Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 261/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, , , po rozpoznaniu w dniu 9 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia L. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 30 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Rz 831/17 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi L. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 27 października 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2011 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 30 stycznia 2018 r. w sprawie I SA/Rz 831/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił L. P. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z 27 października 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2011 r.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w skardze na powyższą decyzję Strona zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania, argumentując, że egzekucja tejże decyzji spowoduje znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki. Skarżący podkreślił, że kwestionuje zasadność określenia w podatku od towarów i usług nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnym okresie rozliczeniowym na łączną kwotę 533.240 zł, przy czym w chwili obecnej nie dysponuje środkami na uiszczenie tejże kwoty bądź dokonanie zabezpieczenia w ww. wysokości.

W ocenie Sądu Skarżący nie wykazał, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.) uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie przedłożył bowiem dokumentów, które pozwoliłyby rzetelnie ocenić jego sytuację majątkową i rzeczywisty wpływ na nią obowiązku wykonania kwestionowanej decyzji. Tym samym Skarżący - w ocenie WSA - nie uprawdopodobnił przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji.

Strona zaskarżyła opisane wyżej postanowienie i w zażaleniu zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie:

- art. 61 § 3 i 4 P.p.s.a., polegające na braku zbadania i nieuwzględnieniu, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji na bezpodstawnej odmowie wstrzymania jej wykonania;

- art. 61 § 3 P.p.s.a., poprzez jego błędną wykładnię i dowolne uznanie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji, co stało się podstawą do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji;

- art. 61 § 3 P.p.s.a., polegające na przyjęciu, że w zaistniałym stanie faktycznym nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, natomiast wykonanie zaskarżonej decyzji grozi wyrządzeniem Stronie znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków;

- art. 63 § 3 P.p.s.a., poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż w stanie faktycznym opisanym przez Stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji brak jest podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków;

- art. 133 § 1 w związku z art. 166 P.p.s.a., przez dokonanie oceny treści dołączonego do skargi wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i zgromadzonego w aktach materiału dowodowego w sposób dowolny, przekraczający granice swobodnej interpretacji, co skutkowało wadliwymi ustaleniami faktycznymi.

W związku z powyższym Strona wniosła o:

- dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do zażalenia na okoliczność ustalenia sytuacji majątkowej Strony, a w konsekwencji ustalenia, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, jak również na okoliczność zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji;

- zmianę zaskarżonego postanowienia, ewentualnie jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy WSA w Rzeszowie do ponownego rozpoznania;

- zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych.

Skarżący uzasadniając zarzuty zażalenia przekonywał w szczególności, że wykonanie kwestionowanej decyzji spowoduje po jego stronie brak płynności finansowej, na dowód czego do zażalenia dołączono szereg dokumentów mających potwierdzać sytuację majątkową Skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie, wskazuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. To w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jej interesie leży poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami. Uprawdopodobnienie okoliczności wskazanych we wniosku nie oznacza bowiem gołosłownego stwierdzenia przez podmiot powołujący się na te okoliczności, że one zachodzą (por. postanowienie NSA z 26 sierpnia

2014 r., II FSK 998/14, z 13 listopada 2014 r., II FZ 1504/14, dostępne w internetowej bazie orzeczeń CBOIS).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zażalenie Strony podlega oddaleniu, gdyż kwestionowane postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie odpowiada prawu.

Analizując argumentację zaprezentowaną przez Skarżącego w toku niniejszego postępowania uznać należy, że nie wykazał on, iż w sprawie tej zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że Skarżący we wniosku wprawdzie przytoczył ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jednakże nie wskazał na konkretne okoliczności, które mogłyby być rozpatrywane w kategoriach tychże przesłanek. Samo ogólne stwierdzenie, że Skarżący nie ma środków na uiszczenie należności objętych kwestionowaną decyzją, nie jest w tym zakresie wystarczające, nawet mając na uwadze wysokość tychże należności podatkowych, tym bardziej, że - jak słusznie zauważył Sąd I instancji - Skarżący nie przedłożył z wnioskiem żadnej dokumentacji, która potwierdzałaby sytuację majątkową Skarżącego i wskazywałaby na prawdopodobieństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków w efekcie wykonania kwestionowanej decyzji. W związku z powyższym za trafne należy uznać stanowisko Sądu I instancji sprowadzające się do stwierdzenia, że Strona nie wykazała w żaden sposób istnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji.

Powyższej oceny co do zasadności oddalenia zażalenia nie mogła zmienić argumentacja przywołana przez Stronę w tymże zażaleniu, ani dołączona do niego dokumentacja. Podkreślenia w tym względzie wymaga, że przytoczenie okoliczności zmierzających do wykazania podstaw przyznania tymczasowej ochrony sądowej dopiero w zażaleniu na postanowienie Sądu I instancji nie uzasadnia uwzględnienia zażalenia, nawet w przypadku spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., jeżeli wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu nie można zarzucić naruszenia prawa (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod. red. J. P. Tarno, Wyd. Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2006, str. 191, również postanowienia NSA: z 16 czerwca 2011 r., I FZ 168/11, z 8 sierpnia 2008 r., II OZ 805/08, z 15 października 2008 r., II FZ 469/08, z 30 stycznia 2009 r., II OZ 68/09, z 24 lutego 2009 r., I OZ 102/09, z 25 lutego 2009 r., II OZ 173/09).

Trzeba bowiem mieć na uwadze, że Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje kontroli instancyjnej postanowienia Sądu I instancji, analizując jego zgodność z prawem na chwilę orzekania.

Skoro zatem - jak już wcześniej wskazano - Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że kwestionowane postanowienie WSA w Rzeszowie odpowiada prawu, gdyż zgodzić się należy ze stanowiskiem wyrażonym w tymże postanowieniu, że brak wskazania we wniosku okoliczności faktycznych, które można by było rozpatrywać w kategoriach przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji oraz zaniechanie przedłożenia z wnioskiem stosownej dokumentacji potwierdzającej sytuację majątkową Skarżącego, w kontekście wysokości należności objętych decyzją, determinowały negatywne rozstrzygnięcie w powyższym zakresie - na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. - należało orzec jak w sentencji.

Wniosek zażalenia w zakresie zasądzenia kosztów postępowania - z uwagi na treść art. 209 P.p.s.a., który w ramach postępowania zainicjowanego zażaleniem nie przewiduje rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania - należy uznać za bezzasadny.