Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1401/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 22 ust.1
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 31 stycznia 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
article: art. 122, art. 180, art. 187 par. 1 , art. 193, art. 194, art. 210
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Skwierzyńska Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Małek as. sąd. WSA Karol Pawlicki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2008r. sprawy ze skargi K.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004r. oddala skargę /-/K. Pawlicki /-/M. Skwierzyńska /-/St. Małek


UZASADNIENIE

ISA/Po 1401/07

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił K.S. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za [...] rok w wysokości [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 , art. 23 § 1 i 2, art. 193 § 1,2,4 i 6 Ordynacji podatkowej, art. 9 ust. 1 , art. 10 ust. 1 pkt 3 , art. 22 ust. 1 , art. 24 ust. 2, art. 30 c, art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), § 11 ust. 1, 3, i 5 , § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów ( Dz.U. Nr 152, poz. 1475 ze zm.).

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w wyniku przeprowadzonego podstępowania kontrolnego wykazano, że;

- dochód z tytułu działalności prowadzonej na własny rachunek w firmie Transport Ciężarowy i Spedycja K.S. został zaniżony o kwotę [...],

- dochód w spółce cywilnej "A" K. S. , R. S. został zaniżony o kwotę [...].

Ustalenia dotyczące dochodu z tytułu pozarolniczej działalności na własny rachunek w firmie Transport Ciężarowy i Spedycja K. S. oparto o materiał dowodowy zgromadzony w trakcie postępowań kontrolnych przeprowadzonych w firmie K. S.

W podatkowej księdze przychodów i rozchodów w w/w firmie zaewidencjonowano w [...] zakup oleju napędowego od Przedsiębiorstwa Wielobranżowego " B." M. Z. na podstawie [...] faktur opiewających łącznie na kwotę [...] .

Na podstawie zeznań M. Z., M. B. i N. A. organ ustalił, że M. Z. wystawił w [...] faktury VAT pod dyktando N. A. Za wystawione faktury na sprzedaż paliwa przewidziane było wynagrodzenie w wysokości [...] za [...] paliwa. Wystawione faktury M.

Z. przekazywał N. A., a następnie jeden egzemplarz wracał do niego z powrotem z podpisem odbiorcy. Dla " pokrycia" wystawionych przez siebie faktu M. Z. nawiązał kontakty z innymi osobami , które za wynagrodzeniem

( [...] za [...] paliwa ) wystawiały faktury sprzedaży we własnym imieniu na jego rzecz. Jednocześnie z zeznań w/w osób wynika, że w [...] firma M. Z. nie posiadała zaplecza do handlu paliwem, zajmowała się wyłącznie wystawieniem fikcyjnych faktur oraz dowodów KP- kasa przyjmie.

Organ dał wiarę zeznaniom świadków, bowiem były one spójne i potwierdzone w postępowaniu Prokuratury Okręgowej.

Przesłuchany w charakterze strony K. S. zeznał, że przedstawiciel firmy "B." przyjechał do jego firmy z ofertą handlową na początku [...], nie pamięta jego nazwiska, nie zna również właściciela firmy - M. Z., paliwo zamawiał telefonicznie, umów na piśmie nie zawierał.

Dostawy paliwa odbywały się samochodami, ale strona nie wie, czy należały one do firmy "B.". Płatności dokonywano gotówką, ale nie sprawdzano tożsamości kierowców.

W ocenie organu zabrany materiał dowodowy świadczy o tym, że w firmie "B." sprzedaż paliwa faktycznie nie miała miejsca . Ponadto organ stwierdził , że w [...] w ciężar kosztów odniesiono zakup [...] oleju napędowego na wartość [...]. Obciążenia dokonano na podstawie faktury VAT wystawionej na firmę Transport Ciężarowy R. S. Skoro więc w/w faktura została wystawiona na inny podmiot gospodarczy, a w toku kontroli nie wykazano związku pomiędzy tym wydatkiem a przychodami, to kwota [...] nie może być uznana za koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych .

Na podstawie art. 193 § 6 Ordynacji podatkowej organ nie uznał księgi przychodów i rozchodów za dowód w części dotyczącej zakupu oleju napędowego od firmy "B." oraz w zakresie nieuznania za koszt wydatku na zakup towarów przez inny podmiot, tj. firmę R. S.

