Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 40/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu  - art.149 par.1a ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art.  200,  art.  161  par. 1  pkt 3 i  art. 149  par. 1  pkt 3,  art. 149  par. 1 a
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 maja 2018 r. sprawy ze skargi I. T. na bezczynność Zarządu "A" w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności oraz że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2) umarza postępowanie w pozostałym zakresie; 3) zasądza od Zarządu "A" w G. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 3 grudnia 2017 r. I. T. zwróciła się do Zarządu A w G. o udostępnienie dokumentów i informacji, tj;

1. umowy wynajmu świetlicy A, od dnia 30 09 2017 od 01 10 2017

2. dowodu wpłaty za wynajętą salę A G. ul. [...]

3. daty i pozycji, pod którą została ta wpłata zaksięgowana

4. informacji o przeprowadzeniu kontroli wieku, pod kątem pełnoletniości, uczestników zabawy, kto przyjął oświadczenie.

5. informacji, na kim ciążył obowiązek wywozu odpadów komunalnych powstałych w trakcie imprezy – na wynajmującym czy na zarządzie

6. informacji w jakiej wysokości, wynajmujący salę, został obciążony kosztami związanymi z wywozem odpadów komunalnych?

7. w jaki sposób odpady komunalne zostały usunięte z terenów A

8. czy odpady były w workach oznaczonych, wstępnie posegregowane?

9. kto zapłacił za worki oznaczone?

10. jaki był stan licznika energii przed wynajęciem i po wynajęciu sali.

11. w jakiej wysokości, wynajmujący salę, został obciążony kosztami związanymi za zużyty prąd.

12. kto z zarządu dokonał spisu stanu liczników; energii, wodomierza

13. jaka jest pojemność szamba obsługującego dom działkowca.

14. jakie były koszty oczyszczania szamba w A z wyszczególnieniem na lata: 2012, 2013,2014,2015,2016,2017

15. jaki był stan wodomierza przed wynajęciem i po wynajęciu sali.

16. kto z zarządu podpisał protokół zniszczeń majątku PZD

17. jakimi kosztami została obciążona osoba za dewastację majątku PZD - dowód wpłaty za obciążenie.

18. nr umowy licencyjnej z ZAiKS, w tym, czy wystąpiły prawa pokrewne [...] lub [...] i związane z tym opłaty.

19. jakie łączne koszty, poniósł Zarząd A, związane z opłatami dla ZAiKS.

20. jakie były koszty umów licencyjnych z ZAiKS, w A z wyszczególnieniem na lata: 2012,2013,2014,2015,2016,2017

21. czy aktualna umowa ubezpieczenia obiektu, zawiera informację, że obiekt przeznaczony jest na wynajem.

22. kto z zarządu odpowiada za bezpieczeństwo i ochronę danych osobowych dzierżawców

23. w jaki sposób dane osobowe zostały zabezpieczone.

24. dokumentacji organów nadrzędnych z których wynika, że zarząd A uzyskał zgodę na odpłatne wynajmowanie domu działkowca.

25. jaką wartość przychodu stanowiły wpłaty za wynajem w latach : 2012, 2013, 2014, 2015, 2016,2017

26. zgłoszenie i odbiór obiektu przez PSSE pod kątem prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na wynajmie sali na imprezy okolicznościowe.

W dniu 5 stycznia 2018 r. I. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. skargę na bezczynność Zarządu A w G., w zakresie udostępnienia informacji publicznej, objętej wnioskiem z dnia 3 grudnia 2017 r.

W odpowiedzi na skargę Zarząd A – reprezentowany przez adwokata – wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie i obciążenie skarżącej kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa adwokackiego.

W uzasadnieniu wskazał, że skierowanie skargi na bezczynność przeciwko Zarządowi A w G. jest niedopuszczalne z uwagi na brak zdolności sądowej skarżonego podmiotu, który nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 31 § 1 p.p.s.a., a to uzasadnia odrzucenie skargi. Podniósł, że zgodnie z art. 25 p.p.s.a. zdolność sądową, a więc zdolność występowania przed sądem administracyjnym jako strona, ma osoba fizyczna, osoba prawna lub organ administracji publicznej. Zdolność sądową mają także państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz organizacje społeczne nieposiadające osobowości prawnej (§ 2), inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli przepisy prawa dopuszczają możliwość nałożenia na te jednostki obowiązków lub przyznania uprawnień lub skierowania do nich nakazów i zakazów, a także stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (§ 3) oraz organizacje społeczne, choćby nie posiadały osobowości prawnej, w zakresie ich statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób (§ 4).

