Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 952/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39, art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 3, ust. 4 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 182
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity
article: art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 267 poz 2259
law: Ustawa z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania"
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 8 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant st. sekr. sąd. p.o. asystenta sędziego Dominika Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2014 roku sprawy ze skargi R. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpoznaniu odwołania R. N., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta G. z dnia [...] nr [...].

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy niniejszej decyzją z dnia [...] organ I instancji przyznał R. N. zasiłek celowy na zakup posiłków w okresie od 1 kwietnia 2013 r. do 30 kwietnia 2013 r. w wysokości 100,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że dochód na osobę w rodzinie wnioskodawcy wynosi 535,53 zł i przekracza kryterium dochodowe uprawniające do przyznania zasiłku celowego. Jednocześnie ustawa z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" i rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 2006 r. w sprawie realizacji programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" stanowi, że jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150% kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej tj. 456,00 x 150% = 684,00 zł, a przyznanie pomocy w formie posiłku byłoby nieuzasadnione z uwagi na sytuację osobistą lub rodzinną, może być przyznana pomoc w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup posiłku lub żywności. Pomoc w formie świadczenia pieniężnego jest także przyznawana w przypadku braku możliwości zapewnienia posiłku. Wysokość udzielonej pomocy jest adekwatna do możliwości finansowych Ośrodka.

W odwołaniu od tej decyzji R. N. zarzucił organowi I instancji błędne ustalenie wysokości dochodu na osobę w rodzinie, poprzez doliczenie do dochodu stypendium socjalnego w wysokości 360,00 zł.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 29 maja 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 4, art. 8 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 182), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2012 r., poz. 823), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania (Dz.U. Nr 267, poz. 2259, ze zm.) - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ stwierdził, że R. N. (ur. 11.11.1959 r.) mieszka i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z konkubiną, jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, studiuje na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu[...] na 3 roku studiów niestacjonarnych 1-go stopnia i z tego tytułu otrzymuje stypendium socjalne w wysokości 360,00 zł miesięcznie, posiada zadłużenie w opłatach w wysokości 2023,48 zł (wezwanie do zapłaty [...] Wydział Prawa i Administracji z dnia 28 marca 2013 r.). Odwołujący w miesiącu marcu 2013 r. z tytułu prac dorywczych zarobił 60 zł. Konkubina A. K. jest osobą bezrobotną pobierającą zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 651,04 zł. Stałe miesięczne opłaty to internet w wysokości 110 zł (od marca nieregulowane), telefon 25,00 zł, gaz - 53,00 zł, dekoder TV 15,00 zł oraz opłata roczna za działkę w wysokości 1048,00 zł (za 2012 r.). Miesięczny dochód rodziny za miesiąc kwiecień 2013 r. wynosi 1071,04 zł (360,00 zł+ 60,00 zł+ 651,04 zł). Aktualna wysokość dochodu na osobę w rodzinie wynosi 535,52 zł i przekracza kryterium dochodowe wynikające z art. 8 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy pomocy społecznej, zatem zasiłek celowy R. N. nie przysługuje.

Jak wskazał w uzasadnieniu decyzji organ I instancji zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania (Dz. U. Nr 267, poz.2259, ze zm.) - pomoc w zakresie dożywiania może być przyznana nieodpłatnie osobom i rodzinom, o których mowa w art. 3 pkt 1, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150% kryterium dochodowego, o którym mowa odpowiednio w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. Mając na względzie interes strony organ I instancji przyznał R. N. zasiłek celowy na zakup posiłków w wysokości 100 zł w okresie od 1 kwietnia 2013 r. do 30 kwietnia 2013 r. i jednocześnie wskazał przyczynę przyznania pomocy w takiej wysokości.

