Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 59/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-08-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Skarżony organ: Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Szef Krajowej Administracji Skarbowej (dalej: "Szef KAS", "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej: "Dyrektor IAS", "organ I instancji") z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w sprawie odmowy zmiany decyzji ostatecznej z dnia [...] maja 2017 r.

W uzasadnieniu ww. decyzji Szef KAS przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje:

Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2018 r., doprecyzowanym pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. Z. M. (dalej: "funkcjonariusz", "skarżący") zwrócił się do Dyrektora IAS o zmianę, w trybie art. 155 k.p.a., ostatecznej decyzji z dnia [...] maja 2017r. poprzez zmianę punktu 3 propozycji pełnienia służby określającego stanowisko służbowe " [...] Służby Celno-Skarbowej" na " [...] Służby Celno-Skarbowej albo wyższe stanowisko". Uzasadniając powyższy wniosek stwierdził, że od dnia [...] czerwca 2017 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim w związku z chorobą serca, co spowodowało złożenie wniosku dopiero w czerwcu 2018r. Podniósł, że funkcjonariusze komórki organizacyjnej, w której pełni służbę, wykonujący te same czynności służbowe i posiadający niższe kwalifikacje i kompetencje oraz niejednokrotnie krótszy staż pracy bądź służby w organach skarbowych i celnych, zajmują wyższe stanowiska służbowe w stosunku do stanowiska określonego w propozycji pełnienia służby z dnia [...] maja 2017 r. Nadto funkcjonariusz powołał sytuacje, które miały miejsce w latach 2014 - 2016, a które w jego ocenie świadczą o nieuzasadnionej dyskryminacji jego osoby.

Decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] Dyrektor IAS w [...] odmówił zmiany decyzji ostatecznej z dnia [...] maja 2017 r.

W uzasadnieniu wskazał, że w powyższej sprawie za zmianą ww. decyzji nie przemawia interes społeczny, a więc nie została zrealizowana jedna z przesłanek warunkujących zmianę decyzji ostatecznej wymienionych w art. 155 k.p.a. Organ podał, że oświadczenie o przyjęciu propozycji pełnienia służby funkcjonariusz złożył w dniu [...] czerwca 2017 r. Zgodnie z zapisem zawartym w punkcie 7 propozycji, nowe warunki pełnienia służby obowiązywały funkcjonariusza od dnia [...] czerwca 2017 r., tj. od dnia następującego po dniu przyjęcia propozycji. Na podstawie art. 169 ust. 4 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948 ze zm.), dalej: "ustawa - Przepisy wprowadzające ustawę o KAS", w terminie 14 dni od dnia przyjęcia propozycji funkcjonariuszowi przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Powyższy termin upłynął w dniu [...] czerwca 2017 r. Uwzględniając niezdolność funkcjonariusza do służby z powodu choroby od dnia [...] czerwca 2017 r., organ stwierdził, że miał on możliwość złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie stanowiska służbowego wskazanego w propozycji z dnia [...] maja 2017 r., doręczonej mu w dniu [...] maja 2017 r. Z powyższego uprawnienia jednak nie skorzystał.

DIAS wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 165 ust. 7 ww. ustawy, dyrektor Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. Wskazał, że w IAS w [...] proces przedstawienia propozycji przebiegał w taki sposób, aby dostosować kadrę do potrzeb organizacyjnych jednostki. Zapewnienie właściwej obsady kadrowej dotyczyło zarówno odpowiedniej liczby pracowników i funkcjonariuszy, jak i doboru pracowników i funkcjonariuszy do realizacji zadań, zgodnie z kwalifikacjami i przebiegiem dotychczasowej pracy lub służby.

Mając na uwadze jednolitość kryteriów i tożsamość przesłanek zastosowanych w IAS w [...] w procesie określania nowych stanowisk służbowych pracowników oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej, organ I instancji nie stwierdził zarzucanej przez funkcjonariusza dyskryminacji oraz nie znalazł podstaw do zmiany decyzji z dnia [...] maja 2017 r. w zakresie stanowiska służbowego. Organ podkreślił, że wszyscy funkcjonariusze pełniący służbę w Dziale Kontroli Celno-Skarbowej Rynku w [...] Urzędzie Celno-Skarbowym w [...] w Delegaturze w [...] zachowali stanowiska służbowe, które zajmowali do dnia [...] lutego 2017 r., tj. w okresie przed reformą służb skarbowych, która weszła w życie z dniem 1 marca 2017r.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r. Z. M. złożył odwołanie do Szefa KAS od ww. decyzji zarzucając:

- naruszenie art. 165 ust. 7 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o KAS poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na złożeniu propozycji pełnienia służby w warunkach dyskryminujących biorąc pod uwagę posiadane przez skarżącego kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy/służby, w stosunku do części funkcjonariuszy wykonujących czynności o zbliżonym stopniu złożoności i trudności,

- błędne wywiedzenie, iż w niniejszej sprawie zmianie decyzji ostatecznej stoi na przeszkodzie interes społeczny - art. 155 k.p.a.,

- obrazę przepisu art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1 i art. 60 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 183a w związku z art. 183b § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2018 r., poz. 917 ze zm.) poprzez nierówne traktowanie skarżącego, wyrażające się w tym, iż wbrew przytoczonym przepisom prawa organ stosuje niejasne i nieobiektywne zasady ustalania stanowisk służbowych funkcjonariuszy w służbie celno-skarbowej (choć powinien czynić to w warunkach pełnego obiektywizmu i przejrzystości), co wskazuje na dyskryminację skarżącego,

