Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SO/Wa 9/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny -art.55 ustawy PoPSA
Powołane przepisy: article: art. 55  par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. K. o wymierzenie Burmistrzowi Dzielnicy [...] [...] W. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia: wymierzyć Burmistrzowi Dzielnicy [...] [...] W. grzywnę w wysokości 2.691,03 zł (dwa tysiące sześćset dziewięćdziesiąt jeden złotych trzy grosze)


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lutego 2008 r. skarżący M. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie grzywny Burmistrzowi Dzielnicy [...] [...] W., na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270, ze zm., zwana dalej jako p.p.s.a.), za nie przekazanie do Sądu jego skargi na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] [...] W. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...].

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Dzielnicy [...] [...] W. poinformował Sąd, iż skarżący M. K. w dniu [...] stycznia 2008 roku złożył wniosek do Urzędu Dzielnicy o przekazanie jego skargi na uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, czego Urząd nie wykonał. W dniu [...] lutego 2008 r. organ skierował do skarżącego pismo przy którym zwrócono mu skargę wskazując na brak drogi sądowoadministracyjnej w przedmiotowej sprawie.

Organ podkreślił, iż skarżący kilkakrotnie próbował na drodze administracyjno sądowej podważać uchwały Zarządu Dzielnicy dotyczące najmu lokali użytkowych. Jednakże, już w utrwalony sposób, zarówno Samorządowe Kolegium Odwoławcze jak i WSA w W. wskazał, że kwestie najmu lokali użytkowych nie należą do zakresu administracyjno prawnego lecz podlegają rozstrzygnięciem w drodze sporu cywilnego. Sprawy umów najmu lokali użytkowych i trybu ich zawierania, regulują przepisy prawa miejscowego uchwalane przez Radę [...] W. Zakres objęty pismem skarżącego regulują przepisy Uchwały Rady [...] W. Nr [...] w sprawie zasad najmu i dzierżawy lokali użytkowych w domach wielolokalowych, które określają także tryb wyrażania właścicielskiej zgody na zawarcie umowy poprzez podjęcie przez Zarząd Dzielnicy uchwały. Rozwinięcie tych norm stanowią przepisy odpowiednich Zarządzeń wydawanych przez Prezydenta Miasta. Taką uchwałę rady [...] W. skarżący mógłby zaskarżać w trybie, na którym oparł się w swoim piśmie.

Organ podkreślił, iż miasto [...] W., za pośrednictwem Zarządów Dzielnic, wykonuje jedynie funkcje właścicielskie wynikające z ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz kodeksu cywilnego w stosunku do majątku (w tym lokali)

znajdujących się w jego dyspozycji. Decyzje te, ponieważ podejmowane są przez organy kolegialne (Zarządy Dzielnic), podejmowane są w formie uchwał. Nie mają one jednak charakteru administracyjnego lecz cywilny, a fakt, że podejmuje je organ wykonawczy Dzielnicy nie nadaje im charakteru administracyjnego, gdyż taki charakter rozstrzygnięcia mógłby nadać uchwale jedynie przepis prawa. Wskazuję, że żaden przepis prawa nie nadaje uchwałom Zarządu Dzielnicy (który jest jedynie organem wykonawczym w jednostce pomocniczej jednostki samorządu terytorialnego) charakteru rozstrzygnięcia indywidualnego w sprawie z zakresu administracji publicznej. Z całokształtu regulacji wynika, że decyzje dotyczące najmu lokali użytkowych mają charakter cywilnoprawny. Roszczenia związane z zawieraniem tych umów nie podlegają więc rozstrzygnięciu przez sądy administracyjne, lecz wyłącznie w drodze powództw cywilnoprawnych.

Biorąc pod uwagę powyższe organ stwierdził, że Burmistrz Dzielnicy [...] postąpił prawidłowo zwracając skarżącemu dokument jako nie podlegający trybowi sądowoadministracyjnemu, co uczynił na podstawie obowiązujących przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.