Kolegium podniosło następnie, że R. N. wnioskował o przyznanie zasiłku celowego w miesiącu kwietniu 2013 r. w wysokości 300,00 zł na posiłek. Odnosząc się do stanowiska organu I instancji co do posiadanych środków finansowych organ odwoławczy wskazał, iż powszechnie znanym jest fakt, że ośrodki pomocy społecznej dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą podzielić pomiędzy rosnącą liczbę osób potrzebujących wsparcia. Użyte w art. 5 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania (Dz.U. Nr 267, poz. 2259 ze zm.) - sformułowanie pomoc w zakresie dożywiania może być przyznana nieodpłatnie osobom i rodzinom, wskazuje na fakultatywny charakter tego świadczenia, które przyznawane jest w ramach uznania administracyjnego, po zrealizowaniu zadań charakterze obowiązkowym. Zasiłek celowy należy zatem do fakultatywnych form pomocy społecznej, co oznacza, że organ może, lecz nie musi go przyznać w przypadku ustalenia, iż występują przesłanki wymienione w art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Rozpatrując wniosek o przyznanie pomocy społecznej, organ winien brać pod uwagę zarówno cele pomocy społecznej określone w ustawie, jak i możliwości finansowe w zakresie udzielenia pomocy. Winien on uwzględnić sytuację ubiegającego się o przyznanie świadczenia, jego zaangażowanie w zakresie współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, jak i zakres udzielonej mu ze środków publicznych pomocy.

Odnosząc się do zarzutu strony, że stypendium socjalne przyznane na podstawie przepisów o szkolnictwie wyższym nie powinno być wliczane do dochodu, Kolegium wyjaśniło, że art. 8 ust. 3 i 4 wprost stanowi co jest dochodem i jakie dochody podlegają wyłączeniu. W katalogu zamkniętym art. 8 ust. 4 ustawy nie wymienia stypendium socjalnego przyznanego na podstawie przepisów o szkolnictwie wyższym. W świetle obowiązujących przepisów stypendium przyznane stronie podlega wliczeniu do dochodu uprawniającego do przyznania pomocy finansowej na podstawie przepisów o pomocy społecznej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi R. N. wniósł o zweryfikowanie decyzji Kolegium, która błędnie zalicza do jego dochodu stypendium socjalne.

Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w motywach zaskarżonej decyzji.

Zarządzeniem z dnia 25 października 2013 r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy.

Od powyższego zarządzenia skarżący wniósł sprzeciw do tutejszego sądu, który postanowieniem z dnia 28 stycznia 2014 r. przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie zastępstwa prawnego poprzez ustanowienie adwokata z urzędu i umorzył postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Sądowa kontrola legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta G. o przyznaniu R. N. zasiłku celowego na zakup posiłków w okresie od 1 kwietnia 2013 r. do 30 kwietnia 2013 r. w wysokości 100 zł, nie wykazała istotnych naruszeń prawa materialnego ani procesowego, co uzasadniałoby usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Istotą sporu w tej sprawie jest prawidłowość ustalenia przez organy administracyjne obu instancji wysokości dochodu skarżącego, poprzez doliczenie do niego stypendium socjalnego w wysokości 360 zł, przyznanego skarżącemu na podstawie przepisów o szkolnictwie wyższym.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "u.p.s." i ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz.U. nr 267, poz. 2259) – przywoływanej dalej w skrócie jako "ustawa".

W rozumieniu art. 8 ust. 1 u.p.s. prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 53a, 78 i 91, przysługuje: osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 461 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej" (pkt 1), osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 316 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym na osobę w rodzinie" (pkt 2), rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, zwanej dalej "kryterium dochodowym rodziny" (pkt 3) - przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych (pkt 1); składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach (pkt 2); kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób (pkt 3) – (art. 8 ust. 3). Do dochodu ustalonego zgodnie z ust. 3 nie wlicza się pomocy materialnej mającej charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawanej na podstawie przepisów o systemie oświaty (art. 8 ust. 4 pkt 3 u.p.s.).

Pomocy społecznej udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu: ubóstwa; sieroctwa; bezdomności; bezrobocia; niepełnosprawności; długotrwałej lub ciężkiej choroby; przemocy w rodzinie; potrzeby ochrony ofiar handlu ludźmi; potrzeby ochrony macierzyństwa lub wielodzietności; bezradności w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych; trudności w integracji cudzoziemców, którzy uzyskali w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą; trudności w przystosowaniu do życia po zwolnieniu z zakładu karnego; alkoholizmu lub narkomanii; zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej; klęski żywiołowej lub ekologicznej (art. 7 u.p.s.). Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 u.p.s.). Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 u.p.s.). Osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej (art. 4 u.p.s.).