- przekroczenie granic uznania administracyjnego polegające na arbitralnym i dowolnym ustaleniu dla skarżącego niższego stanowiska służbowego, podczas gdy posiada on wyższy staż pracy/służby w organach celno-skarbowych, a także wyższe kwalifikacje i kompetencje w porównaniu do części funkcjonariuszy z Działu Kontroli Celno-Skarbowej Rynku w Delegaturze [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...],

- naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 12, art. 35, art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. przez prowadzenie postępowania bez zgromadzenia materiału dowodowego, co doprowadziło do nieustalenia stanu faktycznego sprawy i wydania decyzji bez uzasadnienia faktycznego i prawnego odnoszącego się do istoty sprawy.

Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej punktu 3 i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zmianę stanowiska służbowego na "młodszy ekspert służby celno-skarbowej" albo wyższe (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.), ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Szef KAS nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Motywując powołaną na wstępie decyzję z dnia [...] października 2018 r. nr [...] powołał art. 155 k.p.a. wskazując, iż postępowanie prowadzone na podstawie ww. przepisu jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym i nie może zmierzać do ponownego, merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Prowadząc postępowanie w trybie art. 155 k.p.a. organ zobligowany jest zatem do ustalenia, czy za uchyleniem decyzji ostatecznej przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony i nie sprzeciwiają się temu przepisy szczególne. Badanie interesu społecznego i słusznego interesu strony nie może jednak polegać na ocenie prawidłowości zastosowania przepisów prawa przy wydaniu decyzji podlegającej weryfikacji.

Z treści art. 155 k.p.a. jednoznacznie wynika, że dokonanie zmiany decyzji na podstawie przesłanek określonych w tym przepisie, może dotyczyć jedynie decyzji ostatecznej, na podstawie której strona nabyła prawo. Bezwzględnym warunkiem zmiany bądź uchylenia decyzji w trybie art. 155 k.p.a. jest ponadto wyrażenie przez stronę zgody na takie uchylenie lub zmianę. Zgoda taka musi zostać wyrażona w sposób wyraźny i jednoznaczny. Ponadto, zasadność zastosowania w sprawie trybu określonego w art. 155 k.p.a. należy zawsze rozważać w świetle przepisów prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania decyzji ostatecznej.

Szef KAS wskazał, iż z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 16 listopada 2016r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947 ze zm.), tj. z dniem 1 marca 2017 r., pracownicy zatrudnieni w izbach celnych oraz funkcjonariusze pełniący w nich służbę stali się odpowiednio pracownikami zatrudnionymi w jednostkach organizacyjnych KAS, albo funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej, pełniącymi służbę w jednostkach KAS i zachowali ciągłość pracy i służby.

Jednocześnie, zgodnie z art. 165 ust. 7 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o KAS, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania.

Zgodnie z powyższym Dyrektor IAS w [...], na podstawie art. 165 ust. 7 ww. ustawy, złożył w dniu [...] maja 2017 r. pisemną propozycję określającą funkcjonariuszowi nowe warunki pełnienia służby na stanowisku starszego specjalisty Służby Celno-Skarbowej w IAS w [...] - [...] Urząd Celno-Skarbowy w [...] - Delegatura w [...] - Pierwszy Dział Kontroli Celno-Skarbowej Rynku z miejscem pełnienia służby w [...], którą skarżący przyjął w dniu [...] maja 2017 r. Przy składaniu propozycji Dyrektor IAS w [...] był zobowiązany uwzględnić kryteria wymienione są w art. 165 ust. 7 ww. ustawy, tj.: posiadane kwalifikacje, przebieg dotychczasowej pracy lub służby oraz dotychczasowe miejsce zamieszkania.

Biorąc powyższe pod uwagę funkcjonariusz niezasadnie podnosi, iż przedstawiona propozycja służby narusza normę wynikającą z art. 165 ust. 7 ww. ustawy. We wskazanym przepisie ustawodawca nie określił, w jakiej proporcji mają pozostawać poszczególne czynniki w niej wymienione względem siebie oraz względem potrzeb jednostek organizacyjnych. Pozostawił to dyskrecjonalnej woli dyrektorów izb administracji skarbowej.

Na uznanie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1 i art. 60 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 183a w związku z art. 183b § 1 Kodeksu pracy poprzez fakt nierównego traktowania skarżącego. Nierówne traktowanie oznacza bowiem zróżnicowanie sytuacji prawnej pracownika w oparciu o niedozwolone kryteria. Dyskryminacja stanowi natomiast kwalifikowaną postać nierównego traktowania. Dyskryminacja w znaczeniu prawnym oznacza odmienne traktowanie różnych podmiotów, które znajdują się w podobnej sytuacji. Podobieństwo sytuacji ocenia się w oparciu o obiektywnie weryfikowalne okoliczności istotne. Wyodrębnienie takich okoliczności zależy zawsze od kontekstu danej sprawy. Zdaniem Szefa KAS, analiza przedmiotowej sprawy prowadzi do wniosku, że subiektywny pogląd funkcjonariusza odnośnie niewłaściwego określenia przez Dyrektora IAS w propozycji z dnia [...] maja 2017 r. stanowiska "starszego specjalisty Służby Celno-Skarbowej", nie stanowi dyskryminacji w powyższym znaczeniu, a tym bardziej przesłanki do zmiany decyzji ostatecznej z dnia [...] maja 2017 r.

