Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 481/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Sygn. akt IV SA/Gl 481/05 | | WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 czerwca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z o.o. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie transportu drogowego i przewozów oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygn. akt IV SA/Gl 481/05 | |

U Z A S A D N I E N I E

Komendant Miejski Policji w G. decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 z póżn. zm.), nałożył na "A" Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości [...] zł ([...]). W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia podał, że kierowca strony wykonywał transport drogowy bez posiadania w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Nadto, w protokole tej kontroli jest odręczny zapis kierowcy strony – E. K., iż kontrola przebiegła bez uwag, a roczna karta drogowa przestawiona do kontroli nie została wypisana. Dodatkowo w protokole jest również adnotacja funkcjonariusza przeprowadzającego czynności kontrolne, iż opłata drogowa roczna serii [...] miała wypisany tylko numer rejestracyjny pojazdu marki [...] nr rej. [...] i brak było w niej wypełnienia rubryk odnoście daty, dnia, roku i analizy spalin.

W odwołaniu strona zarzuciła jej naruszenie § 5 ust. 1 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. (Dz. U. Nr 150, poz. 1684) w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych, bowiem okazana do kontroli karta opłat posiadała wpisany numer rejestracyjny pojazdu oraz początek ważności karty, jak również stempel z datą i miejscem jej zakupu oraz datę jej wydania. Zdaniem strony podmiotem wypełniającym kartę opłat jest jednostka, o której mowa w art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym. Zatem jednostką tą nie jest przedsiębiorca, a karta opieczętowana datą jej wydania stanowi dostateczny dowód poniesienia przez przedsiębiorcę opłaty za przejazd po drogach krajowych.

Po rozpatrzeniu odwołania [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 93 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji organ ten przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i przytoczył treść obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Stwierdził też, że faktycznie przedstawiona do kontroli karta opłat wypełniona powinna być przez podmiot, do którego wniesiono opłatę, jednakże Policja jako organ kontrolny ma obowiązek sprawdzania kart posiadanych przez kierujących oraz kontrolowania czy dokumenty te spełniają warunki określone w przepisach. Wobec ujawnienia faktu, że kontrolowana karta opłat nie stanowiła potwierdzenia uiszczenia opłaty słusznie nałożono karę na przedsiębiorcę wykonującego określony rodzaj działalności transportowej.

Skarga złożona na powyższą decyzję została rozpatrzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 8 grudnia 2004 r. sygn. akt 4 II SA/Ka 268/03 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ podpisana ona została przez osobę nie posiadającą prawidłowego upoważnienia organu administracji do jej podpisania oraz określił, że ta decyzja nie może być wykonana.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. wydał decyzję z dnia [...] r. nr [...] uchylającą decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej kary pieniężnej w wysokości [...], - zł. za naruszenie art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym i na zasadzie art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 149, poz. 1452) nałożył karę pieniężną w kwocie [...], -zł. za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, co stanowi naruszenie określone w art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004r., Nr 204, poz. 2088). W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ ten stwierdził, że kontrolowana karta opłat nie stanowiła potwierdzenia uiszczenia opłaty, dlatego słusznie nałożono karę na przedsiębiorcę wykonującego określony rodzaj działalności transportowej w oparciu o obowiązujące w dacie wydania decyzji pierwszoinstancyjnej przepisy § 5 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. NR 150, poz. 1684 z późn. zm.) w związku z § 5 ust. 1 i § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 maja 2002 r. w sprawie warunków i sposobu wykonywania kontroli dokumentów związanych z wykonywaniem transportu drogowego i przewozu na potrzeby własne oraz dokumentów stosowanych przez uprawnionych do kontroli, a także wzorów tych dokumentów (Dz. U. Nr 120, poz. 1025) oraz l.p.6 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz. U. Nr 115, poz. 999). Jednocześnie podkreślił, że powołane przepisy określają w jaki sposób ma być wypełniona karta opłaty, a brak daty jej ważności, czyli jej nie wypełnienie w sposób zgodny z przepisami należy traktować, jako nie wniesienie stosownej opłaty. Dodatkowo powołał się na obowiązującą od dnia 28 września 2003 r. zmianę przepisów ustawy o transporcie drogowym, która omówione wcześniej regulacje prawne zawarła w tekście samej ustawy oraz wymierzyła sankcję za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych w mniejszej wysokości niż poprzednio, czyli według L.p. 1.4.1. załącznika do tej ustawy i to w wysokości 3000,- zł. W tej sytuacji mając na uwadze przepis przejściowy art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 149, poz. 1452) w rozpoznawanej sprawie zastosowano przepisy aktualnie obowiązujące i dlatego nastąpiła zmiana decyzji pierwszej instancji w części dotyczącej wysokości wymierzonej kary.

