Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 888/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 5
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant Asystent Sędziego Dawid Myszyński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 listopada 2014 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję M. P. E. C. Sp. z o.o. w W. z dnia ... 2014 r. nr ... w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ja decyzję M. P. E. C. sp. z o.o. w W. z dnia ... 2014 r., nr ... 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu 3. zasądza od M. P. E. C. sp. z o.o. w W. na rzecz skarżącego kwotę 200 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...]r. skarżący S. B., powołując się na art. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej powoływanej też jako "u.d.i.p."), zwrócił się do Miejskiego [...] Spółka z o.o. we [...] (zwane dalej "Przedsiębiorstwem") o udostępnienie informacji dotyczącej wydatków tej spółki poniesionych na reklamę i promocję (ogłoszeń prasowych, radiowych, telewizyjnych, konkursów), umów dotyczących publikacji reklam/informacji, faktur dotyczących publikacji reklam/informacji i darowizn za okres od 1 stycznia 2010 r. do 1 września 2012 r. Jako formę udostępnienia informacji skarżący wskazał – dostęp do przeglądania informacji w urzędzie.

Przedsiębiorstwo nie udzieliło skarżącemu wnioskowanej informacji, lecz pismem z dnia z 12 grudnia 2012 r. poinformowało go, iż żądane dokumenty nie stanowią informacji publicznej. Wobec tego skarżący wniósł skargę na bezczynność Przedsiębiorstwa, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uwzględnił zobowiązując Przedsiębiorstwo w wyroku z dnia 17 kwietnia 2013 r. (sygn. akt II SAB/Bd 25/13) do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 29 listopada 2012 r.

W konsekwencji powyższego wyroku Przedsiębiorstwo, po rozpatrzeniu ww. wniosku skarżącego z dnia 29 listopada 2012 r., uzupełnionego w dniu 8 lipca 2013 r., wydało w dniu 22 lipca 2013 r. decyzję mocą której, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 10 ust. 1, art. 17 ust. 1 i 2 w zw. z art. 16 u.d.i.p., odmówiło udostępnienia skarżącemu żądanej informacji. Decyzję tą Przedsiębiorstwo utrzymało w mocy decyzją z dnia [...] r.

W uzasadnieniu obu decyzji wskazano, że w związku z tym, że wnioskowana informacja publiczna ma charakter informacji publicznej przetworzonej, pismem z dnia [...]r. Przedsiębiorstwo zwróciło się do skarżącego o wskazanie szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji. Skarżący w piśmie z dnia 8 lipca 2013 r. odmówił wykazania interesu publicznego, uznając że żądanych przez niego we wniosku o udostępnienie informacji publicznej danych, nie można uznać za informację publiczną przetworzoną.

Zdaniem Przedsiębiorstwa wskazane stanowisko skarżącego jest błędne. W tym konkretnym przypadku żądał on bowiem udostępnienia wszelkich dokumentów, w tym w większości mających charakter dokumentów prywatnych, dotyczących inwestycji realizowanej ze środków własnych spółki, bez jakiegokolwiek dofinansowania ze środków zewnętrznych. Ponadto dokument prywatny skierowany do organu przez podmiot prywatny nigdy nie stanie się dokumentem urzędowym tylko dlatego, że został do tego organu zaadresowany i znajduje się w jego posiadaniu. Przedsiębiorstwo podkreśliło przy tym, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania jej w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Oznacza to, że zakres przedmiotowy ustawy wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji. Wnioskodawca chcąc zatem uzyskać informację publiczną zawartą w wymienionych dokumentach, winien wskazać szczególny interes publiczny, który umożliwiłby Przedsiębiorstwu przygotowanie z posiadanych dokumentów prywatnych i urzędowych, informacji publicznej przetworzonej dla potrzeb wnioskodawcy, bez naruszania tajemnicy handlowej spółki oraz ustawy o ochronie danych osobowych. Przedsiębiorstwo zaznaczyło, że dokonując oceny czy istnieje "ważny interes publiczny" musi zważyć zarówno intencje wnioskodawcy jak i wskazany przez niego cel, mając na uwadze także charakter żądanej informacji publicznej.

W wyniku rozpatrzenia wniesionej na decyzję z dnia [...]r. skargi WSA w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 9 stycznia 2014 r. (sygn. akt II SA/Bd 1233/13) uchylił decyzję Spółki z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Spółki z dnia[...].