W ocenie organu odwoławczego niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 11, art. 12, art. 35, art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania bez zgromadzenia materiału dowodowego. Składanie pracownikom oraz funkcjonariuszom IAS w [...] pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, o której mowa w art. 165 ust. 7 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o KAS było procesem, który rozpoczął się z dniem wejścia w życie ww. ustawy, tj. od dnia 1 marca 2017 r., a skończył w dniu 31 maja 2017 r. Powołany przepis zawierał bowiem termin na składanie takich propozycji - do dnia 31 maja 2017 r. Dyrektor IAS w [...] w dniu [...] maja 2017 r. złożył skarżącemu propozycję służby, którą skarżący otrzymał w dniu [...] maja 2017 r., a następnie złożył oświadczenie o jej przyjęciu. Przy formułowaniu propozycji brane były pod uwagę ustawowe kryteria wymienione w art. 165 ust. 7 ww. ustawy, które były powszechnie znane. Wzięto również pod uwagę potrzeby pracodawcy w zakresie niezbędnego zabezpieczenia osobowego dla realizacji zadań ustawowych przez poszczególne komórki w ramach jednostek składowych IAS w [...].

Abstrahując od ww. kwestii merytorycznych organ odwoławczy zauważył, iż samo subiektywne poczucie krzywdy żywione przez skarżącego oraz rozczarowanie i żal wobec stanowiska organu administracji, nie może być traktowane jako słuszny interes strony w rozumieniu przepisu art. 155 k.p.a., a tym samym nie stanowi przesłanki wzruszenia decyzji z dnia [...] maja 2017 r. Nie można też uznać za słuszny interes strony, w świetle art. 155 k.p.a., jej dążenia do innej oceny przez Dyrektora IAS tego samego stanu faktycznego sprawy, który był już przedmiotem rozpoznania przez ten organ w postępowaniu zakończonym ww. ostateczną decyzją. Skarżący nie wskazał przy tym na żadne inne okoliczności faktyczne i prawne, które stwarzałyby podstawy do uchylenia lub zmiany decyzji w myśl słusznego interesu strony w trybie ww. przepisu.

Zdaniem organu odwoławczego brak jest również podstaw do twierdzenia, że za uchyleniem decyzji ostatecznej z dnia [...] maja 2017 r. przemawia interes społeczny. Interes społeczny w rozumieniu art. 155 k.p.a., nie może sprowadzać się do naruszania przepisów prawa - w sprawie niniejszej art. 165 ust. 7 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o KAS - skoro warunkiem dopuszczalności wzruszenia decyzji w trybie art. 155 k.p.a. jest stwierdzenie, że stan prawny powstały wskutek uchylenia lub zmiany decyzji będzie zgodny z prawem. Organ administracji zobowiązany jest do działania na podstawie obowiązujących przepisów prawa.

Końcowo Szef KAS wskazał, iż tryb postępowania przewidziany w art. 155 k.p.a. służy organom administracji do usuwania takich decyzji ostatecznych, które są niecelowe bądź sprzeczne z zakreśloną linią postępowania w sprawach danego rodzaju. Kwestionowana decyzja Dyrektora IAS w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nie jest dotknięta ww. wadami, jest celowa i wydana na podstawie obowiązujących przepisów. Oceny tej nie podważa subiektywne poczucie krzywdy skarżącego, które pozostaje bez wpływu na trafność podjętego rozstrzygnięcia.

Pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. Z. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Szefa KAS z dnia [...] października 2018 r. zarzucając:

1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 165 ust. 7 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o KAS poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieuwzględnieniu posiadanych przez skarżącego kwalifikacji, a w szczególności stopnia wykształcenia, czasu i przebiegu pracy/służby w stosunku do części funkcjonariuszy posiadających niższe kwalifikacje i krótszy staż pracy/służby oraz wykonujących czynności o zbliżonym stopniu złożoności i trudności, a którym nadano wyższe stanowiska służbowe,

2) błędne wywiedzenie, iż w niniejszej sprawie zmianie decyzji ostatecznej stoi na przeszkodzie interes społeczny i interes strony w rozumieniu art. 155 k.p.a.,

3) przekroczenie granic uznania administracyjnego polegające na arbitralnym i dowolnym ustaleniu dla skarżącego niższego stanowiska służbowego, w sytuacji gdy posiada on wyższy staż pracy/służby w organach celno-skarbowych, a także wyższe kwalifikacje i kompetencje w porównaniu do części funkcjonariuszy z Działu Kontroli Celno-Skarbowej Rynku w Delegaturze [...] Urzędu Celno-Skarbowego Rynku w [...],

4) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 12, art. 35, art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania bez zgromadzenia w sposób prawidłowy materiału dowodowego, co doprowadziło do ustalenia nieprawidłowego stanu faktycznego i prawnego sprawy, a także niewskazania przyczyn, z powodu których organ odwoławczy odmówił uznania dowodów dotyczących kwalifikacji i stażu pracy/służby skarżącego,