W zakresie dochodu uzyskanego w [...] w s.c. " A." organ ustalił, że w tym okresie podatkowej księdze przychodów i rozchodów zaewidencjonowano zakupy oleju napędowego od firmy "B." na podstawie [...] faktur opiewających na łączna kwotę [...].

Również i w tym przypadku przesłuchani świadkowie: M. Z., M. Bi. i N. A. potwierdzili, że firma "A." nie posiadała zaplecza do handlu paliwem i zajmowała się wyłącznie wystawianiem fikcyjnych faktur.

R. S. nie potrafił podać szczegółów dotyczących zamówień i dostaw oleju napędowego.

Z kolei jego brat - K. S., przesłuchany w charakterze strony, opisał kontrakty z firmą "B." w ten sam sposób, jak uczynił to w przypadku działalności prowadzonej na własny rachunek w firmie Transport Ciężarowy i Spedycja.

Organ podatkowy również w tym przypadku uznał, że nastąpiło zawyżenie kosztów z tytułu zaewidencjonowania w księdze przychodów i rozchodów faktur nie dokumentujących faktycznych zakupów oleju napędowego .

W odwołaniu z dnia [...] K. S. wniósł o uchylenie decyzji i zarzucił jej naruszenie art. 122 w związku z art. 187 § 1, art. 180 w związku z art. 187 § 1 , art. 210 oraz art. 193 § 2 i § 6 Ordynacji podatkowej.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji . W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że przeprowadzonym w sprawie dowodom w postaci zeznań świadków: M.Z., M.B., N. A., na podstawie których ustalono, iż firma "B." nie posiadała paliwa ani zaplecza technicznego do jej obrotu i wystawiała tylko fikcyjne faktury na jego sprzedaż i dowody "kasa przyjmie", bowiem nie otrzymała od skarżącego żadnych pieniędzy, skarżący nie przeciwstawił żadnych innych dowodów podważających wiarygodność zeznań świadka M. Z. i pozostałych świadków, choć to na podatniku spoczywa ciężar udowodnienia faktu dokonania transakcji i poniesienia kosztów uzyskania przychodu. Takim dowodem nie są zeznania strony skarżącej, w których podał, że w firmie "B." nie był, nie znał jej właściciela, umowy na dostawę paliwa z tą firmą nie zawierał, kontakt handlowy nawiązał z przedstawicielem, którego nazwiska ani telefonu nie pamięta, tak samo jak nazwisk kierowców i osób, z którym dokonywał zapłaty za paliwo gotówką w dniach dostawy.

Zgodnie z ukształtowaną linią orzecznictwa ciężar dowodzenia faktów i okoliczności w postępowaniu podatkowym spoczywa zarówno na organie podatkowym jak i na podatniku, dlatego podatnik miał prawo przedstawić inne faktury i dokumenty zapłaty gotówkowej jako dowody świadczące o tym, że transakcje zakupu przebiegały w zgodzie z treścią faktur, jednak nie przedstawił żadnych wiarygodnych dowodów.

Zużycie oleju napędowego na potrzeby działalności gospodarczej i osiągnięcie przychodu z tej działalności to przesłanki nie wystarczające do uznania wydatków na zakup oleju napędowego za koszty uzyskania przychodu, wbrew temu co twierdzi strona.

Organ odwoławczy podkreślił, także, że sam fakt zarejestrowania się podmiotu jako podatnika podatku VAT, nie daje uprawnienia do wystawienia faktury sprzedaży, bez jednoczesnego faktu dokonania tej sprzedaży. Okoliczność, że firma PW B. była zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług świadczy wyłącznie o statusie - jako podatnika podatku VAT. Jednakże samego zarejestrowania się jako podatnika podatku VAT nie można utożsamiać z

uprawnieniem do wystawienia faktury sprzedaży, która to sprzedaż nie miała miejsca.

Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż wniosek dotyczący włączenia jako dowodu do zaskarżonej decyzji akt z kontroli sprawdzającej Nr [...] jest bezzasadny. Dokumenty z wskazanej kontroli nie mogą stanowić dowodu w przedmiotowej sprawie, ponieważ dotyczą innego podmiotu gospodarczego (firma R. S.), innych okoliczności, innego okresu ([..]) w innym stanie faktycznym i prawnym. Również wniosek przeprowadzenia dowodu z akt Prokuratury Okręgowej sygn. akt.[...] i sygn. akt. [...] na okoliczność nabywania, otrzymywania przez firmę podatnika oleju napędowego od PW B. jest bezzasadny, bowiem materiał zgromadzony przez Prokuraturę Okręgową w sprawach o powyższych sygnaturach jest znany organowi kontroli i pokrywa się z materiałem zgromadzonym w trakcie postępowania kontrolnego tj. przesłuchania świadków.

Zgodnie z art. 187 § 3 Ordynacji podatkowej, fakty znane organowi podatkowemu z urzędu oraz znane skarżącemu nie wymagają dowodu. Z tego też względu organ odwoławczy odmówił przeprowadzenia dowodu z akt sprawy:

Nr [...] -decyzja określająca zobowiązanie w podatku od towarów i usług za [...] dla firmy Transport Ciężarowy i Spedycja K. S.,

Nr [...] -decyzja określająca zobowiązanie w podatku od towarów i usług za [...] dla firmy Transport Ciężarowy i Spedycja K. S.,

Nr [...] -decyzja określająca zobowiązanie w podatku od towarów i usług za [...] dla spółki cywilnej K. S., R. S.,

Nr [...] -decyzja określająca zobowiązanie w podatku akcyzowym za [...] dla firmy Transport Ciężarowy i Spedycja K. S.,

Nr [...] -decyzja określająca zobowiązanie w podatku akcyzowym za [...] dla firmy Transport Ciężarowy i Spedycja K. S.

Odnośnie zarzutu naruszenia przez organ I instancji VI Dyrektywy Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że Dyrektywa ta dotyczy zasad opodatkowania w Unii Europejskiej podatku VAT, a nie podatku dochodowego. Także wyrok ETS C-223/03 dotyczy wykładni niektórych przepisów szóstej dyrektywy czyli podatku VAT.

W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, zarzucając naruszenie przepisów ustawy Ordynacji podatkowej, mianowicie:

art.122 w zw. z art.187 §1 przez dowolną ocenę materiału dowodowego i niezasadne przyjęcie, że na podatniku spoczywa obowiązek udowodnienia korzystnych dla niego okoliczności,

art.180 w zw. z art.187 §1 przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy,

art.193 §2 i 6 przez błędne przyjęcie braku zgodności zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów z rzeczywistym stanem i w konsekwencji nieuznanie księgi za dowód wbrew ustaleniom faktycznym,

art.210 przez pominięcie i brak wskazania faktów uznanych za udowodnione oraz przyczyn odmowy innym wiarygodności.

Zarzut natomiast sprzeczności istotnych ustaleń organu podatkowego z treścią zebranego materiału polega, na przyjęciu, że nabycie oleju napędowego przez firmę skarżącego od firm "A." rzeczywiście nie miało miejsca, gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, iż firma skarżącego rzeczywiście nabywała i otrzymywała olej od tych w/w firmy.

Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153 , poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jednocześnie w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W przedmiotowej sprawie skarga okazała bezzasadna.

Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy prawidłowości i legalności ustalenia przez organy podatkowe, że w rozliczeniu i określeniu wysokości podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych za rok [...] z działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego w firmie Transport Ciężarowy i Spedycja K. S. oraz w spółce cywilnej " A.", podatnik zawyżył koszty uzyskania przychodu o sumy wynikające z faktur, które wystawiła firma M. Z. . Ponadto przedmiotem sporu było zaliczenie do kasztów firmy K. S. zakupu oleju napędowego, mimo wystawienia faktury na firmę R. S.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 122 , 180. 187 § 1 i 210 Ordynacji podatkowej należy zauważyć, że z treści uzasadnień decyzji organów obu instancji wynika, że organy te oparły swoje ustalenia na zeznaniach świadków: M. Z., M. B., N. A. i K. S.

W/w osoby podały, że w okolicznościach szczegółowo opisanych faktury sprzedaży oleju napędowego i dowody odbioru gotówki za wymieniony w nich olej napędowy wystawiał fikcyjnie dla firmy skarżącego w [...] M. Z. jako właściciel firmy "B." w L.

