Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 811/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 9, art. 18 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spraw.), Adam Lipiński, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2014 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2014 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja

1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012, poz. 576 ze zm.), Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4 oraz art. 20 ustawy o broni i amunicji, oraz art. 268a k.p.a., którą [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. cofnął T. G. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich.

Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym.

Komendant Wojewódzki Policji w P. uzyskał materiały, z których wynikało, że w dniu [...] marca 2013 r. w B. T. G., będąc w stanie nietrzeźwości, nosił broń palną, tj. rewolwer nr W84077 i pistolet nr BUP723.

Z uwagi na powyższe wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wycofania stronie pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do celów ochrony osobistej, informując stronę o możliwości przedstawienia własnego stanowiska, złożenia wyjaśnień oraz zapoznania się z materiałami prowadzonego postępowania administracyjnego.

Ponadto w toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ wydający pozwolenia na broń dopuścił jako dowód w prowadzonym postępowaniu administracyjnym materiały z prowadzonego dochodzenia o czyn z art. 160 § 1 Kodeksu karnego.

Po zakończeniu postępowania [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. wydał w dniu [...] stycznia 2014 r. decyzję nr [...], którą cofnął stronie pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich.

W uzasadnieniu decyzji przedstawiono w sposób następujący ustalony w toku postępowania stan faktyczny sprawy.

W dniu [...] marca 2013 r. T. G. przebywając na terenie swojego domu położonego w B. przy ul. W. [...], pomiędzy godziną 15:00 a godz. 19:00 spożywał wino, w ilości około całej zawartości butelki. Następnie po uzbrojeniu alarmu chroniącego miejsce zamieszkania strony, położył się spać. Około godz. 20:50 strona została wybudzona ze snu przez sygnał alarmowy systemu zabezpieczenia miejsca zamieszkania strony. Z sygnałów emitowanych przez system alarmowy strona dowiedziała się o naruszeniu strefy chronionej, przyległej bezpośrednio do budynku mieszkalnego oraz o próbie otwarcia okna lub drzwi. Ponadto stronie wydawało się, że zauważyła przez okno dwie postacie poruszające się po terenie należącej do niej posesji. Z uwagi na powyższe, po wyłączeniu syren alarmowych strona udała się do magazynu broni, mieszczącego się w piwnicy domu mieszkalnego, skąd wzięła dwie jednostki broni, które - jak zeznała strona - były pod ręką, bo leżały na stole w magazynie. Następnie strona wyposażona w dwie jednostki broni wróciła do sypialni, gdzie przez okno zauważyła dwóch mężczyzn stojących za bramą swojej posesji. Na ich widok strona otworzyła okno i używając pistoletu Glock nr BUP723 oddała strzał ostrzegawczy w powietrze by odstraszyć potencjalnych napastników. Po telefonicznej informacji, uzyskanej od swojego brata, o sygnale alarmowym odebranym przez firmę [...], strona odłożyła pistolet na nocnym stoliku sypialni i z rewolwerem oczekując na przyjazd Policji zeszła do ogrodu, gdzie nie zauważyła już mężczyzn, którzy wcześniej wzbudzili jej obawę o własne bezpieczeństwo. Po przyjeździe patrolu Policji, strona zabierając obydwie jednostki broni wpuściła interweniujących policjantów na teren swojej posesji (ogrodu) i informując ich o posiadaniu przy sobie broni oddała ją jednemu z policjantów.

Organ podał, że powyższe okoliczności ustalono w oparciu o zeznania strony oraz zeznania pracowników Biura Ochrony [...], którzy przyjechali na miejsce zdarzenia w związku z uruchomieniem sygnału alarmowego. Ponadto w oparciu o dołączone materiały ustalono, że przeprowadzone badanie alkomatem wykazało u strony zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, wynoszącą 1,05 mg/l, a więc stan nietrzeźwości.

Zdaniem organu, zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił bezsprzecznie stwierdzić, że w sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, który stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, przemieszcza się z rozładowaną bronią albo nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego.

Okoliczność, że strona przemieszczała się i użyła broni palnej, na którą posiada pozwolenie, znajdując się w stanie nietrzeźwości jest niesporna w sprawie. Organ wskazał, że pomimo, iż T. G. użył broni palnej bojowej w celu, w jakim wydano mu pozwolenie na jej posiadanie, to jednocześnie, z uwagi na fakt spożywania wcześniej alkoholu, wypełnił on przesłanki określone w przytoczonym przepisie.