5) obrazę art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1 i art. 60 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 183a w związku z art. 183b § 1 Kodeksu pracy poprzez fakt nierównego traktowania skarżącego wyrażającego się w tym, iż wbrew przytoczonym faktom i przepisom prawa zastosowano w zaskarżonej decyzji niejasne i nieobiektywne zasady ustalania stanowisk służbowych funkcjonariuszy w służbie celno-skarbowej (choć organ powinien stosować zasady obiektywizmu i pełnej przejrzystości), co wskazuje na dyskryminację skarżącego.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o:

- uchylenie w trybie art. 145 § 1 pkt. 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", obu wydanych w sprawie decyzji,

- zobowiązanie w trybie art. 145a p.p.s.a. organu odwoławczego do orzeczenia co do istoty sprawy poprzez nakazanie organowi zmiany stanowiska służbowego skarżącemu na " [...] służby celno-skarbowej" przynajmniej od dnia [...] czerwca 2017 r. oraz podwyższenie wskaźnika wynagrodzenia do górnej granicy przewidzianej dla tego stanowiska służbowego uwzględniając ponad trzydziestoletni staż nienagannej pracy/służby w organach skarbowych i celnych,

- zobowiązanie organu odwoławczego do załączenia do akt niniejszej sprawy akt postępowania administracyjnego, a także wszystkich dokumentów wraz z nagraniem wystąpienia skarżącego przed Dyrektorem obecnie zniesionej Izby Celnej w [...] w trakcie odwołania od oceny w 2014 r.,

- przeprowadzenie przez Sąd w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. uzupełniającego postępowania dowodowego w postaci zażądania od strony przeciwnej wszystkich akt osobowych (będących w posiadaniu organu I instancji) funkcjonariuszy referatów dozoru w zniesionym Urzędzie Celnym w [...] (w tym skarżącego) w zakresie kwalifikacji i dodatkowo stażu pracy/służby tychże pracowników/funkcjonariuszy na dzień 1 marca 2017 r., czyli na dzień wejścia w życie reformy służb skarbowych i celnych, ewentualnie szczegółowego zestawienia zawierającego imiona i nazwiska pracowników/funkcjonariuszy wraz z danymi o ich kwalifikacjach (wykształcenie), stażu pracy lub służby oraz danymi dotyczącymi nadawania stanowisk służbowych i stopni służbowych,

- zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów procesu według norm przepisanych.

W motywach skargi skarżący podniósł w szczególności, iż wydane w sprawie decyzje są niesłuszne i krzywdzące. Wskazał, iż pomimo posiadania wyższych kwalifikacji i dłuższego stażu służby/pracy w organach skarbowych i celnych przypisano mu niższe stanowisko służbowe, co stanowi ewidentną dyskryminację oraz naruszenie przez organ art. 156 ust. 7 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o KAS.

Skarżący podniósł, że posiada wyższe wykształcenie z tytułem magisterskim, a także ukończone z wynikiem bardzo dobrym studia podyplomowe na wydziale Nauk Społecznych [...] im. [...] w [...] o tematyce: [...]. Z dyplomu ukończenia tychże studiów wynika, iż obejmowały one zagadnienia z zakresu prawa Unii Europejskiej i wspólnej polityki rolnej, a więc dotyczących zadań realizowanych przez zniesione izby i urzędy celne, a obecnie przez KAS. Skarżący ukończył ww. studia podyplomowe już w 2002/2003 roku, czyli przed wejściem Polski do Unii Europejskiej, jednakże okoliczność ta nie miała najwidoczniej najmniejszego znaczenia, bowiem do zadań związanych z tą tematyką dobierano funkcjonariuszy bez odpowiednich kwalifikacji, co najwyżej niektórzy z nich uzupełniali brak kwalifikacji dopiero w trakcie realizacji powierzonych obowiązków.

Skarżący podkreślił, iż posiada: świadectwo ukończenia aplikacji administracyjnej w okresie od dnia [...] maja 1988 r. do dnia [...] kwietnia 1989 r. z wynikiem bardzo dobrym; zaświadczenia o ukończeniu kursów: "Rachunkowość od podstaw" z dnia [...] czerwca 1994 r. z wynikiem pozytywnym; "Zakres i formy działania Szczególnego Nadzoru Podatkowego" z dnia [...] czerwca 1991 r. z wynikiem pozytywnym; zaświadczenie o ukończeniu kursu specjalistycznego dla inspektorów kontroli skarbowej zorganizowanego przez Centrum Kształcenia Kadr Skarbowości Ministerstwa Finansów z wynikiem bardzo dobrym; zaświadczenie o złożeniu egzaminu potwierdzającego ukończenie szkolenia specjalistycznego do mianowania na pierwszy stopień w korpusie aspirantów Służby Celnej z wynikiem pozytywnym; certyfikat ukończenia kursu języka angielskiego na poziomie B1.2; zaświadczenie ukończenia kursu języka niemieckiego.

Podkreślił, że w słusznym interesie społecznym jest traktowanie każdej jednostki wchodzącej w skład społeczeństwa w sposób sprawiedliwy bez różnicowania kryteriów oceny, w tym wypadku z poszanowaniem posiadanych przez skarżącego wyższych kwalifikacji i dłuższego stażu/pracy służby w organach skarbowych i celnych, a nie arbitralnym i dowolnym lekceważeniem takiego stanu rzeczy. W słusznym interesie społecznym nie leży niczym nieuzasadniona dyskryminacja skarżącego, co ewidentnie miało miejsce w niniejszej sprawie.

