Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 362/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6291 Nacjonalizacja przemysłu
659
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Stwierdzono, iż przewlekłość postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Asesor WSA Iwona Ścieszka po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. L. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Rozwoju i Technologii w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Rozwoju i Technologii nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowe dotyczące zobowiązania Ministra Rozwoju i Technologii do rozpoznania wniosku K. L. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] kwietnia 2013 r., nr [...]; 3. oddala skargę w pozostałej części.


UZASADNIENIE

Pismem z [...] września 2021 r. (data prezentaty) K. L. (dalej jako skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii w sprawie rozpoznania jej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] kwietnia 2013 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z [...] czerwca 1958 r.

Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym.

Decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2013 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych nr [...] z [...] czerwca 1958 r. o przejściu na własność Skarbu Państwa nieruchomości stanowiących własność A. K., położonych w [...], gmina [...], powiat [...], woj. [...], w tym:

1) o pow. [...] ha oznaczonych na planie gruntów cegielni "[...]" w Dziale [...], położonych nad rzeką [...] (stawy rybne),

2) o pow. [...] ha oznaczonych na planie gruntów cegielni "[...]" w Dziale [...] (ogród warzywno-owocowy wraz z terenem zabudowanym oraz stawami i nieużytkami),

3) o pow. [...] ha oznaczonych na planie gruntów cegielni "[...]" kolorem czerwonym (doły po wybranej glinie),

4) o pow. [...] ha oznaczonych na planie gruntów cegielni "[...]" w Dziale [...] (ziemia orna).

Pismem z [...] maja 2013 r. K. L. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej ww. decyzją z [...] kwietnia 2013 r.

Postanowieniem z [...] czerwca 2014 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju zawiesił z urzędu postępowanie o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej ww. decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] kwietnia 2013 r. - do czasu przedłożenia prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłej U. P., ewentualnie do czasu przedłożenia zarejestrowanego aktu poświadczenia dziedziczenia po ww. zmarłej.

Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 czerwca 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 253/14 - po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. L. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - zobowiązał Ministra Infrastruktury i Rozwoju do rozpatrzenia wniosku K. L. z dnia [...] maja 2013 r o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2013 r. , nr [...] w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz stwierdził, że bezczynność nie miała rażącego charakteru.

Postanowieniem z [...] kwietnia 2015 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju - po rozpatrzeniu wniosku K. L. o podjęcie zawieszonego postępowania do którego został załączony odpis prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z [...].03.2015 r. sygn. akt [...], stwierdzającego nabycie spadku po zmarłej U. P. - podjął postępowanie zawieszone ww. postanowieniem z [...] czerwca 2014 r.

Następnie Minister Infrastruktury i Rozwoju postanowieniem z [...] września 2015 r. zawiesił z urzędu postępowanie o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej ww. decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] kwietnia 2013 r. - do czasu przedłożenia prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłych G. R., H. S. oraz G. C., ewentualnie do czasu przedłożenia zarejestrowanego aktu poświadczenia dziedziczenia po ww. zmarłych stronach postępowania.

Zaś postanowieniem z [...] grudnia 2020 r. Minister Rozwoju, Pracy i Technologii - po rozpatrzeniu wniosku skarżącej o podjęcie zawieszonego postępowania, do którego został załączony odpis prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z [...].07.2020 r. sygn. akt [...] stwierdzającego nabycie spadku po zmarłym G. C. - odmówił podjęcia zawieszonego postępowania. W uzasadnieniu wskazał, iż dotychczas zostało ustalone następstwo prawne jedynie po zmarłym G. C. Tym samym w dalszym ciągu nie ustąpiły przyczyny zawieszenia przedmiotowego postępowania wskazane w postanowieniu z [...] września 2015 r.

Kolejnym postanowieniem z [...] marca 2021 r. Minister Rozwoju, Pracy i Technologii - po rozpatrzeniu wniosku skarżącej o podjęcie zawieszonego postępowania do którego został załączony odpis postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z [...].12.2015 r., sygn. akt [...], stwierdzającego nabycie spadku po zmarłej G. R. oraz odpis postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z [...].10.2018 r., sygn. akt [...] - podjął postępowanie zawieszone ww. postanowieniem z [...] września 2015 r.

