Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 22/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak Asesor WSA Wojciech Wycichowski Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2022 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 listopada 2021 r., nr [...] w przedmiocie wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarga J. K. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z 29 listopada 2021 r. o uchyleniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Gdańskim z 8 lutego 2021 r. w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i orzekającą o braku podstaw do określenia terminu wykonania obowiązku w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowalnego i utrzymaniu w mocy w zakresie nakazania demontażu masztu antenowego wraz z nadajnikami sieci internetowej zamontowanych na kominie budynku (tj. masztu antenowego i urządzeń telekomunikacyjnych) przy ul. [...] na dz. nr [...] w miejscowości S., gm. P., została wniesiona w następującym stanie sprawy:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Gdańskim pismem z 7 października 2011 r. wszczął postępowanie w sprawie robót budowlanych wykonywanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia polegających na montażu masztów antenowych, urządzeń telekomunikacyjnych i anten telewizji naziemnej na kominie budynku usługowo-mieszkalnego zlokalizowanego przy ul. [...] w S.

W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym protokół z oględzin z 27 października 2011 r. PINB ustalił, że:

- na kominie (u jego wylotu na dachu) budynku usługowo-mieszkalnego zlokalizowanego przy ul. [...] nr [...] w S. (działka nr [...]) zamontowany jest maszt antenowy (z nadajnikami zdawczo-odbiorczymi) o wysokości 3,22 m (dodatkowo anteny wystają powyżej ww. masztu o 20 cm)

- montaż ww. masztu wykonał w 2005 r. J. K. (najemca jednego z lokali w ww. budynku) bez wymaganego Prawem budowlanym zgłoszenia organowi architektoniczno-budowlanemu

- w trakcie postępowania organ I instancji zebrał materiał dowodowy (w tym dokumentacje techniczne oceniające zaistniały stan faktyczny) w wyniku czego ustalił, że komin na którym zamontowano maszt jest konstrukcją samonośną nie przystosowaną do montażu jakichkolwiek urządzeń.

W zaistniałej sytuacji organ I instancji stwierdził, że w sprawie zastosowanie znajduje art. 51 ust. 1 pkt 1 ww. Prawa budowlanego z 1994 r. i decyzją z 15 maja 2012 r. nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej oraz firmie J. wykonanie demontażu wszystkich urządzeń zamontowanych na przedmiotowym kominie (tj. masztu antenowego, urządzeń telekomunikacyjnych i anten) wraz z demontażem kabla internetowego znajdującego się w przewodzie komina.

W postępowaniu odwoławczym powyższa decyzja została uchylona i sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez PINB.

Ponownie rozpatrując sprawę, organ I instancji po uzupełnieniu materiału dowodowego - decyzją z 8 lutego 2021 r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 r. - nakazał inwestorowi J. K. w terminie do dnia 31 marca 2021 r. wykonanie demontażu masztu antenowego wraz z nadajnikami sieci internetowej zamontowanych na kominie budynku (tj. masztu antenowego, urządzeń telekomunikacyjnych) przy ul. [...] na dz. nr [...] w miejscowości S. gm. P.

W uzasadnieniu ww. decyzji organ I instancji m.in. wskazał, że materiał dowodowy potwierdza, że niedopuszczalny jest montaż jakichkolwiek urządzeń do pustaków kominowych (z których wykonany jest przedmiotowy komin). Ponadto wykazano, że nastąpiło pęknięcie ściany pomiędzy kominem a ścianą budynku, a zebrane w sprawie dokumentacje wskazują na bezwzględną konieczność demontażu masztu.

Rozpoznając sprawę organ odwoławczy wskazał, że skoro organ nadzoru budowlanego wszczął postępowanie administracyjne pismem z 7 października 2011 r. to w sprawie zastosowanie znajdują przepisy Prawa budowlanego z 1994 r. w brzmieniu dotychczasowym, czyli przed dniem 19.09.2020 r.

Przypomniano, że przedmiotem postępowania jest maszt antenowy zamontowany na kominie (u jego wylotu na dachu) budynku zlokalizowanego przy ul. [...] na dz. nr [...] w S. Maszt zamontował w 2005 r. J.K. (najemca jednego z lokali w przedmiotowym budynku). Montaż wykonano bez wymaganego Prawem budowlanym zgłoszenia organowi architektoniczno-budowlanemu. Inwestor zarzuca, że w sprawie nie ustalono jednoznacznie wysokości przedmiotowego masztu - co powoduje, że PINB bezpodstawnie zastosował procedurę z Prawa budowlanego z 1994 r.

