Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 801/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1-2; art. 5 ust. 2a; art. 13 ust. 3 pkt 1, art. 19 ust. 1, art. 22
journal: Dz.U. 2018 poz 2134
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Starszy asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2020 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...] – po rozpatrzeniu odwołania K. M. od decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczeń wychowawczych – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Kolegium powołało się na następujące okoliczności faktyczne i prawne:

W dniu [...] lipca 2018 r. K. M. zwrócił się do Prezydenta Miasta Z. z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczeń wychowawczych na córki J. M. i L. M..

Decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...] działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Z. Kierownik Działu Świadczeń Miejskiego Centrum Pomocy Rodzinie w Z. odmówił przyznania wnioskodawcy ww. świadczeń. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji stwierdził, że opiekę nad małoletnimi dziećmi J. M. i L. M. sprawuje ich matka S. M.. Organ powołał się w tym względzie na oświadczenie S. M. oraz na postanowienie Sądu Okręgowego w Z. z dnia [...] grudnia 2017 r. sygn. akt I C [...] o udzieleniu – na wniosek S. M. – zabezpieczenia roszczeń alimentacyjnych poprzez zobowiązanie P. M. do łożenia na rzecz córek.

Na skutek odwołania K. M. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] uchyliło ww. decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, wskazując na konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego celem ustalenia, które z rodziców sprawuje faktyczną opiekę nad dziećmi.

Decyzją z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] Kierownik Działu Świadczeń Miejskiego Centrum Pomocy Rodzinie w Z. ponownie odmówił przyznania K. M. świadczeń wychowawczych na córki J. M. i L. M.. Organ pierwszej instancji - powołując się na ustalenia poczynione podczas przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2019 r. rozprawy administracyjnej - wskazał, że K. M. sprawuje faktyczną opiekę nad dziećmi w wymiarze maksymalnie 15-20 godzin tygodniowo, a zatem rzeczywistą opiekę nad dziećmi sprawuje ich matka.

Powyższa decyzja organu pierwszej instancji została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją kasacyjną z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] Kolegium stwierdziło bowiem, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego K. M. sprawuje opiekę nad dziećmi

w porównywalnym okresach, jak matka dzieci, a zatem odmowa przyznania mu wnioskowanych świadczeń rodzinnych z powołaniem się na okoliczność sprawowania opieki nad dziećmi przez matkę, nie jest uzasadniona. Kolegium stwierdziło, że w realiach niniejszej sprawy optymalnym rozwiązaniem byłoby zawarcie porozumienia przez rodziców i uzyskanie przez każdego z nich świadczenia na jedno dziecko.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] po raz kolejny orzekł o odmowie przyznania K. M. świadczeń wychowawczych na dzieci J. M. i L. M..

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wyjaśnił, że ugoda, do zawarcia której nakłaniał wnioskodawcę oraz jego żonę S. M., nie doszła do skutku. Jednocześnie podkreślił, że przepisy prawa nie dają organom administracji uprawnienia do ustalenia opieki naprzemiennej rodziców nad dziećmi. W ocenie organu pierwszej, opiekę nad J. M. i L. M. w większym stopniu sprawuje ich matka, natomiast ich ojciec K. M. nie przedstawił dowodów wykonywania obowiązków rodzicielskich związanych z bieżącym wychowywaniem dzieci innych, niż ustalone między stronami.

W odwołaniu od powyższej decyzji K. M. zarzucił organowi pierwszej instancji błąd w ustaleniach faktycznych wyrażający się w nieprawidłowym stwierdzeniu, że opiekę nad dziećmi J. M. i L. M. sprawuje ich matka, w sytuacji, gdy opiekę nad dziećmi sprawuje także ich ojciec, a tym samym rodzice sprawują opiekę naprzemienną. Odwołujący podniósł, że organ pierwszej instancji pominął w swej decyzji fakt uchylenia przez Sąd Okręgowy w Z. postanowienia zabezpieczającego z dnia [...] grudnia 2017 r., jak też fakt wydania przez ten Sąd w dniu [...] listopada 2018 r. wyroku przyznającego odwołującemu opiekę na dziećmi, zaś ograniczającego prawa rodzicielskie S. M.. W ocenie K. M. organ pierwszej instancji nie wziął też pod uwagę opinii wydanej przez Opiniodawczy Zespół Sądowych Specjalistów. Wskazując na powyższe dowody odwołujący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji poprzez przyznanie mu wnioskowanych świadczeń.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołaną na wstępie decyzją ostateczna z dnia [...] września 2019 r. (zaskarżoną w niniejszej sprawie) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2019 r.