W skardze pełnomocnik skarżącej wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji, którym zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego art. 92 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym i § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych, w ich brzmieniu z dnia 13 listopada 2002 r., poprzez ich zastosowanie w sprawie i wydanie decyzji merytorycznej pomimo obowiązku umorzenia postępowania, bowiem wszczęcie postępowania w tej dacie było niedopuszczalne z uwagi na brak podstawy materialnoprawnej do nałożenia kary w drodze decyzji administracyjnej, którym to działaniem pominięto słuszny interes skarżącej określony w art. 7 K.p.a. oraz błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, iż skarżąca w trakcie wykonywania przewozu na potrzeby własne nie uiściła opłaty za przejazd po drogach krajowych (art. 107 § 3 K.p.a.) mimo, iż przedstawiona w dacie do kontroli karta opatrzona została pieczątką jednostki sprzedającej - Poczty Polskiej z datą dzienną [...] 2002r. co, zdaniem skarżącej, stanowi dowód uiszczenia opłaty w tym dniu. Dodatkowo podniósł, że zarzucana bezprzedmiotowość wynika z treści art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu z dnia 13 listopada 2002 r., który wiązał możliwość nałożenia kary wyłącznie z faktem wykonywania transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, tak więc skoro skarżąca dysponowała aktualną kartą to istniał dowód, że opłata ta została wniesiona w prawidłowy sposób, a ustawodawca nie wprowadził sankcji w postaci kary pieniężnej za nieprawidłowo wypełnioną kartę opłaty. Nadto zaakcentował, że sam ustawodawca nowelizacją ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw rozróżnił karę za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty (L.p.1.4.1 załącznika - 3000,- zł.) z karą za nieprawidłowo wypełnioną kartę opłaty drogowej (L.p.1.4.4 tego samego załącznika – 500,- zł.), a jedyną wadliwością karty skarżącego jest brak "literalnego" wskazania daty jej ważności. Jednocześnie nie zgodził się z poglądem organu odwoławczego, że niewypełnienie karty zakwalifikowane zostało do zdarzenia określonego w L.p.1.4.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, które to zagadnienie, zdaniem skarżącej, winno być rozstrzygnięte w drodze uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Komendant Policji w K. wniósł o jej oddalenie i przywołał argumenty jakimi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ ten wskazał, że zarówno nałożenie kary, jak i jej wysokość nie polega na uznaniu organu, lecz wynika z obowiązku wykupienia odpowiedniej karty i wypełnienia jej w przewidziany prawem sposób, w oparciu o treść § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych, dlatego też karta opłat wypełniona lub niewypełniona w sposób odmienny niż wskazany w tym rozporządzeniu nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty, a skarżąca winna posiadać przy sobie prawidłowo wypełnioną kartę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, iż stosownie do postanowień art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem jej działań, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Tylko w przypadku naruszeń prawa, określonych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a."), Sąd może zaskarżoną decyzje uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik.

Oznacza to, że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron, oraz procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze, co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie.

Przeprowadzając, w oparciu o powyższe uregulowania, ocenę zgodności z prawem podjętych w sprawie rozstrzygnięć należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego bądź prawa procesowego.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji są przepisy art. 42 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371, Dz. U. z 2002 r. Nr 25, poz. 253 i Nr 89, poz. 804).

