Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1137/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67 a
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 listopada 2015 r. sprawy ze skargi B.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 maja 2015 r. sygn. akt [...] w przedmiocie odmowy umorzenia oraz rozłożenia na raty opłaty z tytułu sprzedaży nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Burmistrz Gminy piętnastoma decyzjami z dnia [...] r. dokonał ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia planu miejscowego w łącznej wysokości 250.918,50 zł.

W piętnastu wnioskach z dnia 25 sierpnia 2014 r. B.B. zwróciła się do Burmistrza Gminy o umorzenie połowy oraz rozłożenia na raty pozostałej części opłat z tytułu wzrostu wartości nieruchomości gruntowej na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uzasadniając wniosek wskazała, że nie jest w stanie spłacić całego zobowiązania wynikającego z decyzji Burmistrza Gminy z dnia [...] r. Wyjaśniła, że prowadzi z mężem wspólne gospodarstwo domowe i utrzymuje się z renty w wysokości 777,98 zł oraz zasiłku chorobowego męża w wysokości 10 zł dziennie pobieranego z KRUS. Oboje małżonkowie chorują przewlekle i wymagają stałej farmakoterapii. Zdaniem wnioskodawczyni w sprawie zachodzi ważny interes dłużnika, gdyż spłata całości należności doprowadziłaby do pozbawienia jej środków utrzymania niezbędnych do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych i samodzielnej egzystencji.

Burmistrz Gminy, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] r., odmówił umorzenia połowy i rozłożenia na raty pozostałej części zaległości z tytułu opłaty od wzrostu wartości części nieruchomości gruntowej na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w kwocie 5.049,- zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 14 zł. W ocenie organu przedstawiona przez wnioskodawczynię sytuacja majątkowa oraz trudna sytuacja zdrowotna strony i jej męża nie mogą stanowić przesłanki umorzenia połowy i rozłożenia na raty pozostałej części opłaty planistycznej, ponieważ w sprawie nie zachodzą przesłanki ważnego interesu podatnika, jak i interesu publicznego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 14 maja 2015 r. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu, wskazując na treść art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej jako "O.p") SKO wyjaśniło, że zgodnie z normą wynikającą z tego przepisu organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może m.in. umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Istnienie jednego lub drugiego interesu daje dopiero podstawę do rozważenia możliwości przyznania ulgi, ale w żadnym wypadku nie zobowiązuje organu do wydania pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji.

Decyzja w sprawie zastosowania ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych podejmowana jest w ramach uznania organu podatkowego, co oznacza, że organ ma swobodę wyboru rozstrzygnięcia. Podejmowanie decyzji w ramach uznania nie nakłada na organ obowiązku rozstrzygania sprawy na korzyść wnioskodawcy. Prowadząc postępowanie w sprawie wniosku o zastosowanie ulgi w zapłacie opłaty planistycznej organ jest zobowiązany do dokładnego i wszechstronnego zbadania stanu faktycznego, by stwierdzić, czy dana sytuacja faktyczna mieści się w zakresie przesłanki ważnego interesu wnioskodawcy lub interesu publicznego. Organ powinien także wyjaśnić jak należy rozumieć pojęcia ważnego interesu wnioskodawcy i interesu publicznego. Podjęcie rozstrzygnięcia uwzględniającego wniosek lub odmawiającego jego uwzględnienia powinno być odpowiednio uargumentowane.