Firma ta nie prowadziła w rzeczywistości handlu olejem napędowym w [...], nie posiadała zaplecza technicznego, nie zatrudniła pracowników, lecz zajmowała się wystawieniem faktur i dowodów odbioru gotówki.

Skarżący w skardze stwierdził, że w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym organy ustalił, iż nabycie oleju napędowego przez jego firmę od M. Z. nie miało miejsca.

Zasadności zarzutów skargi w przedstawionym wyżej zakresie nie dowodzi - zdaniem Sądu - twierdzenie, jakoby bezzasadnie nie uwzględniono treści zeznań skarżącego K. S. Analiza tych zeznań przeprowadzona przez organy podatkowe potwierdza prawidłowość ich wnioskowania. Skarżący bowiem zeznał, że nie zna M. Z., jak i jego przedstawiciela, nie był w firmie "B." , dostawy uzgadniał telefonicznie, umów pisemnych nie zawierał , gotówkę płacił kierowcom, których danych personalnych nie zna.

Powyższe dało podstawę organom do uznania, z zachowaniem reguł określonych w art. 122 Ordynacji podatkowej, że skarżący, posiadając wyłącznie fikcyjne faktury i potwierdzenie odbioru gotówki nie wykazał, iż wydatkował sumy w fakturach i potwierdzeniach podane na koszty uzyskania przychodu.

W płaszczyźnie kontroli legalności postępowania organów podatkowych w rozpoznawanej sprawie za niezasadne należało uznać także kolejne zarzuty skargi:

- iż w sposób naruszający art.194 Ordynacji podatkowej (błędnie powołano art.244 kpc, który nie ma zastosowania w postępowaniu podatkowym) organy podatkowe nie uwzględniły treści dokumentów urzędowych odnoszących się do firmy "B." (pkt III str.7 skargi), w szczególności urzędowych zaświadczeń o nadaniu tej firmie numeru REGON i NIP oraz dokonaniu jej wpisu do ewidencji działalności gospodarczej dnia [...] z uwzględnieniem w tym wpisie w zakresie działalności gospodarczej "handel hurtowy i detaliczny paliwami płynnymi"

- nie poczyniły ustaleń z urzędu co do źródła nabywania oleju napędowego w ramach obowiązku pełnego zebrania materiału dowodowego.

W odniesieniu do pierwszego z w/w zagadnień zwrócenia uwagi wymaga, że z art.194 §1 i 2 Ordynacji podatkowej wynika szczególna moc dowodowa dokumentu urzędowego jedynie co do treści w nim urzędowo stwierdzonej. Za udowodnione należy przyjąć - zgodnie z domniemaniem zgodności z prawdą dokumentu urzędowego - to, co wynika wprost z dokumentu, przy czym w myśl art. 194 §3 Ordynacji podatkowej ustawodawca dopuszcza możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym. Przepisy powyższe nie dają podstawy do twierdzenia, że wymienione w skardze zaświadczenia przeczą ustaleniom organów podatkowych w sprawie poczynionym, iż faktury VAT wystawione przez firmę "B." nie potwierdzały dokonania objętych nimi transakcji ze skarżącym. Dokumenty te dowodzą jedynie tego, że firma "B." M. Z. uzyskała wpis do ewidencji działalności gospodarczej o treści podanej w zaświadczeniu oraz dla takiej działalności, numery REGON i NIP, ale okoliczności te nie były podstawą rozstrzygnięcia w sprawie. Nie było w sprawie kwestionowane, że M. Z. pod firmą "B." wystawił faktury VAT sprzedaży oleju napędowego i potwierdzenia odbioru gotówki za ten olej dla skarżącego. Zarzutu braku uprawnień do wystawienia faktur VAT przez firmę "B." organy podatkowe nie podnosiły, lecz zarzut fikcyjności zdarzeń, które faktury te miały dokumentować.

