Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 45/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184 w zw. z art. 197
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art.54 § 1 i 2, art. 55 § 1, art. 154 § 6, art. 21 pkt 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Burmistrza Miasta W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt II SO/Gd 16/12 wymierzające Burmistrzowi Miasta W. grzywnę za nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku w terminie skargi R. C. na bezczynność Burmistrza Miasta Władysławowa w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

R. C. wniósł o wymierzenie Burmistrzowi Miasta W. grzywny z tytułu niewykonania obowiązku przekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku jego skargi na bezczynność tegoż Burmistrza w sprawie udostępnienia informacji publicznej, którą to skargę złożył osobiście w Urzędzie Miasta W. w dniu 7 sierpnia 2012 r.

W odpowiedzi na powyższy wniosek Burmistrz Miasta W. wniósł o jego oddalenie jako niezasadnego, wskazując, że wraz z odpowiedzią na nią oraz aktami sprawy została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i jest obecnie zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Gd 82/12.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt II SO/Gd 16/12, wymierzył Burmistrzowi Miasta W. grzywnę w wysokości 500 zł za nieprzekazanie temuż Sądowi w terminie skargi R. C. na bezczynność Burmistrza Miasta W. w sprawie udostępnienia informacji publicznej wskazując, że – jak wynika ze stempla pocztowego – skargę tę wniesiono w dniu 6 września 2012 r. a do Sądu wpłynęła do w dniu 10 września 2012 r.

Sąd wskazał, ze zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), obowiązkiem organu było przekazać skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w ustawowym terminie, o którym mowa w tym przepisie, to jest w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, czego organ nie uczynił.

Sąd podał ponadto, że wymierzając grzywnę w wysokości 500 zł, czyli w jej dolnych granicach, wziął pod uwagę, że skarga, której dotyczy wniosek, została przekazana do Sądu z niewielkim uchybieniem ustawowego terminu, wynoszącym kilkanaście dni, które jednak w żaden sposób nie zostało przez organ usprawiedliwione.

Na postanowienie o wymierzeniu grzywny zażalenie wniósł Burmistrz Miasta W. wnosząc o jego uchylenie oraz wskazując, że skarga, która w istocie wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Gd 82/12, została oddalona wyrokiem tegoż sądu z dnia 5 grudnia 2012 r.

Organ podniósł ponadto, że nie miał świadomego, ani celowego zamiaru, aby przekazać skargę z opóźnieniem, które w istocie było niewielkie. Wskazano także, iż skarga wpłynęła do organu w czasie sezonu letniego, podczas którego ilość pracy, jaką wykonują pracownicy Urzędu Miejskiego we W. jest znacznie większa, niż w pozostałych miesiącach roku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 2012 r.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Natomiast w myśl art. 55 § 1 wskazanej ustawy, w razie niezastosowania się do tego obowiązku, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy, a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Uznać zatem należy, że powołane wyżej przepisy przewidują wyłącznie dwa warunki, których spełnienie pozwala sądowi na wymierzenie grzywny, to jest stwierdzenie uchybienia przez organ terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz złożenie przez stronę wniosku o wymierzenie grzywny. Oznacza to, że przesłanką do wymierzenia grzywny jest fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na powody. Natomiast wymierzając grzywnę, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku.

Należy podkreślić, że dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 wskazanej wyżej ustawy z uchybieniem terminu przez organ nie skutkuje oddaleniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., II GPS 3/09, podniesiono bowiem, iż skoro z art. 54 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika obowiązek dochowania określonego terminu, to uchybienie tej powinności mieści się w "niezastosowaniu się do obowiązków", będącym przesłanką wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 tej ustawy. W istocie zatem przedmiot zaskarżenia określony w art. 55 § 1 ustawy obejmuje nie tylko zaniechanie przekazania sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę i akt sprawy, ale także zwłokę organu w dopełnieniu tej czynności.

Z przepisu art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast stosownie do treści art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) termin przewidziany w art. 54 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi został skrócony do 15 dni.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że organ nie wykonał ustawowego obowiązku przekazania skargi w przewidzianym do tego terminie. Natomiast to, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość, bowiem zadaniem grzywny nie jest tylko pełnienie funkcji dyscyplinującej, lecz także represyjnej i prewencyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że Burmistrz Miasta W. obowiązany był przekazać skargę R. C. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w ustawowym terminie, o którym mowa w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, czyli w terminie 15 dni.

W odniesieniu do argumentu zażalenia o "przeciążeniu" pracowników Urzędu Miejskiego we W. w okresie letnim podkreślić należy, że to zadaniem organu jest odpowiednie zorganizowanie pracy nawet w sezonie urlopowym, strona zaś nie może ponosić negatywnych skutków nieprofesjonalnych działań, a organ ponosi odpowiedzialność za uniemożliwianie albo utrudnianie realizacji przysługującego stronie prawa do szybkiego rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.

Odnosząc się natomiast do wysokości wymierzonej grzywny należy wskazać, iż rozpoznając wniosek o wymierzenie grzywny sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc przyczynę niedopełnienia obowiązku, jak również czas opóźnienia w przekazaniu skargi do sądu. Miarkując grzywnę w przedmiotowej sprawie, Sąd pierwszej instancji, uwzględniając przede wszystkim okres zwłoki w wykonaniu obowiązku słusznie wskazał na niedługi okres zwłoki w przekazaniu skargi, dlatego też wymierzając grzywnę – wymierzył ją w jej dolnych granicach i z takim stanowiskiem należy się zgodzić.

Zatem wobec faktu, że w rozpoznawanej sprawie organ nie wykonał ustawowego obowiązku przekazania skargi w przewidzianym do tego terminie, uznać należy, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów obowiązującego prawa.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.