Aby ww. kwestię wyjaśnić (wysokości masztu) - organ odwoławczy pismem z 24 marca 2021 r. - w trybie art. 136 Kpa, zlecił PINB przeprowadzenie dodatkowych działań w sprawie. PINB przy piśmie z 13 maja 2021 r. przekazał do dodatkowy materiał dowodowy w tej kwestii w postaci dokumentacji wykonanej przez uprawnionego geodetę R. K., który przeprowadził pomiary wysokości przedmiotowego masztu i ustalił, że maszt ten ma wysokość 2,85 m, zaś wraz z zamontowanym na nim urządzeniem telekomunikacyjnym jego łączna wysokość wynosi 3,28 m.

W trakcie postępowania odwoławczego wpłynęło również pismo Wspólnoty Mieszkaniowej z 21 czerwca 2021 r. (wraz z dokumentacją fotograficzną) stwierdzające, że inwestor nigdy nie posiadał zgody Wspólnoty na użytkowanie poddasza i dachu przedmiotowego budynku.

Po analizie całości uzupełnionego materiału dowodowego organ odwoławczy zreasumował, że przedmiotem postępowania jest zamontowany w 2005 r. maszt antenowy wraz z przytwierdzonym do niego u góry na zakończeniu urządzeniem telekomunikacyjnym. Maszt przytwierdzony jest do komina (u jego wylotu na dachu) budynku przy ul. [...] na dz. nr [...] w S. Jak wykazały dodatkowe pomiary wykonane przez uprawnionego geodetę -całkowita wysokość masztu wraz z zamontowanym na nim urządzeniem telekomunikacyjnym wynosi 3,28 m. Dla prawidłowej klasyfikacji przedmiotu sprawy - w celu dokonania oceny przeprowadzonego przez PINB postępowania – organ odwoławczy wskazał, że przepisy Prawa budowlanego z 1994 r. - (zarówno w dacie wykonania tj. w 2005 r., oraz obecnie w brzmieniu sprzed 19.09.2020 r.) kwalifikowały i kwalifikują wykonanie omawianych robót jako montaż - zgodnie bowiem z art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego z 1994 r. (zarówno w dacie wykonania jak i obecnie) ilekroć w ustawie jest mowa o robotach budowlanych - należy przez to rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego.

Natomiast ustalając przedmiot postępowania - należy zdecydować czy montując na wylocie komina ww. budynku przedmiotowy maszt antenowy (jako całość z przytwierdzoną do jego wierzchołka częścią zdawczo-odbiorczą) - wykonano montaż urządzenia - zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego z 1994 r. (zarówno w dacie wykonania tj. w 2005 r., oraz obecnie w dacie orzekania w 2021 r.).

Obowiązujące w tej kwestii orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazuje, że montaż urządzenia instalacyjnego - stanowi jednocześnie instalowanie urządzenia (por. wyrok WSA w Gdańsku sygn. akt II SA/Gd 560/18 z dnia 12.12.2018 r.)

Organ odwoławczy podzielił dokonaną przez PINB klasyfikację, że wykonano na wylocie komina na dachu budynku montaż urządzenia (instalację tego urządzenia) - o wysokości 3,28 m (łącznie jest to urządzenie elektroniczne przytwierdzone do masztu, a całość zamocowana jest do istniejącego na dachu budynku murowanego komina.)

Kolejno oceniono czy montaż (instalacja) przedmiotowego urządzenia o łącznej wysokości 3,28 m - wymagał w 2005 r. (data montażu) oraz w brzmieniu sprzed 19.09.2020 r. - uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, lub też roboty takie można było zrealizować na zgłoszenie, lub nie trzeba było, jak twierdzi strona odwołująca, dopełnić żadnej z ww. procedur. W tym zakresie organ odwoławczy wskazał, że regułą jest, że roboty budowlane, zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r., można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 ww. ustawy). Od tej zasady ustawodawca przewidział jednak wyjątki. W art. 29 ustawy został wskazany katalog budów i robót budowlanych, które nie wymagają uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, zaś w art. 30 ww. ustawy wyszczególnione zostały te budowy i roboty budowlane wymienione w art. 29 - które można wykonać w oparciu uproszczone procedury - tj. o tzw. "zgłoszenie". W dacie wykonania montażu przedmiotowego urządzenia (2005 r.) przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b stanowił, że zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. W dacie sprzed 19.09.2021 r. ten sam przepis stanowił, że zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4 wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych.

