Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SAB/Wa 8/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 1,
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 52 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 6,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A. " Sp. z. o. o. z siedzibą w S. na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w W. w przedmiocie odwołania od decyzji o zabezpieczeniu wykonania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić "A. " Sp. z o. o. z siedzibą w S. uiszczony wpis sądowy w kwocie 100 zł (sto złotych),


UZASADNIENIE

W dniu 15 kwietnia 2009 r. Skarżąca "A. " Sp. z o. o. z siedzibą w S. wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w W. w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji o zabezpieczeniu wykonania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. W skardze podała, że zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na wyraźne uchybienia Organu, który bezzasadnie przedłuża wydanie decyzji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu Organ wskazał, że skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Dyrektor wskazał, że Skarżąca nie wyczerpała trybu określonego w art. 141 par. 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

W dniu [...] maja 2009 r. Dyrektor Izby Celnej w W. wydał żądaną decyzję w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej P.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.).

Stosownie do treści art. 141 ustawy Ordynacja podatkowa, na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 ustawy, stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia, ewentualnie ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej.

Uznając ponaglenie za uzasadnione, wyżej wymieniony organ wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości (art. 141 par. 2 ustawy Ordynacja podatkowa).

Z treści powyższych przepisów wynika, że przesłanka dopuszczalności postępowania sądowoadministracyjnego w odniesieniu do skarg na bezczynność sprowadza się do tego, że skarżący obowiązany jest, przed wniesieniem skargi, do wyczerpania środków prawnych przewidzianych w art. 141 ustawy Ordynacja podatkowa, tzn. winien wnieść ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności.

W niniejszej sprawie Skarżąca w dniu 15 kwietnia 2009 r. wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w W. w przedmiocie rozpatrywania odwołania od decyzji.

Jak wynika z akt postępowania administracyjnego Skarżąca nie wyczerpała trybu, określonego w art. 141 par. 1 ustawy Ordynacja podatkowa a tym samym nie dopełniła warunku dopuszczalności skargi wskazanego w art. 52 § 1 P.p.s.a.

Z tego względu orzeczono jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.. O kosztach orzeczono jak w pkt 2 sentencji na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a w/w ustawy.