Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1367/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1, art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 i 2, art. 61 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 13 grudnia 2022 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2022 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 1233/19 w sprawie ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 5 lipca 2019 r. nr SKO.UL/41.7/161/2019/5794 w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 2 grudnia 2019 r., II SA/Gl 1233/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Gliwicach oddalił skargę W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (SKO lub Kolegium) z 5 lipca 2019 r., nr SKO.UL/41.7/161/2019/5794, w przedmiocie warunków zabudowy terenu. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte na wniosek inwestora – K.W. Wskazany wniosek dotyczy działek nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], km. [...], dz. [...] przy ul. [...] w K., położonych na terenie, który nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Wyrokując w sprawie II SA/Gl 1233/19 kolejno wskazano, że po rozpatrzeniu wniosku inwestora organ I instancji pierwotnie decyzją z 16 listopada 2018 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń gospodarczych na funkcję mieszkalną na parterach budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], km. [...], dz. [...] przy ul. [...], [...], [...], [...], [...], [...] w K., zaś SKO w Katowicach decyzją z 15 stycznia 2019 r. uchyliło odmowną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy wskazał, że błędnie wyznaczono obszar analizowany.

Dalej w wyroku przywołano, że ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji uwzględniając wskazania Kolegium wyznaczył obszar analizowany i sporządził nową analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzją z 19 marca 2019 r., nr LODWZ-0079/2019, Prezydent Miasta Katowice odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Uzasadniając powyższą decyzję wskazano, że planowana zmiana sposobu użytkowania pomieszczeń sprawi, że w każdym z budynków będą znajdować się trzy, odrębne lokale mieszkalne. Tym samym zmieni się funkcja budynków z mieszkaniowej jednorodzinnej na wielorodzinną. Na sąsiednich działkach w obszarze analizowanym dominuje zabudowa użytkowana jako mieszkaniowa jednorodzinna, a więc zasada kontynuacji funkcji nie jest spełniona. Wskazał organ I instancji dalej, że przy ul. [...] znajduje się co prawda niewielki budynek wielorodzinny, jednak jest on usytuowany w znacznej odległości od terenu objętego wnioskiem i ma "charakter incydentalny", a więc nie może stanowić podstawy do wprowadzania funkcji zabudowy wielorodzinnej na wnioskowanym terenie. Budynek ten gabarytowo różni się od istniejącej zabudowy jednorodzinnej szeregowej, jest znacznie mniejszy (szerokość elewacji frontowej tego budynku wynosi zaledwie ok. 10 m). Stwierdził organ I instancji również, że pozostałe warunki uzależniające wydanie decyzji na rzecz inwestora zawarte w punktach art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały spełnione. Ponieważ jednak ustalenie warunków zabudowy wymaga spełnienia łącznie wszystkich warunków z w/w przepisu nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. W trakcie prowadzonego postępowania dokonano wszystkich koniecznych uzgodnień wynikających z przepisów art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 ww. ustawy. Odstąpiono od uzgodnień z organami wymienionymi w art. 53 ust. 4 pkt 1-8 i 10-12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż planowana inwestycja nie jest położona na obszarach, dla których te uzgodnienia są wymagane.

Następnie sąd pierwszej instancji przywołał, że SKO w Katowicach, po rozpatrzeniu odwołania inwestora od w/w odmownej decyzji Prezydenta Miasta Katowice, powołaną na wstępie decyzją uchyliło decyzję organu I instancji i ustaliło warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Jako podstawę prawną organ odwoławczy wskazał art. 59 ust. 1, art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 i 2, art. 61 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2018, poz. 1945 ze zm., Upzp) i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018, poz. 2096 ze zm., K.p.a.). Kolegium stwierdziło, że wniosek inwestora po jego uzupełnieniu zawierał niezbędne informacje, wyszczególnione w art. 52 ust. 2 Upzp. W wyniku prowadzonego postępowania administracyjnego przez organ I instancji, już pierwsza analiza architektoniczno-urbanistyczna wykonana w listopadzie 2018 r. oraz jej wyniki umożliwiały wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Zdaniem Kolegium analiza wykonana pod kątem cech zabudowy i zagospodarowania terenu istniejących w obszarze analizowanym w zakresie warunków, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 Upzp, wykazała, że planowana inwestycja spełnia wszystkie z warunków określonych w tej regulacji, co powinno skutkować ustaleniem warunków zabudowy. Dalej Kolegium wskazało, że wnioskowana inwestycja polegająca na zmianie sposobu użytkowania pomieszczeń gospodarczych na funkcję mieszkalną na parterach budynków mieszkalnych jednorodzinnych na oznaczonych enumeratywnie działkach dzielnicy [...] przy ul. [...] nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] w K. "nie wymaga poza funkcją ustalenia parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu". Wykazany w poszerzonej, ponownej analizie, budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. [...], determinuje ustalenie i wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. Budynek ten mimo odmiennych parametrów, takich jak wysokość czy też szerokość elewacji frontowej, potwierdza spełnienie przesłanki art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp – sąsiednia działka znajdująca się w obszarze analizowanym dostępna z tej samej drogi publicznej (ul. [...]) jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań, dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji. Pozostałe warunki zawarte w punktach art. 61 ust. 1 Upzp, zostały spełnione, dlatego – w ocenie SKO w Katowicach – zasadne było ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Organ I instancji dokonał uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi, natomiast odstąpił od uzgodnień z organami wymienionymi w art. 53 ust. 4 pkt 1-8 i 10-12 Upzp, ponieważ planowana inwestycja nie jest położona na obszarach, dla których te uzgodnienia są wymagane.