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że okoliczność dotycząca braku istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, stanowiąca podstawę decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, powinna być zbadana oraz wykazana, nie tylko przez stronę zainteresowaną informacją, ale także przez organ w uzasadnieniu podjętej decyzji. Wnioskodawca występujący o udostępnienie informacji publicznej nie musi wiedzieć na etapie składania wniosku, że żądana przez niego informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej, a zatem w momencie formułowania i kierowania wniosku nie jest zobligowany do wskazania powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. To podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej muszą wykazać, że objęte wnioskiem żądanie dotyczy informacji publicznej o charakterze przetworzonym i mogą odmówić jej udostępnienia tylko wtedy, gdy wnioskodawca nie wykaże występowania tej przesłanki. W razie niewykazania przez wnioskodawcę interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem żądanej informacji publicznej organ powinien we własnym zakresie zbadać jego istnienie, i dopiero w razie ustalenia jego braku na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. wydać decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej, a następnie szczegółowo wyjaśnić te kwestię w uzasadnieniu wydanej decyzji.

Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie aktywność organu w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego ograniczyła się do wezwania skarżącego do wykazania interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej, co było konsekwencją stwierdzenia przez organ, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną, jako że – jak wyjaśnił organ - wymaga ona od Przedsiębiorstwa przygotowania specjalnie dla wnioskodawcy, który zażądał udostępnienia wszelkiego rodzaju dokumentów, z posiadanych przez organ dokumentów prywatnych i urzędowych, wnioskowanej informacji urzędowej, bez naruszania przy tym tajemnicy handlowej Przedsiębiorstwa oraz ustawy o ochronie danych osobowych. Z przedstawionej argumentacji organu wynika zatem, że zakwalifikował on żądną przez skarżącego informację jako informację publiczną przetworzoną, wyłącznie z uwagi na konieczność wyselekcjonowania jej z posiadanych przez organ dokumentów wśród których znajdują się dokumenty prywatne, a także ze względu na potrzebę dokonania ich weryfikacji w kontekście wymogów ustawy o ochronie danych osobowych oraz tajemnicy handlowej Przedsiębiorstwa.

Zdaniem Sądu wskazane przez organ okoliczności nie świadczą o tym, że w sprawie mamy do czynienia z informacją przetworzoną. Selekcja dokumentów i ich analiza pod względem treści są zwykłymi czynnościami, w wyniku których nie powstaje żadna nowa informacja. O przetworzeniu informacji nie stanowi też sięganie do materiałów archiwalnych czy też źródłowych. Także czasochłonność oraz trudności organizacyjno - techniczne jakie wiążą się z przygotowaniem informacji publicznej, nie mogą zwalniać zobowiązanego podmiotu z tego obowiązku, a tym samym kwestie te nie mogą ograniczać prawa do uzyskania informacji publicznej przewidzianego w art. 3 u.d.i.p., przy uwzględnieniu ograniczeń wynikających z art. 5 tej ustawy. Również okoliczność, że w treści informacji publicznej zawarte są dane osobowe nie zwalnia organu z udostępniania informacji publicznej. Organ winien w takiej sytuacji wyłącznie ograniczyć dostęp do informacji umożliwiających identyfikację osób fizycznych tzn. udostępnić dokumenty odpowiednio zanonimizowanye. Konieczność dokonania anonimizacji nie może być utożsamiana z odmową udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych.

Sąd wskazał także, że to, iż w dokumentach organu znajdują się różnego rodzaju dokumenty, tj. takie, które stanowią informację publiczną i które jej nie stanowią, w których znajdują się materiały, które nie zostały wytworzone przez organ władzy publicznej lub inne podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej - dokumenty prywatne, nie oznacza że wnioskodawca nie ma prawa do uzyskania informacji publicznej. Uznanie, że dokumenty organu, jako zbiór różnych dokumentów i informacji, nie stanowią w całości informacji publicznej nie ogranicza prawa do informacji, lecz obliguje organ do wyselekcjonownia z nich dokumentów w których zawarta jest informacja publiczna.

