Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 711/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 2 pb  i par. 19 ust. 1 pkt 1 lit. c i ust. 2 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), Sędzia WSA Artur Kuś, Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , Protokolant specjalista Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2019 r. sprawy ze skargi M. R. i P. R. na decyzję W. M. z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od W. M. na rzecz skarżących M. R. i P. R. solidarnie kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I.

Po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] lipca 2018 r. złożonego przez N. Sp. z o.o. w P. (dalej jako Inwestor, Spółka), Starosta [...] decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., Nr [...], znak: [...] zatwierdził przedłożony mu projekt budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w parterze, zagospodarowaniem terenu i niezbędną infrastrukturą techniczną, (w zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej).

Zakres powyższej inwestycji obejmował:

- budynek A - 38 lokali mieszkalnych z usługami w poziomie parteru (1-4 kondygnacje nadziemne, powierzchnia zabudowy: 901,50 m2, powierzchnia użytkowa budynku: 2.551,90 m2, w tym powierzchnia użytkowa mieszkań: 2.195,70 m2 , usług: 126,00 m2, kubatura budynku: 10.590,17 m3),

- budynek B - 72 lokale mieszkalne z 11 garażami oraz usługami w poziomie parteru (1-4 kondygnacji, powierzchnia zabudowy: 1.853,50 m2, powierzchnia użytkowa budynku: 5.527,20 m2, w tym powierzchnia użytkowa mieszkań: 4.167,20 m2, usług: 342,70 m2, kubatura budynku: 22.633,57 m3),

- parking dla samochodów osobowych pod potrzeby budynków A i B na 89 miejsc postojowych, w tym 2 miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych, 40 miejsc postojowych pod wiatą oraz 22 miejsca postojowe na terenie działki poza parkingiem,

- komunikację wewnętrzną i instalację zewnętrzną.

Inwestycja zlokalizowana została na działce nr ewid. [...] położonej przy ul, [...] i ul, [...] w obrębie [...] w C..

II.

Po rozparzeniu odwołań M. R. i P. R., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...].

W uzasadnieniu wyjaśnił, że Inwestor złożył wymagane oświadczenia i opinie, zaś projekt został przygotowany przez osoby do tego uprawnione.

Inwestycja jest zdaniem Wojewody zgodna z przepisami z zakresu ochrony środowiska, a sam projekt zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, do projektu została dołączona, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U z 2012 r., poz. 463), dokumentacja badań podłoża gruntowego wraz z opinią geotechniczną z której wynika, że grunt pod budynkiem należy zakwalifikować do drugiej kategorii geotechnicznej oraz występują proste warunki gruntowe.

Organ podkreślił jednocześnie, że za sporządzony projekt budowlany odpowiadają projektanci, którzy złożyli stosowne oświadczenie o jego wykonaniu zgodnie z przepisami prawa i wiedzą techniczną. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej zostały natomiast istotnie ograniczone i sprowadzają się do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowanych zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do analizy projektu zagospodarowania działki.

Zdaniem Wojewody przedłożony do zatwierdzenia projekt jest zgodny z rozporządzeniem ws. warunków technicznych w szczególności z:

- § 12 ust. 1 odległości budynków od granic sąsiednich działek budowlanych wynoszą:

• 40,7 m od granicy działek nr ew. [...], [...], [...], [...], [...],

• 16,4 m od granicy działki drogowej nr ew. [...] - ul. [...],

• 5,1 m od granicy działki nr ew. [...],

• 4,2 m od granicy działki nr ew. [...], przy minimalnej odległości wynoszącej 4,0 m;

- § 12 ust. 6 odległość najbardziej zbliżonego do granicy sąsiedniej działki (nr ew. [...]) tarasu zlokalizowanego w budynku A, wynosi ok. 2,8 m, przy minimalnej odległości wynoszącej 1,5 m;