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo zbadał aktualną sytuację materialną i życiową strony. Poczynione ustalenia nie przemawiają za umorzeniem należności z uwagi na ważny interes wnioskodawcy lub ważny interes publiczny. Organ wyjaśnił również jak powinno się rozumieć niedookreślone pojęcia "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego". Ustawa przy określeniu interesu prywatnego stawia akcent na określenie "ważny". Nie chodzi więc o każdy interes, ale o tzw. interes kwalifikowany. O jego istnieniu decydują zobiektywizowane kryteria, na podstawie których organ podatkowy rozstrzyga o umorzeniu, bądź nie, zaległości podatkowej. Ważnego interesu podatnika nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. W doktrynie przyjmuje się, że przez ważny interes podatnika należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalono, że wnioskodawczyni wraz z mężem uzyskuje miesięczny dochód w wysokości 4.277,98 zł (dochód z dzierżawy sklepu spożywczego oraz renta); dochód na osobę w czteroosobowej rodzinie wynosi 1.069,50 zł. Wydatki ponoszone miesięcznie wynoszą 11.506,53 zł (opłaty za gaz, wodę, prąd, kanalizację, wywóz odpadów, podatek, składki na KRUS, telefon stacjonarny, telefon komórkowy, korzystanie z Internetu, ubezpieczenie na życie, ubezpieczenie samochodu, wydatki na ochronę zdrowia, wyżywienie, środki czystości, odzież, wydatki związane z nauką dzieci, dojazdy do pracy i szkoły, rata kredytu hipotecznego). Zaległość w spłacie opłaty planistycznej wynosi 250.918,50 zł. Wnioskodawczyni oraz jej mąż są przewlekle chorzy i wymagają stałej farmakoterapii i opieki lekarskiej, przy czym wnioskodawczyni jest osobą częściowo niezdolną do pracy (niezdolność orzeczono do 31 marca 2016 r.).

Strona posiada gospodarstwo rolne, nie wydzierżawia go jak również nie ma możliwości zwiększenia dochodu uzyskiwanego z gospodarstwa. Nie otrzymuje dopłat dla rolników. B.B. jest właścicielką samochodu i ciągnika, a ponadto sklepu spożywczego, który wydzierżawia.

Organ I instancji ustalił ponadto, że za działki zbyte po uchwaleniu planu miejscowego wnioskodawczyni uzyskała kwotę 625.260,- zł.

Zdaniem Kolegium, okoliczności podniesione przez stronę nie mogą stanowić przesłanki zastosowania ulgi w spłacie zaległości z uwagi na ważny interes podatnika. Organ zwrócił uwagę, że strona deklaruje niewielki ale stały dochód, jest w posiadaniu pewnych wartościowych ruchomości, ze złożonego oświadczenia wynika, że nie żyje na poziomie minimum egzystencji. W 2012 r. strona zaciągnęła kredyt w kwocie ponad 800.000 zł. Wprawdzie oboje małżonkowie dotknięci są problemami zdrowotnymi i muszą przyjmować środki farmakologiczne, co wiąże się z koniecznością zakupu leków, jednakże dolegliwości te nie wystąpiły nagle. Nie wiążą się także z niespodziewaną koniecznością wydania znacznej kwoty – przykładowo – na kosztowną operację. Organ wyjaśnił, że pozostała kwota opłaty planistycznej jest co prawda wysoka, jednakże strona posiada majątek oraz stały dochód, które spłatę taką umożliwiają. Strona nie została również dotknięta zdarzeniami losowymi, które powodowałyby trudne do przezwyciężenia trudności w spłacie zaległości.

W ocenie Kolegium w sprawie nie zachodzi również druga z przesłanek, o jakiej mowa w art. 67a O.p. - interes publiczny. Strona dokonała sprzedaży nieruchomości gruntowych, które zyskały na wartości ze względu na uchwalenie przez Gminę planu miejscowego. Spełnione zostały przesłanki naliczenia skarżącej stosownej opłaty i uiszczenie tej opłaty jest w pełni uzasadnione. Umorzenie opłaty z uwagi na interes publiczny byłoby uzasadnione, w sytuacji, gdyby brak tego umorzenia przyniósł lokalnej społeczności jakąś szkodę. Zdaniem organu, w interesie lokalnej społeczności jest, by strona uiściła przedmiotowe należności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B.B. wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonym rozstrzygnięciom zarzuciła naruszenie art. 2 Konstytucji RP i art. 120 O.p. poprzez uczynienie z umorzenia zaległości podatkowej obejmującej opłaty ustalane na podstawie decyzji administracyjnych w związku wzrostem wartości nieruchomości wskutek uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego przez Gminę instytucją pustą, pozbawioną jakiegokolwiek socjalnego znaczenia, a tym samym oderwaną od rzeczywistości i kreującą rażącą nierówność pomiędzy organami administracji a obywatelem, który oczekuje równości i sprawiedliwości o cenie jej sytuacji życiowej. Zarzuciła ponadto naruszenie art. 121 § 1 O.p. poprzez utratę braku zaufania organów I i II instancji wobec skarżącej jako podatnika, a zarazem poprzez wzbudzenie przekonania skarżącej, że jedynym celem organów państwa jest zakończenie sprawy bez uwzględnienia słusznych interesów skarżącej. W dalszej kolejności skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 67 a §1 pkt 3 oraz § 2 O.p. poprzez dokonanie błędnego zastosowania tego przepisu i swobodę uznania, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające istnienie ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. W ocenie skarżącej okoliczność przewlekłej choroby: wysokiego nadciśnienia, zwyrodnienia stawów kończyn dolnych, cukrzycy typu II, otyłości, niesprawnego kręgosłupa stanowi sytuację wyjątkową i wykluczającą płatność opłat stanowiących dochód Gminy.

