Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 146/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 187 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 20 kwietnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.), Sędzia WSA Paweł Kowalski, , po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 500 zł (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania G. G., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.; dalej: "o.p."), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Ł. z dnia [...] sierpnia 2020 r. odmawiającą przyznania ulgi inwestycyjnej z tytułu dokonanych inwestycji w gospodarstwie rolnym.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił ustalony w sprawie stan faktyczny.

W dniu 29 lipca 2020 roku do Wójta Gminy Ł. wpłynął wniosek G. G., w sprawie udzielenia ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym z tytułu zakupu i zainstalowania instalacji fotowoltaicznej na potrzeby produkcyjne gospodarstwa rolnego. Do wniosku załączona została dokumentacja potwierdzająca dokonanie inwestycji, jak również oświadczenie podatnika, że inwestycja nie została w żadnym stopniu sfinansowana z udziałem środków publicznych.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 roku Wójt Gminy Ł. odmówił G. G. udzielenia ulgi inwestycyjnej z tytułu dokonanych inwestycji w gospodarstwie rolnym położonym we wsi Z.. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że na powyższą inwestycję podatnik poczynił nakłady w kwocie 82.000,00 zł, na co przedłożył stosowny rachunek - fakturę VAT. Inwestycja nie została w żadnym stopniu sfinansowana z udziałem środków publicznych.

Wraz z wnioskiem podatnik załączył oświadczenie, że produkowana energia elektryczna jest wykorzystywana na cele produkcyjne prowadzonego przez niego gospodarstwa rolnego, głównie produkcję zwierzęcą (hodowla krów mlecznych). Instalacja fotowoltaiczna umieszczona na dachu budynku gospodarczego oraz mieszkalnego jest źródłem oświetlenia, zasila dojarkę udojową, basen chłodniczy do mleka, spawarkę i urządzenia elektryczne służące do naprawy maszyn rolniczych, urządzenia do mieszania i rozdrabniania pasz, wentylatory chłodzące a także bojlery elektryczne do ogrzewania wody. Zgodnie z oświadczeniem podatnika instalacja zaopatruje w prąd także budynek mieszkalny. Jest zamontowany jeden wspólny licznik, nie ma więc fizycznej możliwości rozdzielenia, jaka część energii spożytkowana jest na cele bytowe, a jaka na produkcyjne.

Organ zauważył, że wykorzystywanie energii słonecznej w części w budynku mieszkalnym nie pozbawia podatnika prawa do ulgi inwestycyjnej. Jednakże do wniosku podatnik dołączył dokument — potwierdzenie przyłączenia mikroinstalacji do sieci elektroenergetycznej wystawione przez spółkę A., z którego wynika, że przyłączonym obiektem jest nie gospodarstwo rolne a budynek mieszkalny w gospodarstwie rolnym, co przesądza, że urządzenia nie są wykorzystywane na cele produkcyjne gospodarstwa rolnego. Wątpliwość organu podatkowego wzbudza ponadto 8% stawka podatku VAT na fakturze wystawionej przez wykonawcę, co w przypadku podatnika podatku VAT mającego wyraźnie rozdzieloną księgowość na gospodarstwo rolne i gospodarstwo domowe jest kwestią dyskusyjną i przemawiającą za tym, że cele bytowe, mieszkaniowe są celami nadrzędnymi zrealizowanej inwestycji.

Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w decyzji z dnia [...] listopada 2020 r. wskazało, że organ jednostki samorządu terytorialnego może wydać pozytywną decyzję w przedmiocie przyznania ulgi jedynie w przypadku spełnienia wszystkich ustawowych warunków do jej udzielenia. Jednym z warunków wynikającym z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.r. jest to, że wydatki powinny być poniesione na "zakup i zainstalowanie urządzeń do wykorzystywania na cele produkcyjne naturalnych źródeł energii (wiatru, biogazu, słońca, spadku wód)". Urządzenia mają być "do wykorzystywania na cele produkcyjne" naturalnych źródeł energii m.in. słońca. Urządzenia takie jak instalacja fotowoltaiczna zatem mają być przeznaczone do wykorzystywania na cele produkcyjne, nie zaś domowe czy też inne, co oczywiście nie wyklucza wykorzystania części energii na inne cele. Celem zasadniczym zakupu i montażu instalacji mają być zatem "cele produkcyjne", zaś inne, w tym m. in. mieszkaniowe mogą być celem obocznym. Ocena musi mieć charakter zobiektywizowany i odbywa się na podstawie złożonej dokumentacji. Organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji zauważył, że do wniosku podatnik dołączył dokument - potwierdzenie przyłączenia mikroinstalacji do sieci elektroenergetycznej wystawione przez spółkę A., z którego wynika, że przyłączonym obiektem jest nie gospodarstwo rolne, a budynek mieszkalny w gospodarstwie rolnym, co przesądza, że urządzenia nie są wykorzystywane na cele produkcyjne gospodarstwa rolnego. Wątpliwość organu podatkowego wzbudza ponadto 8% stawka podatku VAT na fakturze wystawionej przez wykonawcę, co w przypadku podatnika podatku VAT mającego wyraźnie rozdzieloną księgowość na gospodarstwo rolne i gospodarstwo domowe jest kwestią dyskusyjną i przemawiającą za tym, że cele bytowe, mieszkaniowe są celami nadrzędnymi zrealizowanej inwestycji. Kolegium zauważyło, iż po pierwsze z umowy na kompleksowe wykonanie instalacji fotowoltaicznej z B. Sp. z o.o. z dnia 23 marca 2020 roku wynika, że montaż instalacji ma miejsce na budynku mieszkalnym o powierzchni użytkowej do 300,00 m lub na gruncie. Powyższe nie przesądza o mieszkalnym lub gospodarczym przeznaczeniu instalacji.

Z umowy kompleksowej dla konsumentów zawartej z A. z dnia 16 czerwca 2020 roku wynika, że prąd będzie zużywany tylko na własny użytek w gospodarstwie rolnym, nie zaś domowym. Jest to natomiast umowa na dostarczanie prądu, nie zaś na zakup i montaż instalacji fotowoltaicznej. Z potwierdzenia przyłączenia mikroinstalacji do sieci elektoenergetycznej wydanego przez A. wynika, że przyłączonym obiektem jest budynek mieszkalny w gospodarstwie rolnym. Stawka podatku VAT 8% wskazuje na to, że chodzi o preferencyjną stawkę związaną z budownictwem objętym społecznym programem mieszkaniowym w rozumieniu art. 41 ust. 12a ustawy o podatku od towarów i usług (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 106 ze zm.). Stawka podatku od towarów i usług zatem przesądza, że instalacja została zakupiona i zamontowana na potrzeby mieszkaniowe, nie zaś produkcji w podatku rolnym. Do przyjęcia tego drugiego celu powinna być zastosowana stawka podstawowa 23%. Nie można przyjąć, że podatnik z jednej strony, w momencie zakupu i montażu instalacji fotowolaticznej korzysta z preferencji podatkowych przyznanych dla budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, a z drugiej strony, korzysta z preferencji w podatku rolnym, przewidzianych "do wykorzystywania na cele produkcyjne" w produkcji rolnej. Kwalifikacja podatkowa w podatku od towarów i usług przesądziła o celu przedmiotowej instalacji.

W skardze wniesionej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi podatnik zarzucił naruszenie:

1) przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez brak rozpatrzenia sprawy w oparciu o cały materiał dowodowy w tym przede wszystkim nieuwzględnienie wyjaśnień skarżącego co do faktu, że poniesione przez niego wydatki związane z zakupem oraz montażem instalacji fotowoltaicznej służą wykorzystaniu naturalnych źródeł energii na cele produkcyjne prowadzonego przez niego gospodarstwa rolnego, głównie produkcji zwierzęcej (hodowli krów mlecznych), jak również nieuwzględnienie faktu, że rozmiar zamontowanej instalacji znacząco przekracza zapotrzebowanie wynikające wyłącznie z potrzeb mieszkaniowych skarżącego - odpowiada za to potrzebom związanym z celami produkcyjnymi prowadzonego gospodarstwa oraz błędne przyjęcie, że stawka zastosowana w wystawionej fakturę VAT dot. zakupu i montażu instalacji PV przesądza o rzeczywistym przeznaczeniu produkowanego prądu na cele mieszkaniowe jak również poprzez błędne przyjęcie, że zapis w potwierdzeniu przyłączenia mikroinstalacji do sieci energetycznej przez A. dot. przyłączenia budynku mieszkalnego w gospodarstwie rolnym przesądza, że urządzenia nie są wykorzystane na cele produkcyjne - w sytuacji gdy wyłącznie punkt przyłączeniowy jest związany z budynkiem mieszkalnym w gospodarstwie, zaś cała instalacja rozprowadzona jest po wszystkich obiektach gospodarstwa rolnego.

2) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 13 ust 1 pkt 2 lit c) ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 333, dalej: u.p.r.) poprzez błędną interpretację oraz błędne przyjęcie przez organ pierwszej i drugiej instancji, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki warunkujące udzielenie podatnikowi ulgi inwestycyjnej bowiem poniesione przez niego wydatki związane z zakupem oraz montażem instalacji fotowoltaicznej służą wykorzystaniu naturalnych źródeł energii nie na cele produkcyjne prowadzonego przez niego gospodarstwa rolnego, a przede wszystkim na cele mieszkaniowe, podczas gdy okoliczności faktyczne uzasadniają twierdzenie, że energia pochodząca z instalacji fotowoltaicznej, głównie wykorzystywana jest przez skarżącego na cele produkcyjne, a zatem w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania ulgi inwestycyjnej.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Ponadto wniósł – w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. – o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z następujących dokumentów, które są niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie i nie spowodują nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie:

1) schematu głównych elementów instalacji elektroenergetycznej w gospodarstwie rolnym - na okoliczność potwierdzenia, że w rzeczywistości A. dokonała przyłączenia do instalacji nie samego budynku w gospodarstwie rolnym ale całego gospodarstwa rolnego,

2) rachunku dotyczącego energii elektrycznej z dnia 23.03.2020 r. - na okoliczność ilości zużytej energii elektrycznej pobranej przez całe gospodarstwa rolnego skarżącego, w oparciu o wskazany dokument dokonano wyliczenia mocy instalacji fotowoltaicznej, tak by zaspokoić potrzeby energetyczne całego gospodarstwa rolnego a nie jednie budynku mieszkalnego

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, iż sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020r., poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W okolicznościach niniejszej sprawy należy potwierdzić wypełnienie się powyższych warunków, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie miasta będącego siedzibą tutejszego Sądu. Kwestia nadmiernego zagrożenia życia i zdrowia osób uczestniczących w rozprawie jest bezdyskusyjna, nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie ma możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległości z powodów technicznych.

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2019, poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może je uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.

Kontrolując w powyżej zakreślonej kognicji zaskarżoną decyzję, sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie odmawiające zastosowania ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym. W ocenie organów orzekających w sprawie, podatnik nie był uprawniony do skorzystania z ww. ulgi w oparciu o art. 13 ust. 1 pkt 2 lit. c u.p.r., albowiem przyłączonym obiektem jest budynek mieszkalny w gospodarstwie rolnym. Ponadto stawka podatku VAT 8% uwidoczniona na fakturze wystawionej przez wykonawcę instalacji wskazuje na to, że chodzi o preferencyjną stawkę związaną z budownictwem objętym społecznym programem mieszkaniowym w rozumieniu art. 41 ust. 12a ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (tekst jednolity Dz. U. z 2020 roku poz. 106. ze zm.).

Zgodnie z art. 13 ust.1 pkt 1 u.p.r., podatnikom podatku rolnego przysługuje ulga inwestycyjna z tytułu wydatków poniesionych:

1. budowę lub modernizację budynków inwentarskich służących do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt gospodarskich oraz obiektów służących ochronie środowiska,

2. zakup i zainstalowanie:

a) deszczowni,

b) urządzeń melioracyjnych i urządzeń zaopatrzenia gospodarstwa w wodę,

c) urządzeń do wykorzystywania na cele produkcyjne naturalnych źródeł energii (wiatru, biogazu, słońca, spadku wód)

- jeżeli wydatki te nie zostały sfinansowane w całości lub w części z udziałem środków publicznych.

Ulga inwestycyjna przyznawana jest po zakończeniu inwestycji i polega na odliczeniu od należnego podatku rolnego od gruntów położonych na terenie gminy, w której została dokonana inwestycja - w wysokości 25% udokumentowanych rachunkami nakładów inwestycyjnych (art. 13 ust. 2).

Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że na dachu budynku mieszkalnego oraz gospodarczego należących do skarżącego zamontowana została instalacja fotowoltaiczna. Bezsporne w sprawie jest, że skarżący jest podatnikiem podatku rolnego. Produkowana energia elektryczna jest wykorzystywana na cele produkcyjne prowadzonego gospodarstwa, głównie produkcję zwierzęcą (hodowla krów mlecznych) – stanowi źródło oświetlenia, zasila dojarkę udojową, basen chłodniczy do mleka, spawarkę i urządzenia elektryczne służące do naprawy maszyn rolniczych, urządzenia do mieszania i rozdrabniania pasz, wentylatory chłodzące oraz bojlery do ogrzewania wody. W prąd zaopatrywany jest również budynek mieszkalny. Organ nie kwestionuje przy tym, że urządzenia rozdzielcze nie dają możliwości ustalenia, jaka część energii elektrycznej spożytkowana jest na cele bytowe, a jaka na produkcyjne.

