Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 3167/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Beata Krajewska, Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi H.C. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia 18 września 2014 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, po rozpatrzeniu odwołania H. Ch. od decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. o odmowie umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej: MRiRW) wskazał, że decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. Prezes ARiMR ustalił Stronie kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) w łącznej wysokości 59 174,59 zł,

w tym:

w ramach PROW 2004-2006 w wysokości 33 145,91 zł, zaś

w ramach PROW 2007-2013 w wysokości 26 028,68 zł.

Powołując się na przepisy regulujące kwestie umarzania należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej, to jest na rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U. Nr 258, poz. 1747, dalej: rozporządzenie 21 grudnia 2010 r.), Minister stwierdził, że przesłanki umorzenia określa § 3 i § 4 ww. rozporządzenia. Podkreślił, że przepis

§ 3 stanowi, że prezes agencji płatniczej może z urzędu umarzać należności pieniężna pochodzące z EFOiGR ,,Sekcja Gwarancji’’, EFRG oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy.

Zgodnie z przepisem § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia, przepis ust. 1 ma zastosowanie również do należności z tytułu wypłaconych przez agencje płatnicze środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tego funduszu, jednak dopiero po zakończeniu realizacji Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.

Zatem, żądanie strony co do umorzenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) wypłaconych w ramach PROW 2007-2013 w wysokości 26 028, 68 zł w świetle § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. uznał za przedwczesne.

Wskazał, iż zgodnie z art. 88 rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2013 r. Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) NR 1698/2005 (Dz. U. UE L 347 z 20.12.2013 r., str. 487) rozporządzenie (WE) NR 1698/2005 utraciło moc. Stosuje się je jednak nadal do operacji realizowanych zgodnie z programami zatwierdzonymi przez Komisję na mocy tego rozporządzenia przed dniem 1 stycznia 2014 r. Przepisy rozporządzenia 1698/2005 znajdują zastosowanie do PROW 2007-2013. Zgodnie zaś z przepisem art. 71 ust. 1 rozporządzenia 1698/2005 bez uszczerbku dla art. 39 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, wydatki kwalifikują się do wkładu z EFFROW, jeżeli odpowiednia pomoc jest rzeczywiście wypłacana przez agencję płatniczą pomiędzy dniem 1 stycznia 2007 r. a dniem 31 grudnia 2015 r. Operacje podlegające współfinansowaniu nie powinny być zakończone przed datą rozpoczęcia kwalifikowalności. Skoro zatem za kwalifikowane uznaje się wydatki obejmujące okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2015 r., to okres ten uznać należy za okres realizacji PROW 2007-2013. Wskazuje na to również brzmienie art. 86 tego rozporządzenia dotyczący oceny okresowej i ex post realizacji poszczególnych programów. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu ocenę bieżącą organizuje się z inicjatywy instytucji zarządzających we współpracy z Komisją. Organizuje się ją na bazie wieloletniej i obejmuje ona okres 2007-2015. Zatem zdaniem organu również i ten przepis wskazuje na to, że realizacja PROW 2007-2013 obejmuje okres od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2015 r. W konsekwencji przyjął, że w myśl przepisu § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. kwestia umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej na podstawie § 3 ust. 1 pkt 1-6 w odniesieniu do PROW 2007-2013 będzie mogła być rozważana po zakończeniu realizacji tego programu tj. po dniu 31 grudnia 2015.

Odnosząc się do żądania umorzenia należności wypłaconej w ramach PROW 2004-2013, wskazał, że przepis § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia daje podstawę do umorzenia przez Prezesa ARiMR należności pieniężnej w przypadku, gdy zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności.

Podkreślił, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że H. Ch. posiada wraz z żoną nieruchomość obciążoną hipoteką o powierzchni 0,1477 ha zabudowaną domem mieszkalnym z 1933 r. Ponadto, H. Ch. oświadczył, że otrzymuje świadczenie przedemerytalne z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w wysokości 599,32 zł netto, z którego jest prowadzona egzekucja komornicza, natomiast małżonka pobiera emeryturę w wysokości 1566,13 zł netto.