Organ odwoławczy podniósł, że w świetle art. 22 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, świadczenie wychowawcze przysługuje matce lub ojcu dzieci, a w przypadku zbiegu prawa rodziców do świadczenia przysługuje ono temu z rodziców, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. Jeżeli opieka sprawowana jest równocześnie przez oboje rodziców, świadczenie przysługuje temu, kto pierwszy złoży wniosek. W celu ustalenia prawa do świadczenia, w przypadku ubiegania się o nie - jak w niniejszej sprawie - przez oboje rodziców pozostających w związku małżeńskim, nieposiadających orzeczenia sądu o władzy rodzicielskiej i opiece, należy w pierwszej kolejności rozstrzygnąć kto faktycznie opiekuje się dzieckiem, a więc z kim dziecko mieszka, kto je utrzymuje i kto zabezpiecza na bieżąco jego potrzeby

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Kolegium ustaliło, że wnioskodawca pozostaje w nieformalnej separacji z żoną S. M.. Małżonkowie prowadzą obecnie odrębne gospodarstwa domowe, a ich sprawa rozwodowa jest w toku. W ramach toczącego się postępowania o rozwód nie zapadły prawomocne postanowienia dotyczące sprawowania opieki nad dziećmi oraz określenia miejsca ich zamieszkania. W tych okolicznościach, zdaniem Kolegium, prawo do świadczeń rodzinnych powinno być oceniane według kryterium określonego w art. 22 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci

i przysługiwać temu z rodziców, który faktycznie opiekuje się dzieckiem. Organ drugiej instancji podkreślił przy tym, że z akt sprawy wynika, iż wniosek K. M. o przyznanie świadczeń wychowawczych na dzieci J. M. i L. M. jak i wniosek S. M. w tym samym przedmiocie, wpłynęły do organu pierwszej instancji (w formie elektronicznej) w tym samym dniu, tj. [...] lipca 2018 r. (wniosek S. M. złożony w dniu następnym należy – jak stwierdził organ – traktować jako uzupełnienie danych poprzez wskazanie brakującej nazwy ulicy w adresie zamieszkania).

Po ponownej analizie stanu faktycznego i prawnego sprawy Kolegium podtrzymało stanowisko wyrażone wcześniej w decyzji z dnia [...] maja 2019 r., iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego odwołujący oraz jego żona sprawują opiekę nad dziećmi w porównywalnych okresach i oboje, choć w różnym stopniu, zależnie od możliwości zabezpieczają na bieżąco potrzeby dzieci. Organ podkreślił, że fakt sprawowania opieki nad dziećmi "po połowie" potwierdzają sami skonfliktowani rodzice. W tej sytuacji, zdaniem Kolegium, zasadne byłoby zastosowanie określonej w art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci reguły przyznawania świadczenia wychowawczego w warunkach opieki naprzemiennej, jednak nie jest to możliwe, albowiem opieka naprzemienna może być ustalona jedynie orzeczeniem sądu. W ocenie organu odwoławczego nie sposób natomiast przyjąć, że o sposobie sprawowania opieki mogłoby rozstrzygać postanowienie Sądu Okręgowego w Z. z dnia [...] grudnia 2017r. sygn. akt I C [...] w przedmiocie udzielenia S. M. zabezpieczenia tytułem roszczeń alimentacyjnych w postępowaniu o separację. Takiego waloru, zdaniem organu, nie posiada jednak także okoliczność uchylenia ww. postanowienia oraz wydania przez Sąd Okręgowy w Z. – w oparciu o opinię OZSS w Z.

– nieprawomocnego wyroku z dnia [...] listopada 2018 r. sygn. akt. I C [...], orzekającego o rozwiązaniu małżeństwa K. M. i S. M. oraz o powierzeniu K. M. wykonywania władzy rodzicielskiej nad małoletnimi córkami, natomiast ograniczającego władzę rodzicielską ich matce. Kwestia sprawowania opieki nad dziećmi zostanie bowiem ostatecznie uregulowana dopiero z chwilą wydania prawomocnego wyroku w tym przedmiocie.