Autentyczność dokumentu - faktury VAT polegającą na jego prawdziwości, tzn. że pochodzi od jego wystawcy należy odróżnić od zgodności z prawdą dokumentu, tzn. że to co wynika z jego treści jest zgodne z prawdą. Braku autentyczności zakwestionowanych faktur w rozpoznawanej sprawie nie zarzucono, lecz brak ich zgodności z prawdą. Ich wystawca bowiem zaprzeczył, jakoby objęty nimi towar dostarczył i pobrał za niego zapłatę, uchylając się zarazem od wskazania, tak samo jak skarżący, kto towar dostarczył i komu zapłacono gotówkę. Fałsz intelektualny dokumentu prywatnego niweczy jego wartość dowodową w całości. Za pomocą takich dokumentów - faktur i potwierdzeń odbioru - skarżący nie mógł wykazać zaistnienia zdarzeń, które miały one dokumentować, a więc zarówno faktu dokonania sprzedaży towaru, kontrahenta, rodzaju i ilości towaru w nich wyszczególnionego, jak i wydatkowania kwot w nich wskazanych, jako należności za ten towar.

W świetle powyższego organy podatkowe miały podstawę do przyjęcia, że obiektywnie oceniając, dokonanie przez skarżącego zapisów wydatków w podatkowej księdze przychodów i rozchodów na podstawie takich dokumentów świadczy o niezgodności stanu księgowego ze stanem rzeczywistym, skoro innych dowodów na potwierdzenie tych zdarzeń skarżący nie przedłożył. Wbrew odmiennym twierdzeniom skargi nie wykazano w inny sposób, niż za pomocą zakwestionowanych faktur i potwierdzeń odbioru gotówki jakoby zapłata za towar w ilości i rodzaju, w datach i po cenach wyszczególnionych w tych fakturach nastąpiła, a wykazanie okoliczności poniesienia wydatku w celu uzyskania przychodu spoczywa na podatniku. Skarżący nie ma racji wywodząc, że przepis art.122 i art.187 §1 Ordynacji podatkowej nakłada na organy podatkowe nieograniczony obowiązek poszukiwania dowodów w celu ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy, w tym źródła pochodzenia paliwa dostarczanego skarżącemu w [...]. Jak prawidłowo podkreślił organ odwoławczy dla istoty rozpoznawanej sprawy za wystarczające było stwierdzenie, że wystawca faktur - firma "B." w rzeczywistości obrotu towarem nie dokonywała w [...] na rynku gospodarczym, gdyż działalności gospodarczej w tym zakresie nie prowadziła, a w tej sytuacji na podatniku spoczywał obowiązek wykazania, iż towar zakupił i za niego zapłacił.

Podatnik nie może w sposób prawnie skuteczny wywodzić, że rzetelnie prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów, jak tego wymaga art.193 §1 i 2 Ordynacji podatkowej, gdy dla wykazania kosztów uzyskania przychodów ujmuje w tej księdze faktury i pokwitowania odbioru gotówki za towar w nich wyszczególniony, które nie odzwierciedlają zawartych transakcji. Taka sytuacja zachodzi wówczas, gdy wystawca faktury we własnym imieniu nie jest sprzedawcą towaru w niej uzewnętrznionego i wystawca pokwitowania gotówki za ten towar zapłaty nie otrzymuje, lecz jedynie jest dostawcą tych dokumentów. Obrót towarem udokumentowany fakturą jest zdarzeniem gospodarczym o skutkach podatkowych, natomiast nie jest nim dostarczanie czy wymiana samych dokumentów. Sankcjonowanie sytuacji, że kto inny dostarcza towar, a kto inny wystawia fraktury sprzedaży za ten towar, gdy zarówno odbiorca towaru, jak i wystawca faktury nie wskazuje rzeczywistego źródła pochodzenia towaru prowadziłoby w konsekwencji do akceptacji rozliczenia podatkowego opartego nie na przebiegu rzeczywistym działalności gospodarczej i występujących w niej zdarzeniach, lecz wyłącznie na treści zgromadzonych i zaoferowanych przez podatnika dokumentach prywatnych. Dlatego konsekwencją nierzetelności księgi podatkowej w zakresie, w jakim nierzetelność zostanie wykazana, jest w myśl art.193 § 4 Ordynacji podatkowej w postępowaniu dowodowym odmowa uznania jej za dowód w tym zakresie ze stosownym skutkiem dla określenia podstawy opodatkowania.