Skarżący wskazał, iż w toku przedmiotowego postępowania wykazał bezspornie swój słuszny interes w zmianie kwestionowanej decyzji ostatecznej. Świadczy o tym nieuzasadniona dyskryminacja skarżącego, poprzez:

- przypisanie niskiego stanowiska służbowego w stosunku do jego kwalifikacji i długości pracy/służby w organach skarbowych i celnych w porównaniu do tych samych kryteriów innych urzędników/funkcjonariuszy wykonujących te same lub podobne czynności w tej samej jednostce organizacyjnej urzędu,

- przypisanie wskaźnika uposażenia zasadniczego na poziomie 1,761, czyli w dolnej granicy wskaźnika określonego w tabeli mnożników kwoty bazowej służących do ustalenia wysokości uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy służby celno-skarbowej, będącej załącznikiem do rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28 lutego 2017 r. (Dz. U. poz. 446), gdzie dla stanowiska służbowego " [...] służby celno-skarbowej" określono mnożnik kwoty bazowej w zakresie od 1,707 do 2,134 - dowód w aktach osobowych skarżącego,

- brak awansu w trakcie wykonywania pracy/służby w organach skarbowych i celnych od dnia [...] marca 1999 r. (awans na stopnień [...]) do dnia [...] stycznia 2015 r., tj. przez okres 14 lat i 9 miesięcy, w sytuacji gdy zniesiona ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o służbie celnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1799 ze zm.), zgodnie z art. 120 ust. 1 nakazywała awans na wyższy stopień po 5 latach służby (dowód w aktach osobowych skarżącego), podczas gdy w tym samym okresie część innych urzędników/funkcjonariuszy wykonujących te same lub zbliżone zadania w tych samych jednostkach organizacyjnych urzędu była awansowana wielokrotnie, zarówno co do stanowiska służbowego jak i stopnia służbowego i wysokości wynagrodzenia pomimo niższych kwalifikacji i istotnie krótszego stażu pracy/służby w porównaniu do skarżącego.

Skarżący podkreślił, iż z brzmienia przepisu art. 155 k.p.a. wynika, że dla uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej wystarczające jest spełnienie warunku polegającego na zaistnieniu słusznego interesu strony. Z tego względu błędne są wywody poczynione przez organ I Instancji, który nie rozważył istnienia tej przesłanki.

W dalszej części skargi na poparcie swego stanowiska skarżący powołał szereg orzeczeń sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę Szef KAS wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja Szefa KAS z dnia [...] października 2018 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Dyrektora IAS w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. w sprawie odmowy zmiany decyzji ostatecznej - nie naruszają prawa w stopniu kwalifikującym do eliminacji z obrotu prawnego (art. 145 § 1 p.p.s.a.).

Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją zostało wszczęte na wniosek Z. M. z dnia [...] czerwca 2018 r., doprecyzowany pismem z dnia [...] czerwca 2018 r., prawidłowo zakwalifikowany przez organ jako żądanie zmiany, na podstawie art. 155 k.p.a., decyzji Dyrektora IAS w [...] z dnia [...] maja 2017 r. określającej nowe warunki pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej w IAS [...] (w [...] Urzędzie Celno-Skarbowym w [...] - Delegaturze w [...] - w [...] Dziale Kontroli Celno-Skarbowej Rynku z miejscem pełnienia służby w [...]) w zakresie punktu 3 określającego stanowisko służbowe " [...] Służby Celno-Skarbowej" na " [...] Służby Celno-Skarbowej albo wyższe stanowisko".

Zgodnie z art. 169 ust. 4 zdanie pierwsze ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o KAS, propozycja pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej stanowi decyzję administracyjną ustalającą warunki pełnienia służby. Skarżący odebrał ww. propozycję z dnia [...] maja 2017 r. w dniu [...] maja 2017 r. W myśl art. 170 ust. 2 ww. ustawy pracownik albo funkcjonariusz, któremu przedstawiono propozycję zatrudnienia albo spełnienia służby, składał w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania oświadczenie o przyjęciu albo odmowie przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby. W przypadku propozycji doręczonej skarżącemu w dniu [...] maja 2017 r., ostatnim dniem ww. terminu był [...] czerwca 2017 r. Zatem oświadczenie o przyjęciu propozycji złożone przez skarżącego w dniu [...] czerwca 2017 r. zostało dokonane w terminie. Zgodnie z zapisem zawartym w punkcie 7 propozycji pełnienia służby, nowe warunki pełnienia służby obowiązywały skarżącego od dnia [...] czerwca 2017 r., tj. od dnia następującego po dniu przyjęcia propozycji. W myśl art. 169 ust. 4 zdanie drugie ww. ustawy, w terminie 14 dni od dnia przyjęcia propozycji, funkcjonariuszowi przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Powyższy termin w przedmiotowej sprawie upływał w dniu [...] czerwca 2017 r. Z akt sprawy wynika, że skarżący miał możliwość wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie stanowiska służbowego określonego w propozycji pełnienia służby do dnia [...] czerwca 2017 r. (skarżący był niezdolny do służby z powodu choroby dopiero od dnia [...] czerwca 2017 r.). Z uprawnienia tego skarżący jednak nie skorzystał.

