemawiają zatem za wstrzymaniem wykonania aktu, nie wskazują też, by okoliczności sprawy mogły spowodować zaistnienie ustawowej przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.