Organ odwoławczy podkreślił, że przenosząc powyższe na grunt omawianej sprawy - legalne wykonanie montażu (instalacji) przedmiotowego urządzenia (masztu antenowego wraz z przytwierdzoną do niego częścią zdawczą odbiorczą - o łącznej wysokości 3,28 m) na wylocie komina budynku wymagało (zarówno w dacie wykonania w 2005 r., jak i w brzmieniu przepisów sprzed 19.09.2020 r.) dokonania przez inwestora zgłoszenia do właściwego organu w trybie art. 30 Prawa budowlanego z 1994 r. - w tym przypadku do Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w Pruszczu Gdańskim, działającego w imieniu Starosty Gdańskiego.

Obowiązująca linia orzecznictwa sądowoadministracyjnego wskazuje, że co do zasady kwalifikacja wykonanych samowolnie robót budowlanych powinna odbywać się w oparciu o przepisy obowiązujące w czasie popełnienia samowoli budowlanej, natomiast zgodność zrealizowanej samowolnie budowy z przepisami prawa, musi być oceniana w dacie orzekania, nie zaś na moment samowolnego prowadzenia budowy (por. wyrok NSA sygn. akt II OSK 1974/18 z dnia 28.08.2018 r.).

Powyższe w ocenie organu odwoławczego pozwala na stwierdzenie - że wykonano roboty budowlane bez wymaganego zgłoszenia - dlatego zastosowanie znajdują dyspozycje trybu art. 50, 51 Prawa budowlanego z 1994 r. - zgodnie z którymi:

Art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r.: W przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych:

1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub

2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub

3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, łub

4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach.

Zgodnie z art. 51 ust. 1 ww. ustawy: Przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji:

pkt 1: nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo pkt 2: nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania.

Zgodnie zaś z art. 51 ust. 7 ww. ustawy: "Przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1."

W sprawie bezspornie wykazano, że inwestor nie dokonał wymaganego Prawem budowlanym z 1994 r. zgłoszenia - tak więc zastosowanie w sprawie znajduje tryb art. 50 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, wskazał PWINB, że nawet w przypadku, gdyby przedmiotowe urządzenie miało wysokość nie przekraczającą 3 m (i w związku z tym montaż takiego urządzenia nie wymagałby dokonania zgłoszenia) to i tak organ nadzoru budowlanego upoważniony jest do zbadania, czy w sprawie nie występuje przesłanka art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 Prawa budowlanego z 1994 r.

Tak więc niezależnie od zaistnienia w sprawie powyższej przesłanki art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 r. (instalacji przedmiotowego urządzenia została wykonana bez dokonania zgłoszenia) - organ I instancji w ocenie organu odwoławczego zasadnie uznał, że materiał dowodowy sprawy wskazuje na wykonanie montażu omawianego masztu w sposób, który może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Chodzi mianowicie o fakt, że materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie - przedstawione w sprawie dokumentacje, dokumentacja fotograficzna sporządzona przez mgr inż. W. H., że pustaki z których zbudowano przedmiotowy komin nie pozwalają na przytwierdzenie do komina jakiejkolwiek konstrukcji dodatkowo komin obciążającej (w tym konstrukcji masztu). Powyższy stan powoduje, co PINB prawidłowo ocenił w zaistniałej sytuacji -na bezwzględną konieczność zdemontowania przedmiotowego masztu, bowiem komin budynku jest narażony na uszkodzenie, co może spowodować stan zagrożenia ludzi lub budynku, na którego kominie zamontowano omawianą konstrukcję.

Zatem PINB w ocenie tut. organu zasadnie w postępowaniu wykazał, że w sprawie oprócz przesłanki art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 r. zachodzi również przesłanka art. 50 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy - w świetle którego (w brzmieniu sprzed wejścia w życie nowelizacji ustawy tj. sprzed 19.09.2020 r.) "w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach."