Pismem z [...] sierpnia 2021 r. (data prezentaty) K. L. złożyła ponaglenie na nierozpatrzenie w terminie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - wskazując, że organ naruszył art. 35 § 3 k.p.a. oraz art. 36 k.p.a. Wobec powyższego wniosła o niezwłoczne podjęcie działań i wydanie decyzji.

Następnie pismem z [...] września 2021 r. (data prezentaty) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na przewlekłe prowadzenie przez Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii postępowania w sprawie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] kwietnia 2013 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z [...] czerwca 1958 r. o przejściu na własność Skarbu Państwa nieruchomości położonych w [...], gmina [...].

W skardze tej wniosła o zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu oraz o wymierzenie organowi grzywny.

Zaś w uzasadnieniu skargi przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie.

Podniosła też, że otrzymała pismo organu z [...] września 2021 r. informujące ją, iż wystąpił on o sporządzenie opinii geodezyjnej obrazującej aktualne położenie przedmiotowych nieruchomości oraz włączenie jej do materiału dowodowego, przez co sprawa nie zostanie rozstrzygnięta w terminie ustawowym. Przy czym wyznaczył termin wydania decyzji na [...] października 2021 r.

W związku z tym stwierdziła, że nie ulega wątpliwości, iż w omawianej sprawie organ bezzasadnie przedłuża postępowanie. Ponadto istnieje realna obawa, że intencjonalnie dąży on do przesunięcia wydania decyzji po dniu [...] września 2021 r. - kiedy to wejdzie w życie nowelizacja Kodeksu postępowania administracyjnego, która może mieć wpływ na niniejsze postępowanie.

W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju, Pracy i Technologii wniósł o jej oddalenie.

Opisał przebieg postępowania wskazując, że decyzją z [...] października 2021 r. - po rozpatrzeniu wniosku K. L. oraz po uwzględnieniu wejścia w życie z dniem 16 września 2021 r. ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 1491) - uchylił on ww. decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] kwietnia 2013 r. w całości i umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z [...] czerwca 1958 r.

Następnie odniósł się do zarzutów skargi - stwierdzając, iż są one bezzasadne, albowiem nie prowadził on postępowania w sposób przewlekły, dokonując w toku postępowania licznych czynności wyjaśniających, systematycznie informował strony o przyczynach przedłużenia postępowania i przewidywanych terminach rozstrzygnięcia sprawy (ostatnie zawiadomienie z [...] września 2021 r.) oraz wydając rozstrzygnięcie.

Wskazał też, iż stronami postępowania prowadzonego w trybie art. 156 i nast. k.p.a. są byli właściciele nieruchomości, ewentualnie ich następcy prawni oraz osoby, którym obecnie przysługują prawa rzeczowe do przejętej nieruchomości. W związku z powyższym obowiązany był ustalić stan prawny nieruchomości w dacie jej przejęcia oraz jakim działkom obecnie odpowiada przedmiotowa nieruchomość. W tym celu w dniu [...] sierpnia 2021 r. przekazał on akta sprawy geodecie uprawnionemu z prośbą o sporządzenie opinii geodezyjnej wskazującej aktualne działki ewidencyjne odpowiadające nieruchomości znacjonalizowanej orzeczeniem z [...] czerwca 1958 r.

Dodatkowo Minister podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania podejmował również czynności mające na celu ustalenie podmiotów, którym aktualnie przysługują prawa rzeczowe do nieruchomości. Z uwagi na okoliczność, że w księgach wieczystych prowadzonych dla wyodrębnionych lokali, których właścicielom przysługują prawa rzeczowe w przejętym gruncie figurowały osoby zmarłe - to dwukrotnie zawieszał postępowanie nadzorcze oraz wzywał wnioskodawczynię i osoby należące do kręgu ewentualnych spadkobierców o ustalenie następców prawnych po tych zmarłych, celem zapewnienia im czynnego udziału w postępowaniu.

Dodał, że w okresie zawieszenia postępowania (który trwał łącznie ok. 6 i pół roku), wstrzymaniu uległ bieg terminów o których mowa w k.p.a.