Organy Policji wskazały, że ze względu na jego obligatoryjny charakter, są zobowiązane do cofnięcia stronie pozwolenia na broń. W uzasadnieniu podkreślono, że użyty w przepisie zwrot "cofa pozwolenie na broń" oznacza, iż decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, a ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnieniu którejkolwiek z przesłanek określonych w ust. 1-4.

Organ wskazał, że przepis art. 18 ust. 1 ustawy nie pozostawia zatem organom Policji swobody przy podejmowaniu decyzji. Tym samym na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie mogą wpłynąć inne dowody które świadczą pozytywnie o stronie (pozytywne opinie z miejsca zamieszkania), nie eliminują one bowiem z obrotu prawnego faktu dopuszczenia się przez stronę czynu będącego jedną z przesłanek określonych w art. 18 ust. 1 pkt 4 tejże ustawy.

Od powyższej decyzji pełnomocnik T. G. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o jej uchylenie.

Decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego w zakresie art. 18 ust. 1 pkt. 4 w zw. z art. 10 ust. 9 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że noszenie broni w stanie po spożyciu alkoholu obejmuje również przypadek przemieszczania się z bronią w miejscu, w którym jest ona przechowywana.

Uzasadniając powyższy zarzut, pełnomocnik strony powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych (m. in. Na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2003 r., sygn. III SA 3078/01, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2010 r., sygn. II SA/Wa 706/09), wedle którego w zamyśle ustawodawcy słowo "nosić" w odniesieniu do broni, miało obejmować sytuacje, w których dana osoba przemieszcza się z bronią poza miejscem, w którym ją przechowuje. Zdaniem pełnomocnika strony, ratio legis art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji zmierza do eliminowania dostępu do broni osób nieuprawnionych na skutek jej utraty przez właściciela, będącego w stanie po użyciu alkoholu. W niniejszej zaś sprawie nie było takiego zagrożenia, albowiem T. G. nie wyszedł z bronią poza dom, w którym była ona przechowywana, z wyjątkiem momentu, w którym wpuścił wezwany patrol Policji, a i wtedy pozostał na terenie swojej ogrodzonej posesji. Zatem nie zaszło niebezpieczeństwo przechwycenia broni strony przez osoby niepowołane i jednocześnie nie zaszły przesłanki określone w art. 18 ust. 1 pkt 4.

Jednocześnie podkreślone zostało, że T. G. działał w usprawiedliwionym przekonaniu, iż koniecznym jest odparcie zamachu na dobro chronione prawem. Strona nie wiedziała bowiem, że dwaj mężczyźni znajdujący się przy jego posesji w rzeczywistości stanowią przysłany przez firmę ochroniarską w związku z sygnałem alarmowym patrol, przez co wzięła ich za włamywaczy.

W odpowiedzi na powyższe odwołanie Komendant Główny Policji wydał opisaną na wstępie decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2014 r., utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję [...] Komendanta Policji w P..

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ II instancji wskazał na brak sporu w kwestii zaistniałego stanu faktycznego w sprawie, a jedynie różnice w sposobie interpretowania przepisów ustawy o broni i amunicji stanowią element sporny.

Przechodząc zaś do tego elementu, Komendant Główny uznał, że zarzuty pełnomocnika strony są bezzasadne. Z treści art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji jednoznacznie wynika, że organy Policji muszą cofnąć wydane pozwolenie na broń w sytuacji, gdy osoba takie pozwolenie posiadająca przemieszcza się z rozładowaną bronią albo nosi broń znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego. Jednocześnie przytoczona została treść przepisu art. 10 ust. 9 ustawy o broni i amunicji, wedle której noszenie broni oznacza każdy sposób przemieszczania załadowanej broni przez osobę posiadającą broń. Organ zgodził się z przytoczonym przez pełnomocnika strony orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2003 r. sygn. akt III SA 3078/01, jednakże zacytował przy tym stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 10 lipca 2008 r. sygn. akt II OSK 822/07, publ. LEX nr 526028, w myśl którego "noszenie broni, o którym mowa m. in. w art. 18 ust. 1 pkt 4, oznacza każdy sposób przemieszczania broni przez osobę posiadającą pozwolenie na broń. W ocenie Sądu, nie ma podstaw do wyłączenia z zakresu pojęcia "przemieszczanie broni" czynności polegającej na przemieszczaniu pistoletu z jednego pokoju budynku mieszkalnego do innego pokoju w tym samym budynku", a także "(...)teza iż przemieszczanie broni w obrębie mieszkania nie stanowi przemieszczania poza miejsce, w którym broń jest przechowywana, nie znajduje potwierdzenia w treści analizowanej definicji ustawowej". Jednocześnie przywołano treść § 5 przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. z 2000 r. Nr 27, poz. 343) wedle których osoby posiadające broń i amunicję na podstawie pozwolenia na broń, o którym mowa w art. 10 ust. 3 ustawy o broni i amunicji, są obowiązane przechowywać ją w kasetach metalowych na trwałe przymocowanych do elementów konstrukcyjnych budynku lub metalowych szafach albo sejfach, posiadających zamki atestowane, z zastrzeżeniem § 6.