Następnie Zarząd A w G. podniósł, że skarga dotyczy bezczynności w zakresie udzielenia informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Powołana ustawa w art. 4 ust. 1 stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej;

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Z art. 4 ust. 2 ustawy wynika zaś, że obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są także organizacje związkowe i pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1240), oraz partie polityczne.

W skardze wniesionej w przedmiotowej sprawie skarżąca wskazała jako podmiot, któremu zarzuca bezczynność Zarząd A w G..

W związku z tym wyżej wymieniony podmiot podniósł, że zgodnie z art. 45 ust. 1 i 2 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych, działkowcy lub osoby zainteresowane zawarciem umowy dzierżawy działkowej mogą zrzeszać się w stowarzyszeniach ogrodowych w celu zakładania i prowadzenia ROD oraz obrony swoich interesów i reprezentacji, a do stowarzyszeń ogrodowych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach. Zgodnie z art. 17 ustawy prawo o stowarzyszeniach - stowarzyszenie uzyskuje osobowość prawną i może rozpocząć działalność po wpisie do Krajowego Rejestru Sądowego. Stowarzyszeniem w ramach którego funkcjonuje Zarząd A w G. jest Polski Związek Działkowców. Statut Polskiego Związku Działkowców stanowi, że jego jednostkami organizacyjnymi są: 1) rodzinne ogrody działkowe, 2) jednostki terenowe, 3) jednostka krajowa. Z kolei zgodnie z § 32 pkt 1 Statutu PZD, w ramach jednostki organizacyjnej rodzinnego ogrodu działkowego organami są a) walne zebranie (konferencja delegatów), b) zarząd, c) komisja rewizyjna. Statut nie przewiduje by Rodzinny Ogród Działkowy lub jego zarząd posiadał odrębną od stowarzyszenia osobowość prawną lub by mógł taką osobowość uzyskać.

Wobec tego wymieniony podmiot podniósł, że Zarząd A w G. nie posiada odrębnej podmiotowości (zdolności) prawnej do występowania w sprawie sądowoadministracyjnej, gdyż żaden z przepisów powołanej ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych, prawa o stowarzyszeniach, jak i statut PZD takiej osobowości mu nie przyznają. Oznacza to, że nie posiada także zdolności sądowej, wobec czego nie może być stroną w postępowaniu sądowoadministracyjnym ze skargi na bezczynność w kwestii udostępnienia informacji publicznej.

Zarząd A dodał, że również z przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, nie wynika aby zawierała ona odrębne, szczególne unormowania, które wyposażałyby zarząd rodzinnego ogrodu działkowego, funkcjonującego w ramach jednostki organizacyjnej stowarzyszenia Polskiego Związku Działkowców w zdolność sądową i pozwalały występować mu samodzielnie, niezależnie od stowarzyszenia, w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Podkreślił, że w szczególności takim przepisem nie jest art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który określa jedynie, jakie podmioty obowiązane są do udostępniania informacji publicznej. Nie można zatem przyjąć, że na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, zdolność sądową należy oceniać inaczej, niż według przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W końcowej części odpowiedzi na skargę Zarząd A podniósł również, że 14 dniowy termin załatwienia wniosku przewidziany w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ma charakter gwarancyjny, także dla adresata wniosku i zabezpieczenia jego prawa niezakłóconego działania zmierzającego do załatwienia sprawy, co zwłaszcza powinno być wzięte pod uwagę, kiedy wniosek o udostępnienie informacji publicznej kierowany jest do podmiotu prywatnego, który częściowo wykonuje zadania publiczne, a nie do organu władzy publicznej pracującego stale i wyposażonego w odpowiednio wykwalifikowany personel administracyjny.