- § 13, § 57 oraz § 60 odległość planowanych budynków wielorodzinnych od budynku znajdującego się na działce Skarżących (nr ew. [...]) wynosi ok. 52 m, dodatkowo planowana inwestycja zlokalizowana jest na północ od działki Skarżących, co nie spowoduje ograniczeń w naturalnym oświetleniu pomieszczeń znajdujących się w nieruchomości zlokalizowanej na działce nr ew. [...], ani też nie ograniczy naturalnego oświetlenia, jak też nie wypłynie na czas nasłonecznienia;

- § 19 ust. 1 odległości stanowisk postojowych od budynków zlokalizowanych na działkach sąsiednich wynoszą:

• ok. 10,5 m od budynku zlokalizowanego na działce nr ew. [...],

• ok. 10,5 m od budynku zlokalizowanego na działce nr ew. [...], przy minimalnej wymaganej odległości wynoszącej w przypadku do 10 stanowisk postojowych włącznie 7 m;

- 19 ust. 2 odległości stanowisk postojowych od granicy działki, na której się znajdują wynosi:

• 4,2 m od granicy z działką nr ew. [...],

• 4,0 m od granicy z działką nr ew. [...],

• 3,4 m od granicy z działką nr ew. [...],

• 3,2 m od granicy z działką nr ew. [...],

• 5,0 m od granicy z działką drogową nr ew. [...],

• 14,0 m od granicy z działką nr ew. [...], przy minimalnej wymaganej odległości wynoszącej w przypadku do 10 stanowisk włącznie równej 3 m.

Orzecznictwo sądowe dotyczące wykładni § 19 rozporządzenia ws. warunków technicznych nie jest zdaniem Wojewody jednolite. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1301/15 oraz z dnia 21 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 1600/16, w stosunku do ust. 2 ww. paragrafu: "istotne bowiem dla oceny odległości od granicy z działką budowlaną jest nie to czy 5 miejsc (tak jak w tym przypadku) jest położonych w jednym ciągu, czy też rozdzielone niewielkim terenem (mniejszym niż 1 parking), lecz to, czy miejsca te położone są na jednym fragmencie terenu, do którego prowadzi jeden dojazd tak, że można mówić o zwartym kompleksie takich miejsc".

Z kolei w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 31 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Op 472/15 wskazano, że zasady ustalania odległości określonych w § 19 rozporządzenia ws. warunków technicznych nie dotyczą wszystkich miejsc postojowych związanych z określoną inwestycją, lecz wyodrębnionych ich grup lub zespołów, jeżeli zostały w sposób wyraźny względem siebie wydzielone. Przez "wydzielone miejsce postojowe, należy rozumieć miejsce oznaczone w sposób umożliwiający ustalenie jego granic w przestrzeni (np. poprzez oznaczenie namalowanymi liniami na posadzce lub innej nawierzchni utwardzonej - oznaczenie pionowe), które jest złożone z jednego lub kilku stanowisk postojowych [por. Odległość wydzielonych miejsc postojowych od granicy działki budowlanej oraz okien sąsiadujących budynków (Dodatek do Nieruchomości 4/2012, Artur Kosicki) Nieruchomości 2012, nr 4, str. 104]".

Przepis § 19 ust. 2 rozporządzenia może być różnie interpretowany, na co zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12 marca 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2551/13. Można go odczytywać albo w ten sposób, iż stosując go należy uwzględnić wszystkie miejsca postojowe związane z inwestycją albo pewne grupy miejsc (skupiska). Można więc stosując ten przepis przyjąć dwie różne interpretacje.

W analizowanej sprawie zdaniem Wojewody zaprojektowane miejsca postojowe uznać można za kilkanaście skupisk, a także można przyjąć że w niniejszym przypadku mamy do czynienia z odrębnymi grupami miejsc postojowych. Analiza rysunku nr PZT-01-01 Projekt zagospodarowania terenu (str. 100 projektu budowlanego) wykazała, że projektowane miejsca postojowe zlokalizowane w południowej części działki nr ew. [...] oddzielone są pasami powierzchni biologicznie czynnej o szerokości od ok. 2,20 m do 5,0 m. Można zatem przyjąć, że ww. miejsca postojowe zostały zaplanowane w 8 oddzielnych skupiskach miejsc postojowych (2 skupiska liczące po 2 miejsca postojowe oraz 6 skupisk liczących po 3 miejsca postojowe).