Dodatkowo nadmienić należy, że w dniu [...] czerwca 2017 r. do Dyrektora IAS w [...] wpłynął wniosek Zastępcy Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] nadzorującego Delegaturę w [...] o przeniesienie skarżącego do Działu Kontroli Celno-Skarbowej Rynku Delegatury w [...]. Wobec pozytywnej opinii Naczelnika ww. jednostki organizacyjnej, Dyrektor IAS w [...] wyznaczył skarżącemu z dniem [...] czerwca 2017 r. miejsce pełnienia służby w Dziale Kontroli Celno-Skarbowej Rynku [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] - Delegatura w [...].

Przechodząc od oceny merytorycznej zaskarżonej decyzji wskazać należy, że zgodnie z zasadą ogólną trwałości decyzji ostatecznych, wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a., decyzje ostateczne obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję, co może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w tej ustawie. Są to sytuacje nadzwyczajne enumeratywnie wymienione w przepisach prawa. Zasada ogólna trwałości decyzji ostatecznych jest jedną z fundamentalnych zasad całego systemu ogólnego postępowania administracyjnego, zapewniającą pewność i stabilność obrotu prawnego. Dlatego korzystanie z prawem przewidzianych możliwości wzruszenia bądź wstrzymania wykonania decyzji ostatecznych, winno mieć miejsce w sytuacjach wyjątkowych i prawnie uzasadnionych (v. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r. sygn. akt I OSK 586/06, publ. CBOSA).

Zgodnie z art. 155 k.p.a., który stanowi podstawę prawną zaskarżonej decyzji, decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególnie nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio.

Z powyższego wynika, że dla zmiany lub uchylenia decyzji w trybie art. 155 k.p.a. łącznie muszą być spełnione następujące przesłanki: istnienie decyzji ostatecznej; za jej uchyleniem lub zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony; zgoda strony na zmianę lub uchylenie decyzji; brak przeciwwskazań w przepisach ustaw szczególnych.

W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 155 k.p.a. nie stosuje się prawa materialnego. Celem tego postępowania, w odróżnieniu do postępowania głównego (rozpoznawczego), nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej wyłącznie na podstawie przesłanek w tym przepisie wymienionych. Brak spełnienia którejkolwiek z nich wyklucza uwzględnienie wniosku i dokonanie zmiany decyzji (por. wyroki NSA: z dnia 28 kwietnia 2000 r. sygn. akt I SA 819/99, publ. LEX nr 55302; z dnia 27 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 833/18, publ. CBOSA).

W postępowaniu, o którym mowa w art. 155 k.p.a., nie jest zatem dopuszczalna merytoryczna kontrola wydanego rozstrzygnięcia. Strona nie może zatem, powołując się na interes społeczny lub własny interes, domagać się w tym trybie ponownej oceny merytorycznej wydanej decyzji. W przeciwnym wypadku postępowanie określone w ww. przepisie służyłoby do ponownego rozpoznania spraw już zakończonych ostateczną decyzją administracyjną niejako "w kolejnej instancji". Prowadziłoby to do niedopuszczalnego naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, wyrażonej w art. 15 k.p.a. Organ administracji nie jest zatem uprawniony do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, lecz winien dokonać jej analizy jedynie pod kątem zbadania przesłanek wymienionych w art. 155 k.p.a. (wyroki NSA: z dnia 13 sierpnia 1997 r. sygn. akt III SA 854/96, publ. LEX nr 30615, z dnia 5 stycznia 2007 r. sygn. akt I OSK 586/06, publ. LEX nr 320845).

W trybie art. 155 k.p.a. nie można rozszerzać zakresu sprawy administracyjnej. Zmiana decyzji ostatecznej na podstawie ww. przepisu może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony do tej pory. Postępowanie prowadzone w tym trybie nie może służyć weryfikacji ustaleń czy też prawidłowości wykładni i subsumcji przepisów zastosowanych przy wydaniu decyzji ostatecznej. Rozważenie możliwości stosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. wymaga uprzedniego ustalenia, czy w konkretnym przypadku występuje tożsamość sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym, na który składają się elementy podmiotowe (tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków) oraz przedmiotowe (tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy faktycznej i prawnej (v. uzasadnienie uchwały NSA z dnia 3 listopada 2009 r. sygn. akt II GPS 2/09, ONSA WSA 2010/1, poz. 4). Decyzja wydana na podstawie art. 155 k.p.a. może dotyczyć wyłącznie kwestii rozstrzyganych decyzją ostateczną, tj. decyzją, której dotyczy postępowanie o zmianę lub uchylenie, a nie kwestii nowych. Postępowanie w sprawie 155 k.p.a. toczy się w tej samej, z materialnego punktu widzenia, sprawie administracyjnej, w której toczyło się postepowanie pierwotne (v. wyrok NSA z dnia 21 października 2016 r. sygn. akt II OSK 37/15, publ. CBOSA).

Ponadto uchylenie lub zmiana ostatecznej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. może dotyczyć takich decyzji, które mają charakter uznaniowy. Chodzi tu o taką sytuację, gdy ustawodawca w przepisie materialnoprawnym przewiduje pewien "luz decyzyjny". W obszarze tego "luzu" organ ma możliwość wyboru rozstrzygnięcia, przy czym każde z tych rozstrzygnięć podejmowane jest w granicach prawa.