Ponadto podniósł, że w dniu 8.02.2018 r. zwrócił się do skarżącej o sprecyzowanie, w jakiej formie ma zostać jej udzielona informacja publiczna, wskazując, że opłata związana z kosztami przetworzenia i udostępnienia informacji publicznej w odpowiedzi na jej wnioski będzie wynosić 315,10 zł (minimalna stawka godzinowa pracownika w roku 2018 13,70 zł x 23 h pracy, albowiem zarząd nie pracuje do 31 marca 2018 r.) + 20 gr za skan jednego dokumentu. Wskazał, że skarżąca nie odpowiedziała na powyższe pismo. Następnie Zarząd A dodał, że podjęcie w/w czynności powoduje ustanie jego bezczynności, a to uzasadnia wniosek o umorzenie niniejszego postępowania jako bezprzedmiotowego na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W piśmie z dnia 12 marca 2018 r. Zarząd A w G. udzielił skarżącej odpowiedzi na wniosek z dnia 3 grudnia 2017 r. informując, w zakresie poszczególnych pytań, że;

1. zarząd A w G. nie wynajmował świetlicy, a każdy z dzierżawców ma prawo korzystać z tego budynku,

2. nie było wynajmu świetlicy, ani wpływu z tego tytułu do kasy ROD,

3. jak wyżej,

4. pytanie jest niezrozumiałe, albowiem nie było wymogu pełnoletniości do uczestniczenia w spotkaniach odbywających się w świetlicy A,

5. obowiązek wywozu odpadów komunalnych spoczywa na zarządzie A w G.,

6. świetlica nigdy nie została wynajęta, koszty wywozu odpadów związanych z korzystaniem z świetlicy przez dzierżawców pokrywane są przez środki A w G.,

7. odpady komunalne są gromadzone w kontenerze mieszczącym się na terenie ogólnodostępnym A w G., a następnie usuwane przez firmę [...],

8. odpady były w workach oznaczonych wstępnie posegregowane,

9. worki oznaczone są nabywane przez Zarząd A w G.,

10. świetlica nigdy nie została wynajęta, w związku z czym nie było podstaw do obciążenia kogokolwiek rachunkami za zużytą energię elektryczną, ani dokonywania odczytów,

11. świetlica nigdy nie została wynajęta, w związku z czym nie było podstaw do obciążenia kogokolwiek rachunkami za zużytą energię elektryczną,

12. odczyty liczników energii podawane są co drugi miesiąc przez gospodarza, zaś licznik wody jest odczytywany przez przedsiębiorstwo wodociągowe - co 3 miesiące,

13 . zarząd nie dysponuje wnioskowaną informacją,

14. zarząd A nie poniósł kosztów na oczyszczanie szamba w latach 2012-2017,

15. świetlica nigdy nie została wynajęta, w związku z czym nie było podstaw do obciążenia kogokolwiek rachunkami za zużytą wodę, ani dokonywania odczytów,

16. dotychczas nie stwierdzono zniszczenia mienia PZD, poza zanieczyszczeniem budynku świetlicy w okresie od 2010-2015, obecnie prowadzone są czynności wyjaśniające celem ustalenia sprawcy. Protokół zniszczeń nie został sporządzony ani podpisany,

17. dotychczas nie stwierdzono osoby odpowiedzialnej za zniszczenie mienia w związku z czym nie doszło do jej obciążenia kosztami,

18. Nr umowy z ZAiKS – [...] jest do wglądu w siedzibie zarządu, nie wystąpiły prawa pokrewne [...] lub [...]i związane z tym dodatkowe opłaty,

19. 89,36 zł

20. tylko w 2017 r. zarząd A w G. poniósł koszt opłat dla ZAiKS w wysokości 89.36 zł,

21. obiekt nie jest przeznaczony na wynajem, jeżeli w przyszłości będzie wynajmowany - taka informacja znajdzie się z pewnością w umowie ubezpieczenia,

22. cały zarząd odpowiada za ochronę danych osobowych dzierżawców,

23. dane osobowe są przechowywane w szafie metalowej zabezpieczonej zamkiem w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osobom trzecim,