Najbliżej działki Skarżących znajdują się 2 skupiska po 3 miejsca postojowe, jednakże są one usytuowane w odległości ok. 3,4 m od granicy tejże działki oraz w odległości 10,5 m od budynku Skarżących, co jest zgodne z § 19 rozporządzenia ws. warunków technicznych. Pozostałe skupiska miejsc postojowych znajdują się w jeszcze większej odległości od granicy działki Skarżących.

W kwestii ponadnormatywnego hałasu Inwestor przedłożył opracowanie pn. "Prognoza oddziaływania akustycznego eksploatacji planowanej inwestycji zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej przy ul. [...] w C." na podstawie którego stwierdzono, iż planowana eksploatacja przedmiotowej inwestycji nie przekroczy wartości dopuszczalnych, ani też nie naruszy przepisów art. 112 i 112a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1396 ze zm.).

W ocenie Wojewody [...] przedłożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji: zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami na parterze (salon kosmetyczno-fryzjerski, biura, handel detaliczny - powierzchnia sprzedaży do 200 m2) wraz z niezbędną infrastrukturą dla działki nr [...] położonej u zbiegu ulic: [...] i [...] w C., oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Decyzja ta została oceniona w postępowaniu sądowoadministracyjnym (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 września 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1390/17).

III.

Skargę na powyższą decyzję wywiedli M. i P. R., kwestionując ją w całości i zarzucając naruszenie przepisów mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj.:

1. § 19 rozporządzenia ws. warunków technicznych poprzez uznanie, że odległości usytuowania miejsc parkingowych od granicy działek sąsiednich i budynków mieszkalnych z oknami zwróconymi do granicy nieruchomości są wystarczające, w sytuacji gdy odległości te nie spełniają warunków przewidzianych w rozporządzeniu i są niezgodne z ukształtowanym w orzecznictwie sądowym, w tym w szczególności z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2018 roku (VII SA/Wa 713/17),

2. art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. poprzez niewłaściwe zastosowanie i niedokonanie rzetelnego sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi w związku z § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia ws. warunków technicznych poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, w którym odległość najbardziej wysuniętego miejsca parkingowego do budynków mieszkalnych z oknami zwróconymi do granicy nieruchomości oraz granicy sąsiedniej nieruchomości jest mniejsza niż wymagana, tj. wynosi mniej niż 20 metrów od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym oraz mniej niż 16 metrów od granicy działki, biorąc pod uwagę, że mamy tutaj do czynienia z 86 miejscami parkingowymi na jednej działce, na której jest planowana inwestycja,

3. § 12 rozporządzenia ws. warunków technicznych poprzez przyjęcie, że odległości pomiędzy budynkiem mieszkalnym a planowanym zamierzeniem inwestycyjnym są zachowane,

4. § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia ws. warunków technicznych poprzez przyjęcie, że usytuowanie w takiej odległości tak budynków mieszkalnych jak i wiat czy garaży dla pojazdów mechanicznych, nie naruszą prawidłowego, naturalnego oświetlenia dla pomieszczeń usytuowanych na terenach sąsiednich,

5. art. 112 i 112a ustawy prawo ochrony środowiska, poprzez doprowadzenie pozwoleniem na przeprowadzenia zamierzenia inwestycyjnego, do naruszenia w przyszłości poziomów hałasu na nieruchomościach sąsiednich,

6. art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, w szczególności załatwienie sprawy z pominięciem podjęcia się wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, poprzez nie uwzględnienie sąsiedniej, ograniczonej zabudowy i pozwolenie na wybudowanie kompleksów mieszkaniowo usługowych dla 110 lokali i łącznie 89 miejsc postojowych, na terenach do tego nie przeznaczonych,

7. art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli, działanie w sposób nie budzący zaufania uczestników do władzy publicznej.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz o orzeczenie o kosztach postępowania.

IV.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

V.

Skarga jest zasadna, choć nie w całości.