W tych okolicznościach pozbawienie K. M. prawa do świadczeń wychowawczych w oparciu o przesłankę sprawowania opieki nad dziećmi przez ich matkę, w sytuacji, gdy także on sprawuje opiekę nad dziećmi w porównywalnym zakresie i wymiarze jak S. M., nie jest – zdaniem Kolegium – uzasadnione. Niemniej jednak Kolegium zauważyło, że decyzją Kierownika Działu Świadczeń MOPR w Z. z dnia [...] października 2018 r. sporne świadczenia wychowawcze na okres od [...] października 2018 r. do [...] września 2019 r. przyznano S. M.. W ocenie Kolegium, okoliczność przyznania świadczeń jednemu z rodziców wyklucza, możliwość przyznania ich drugiemu z rodziców, chyba, że zaistniałyby okoliczności umożliwiające zmianę decyzji przyznającej świadczenie lub wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Kolegium nie dostrzegło jednak podstaw do wzruszenia w trybie nadzwyczajnym ww. decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2018 r. Jednocześnie S. M. nie wyraziła zgody na zmianę tej decyzji, a w przeprowadzonym przez organ pierwszej instancji postępowaniu małżonkowie nie zawarli porozumienia pozwalającego na wdrożenie procedury skutkującej przyznaniem każdemu z nich świadczenia na jedno wskazane dziecko. W ocenie organu odwoławczego skoro wiec sporne świadczenia zostały już przyznane matce, to nie mogą zostać przyznane ojcu dzieci, albowiem dwie różne osoby jednocześnie nie mogą otrzymywać świadczenia na to samo dziecko.

Wskazując na powyższe argumenty Kolegium uznało za prawidłową decyzję odmawiającą przyznania wnioskodawcy żądanych świadczeń wychowawczych.

K. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w L. skargę na opisaną wyżej decyzję ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego, domagając się jej zmiany poprzez przyznanie mu żądanych świadczeń. Rozstrzygnięciu temu skarżący zarzucił (cyt.) "błąd

w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść orzeczenia poprzez pominięcie dat złożenia wniosków o przyznanie świadczenia jak również przyjęcia za zgodne z prawdą oświadczenia S. M. z sierpnia 2018 r."

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że przedmiotowe świadczenia wychowawcze na dzieci J. M. i L. M. zostały przyznane ich matce S. M. na podstawie jej oświadczenia, które pozostaje w sprzeczności ze stanem faktycznym, co potwierdzają inne oświadczenia matki dzieci (m.in. złożone podczas badania w OZSS Z.") oraz treść uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Z. z dnia [...] listopada 2018 r. sygn. akt I C [...]. W ocenie skarżącego organ - przyznając świadczenia matce dzieci - pominął również daty wpływu wniosków włożonych przez obojga rodziców.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem w granicach zakreślonych w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 i art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Stosując środki określone w wyżej wskazanych ustawach sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w ramach powyższych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja została bowiem wydana

z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Przedmiotem żądania skarżącego w niniejszej sprawie jest ustalenie prawa do świadczeń wychowawczych na dzieci J. M. i L. M., na okres zasiłkowy [...]. Zasady i tryb przyznawania świadczeń wychowawczych regulują przepisy ustawy z 11 lutego 2018 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2407 ze zm., dalej jako "u.p.p.w.d.").

W myśl art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.p.p.w.d. celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Świadczenie wychowawcze przysługuje (m.in.) matce albo ojcu, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu matki albo ojca (z zastrzeżeniem art. 5 ust. 2a, który stanowi, że w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, kwotę świadczenia wychowawczego ustala się każdemu z rodziców w wysokości połowy kwoty przysługującego za dany miesiąc świadczenia wychowawczego).

Zwracając uwagę na ratio legis przytoczonych wyżej unormowań, podkreślić należy, że wolą ustawodawcy było skierowanie świadczeń wychowawczych – jako należnych osobie małoletniej – do rąk jej rzeczywistego opiekuna.