24. Zarząd A w G. nie wynajmuje domu działkowca, w związku z czym nie wystąpił o zgodę na jej wynajem,

25. W latach 2012-2017 nie doszło do wynajmu domu działkowca, w związku z czym nie było żadnych dochodów z tego tytułu,

26. nie dokonano zgłoszenia i odbioru obiektu przez PSSE albowiem nigdy nie doszło do wynajmu sali na imprezy okolicznościowe. Nie potwierdzono by świetlicy odbywała się impreza z udziałem osób nieletnich, wymiocin i odpadów na terenie ogrodów ROD również nie stwierdzono, natomiast rzeczywiście na terenie ogólnodostępnym ROD ujawniono połamane krzesło, które zostało niezwłocznie usunięte. Krzesło to nie stanowiło mienia PZD.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślenia wymagało, że na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy – co do zasady – sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy.

Ponadto dodać należało, że według art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: - 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; - 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; - 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd – na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. – stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga dotyczyła bezczynności Zarządu A w G. w zakresie rozpatrzenia wniosku strony skarżącej z dnia 3 grudnia 2017 r., złożonego w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764, zwanej dalej – u.d.i.p.).

Z dołączonych akt administracyjnych wynika, że żądana przez skarżącą informacja została jej udzielona w treści pisma Prezesa A z dnia 12 marca 2018 r., doręczonego w dniu 15 marca 2018 r. Dodatkowo, równolegle ze skargą na bezczynność wymienionego podmiotu, skarżąca w tym samym piśmie skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie tego samego wniosku, która została zarejestrowana pod sygn. akt IV SAB/Gl 72/18.

Na wstępie podkreślenia wymagało, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Poza wymienionymi podmiotami, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (tekst jednolity: Dz. U. nr 100, poz. 1080 z późn. zm.), oraz partie polityczne (art. 4 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Krąg podmiotów zobligowanych do udzielenia informacji publicznej, nie jest ograniczony wyłącznie do podmiotów mieszczących się w pojęciu administracji w sensie organizacyjnym, ale obejmuje również podmioty mieszczące się w pojęciu administracji w sensie funkcjonalnym. Dodatkowo, wykonywanie zadań z zakresu administracji publicznej nie należy wyłącznie do organów administracji rządowej i organów samorządu terytorialnego, jak i innych podmiotów nienależących do aparatu administracji publicznej, takich jak na przykład samorządy zawodowe, spółdzielnie, spółki prawa handlowego, a nawet podmioty prywatne (por E. Ochendowski - Prawo administracyjne, część ogólna, Toruń 1999 r.). W orzecznictwie sądowowadministracyjnym podkreśla się, że wymienione w art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej pojęcie "zadania publiczne" jest szersze od zakresu pojęcia "zadania władzy publicznej" i cechuje je powszechność oraz użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji RP lub ustawie (por. wyroki NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 851/2010 i z dnia 13 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1858/13, dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA, dalej "CBOS").

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należało, że zobowiązany do udostępniania informacji publicznej jest podmiot, który wykonuje zadania władzy publicznej lub dysponuje majątkiem publicznym. Takim podmiotem, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest A.

Nie zasługiwały zatem na uwzględnienie stwierdzenia zawarte w odpowiedzi na skargę, według których Zarząd A nie może być stroną w postępowaniu sądowoadministracyjnym ze skargi na bezczynność w kwestii udostępnienia informacji publicznej.

Podnieść należało, że Polski Związek Działkowców (dalej w skrócie: "PZD"), zgodnie z ustawą z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 2176, dalej: "ustawa"), a także Statutem Stowarzyszenia ogrodowego Polskiego Związku Działkowców, uchwalonym przez XII Krajowy Zjazd Delegatów PZD w dniu 2 lipca 2015 r. ze zmianami wprowadzonymi przez XIII Krajowy Zjazd Delegatów PZD w dniu 9 grudnia 2017 r. (tekst jednolity zarejestrowany w KRS w dniu 23 lutego 2018 r.), realizuje cele użyteczności publicznej, nadto gospodaruje na gruntach, które uzyskał od Skarbu Państwa lub gminy oraz stowarzyszeń ogrodowych (art. 7 ustawy).