W pierwszej kolejności Sąd zwraca uwagę, że Skarżący nie mają racji wskazując jakoby sporna inwestycja powodowała naruszenie § 12 rozporządzenia ws. warunków technicznych. Organ odwoławczy przekonująco, z odwołaniem się wprost do danych z projektu zagospodarowania terenu wyjaśnił, dlaczego żadna z norm odległościowych jaką należy zachować realizując inwestycję nie jest przekroczona. Ogląd wskazanego projektu w sposób oczywisty potwierdza ustalenia organu, że zabudowa zaplanowana przez Inwestora nie narusza odległości przewidzianych w § 12 rozporządzenia ws. warunków technicznych, jest bowiem zlokalizowana w znacznej odległości od granic nieruchomości Skarżących.

Tym samym zarzut nr 3 skargi jest chybiony

Przedmiotowa inwestycja nie narusza także norm nakazujących zachowanie wymogu nie przesłaniania innych obiektów przez budynki objęte opracowaniem projektowym oraz zapewnienia określonego poziomu nasłonecznienia pomieszczeń, tj. § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia ws. warunków technicznych. Inwestycja na pewno nie przesłania domu mieszkalnego Skarżących, jest on bowiem w znacznej odległości od zabudowań planowanych przez Inwestora, a nadto usytuowany jest na południe od całej inwestycji (vide projekt zagospodarowania terenu PZT-01-01 - k. 100, analiza przesłaniania i nasłonecznienia PZT-02-01 - k. 102; PZT-02-02 - k. 102a). Taki układ oraz wynikający z niego sposób naturalnego nasłonecznienia powoduje, że wskazywane normy dostępu do światła dziennego i nasłonecznienia nie są naruszone, tym bardziej w przypadku Skarżących, znacznie oddalonych od planowanych budynków (w bezpośredniej bliskości ich działki brak jest jakichkolwiek zabudowań).

Tym samym niezasadny jest zarzut nr 4 skargi.

Sąd nie mógł także podzielić w istocie gołosłownej argumentacji Skarżących dotyczącej naruszenia art. 112 i 112a ustawy prawo ochrony środowiska, poprzez doprowadzenie "do naruszenia w przyszłości" poziomów hałasu na nieruchomościach sąsiednich. Podkreślenia wymaga fakt przedłożenia przez Inwestora analizy poziomu hałasu zarówno w dzień jak i w nocy, która daje odpowiedź na pytanie o immisje dźwiękowe jakie będą płynąć w kierunku nieruchomości Skarżących głównie z zaprojektowanego parkingu. Przedmiotem ochrony z art. 112 przywołanej ustawy jest zabezpieczenie Stron przed hałasem, które polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez:

1) utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie;

2) zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany.

Doprecyzowaniem tego ogólnego w swej wymowie przepisu jest art. 112a ustawy zawierający konkretne normy dźwiękowe jakie winny zostać dotrzymane w dzień jak i w nocy.

Skarżący nie przedłożyli jakiegokolwiek własnego opracowania, które podważałoby wyjaśnienia i stanowisko Inwestora w tym względzie. Nie ma zatem podstaw by zarzucać organom wadliwość w tym zakresie. Ich obowiązkiem nie jest badanie hipotetycznego, możliwego do zaistnienia w przyszłości poziomu hałasu, który z uwagi np. na sposób użytkowania całej Inwestycji w przyszłości (głównie ewentualne zintensyfikowanie poza dopuszczalną możliwość sposobu użytkowania parkingu) może wzrosnąć, co będzie mogło zostać poddane ocenie w zupełnie innym postępowaniu, związanym z przekroczeniem tych norm i potrzeb zapobiegania takiemu stanowi rzeczy.

W niniejszej sprawie nie ma powodów do zakwestionowania oceny oddziaływania akustycznego inwestycji na pobliskie nieruchomości, w tym na nieruchomość Skarżących. Trudno też przyjąć, że przedłożona analiza jest wadliwa

W związku z tym chybiony jest zarzut nr 5 skargi.

