Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 474/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-08-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono sprzeciw.
Powołane przepisy: article: art. 259 § 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia W. G. od postanowienia z dnia 13 lipca 2017 r. referendarza sądowego w przedmiocie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełniania braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi W. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: odrzucić sprzeciw /-/ J. Szuma


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 10 kwietnia 2017 r. W. G. wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 stycznia 2017 r., nr [...].

Pismem z dnia 2 czerwca 2017 r. (k. 7 akt sądowych) W. G. wniósł nadto o przyznanie mu prawa pomocy.

Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału pismem z dnia 9 czerwca 2017 r. wezwano skarżącego do nadesłania wniosku o przyznanie prawa pomocy na wymaganym urzędowym formularzu PPF – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania. Przesłano skarżącemu także formularz PPF (k. 9 akt sądowych). Wezwanie doręczono W. G. dnia 22 czerwca 2017 r. (k. 11 akt sądowych).

W piśmie z dnia 6 lipca 2017 r., nadanym dnia 7 lipca 2017 r. skarżący wyjaśnił, że z przyczyn losowych nie mógł wykonać wezwania z dnia 9 czerwca 2017 r. Zwrócił się o przywrócenie mu terminu do złożenia wypełnionego formularza PPF (k. 12 akt sądowych).

Zarządzeniem z dnia 13 lipca 2017 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, uznając, że w wyznaczonym terminie nie przedstawiono wymaganego formularza PPF. Zarządzenie zostało wydane na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity tego aktu prawnego opublikowano w Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej "P.p.s.a.") (k. 16 i nast. akt sądowych).

Zarazem postanowieniem z dnia 13 lipca 2017 r. referendarz sądowy odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy na podstawie art. 258 § 1 i art. 88 w zw. z art. 86 § 2 P.p.s.a. W jego uzasadnieniu referendarz stwierdził, że złożony wniosek o przywrócenie terminu jest niedopuszczalny, gdyż skarżący ma prawo ponowić wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w każdym czasie. To oznacza, że uchybienie terminowi do złożenia formularza PPF nie powoduje dla niego żadnych ujemnych skutków procesowych.

Zarządzenie i postanowienie referendarza sądowego z dnia 13 lipca 2017 r. zostały doręczone przesyłką pocztową, która została dwukrotnie awizowana pod adresem zamieszkania skarżącego (k. 25 akt sądowych).

Pismem z dnia 11 sierpnia 2017 r., nadanym w urzędzie pocztowym 14 sierpnia 2017 r., W. G. wniósł sprzeciw zarazem od zarządzenia jak i od postanowienia referendarza sądowego wydanych w dniu 13 lipca 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Wniesiony sprzeciw podlega odrzuceniu.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że analiza całokształtu przepisów dotyczących czynności referendarzy sądowych (art. 167a, art. 258-260 P.p.s.a.) nakazuje przyjąć, że od wydanych przez referendarzy orzeczeń może przysługiwać sprzeciw; natomiast z całą pewnością nie przysługuje na nie zażalenie. Z tego powodu Sąd przyjął, że pismo z dnia 11 sierpnia 2017 r., pomimo jego zatytułowania "zażaleniem", należy traktować jako sprzeciw od postanowienia referendarza.

Jak już zostało wyżej wskazane, postanowienie z dnia 13 lipca 2017 r. zostało przesłane skarżącemu przesyłką pocztową, której nie podjął on pod adresem zamieszkania podanym w skardze. Przyjąć więc należy, że powstał skutek doręczenia po upływie czternastu dni od awizowania – to jest 4 sierpnia 2017 r. (zgodnie z art. 73 § 1 P.p.s.a. "W razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia [...].; art. 73 § 4 P.p.s.a. stanowi natomiast, że "Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1").

Sprzeciw W. G. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 13 lipca 2017 r. został wniesiony dopiero dnia 14 sierpnia 2017 r., a więc dopiero po 10 (a nie 7) dniach od doręczenia. Tymczasem sprzeciw wnosi się do sądu w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia stronie zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego, a sprzeciw spóźniony sąd odrzuca. Reguła ta ma zastosowanie do zaskarżania wszystkich orzeczeń referendarza sądowego (art. 167a 4 i 5, art. 259 § 2 P.p.s.a.).

W tym stanie rzeczy sprzeciw wniesiony przez skarżącego, jako spóźniony, tylko z tej przyczyny podlega odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 259 § 2 P.p.s.a.

/-/ J. Szuma