W skardze do WSA w Gliwicach W.G. zarzucił decyzji Kolegium naruszenie art. 8, art. 11, art. 15 i art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, pobieżną ocenę dowodów, brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji oraz brak ponownego rozpoznania całości sprawy. Dodatkowo zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy, mimo braku przesłanek ku temu. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie od SKO w Katowicach kosztów postępowania według norm przypisanych.

W uzasadnieniu skargi zarzucono, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyli próżno szukać treści części przepisów stanowiących podstawę jej wydania, tj. art. 52 ust. 1 Upzp oraz przepisu art. 138 § 2 pkt 1 K.p.a. Zdaniem skarżącego w konsekwencji niewyjaśnienia przez Kolegium przesłanek, jakimi kierował się ten organ oceniając prawidłowość wyznaczonego obszaru analizowanego, nie można zrozumieć powodów, dla których Kolegium nie utrzymało w mocy decyzji I instancji, bądź też nie uchyliło jej i nie przekazało sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Gliwicach skargę oddalił.

W motywach tego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że zarzuty skargi są niezasadne, gdyż jak wynika ze sporządzonej w sprawie analizy urbanistyczno-architektonicznej, w obszarze analizowanym występują budynki mieszkalne jednorodzinne oraz budynek wielorodzinny mieszczący się przy ul [...], który w ocenie organu I instancji miał "charakter incydentalny".

Sąd wojewódzki zwrócił uwagę, co skarżący bagatelizuje, że w dalszym sąsiedztwie znajduje się nieruchomość mieszkalna, wielorodzinna z dostępem do tej samej drogi publicznej, co działki objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. W ocenie tegoż sądu zasadne jest stanowisko Kolegium, że nawet w przypadku, gdy w wyznaczonym obszarze analizowanym występuje wyłącznie zabudowa jednorodzinna (brak zabudowy wielorodzinnej) nie można stwierdzić, aby w tym przypadku nie zachodziła kontynuacja funkcji. W przekonaniu sądu pierwszej instancji można ustalić warunki zabudowy dla planowanej inwestycji, w wyniku której zmieni się kwalifikacja budynków z jednorodzinnych na wielorodzinne, zwłaszcza, że parametry w zakresie gabarytów, formy architektonicznej, linii zabudowy, intensywności zabudowy pozostają bez zmian. W ocenie WSA w Gliwicach, występujące w obszarze analizowanym działki mogły zostać uznane za sąsiednie, a w oparciu o znajdującą się na ich terenie zabudowę prawidłowo określono wskaźniki dotyczące nowej inwestycji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł W.G. – zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości.

Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej: Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa) zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, co dotyczy "§ 3 pkt 2" (oczywisty błąd, w istocie chodzi o "§ 3 ust. 2" – uwaga Sądu) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1588, rozp. MI 2003), poprzez błędne przyjęcie jako podstawy ustalenia obszaru analizy sumy frontów działek, podczas gdy za podstawę obliczenia tego obszaru należało przyjąć front wyłącznie jednej działki.

Na podstawie art. 174 pkt 1 Ppsa zarzuca się także naruszenie prawa

materialnego przez błędną jego wykładnię, co dotyczy art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp w zw. z art. 8 K.p.a. poprzez uznanie, iż zostały spełnione przesłanki do ustalenia warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń gospodarczych na lokale mieszkalne na parterach budynków mieszkalnych jednorodzinnych, a to zasady kontynuacji funkcji i dobrego sąsiedztwa, poprzez uznanie, iż zabudowa wielorodzinna i jednorodzinna realizują tę samą funkcję, podczas gdy funkcje te istotnie od siebie odbiegają i nie ograniczają się wyłącznie do zamieszkiwania.