Rodzinne ogrody działkowe (dalej w skrócie: "ROD") są urządzeniami użyteczności publicznej, służącymi zaspokajaniu wypoczynkowych, rekreacyjnych i innych potrzeb socjalnych członków społeczności lokalnych poprzez zapewnienie im powszechnego dostępu do ROD oraz działek dających możliwość prowadzenia upraw ogrodniczych na własne potrzeby, a także podniesienie standardów ekologicznych otoczenia (por. art. 4 ustawy).

Zgodnie z art. 3 ustawy, podstawowymi celami ROD, są:

1) zaspokajanie wypoczynkowych i rekreacyjnych potrzeb społeczeństwa poprzez umożliwianie prowadzenia upraw ogrodniczych;

2) poprawa warunków socjalnych członków społeczności lokalnych;

3) pomoc rodzinom i osobom w trudnej sytuacji życiowej oraz wyrównywanie ich szans;

4) integracja wielopokoleniowej rodziny, wychowanie dzieci w zdrowych warunkach oraz zachowanie aktywności i zdrowia emerytów oraz rencistów;

5) integracja społeczna osób w wieku emerytalnym oraz niepełnosprawnych;

6) przywracanie społeczności i przyrodzie terenów zdegradowanych;

7) ochrona środowiska i przyrody;

8) oddziaływanie na poprawę warunków ekologicznych w gminach;

9) kształtowanie zdrowego otoczenia człowieka;

10) tworzenie warunków do udostępniania terenów zielonych dla społeczności lokalnych.

Na podstawie art. 6 ust. 1 i 2 ustawy, organy administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego tworzą warunki dla rozwoju ROD. Nadto, jednostki samorządu terytorialnego mogą otrzymywać dotacje celowe z budżetu państwa na realizację celu określonego w ust. 1.

Samo stowarzyszenie ogrodowe, prowadzące ROD na obszarze danej gminy, zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy, może otrzymywać dotację celową z budżetu tej gminy, z zastosowaniem przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 1870 z późn. zm.) w zakresie udzielania dotacji celowych dla podmiotów niezaliczanych do sektora finansów publicznych i niedziałających w celu osiągnięcia zysku. Dotacja, o której mowa w ust. 1, ma służyć realizacji celu publicznego, związanego z zadaniem gminy, o którym mowa w art. 6 ust. 1, i może być przeznaczona w szczególności na budowę lub modernizację infrastruktury ogrodowej, jeżeli wpłynie to na poprawę warunków do korzystania z ROD przez działkowców lub zwiększy dostępność społeczności lokalnej do tego ROD.

Z treści Statutu PZD wynika, że jest to ogólnopolskie stowarzyszenie ogrodowe, powołane do zakładania i prowadzenia rodzinnych ogrodów działkowych oraz reprezentacji i obrony interesów swoich członków, które działa na podstawie przywołanej już wcześniej ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych, ustawy z dnia 7 kwietnia 1989r. Prawo o stowarzyszeniach i Statutu PZD.

Rodzinny ogród działkowy (ROD), jest podstawową jednostką organizacyjną PZD (§ 53 Statutu) i jego organami są; walne zebranie (konferencja delegatów), zarząd, komisja rewizyjna (§ 56 i nast. Statutu).

Zarząd ROD prowadzi sprawy ROD i reprezentuje PZD, w tym prowadzi sprawy ROD polegające na realizacji zadań koniecznych do zapewnienia bieżącego funkcjonowania ROD (sprawy zwykłego zarządu), a w szczególności realizuje obowiązki wynikające z prawa powszechnie obowiązującego (§ 69 i 72 Statutu).

Zdaniem składu orzekającego, jednym z takich obowiązków Zarządu ROD, jest udostępnienie informacji publicznej oraz udzielenie odpowiedzi na złożony przez skarżącą wniosek, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, zawierający pytania dotyczące zagadnień związanych z wydatkowaniem środków publicznych i realizacją wskazanych wyżej celów użyteczności publicznej.

