Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 842/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 95 ust. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) WSA Józef Maleszewski Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję W. Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie nakazu opróżnienia lokalu mieszkalnego oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 138 §1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. – dalej jako Kpa), art. 95 ust. 2 pkt4, art. 95 ust. 4 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355 ze zm.), w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18.02.1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2013 r. poz. 667 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. N. uchylił decyzję nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w W. z dnia [...] stycznia 2013 r. w części dotyczącej opróżnienia lokalu w terminie trzech miesięcy tj. do dnia [...] kwietnia 2013 roku i orzekł, że w tym zakresie Komendant Powiatowy Policji w W. nie miał uprawnienia do określenia terminu wykonania decyzji. W pozostałej części Komendant Wojewódzki Policji utrzymał zaskarżona decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że A.N. na podstawie decyzji przydziału nr [...] z dnia [...].10.1993 r., wydanej przez ówczesnego Komendanta Rejonowego Policji w W., zajmuje lokal mieszkalny położony w W. przy ul. D. [...]. Do zamieszkiwania w lokalu uprawnieni byli również Pani L. N. - żona oraz małoletnie dzieci Ł., J. i A..

Dalej organ wskazał, iż po wprowadzeniu w kraju reformy administracyjnej, w dniu [...].01.1999 r. został utworzony powiat w., który wszedł w skład województwa w.. Powyższy lokal mieszkalny obecnie znajduje się w budynku Komendy Powiatowej Policji w W. i pozostaje w trwałym zarządzie Komendy Wojewódzkiej Policji w P..

Następnie organ zwrócił uwagę, iż w związku z zaprzestaniem opłacania należności za zajmowany lokal mieszkalny, strona była parokrotnie wzywana do uregulowania zobowiązań. Wobec braku reakcji, pismem z dnia [...] października 2012 r. Komendant Powiatowy Policji w W. uprzedził A. N. o zamiarze wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie opróżnienia zajmowanego lokalu mieszkalnego w przypadku nie uiszczenia zaległego czynszu i opłat. Jednocześnie wyznaczył miesięczny termin na uregulowanie zaległości. W związku z dalszym wzrostem zadłużenia, Komendant Powiatowy Policji w W. w dniu [...] listopada 2012 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o opróżnieniu zajmowanego lokalu mieszkalnego. W wyniku postępowania wydał następnie decyzję nr [...] z dnia [...] stycznia 2013r. o opróżnieniu lokalu mieszkalnego w W. przy ul. D. [...] przez Pana A. N. wraz ze wszystkimi wspólnie zamieszkałymi osobami.

Od powyższego orzeczenia odwołał się skarżący wnosząc o uchylenia orzeczenia w całości i umorzenia postępowania z uwagi na brak zadłużenia. Strona zarzuciła organowi I instancji błąd w ustaleniach faktycznych, wskazując wyłącznie jej zadłużenie, a pominięcie argumentacji o błędnym naliczeniu czynszu z uwagi na nieprawidłowe wyliczenie metrażu zajmowanego lokalu mieszkalnego mającego wpływ na jego wysokość. Ponadto Strona zarzuciła naruszenie zasad ogólnych prowadzonego postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 Kpa. Jednocześnie strona wniosła o uzupełnienie materiału dowodowego o dokumentację potwierdzającą błędne wyliczenie przez organ wysokości czynszu, potwierdzającą brak zadłużenia, uwzględnienie pisma z dnia [...] stycznia 2013 r. kierowanego do Komendanta Powiatowego Policji w W.wnioskującego o uzupełnienie postępowania o załączone dokumenty (własne wyliczenia wysokości czynszu). Strona wniosła także o zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu rozpoznania przez sąd powództwa o zapłatę i ustalenie prawidłowego czynszu wytoczonego przez Pana A. N. Skarbowi Państwa.