Komendant Główny Policji ponownie podkreślił, że z ustalonego stanu faktycznego niezbicie wynika, że T. G., będąc w stanie nietrzeźwości, przemieszczał się po swoim domu, a także po swojej posesji, z naładowaną bronią palną, a nawet użył jej w celu oddania strzału ostrzegawczego, co jednoznacznie wypełnia przesłanki zawarte w art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji.

Jednocześnie zakwestionowano przedstawioną przez pełnomocnika strony wizję działania przez nią w uzasadnionym przekonaniu co do konieczności użycia broni. Wskazano, że stan strony, wynikający z wcześniejszego spożycia dużej ilości alkoholu, uniemożliwiał jakąkolwiek racjonalną ocenę podejmowanych działań. Jednocześnie podniesiono, że zaistnienie takiej sytuacji karze poddać w wątpliwość gwarancję, że strona będzie korzystać z broni w sposób bezpieczny i zgodny z prawem.

Wobec powyższych argumentów oraz braku dopatrzenia się uchybień procesowych w przeprowadzonym przez Komendanta Wojewódzkiego Policji postępowaniu, Komendant Główny orzekł jak w sentencji.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi T. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniesiono o jej uchylenie.

Uzasadniając skargę, pełnomocnik skarżącego ponowił zawarty już w odwołaniu zarzut błędnej interpretacji art. 18 ust. 1 pkt. 4 w zw. z art. 10 ust. 9 ustawy o broni i amunicji, poprzez niezasadne przyjęcie, że wskazane w powyższych przepisach "przemieszczanie się" obejmuje również sytuacje, w których posiadacz pozwolenia na broń porusza się z bronią w obrębie własnego miejsca zamieszkania. Pełnomocnik wskazał, że rygorystyczna wykładnia powyższych przepisów przyjęta przez organy Policji prowadzi do zrównania sytuacji skarżącego z osobą, która celowo wprowadza się w stan nietrzeźwości, a następnie stwarza możliwość jej utraty na rzecz osób niepowołanych, jak również ściąga niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia. Ponownie podkreślono, że ustawodawca, formułując powyższy przepis, nie miał na celu objęcia nim również przypadków poruszania się z bronią przez jej właściciela na terenie posesji. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego stwierdził, że z zaświadczeń lekarskich znajdujących się w aktach postępowania wynika, że T. G. posiada pełną zdolność fizyczną i psychiczną do posiadania pozwolenia na broń.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga T. G. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2014 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, przemieszcza się z rozładowaną bronią albo nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego.

Noszenie broni oznacza każdy sposób przemieszczania załadowanej broni przez osobę posiadającą broń (art. 10 ust. 9 u.b.a.).

Podkreślić należy, że konstrukcja powyższego przepisu ,,organ cofa’’ wskazuje, że w przypadku zaistnienia okoliczności w tym przepisie przewidzianych, organ obowiązany jest cofnąć udzielone wcześniej pozwolenie na posiadanie broni. Omawiany przepis konstruuje zatem decyzję związaną, nie pozostawiając organowi jakiegokolwiek luzu decyzyjnego. Tym samym zastosowanie w konkretnej sprawie ww. przepisu i wydanie decyzji cofającej pozwolenie na posiadanie broni palnej wymaga uprzedniego ustalenia w toku postępowania administracyjnego, iż adresat decyzji po pierwsze znajdował się w stanie po użyciu alkoholu lub innego wymienionego w cyt. przepisie środka, a po drugie będąc w tym stanie nosił broń.

W rozpoznawanej sprawie organ z powyższego obowiązku wywiązał się, a wskazany w decyzji stan faktyczny jest niesporny między stronami.

W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy obligował organ do dokonania oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a.