Sąd podkreślił ponadto, że ponadto, że w świetle art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 5 u.d.i.p., konieczność ochrony informacji niejawnych, oraz innych tajemnic ustawowo chronionych i tajemnic przedsiębiorcy stanowi podstawę do odmowy udostępnienia informacji publicznej ze względu na ograniczenia, o których mowa w art. 5 u.d.i.p., a nie ze względu na uznanie tych informacji za informację przetworzoną z tego powodu, że ewentualnie stanowią one tajemnicę przedsiębiorcy.

Wobec tego Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie organ nie wyjaśnił w sposób zgodny z prawem i przekonywujący dlaczego uznał, że w sprawie mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną, a tym samym naruszył art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Wskazanych przez organ w uzasadnieniu decyzji powodów kwalifikacji żądanej przez skarżącego informacji jako informacji przetworzonej, a dotyczących konieczności wyszukania i wyselekcjonowania stosownych dokumentów oraz dokonania ich anonimizacji, nie można w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej uznać za świadczące same w sobie, że w sprawie mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną. Informacji przetworzonej nie stanowią również informację zawierające tajemnice przedsiębiorcy.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Przedsiębiorstwo decyzją z dnia [...] r. odmówiło skarżącemu udostępnienia informacji publicznej w zakresie wydatków Przedsiębiorstwa na reklamę i promocję (ogłoszeń prasowych, radiowych, telewizyjnych, konkursów), umów dotyczących publikacji reklam/informacji oraz faktur dotyczących publikacji reklam/informacji – w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 1 września 2012 r.

W wyniku wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy Przedsiębiorstwo decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...]r.

W uzasadnieniu Przedsiębiorstwo podtrzymując swoje stanowisko zawarte w decyzji z dnia [...] wskazało, że po wyroku Sądu zwróciło się do wnioskodawcy o wykazanie, że uzyskanie wnioskowanych informacji jest szczególnie uzasadnione dla interesu publicznego, podając jednocześnie powody, dla których Przedsiębiorstwo uważa takie żądanie za uzasadnione.

Przedsiębiorstwo wskazało mianowicie, że posiada decyzję nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] r. o uznaniu całej ciepłowni za obiekt mający istotne znaczenie dla bezpieczeństwa publicznego, w tym w szczególności dla funkcjonowania aglomeracji miejskiej, jaką jest[...], wydaną na podstawie art. 3 ust. 3, 5 i 6 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 114, poz. 740) oraz o umieszczeniu jej w wykazie przedsiębiorstw, zakładów pracy i fabryk oraz urządzeń na obszarze województwa[...], podlegających obowiązkowej ochronie przez specjalistycznie uzbrojone formacje ochronne oraz odpowiedniemu zabezpieczeniu technicznemu. Ponadto jako duże przedsiębiorstwo energetyczne objęte jest systemem koncesyjnym zarówno w zakresie wytwarzania ciepła jak i przesyłania i dystrybucji ciepła. Koncesję zarówno na wytwarzanie ciepła jak i przesyłanie i dystrybucję ciepła Przedsiębiorstwo otrzymało od Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w dniu [...]r. (nr[...]). W zakresie ustalania cen ciepła oraz badania kosztów stanowiących podstawę kalkulacji cen i stawek, opłat oraz rozliczeń z tytułu zaopatrzenia w ciepło, Przedsiębiorstwo podlega zatem ustawie z dnia 10 kwietnia 2006 r. – Prawo energetyczne oraz wydanym w oparciu o tę ustawę przepisom rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 września 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz rozliczeń z tytułu zaopatrzenia w ciepło. Oznacza to, że tylko i wyłącznie Prezes Urzędu Regulacji Energetyki jest uprawniony do badania wszelkich kosztów przedsiębiorstw objętych koncesjonowaniem i po stwierdzeniu, że są one uzasadnione oraz że koszty te spełniają inne wymagania przepisów ustawy i rozporządzenia taryfowego, Prezes Urzędu zatwierdza przedstawioną przez Przedsiębiorstwo taryfę lub odmawia jej zatwierdzenia.

Wnioskodawca odmówił wskazania wykazania szczególnego interesu publicznego uzasadniającego udostępnieniu mu żądanej informacji.

Przedsiębiorstwo uznało, że w tej sytuacji tj. wobec braku odniesienia się przez wnioskodawcę do uzasadnionych przez Przedsiębiorstwo pisemnie przyczyn odmowy udzielenia informacji publicznej i w związku z odmową wykazania przez wnioskodawcę szczególnego interesu społecznego, zasadna jest odmowa udzielenia wnioskowanej informacji.