W ocenie Sądu organom nie można także zarzucić uchybień podniesionych w zarzutach nr 6 i 7 skargi, akcentujących naruszenie art. 7 i 8 k.p.a., które ustanawiają ogólne zasady postępowania administracyjnego (zasadę prawdy obiektywnej oraz zasadę zaufania i rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony).

Wojewoda [...] prawidłowo wskazuje, że nie jest ani jego rolą ani kompetencją badanie prawidłowości decyzji o warunkach zabudowy, którą dysponuje Inwestor. Dla podkreślenia należy dodać, że decyzja ta została prawomocnie oceniona przez tutejszy Sąd (wyrok z dnia 15 września 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1390/17), a zatem nie ma jakichkolwiek podstaw prawnych aby akt ten ponownie kwestionować, zwłaszcza zaś w postępowaniu budowlanym. Jeżeli więc przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy, a w ocenie Sądu tak właśnie jest, to organ nie miał podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę, co nie wyłącza innych uchybień, które nie wiążą się jednak z wadliwą oceną zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy. Twierdzenia Skarżących o nie uwzględnieniu sąsiedniej zabudowy jednorodzinnej i zezwolenie na budowę kompleksu mieszkaniowo-usługowego dla 110 lokali i łącznie 89 miejsc postojowych, na terenach do tego nie przeznaczonych, nie może być w ogóle przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu.

Nie można także przyjąć, że organy naruszyły zasadę pogłębiania zaufania obywateli i działania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej. Okoliczność, że Skarżący nie akceptują stanowiska organu nie oznacza jeszcze, że narusza ono wskazaną zasadę procesową. Rolą organu nie jest z pewnością rozstrzyganie sprawy w sposób zgodny wyłącznie z żądaniem tylko jednej ze stron, bądź rozstrzyganie wątpliwości wyłącznie na jej rzecz. Organ ma przede wszystkim wyważyć interesy wszystkich uczestników postępowania, co jest widoczne zwłaszcza w sprawach dotyczących zatwierdzania projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę, gdzie z natury rzeczy występują strony o spornych interesach (inwestor i sąsiedzi nieruchomości objętej zainwestowaniem). W niniejszej sprawie nie można zatem przyjąć, aby organ odwoławczy naruszył omawianą zasadę, tj. skrajnie jednostronnie orzekł na rzecz Inwestora.

Sąd nie podziela również uwag Skarżących sformułowanych na rozprawie co do naruszenia przez Inwestora norm odległościowych parkingu w odniesieniu do znajdującej się na ich nieruchomości czerpni powietrza systemu wentylacji mechanicznej z odzyskiem ciepła (rekuperatorem). W istocie problematykę czerpni i wyrzutni powietrza reguluje § 152 rozporządzenia ws. warunków technicznych. Niemniej jednak twierdzenia Skarżących o legalnym istnieniu owej czerpni, którą należałoby uwzględniać w niniejszym procesie inwestycyjnym, nie znajdują potwierdzenia w sporządzonej przez geodetę mapie do celów projektowych jaką przedłożył Inwestor. Z mapy tej, obejmującej również działkę Skarżących nr ewid. [...] wynika, że na ich nieruchomości nie znajduje się wskazana czerpnia (w sensie legalnym a nie faktycznym), ani też nie jest ona zaprojektowana. W tej sytuacji żadne analizy tego zagadnienia nie tyle co nie powinny a nie mogły być przez organ prowadzone.

VI.

W ocenie Sądu organy wadliwie oceniły natomiast zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie prawidłowego położenia zaprojektowanego parkingu i odległości miejsc postojowych od okien i granic nieruchomości Skarżących.

W zaskarżonej decyzji Wojewody przyjęto przede wszystkim pogląd, że przepis § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia ws. warunków technicznych jest różnie interpretowany przez sądy, co jak można rozumieć daje podstawę do wybory jednego ze stanowisk. Kierując się powyższym Wojewoda przyjął, że zaprojektowany parking należy widzieć nie jako zorganizowaną całość, a jako skupisko grup miejsc postojowych, z pośród których najbliżej działki Skarżących znajdują się 2 skupiska po 3 miejsca postojowe. Ich usytuowanie w odległości ok. 3,4 m od granicy tejże działki oraz w odległości 10,5 m od budynku Skarżących jest zgodne z § 19 rozporządzenia ws. warunków technicznych.