Kwestię zbiegu uprawnień do prawa do świadczenia wychowawczego reguluje art. 22 u.p.p.w.d. Przepis ten stanowi, że w przypadku zbiegu prawa rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka do świadczenia wychowawczego, świadczenie to wypłaca się temu z rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. Jeżeli opieka nad dzieckiem sprawowana jest równocześnie przez oboje rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, świadczenie wychowawcze wypłaca się temu, kto pierwszy złoży wniosek. W przypadku gdy po złożeniu wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego przez rodzica, opiekuna prawnego dziecka lub opiekuna faktycznego dziecka drugi rodzic, opiekun prawny dziecka lub opiekun faktyczny dziecka złoży wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego w związku z opieką nad tym samym dzieckiem, organ właściwy ustala kto sprawuje opiekę i w tym celu może zwrócić się do kierownika ośrodka pomocy społecznej o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w celu ustalenia osoby sprawującej opiekę nad dzieckiem. Przepisy art. 15 ust. 2 i 3 stosuje się.

W okolicznościach niniejszej sprawy istota zawisłego przed Sądem sporu sprowadza się do ustalenia, któremu z rodziców J. M. i L. M. przysługuje prawo do świadczeń wychowawczych na te dzieci. Jak bowiem wynika z akt sprawy, z wnioskiem o przyznanie tożsamych świadczeń rodzinnych zwrócili się zarówno skarżący K. M. – jako ojciec dzieci, jak i jego żona S. M. – jako ich matka.

W świetle niekwestionowanych ustaleń organów administracji, skarżący nie prowadzi obecnie gospodarstwa domowego wspólnie z żoną S. M.. Małżonkowie pozostają bowiem w nieformalnej separacji, oczekując na prawomocne zakończenie postepowania w sprawie o rozwód. W postępowaniu tym nie zapadło jeszcze (przynajmniej do czasu wydania zaskarżonej decyzji) żadne prawomocne orzeczenie regulujące kwestię władzy rodzicielskiej skarżącego i jego żony oraz opieki nad ich małoletnimi córkami (waloru prawomocności do tego czasu nie uzyskał bowiem załączony do akt administracyjnych wyrok Sądu Okręgowego w Z.

z dnia [...] listopada 2018 r. sygn. akt I C [...]). Nie jest jednak kwestionowane przez strony, a zgromadzony w toku postepowania administracyjnego materiał dowodowy to potwierdza, że pomimo prowadzenia oddzielnych gospodarstw domowych, opiekę nad J. M. i L. M. dotychczas sprawuje zarówno skarżący, jak i jego żona, w zakresie porównywalnym na tyle, że nie jest możliwe przypisanie roli opiekuna jedynie jednemu z rodziców (jak określił to sam skarżący w toku postępowania – "po połowie"). W konsekwencji nie jest możliwe rozstrzygnięcia sporu wynikającego ze zbiegu uprawnień skarżącego i jego żony do świadczeń wychowawczych w oparciu o kryterium fatycznego sprawowania opieki nad dziećmi.

Podkreślić też trzeba, że pomimo, iż poczynione w toku postepowania ustalenia wskazują, że opiekę nad J. M. i L. M. sprawują w porównywalnym zakresie zarówno skarżący, jak i jego żona, nie jest możliwe przyznanie im obojgu świadczeń wychowawczych na dzieci na zasadzie art. 5 ust. 2a u.p.p.w.d., tj. w kwotach stanowiących połowę wysokości przysługującego łącznie świadczenia wychowawczego. Zastosowanie tego przepisu uwarunkowane jest bowiem wcześniejszym ustanowieniem opieki naprzemiennej obojga rodziców nad dzieckiem przez sąd powszechny. Jak już wyżej wskazano, w przypadku skarżącego i S. M. nie zostało wydane takie orzeczenie, a wobec jego braku istnienia tego rodzaju opieki nie można domniemywać w toku postępowania

o przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego (por. wyroki NSA: z dnia 22 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OSK 947/17; z dnia 4 października 2017 r., sygn. akt I OSK 778/17; z dnia 17 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 1046/17, z dnia 11 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1506/17; z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 1669/17; z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2997/17; z dnia 16 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2640/17 – dostępne w CBOSA).

