Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 984/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 1, art. 42 ust. 1 pkt 5, art. 42 i art. 43
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
article: art. 85 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 151, 184 i 190
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 46 ust. 1, 3, art. 48 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant sekretarz sądowy Beata Malcharek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2008r. sprawy ze skargi J. W. oraz K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta G. decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 39, art. 40, art. 42, art. 46, art. 47 i art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, po rozpatrzeniu wniosku [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W., złożonego w dniu [...]r. – ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej systemu [...] (dwa maszty) na dachu budynku przy ul. [...] w G., działka ozn. nr [...], wraz z przyłączem energii elektrycznej. W decyzji tej określono warunki jej realizacji wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, warunki wynikające z przepisów szczególnych oraz wymagania dotyczące interesów osób trzecich, jak również wskazano, że decyzja jest ważna dwa lata. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że z uwagi na charakter przedsięwzięcia, zostało ono zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagany jest obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Wobec tego wraz z wnioskiem złożony został raport oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko. Została ona też uzgodniona z Dyrektorem Okręgowego Urzędu Górniczego w G. Wskazano także, że w związku ze sprzeciwem zgłoszonym przez mieszkańców budynków przy ul. [...], [...], [...], [...] i [...] Przedsiębiorstwo [...], które opracowało raport oddziaływania inwestycji na środowisko, pismem z dnia [...]r. ustosunkowało się do podnoszonych przez tych mieszkańców zarzutów. Podkreślono także, że stronom udzielane były stosowne informacje. W konsekwencji organ uznał, iż projektowana inwestycja jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego.

Od decyzji tej odwołanie wnieśli J. i K. W., w którym zakwestionowano prawidłowość decyzji podkreślając, że teren lokalizacji stacji telefonii to zabudowa mieszkaniowa o wysokiej intensywności i zakazana jest tam realizacja obiektów emitujących zanieczyszczenia. Dlatego też niedopuszczalne jest ustawienie stacji bazowej, która będzie emitować szkodliwe dla zdrowia ludzkiego promieniowanie elektromagnetyczne.

Drugie odwołanie złożyli A. i J. L. Jednakże prawomocnym postanowieniem z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło uchybienie terminu do jego wniesienia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. – po rozpatrzeniu odwołania J. i K. W. – decyzją z dnia [...]r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 7, art. 40, art. 42, art. 43, art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm. zwanej dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu I instancji zgodna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego G. oraz spełnia wymagania stawiane przez art. 42 tej ustawy. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących naruszenia przepisów ochrony środowiska; również nie dopatrzył się naruszenia interesów osób trzecich. W sytuacji zgodności projektowanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego również ten organ uznał, że nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Z takim rozstrzygnięciem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nie zgodzili się J. i K. W., którzy wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach domagając się uchylenia decyzji organu I instancji. W motywach skargi powołali argumenty przytoczone na uzasadnienie wniesionego wcześniej odwołania. Zakwestionowali zgodność planowanej stacji bazowej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta G. podkreślając szkodliwy charakter inwestycji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W trakcie rozprawy skarżący podtrzymał zarzuty skargi oraz wskazał, że jego lokal mieszkalny oddalony jest od planowanej stacji około [...] m. Nadto zauważył, że w dacie orzekania przez Kolegium miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta G. utracił ważność.

W uwzględnieniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 20 marca 2006 r. sygn. akt II SA/Gl 531/04 uchylił w/w decyzję SKO. W uzasadnieniu tego wyroku wskazał, że skoro wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu został złożony w rozpatrywanej sprawie

[...]r., to ma w niej zastosowanie unormowanie zawarte w art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., zwanej dalej ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie (tj. przed