Wskazał, iż H. Ch. wraz z małżonką posiada zatem dochód, który może zostać zajęty przez organ egzekucyjny. Zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 170 z późn. zm.) w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio m.in. przepisy art. 141 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, przy czym kwotę wolną od potrąceń i egzekucji ustala się według zasad określonych dla emerytury. Zgodnie z art. 141 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r., Nr 153, poz. 1227 z późn. zm.) emerytury i renty są wolne od egzekucji i potrąceń, w części odpowiadającej

50 % kwoty najniższej emerytury lub renty pobieranego przez emeryta (rencistę) świadczenia przy potraceniu sumy egzekwowanej na mocy tytułów wykonawczych na pokrycie należności innych niż świadczenia alimentacyjne.

Koszty postępowania egzekucyjnego w administracji w stosunku do kwoty ww. należności określone zostały w formie procentowej wysokości kosztów (tj. opłata manipulacyjna w wysokości 1 % oraz opłata za czynności egzekucyjne pobierana w wysokości od 4 % do 8 % w zależności od rodzaju dokonanego zajęcia) w stosunku do egzekwowanej należności, z zastrzeżeniem minimalnej kwoty w odniesieniu do każdej czynności podjętej przez egzekutora.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, w przedmiotowym przypadku nie zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji należności wypłaconej w ramach PROW 2004-2006, ustalonej decyzją Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], a co za tym idzie nie ma możliwości zastosowania § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r.

Podkreślił, iż przepis § 3 ust. 1 pkt 6 ww. rozporządzenia Rady Ministrów daje podstawę do umorzenia należności pieniężnych przypadających agencjom płatniczym w sytuacji, gdy prowadzone przez właściwy Urząd Skarbowy postępowanie egzekucyjne w administracji okazało się bezskuteczne. Wobec powyższego, bez wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji i jednoczesnego potwierdzenia faktu nieściągalności przez właściwego Naczelnika Urzędu Skarbowego, nie ma podstaw do umorzenia stronie należności wypłaconej w ramach PROW 2004-2006, ustalonej decyzją Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2011 r.

Wyjaśnił, iż zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r., prezes agencji płatniczej umarza z urzędu należności pieniężna pochodzące z EFOiGR ,,Sekcja Gwarancji’’, EFRG i EFRROW oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy, o ile należność w ramach jednego programu pomocy nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie i zmieniającym niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. UE L 365 z 21 grudnia 2006 r., str. 52, ze zm.). Z treści ww. regulacji wynika, iż umorzenie należności jest dokonywane z urzędu, o ile należność w ramach jednego programu pomocy nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r.

Wskazał, iż Prezes ARiMR decyzją z dnia 22 lutego 2011 r. ustalił stronie kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) w łącznej wysokości 59 174,59 zł, w tym 33 145,91 zł wypłacone w ramach PROW 2004-2006 oraz 26 028,68 zł wypłacone w ramach PROW 2007-2013.

Kwoty te przekraczają równowartość kwoty 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1913/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. Z przepisu art. 11 w zw. z art. 8 lit. f ww. rozporządzenia Komisji (WE) wynika, że kurs wymiany, który ma być zastosowany, to ostatni kurs wyznaczony przez Europejski Bank Centralny (EBC) przed pierwszym dniem miesiąca, w którym została wydana decyzja ustalająca kwotę nienależnie pobranych płatności.

W niniejszej sprawie decyzja ustalająca kwotę nienależnie pobranych płatności została wydana w dniu 22 lutego 2011 r. a zatem zastosowano kurs na dzień 31 stycznia 2011 r. Na dzień 31 stycznia 2011 r. kurs wymiany walut opublikowany przez Europejski Bank Centralny wynosił 3,9362 zł, a więc kwota stanowiąca równowartość 100 euro wynosiła 393,62 zł.

Ponadto, zgodnie z § 6 powołanego wyżej rozporządzenia, możliwość umorzenia odsetek za zwłokę dotyczyć może tylko sytuacji, w której zachodzą przesłanki do umorzenia należności głównej.

Stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zaszły przesłanki umorzenia należności głównej, co powoduje, że zgodnie z jednoznacznym brzmieniem § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. nie ma możliwości umorzenia odsetek za zwłokę.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 104 § 1 kpa oraz § 3 ust. 1 pkt 5, § 4 ust. 1, § 6 i § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 roku w/s szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej, poprzez błędne przyjęcie, że nie spełnił warunków do całkowitego umorzenia kwoty 59.174 zł 59 gr wraz z odsetkami, przypadającej agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej;

2. naruszenie interesu prawnego skarżącego, ponieważ § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w/s szczegółowych zasad i trybu umarzania , odraczania lub rozkładania na raty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej, Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa może z urzędu umarzać w całości należności z tytułu wypłaconych przez te agencje środków pochodzących z RFOiG ,,Sekcja Gwarancji’’ EFRG oraz krajowych środków publicznych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy, a także innych wydatków, w przypadkach ich całkowitej nieściągalności, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności, albowiem w dotychczasowym postępowaniu Skarżący wykazał, że spełnił warunki do całkowitego umorzenia kwoty 59.174 zł 59 gr wraz z odsetkami, przypadającej agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej, ponieważ zaprzestanie prowadzenia produkcji rolnej od li0pca 2008 roku było przez niego niezawinione.

W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 2 2014 r. poz. 1647 tj. ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.

W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa, v: art. 145 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami skargi.

Sąd rozpoznając skargę korzysta ze wszystkich dowodów zebranych w toku postepowania administracyjnego, gdyż rozpoznaje sprawę na postawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga jest nieuzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Stosownie do art. 209 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. nr 157, poz. 1240 ze zm.) należności i wierzytelności przypadające agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej mogą być, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, umarzane w całości lub w części, a ich spłata odraczana lub rozkładana na raty.

Szczegółowe zasady i tryb umarzania tych należności zostały określone w wydanym na podstawie art. 209 ust. 2 ustawy o finansach publicznych rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U. nr 258, poz. 1747, dalej: rozporządzenie).

Przypadki, w których może nastąpić umorzenie należności zostały wymienione w § 3 ust. 1 i w § 4 ust. 1 rozporządzenia.

Stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa i Prezes Agencji Rynku Rolnego, zwani dalej ,,prezesem agencji płatniczej’’, mogą z urzędu umarzać w całości lub w części należności z tytułu wypłaconych przez te agencje środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej ,,Sekcja Gwarancji’’, Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy, a także z tytułu zabezpieczeń i kar nieobjętych klasyfikacją budżetową Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji lub Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich, w przypadku ich całkowitej nieściągalności, jeżeli wystąpi jedna z następujących przesłanek:

1. należności nie odzyskano w wyniku zakończonego postępowania likwidacyjnego albo upadłościowego;

2. dłużnik będący osobą fizyczną zmarł, nie pozostawiając żadnego majątku albo pozostawiając ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów, albo pozostawiając przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym umorzenie, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej ,,Monitor Polski’’ do celów naliczania odpisu na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych;

3. dłużnik będący osobą prawną został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego przy jednoczesnym braku majątku, z którego można by egzekwować należność, a odpowiedzialność z tytułu należności nie przechodzi z mocy prawa na osoby trzecie;

4. kwota należności nie przekracza wartości kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;

5. zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności;

6. postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne.

Zgodnie z przepisem § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia, przepis ust. 1 ma zastosowanie również do należności z tytułu wypłaconych przez agencje płatnicze środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tego funduszu, jednak dopiero po zakończeniu realizacji Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.

Zatem, zasadnie organ stwierdził, iż żądanie strony co do umorzenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) wypłaconych w ramach PROW 2007-2013 tj. w wysokości 26 028,68 zł w świetle § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. jest przedwczesne.

