Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1175/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-12-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: odrzucono skargę

SENTENCJA

Kraków, dnia 27 grudnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na uchwałę Rady Miasta Z. z dnia 10 lipca 1996 r. nr XVI/206/96 w przedmiocie zbycia nieruchomości komunalnej postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 16 sierpnia 2019 r. A. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miasta Zakopane z dnia 10 lipca 1996 r. nr XVI/206/96 w przedmiocie zbycia nieruchomości komunalnej.

Zarządzeniem z dnia 18 października 2019 r. A. F. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez przedstawienie dowodu, że przed wniesieniem skargi na uchwałę Rady Miasta Zakopane z dnia 10 lipca 1996 r. wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi.

Odpis powyższego zarządzenia został doręczony skarżącemu w dniu 25 października 2019 r. Do dnia dzisiejszego skarżący nie uzupełnił wskazanych braków formalnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Powołane brzmienie przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. – obowiązujące do dnia 1 czerwca 2017 roku – ma zastosowanie w niniejszej sprawie z uwagi na treść art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie 1 czerwca 2017 roku. Przepis ten stanowi, że przepisy art. 52 i art. 53 P.p.s.a., w brzmieniu nadanym ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a., w brzmieniu sprzed nowelizacji, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 3 P.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Natomiast w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania (art. 52 § 4 P.p.s.a.). W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeśli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

W związku z tym, że kwestionowaną uchwałę podjęto w dniu 10 lipca 1996 r., skargę w niniejszej sprawie należało poprzedzić wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie bowiem z powołanymi przepisami, w tym art. 101 ust. 1 u.s.g., warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na uchwałę organu gminy podjętą przed dniem 1 czerwca 2017 roku jest uprzednie bezskuteczne wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego jej postanowieniami. Wezwanie takie może być wniesione w każdym czasie, ale dopiero jego dokonanie otwiera drogę do sądowej kontroli aktu administracyjnego. Instytucja wezwania do usunięcia naruszenia prawa (stanowiąca surogat środka zaskarżenia) nie ma wyłącznie charakteru formalnego, lecz ma umożliwiać kompetentnemu organowi gminy, który podjął kwestionowany akt, wyeliminowanie z obrotu prawnego takich unormowań zawartych w uchwale, które w świetle obowiązującego, obiektywnego porządku prawnego, naruszają interes prawny lub uprawnienie podmiotu wzywającego do usunięcia naruszenia prawa. Czynność wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie może mieć jedynie charakteru formalnego, a musi dawać radzie gminy rzeczywistą możliwość odniesienia się do indywidulanie zgłoszonych zarzutów.

Zarządzeniem z dnia 18 października 2019 r. A. F. został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez przedstawienie że przed wniesieniem skargi wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą. Do dnia dzisiejszego wezwanie pozostało bez odpowiedzi.

Z tego powodu skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu, o czym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a.