Oba orzekające w sprawie organy zgodnie stwierdziły, że aby zaistniałą sytuację doprowadzić do stanu zgodnego z przepisami - zastosowanie znajduje dyspozycja art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 r. - zgodnie z którym: "Przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji: 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego".

W przedmiotowej sprawie, zgodnie z ww. art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego z 1994 r. — jako że montaż masztu został wykonany w 2005 r.- zastosowano przepisy art. 50 ust. 1 - w tym przypadku jak wykazano powyżej art. 50 ust. 1 pkt 1 i pkt 2.

Bieg sprawy wykazał, że zamontowany maszt na kominie budynku przy ul. [...] nr [..] na dz. nr [...] w S. powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, co podziela organ odwoławczy. Zastosowano w sprawie restrykcję rozbiórki - bowiem pozostałe rygory art. 51 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy - tj. zaniechanie dalszych robót bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego - nie mają w przedmiotowym przypadku zastosowania.

Odnośnie terminu wykonania obowiązku z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 r. dodał organ odwoławczy, że w trybie ww. art. nie określa się terminu wykonania obowiązku (rozbiórki). Tak więc określenie terminu wykonania obowiązku przez PINB w orzeczeniu przedmiotowej decyzji nie było zasadne. Rozbiórkę jak wykazuje orzecznictwo sądowoadministracyjne w tej kwestii - należy wykonać niezwłocznie po otrzymaniu decyzji organu odwoławczego. Stąd organ odwoławczy uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Gdańskim z 8 lutego 2021 r. w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i orzekł o braku podstaw do określenia terminu wykonania obowiązku w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa. Jednocześnie wskazano, że zmiana ta nie powoduje, zgodnie z wymogami art. 139 Kpa - wydania decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, a jedynie wyznaczenie nowego terminu wykonania obowiązków w wydanym przez organ I instancji rozstrzygnięciu.

We wniesionej skardze pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie:

a) art. 29 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 77 oraz art. 80 Kpa poprzez ich niewłaściwą wykładnię oraz wadliwe zastosowanie i uznanie, iż zamontowany na kominie przy ul. [...] maszt antenowy z nadajnikami zdawczo-odbiorczymi ma wysokość 3,22 m i przyjęcie iż takiej wysokości maszt antenowy zamontował skarżący, gdy w rzeczywistości - co wynika wprost z decyzji z 9 listopada 2012 r. skarżący w okresie pomiędzy 13.07.2011r. a 27.10.2011r. dokonał obniżenia spornego masztu telekomunikacyjnego poniżej 3 metrów, a od tamtego czasu skarżący nie miał i nie ma do chwili obecnej dostępu do przedmiotowego masztu;

b) art. 77 § 1 w zw. z art. 80 Kpa poprzez niewłaściwą wykładnię i uznanie, że organ administracji przedstawił niebudzące wątpliwości dowody uzasadniające wydanie zaskarżonej decyzji, gdy w rzeczywistości w zgromadzonym materiale dowodowym nie znajdują się żadne obiektywne dokumenty potwierdzające, iż zamontowany maszt stanowi źródło powstałych rzekomo zarysowań, gdy w rzeczywistości organ odwoławczy w skarżonej decyzji wyraźnie wskazał na konieczność przeprowadzenia szczegółowych "oględzin na styku komina za ścianami budynku" a organy obu instancji nie poczyniły w tym zakresie jakichkolwiek ustaleń;

c) art. 77 § 1 w zw. z art. 80 Kpa poprzez niewłaściwą wykładnię i uznanie, że organ administracji przedstawił niebudzące wątpliwości dowody uzasadniające wydanie zaskarżonej decyzji, gdy w rzeczywistości w zgromadzonym materiale dowodowym nie znajdują się żadne obiektywne dokumenty potwierdzające, iż zamontowany maszt stanowi źródło powstałych rzekomo zarysowań, gdy w rzeczywistości organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji wyraźnie wskazał na konieczność rozstrzygnięcia wątpliwości jakie pojawiły się na etapie zgromadzonego materiału dowodowego w części dotyczącej różnic w przyjętych schematach statycznych pracy spornego komina, jak i stosowanych współczynników obciążenia wiatrem zawartych w normach obowiązujących od 2009 r.;

d) art. 78 § 1 Kpa poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji nie przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez skarżącego w treści pisma z 14 października 2020r. tj. dowodu z opinii biegłego na okoliczność określenia stanu technicznego budynku przy ul. [...], kiedy okoliczność ta ma istotne znaczenie z punktu widzenia przedmiotowej sprawy, a w zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym znajdują się wyłącznie opinie sprzed ponad 10 lat.