W ocenie skarżącej zaskarżone rozstrzygnięcie narusza również art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p. poprzez pominięcie przez organ I instancji istotnej okoliczności dla rozstrzygnięcia wniosku jaką jest zapłata przez skarżącą kwoty 345.835 zł tytułem podatku dochodowego w 2008 r. w ramach prowadzonej działalności gospodarczo - handlowej na terenie gminy, która z tego tytułu uzyskała dochód w postaci subwencji ogólnej uwzględniającej kwoty wpłaconego przez mieszkańców podatku dochodowego.

Końcowo skarżąca zarzuciła naruszenie art. 124 O.p. poprzez uznanie przez organ II instancji, że uzyskiwanie w zasadzie jakiegokolwiek stałego dochodu (nawet np. z zasiłku) pozwala na zapłatę absurdalnie wysokiej opłaty planistycznej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych decyzji z prawem.

Kontroli Sądu poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Gminy, odmawiająca umorzenia połowy i rozłożenia na raty pozostałej części zaległości z tytułu opłaty od wzrostu wartości części nieruchomości gruntowej na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z treścią art. 67a § 1 pkt 3 O.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub w takiej części, w jakiej została umorzona zaległość podatkowa (§ 2).

Decyzje organów podatkowych w sprawie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych mają charakter uznaniowy, są podejmowane w ramach tzw. uznania administracyjnego. Zatem nawet zaistnienie jednej z przesłanek określonych

w art. 67a § 1 O.p. nie musi prowadzić do pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia. Ustawodawca nie wskazał bowiem sytuacji, w której organ miałby obowiązek zastosowania ulgi. Sformułowana w sposób ogólny treść art. 67a §1 O.p., w którym to przepisie ustawodawca używa wskazanych wcześniej pojęć nieostrych, tj. "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny", nie daje podstaw do przyjęcia, że istnieje ściśle określony katalog przesłanek, okoliczności, zdarzeń, czy też powodów (ani też z góry określona ich hierarchia), którymi należy kierować się przy rozstrzyganiu spraw na podstawie tego przepisu. Zasadne więc jest powoływanie się w tym zakresie na przykłady mogące stanowić wskazówki interpretacyjne, zaczerpnięte z piśmiennictwa podatkowego, czy też wypracowanego w tym zakresie dorobku orzecznictwa sądowego, niemniej w każdym wypadku ich analiza musi być dokonana w oparciu o całokształt okoliczności istniejących w konkretnej sprawie. Zaakceptować przy tym należy pogląd, że ogólną dyrektywą interpretacyjną przy stosowaniu powyższego przepisu powinno pozostać uznanie wyjątkowości instytucji przyznawania wszelkich ulg w spłacie zobowiązań podatkowych. Wpływy z podatków jak również z niepodatkowych należności budżetowych, w tym z opłaty planistycznej, przeznaczane są bowiem na realizację różnych celów społecznych, a więc odpowiednio do tej okoliczności, odstąpienie od ich poboru bądź przyznania innych ulg w ich spłacie powinno być podyktowane wystąpieniem szczególnie ważnych i uzasadnionych, również z punktu widzenia obiektywnych kryteriów, powodów, które w ustawie w sposób ogólny określono jako ważny interes podatnika lub interes publiczny. Interpretując termin "ważnego interesu podatnika", należy mieć również na uwadze to, że o jego istnieniu decydują zobiektywizowane kryteria, na podstawie których organ podatkowy rozstrzyga o przyznaniu, bądź nie, określonej ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, a ważnego interesu podatnika nie powinno się utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie skorzystania z ulgi (por. wyroki NSA: z dnia 3 lipca 2008 r. sygn. akt II FSK 676/07, z dnia 20 sierpnia 2008 r. sygn. akt I FSK 985/07, z dnia 26 lipca 2011 r. sygn. akt II FSK 426/10, z dnia 8 grudnia 2011 r. sygn. akt II FSK 1007/10.