W tym stanie rzeczy, skoro żądana we wniosku skarżącej informacja dotyczy sposobu wykonywania przez A zadań, mających na celu zaspokojenie potrzeb społeczności lokalnej, a także wydatków z tym związanych, to z tego powodu organ po jego otrzymaniu, był zobowiązany do udostępnienia bez zbędnej zwłoki informacji publicznej, zawierającej aktualną wiedzę w tym zakresie.

Tymczasem, wnioskowane informacje zostały udostępnione przez organ w treści skierowanego do skarżącej pisma z dnia 12 marca 2017 r.

Podkreślić należy, że w przypadku skierowania pisemnego wniosku o udzielenie informacji publicznej podmiot, do którego taki wniosek został skierowany (adresat) może dokonać następujących działań:- udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia w formie czynności materialno-technicznej;- poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 cytowanej ustawy), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej);- odmówić udostępnienia informacji lub umorzyć postępowanie, w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 stosownie do treści art. 16 omawianej ustawy, czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej;- może również odmówić w drodze decyzji udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że wnioskowana informacja publiczna została udostępniona stronie skarżącej, z tym, że pismo Zarządu A w tym przedmiocie, zostało skierowane do skarżącej dopiero w dniu 12 marca 2018 r. Wobec tego nie ulega wątpliwości, że w wymienionej dacie, podmiot ten przerwał swoją bezczynność.

Jednakże nastąpiło to już po złożeniu skargi do sądu i z naruszeniem terminu określonego w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, według którego – z zastrzeżeniem wyjątków wymienionych w tym przepisie - udostępnienie informacji publicznej na wniosek, następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.

Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 tej ustawy, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

W przedmiotowej sprawie, Zarząd A nie dokonał wymienionej czynności w terminie, stwierdzić zatem należało, że dopuścił się naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i w konsekwencji bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym uzasadniony jest zarzut skargi dotyczący bezczynności tego podmiotu. Jednakże – jak już była o tym mowa wyżej – po wniesieniu skargi, wyżej wymieniony podmiot udostępnił wnioskowaną informację, a więc przerwał swoją bezczynność.

Podkreślenia zatem wymagało, że według utrwalonej linii orzecznictwa, w przypadku skargi na bezczynność organu, gdy określony akt lub czynność zostały dokonane po wniesieniu skargi, ale przed jej rozpatrzeniem przez sąd, postępowanie sądowe podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (por. uchwała NSA z 26 listopada 2008 r., l OPS 6/08, jak również wcześniejsze postanowienia NSA z 16 marca 2000 r., l SAB 201/99, WSA w Gdańsku z 13 lutego 2008 r., II SAB/Gd 38/07).

Na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd wydaje bowiem postanowienie o umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe z przyczyn innych niż wymienione w pkt 1 i 2 tego przepisu.

Z powyższego powodu, w niniejszym postępowaniu – zgodnie z art. 149 § 1a P.p.s.a. - należało już tylko dokonać oceny, czy stwierdzona w sprawie bezczynność organu, miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Natomiast w zakresie tej oceny, istotne znaczenie miała przede wszystkim okoliczność, że w piśmie z dnia 12 marca 2018 r. wyżej wymieniony podmiot udzielił stronie skarżącej informacji publicznej określonej we wniosku. Wobec tego brak było podstaw do oceny, że jego bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak bowiem wielokrotnie podkreślono w orzecznictwie - dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowo wyznaczonego terminu do wypełnienia obowiązku udzielenia informacji publicznej. Brak udzielenia odpowiedzi, względnie zwłoka w wykonaniu obowiązku, musi być efektem nacechowanego złą wolą, uporczywego zaniechania, pozbawionego racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 468/13 oraz wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Wr 14/14; w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r. sygn. II SAB/Po 69/13; w Szczecinie z dnia 16 maja 2013 r. o sygn. II SAB/Sz 34/13, CBOS). W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły okoliczności, które mogłyby uzasadniać ocenę, że stwierdzona bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W związku z tym, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., orzekł jak w sentencji.

Zgodnie z art. 200 P.p.s.a., Sąd orzekł o obowiązku zwrotu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, na które składał się wpis od skargi w kwocie 100 zł.