Jednocześnie zaznaczył, że sprawy rewindykacyjne ze swojej natury mają charakter długotrwały, co wynika z trudności w ustaleniu stanu faktycznego na dzień wydania orzeczenia oraz w zgromadzeniu całości akt archiwalnych, po kilkudziesięciu latach od zakończenia postępowania, a w rozważanym przypadku - po upływie ponad 60 lat. Należy również podkreślić wielowątkowość omawianych postępowań, na którą składa się konieczność zbadania legitymacji wnioskodawców (art. 28 k.p.a.) oraz pozyskania akt archiwalnych dotyczących kontrolowanego postępowania. Wreszcie, należy wskazać na bardzo wymagający, zarówno pod względem czasowym, jak i merytorycznym, charakter czynności niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia. Do wydania prawidłowej decyzji niezbędne jest, poza pozyskaniem materiałów archiwalnych, również ustalenie stron, a także przeanalizowanie orzecznictwa sądów administracyjnych w podobnych sprawach. Należy również wskazać, że nie każda podejmowana przez organ czynność jest widoczna dla stron postępowania. Takie czynności jak analiza akt sprawy, badanie treści ksiąg wieczystych, ewidencji gruntów, poszukiwania w aktach innych spraw w celu odnalezienia dokumentacji dotyczącej przedmiotowego postępowania, są czasochłonne i nie sposób je pomijać przy rozważaniu zasadności skargi na przewlekłość postępowania.

Następnie odniósł się wniosku skarżącej o wymierzenie grzywny określonej w art. 149 § 2 p.p.s.a. wskazując, że skarga nie zawiera uzasadnienia wymierzenia grzywny poza wskazaniem, że organ pozostaje w przewlekłości.

Zwrócił też uwagę na fakt, że zasądzenie grzywny ma charakter wyjątkowy.

Powinna ona przede wszystkim dyscyplinować organ, zaś jej funkcja prewencyjna (czy też restrykcyjna) powinna być uznawana tylko za uzupełniającą. Tym samym wymierzenie grzywny powinno być stosowane tylko w przypadku uporczywego uchylania się przez organ od wydania decyzji - pomimo monitów i skarg, a także w razie dostrzeżenia w działaniu organu systematycznego działania polegającego na celowym opóźnianiu załatwiania spraw.

Natomiast indywidualnie występujące opóźnienia, które nie wynikają ze złej woli organu, nie powinny skutkować stosowaniem tak dotkliwych sankcji.

Biorąc pod uwagę powyższe, jak również dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych, można wywieść generalną zasadę, że wysoką wagę naruszeń prawa przypisuje się tym organom, które w sposób skrajnie lekceważący traktują strony, nie reagując na ich monity (ponaglenia) przez okres wielu miesięcy (albo wręcz lat) oraz tym organom, które prowadzą postępowania w sposób noszący znamiona rażącego niedbalstwa lub rażącej niekompetencji. Przypadki zaś opóźnień wynikających z dużej ilości spraw i ograniczonych zasobów kadrowych mają charakter powszechny i nie sposób przypisywać im charakteru rażącego naruszenia prawa, które powinno być zarezerwowane dla wyjątkowo poważnych naruszeń prawa.

Przede wszystkim jednak wniosek o wymierzenie grzywny jest niezasadny, gdyż nie był on konieczny do przymuszenia organu do wydania decyzji - albowiem w dniu [...] października 2021 r. Minister Rozwoju, Pracy i Technologii wydał decyzję, którą rozpatrzył całość sprawy. Tym samym nie jest konieczne stosowanie wobec niego środków o charakterze dyscyplinującym.

Pismem z [...] grudnia 2021 r. K. L. podtrzymała swoją skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli jej przedmiotem jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Na tej podstawie możliwe zatem było rozpoznanie niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Poza tym skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Skarżąca bowiem, przed wniesieniem skargi do Sądu, złożyła - w trybie art. 37 § 1k.p.a. - ponaglenie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii w sprawie rozpoznania jej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] kwietnia 2013 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z [...] czerwca 1958 r.

Zgodnie z treścią art. 35 § 1 i 3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.

O każdym przypadku nie załatwienia sprawy w terminie, organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).