Odnosząc powyższe ustalenia do treści zastosowanego przez organy podatkowe art. 13 ust. 1 pkt 2 lit. c u.p.r., Sąd stwierdza, że organy niezasadnie przyjęły, że Skarżąca nie może spełnić wymogów uprawniających do uzyskania ulgi inwestycyjnej z tej przyczyny, że wytwarzana energia nie jest wykorzystywana wyłącznie na cele związane z działalnością rolniczą, a instalacja fotowoltaiczna jest zamontowana w budynku, który służy także potrzebom mieszkalnym.

Literalne brzmienie spornego przepisu nie uzasadnia stanowiska organów. Nie ma w jego treści stwierdzenia, że ulga przysługuje tylko tym podatnikom podatku rolnego, którzy wykorzystują wytwarzaną energię elektryczną "wyłącznie" na cele produkcyjne gospodarstwa rolnego podatnika. Powołany przepis nie wskazuje, że wykorzystywanie tych urządzeń musi być związane całkowicie z celami produkcyjnymi w działalności rolniczej, a w szczególności, że wykorzystanie nawet części wytworzonej energii słonecznej dla celów innych niż produkcyjne dyskwalifikuje prawo do ulgi.

Należy zwrócić uwagę, że udzielanie przedmiotowej pomocy odbywa się w oparciu o przepisy rozporządzenia Komisji Europejskiej nr 702/2014 z dnia 25 czerwca 2014 r. uznające niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L 193 201.07.2014). Zgodnie z art. 14 ust. 4 tego rozporządzenia, w przypadku inwestycji w produkcję energii termicznej i elektrycznej ze źródeł odnawialnych w gospodarstwach rolnych - instalacje produkcji służą wyłącznie zaspokojeniu potrzeb własnych beneficjenta w zakresie energii, a zdolności produkcyjne tych instalacji nie przekraczają ekwiwalentu łącznego średniego rocznego zużycia energii termicznej i elektrycznej w danym gospodarstwie rolnym, łącznie - co Sąd podkreśla - z gospodarstwem domowym rolnika. W kalkulacji poziomu pomocy uwzględnia się więc także okoliczność zużycia energii w gospodarstwie domowym rolnika, a nie tylko w gospodarstwie rolnym.

Przewidziane w art. 13 ust. 1 i 2 u.p.r. ulgi mają na celu zachęcenie podatników podatku rolnego do dokonywania różnego rodzaju inwestycji, m.in. polegających - jak w niniejszej sprawie – na instalowaniu urządzeń do wykorzystywania na cele produkcyjne naturalnych źródeł energii (lit. c). Ulgę tę ustanowiono w celu zmotywowania podatników podatku rolnego do podejmowania inwestycji określonych w art. 13 u.p.r. Zatem interpretacja spornego przepisu musi uwzględniać powyższy cel i funkcję przepisu.

Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że z budynku mieszkalnego, gdzie znajduje się przyłącze energii elektrycznej instalacja elektryczna została rozprowadzona po wszystkich budynkach gospodarstwa rolnego należącego do podatnika. Skarżący przekonuje, że w oczywisty zatem sposób określenie zawarte w potwierdzeniu przyłączenia uznać należy za nieprecyzyjne - punkt przyłączeniowy bowiem odniesiono do budynku mieszkalnego, niemniej jednak faktycznie po dokonaniu przyłączenia sieci - dokonano przyłączenia całego gospodarstwa rolnego. Gdyby bowiem przyjąć uzasadnienie organu i przyłączony zostałby wyłącznie budynek mieszkalny, to na terenie gospodarstwa rolnego podatnika, winien znajdować się jeszcze jeden punkt zasilający w energię wszystkie pozostałe elementy gospodarstwa, a zatem wymienione przez podatnika: oświetlenie, dojarki udojowe, baseny chłodnicze do mleka, spawarki i urządzenia elektryczne służące do naprawy maszyn rolniczych, urządzenia do mieszania i rozdrabniania pasz, wentylatory chłodzące a także bojlery elektryczne do ogrzewania wody - musiałyby być zasilane z innego źródła energii. Ponadto zwrócił uwagę, że moc zakupionej i zamontowanej w gospodarstwie rolnym podatnika instalacji (tj. 21,54 kWp), w sposób oczywisty dalece przewyższa zapotrzebowanie wynikające jedynie z potrzeb mieszkaniowych, odpowiada zaś potrzebom energetycznym całego gospodarstwa.