Przesłanki wymagania interesu społecznego lub słusznego interesu strony w rozumieniu art. 155 k.p.a. muszą być ustalone w konkretnej sprawie i muszą zyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy. Zatem postępowanie administracyjne prowadzone w ramach ww. przepisu powinno zmierzać do wyjaśnienia, czy za uwzględnieniem wniosku o zmianę lub uchylenie decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Oceniając czy w danej sprawie występuje słuszny interes strony przemawiający za uchyleniem decyzji, należy wziąć pod uwagę nie subiektywne przekonanie strony o doznanej przez nią szkodzie, lecz rozważyć okoliczności, które pozwalają ustalić, że żądanie strony (zmiany decyzji) jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację (por. wyrok NSA z dnia 17 września 2010 r. sygn. akt I OSK 428/10, publ. CBOSA). Samo określenie "słuszny interes strony", jakkolwiek niezdefiniowane, wskazuje, że nie chodzi w nim o każdy interes strony (a więc o chęć uzyskania rozstrzygnięcia organu administracji o treści zgodnej z wolą strony), ale wyłącznie o interes zgodny przede wszystkim z prawem i zasadami współżycia społecznego. Modyfikacja ukształtowanego ostateczną decyzją stosunku administracyjnoprawnego (poprzez jego zmianę bądź zniesienie) musi więc być społecznie aprobowana i godna wsparcia ze strony Państwa, ze względu na cel jaki przez tę modyfikację ma zostać osiągnięty. Interes ten ma być bowiem obiektywnie słuszny, a nie jedynie zgodny z oczekiwaniem strony.

Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. nie może prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem. Słuszny interes strony w rozumieniu ww. przepisu musi być zatem interesem znajdującym oparcie w obowiązujących przepisach prawa, bowiem zasada praworządności, wyrażona w art. 6 k.p.a., zobowiązuje organy administracji do działania na podstawie i w granicach obowiązującego prawa (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2007 r. sygn. akt II OSK 1406/06, publ. CBOSA).

W świetle powyższych uwag za prawidłowe uznać należy stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w okolicznościach niniejszej sprawy brak było podstaw do zmiany decyzji ostatecznej z dnia [...] maja 2017 r. określającej nowe warunki pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej. Nie kwestionując spełnienia pozostałych przesłanek wymienionych w art. 155 k.p.a., organ odwoławczy trafnie uznał, iż za zmianą ww. decyzji ostatecznej - zgodnie z żądaniem skarżącego - nie przemawia słuszny interes strony lub interes społeczny. Jak już bowiem wyżej zaznaczono, istnienie interesu społecznego lub słusznego interesu strony nie może być tylko werbalnym stwierdzeniem, lecz musi być wykazane tak jak i inne - istotne dla rozstrzygnięcia każdej sprawy - okoliczności faktyczne.

Skarżący nie wykazał w toku postępowania, aby istniały podstawy do zmiany decyzji ze względu na słuszny interes strony. Istnienia takich okoliczności nie stwierdził również organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. Niewątpliwie w kategoriach słusznego interesu strony nie mogą być rozważane kwestie dotyczące braku awansowania skarżącego przez właściwych przełożonych na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat, ani powoływana wielokrotnie dyskryminacja, której efektem - w ocenie skarżącego - stało się przypisanie mu niższego stanowiska służbowego w porównaniu do stanowisk służbowych przypisanych innym funkcjonariuszom, posiadającym, jak podnosił skarżący, niższe kwalifikacje oraz krótszy staż pracy/służby. Jak już bowiem wyżej zaznaczono, słuszny interes strony nie może być postrzegany jako każdy interes strony, sprowadzający się do chęci uzyskania rozstrzygnięcia organu o treści zgodnej z wolą strony, ale wyłącznie jako interes zgodny z prawem i społecznie akceptowany.

Skarżący w toku niniejszego postępowania podnosił również zarzuty, które dotyczą postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją ostateczną. Wskazywał w szczególności, iż Dyrektor IAS dopuścił się naruszenia:

- art. 165 ust. 7 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o KAS poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na złożeniu propozycji pełnienia służby w warunkach dyskryminujących biorąc pod uwagę posiadane przez skarżącego kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy/służby;

- art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1 i art. 60 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 183a w związku z art. 183b § 1 Kodeksu pracy poprzez nierówne traktowanie skarżącego, wyrażające się w tym, iż wbrew przytoczonym przepisom prawa organ stosował niejasne i nieobiektywne zasady ustalania stanowisk służbowych funkcjonariuszy w służbie celno-skarbowej;

- przekroczenie granic uznania administracyjnego polegające na arbitralnym i dowolnym ustaleniu dla skarżącego niższego stanowiska służbowego, w sytuacji kiedy posiada on wyższy staż pracy/służby w organach celno-skarbowych, a także wyższe kwalifikacje i kompetencje w porównaniu do części funkcjonariuszy we wskazanej jednostce organizacyjnej.