Według art. 39 u.p.s. w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy (ust. 1). Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2). Osobom bezdomnym i innym osobom niemającym dochodu oraz możliwości uzyskania świadczeń na podstawie przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych może być przyznany zasiłek celowy na pokrycie części lub całości wydatków na świadczenia zdrowotne (ust. 3). Zasiłek celowy może być przyznany w formie biletu kredytowanego (ust. 4).

Zgodnie z brzmieniem § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2012 r., poz. 823) ustala się następujące zweryfikowane kryteria dochodowe oraz kwoty świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej: kryteria dochodowe: dla osoby samotnie gospodarującej - w wysokości 542 zł (lit. a), dla osoby w rodzinie - w wysokości 456 zł (lit. b).

W rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy pomoc w zakresie dożywiania może być przyznana nieodpłatnie osobom i rodzinom, o których mowa w art. 3 pkt 1, a więc osobom i rodzinom znajdującym się w sytuacjach wymienionych w art. 7 u.p.s. w szczególności osobom samotnym, w podeszłym wieku, chorym lub niepełnosprawnym, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150 % kryterium dochodowego, o którym mowa odpowiednio w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej.

Z przywołanych wyżej norm prawnych, których brzmienie - w przekonaniu sądu - nie wymaga wykładni wynika generalna zasada, że przyznanie świadczeń z pomocy społecznej uzależnione zostało przez ustawodawcę przede wszystkim od sytuacji finansowej wnioskodawcy i spełnienia przez niego warunku określanego mianem "kryterium dochodowego". Przyznanie zasiłku celowego podobnie jak i pomocy w zakresie dożywiania nie ma charakteru obligatoryjnego, lecz fakultatywny, ponieważ ustawodawca posłużył się w przepisach art. 39 u.p.s. i art. 5 ust. 1 ustawy zwrotem "może zostać przyznany/przyznana". Zastosowanie w tych przepisach instytucji "uznania administracyjnego" oznacza, że organ administracyjny może przyznać wnioskowaną pomoc, choć nie jest do tego zobowiązany, nawet wówczas gdy beneficjent spełnia ustawowe przesłanki do jej przyznania. W judykaturze sądów administracyjnych ugruntowało się stanowisko, które tutejszy sąd w pełni podziela, że organy pomocy społecznej są upoważnione do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ograniczone środki finansowe, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. W ramach pomocy społecznej nie jest zatem możliwe zaspokojenie wszystkich, nawet uzasadnionych, potrzeb osób uprawnionych do przedmiotowych świadczeń (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 1742/11 – Lex nr 1122879). Dodać w tym miejscu trzeba, że niezalenie od podjętego rozstrzygnięcia czy to pozytywnego, czy to negatywnego na organie administracyjnym spoczywa obowiązek rzetelnego wyjaśnienia przesłanek, jakie zadecydowały o podjęciu takiej, a nie innej decyzji.