Wydanie pozytywnej decyzji w zakresie ulgi w spłacie należności podatkowych może nastąpić tylko w sytuacjach szczególnie uzasadnionych i tylko wyjątkowe okoliczności mogą uzasadniać zgodę na umorzenie zaległości podatkowych. Zaakceptowanie odmiennego stanowiska oznaczałoby bowiem, że każdy podatnik, który znajduje się w trudnej sytuacji osobistej bądź finansowej, spełnia przesłanki warunkujące możliwość uzyskania ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych.

Sądowa kontrola decyzji, których przedmiotem jest umorzenie renty planistycznej, polega w szczególności na sprawdzeniu, czy jej wydanie poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego, zgodnie z uregulowaniami wynikającymi z ustawy Ordynacja podatkowa. Rozgraniczenie bowiem sprzecznych interesów: z jednej strony podatnika ubiegającego się o ulgę, a z drugiej gminy i danie priorytetu jednemu z nich na tle okoliczności konkretnej sprawy jest istotą uznania administracyjnego, przewidzianego w art. 67a § 1 O.p. Sąd administracyjny nie jest władny wkraczać w to uznanie, gdyż wtedy musiałby dokonać oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia słuszności i celowości, wykraczając poza granice określone w art. 1 przywołanej wcześniej ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych. Zakres sądowej kontroli decyzji administracyjnych, ograniczony jest więc jedynie do kontroli pod względem zgodności z prawem.

Analiza akt postępowania administracyjnego prowadzi wniosku, że w niniejszej sprawie organ podatkowy rozpatrując sprawę nie naruszył wskazanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe stosownie do treści art. 122 O.p. w związku z art. 187 § 1 O.p. rozpoznając sprawę, podjęły wszelkie działania zmierzające do ustalenia sytuacji strony. Także ostateczna ocena zebranych w toku postępowania dowodów jest prawidłowa i nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów, przewidzianej w art. 191 O.p.

Podkreślenia wymaga, że okoliczności sprawy nie nakładają na organy podatkowe obowiązku umorzenia zaległości podatkowej na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 O.p., gdyż norma ta jest oparta na tak zwanym uznaniu administracyjnym.

Zgodnie z art. 120 O.p. organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Oznacza to, że w każdym przypadku rozstrzygania sprawy administracyjnej organ podatkowy wydając orzeczenie w swoich motywach, musi uwzględniać obowiązujący system prawny. Granice uznania administracyjnego wynikają zatem z woli ustawodawcy wyrażonej w obowiązującym systemie prawnym.

Dokonując wykładni pojęć "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny" zasadnie odniesiono się do obowiązującego systemu prawa, wskazując na zasadę powszechności opodatkowania zawartą w art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którą każdy jest zobowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków określonych w ustawach.