Zgodnie z art. 42 ust. 1 tej ustawy przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, której maksymalna wysokość nie może być wyższa niż równowartość 800 euro rocznie z wyłączeniami określonymi w pkt 1-5 tego przepisu.

Stosownie do treści jej art. 87 ust. 1, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych. Natomiast tryb wnoszenia opłat reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 z późn. zm.), powoływane dalej w skrócie, jako rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r.

W oparciu o § 4 ust. 1 i § 5 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r., dokumentem potwierdzającym wniesienie opłaty jest nabycie karty opłaty i jej prawidłowe wypełnienie. Karta opłaty niewypełniona lub wypełniona w sposób inny niż określony w tym rozporządzeniu, a także zawierająca poprawki, zdaniem Sądu, nie stanowi dokumentu potwierdzającego spełnienie tego obowiązku.

W przedmiotowej sprawie nie ma wątpliwości, że zdarzenie będące przedmiotem postępowania administracyjnego miało miejsce w dniu [...] 2002 r., kiedy to skarżąca dokonując przewozu wykonywanego w ramach transportu drogowego podczas kontroli dokumentów okazała kartę opłaty opatrzoną pieczątką jednostki sprzedającej - Poczty Polskiej z datą dzienną zakupu [...] 2002 r. Wykupiona przez skarżącą karta była jednoroczna, a więc w świetle obowiązujących przepisów wypełnić ją powinna jednostka prowadząca sprzedaż (§ 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w związku z art. 42 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym).

W tym miejscu zaakcentować trzeba, że tylko wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi dokument potwierdzający wniesienie opłaty (§ 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r.). Tym samym brak jej wypełnienia przed rozpoczęciem przejazdu wskazuje, że taka wadliwa karta mimo jej zakupu, nie jest dokumentem potwierdzającym wniesienie opłaty. W takiej sytuacji w przypadku wadliwego wypełnienia karty bądź braku jej wypełnienia skarżąca powinna odmówić jej przyjęcia.

W dacie kontroli na podstawie § 5, § 6 i § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 maja 2002 r. w sprawie warunków i sposobu wykonywania kontroli dokumentów związanych z wykonywaniem transportu drogowego i przewozu na potrzeby własne oraz dokumentów stosowanych przez uprawnionych do kontroli, a także wzorów tych dokumentów (Dz. U. nr 120, poz. 1025) sporządzony został protokół z kontroli. W jego treści znajduje się odręczny zapis kierowcy strony – E. K., iż kontrola przebiegła bez uwag, a roczna karta drogowa przestawiona do kontroli nie została wypisana. Dodatkowo w protokole jest również adnotacja funkcjonariusza przeprowadzającego czynności kontrolne, iż opłata drogowa roczna serii [...] miała wypisany tylko numer rejestracyjny pojazdu marki [...] nr rej. [...] i brak było w niej wypełnienia rubryk odnoście daty, dnia, roku i analizy spalin.

Organ administracji prawidłowo zatem ocenił, iż karta opłaty niewypełniona nie stanowi dokumentu potwierdzającego spełnienie tego obowiązku i jest równoznaczna z brakiem opłaty, w związku z tym skarżąca nie posiadała w chwili kontroli dowodu jej uiszczenia, bowiem karta taka, w myśl § 5 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r., nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty.

W tym stanie rzeczy stwierdzenie tego faktu uzasadniało nałożenie kary pieniężnej i było uzasadnione w świetle art. 92 ustawy o transporcie drogowym, a powołane wyżej przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r., regulujące obowiązek wypełnienia karty opłaty drogowej w sposób prawidłowy pod rygorem nieuznania jej za dokument potwierdzający dokonanie tej opłaty, wyłączają możliwość jej swobodnej interpretacji przez skarżącą, jak i osoby kontrolujące.