W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną jest, że skarżący w dniu 2 marca 2013 r., przebywając na terenie swojego domu położonego w B. przy ul. W. [...], pomiędzy godziną 15:00 a godz. 19:00 spożywał wino, w ilości około całej zawartości butelki. Następnie po uzbrojeniu alarmu chroniącego miejsce zamieszkania skarżącego, położył się spać. Około godz. 20:50 T. G. został wybudzony ze snu, przez sygnał alarmowy systemu zabezpieczenia jego miejsca zamieszkania. Z sygnałów emitowanych przez system alarmowy skarżący dowiedział się o naruszeniu strefy chronionej, przyległej bezpośrednio do budynku mieszkalnego oraz o próbie otwarcia okna lub drzwi. Ponadto skarżącemu wydawało się, że zauważył przez okno dwie postacie poruszające się po terenie należącej do niego posesji. Z uwagi na powyższe, po wyłączeniu syren alarmowych skarżący udał się do magazynu broni, mieszczącego się w piwnicy domu mieszkalnego, skąd wziął dwie jednostki broni, które - jak zeznał - były pod ręką, bo leżały na stole w magazynie. Następnie skarżący, wyposażony w dwie jednostki broni, wrócił do sypialni, gdzie przez okno zauważył dwóch mężczyzn stojących za bramą swojej posesji. Na ich widok otworzył okno i używając pistoletu Glock nr BUP723 oddał strzał ostrzegawczy w powietrze by odstraszyć potencjalnych napastników. Po telefonicznej informacji, uzyskanej od swojego brata, o sygnale alarmowym odebranym przez firmę [...], skarżący odłożył pistolet na nocnym stoliku sypialni i z rewolwerem oczekując na przyjazd Policji zszedł do ogrodu, gdzie nie zauważył już mężczyzn, którzy wcześniej wzbudzili jego obawę o własne bezpieczeństwo. Po przyjeździe patrolu Policji, skarżący zabierając obydwie jednostki broni wpuścił interweniujących policjantów na teren swojej posesji (ogrodu) i informując ich o posiadaniu przy sobie broni oddała ją jednemu z policjantów.

Zgodzić się należy z organem, że niesporne są okoliczności samego zajścia, które miały miejsce w dniu [...] marca 2013 r. a w których uczestniczył skarżący, różnice natomiast dotyczą sposobu interpretowania przepisów ustawy o broni i amunicji, a konkretnie art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy w związku z art. 10 ust. 9 ustawy, w tym szczególnie sposobu interpretowania użytego przez ustawodawcę zwrotu noszenie broni.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2008 r. sygn. akt II OSK 822/07, publ. LEX nr 526028, w którym wskazano, że "noszenie broni, o którym mowa m. in. w art. 18 ust. 1 pkt 4, oznacza każdy sposób przemieszczania broni przez osobę posiadającą pozwolenie na broń. W ocenie Sądu, nie ma podstaw do wyłączenia z zakresu pojęcia "przemieszczanie broni" czynności polegającej na przemieszczaniu pistoletu z jednego pokoju budynku mieszkalnego do innego pokoju w tym samym budynku, a także "(...) teza, iż przemieszczanie broni w obrębie mieszkania nie stanowi przemieszczania poza miejsce, w którym broń jest przechowywana, nie znajduje potwierdzenia w treści analizowanej definicji ustawowej".

Ponadto Sąd rozpoznający niniejszą sprawę pragnie przytoczyć również pogląd zawarty w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2003 r. o sygn. akt III SA 3078/01, w którym stwierdzono, czasownik "nosić" użyty we wskazanym wyżej przepisie jest wyrazem wieloznacznym. Słowniki języka polskiego podają wśród jego znaczeń, oprócz "trzymając coś w rękach, na plecach lub w inny sposób na sobie, chodzić z tym, czyniąc to długo i wielokrotnie, dźwigać" także i takie znaczenia jak "mieć, trzymać coś przy sobie, nie rozstawać się z czymś" (por. podane pod pkt 2 znaczenie tego słowa w: Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczaka, PWN, Warszawa 1992, t. II, s. 393; Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego, PWN, Warszawa 1963, t. V, s. 361). W sytuacji, gdy wykładnia gramatyczna przepisu nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów, należy wesprzeć się innymi rodzajami wykładni, w tym wykładnią systemową i celowościową. W tej materii Sąd podziela stanowisko trafnie podniesione przez Komendanta Głównego Policji w odpowiedzi na skargę, że analizując inne przepisy ustawy - art. 10 ust. 4, art. 18 ust. 1 pkt 1, a także (na co nie wskazano), art. 18 ust. 3 pkt 4, art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 1, w których także ustawodawca zastosował czasownik "nosić" lub nawiązywał do niego, należy dojść do wniosku, że adekwatnym do regulowanej materii znaczeniem tego czasownika będzie drugie z podanych wyżej znaczeń. Z kontekstu, w jakim w przepisach ustawy o broni i amunicji stosuje się słowo "nosić" wynika, że ustawodawca miał na myśli wszelkie przypadki, gdy dana osoba przemieszcza się z bronią, poza miejscem, w którym ją przechowuje.