Jak stanowi przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż skarżący M. K. w dniu [...] stycznia 2008 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – za pośrednictwem Zarządu Dzielnicy [...] [...] W. – skargę na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] [...] W. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...].

W świetle przepisu art. 54 § 2 p.p.s.a. organ zobowiązany był do jej przekazania do Sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, czyli nie później niż do dnia [...] lutego 2008 r.

Ze złożonej odpowiedzi na skargę wynika, iż w dniu [...] lutego 2008 r. organ skierował do skarżącego M. K. pismo wraz z którym zwrócono skarżącemu skargę wskazując na brak drogi sądowoadministracyjnej w przedmiotowej sprawie, a więc organ nie wykonał obowiązku jaki nałożył na niego przepis art. 54 § 2 p.p.s.a.

Zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a. stwierdzenie "W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd (...) może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (...)" - oznacza, że wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie. Jednakże "sąd (...) może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny oznacza, że rozstrzygając w tej kwestii, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi oraz to, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2005, s. 259; tak również: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA z 2006 r., nr 6 poz. 156).

Zdaniem Sądu uznać należy, iż wspomniany przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. nie ma wyłącznie dyscyplinującego charakteru. W ocenie Sądu sformułowanie zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a. nakazuje przyjąć, że grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie, ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny. Na przyjęcie wyłącznie dyscyplinującego charakteru takiej grzywny nie pozwala dyspozycja tego przepisu w zestawieniu z art. 54 § 2 p.p.s.a.

Niezasadna jest sugestia organu, iż niedopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 ww. ustawy przez organ z uwagi niedopuszczalność złożonej skargi uzasadnia nieuwzględnienie wniosku o wymierzenie grzywny.

Ustosunkowując się do argumentów przedstawionych przez Burmistrza Dzielnicy [...] [...] W. stwierdzić należy, iż organ, który dopuszcza się naruszenia obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.ps.a., nie może skutecznie zasłaniać się tym, iż – w jego ocenie – skarga nie dotyczy decyzji, czy też innego aktu podlegającego kognicji sądu administracyjnego. Należy bowiem zauważyć, iż od oceny, czy dany akt lub czynność organu administracji publicznej podlega właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, nie jest sam organ, lecz dany sąd administracyjny rozpatrujący konkretną sprawę.

Burmistrz Dzielnicy [...] [...] W. był wiec zobowiązany przekazać skargę wraz z aktami sprawy oraz swoim pisemnym stanowiskiem, w tym zawierającym np. wniosek o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do sądu. Nie można bowiem zaakceptować sytuacji, w której Burmistrz Dzielnicy [...] [...] W., jako organ administracji publicznej, nie wykonuje swoich podstawowych obowiązków ustawowych, informując tylko stronę o przyczynach nieprzekazania sprawy do sądu administracyjnego.

Przepis art. 154 § 6 p.p.s.a. stanowi, iż przedmiotową grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2008 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2007 r. (MP z dnia 13 lutego 2008 r. Nr 13, poz. 139) przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2007 r. wyniosło 2.691,03 zł.

Sąd wymierzył Burmistrzowi Dzielnicy [...] [...] W. grzywnę w wysokości 2.691,03 zł, a więc w wysokości jednokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2007 r.

Orzekając o wysokości grzywny Sąd wziął pod uwagę fakt, iż organ uzasadnił w sposób przekonywujący przyczyny niewypełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.ps.a. powołując się między innymi na postanowienie z dnia 28 marca 2007 r. wydane przez WSA w Warszawie w sprawie sygn. akt IV SO/Wa 36/07, gdzie w analogicznym stanie faktycznym takie postępowanie organu zostało ocenione jako prawidłowe.

W konsekwencji Sąd uznał, że adekwatne do stopnia zaniedbania obowiązków przez organ w niniejszej sprawie jest wymierzenie grzywny w wysokości dolnej granicy jej wymiaru, ustalonej przepisem art. 154 § 6 p.p.s.a. Orzeczona grzywna stanowić powinna – w ocenie Sądu – należytą sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.