Odnosząc powyższe ustalenia do treści zastosowanego przez organy podatkowe art. 13 ust. 1 pkt 2 lit. c u.p.r., w ocenie Sądu, organy niezasadnie przyjęły, iż skarżący nie spełnia wymogów uprawniających do uzyskania ulgi inwestycyjnej z tej przyczyny, że wytwarzana energia jest wykorzystywana również na cele niezwiązane z działalnością rolniczą – cele mieszkaniowe.

Przewidziane w art. 13 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku rolnym ulgi mają na celu zachęcenie podatników podatku rolnego do dokonywania różnego rodzaju inwestycji, m.in. polegających - jak w niniejszej sprawie – na instalowaniu urządzeń do wykorzystywania na cele produkcyjne naturalnych źródeł energii, co zresztą przyznaje organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ulgę tę ustanowiono w celu zmotywowania podatników podatku rolnego do podejmowania inwestycji określonych w art. 13 ustawy o podatku rolnym. Zatem interpretacja spornego przepisu musi uwzględniać powyższe założenie. Poza tym literalne brzmienie spornego przepisu także nie uzasadnia stanowiska organów, albowiem nie ma w jego treści stwierdzenia, iż ulga przysługuje tylko tym podatnikom podatku rolnego, którzy wykorzystują wytwarzaną energię elektryczną wyłącznie na cele produkcyjne gospodarstwa rolnego podatnika.

Tak więc literalne brzmienie art. 13 ust 2 lit. c ustawy o podatku rolnym i wykładnia celowościowa tegoż uregulowania upoważnia do stwierdzenia, że ulga inwestycyjna, o której w nim mowa przysługuje podmiotowi, który poniósł wydatki na zakup i montaż urządzeń do wykorzystywania na cele produkcyjne naturalnych źródeł energii (wiatru, biogazu, słońca, spadku wód), mimo iż inwestycja będzie służyła do zaopatrywania w energię również budynku mieszkalnego należącego do skarżącego. Przesądzającego znaczenia nie ma przy tym zawarte w potwierdzeniu przyłączenia mikroinstalacji do sieci elektroenergetycznej wystawionym przez spółkę A. stwierdzenia, że przyłączanym obiektem jest budynek mieszkalny w gospodarstwie rolnym, a nie gospodarstwo rolne. Organ formułując taką ocenę całkowicie pominął okoliczność, że to na budynku mieszkalnym znajduje się przyłącze, z którego instalacja elektryczna została rozprowadzona po wszystkich budynkach gospodarstwa rolnego należącego do podatnika.

W ocenie Sądu istotnego wpływu na kierunek rozstrzygnięcia sprawy nie można również przypisywać stawce podatku od towarów i usług uwidocznionej na fakturze wystawionej przez wykonawcę instalacji. Jakkolwiek należy przyznać organowi rację, że budzi wątpliwości sytuacja, by podatnik z jednej strony, w momencie zakupu i montażu instalacji fotowoltaicznej korzystał z preferencji podatkowych przyznanych dla budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, a z drugiej strony korzystał z preferencji w podatku rolnym, przewidzianych "do wykorzystania na cele produkcyjne" w produkcji rolnej, to jednak – co przyznaje sam organ – kwalifikacja podatkowa może zostać zweryfikowana w stosownym trybie przez właściwe organy podatkowe. Nie stanowi natomiast przesłanki wykluczającej możliwość zastosowania wnioskowanej przez podatnika w niniejszej sprawie ulgi na gruncie art. 13 ust. 1 pkt 2 lit. c u.p.r.

Odnośnie wniosku dowodowego zawartego w skardze podnieść należy, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym dopuszczalne jest przeprowadzenie uzupełniającego dowodu wyłącznie z dokumentów i tylko w sytuacji, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości oraz nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania sądowego. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie przeprowadzenie dowodów wskazanych przez skarżącego (na okoliczność ilości przyłączy energii elektrycznej i rocznego zapotrzebowania na energię elektryczną) nie było niezbędne do wyjaśnienia wątpliwości w sprawie, ponieważ okoliczności istotne dla jej rozstrzygnięcia nie budziły wątpliwości. W związku z powyższym sąd nie uwzględnił wniosków skarżącego.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien uwzględnić ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.

AKE.