Sąd tych rozważań nie podziela.

Zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, odległość stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych od: placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi (...) w budynku mieszkalnym (...) nie może być mniejsza niż:

(1) dla samochodów osobowych:

a) 7 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie,

b) 10 m - w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie,

c) 20 m - w przypadku parkingu powyżej 60 stanowisk postojowych.

Z kolei w § 19 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia ws. warunków technicznych przewidziano, że stanowiska postojowe, w tym również zadaszone, oraz otwarte garaże wielopoziomowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż:

(1) dla samochodów osobowych:

a) 3 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie,

b) 6 m - w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie,

c) 16 m - w przypadku parkingu powyżej 60 stanowisk postojowych.

Jak słusznie wskazano w wyroku tutejszego Sądu z dnia 7 lutego 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 713/17 zasadniczym celem wprowadzenia omawianej regulacji (§ 19 rozporządzenia) było zapewnienie umiejscowienia parkingu w takim miejscu na nieruchomości, aby nie naruszać uprawnień właścicielskich podmiotów, które z nim sąsiadują. Tym samym ocenić należy, że podzielenie miejsc parkingowych inną przestrzenią nie zmienia oceny miejsca inwestycji jako parkingu (...) Odległość natomiast, w jakiej mają znajdować się miejsca postojowe od granicy działki, musi być oceniana w oparciu o łączną liczbę tych miejsc na danej nieruchomości, a nie w oparciu o jego rozdzielone, poszczególne części. Potwierdzeniem wskazanej interpretacji i oceny oraz prawidłowości argumentacji skargi w tym przedmiocie, jest w ocenie Sądu, zarówno orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i stanowisko ustawodawcy, który w nowelizacji omawianego § 19 Rozporządzenia, obowiązującej od 1 stycznia 2018 r. przewiduje dalsze zaostrzenie reguł jego zastosowania. Nowa regulacja zajęła miejsce dotychczasowej właśnie z uwagi na liczne nadużycia jej interpretacji dokonywane w praktyce stosowania tego przepisu.

W ocenie Sądu rozstrzygającego niniejszą sprawę, z projektu zagospodarowania terenu (PZT-01-01) wynika, że Inwestor w sposób nieuprawniony podzielił miejsca postojowe na ich małe zgrupowania, tak aby w ten właśnie sposób spełnić wymagania stawiane przez prawodawcę w § 19 rozporządzenia ws. warunków technicznych. Wszystkie miejsca postojowe znajdują się niewątpliwie na jednym parkingu rozumianym tak funkcjonalnie jak i celowościowo jako zwarta całość. Parking ten zaopatrzony jest w jeden wjazd i wyjazd, gdzie dojazd do wszystkich miejsc (za wyjątkiem 12 miejsc zgrupowanych po 3 sztuki i położonych na prawo od wjazdu na parking), stanowią jedną funkcjonalną całość, zaś ruch odbywa się jednym ciągiem jezdnym umożliwiającymi dotarcie do każdego miejsca. W tym kontekście miejsca te, za wyjątkiem wskazanych 12 miejsc na prawo od wjazdu, winny być rozpatrywane łącznie z uwzględnieniem odpowiednich norm odległościowych (tak do okien budynków mieszkalnych jak i granic sąsiednich działek budowlanych). Podzielenie tej części inwestycji na szereg grup miejsc postojowych (po 2, 3, 6, 7, 8 i 9 sztuk), oddzielonych od siebie niewielkimi pasami powierzchni biologicznie czynnej, nie zmienia ich charakteru i spojrzenia jako funkcjonalnej całości - parkingu. Orzecznictwo sądowe mówiąc o możliwości grupowania miejsc postojowych czyni to pod określonymi warunkami. Możliwe jest więc istnienie na terenie jednej inwestycji nawet kilku zgrupowań miejsc postojowych, pozostających w zgodzie z § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia ws. warunków technicznych. Wydzielenie takie może być jednak dokonane wtedy, gdy w jego efekcie:

- powstaną rzeczywiście odrębne od siebie zgrupowania miejsc postojowych (oddzielenie miejsc postojowych niewielkimi przestrzeniami, nawet biologicznie czynnymi, nie spełnia tego wymagania);

- owe zgrupowania są oddzielone od siebie w sposób względnie trwały a nie pozorny np. budynkami, wyraźnie ukształtowanym terenem, znajdują się w różnych częściach działki inwestycyjnej;

- miejsca te są funkcjonalnie od siebie odrębne i niezależne np. są dostępne z wyraźnie różnych ciągów komunikacyjnych, co nie oznacza, że na teren całej inwestycji nie może prowadzić jeden wjazd i wyjazd; niemniej jednak podział taki nie może być sztuczny, dokonywany wyraźne w celu wypełnienia wymagań warunków technicznych.

W kontekście powyższego parking ukształtowany tak jak na dołączonym projekcie zagospodarowania terenu inwestycji nie może być traktowany jako luźny zbiór indywidualnych zgrupowań miejsc postojowych (po kilka ich sztuk), do których z osobna należy stosować normy odległościowe, tak jak to uczynił Wojewoda [...]. Z projektu zagospodarowania terenu wyraźnie wynika, że mamy w sprawie do czynienia z jednym parkingiem, funkcjonalnie wyodrębnionym, do którego dostęp jak i sposób poruszania się jest określony, przekształcając ten obszar w jedną, funkcjonalną całość. Analizowanie zatem pojedynczych zgrupowań jest uchybieniem ze strony organu, bowiem jest to jeden zbiorczy parking dla całej inwestycji.

Niezależnie od powyższego, nawet przyjęcie korzystniejszej dla Inwestora interpretacji przedstawionego projektu zagospodarowania terenu (wszak organ i sąd mają wyważać sporne interesy uczestników postępowania administracyjnego), tj. założenie, że podział miejsc postojowych na parkingu może zostać dokonany odrębnie na miejsca znajdujące się w środku parkingu (40 sztuk + 2 miejsca dla osób niepełnosprawnych i 2 śmietniki), od zachodu (9 sztuk), wschodu (6 sztuk), północy i południa (po 22 sztuki), nie zezwala na zatwierdzenie projektu budowlanego w takiej postaci. Najbliżej położone względem działki Skarżących i ich budynku mieszkalnego są wówczas miejsca zgrupowane na południu działki inwestycyjnej w ilości 22 sztuk. O ile więc spełniają one warunek odległości od okien budynku (ściana budynku mieszkalnego Skarżących mieści się w odległości 10,5 m od tego zgrupowania miejsc), o tyle zgrupowanie to nie mieści się w odległości mniejszej niż przewidziane 6 metrów od granicy nieruchomości (dla 11-60 miejsc postojowych).

W konsekwencji organy naruszyły art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. c) i ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia ws. warunków technicznych. Rozwiązanie projektowe w sposób oczywisty zmierza zdaniem Sądu, do obejścia wymogu zachowania ustawowej odległości 16 m od granicy działki czy też 20 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi i musi zostać ocenione jako niedopuszczalne. Nawet korzystniejsza ocena zabiegów Inwestora, a więc przyjęcie, że ocenianym zgrupowaniem są miejsca na południu działki w ilości 22 sztuk nadal narusza normę odległości od granicy nieruchomości Skarżących, a także innych właścicieli nieruchomości nr ewid. [...], [...] i [...].

W powyższej sytuacji Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. i § 19 ust. 1 pkt 1 lit. c) i ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia ws. warunków technicznych, orzekł o uchyleniu decyzji organów obu instancji. Zakres stwierdzonych naruszeń wymaga przeprowadzenia ponownego postępowania budowlanego w znacznej części, tj. wezwania Inwestora do zmiany projektu, z wykazaniem wadliwości, które nie mogą zostać zaakceptowane, a następnie ponownej oceny przedłożonego projektu i ewentualnego wydania pozwolenia na budowę.

O zwrocie kosztów postępowania, na które składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie 500 zł, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.