Sąd stanął na stanowisku, że organ zasadnie uznał, iż wierzyciel podatkowy, w przeciwieństwie do wierzyciela w cywilnoprawnych stosunkach zobowiązaniowych, nie ma swobody w dysponowaniu wierzytelnością publicznoprawną. Kontroli sądu administracyjnego w tego typu sprawach nie podlega uznanie samo w sobie, lecz sposób w jaki nastąpiło zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, uzasadnienie stanowiska organu, a także to, czy swobodne uznanie organu podatkowego nie przekształciło się w uznanie dowolne. Podkreślić należy znaczenie ściągalności podatków dla gminy, co stanowi interes publiczny oraz postawić tezę o niedopuszczalności przenoszenia negatywnych skutków niezapłacenia podatku na rzecz gminy. Ma to bezpośrednie odniesienie do norm ustanowionych w przepisach art. 6 i 26 O.p., zgodnie z którymi podatek to publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe i bezzwrotne świadczenie na rzecz, między innymi gminy, za które podatnik odpowiada całym swoim majątkiem.

Redakcja przepisu art. 67 a O.p. wskazuje na swobodę organu w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych, która nie oznacza oczywiście dowolności, albowiem organ podatkowy zobowiązany jest do wszechstronnego rozważenia, czy spełnione zostały określone w powyższym artykule przesłanki. Innymi słowy - nawet gdy przesłanki umorzenia zaległości podatkowych zaistnieją, tzn. nawet gdy zachodzi w sprawie ważny interes podatnika, czy interes publiczny w rozumieniu art. 67a § 1 pkt 3 O.p., to organ może, ale nie musi, przyznać podatnikowi ulgę w postaci umorzenia zaległości podatkowej. Decyzja organów podatkowych w tych sprawach opiera się bowiem na tzw. uznaniu administracyjnym.

W ocenie Sądu organ prawidłowo skonstatował, że pojęcia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego są niezdefiniowane. W konsekwencji organ podatkowy dysponuje pewnym zakresem swobody w odniesieniu zarówno do wykładni tych pojęć, jak i oceny sytuacji faktycznej, będąc przy tym ograniczonym podstawowymi zasadami konstytucyjnymi oraz zasadami ogólnymi postępowania, w tym w szczególności zasadą zaufania do organów podatkowych. W orzecznictwie sądowym podnosi się, że oceny istnienia obu wyżej wymienionych przesłanek można dokonywać tylko na tle konkretnej sprawy.

Umorzenie zaległości podatkowych, na co słusznie uwagę zwrócił organ odwoławczy, jest instytucją nadzwyczajną, skoro zasadą jest płacenie podatków, nie zaś zwalnianie podatników z tego obowiązku.

Rozpatrywanie ważnego interesu podatnika, będącego jedną z przesłanek udzielenia ulgi w postaci umorzenia należności podatkowej, nie można – wbrew stanowisku skarżącej - utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie umorzenia tej należności. Przeciwnie, przyjmuje się, że przez ważny interes podatnika należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika i że umorzenie należności podatkowych uzasadnione będzie jedynie w takich wypadkach, które spowodowane zostały działaniem czynników, na które podatnik nie może mieć wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania. O istnieniu ważnego interesu podatnika świadczy m.in. utrata możliwości zarobkowania lub utrata majątku. Zawsze więc, w każdej sprawie wszczętej na wniosek podatnika w trybie art. 67a O.p., przesłanka ważnego interesu podatnika wymaga od organu ustalenia sytuacji majątkowej podatnika oraz skutków ekonomicznych, jakie wystąpiłyby w wyniku realizacji zobowiązania przez podatnika. Ważnym jest podkreślenie, że to na podatniku ciąży obowiązek zgromadzenia i zaprezentowania organowi, do którego zwraca się z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowej wszelkich danych jakie on sam uznaje za niezbędne dla wykazania swej sytuacji oraz zaprezentowania danych i dokumentów o jakie zwróci się w tym postępowaniu organ podatkowy.

Stanowiące drugą z przesłanek zastosowania umorzenia zaległości, jaką jest zaistnienie interesu publicznego, oceniać należy z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie gminy kosztami pomocy. Niemożność jednoznacznego zdefiniowania tego pojęcia powoduje, że w każdym indywidualnym przypadku jego znaczenie może uwzględniać różne aspekty wskazanych wyżej wartości.

