Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 301/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6305 Zwrot należności celnych
Skarżony organ: Prezes Głównego Urzędu Ceł
Treść wyniku: Odrzucono skargę o wznowienie postepowania sądowego

SENTENCJA

Dnia 20 maja 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 maja 2005 roku w sprawie ze skargi R.K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w sprawie 3/1 SA/Po 4387/01 w przedmiocie zwrotu należności celnych postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego /-/Walentyna Długaszewska


UZASADNIENIE

Dnia 28 kwietnia 2005 roku R.K. prowadząca Biuro "A" reprezentowana przez B.F. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2004 roku, sygnatura 3/1 SA/Po 4387/01, oddalającym skargę na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...] roku, Nr [...].

Jako podstawę złożonej skargi o wznowienie postępowania skarżąca powołała art. 273 § 2 cytowanej ustawy i wskazała, że w przedmiotowej sprawie doszło do późniejszego (po wydaniu wyroku z dnia 2 czerwca 2004 roku) wykrycia okoliczności faktycznych i środków dowodowych, które mają wpływ na wynik sprawy, a z których skarżąca nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, tj. wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyroku z dnia 2 marca 2005 roku, sygnatura III SA/PO 829/04. Jednocześnie skarżąca wskazała, ze dowiedziała się o nowych okolicznościach w dniu 2 marca 2005 roku, a tym samym skarga o wznowienie postępowania została złożona w terminie określonym w art. 277 cytowanej ustawy, a więc w terminie trzymiesięcznym od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia.

Skarżąca w uzasadnieniu skargi podniosła, że złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego 14 odrębnych przedmiotowych skarg na decyzje organów celnych opartych na identycznych stanach faktycznych i prawnych, a różnice dotyczyły jedynie wysokości kwot cła podlegających zwrotowi i we wszystkich sprawach Sąd oddalił skargi. Skarżąca złożyła tylko jedną skargę kasacyjną w sprawie o sygnaturze 3/1 SA Po 4396/01 zakończonej wyrokiem z dnia 2 czerwca 2004 roku. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne wywody skarżącej i uchylił zaskarżony wyrok oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny , który wyrokiem z dnia 2 marca 2005 roku, sygnatura III SA/PO 829/04 uchylił zaskarżona decyzję Dyrektora Urzędu Celnego z dnia [...] roku, Nr [...].

Zgodnie z art. 280 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Oznacza to, że pierwszą czynnością sądu jest wstępne badanie skargi o wznowienie postępowania na posiedzeniu niejawnym pod względem formalnym, a więc czy skarga została oparta ustawowej podstawie wznowienia i czy została złożona w ustawowym terminie.

Złożona skarga została oparta o art. art. 273 § 2 cytowanej ustawy, który odnosi się do okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu i wówczas nieujawnialnych z tego powodu, że nigdy nie były znane stronom. W rozpatrywanej sprawie skarżąca nie powołała żadnych nowych okoliczności, które były nie ujawnione, ani środków dowodowych, które mogłyby stać się podstawą wznowienia postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydany w podobnej sprawie opartej o taki sam stan faktyczny w dniu 2 marca 2005 roku, tj. po uprawomocnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2004 roku w przedmiotowej sprawie. Wskazany wyrok nie może być uznany jako podstawa wznowienia postępowania, gdyż środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku nie stanowi podstawy wznowienia postępowania, co potwierdził Sąd Najwyższy w uchwale siedmiu sędziów z dnia 21 lutego 1969 roku, II PZP 63/68, OSNCP 1969, nr 2, poz. 208.

Ponadto w rozpatrywanej sprawie ma również zastosowanie pogląd Sądu Najwyższego zaprezentowany w postanowieniu z dnia 21 lutego 1996 roku, I PO 1/96, OSNP 1996, nr 16, poz. 241 zgodnie, z którym skarga o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem nie jest dopuszczalna na podstawie zarzutu sprzeczności orzecznictwa z innymi wyrokami w podobnych sprawach.

Z powyższego wynika, że skarżąca w złożonej skardze o wznowienie postępowania wprawdzie wskazała ustawową podstawę, na której ma się opierać skarga, jednak samo sformułowanie przez nią w skardze podstawy wznowienia postępowania nie oznaczało, że skarga została oparta na ustawowej podstawie wznowienia. Z uzasadnienia skargi, w świetle wskazanych orzeczeń Sądu Najwyższego, wynika bowiem, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Skarżąca powołuje się na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 2 marca 2005 roku w sprawie III SA/PO 829/04. Wyrok ten, zawierający rozstrzygnięcie w innej, nawet podobnej sprawie nie mieści się w ramach przesłanek określonych w art. 273 §2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Taki pogląd zbieżny jest ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym między innymi w postanowieniu z dnia 28 października 1999 roku, IIUKN 174/99, OSNP 2001/4/133.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 280 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.

/-/ Walentyna Długaszewska