W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy – wbrew twierdzeniom organów obu instancji – o tym, któremu z rodziców przysługują świadczenia wychowawcze, winno zadecydować kryterium kolejności złożenia wniosków (art. 22 zd. 1 u.p.p.w.d.). Wprawdzie z akt sprawy wynika, że zarówno wniosek K. M., jak i wniosek S. M., wpłynął do Miejskiego Centrum Pomocy Rodzinie (drogą elektroniczną) w dniu [...] lipca 2018 r., jednak należy zauważyć, że jedynie wniosek K. M. został w tym dniu wniesiony skutecznie, tj. jako wolny od braków formalnych. Wniosek S. M. nie spełniał natomiast jednego z wymogów formalnych określonych w art. 13 ust. 3 pkt 1 u.p.p.w.d., bowiem nie zawierał pełnych danych dotyczących adresu zamieszkania wnioskodawczyni (pominięto w nim nazwę ulicy w adresie zamieszkania). Podkreślić w tym miejscu należy, że zawarcie we wniosku o świadczenie wychowawcze wszystkich danych wymienionych w art. 13 ust. 3 u.p.p.w.d., stanowi warunek merytorycznego rozpatrzenia wniosku. Wniosek obarczony brakami w tym zakresie, które pomimo wezwania nie zostaną uzupełnione w terminie 14 dni, podlega bowiem pozostawieniu bez rozpatrzenia (art. 19 ust. 1 u.p.p.w.d.).

Wprawdzie S. M. uzupełniła wskazany wyżej brak formalny, składając kolejny egzemplarz wniosku zawierający już pełne dane dotyczące jej adresu zamieszkania, jednak uczyniła to dopiero dnia następnego, tj. [...] lipca 2018 r. Wówczas egzemplarz jej wniosku złożony w dniu [...] lipca 2018 r. został pozostawiony w aktach sprawy z naniesioną ołówkiem adnotacją "Anulowany", natomiast dalszemu procedowaniu został poddany prawidłowo wypełniony wniosek z dnia [...] lipca 2018 r. W tych okolicznościach uznanie za równie skutecznych czynności złożenia wniosku dokonanej w dniu [...] lipca 2018 r. przez skarżącego oraz analogicznej czynności dokonanej w tym dniu przez S. M., narusza powołane wyżej przepisy regulujące postępowanie w sprawie świadczenia wychowawczego (art. 13 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 19 ust. 1 u.p.p.w.d.), w konsekwencji naruszając także ogólną zasadą postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. (tj. zasadę prawdy obiektywnej), co miało istotny wpływ na wynik sprawy, skutkując niezasadną odmową przyznania skarżącemu świadczeń wychowawczych na córki J. M. i L. M. na okres świadczeniowy [...] pomimo, że de facto to wniosek skarżącego o przyznanie ww. świadczeń został złożony jako pierwszy. Ubocznie wypada zaznaczyć, że niezasadne w tej sytuacji było również podjęcie przez organ pierwszej instancji w dniu [...] października 2018 r. decyzji przyznającej sporne świadczenia S. M.. W zaistniałej sytuacji procesowej uznać jednak należy, że decyzja ta – wraz z uprawomocnieniem się niniejszego wyroku – podlegać będzie uchyleniu w wyniku wznowienia postepowania w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. Postępowanie o przyznanie świadczeń wychowawczych wszczęte wnioskiem K. M., stanowiło bowiem zagadnienie wstępne - w rozumieniu ww. przepisu - dla później wszczętego postępowania z wniosku S. M., zakończonego powyższą decyzją z dnia [...] października 2018 r.

Rozpatrując ponownie sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w Z., stosownie do art. 153 p.p.s.a., uwzględni przedstawione wyżej uwagi

i wnioski.

W kontekście zawartego w skardze wniosku o "zmianę zaskarżonej decyzji", wypada końcowo wyjaśnić, że uprawnienia wojewódzkiego sądu administracyjnego są, co do zasady, ograniczone do orzekania o charakterze kasacyjnym. Zatem pomimo uwzględnienia skargi, Sąd nie jest uprawniony do wydania orzeczenia zgodnego z wnioskiem strony. Sąd administracyjny nie może bowiem wkraczać w kompetencje organu administracji publicznej zastępując go w rozstrzyganiu sprawy administracyjnej.

Z tych wszystkich względów Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.