Zgodnie bowiem z art. 88 rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2013 r. Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. U. UE L 347 z 20.12.2013 r., str. 487) rozporządzenie (WE) nr 1698/2005 utraciło moc. Stosuje się je jednak do operacji realizowanych zgodnie z programami zatwierdzonymi przez Komisje na mocy tego rozporządzenia przed dniem 1 stycznia 2014 r. Przepisy rozporządzenia 1698/2005 znajdują zastosowanie do PROW 2007-2013. Zgodnie z przepisem art. 71 ust. 1 rozporządzenia 1698/2005 bez uszczerbku dla art. 39 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, wydatki kwalifikują się do wkładu z EFFROW, jeżeli odpowiednia pomoc jest rzeczywiście wypłacana przez agencję płatniczą pomiędzy dniem 1 stycznia 2007 r. a dniem 31 grudnia 2015 r. Operacje podlegające współfinansowaniu nie powinny być zakończone przed datą rozpoczęcia kwalifikowalności. Skoro zatem za kwalifikowane uznaje się wydatki obejmujące okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2015 r., to okres ten uznać należy za okres realizacji PROW 2007-2013. Wskazuje na to również brzmienie art. 86 tego rozporządzenia dotyczący oceny okresowej i ex post realizacji poszczególnych programów. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu ocenę bieżącą organizuje się z inicjatywy instytucji zarządzających we współpracy z Komisją. Organizuje się ją na bazie wieloletniej i obejmuje ona okres 2007-2015. Również i ten przepis wskazuje na to, ze realizacji PROW 2007-2013 obejmuje okres od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2015 r. W konsekwencji zasadnie w zaskarżonej decyzji przyjęto, że w myśl przepisu § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. kwestia umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej na podstawie § 3 ust. 1 pkt 1 – 6 w odniesieniu do PROW 2007-2013 będzie mogła być rozważana po zakończeniu realizacji tego programu tj. po dniu 31 grudnia 2015.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji co do umorzenia należności w ramach PROW 2004-2006 Sąd stwierdził, że MRiRW prawidłowo również przywołał ww. przepisy rozporządzenia oraz rozważył czy w sprawie nie zostały spełnione przesłanki, które umożliwiałyby umorzenie zadłużenia wnioskodawcy. Organ II instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy w zakresie mającym znaczenie dla rozpoznania wniosku strony, tj. fakt uzyskiwania przez skarżącego świadczenia przedemerytalnego w wysokości 599,32 zł, z którego prowadzona jest egzekucja komornicza oraz przez małżonkę skarżącego stałego dochodu w wysokości 1566,13 zł netto, z którego organ będzie mógł prowadzić egzekucję i uzyskać spłatę należności w wysokości większej niż koszty egzekucyjne wynoszące od 4 % do 8 % egzekwowanej należności (plus 1 % opłaty manipulacyjnej).

Pozostałe przesłanki umorzenia wymienione w § 3 ust. 1 rozporządzenia nie mogły mieć w sprawie zastosowania ponieważ dłużnik żyje, nie było w stosunku do niego prowadzone postepowanie egzekucyjne, likwidacyjne ani upadłościowe, kwota należności jest w sposób oczywisty większa niż koszty upomnienia.

Stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia prezes agencji płatniczej umarza z urzędu należności, o ile należność w ramach jednego programu pomocy nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1913/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie i zmieniającym niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. UE L 365 z 21.12.2006, str. 52, z późn. zm.). Organ orzekający prawidłowo ustalił, że w sprawie brak podstaw do umorzenia zadłużenia w oparciu o te przesłankę, ponieważ kwota przypadająca do zwrotu wielokrotnie przekracza równowartość 100 euro.

Odnosząc się do podniesionej przez stronę trudnej sytuacji materialnej strony i trudnej sytuacji zdrowotnej, Sąd dostrzegając tę sytuację dłużnika, wyjaśnia, że okoliczności te nie mogą być podstawą umorzenia posiadanego przez skarżącego zadłużenia, ponieważ przepisy (§ 3 ust. 1 rozporządzenia) takiej możliwości nie przewidują. Względy społeczne albo gospodarcze oraz możliwości płatnicze dłużnika mogą być tylko, stosownie do § 7 rozporządzenia, podstawą odroczenia terminu spłaty należności lub rozłożenia jej na raty. Zarzut naruszenia § 3 ust. 1 pkt 5 i ust 3 rozporządzenia jest więc nieuzasadniony. Skoro w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki umorzenia należności głównej zgodnie z treścią § 6 rozporządzenia brak jest możliwości umorzenia odsetek.

Nieuzasadnione są również zarzuty dotyczące naruszenia przez organ wskazanych w skardze przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Materiał dowodowy został rozpatrzony i prawidłowo oceniony, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

Z wyżej przedstawionych przyczyn Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.