Uzasadniając zarzuty kasacyjne podano, że naruszenie przepisów prawa materialnego w zakresie pierwszego zarzutu miało miejsce w wyniku całkowitego pominięcia faktu wyodrębnienia poszczególnych nieruchomości objętych zaskarżoną decyzją, co uzasadniało przyjęcie odmiennego sposobu ustalenia obszaru analizy pod kątem występowania podobnej zabudowy w najbliższym sąsiedztwie. W zakresie drugiego zarzutu z kolei zrównanie funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej w ocenie skarżącego narusza naczelną zasadę postępowania administracyjnego, tj. zasadę pogłębiania zaufania obywateli do działania organów administracyjnych. Nieuzasadniona zmiana funkcji następuje bowiem już po uzyskaniu tytułu własności do nieruchomości nowych właścicieli, którzy nabywali przedmiotowe nieruchomości ze świadomością, że stanowią one zabudowę jednorodzinną ze wszystkimi implikacjami wynikającymi z tego faktu, w tym ze wszystkimi płynącego z tego stanu rzeczy korzyściami.

Na podstawie art. 176 w zw. z art. 188 Ppsa wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy co do istoty poprzez orzeczenie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W razie braku uznania istoty sprawy za dostatecznie wyjaśnioną, z ostrożności procesowej, na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 Ppsa wnosi się o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach.

Skarżący kasacyjnie wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, wnosi też o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, ponadto, w oparciu o art. 61 § 3 Ppsa w zw. z art. 193 Ppsa - o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Skarżący kasacyjnie zwraca uwagę, że w ramach analizy urbanistycznej "na siłę" poszukuje się oddalonej od terenu inwestycji działki zabudowanej zabudową wielorodzinną tylko po to, żeby (omijając uwarunkowania planistyczne) wydać pozytywną decyzję o warunkach zabudowy. W przekonaniu skarżącego kasacyjnie obszar analizy architektoniczno-urbanistycznej powinien być ustalony w oparciu o front wyłącznie jednej działki, której długość w najszerszym miejscu wynosi 22 m. Dzięki temu obszar analizy byłby znacznie mniejszy i w znacznie większej mierze oddawałby faktyczne sąsiedztwo działek, ich ład przestrzenny i charakter. Nadmienia, że na wskazywanym tutaj obszarze nie znajdują się inne od zabudowy jednorodzinnej budynki, w tym nie ma w jego granicach zabudowy wielorodzinnej. Zdaniem skarżącego kasacyjnie nie do zaakceptowania jest stanowisko, że dla zachowania ładu przestrzennego wystarczy, by określony parametr jedynie występował (choćby jednostkowo) w obszarze analizowanym.

W odpowiedzi organu na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie w całości, w pełni podzielając ustalenia faktyczne i prawne wyrażone przez WSA w Gliwicach w zaskarżonym wyroku.

Zarządzeniem z 31 sierpnia 2022 r. na podstawie art. 15 zzs4 w zw. z ust. 1 ustawy z 2 marca o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U 2021, poz. 2095 ze zm.) skierowano sprawę na posiedzenie niejawne, informując o składzie orzekającym Sądu Naczelnego oraz o możliwości uzupełnienia przez strony argumentacji w sprawie.

Postanowieniem z 28 sierpnia 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).

Skarga kasacyjnie nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

A. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia § 3 ust. 2 rozp. MI 2003. Podnosząc ten zarzut skarżący kasacyjnie wywodzi, że obszar poddany analizie urbanistyczno-architektonicznej został wyznaczony wadliwie, albowiem powinno posłużyć się ustaleniem uczynionym według frontu jednej działki, nie zaś sumą frontów działek składających się na zabudowę szeregową. Wedle przywołanego w skardze kasacyjnej przepisu granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 Upzp, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Sąd pierwszej instancji oddalając skargę uznał za prawidłowe ustalenie odnośnie działek występujących w obszarze analizowanym jako działek sąsiednich, Sąd Naczelny podziela to stwierdzenie. Sąd a quo przytoczył pojęcie frontu działki z § 2 pkt 5 rozp. MI 2003. Przy ustalaniu granic obszaru analizowanego należało uwzględnić minimum trzykrotność frontu działki objętej wnioskiem inwestora. W przedmiotowej sprawie wnioskiem objęto wszystkie działki zabudowanego budynkami jednorodzinnymi w zabudowie bliźniaczej, zamiarem inwestora było bowiem uzyskanie warunków zabudowy dla dokonania zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń gospodarczych na parterach we wszystkich budynkach jednorodzinnych przy ul. [...] nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w K. Z tych względów wyznaczenie obszaru analizowanego determinowane było szerokością frontu wszystkich działek budowlanych objętych wnioskiem inwestora. Wypadnie zauważyć, że takie wskazanie sposobu ustalania obszaru analizowanego zostało ustalone w decyzji kasacyjnej SKO w Katowicach z 15 stycznia 2019 r., z akt sprawy nie wynika zaś, by decyzja ta była przedmiotem skargi. Uwzględniając przedmiot wniosku inwestora – zmiana sposobu użytkowania pomieszczeń we wszystkich domach zabudowy bliźniaczej – należało dojść do wniosku, że w realiach tej sprawy nie doszło do naruszenia § 3 ust. 2 rozp. MI 2003.

B. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp w aspekcie braku kontynuacji funkcji zabudowy. Skarżący kasacyjnie podaje w wątpliwość stanowisko SKO w Katowicach, zaakceptowane następnie przez WSA w Gliwicach, że bez znaczenia w sprawie jest rozróżnienie zabudowy jednorodzinnej i wielorodzinnej, zatem pozostaje bez znaczenia dla przyjęcia, że obie te formy są tożsame z punktu widzenia kontynuacji funkcji zabudowy. W realiach kontrolowanej sprawy stanowisko przyjęte w zaskarżonym wyroku ocenić należy jako prawidłowe.

Do istotnych uwarunkowań w tej sprawie w zakresie przyjęcie zaistnienia przesłanki tzw. dobrego sąsiedztwa należy to, że zamierzone przedsięwzięcie nie będzie prowadzić do nadbudowy czy rozbudowy już istniejących budynków mieszkalnych objętych wnioskiem inwestora. W judykaturze wskazuje się, że jednorodna funkcja na działkach sąsiednich nie wyklucza wprowadzenia zagospodarowania, które nie jest powieleniem funkcji istniejącej, ale jej uzupełnieniem i nie wchodzącą z nią w kolizji. Zasada dobrego sąsiedztwa nie jest zatem naruszona, jeżeli nowa funkcja jest do pogodzenia z istniejącą, stanowiąc jej uzupełnienie, nie naruszając ładu przestrzennego na analizowanym terenie (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2022 r., II OSK 525/19, LEX nr 3334088). Skoro zatem w obszarze analizowanym znajduje się działka zabudowana budynkiem wielorodzinnym, a to ustalenie nie zostało podważone skargą kasacyjną, to zmiana sposobu użytkowania pomieszczeń gospodarczych na funkcję mieszkalną powoduje, że takie przedsięwzięcie oznacza, iż zachodzi przesłanka ujęta w art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp (kontynuacja funkcji). Orzecznictwo trafnie wywodzi, że zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza realizacji zabudowy zgodnie z oczekiwaniami właścicieli nieruchomości sąsiednich, a wymaga jedynie, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować je do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy tego samego rodzaju (np. zabudowy usługowej) z uwzględnieniem wymogów ładu przestrzennego (por. wyrok NSA z 24 maja 2022 r., II OSK 1194/19, LEX nr 3396285). Zamierzenie inwestora nie koliduje z zastanym zagospodarowaniem terenu. Podniesione zaś w skardze kasacyjnej wywody odnośnie spodziewanych przez skarżącego następstw zrealizowania zamierzenia inwestycyjnego w postaci powstania wspólnoty mieszkaniowej, zwiększenia aktywności przyszłych mieszkańców, zwiększenia ich liczby, zwiększenia ilości samochodów, produkowanych odpadów, nie mogły mieć znaczenia dla wykładni art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp.

C. Co się tyczy sformułowania w skardze kasacyjnej zarzutu błędnej wykładni art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp w zw. z art. 8 K.p.a., to rzecz w tym, że tak sformułowana podstawa kasacyjna nie pozwala Sądowi na dokonanie kontroli zaskarżonego wyroku w odniesieniu do tej drugiej regulacji. Art. 8 K.p.a. składa się z dwóch paragrafów, obowiązkiem autora skargi kasacyjnej było jednoznaczne wskazanie przepisów, których naruszenie podnosi, to wskazanie ma być na tyle precyzyjne, że nie powinno prowadzić do wątpliwości, o który przepis (przepisy) chodzi stronie korzystającej ze środka odwoławczego. W judykaturze zgodnie podkreśla się, że w odniesieniu do regulacji, która nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów lub ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607, z dnia 30 listopada 2012 r., I OSK 2001/12, LEX nr 1291371, z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882, z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809, z dnia 17 maja 2019 r., II OSK 1665/17, CBOSA.nsa.gov.pl). Tymczasem w przedmiotowej sprawie takiej dokładności brak, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie precyzować za stronę podstawy kasacyjnej, zaprezentowane zaś w przedmiotowej sprawie uzasadnienie skargi kasacyjnej nie pozwala na usunięcie pojawiających się wątpliwości.

D. Z powyższych względów i działając na podstawie art. 184 Ppsa orzeczono o oddaleniu skargi kasacyjnej.