W uzasadnieniu poza powtórzeniem zarzutów wskazał skarżący, że zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza, aby podwyższył on wysokość spornego masztu. W decyzji PWINB w Gdańsku z 9 listopada 2012 r. jednoznacznie potwierdzono, iż skarżący w okresie pomiędzy 13.07.2011r. a 27.10.2011r. dokonał obniżenia spornego masztu telekomunikacyjnego poniżej 3 metrów, a od tamtego czasu skarżący nie miał i nie ma do chwili obecnej dostępu do przedmiotowego masztu. Oznacza to, że nie sposób jest przypisać mu winy, ani odpowiedzialności za jakiekolwiek działania osób trzecich przedmiotem, których była ingerencja w konstrukcję, a tym samym wysokość spornego masztu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy, nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Skarga podlega oddaleniu, bowiem kontrolując legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powyższe kryteria, Sąd uznał, że odpowiada ono prawu.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie, jest decyzja Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 29 listopada 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Gdańskim z 8 lutego 2021 r. nakazującą - trybie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, dokonanie demontażu masztu antenowego wraz z nadajnikami sieci internetowej zamontowanych na kominie budynku (tj. masztu antenowego, urządzeń telekomunikacyjnych) przy ul. [...] na dz. nr [..] w miejscowości S. gm. P.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że organy prawidłowo zastosowały w rozpoznawanej sprawie tryb określony w art. 50-51 Prawa budowlanego.

Rozstrzygając kwestię podnoszoną przez skarżącego na kolejnych etapach postępowania, a związaną z możliwością zastosowania w niniejszej sprawie trybu określonego w art. 50-51 Prawa budowlanego, to wskazać należy, że wysokość masztu zamontowanego na kominie nie jest przesłanką mogącą statuować czy nakaz demontażu masztu wraz z urządzeniami może zostać nakazany czy też nie. Ta wysokość decyduje o tym czy na realizację tej inwestycji wymagane było dokonanie zgłoszenia czy też nie.

Zgodnie bowiem z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2016 r., II OPS 1/16 (opubl. ONSAiWSA 2017/1/2), do robót budowlanych i obiektów budowlanych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia mogą być stosowane przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm.), a także art. 51 ust. 7 tej ustawy, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine.

Oznacza powyższe, że jeśli montaż urządzenia o jakiejkolwiek wysokości czy szerokości powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub zagrożenia środowiska, lub został wykonany w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, projekcie zagospodarowania działki lub terenu, projekcie architektoniczno-budowlanym lub w przepisach to organ nadzoru budowlanego zyskuje kompetencje do wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, nawet jeśli na realizacje robót nie było wymagane dokonanie zgłoszenia ani uzyskanie pozwolenia na budowę. Także bezpodstawnie upatruje skarżący w ustalonej wysokości masztu jedynej przesłanki do wydania nakazu jego zdemontowania. Bezsporną bowiem przesłanką jest stan techniczny komina, który to wobec braku konstrukcyjnej możliwości przenoszenia obciążeń z masztu i zamontowanych na nim anten zagraża bezpieczeństwu mieszkańców budynku, w którym się znajduje. Ponadto za należycie ustaloną okoliczność przyjmuje Sąd ustalenie w skarżonej decyzji, że maszt ten ma wysokość 2,85 m, zaś wraz z zamontowanym na nim urządzeniem telekomunikacyjnym - łączna wysokość masztu wraz urządzeniem wynosi 3,28 m. I jeszcze jedną uwagę należy poczynić, że Sąd kontroluje decyzje wydaną 29 listopada 2021 r., a nie wydaną 9 listopada 2012 r., zatem treść tej ostatniej i poczynione w niej ustalenia (co do wysokości masztu) nie podlegają weryfikacji w niniejszym postępowaniu. Istotne jest w sprawie i bezspornie ustalone, że inwestorem i wykonawcą przedmiotowego masztu wraz z urządzeniami jest skarżący.