Wynik wykładni systemowej w przypadku art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy wspiera także wykładnia celowościowa. Ustawodawca nakazuje organom Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadkach, gdy pozwolenie posiada osoba, która swoim zachowaniem wskazuje, że mogłaby stanowić świadome lub nawet przypadkowe zagrożenie dla osób trzecich, chociażby przez podwyższone ryzyko utraty broni w sytuacji, gdy będąc nietrzeźwa nie jest w stanie odpowiednio jej chronić. Również pogląd wyrażony we wskazanym orzeczeniu Sąd rozpoznający niniejszą sprawę traktuje za własny.

Reasumując, zgodzić się należy z organem, że analiza zebranego w sprawie materiału bezspornie wskazuje na fakt, iż skarżący przemieszczał się i użył broni palnej, na którą wprawdzie posiadał pozwolenie, znajdując się w stanie nietrzeźwości (zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu wynosiła 1,05 mg/l). I mimo iż użył broni w celu, w jakim wydano mu pozwolenie na jej posiadanie to jednocześnie, z uwagi na fakt, że wcześniej spożywał alkohol, wypełnił skarżący przesłanki określone w przytoczonym wyżej przepisie.

W ocenie Sądu, w świetle całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego organ miał podstawy, aby stwierdzić, że zachowanie skarżącego wyczerpało dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, gdyż okoliczność, że skarżący przemieszczał broń palną, na którą posiadał pozwolenie, znajdując się w stanie nietrzeźwości jest niesporna w sprawie.

Podkreślić należy, że ratio legis omawianego przepisu jest takie, aby osoby, które z racji spożycia alkoholu, czy też innego środka odurzającego, mogą mieć zaburzoną zdolność oceny swojego zachowania i stracić umiejętność racjonalnego kierowania swoim działaniem, nie przemieszczały się z tą bronią poza miejscem, w którym ją przechowują. Chodzi o eliminowanie dostępu do broni dla tych posiadaczy, którzy dopuszczają się niebezpiecznego postępowania polegającego na noszeniu broni będąc pod wpływem środków odurzających (alkoholu, narkotyków).

I nie ma przy tym znaczenia, jakie okoliczności doprowadziły do przemieszczania się z bronią osoby znajdującej się w stanie po użyciu alkoholu. W wyroku z dnia 6 września 2002 r. (sygn. akt III SA 424/01) NSA stwierdził, że przepis art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a. nie wskazuje okoliczności usprawiedliwiających noszenie broni w stanie po użyciu alkoholu, a tym bardziej nie uzależnia możliwości cofnięcia pozwolenia od ich braku.

W tym stanie rzeczy uznać - zdaniem Sądu - należy, że obowiązku cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską nie eliminuje - akcentowana przez skarżącego – jego dobra opinia w miejscu zamieszkania.

Treść powyższego przepisu wskazuje bowiem wyraźnie, iż decyzja wydawana przez organy Policji na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a. ma charakter decyzji związanej, a więc organ jest zobowiązany do wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń, jeżeli zaistnieją okoliczności przewidziane w tym przepisie.

W sytuacji zatem, gdy skarżący przemieszczał broń palną, na którą posiadał pozwolenie, znajdując się w stanie nietrzeźwości organ Policji zobligowany był na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a. do wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń. Wydanie tej decyzji nie należało do sfery uznania administracyjnego organu, a podnoszone przez skarżącego w odwołaniu oraz w skardze okoliczności, nie mogły mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia organu. Art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a. nie przewiduje jakichkolwiek okoliczności usprawiedliwiających noszenie broni w stanie po użyciu alkoholu, a tym samym wyłączających odpowiedzialność przewidzianą w tym przepisie.

W ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się naruszenia przepisów prawa procesowego, w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, organ dokonał oceny zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego oraz wskazał na przesłanki, którymi kierował się cofając skarżącemu pozwolenie na broń.

Należy w tym miejscu podkreślić, iż posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi dobro reglamentowane, a więc dostęp jednostki do broni i amunicji poddany jest istotnym ograniczeniom. Osoby posiadające pozwolenie na broń powinny cechować się nieskazitelną postawą, dawać rękojmię przestrzegania bezpieczeństwa i porządku publicznego, a przede wszystkim bezwzględnie przestrzegać przepisy ustawy o broni i amunicji.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2005 r. (sygn. akt II OSK 97/05, nie publ.) stwierdził, iż posiadanie i używanie broni palnej w Polsce stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. Zatem dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.