W realiach rozpoznawanej sprawy skarżący wnioskował o przyznanie zasiłku celowego na zakup posiłku w wysokości 300 zł. Badając sytuację rodzinną i dochodową skarżącego organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że mieszka on i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z konkubiną A. K. R. N. jest bez wątpienia osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, która studiuje na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] na trzecim roku studiów niestacjonarnych 1-go stopnia i z tego tytułu otrzymuje stypendium socjalne w wysokości 360 zł miesięcznie. Na dochód rodziny skarżącego składały się niewątpliwie zasiłek dla bezrobotnych, otrzymywany przez A. K. w wysokości 651,04 zł, dochód skarżącego z miesiąca marca 2013 r. z tytułu prac dorywczych w wysokości 60 zł oraz stypendium socjalne skarżącego w wysokości 360 zł, co w sumie stanowiło kwotę 1071,04 zł. Zatem dochód na osobę w rodzinie wynosił 535,52 zł i jak trafnie wywiedziono w motywach zaskarżonej decyzji, przekracza kryterium dochodowe wynikające z art. 8 u.p.s., które dla osoby w rodzinie wynosi 456 zł, wobec czego organ nie mógł przyznać stronie zasiłku celowego. Nie mniej jednak uwzględniając brzmienie cytowanego na wstępie rozważań art. 5 ust. 1 ustawy w związku z art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.s., Kolegium w ślad za Burmistrzem G. prawidłowo stwierdziło, że dochód na osobę w rodzinie wnioskodawcy nie przekracza 150 % kryterium dochodowego (456 zł x 150%=684 zł), a więc kwoty 684 zł, co uzasadniało przyznanie pomocy na zakup posiłku w wysokości 100 zł. W motywach kontrolowanej decyzji Kolegium prawidłowo przedstawiło stan faktyczny i prawny sprawy, wskazało składniki dochodu rodziny skarżącego oraz wyjaśniło okoliczności, które ostatecznie zadecydowały o przyznaniu świadczenia pomocowego w innej wysokości, aniżeli wnioskował o to skarżący, argumentując że powszechnie znanym jest fakt, iż ośrodki pomocy społecznej dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą podzielić pomiędzy rosnąca liczbę osób potrzebujących wsparcia. Kolegium przypomniało, że przyznane świadczenie ma charakter fakultatywny oraz, że wielkość środków finansowych na realizację tego zadania nie zabezpiecza potrzeb wszystkich osób wymagających pomocy. Nadto organ rzeczowo i logicznie ustosunkował się do zarzutów odwołania.

Odnosząc się w tym miejscu do zasadniczego zarzutu skargi oraz odwołania, sąd w pełni podzielił stanowisko organów obu instancji o zaliczeniu do dochodu skarżącego otrzymywanego przezeń stypendium socjalnego, a to z tego względu, że stypendium socjalne otrzymywane przez studenta szkoły wyższej nie zostało wyłączone przez ustawodawcę w art. 8 ust. 4 u.p.s. z dochodu stanowiącego podstawę obliczenia kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Katalog wyłączeń ma charakter zamknięty, wobec tego nie można w sposób uznaniowy poszerzać jego zakresu o innego rodzaju otrzymywane świadczenia, które nie zostały w nim wyraźnie wymienione. Nadto, skoro skarżący jest studentem szkoły wyższej, to bezspornie nie dotyczą go przepisy o systemie oświaty obejmujące funkcjonowanie placówek wymienionych w art. 2 pkt 1-11 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (j.t. Dz.U. z 2004 r. nr 256, poz. 2572 ze zm.), wśród których nie wymieniono uczelni wyższych. Skarżący uzyskuje bowiem pomoc stypendialną na podstawie przepisów regulujących kształcenie wyższe, objęte innym niż system oświaty aktem prawnym, a mianowicie ustawą z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.). Pomocy uzyskiwanej na podstawie tej ostatnio wskazanej ustawy prawodawca w art. 8 ust. 4 u.p.s. nie nakazuje jednak odliczać od dochodu ustalanego na potrzeby spraw o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej. Na marginesie wskazać należy, że ustawa o systemie oświaty dotyczy sposobu wykonywania obowiązku szkolnego. Zgodnie bowiem z art. 70 ust. 1 Konstytucji RP nauka jest obowiązkowa do 18 roku życia. Natomiast nauka pobierana po ukończeniu wskazanego wieku ma charakter dobrowolny i odbywa się na zasadach, które sformułowane zostały m.in. w prawie o szkolnictwie wyższym. Zatem czym innym jest pomoc socjalna otrzymywana na podstawie przepisów o systemie oświaty, a czym innym taka pomoc otrzymywana na podstawie przepisów regulujących kształcenie na podstawie przepisów prawa o szkolnictwie wyższym (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 28 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 743/13 – Lex nr 1433503, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2010 r. sygn. akt I OSK 745/12 - dostępny na stronie internetowej https://cbois.nsa.gov.pl, czy też wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 sierpnia 2012 r. sygn. akt IV SA/Po 47/12 - Lex nr 1272459 oraz z dnia 6 grudnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 1025/11 - Lex nr 1097467).

Z tych wszystkich powodów skargę R. N. należało oddalić.

O powyższym sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.

d.j.