Na ww. decyzję z dnia [...]r. S. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji z dnia 13 maja 2014 r. Skarżący zarzucił Przedsiębiorstwu naruszenie:

1. art. 7, art. 8 ust. 2, art. 61 ust. 1 i 2, art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP;

2. art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 10 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości w ramach toczącego się postępowania w ten sposób, iż zastosowana wykładania art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prowadzi do uznania, iż istniejące dokumenty stanowią informację publiczną przetworzoną;

3. art. 61 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowanie w ten sposób, iż wszystkie wątpliwości zostały rozstrzygnięte na korzyść wyłączenia prawa do informacji publicznej, co prowadzi do naruszenia istoty prawa do informacji;

4. art. 6, art. 7, art. 15 w zw. z art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 w zw. z art. 107 § 3 in fine k.p.a., w związku z art. 16 ust. 2 zdanie pierwsze u.d.i.p. oraz art. 140 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi skarżący, tak jak we wniosku o ponowne rozparzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] r. stwierdził, że udostępnienie żądanych, istniejących dokumentów nie stanowi udzielenia informacji publicznej przetworzonej. W tym kontekście podkreślił, że Przedsiębiorstwo błędnie utożsamia konieczność przekształcenia informacji z jej przetworzeniem i pozyskaniem w efekcie tego całkiem nowej informacji pod względem jakościowym. Wskazał także, że skoro Przedsiębiorstwo nie wniosło skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 25 lutego 2014 r., to tym samym będąc związane wyrażoną w nim oceną prawną, nie miało podstaw do uznania że przedmiotowy wniosek dotyczy informacji publicznej przetworzonej. Powołał się również na wynikający z przepisów prawa powszechny i szeroki dostęp do informacji publicznej jako niezbędny element istnienia społeczeństwa obywatelskiego. Zaznaczył, że z art. 61 Konstytucji RP wynika, iż ogólną zasadą jest dostęp do informacji, i że w związku z tym wszelkie wyjątki od tej zasady powinny być formułowane w sposób wyraźny, a wątpliwości przemawiać na rzecz dostępu. Dlatego też, jak podkreślił, wszelkie ustawowe ograniczenia prawa do informacji nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Ponadto skarżący zarzucił, że działanie Przedsiębiorstwa w niniejszej sprawie wskazuje, że celowo zmierza ono do przedłużanie toczącego się postępowania, że nie dokonało ono zbadania i wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy oraz, że uzasadnienie wydanych przez nie decyzji jest ogólnikowe, nie odnosi się do wszystkich zarzutów skarżącego i nie wyjaśnia w sposób prawidłowy przyczyn odmowy udostępnienia żądanych przez skarżącego informacji.

W odpowiedzi na skargę Przedsiębiorstwo wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kryterium legalności, a więc prawidłowości zastosowania obowiązujących w dniu wydania decyzji administracyjnej przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego.

Należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że o przedmiocie niniejszej sprawy dwukrotnie wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, tj. w prawomocnych wyrokach: z dnia 17 kwietnia 2013 r. (sygn. akt II SAB/Bd 25/13) i z dnia 25 lutego 2014 r. (sygn. akt II SA/Bd 1233/13). Wobec tego ocena zaskarżonej decyzji z dnia 3 lipca 2014 r. z punktu widzenia ww. kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, wymagała uwzględnienia, ze względu na zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia sądowe, dyrektyw wynikających z treści art. 153 i 170 p.p.s.a.

Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną, o której mowa we wskazanym przepisie, rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowanie w rozpoznawanej sprawie. Dotyczy ona zatem właściwego zastosowania konkretnego przepisu prawa w indywidualnej sprawie. Wskazania natomiast co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy. Mają one na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz nakreślenie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie w celu uniknięcia wadliwości tegoż postępowania (por. Bogusław Dauter: Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, wydanie 1, Warszawa 2008 str.289-290). Z treści przytoczonego przepisu art. 153 p.p.s.a. jednoznacznie wynika, iż zarówno organy administracyjne, których działanie było przedmiotem skargi, jaki i sąd orzekający w sprawie, ilekroć dana sprawa będzie ponownie przez nie rozpoznawana, będą związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu tegoż sądu, jeżeli nie zostanie ono wzruszone lub nie ulegną zmianie przepisy prawne na podstawie, których ten sąd orzekał. Jeśli więc strona lub organ z taką oceną i wskazaniami się nie zgadza, to powinni oni zakwestionować za pomocą właściwych środków odwoławczych dane orzeczenie, w którym zawarta jest ocena prawna i wskazania, które uważa za niezgodne z prawem. Po uprawomocnieniu się zaś tego orzeczenia, zawarte w nim stanowisko, będzie wiążące nie tylko wobec organów wymienionych w art. 153 p.p.s.a., lecz również i wskazanych w art. 170 p.p.s.a., który to przepis explicite wskazuje, iż orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Jeśli więc strona lub organ ze środka odwoławczego nie skorzysta i tym samym doprowadzi do uprawomocnienia się danego wyroku, wówczas kwestie prawne przesądzone w takim orzeczeniu i wskazania w nim zawarte są wiążące dla organów administracyjnych orzekających w sprawie, tegoż sądu, jak i innych organów. Nierespektowanie więc przez organ oceny prawnej i wykładni wyrażonej w danej sprawie w orzeczeniu sądu, narusza zasadę związania z art. 153 p.p.s.a., i uzasadnia uchylenie takiego niezgodnego z art. 153 rozstrzygnięcia.

Istotnym zatem w niniejszej sprawie w świetle art. 153 p.p.s.a. jest przede wszystkim rozstrzygnięcie, czy Przedsiębiorstwo rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę uwzględniło wyrażoną w wydanych w sprawie orzeczeniach sądowych ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania.

Z analizy akt sprawy wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 17 kwietnia 2013 r. o sygn. akt II SAB/Bd 25/13 przesądził, że Przedsiębiorstwo jest podmiotem zobowiązanym według ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielania informacji publicznej oraz że żądane przez skarżącego faktury, umowy i inne dokumenty obrazujące wydatki na cele reklamy i promocji oraz darowizny czynione ze środków publicznych stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Natomiast w wyroku z dnia 25 lutego 2014 r. o sygn. akt II SA/Bd 1233/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy nie tylko wskazał na konieczność wykazania przez podmiot zobowiązany w podjętej decyzji, że w danym wypadku mamy do czynienia z informacją publiczną o charakterze przetworzonym, ale również wprost stwierdził, że informacji przetworzonej nie stanowią informacje zawierające tajemnice przedsiębiorcy tj. objęte ochroną, o których mowa w art. 5 u.d.i.n. i podlegające w związku z tym ograniczeniu w ich udostępnieniu. Sąd orzekający wyjaśnił, że w świetle art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 5 u.d.i.p., konieczność ograniczenia prawa do informacji w związku z ochroną informacji niejawnych, oraz innych tajemnic ustawowo chronionych i tajemnic przedsiębiorcy stanowi podstawę do odmowy udostępnienia informacji publicznej ze względu na ograniczenia, o których mowa w art. 5 u.d.i.p., a nie ze względu na okoliczność, że takie chronione informacje stanowią informację przetworzoną.

Ze stanowiska tego wynika, że ograniczenia prawa do informacji publicznej wynikające z konieczności ochrony określonych informacji, o których mowa w art. 5 u.d.i.p., stanowią zupełnie inną instytucję prawną niż instytucja informacji przetworzonej, która to skorelowana jest z potrzebą istnienia przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego. W konsekwencji informacje objęte ochroną, o których mowa w art. 5 u.d.i.p. oraz informacje przetworzone stanowią zupełnie odrębne podstawy do ewentualnego odmówienia w drodze decyzji administracyjnej udostępnienia informacji publicznej, jako że w tym pierwszym wypadku następuje to ze względu na występujące ograniczenia w udostępnieniu informacji, natomiast w drugim szczególnie istotnego interesu publicznego.