Z tak sformułowanych zarzutów wynika, że skarżący w istocie kwestionował prawidłowość ostatecznej decyzji z dnia [...] maja 2017 r. w zakresie przypisanego stanowiska służbowego, domagając się ponownego rozpoznania sprawy w oparciu o kryteria wymienione w art. 165 ust. 7 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o KAS oraz w oparciu o dodatkowy materiał dowodowy załączony do wniosku z dnia [...] czerwca 2018 r. oraz do pisma z dnia [...] czerwca 2018 r. Tymczasem, jak zasadnie wskazał organ odwoławczy, nadzwyczajny tryb uchylenia lub zmiany decyzji, określony w art. 155 k.p.a., nie pozwala na ponowne, merytoryczne rozpatrzenie sprawy w całości (bądź w części) tak jak w postępowaniu zwykłym, tj. w następstwie złożenia odwołania do organu wyższego stopnia (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy). Merytoryczna kontrola wydanej decyzji ostatecznej jest bowiem - przy zastosowaniu tego trybu - niedopuszczalna. Skarżący nie może więc, powołując się na własny interes, domagać się od organu ponownej oceny decyzji ostatecznej w oparciu o nowy materiał dowodowy (m.in. wiadomości e-mail, które miałyby świadczyć o błędach przełożonego w planowaniu służby i braku nadzoru nad tym planowaniem). Jak już wyżej zaznaczono, zmiana decyzji ostatecznej na podstawie ww. przepisu może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", w oparciu o zgromadzony w tej sprawie materiał dowodowy. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. nie może służyć weryfikacji ustaleń, czy też prawidłowości wykładni i subsumcji przepisów zastosowanych przy wydaniu decyzji ostatecznej.

W tym miejscu wskazać należy, że - uwzględniając powyższe - Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosków dowodowych skarżącego zawartych w skardze. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki określone w ww. przepisie. Zauważyć przy tym należy, że skarżący, wnioskując o przeprowadzenie dowodów z: nagrania wystąpienia przez Dyrektorem Izby Celnej w [...] w toku odwołania od oceny w 2014 r.; wszystkich akt osobowych funkcjonariuszy referatów dozoru w zniesionym Urzędzie Celnym w [...] w zakresie kwalifikacji i dodatkowo stażu pracy/służby tychże pracowników/funkcjonariuszy na dzień [...] marca 2017 r.; ewentualnie szczegółowego zestawienia zawierającego imiona i nazwiska pracowników/funkcjonariuszy wraz z danymi o ich kwalifikacjach (wykształcenie), stażu pracy lub służby oraz danymi dotyczącymi nadawania stanowisk służbowych i stopni służbowych - dążył w istocie do ponownego, merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] maja 2017 r., nie zaś do wykazania zaistnienia ww. przesłanek z art. 155 k.p.a., które przemawiałyby za zmianą tej decyzji zgodnie z wnioskiem skarżącego.

Zgodzić się również należy z organem orzekającym, że w przedmiotowej sprawie za zmianą ww. ostatecznej decyzji z dnia [...] maja 2017 r. nie przemawiał interes społeczny. Jak wskazał Dyrektor IAS w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2018 r., proces przedstawienia odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej przebiegał w oparciu o art. 165 ust. 7 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o KAS. Nadrzędnym celem było dostosowanie kadry do potrzeb organizacyjnych danej jednostki. Zapewnienie właściwej obsady kadrowej dotyczyło zarówno odpowiedniej liczby pracowników i funkcjonariuszy, jak i doboru pracowników i funkcjonariuszy do realizacji zadań, zgodnie z kwalifikacjami i przebiegiem dotychczasowej pracy lub służby. Jednocześnie organ wskazał, że jednolitość przesłanek i kryteriów stosowanych w IAS w [...] w procesie określania nowych stanowisk służbowych wyklucza zaistnienie dyskryminacji skarżącego, a w konsekwencji zmianę decyzji ostatecznej z [...] maja 2017 r. Przy czym odwołanie się Dyrektora IAS do struktury kadrowej Działu Kontroli Celno-Skarbowej Rynku w [...] Urzędzie Celno-Skarbowym w [...] w Delegaturze w [...] (tj. jednostki, do której skarżący został przeniesiony z dniem [...] czerwca 2017 r.), nie oznacza że stanowisko organów odnośnie braku przesłanki "interesu społecznego" w niniejszej sprawie jest błędne. Jak bowiem podkreślił Szef KAS w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przy formułowaniu propozycji pełnienia służby względem skarżącego Dyrektor IAS uwzględniał - powszechnie znane - kryteria określone w art. 165 ust. 7 ww. ustawy, zaś skarżący złożył oświadczenie o przyjęciu ww. propozycji. Przy składaniu propozycji organ wziął również pod uwagę potrzeby pracodawcy w zakresie niezbędnego zabezpieczenia osobowego dla realizacji zadań ustawowych przez poszczególne komórki w ramach jednostek organizacyjnych IAS w [...].

Końcowo wskazać należy, że organ I instancji nie ustrzegł się omyłki uznając, że już sam brak zaistnienia przesłanki "interesu społecznego" wyklucza możliwość zmiany decyzji ostatecznej w trybie przewidzianym w art. 155 k.p.a. Organ nie poddał przy tym analizie kwestii wystąpienia przesłanki "słusznego interesu strony" w rozumieniu ww. przepisu. Uchybienie to sanował jednak organ odwoławczy wskazując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z jakich powodów za uwzględnieniem wniosku skarżącego nie przemawiała choćby jedna z ww. przesłanek, tj. interes społeczny ani słuszny interes strony.

Konkludując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zaś zarzuty i wnioski skargi nie zasługują na uwzględnienie. W sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art. 155 k.p.a., art. 165 ust. 7 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o KAS, ani przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 12, art. 35 i art. 107 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie stwierdził również naruszenia w niniejszej sprawie wymienionych w skardze przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz Kodeksu pracy.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.