[...]r.) stosuje się przepisy dotychczasowe tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Dalej zaś Sąd stwierdził, że skoro na mocy art. 87 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązujące w dniu wejścia tej ustawy w życie miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed 1 stycznia 1995 r. zachowały moc najpóźniej do 31 grudnia 2003 r., to podlegające kontroli warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie mogły być ustalone w oparciu o plan zagospodarowania przestrzennego miasta G., zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w G. nr [...] z dnia [...]r. Utracił on bowiem ważność z dniem [...]r. i nie obowiązywał w dacie wydania przez SKO zaskarżonej decyzji. Organ ten był bowiem zobowiązany rozpoznać sprawę według przepisów prawa materialnego obowiązujących w dniu wydania swojego rozstrzygnięcia. W konsekwencji Sąd uznał, że SKO w K. po rozpatrzeniu odwołania powinno oprzeć swoje orzeczenie na treści art. 138 § 1 pkt 2 kpa czyli uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie w sprawie przed tym organem.

W następstwie wniesionej od powyższego wyroku przez [...] Spółka z o.o. w W. skargi kasacyjnej został on uchylony a sprawa przekazana Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2007 r. sygn. akt II OSK 1330/06.

W uzasadnieniu tego wyroku NSA zakwestionował przede wszystkim stanowisko WSA, że sprawa powinna zostać zakończona umorzeniem postępowania pierwszej instancji. Taki pogląd pozostaje bowiem w sprzeczności z art. 85 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który jako przepis przejściowy odnosi się do postępowań w toku i wprowadza regułę, że w tych sprawach stosuje się przepisy dotychczasowe. To zaś oznacza, że w takiej sprawie, mimo, że ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym utraciła moc, będą miały zastosowanie przepisy dotychczasowe, a nie ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Faktu tego nie zmienia zdaniem NSA również okoliczność, że w toku postępowania z mocy art. 87 ust. 3 tej ostatniej ustawy,

z dniem [...] r. utracił moc miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 85 ust. 1 tej ustawy wprowadza bowiem odstępstwo od zasady, że organ odwoławczy powinien ocenić sprawę według przepisów prawa materialnego obowiązujących w dniu wydania swojego rozstrzygnięcia. Zgodnie z tym przepisem w rozpatrywanej sprawie również po [...]r. mają zatem zastosowanie przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jak i przepisy prawa wydane na podstawie tej ustawy.

W piśmie z dnia [...]r. skarżący stwierdzili, że treść art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie obejmuje miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta G., który na mocy art. 87 ust. 1 tej ustawy stracił ważność z dniem [...]r. W konsekwencji podtrzymali żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji SKO.

Biorąc pod uwagę wywody NSA zawarte w powyższym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach ponownie rozpoznając sprawę doszedł do przekonania, że w świetle treści art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zdaniem NSA, sprawa powinna być rozpoznana również przy uwzględnieniu treści miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta G., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w G. nr [...] z dnia [...] r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...], poz. [...] z dnia [...]r., jako przepisów dotychczasowych w rozumieniu art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Za takim poglądem NSA przemawia nadto treść art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawa p.p.s.a). Gdyby bowiem przyjąć, że NSA zakwestionował jedynie stanowisko WSA w części dotyczącej potrzeby umorzenia postępowania pierwszej instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, to byłby to typowy przypadek jedynie błędnego uzasadnienia wyroku sądu I instancji o jakim w tym przepisie mowa. Zgodnie zatem z treścią art. 190 ustawy p.p.s.a. Sąd przy ponownym rozpoznaniu sprawy był związany taką wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, niezależnie od tego czy wykładnię tę podziela.

