Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2917/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury~Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: ART 51 UST 2 I UST 3 USTAWY Z 27 MARCA 2003 R.
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Groński (spr.) Sędzia WSA Anna Sękowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 października 2015 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta O. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] listopada 2014 r. nr [...], 2. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącego kwotę 1540 (tysiąc pięćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Prezydenta Miasta O. postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] listopada 2014 r. znak: [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 8 500 zł. za 17 dni zwłoki w wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że Wojewoda [...] postanowieniem z [...] listopada 2014 r. wydanym na podstawie art. 51 ust. 2 i ust. 2a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.) wymierzył Prezydentowi O. karę pieniężną w wysokości 8.500 zł. za 17 dni zwłoki w wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w związku z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Organ podał, że w dniu 14 października 2011 r. [...][...] S.A. Oddział w O. zwróciła się do Prezydenta Miasta O. z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie kablowej sieci energetycznej przy ul. [...] i [...] w O..

W toku postępowania Prezydent stwierdził, że inwestor do wniosku o wydanie decyzji nie dołączył mapy wskazującej granice obszaru przeznaczonego pod inwestycję. W związku z tym wezwał telefonicznie wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku. W dniu 8 listopada 2011 r. inwestor uzupełnił wniosek, o czym świadczy jego adnotacja zamieszczona na niniejszym wniosku. Pismem z dnia 1 grudnia 2011 r. organ zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w tej sprawie i decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. ustalił lokalizację dla wnioskowanej inwestycji.

W tych okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy Wojewoda [...] stwierdził, że postępowanie dotyczące ustalenia lokalizacji inwestycji trwało 83 dni (od 15 października 2011 r. do 5 stycznia 2012 r.). Wynika z tego, że organ przekroczył o 17 dni termin na wydanie tej decyzji określony w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zostały zatem spełnione przesłanki do nałożenia na organ kary o której mowa w art. 51 ust. 2 powołanej ustawy.

Zdaniem Wojewody w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły żadne zdarzenia (czynności), których czas trwania podlegałby odliczeniu na podstawie art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W zażaleniu na to postanowienie skarżący stwierdził, ze termin 65 dni na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji rozpoczyna bieg od dnia następnego po dniu otrzymania przez organ kompletnego wniosku o wszczęcie postępowania.

Minister Infrastruktury i Rozwoju postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] listopada 2014 r.

Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska skarżącego, że termin na wydanie decyzji lokalizacyjnej należy liczyć od dnia wpływu kompletnego wniosku do organu. Ten termin, zgodnie z art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest liczony od dnia złożenia wniosku, niezależnie od tego czy wniosek ma braki formalne.

Według organu niewystosowanie do inwestora wezwania o usuniecie braku formalnego wniosku, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., powoduje, że nie ma podstaw do odliczenia od 65 - dniowego terminu na wydanie decyzji okresu związanego z uzupełnieniem wniosku, liczonego od dnia wezwania do dnia otrzymania odpowiedzi na to wezwanie. W rozpoznawanej sprawie wezwania inwestora do złożenia mapy dokonano telefonicznie (a więc z naruszeniem art. 64 § 2 k.p.a.) i w aktach sprawy nie ma jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego termin dokonania tej czynności. Z akt wynika jedynie, że wezwanie takie miało miejsce i że wnioskodawca udzielił na nie odpowiedzi.

Prezydent Miasta O. w skardze na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu przestrzennym przez błędne przyjęcie, że termin do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji rozpoczyna bieg od chwili złożenia wniosku, niezależnie od tego, czy wniosek jest kompletny. Zdaniem skarżącego, okresu od dnia złożenia wniosku niekompletnego do dnia jego uzupełnienia nie można wliczać do terminu 65 dni zakreślonego dla wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych.

Minister Infrastruktury i Rozwoju w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, ponieważ organy administracji nie wyjaśniły dostatecznie okoliczności faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcia.

Na wstępie trzeba wyjaśnić, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest wysokość kary pieniężnej za zwłokę w wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, determinowana czasokresem zwłoki organu w wydaniu decyzji o lokalizacji inwestycji.

Z przepisu art. 51 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wynika, że wójt (burmistrz lub prezydent miasta) powinien wydać decyzję o lokalizacji w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku. Przekroczenie tego terminu jest przesłanką wymierzenia organowi kary administracyjnej na podstawie art. 51 ust. 2 ustawy, w wysokości 500 zł. za każdy dzień zwłoki. Do biegu tego terminu nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 51 ust. 2 c ustawy).

W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy stwierdził, że termin 65 dni na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, rozpoczyna bieg od chwili złożenia wniosku, niezależnie od tego, czy wniosek jest kompletny. Natomiast okres potrzebny na uzupełnienie braków nie podlega wliczeniu do biegu tego terminu, jeżeli strona została prawidłowo wezwana do uzupełnienia wniosku.

Według Ministra nie ma zatem podstaw prawnych do tego, aby w rozpatrywanej sprawie termin liczyć od dnia 8 listopada 2011 r. tj. od dnia w którym inwestor dołączył do wniosku mapę, a więc usunął brak formalny wniosku, ponieważ wezwanie do uzupełnienia braku wniosku nie odpowiadało wymogom prawa (nie było na piśmie).

Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela stanowisko Ministra, że od terminu 65 dni zakreślonego dla wydania decyzji o warunkach lokalizacji należy odliczyć okres od dnia wezwania strony do uzupełnienia wniosku do dnia wykonania przez stronę tej czynności. Uznaje jednak, że nie jest zasadne stanowisko organu odwoławczego, że możliwość odliczenia tego okresu jest uwarunkowana prawidłowym, a więc dokonanym na piśmie, wezwaniem strony do uzupełnienia wniosku. W rozpatrywanej sprawie nie budzi bowiem wątpliwości fakt, że inwestor został wezwany telefonicznie do uzupełnienia wniosku. Nie zostało jednakże wyjaśnione, w jakim terminie to wezwanie nastąpiło. Skarżący nie podaje w ogóle tego terminu, zaś Minister stwierdza jedynie, kiedy ten brak formalny wniosku został dostrzeżony (25 października 2011 r.). W tej sytuacji, skoro skarżący kwestionuje ustalenie organu co do liczby dni pozostawania w zwłoce w wydaniu decyzji o lokalizacji inwestycji, obowiązkiem organu jest wyjaśnienie tych spornych okoliczności za pomocą możliwych do wykorzystania w tej sprawie środków dowodowych, np. przesłuchania pracownika, który wezwał telefonicznie stronę do uzupełnienia wniosku.

Trzeba podkreślić, że w sprawach dotyczących wymierzenia kary na podstawie art. 51 ust. 2 ustawy mają zastosowanie przepisy k.p.a. Organ administracji ma więc obowiązek dążenia do prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.), a więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do załatwienia sprawy. Zgodnie z art. 70 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Sąd nie podziela stanowiska organu skarżącego, że termin do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji należałoby liczyć od złożenia kompletnego wniosku o wydanie takiej decyzji, ponieważ przyjęcie takiej konstrukcji usuwałoby spod kontroli okres pomiędzy złożeniem wniosku, a wezwaniem strony do jego uzupełnienia. Organ pozostający w bezczynności w tym okresie nie ponosiłby odpowiedzialności za tę bezczynność, przewidzianej w art. 51 ust. 2 ustawy (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 1182/15, dostępny na stronie www.nsa.gov.pl/orzecznictwo).

Wykazane powyższej naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) spowodowało konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) i art. 135 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490).