Zauważyć trzeba, że kiedy w karcie rocznej opłaty drogowej nie były wypełnione wszystkie rubryki, to nie można dokonywać jakiejkolwiek interpretacji zapisów faktycznie na niej nie dokonanych, czy też samodzielnych ustaleń, do kiedy była ona ważna.

Argument skarżącej spółki, iż to na jednostce prowadzącej dystrybucję kart opłaty, w myśl omawianego § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r., ciążył obowiązek jej wypełnienia, nie zwalnia skarżącej od odpowiedzialności.

Przedstawione powyżej ustalenia faktyczne wbrew zarzutom skarżącej pozwalają uznać, że wynikały z prawidłowej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów wynikających z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ administracji prawidłowo zatem przypisał skarżącej jako przedsiębiorcy podstawę materialnoprawną odpowiedzialności administracyjnej w postaci kary, która znalazła uzasadnienie w powołanych przepisach.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi podkreślić należy, że w dacie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określił Minister Infrastruktury w rozporządzeniu z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz. U. Nr 115, poz. 999 z późn. zm.), wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, w którym to, na podstawie lp. 6 załącznika do tego rozporządzenia, brak opłaty skutkował karą pieniężną w wysokości 4.000,- zł.

Zgodnie z zasadą wyprowadzoną w orzecznictwie z art. 6 i art. 138 K.p.a., organ administracji wydając decyzję, stosuje przepisy prawa materialnego obowiązujące w dniu wydania decyzji. Zatem skoro zaskarżona decyzja, nakładająca na skarżącą karę w niższej wysokości, została wydana po nowelizacji przepisów ustawy o transporcie drogowym, co nastąpiło na podstawie ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 149, poz. 1452), to w rozpoznawanej sprawie zastosowano przepisy obowiązujące po dniu 28 września 2003r., w nowym brzmieniu wykazu naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, określonym w załączniku do ustawy o transporcie drogowym pod pozycją Lp. 1.4.1. Nie bez znaczenia jest również to, że zastosowanie w tej sprawie nowych przepisów spowodowało korzystniejsze zmiany z punktu widzenia skarżącej.

Na marginesie sprawy odnosząc się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2006 r. sygn. akt I OPS 1/06 (nie publikowanej) zaakcentować trzeba, że zdaniem Sądu, przepis art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw wyraźnie wskazał zakres jego stosowania w rozpoznawanej sprawie.

Jednocześnie wobec dokonanych rozważań nie ma podstaw do uznania, że stwierdzony brak uiszczenia opłaty rocznej za przejazd po drogach krajowych może być zakwalifikowany do zdarzenia określonego w L.p.1.4.4. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, czyli do nieprawidłowego wypełnienia karty drogowej.

Odnosząc się do żądań skargi zaznaczyć trzeba, że z wnioskiem o podjęcie uchwały konkretnej w oparciu o art. 15 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a. może wystąpić tylko i wyłącznie skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznający skargę kasacyjną, o ile stwierdzi istnienie wątpliwości prawnej (por. R. Hauser, A. Kabat "Uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego (...)", str. 30).

Z wyżej podanych przyczyn, zdaniem Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, również z uwagi na cytowane na wstępie uregulowania ustawy p.p.s.a., ponieważ organy administracji rozpatrujące niniejszą sprawę nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, gdyż prawidłowo oceniły zaistniały w sprawie stan faktyczny, jak i przepisy prawa materialnego, które prawidłowo zastosowały i omówiły w uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć.

W tym miejscu podkreślić trzeba, że skład orzekający w niniejszej sprawie związany jest normą prawną wyrażoną w treści wskazanych przepisów prawa, które odzwierciedlają wolę ustawodawcy i nie może przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji brać pod uwagę negatywnych dla skarżącej skutków prawidłowo podjętych rozstrzygnięć.

W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa, a skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.

Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącej, złożonego na rozprawie, dotyczącego zwrotu kosztów postępowania wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 199 w związku z art. 200 i art. 209 ustawy p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, a ich zwrot przysługuje tylko w razie uwzględnienia skargi, a nie jej oddalenia.