Podnieść również należy, że zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, jak również zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia - stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, przewlekłość organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia przewlekłości organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy przewlekłość ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa.

Stosownie do treści art. 149 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

Z przepisu tego wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu przed rozpatrzeniem przez Sąd skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ wyłącza możliwość jej uwzględnienia. W takiej sytuacji postępowanie sądowo-administracyjne w sprawie przewlekłości organu staje się bezprzedmiotowe.

W niniejszej sprawie Minister Rozwoju, Pracy i Technologii rozpoznał już wniosek K. L. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] kwietnia 2013 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z [...] czerwca 1958 r. i decyzją z [...] października 2021r. uchylił decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] kwietnia 2013 r. w całości i umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z [...] czerwca 1958 r.

Wydanie przez organ powyższego orzeczenia wyłącza możliwość uwzględnienia przez Sąd skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania nawet wówczas, gdy orzeczenie to podjęte zostało z naruszeniem terminu przewidzianego do jego wydania - jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie.

Skoro orzeczenie Ministra zostało wydane po wpłynięciu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ale przed rozpoznaniem skargi przez Sąd, uznać należy, że organ załatwił sprawę, zaś postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, gdyż w jego toku wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestała istnieć sprawa sądowo-administracyjna.

Wskazać jednak należy, iż zgodnie z treścią art. 149 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo nie miały takiego charakteru.

W związku z powyższym Sąd uznał, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii aczkolwiek naganne, nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa - bowiem organ rozpoznał wniosek skarżącej wydając decyzję w dniu [...] października 2021 r.

Oceniając charakter przewlekłego prowadzenia postępowania organu Sąd wziął przede wszystkim pod uwagę fakt, że zgodnie z art. 103 k.p.a. zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych przepisami k.p.a. - zatem okres zawieszenia nie jest stanem bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania. Poza tym postanowienie o zawieszeniu postępowania stanowi akt administracyjny podlegający odrębnej kontroli sądu administracyjnego – nie podlega zaś ocenie w postępowaniu dotyczącym przewlekłego prowadzenia postępowania.

Ponadto w niniejszej sprawie okres przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ należy liczyć dopiero od dnia 6 czerwca 2014 r. - daty wydania wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi K. L. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wynika to ewidentnie z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych w sytuacji, gdy w rozpatrywanej sprawie już wcześniej był wydany wyrok dotyczący bezczynności czy przewlekłego prowadzenia postępowania - vide postanowienie Naczelnego sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2019 r. w sprawie sygn. akt I OZ 1260/19 i z 3 marca 2020 r. w sprawie sygn. akt I OZ 165/20.

W dacie wydania ww. wyroku WSA w Warszawie postępowanie administracyjne było zawieszone, zatem okres rzeczywistego prowadzenia postępowania należy liczyć dopiero od jego podjęcia. Łącznie okres ten nie przekracza jednego roku ([...].04.2015r. – [...].09.2015 r. i [...].03.2021r. – [...].10.2021 r.).

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd miał także na uwadze przedstawione przez Ministra w odpowiedzi na skargę okoliczności mające wpływ na niedotrzymanie przez niego terminów załatwienia sprawy - uznając, że jego działanie nie jest wyrazem złej woli i nie cechuje go tak poważny stopień naruszenia prawa, jak twierdzi skarżąca.

Oceniając zaistniałą w sprawie przewlekłość postępowania jako nierażącą - Sąd oddalił skargę w zakresie wymierzenia organowi grzywny. Uznał, że w realiach niniejszej sprawy wystarczająco represyjną i dyscyplinującą funkcję spełni samo stwierdzenie, iż Minister Rozwoju, Pracy i Technologii dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania. Ponadto wymierzenie grzywny organowi ma na celu przede wszystkim oddziaływać na organ mobilizująco i prewencyjnie - a w niniejszej sprawie organ rozpoznał już wniosek skarżącej o ponowne rozpoznanie sprawy i wydał decyzję.

Sąd nie zasądził na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego - wobec braku stosownego wniosku.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 120 w zw. z art. 119 pkt 4, art. 149 § 1a, art. 161 § 1 pkt 3 oraz art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.