Przechodząc do meritum sprawy tytułem wstępu podkreślić należy, że jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1877/11, LEX nr 135844, decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, nakazujące zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, wydaje właściwy organ nadzoru budowlanego w sytuacjach, gdy nie ma możliwości doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonywanych bądź już wykonanych robót budowlanych, o czym mowa w pkt 2 i 3 ust. 1 art. 51 Prawa budowlanego. Innymi słowy, gdy brak jest technicznej i prawnej możliwości doprowadzenia danego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem w drodze decyzji, o których mowa w pkt 2 i 3 ust. 1 art. 51 Prawa budowlanego.

W rozpoznawanej sprawie, niezgodność ta dotyczyła przepisów techniczno - budowlanych, w tym warunków bezpieczeństwa.

Zgodnie z § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. z 1999 r. Nr 74, poz. 836 z późn. zm.), sposób użytkowania przewodów i kanałów dymowych, spalinowych oraz wentylacyjnych powinien:

1) być zgodny z założeniami projektu tych przewodów i kanałów,

2) uniemożliwiać ograniczenie lub utratę ich drożności i szczelności,

3) zapewniać bezpieczeństwo użytkowników lokalu,

4) zapewniać bezpieczeństwo oraz ochronę interesów użytkowników innych lokali, do których przylegają te przewody i kanały.

Z treści protokołu oględzin z 3 września 2020 r. wynika, że komin ma konstrukcję systemową i tego typu konstrukcja nie jest przystosowana do przenoszenia jakichkolwiek obciążeń. Oznacza to, że konstrukcja nie może zostać obciążona przez montaż jakichkolwiek urządzeń, bowiem grozi to rozszczelnieniem. To z kolei rodzi niebezpieczeństwo narażania życia lub zdrowia mieszkańców budynku.

Odnosząc się do zarzutów skargi, wskazać należy, że nie ma znaczenia w rozpoznawanej sprawie jaka jest wysokość masztu wraz z antenami, bowiem zagrożenie dla użytkowników budynku, nie wynika z rodzaju, przeznaczenia czy wysokości przedmiotowego urządzenia, lecz z jego nieprawidłowego montażu na kominie, który nie jest do tego przystosowany ani nie ma konstrukcyjnych możliwości "utrzymywania" na sobie jakichkolwiek urządzeń. Jest to konstrukcja samonośna i niedopuszczalny jest na nim montaż innych urządzeń.

Prawidłowy jest także w ocenie Sądu nakaz rozbiórki w odniesieniu do demontażu opisanego masztu i zamontowanych na nim urządzeń, gdyż jest to jedyny sposób doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem.

Należy także stwierdzić, że organy w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające zgodnie z podstawowymi zasadami postępowania określonymi w przepisach art. 7 Kpa-zasadą ustalenia prawdy obiektywnej, art. 77 § 1 Kpa-zasadą zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie oraz art. 107 § 3 Kpa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi prawidłowo sporządzonego uzasadnienia, o czy mowa w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ organ ustalił pełny stan faktyczny sprawy, odniósł się do zarzutów skarżącego i w oparciu o zebrany materiał dowodowy dokonał ustaleń prawnych wskazując i wyjaśniając zastosowanie przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji. Niezasadnie domagał się skarżący zlecenia wykonania opinii celem określenia stanu technicznego budynku przy ul. [...] w S., gdyż ta okoliczność nie ma w sprawie znaczenia. Przedmiotem postępowania jest dokonany przez skarżącego montaż masztu wraz z urządzeniami na kominie, który nie jest do tego przewidziany, co spowodowało powstanie zagrożenie dla zdrowia i życia mieszkańców budynku.

Biorąc pod uwagę ustalony w sprawie stan faktyczny oraz zastosowane przepisy, nie miały wpływu na wynik sprawy wnioskowane przez skarżącego dowody dotyczące rzeczywistego wpływu masztu na stan techniczny komina i prowadzenie czynności w kwestii ustalenia czy istotnie maszt jest przyczyną powstałych zarysowań na kominie. Istotny jest stan zagrożenia dla mieszkańców, który jest bezsporny.

Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.