Analizując postanowienie ustawodawcy zawarte w dyspozycji art. 67a O.p. interes społeczny nie sprowadza się do zapewnienia maksymalnych dochodów w budżecie państwa, w szczególności zaś, organy podatkowe rozpatrujące wniosek podatnika o umorzenie, nie są zobowiązane do uwzględnienia interesu społecznego tylko wówczas gdy nie stoi temu na przeszkodzie ważny interes podatnika. Innymi słowy – wystarczającą przesłanką podjęcia pozytywnej decyzji o umorzeniu jest wzgląd na interes publiczny i nie musi za tym przemawiać jednocześnie ważny interes podatnika. Stanowisko to wynika z wykładni gramatycznej i językowej dyspozycji art. 67a § 1 O.p. i użytego przez ustawodawcę spójnika "lub".

Tym samym obie przesłanki umorzenia mają charakter równorzędny i samodzielny, co jednak nie oznacza, że organ podatkowy nie jest zobowiązany do wyważenia interesu społecznego z indywidualnym interesem strony, bowiem faktycznie doszłoby w takiej sytuacji do naruszenia art. 2 Konstytucji RP. Wyważenie to nie może uchybiać wykładni omawianego przepisu i zanegowania samodzielnego charakteru obu przesłanek art. 67a § 1 O.p.

Analizując sytuację majątkową i życiową skarżącej, organ odwoławczy doszedł do prawidłowego wniosku, że w przedmiotowej sprawie umorzenie zaległości pieniężnej nie jest zasadne zarówno ze względu na ważny interes strony, jak i interes publiczny. B.B. uzyskuje bowiem stały, comiesięczny dochód z renty oraz dzierżawy sklepu spożywczego. Posiada ponadto gospodarstwo rolne, którego nie wydzierżawia a także samochód, ciągnik i sklep spożywczy. Z ustaleń organów wynika także, że comiesięczne wydatki skarżącej związane z kosztem utrzymania oraz leczenia niemal trzykrotnie przewyższają jej dochody.

Ważny interes strony nie powinien być identyfikowany z subiektywnym przekonaniem zobowiązanego o konieczności umorzenia opłaty. Przyznanie ulgi w spłacie należności zawsze bowiem będzie w interesie osoby ubiegającej się o nią. W ocenie sądu umorzenie opłaty byłoby możliwe w sytuacji nadzwyczajnej, tzn. takiej, kiedy osoba zobowiązana nie jest w stanie wywiązać się z obowiązku z powodu np. utraty możliwości zarobkowania, czy też utraty majątku. Natomiast sytuacja zdrowotna skarżącej i jej męża, choć niewątpliwie trudna, nie może w takiej sytuacji stanowić podstawy do umorzenia dochodzonych należności. Również okoliczność zaciągnięcia przez skarżącą w 2012 r. kredytu na kwotę 800.000 zł i konieczność jego spłaty nie stanowi takiej przesłanki.

Za zastosowaniem ulgi względem skarżącej nie przemawia również interes publiczny. Pojęcie to powinno być bowiem identyfikowane z takimi wartościami jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, itp. O interesie publicznym przesądza istnienie potrzeby, której zaspokojenie służy zbiorowości lokalnej lub całemu społeczeństwu. W przedmiotowej sprawie uiszczenie renty planistycznej przez skarżącą będzie miało wpływ jedynie na jej sytuację majątkową, nie zagrozi natomiast interesom społeczności lokalnej i nie naruszy zasad praworządności.

Zdaniem sądu organ odwoławczy zawarł w uzasadnieniu rozstrzygnięcia uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji odpowiadające wymogom art. 210 O.p., wskazał dowody, na których oparł rozstrzygnięcie, wyjaśnił z jakich przyczyn innym dowodom odmówił wiarygodności, nie ograniczył się wyłącznie do przytoczenia zastosowanych przepisów prawa, ale wyjaśnił ich znaczenie w odniesieniu do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie stwierdził ponadto naruszeń prawa materialnego ani też przepisów postępowania, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę oddalił.