Dlatego niezrozumiały i niezasadny w świetle prawidłowych ustaleń organów podatkowych w niniejszej sprawie jest zarzut skargi naruszenia art.193 § 2 i §6 Ordynacji podatkowej oparty na twierdzeniu, że podatnik rzeczywiście nabywał olej napędowy od PW "B." . Odnosząc się do twierdzeń skarżącego, iż miał uzasadnione i wiarygodne przekonanie, oparte na staranności działania i możliwych do uzyskania informacjach, co do rzetelności kontrahenta, tj. firmy "B." i oferowanych przez nią dokumentów, czego organy podatkowe miały nie uwzględnić w rozpoznawanej sprawie, stwierdzić należy, iż Sąd argumentów tych nie uznaje za zasadne i przekonywujące. Organ odwoławczy dysponował bowiem dostateczną liczbą przesłanek, których kumulatywna ocena uzasadniała przyjęcie nie tylko braku przezorności, ale i należytej staranności w działaniach skarżącego obejmujących współpracę z w/w podmiotem. Gdy chodzi o firmę "B." skarżący posłużył się w [...] łącznie [...] fakturami na [...] oleju przez nią wystawionymi. Oznacza to, że nie chodziło o jednostkowe, być może przypadkowe zdarzenie, lecz sytuacje powtarzające się. Takie sytuacje, wskazując na współpracę kontrahentów, wymagały sprawdzenia właściciela firmy jak i jego przedstawiciela. Do tego dochodzi wyłącznie gotówkowa forma płatności, w dniu dostawy towaru, realizowana przez skarżącego w oparciu o przygotowane niekiedy wcześniej pokwitowania odbioru gotówki, bez ustalenia dokładnych danych personalnych odbiorców i ich upoważnienia do odbioru gotówki, chociażby dla sprawdzenia, czy wysokie kwoty rzekomych powtarzających się wypłat, ewidencjonowane w księdze podatkowej, dokonywane są do rąk osób uprawnionych. Istotne jest także, że ceny towarów w tych warunkach oferowane, były korzystne na rynku, co nie pozostaje bez znaczenia dla zainteresowania się identyfikacją źródła pochodzenia towaru i wiarygodności dostawców.

W świetle powyższych okoliczności za prawidłową należy uznać ocenę dowodów organów podatkowych, na podstawie której przyjęto, że przeprowadzone postępowanie dowodowe nie dało podstaw do ustalenia, jakoby po stronie skarżącego wystąpiła niemożliwość zbadania i oceny rzetelności zdarzeń i mających uzewnętrzniać je faktur oraz pokwitowań, a w konsekwencji tego rzetelności dokonanych na ich podstawie zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów.

Zgodnie z art. 22 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów musi on spełniać warunek właściwego udokumentowania. W przedmiotowej sprawie podatnik ewidencjonował zakwestionowane zakupy oleju napędowego na podstawie dowodów nierzetelnych tzn. na podstawie dowodów wystawionych przez podmiot formalnie istniejący, ale rzeczywiście nie dokonujący dokumentowanych zdarzeń ("puste faktury"). W związku z powyższym nie ma podstaw do uznania spornych wydatków za koszt uzyskania przychodów, co przyjęły i oceniły prawidłowo organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie.

Za bezzasadny uznać należy również zarzut odnoszący się do uznania za koszt uzyskania przychodu kwoty [...]. Jak na to zwróciły uwagę organy podatkowe powyższą kwotą obciążono firmę K. S., choć faktura wystawiona była na formę R. S.

Strona nie wykazała związku pomiędzy tym wydatkiem a przychodami, tak więc w myśl art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie można uznać, aby ten wydatek mógł być uznany za koszt w firmie skarżącego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia VI Dyrektor Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 w sprawie harmonizacji ustawodawstwa Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy zauważyć, że ten akt prawa wspólnotowego nie odnosi się do podatku dochodowego. Ponadto sprawa podatku od towarów i usług za rok [...] została już rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] o sygn. [...] którym oddalono skargę K.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za [...].

W tych okolicznościach Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

/-/K. Pawlicki /-/M. Skwierzyńska /-/S. Małek

M. R.- Ś.