Dalej organ wyjaśnił, iż w dniu [...] grudnia 2014 r. zapadł wyrok częściowy Sądu Rejonowego w G. W. [...] Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w W. (sygn. akt [...]). W wyroku sąd zasądził od pozwanego Skarbu Państwa – W. Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. na rzecz powoda A. N. kwotę 1306,79 zł (z ustawowymi odsetkami). Sąd uznał, iż wiążącym dokumentem, na podstawie którego do ustalenia wysokości czynszu i innych opłat winna być brana pod uwagę powierzchnia użytkowa zajmowanego lokalu mieszkalnego, jest decyzja administracyjna. W tym wypadku jest to decyzja przydziału nr [...], która nie została uchylona bądź zmieniona po zwiększeniu faktycznej użytkowanej powierzchni lokalu. W pozostałym zakresie powództwo A.N. zostało oddalone. Natomiast od powoda Sąd zasądził kwotę 2.292 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Powyższy wyrok stał się prawomocny na podstawie wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] czerwca 2015 r. sygn. akt. ..., który oddalił apelację powoda.

W dalszej części uzasadnienia organ wyjaśnił, że zasady opróżniania lokali mieszkalnych pozostających w dyspozycji organów Policji zostały wskazane w art. 95 ust. 2-4 ustawy o Policji. Jedną z przesłanek, o których mowa w art. 95 ust. 2 pkt 4, jest zwłoka policjanta z zapłatą czynszu lub opłat za świadczenia związane z eksploatacją lokalu przez okres co najmniej dwóch pełnych okresów płatności, pomimo uprzedzenia na piśmie o zamiarze wydania decyzji o opróżnieniu lokalu i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego terminu zapłaty zaległych i bieżących należności. W sytuacji ziszczenia się tej przesłanki, organ Policji zobligowany jest przepisem prawa do wydania wobec policjanta decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego. W oparciu o ten przepis Komendant Powiatowy Policji w W. wydał decyzję nr [...] z dnia [...].01.2013 r. o opróżnieniu lokalu mieszkalnego przez A. N. wraz z wszystkimi osobami wspólnie z nim zamieszkałymi. Na koniec 2012 roku zaległości Strony z tytułu czynszu i innych opłat za zajmowany lokal wynosiły 8.390,39 zł.

Odnosząc się do zarzutu odwołania, iż żadna zaległość z uwagi na potrącenie nie istnieje organ wskazał, że zgodnie z art. 498 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121 ze zm.), gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym. Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej. Potrącenia dokonuje się przez oświadczenie złożone drugiej stronie. Zatem, aby można było skutecznie potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności innego podmiotu, muszą być spełnione łącznie następujące cztery przesłanki: 1) dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami (wzajemność wierzytelności); 2) przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku (Jednorodzajowość wierzytelności); 3) obie wierzytelności są wymagalne (wymagalność roszczeń); 4) obie wierzytelności mogą być dochodzone przed sądem lub innym organem państwowym (zaskarżalność wierzytelności).

Organ podniósł, że w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego przez A. N. należy stwierdzić, że z tytułu umowy najmu zajmowanego lokalu na stronie spoczywa obowiązek uiszczania czynszu. Dlatego w stosunku najmu skarżący jest dłużnikiem, a KWP w P. występuje w roli wierzyciela. Nie sposób jednak ustalić z jakiego tytułu prawnego swoją rzekomą wierzytelność wywodzi strona postępowania. Zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego stosunek cywilnoprawny powstaje zasadniczo w drodze: umowy, aktu administracyjnego lub konstytutywnego orzeczenia sądu. Tymczasem, żadna umowa najmu, ani decyzja administracyjna, czy jakiekolwiek orzeczenie sądu nie ukształtowały stosunku cywilnoprawnego, w którym A.N. przysługiwałaby jakakolwiek wierzytelność względem Komendy Wojewódzkiej Policji w P..

W wyroku NSA z 12.04.2007 r. (II FSK 1600/06, LEX nr 341333) stwierdzono, że jeżeli wierzytelności przedstawione do potrącenia nie spełniają wymaganych przesłanek w momencie złożenia oświadczenia o potrąceniu, to w świetle art. 498 § 1 nie mogą być one objęte potrąceniem, a w konsekwencji nie dotyczy ich skutek potrącenia, o którym mowa w art. 498 § 2 Kodeksu cywilnego. Sąd Najwyższy wprost stwierdził, że niemożliwe jest potrącenie wierzytelności, jeżeli potrącający nie nabył skutecznie wierzytelności przedstawionych do potrącenia (wyrok z dnia 12 października 2007 r., V CSK 223/07, LEX nr 337555). Dla uznania, że potrącenie wywołało skutek prawny w postaci wygaśnięcia (umorzenia) wzajemnych wierzytelności, nie wystarcza samo powoływanie się przez stronę składającą oświadczenie o potrąceniu na fakt przysługiwania jej wierzytelności przeznaczonej do potrącenia. Istnienie tej wierzytelności strona musi udowodnić (wyrok SN z dnia 14 listopada2006 r., II CSK 192/06, LEX nr 233059).