W tych okolicznościach skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja SKO nie narusza obowiązującego prawa. Należy bowiem stwierdzić, że zostało jednocześnie prawomocnie przesądzone, iż w sprawie zachodziły określone w art. 39 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym podstawy do orzekania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wbrew stanowisku skarżących realizacja objętego postępowaniem zamierzenia inwestycyjnego nie narusza treści planu zagospodarowania przestrzennego miasta G. z dnia [...]r. Zgodnie z tym planem teren objęty inwestycją stanowi strefę śródmiejską, tereny zabudowy mieszkaniowej o wysokiej intensywności (symbol [...]), z funkcją dominującą mieszkaniowo-usługową. Nie może ulegać zdaniem Sądu wątpliwości, że dla takiego terenu lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi obecnie inwestycję typową, uzupełniającą, niezbędną dla prawidłowej realizacji funkcji dominującej. Wbrew stanowisku skarżących z zapisu tego planu w części mówiącej o zakazach, nie wynika zakaz lokalizacji tego typu inwestycji. Nie można jej bowiem zaliczyć do zakładów przemysłowych lub rzemieślniczych. Nadto nie zostało w żaden sposób wykazane aby projektowana stacja miała emitować zanieczyszczenia o jakich w tych zakazach mowa. Chodzi bowiem w planie o zanieczyszczenia emitowane przez zakłady przemysłowe i rzemieślnicze. Pola elektromagnetyczne są emitowane, jakkolwiek w bardzo różnych rozmiarach i nasileniu, m.in. prawie przez wszystkie urządzenia elektryczne używane przez człowieka w życiu codziennym. Z zapisu planu nie wynika też aby na tym terenie nie mogły być lokalizowane inwestycje, które zgodnie z obowiązującym w dacie orzekania przez organy obu instancji rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 179, poz. 1490) były zaliczane, tak jak i sporne przedsięwzięcie (§ 2 ust. 1 pkt 9 litera "g" tego rozporządzenia), do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Tego rodzaju przedsięwzięcie wymagało zaś przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), który to wymóg został w rozpatrywanej sprawie spełniony w związku z art. 46 ust. 1, 3, 4 pkt 1, art. 48 ust. 11, ust. 2 pkt 1 i 2 tej ustawy m.in. przez sporządzenie raportu oddziaływania projektowanej stacji bazowej na środowisko oraz uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z Wojewodą [...] (postanowienie nr [...] z dnia [...]r. utrzymane w mocy postanowieniem Ministra Środowiska z dnia [...]r. nr [...] – zał. 46 akt adm.) i z Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w K. (spełniającą wymogi postanowienia z art. 106 § 5 kpa opinia sanitarna z dnia 24 czerwca 2003 r. – zał. 27b akt adm.). Warunki na jakich decyzja została przez uprawnione organy uzgodniona zostały ujęte przy tym w jej treści jako obowiązujące na przyszłość. M.in. znalazło się w niej zastrzeżenie, że w przypadku zmiany zabudowy terenu wokół projektowanej stacji niezbędne będzie uwzględnienie istniejących a powodowanych przez stację źródeł promieniowania elektroenergetycznego, co może prowadzić do konieczności zmiany jej parametrów a nawet likwidacji.

Zdaniem Sądu nie zostało też w sprawie wykazane aby projektowana inwestycja naruszała uzasadnione interesy skarżących jako osób trzecich w rozumieniu art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W tym względzie skarżący powołali się na negatywne oddziaływanie planowanej inwestycji w postaci emitowania szkodliwych dla zdrowia ludzkiego fal elektromagnetycznych. Zarzut ten nie mógł jednak zostać uwzględniony gdy zważy się, że z raportu oddziaływania na środowisko (karta 23, 24 i 29 raportu) wynika, iż przekroczenie dopuszczalnych norm promieniowania może wystąpić maksymalnie w odległości do [...] m od masztów stacji i to na wysokości [...] m n.p.t. tj. w miejscach aktualnie nie zajmowanych przez ludzi a tym bardziej nie obejmujących terenu budynku skarżących. W takiej sytuacji nie zostało też wykazane aby przeciwko projektowanej stacji przemawiał również "aspekt społeczny", o którym mowa w skardze pomijając już okoliczność, że wymóg jego ewentualnego spełnienia nie jest wymogiem normatywnym.

Gdy nadto zważy się, że zgodnie z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa a zaskarżona decyzja ustalająca te warunki zawiera określone w art. 42 ust. 1 tej ustawy elementy, to skarga jako zdaniem Sądu nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.

Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżących gdyż zgodnie z treścią art. 209 ustawy p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w tym przedmiocie w orzeczeniu uwzględniającym skargę (w zw. z art. 200 tej ustawy).

SJ/