Pomimo powyższej oceny prawnej, Przedsiębiorstwo podtrzymując stanowisko, że w sprawie mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną, ponownie wezwało skarżącego do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego pod rygorem skutków określonych w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., uzasadniając wezwanie istnieniem ograniczeń w udzielenia informacji publicznej, wynikających z okoliczności objęcia Przedsiębiorstwa systemem koncesyjnym w zakresie wytwarzania, przesyłania i dystrybucji ciepła, oraz uznania go (ciepłowni Przedsiębiorstwa) za obiekt mający istotne znaczenie dla bezpieczeństwa publicznego. Wynika z tego, że strona zobowiązana wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2013 r. o udzielenia informacji publicznej po raz kolejny, wbrew stanowisku wyrażonemu w wyroku z dnia 25 lutego 2014 r., argumentowała stanowisko o konieczności udzielenia w sprawie informacji publicznej przetworzonej, okolicznościami mającymi wskazywać na ograniczenia prawa do informacji, wynikającymi z konieczności ochrony określonych informacji. Stanowi to istotne naruszenie art. 153 p.p.s.a., gdyż w wyroku z dnia 25 lutego 2014 r. Sąd zakwestionował utożsamianie przez Przedsiębiorstwo informacji objętych ochroną, o których mowa w art. 5 u.d.i.p. oraz informacji przetworzonych.

Nieuprawnione było zatem, w świetle stanowiska wyrażonego w wyroku z dnia 25 lutego 2014 r., ponowne wykazywanie przez Przedsiębiorstwo, że żądanie skarżącego dotyczy informacji publicznej przetworzonej, poprzez powołanie się na okoliczności mające świadczyć o ograniczeniu w możliwości udostępniania wszystkim podmiotom zainteresowanych określonych informacji. Czym innym jest bowiem informacja przetworzona, wymagająca istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, a czym innym informacja, objęta ochroną, o której mowa w art. 5 u.d.i.p. i podlegająca w związku z tym ograniczeniom w udostępnianiu.

Należy w związku z tym podkreślić, że informacja przetworzona to taka informacja, której źródłem są materiały znajdujące się posiadaniu podmiotu zobowiązanego, lecz która nie istnieje w przyjętej ostatecznie treści i postaci, gdyż wiąże się z potrzebą dokonania przez podmiot zobowiązany odpowiednich czynności i działań, w tym intelektualnych, według różnorodnych kryteriów, powodujących w konsekwencji powstanie jakościowo nowej informacji. Taka też informacja wymaga dla jej udzielenia istnienia szczególnego znaczenia dla interesu publicznego. Jeżeli więc podmiot zobowiązany twierdzi, że w sprawie mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną i, że w związku z tym podmiot zainteresowany winien wykazać, że taka informacja jest szczególnie istotna dla interesu publicznego, powinien on wskazać w podjętej decyzji na okoliczności uzasadniające stanowisko, iż żądanie objęte wnioskiem o udostępnienie dotyczy informacji publicznej o charakterze przetworzonym. Skoro więc w przedmiotowej sprawie Przedsiębiorstwo takich okoliczności nie wskazało, lecz istotnie naruszając przepis art. 153 p.p.s.a. po raz kolejny wykazywało, że przedmiot sprawy dotyczy informacji publicznej przetworzonej poprzez powołanie się na ograniczenia w możliwości udostępniania wszystkim podmiotom zainteresowanych określonych informacji dotyczących Przedsiębiorstwa, które to ograniczenia - jak wykazano wyżej - nie mogą świadczyć o tym, że żądane informacje stanowią informacje przetworzone, lecz ewentualnie mogą stanowić podstawę do odmówienia w drodze decyzji administracyjnej udostępnienia informacji publicznej ze względu na ochronę informacji, o których mowa w art. 5 u.d.i.p., to tym samym Sąd orzekający w obecnym składzie, z uwagi na niezastosowanie się do oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku z dnia 25 lutego 2014 r., którymi zgodnie z art. 153 p.p.s.a. podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej był związany, a w konsekwencji tego naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., orzekł o uwzględnieniu wniesionej w sprawie skargi i uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...]r.

O powyższym Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. Natomiast o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a, zaś o kosztach postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z motywów uzasadnienia niniejszego wyroku. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Przedsiębiorstwo zastosuje się do dyrektyw wynikających z przepisu art. 153 p.p.s.a. i zgodnie z treścią wydanych w sprawie wyroków uwzględni wyrażone w nich stanowisko, że czym innym jest informacja przetworzona, a czym innym informacja, objęta ochroną, o której mowa w art. 5 u.d.i.p., i że w związku z tym obie wymienione pozycje stanowią odrębne instytucje prawe, skorelowane z innymi przesłankami udostępniania, i których w związku z tym nie można utożsamiać i traktować zamiennie.