Tymczasem A. N. nie udowodnił istnienia żadnej wierzytelności, a przedstawił jedynie własne wyliczenia, które miały świadczyć o należnych mu kwotach pieniężnych. O istnieniu wierzytelności nie świadczył również pozew sądowy z powództwa A. N. przeciwko Skarbowi Państwa – W. Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w P. o zapłatę [...] zł.

Organ podkreślił, iż Skarb Państwa - KWP w P. nie jest dłużnikiem A. N. w wysokości przekraczającej zadłużenie strony z tytułu zaległości czynszowych, a fakt ten potwierdzony został wyrokami jakie zapadły przed sądami z powództwa strony. Sąd Rejonowy w G. W. w wyroku częściowym z dnia [...] grudnia 2014 r. oddalił powództwo N. w zakresie wierzytelności, które miały być przedmiotem potrącenia wzajemnych zobowiązań, a Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z dnia [...]czerwca 2015 r. oddalił apelację strony jako bezzasadną.

Faktem pozostaje jedynie okoliczność, że w wyniku długotrwałego uchylania się przez skarżącego od obowiązku uiszczania czynszu i opłat związanych z eksploatacją zajmowanego lokalu mieszkalnego, zadłużenie z tego tytułu wyniosło na koniec czerwca 2015 roku już [...] zł wraz odsetkami. Natomiast potrącenie, na które powołuje się strona, nigdy nie wywołało skutków prawnych, gdyż A. N. nie przysługiwały żadne wierzytelności względem Skarbu Państwa reprezentowanego przez organy Policji. Zostały więc spełnione przesłanki uzasadniające konieczność wydania decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, o których mowa w art. 95 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji nie naruszył art. 7 i art. 80 Kpa, czyli zebrał całościowo materiał dowodowy i prawidłowo go ocenił.

Dalej organ wskazał, iż odczytując literalnie cytowany powyżej art. 95 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się wobec policjanta pozostającego w zwłoce z zapłatą czynszu. Przepis nie mówi nic o osobach, które nie są policjantami, jak np. emeryci policyjni. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Z przepisu jednoznacznie wynika, że skarżący zachował swoje prawo do zajmowanego lokalu mieszkalnego, ale też w związku z tym ma nadal takie same obowiązki jak policjant, w szczególności obowiązek uiszczania czynszu. Także organ Policji zachował swoje prawa i obowiązki wobec Pana N. wynikające z ustawy o Policji z tym, że zamiast policjanta, stroną jest odpowiednio emeryt policyjny, o czym mówi cytowany przepis w drugim zdaniu.

Skoro ustawa o Policji znajduje zastosowanie wobec emerytów policyjnych, to w przepisach wykonawczych powinny być wskazane organy, które mają kompetencje do wydawania decyzji w sprawach opróżnienia zajmowanych przez nich lokali. W § 14 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia MSWiA w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów określono kompetencje komendantów powiatowych Policji. Mają oni prawo do wydawania decyzji w sprawach przydziału i opróżniania lokali mieszkalnych będących w ich dyspozycji w stosunku do policjantów pełniących służbę w komendzie powiatowej Policji, komisariatach Policji i innych podległych im jednostkach organizacyjnych Policji. Zdaniem Pana N. przepis ten nie daje uprawnienia Komendantowi Powiatowemu Policji w W. do wydawania decyzji o opróżnieniu lokalu wobec emerytów. Nie wskazuje jednak, jaki organ jego zdaniem byłby właściwy w tej sprawie. Strona zdaje się nie zauważać, że w § 14 ust. 4 rozporządzenia wprost określono, że w stosunku do emerytów i rencistów policyjnych decyzje w sprawach opróżnienia zajmowanych przez nich lokali mieszkalnych wydają organy, o których mowa w ust. 1 tego samego paragrafu. Czyli komendant powiatowy decyduje o opróżnieniu lokalu, którym dysponuje, także wobec emerytów policyjnych.

Organ wskazał, iż nie sposób się zgodzić z tym, by Komendant Powiatowy Policji w W. naruszył prawa Strony wynikające z art. 9 i art. 10 Kpa. Strona była należycie informowana o okolicznościach faktycznych i prawnych, mających znaczenie dla prowadzonego postępowania w przedmiocie opróżnienia zajmowanego lokalu mieszkalnego.

Organ odwoławczy podniósł, iż jedynym błędem organu I instancji było określenie terminu, w którym strona miałaby wykonać decyzję i opróżnić zajmowany lokal mieszkalny. Ustawa o Policji nie daje organom Policji uprawnienia do określania w decyzji terminu jej wykonania. Ponadto, ani ta ustawa, ani Kpa nie wskazują, by elementem koniecznym decyzji było wskazanie terminu jej wykonania. W tym zakresie znajdują zastosowanie ogólne normy prawa administracyjnego oraz regulacje ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r. poz. 1619 z późn. zm).

Skargę na powyższa decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł A. N. wskazując, iż zostanie pozbawiony praw nabytych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2015 r. strona wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji ponieważ zostały wydane bez podstawy prawnej. Skarżący wskazał, iż przepisy nie przyznają uprawnienia Komendantom do wydawania decyzji o opróżnieniu lokalu w odniesieniu do emerytów.

Strona wskazała również, iż L. N. i W. N. zostały w sprawie pozbawione możliwości działania.

Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2016r. Sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu (k.58).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.– dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji nakazującej skarżącemu opróżnienie lokalu.

Zgodnie z art. 97 ust. 5 ustawy o Policji, przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, 92, 94 i 95 ust. 2-4, następuje w formie decyzji administracyjnej. Przepis art. 95 ustawy o Policji stwarza podstawy do wydawania decyzji administracyjnych o opróżnieniu lokalu mieszkalnego zajmowanego przez policjantów, emerytów i rencistów policyjnych, a także osoby nieuprawnione. Zgodnie z art. 90 cyt. ustawy "Na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów.

W tym miejscu wskazać należy, iż wbrew stanowisko skarżącego organ był uprawniony do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu, której adresatem jest emeryt policyjny. Problematyka mieszkań dla funkcjonariuszy została uregulowana w rozdziale 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Przepisy te mają bezpośrednie zastosowanie do funkcjonariuszy Policji, a poprzez art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Wewnętrznej oraz ich rodzin mają również zastosowanie do emerytów i rencistów policyjnych oraz członków ich rodzin. Powyższe przepisy w sposób szczególny uregulowały status prawny tych lokali, krąg osób, które są uprawnione do uzyskania tytułu prawnego do takiego lokalu, a także zasady postępowania i opróżniania lokali.

Zatem stanowisko skarżącego, że organ nie był uprawniony do wydania decyzji nie jest uzasadniony.

Skoro ustawa o Policji znajduje zastosowanie wobec emerytów policyjnych, to w przepisach wykonawczych powinny być wskazane organy, które mają kompetencje do wydawania decyzji w sprawach opróżnienia zajmowanych przez nich lokali. W § 14 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia MSWiA w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów określono kompetencje komendantów powiatowych Policji. Mają oni prawo do wydawania decyzji w sprawach przydziału i opróżniania lokali mieszkalnych będących w ich dyspozycji w stosunku do policjantów pełniących służbę w komendzie powiatowej Policji, komisariatach Policji i innych podległych im jednostkach organizacyjnych Policji. Ponadto w niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, iż zgodnie z § 14 ust. 4 rozporządzenia w stosunku do emerytów i rencistów policyjnych decyzje w sprawach opróżnienia zajmowanych przez nich lokali mieszkalnych wydają organy, , o których mowa w ust. 1.

Z powyższych względów uznać należy, iż organem uprawnionym do wydania decyzji był podmiot dysponujący lokalem, a więc Komendant Powiatowy Policji w W..

W dalszej kolejności wskazać należy, iż w sprawie niekwestionowany jest fakt, że lokal mieszkalny zajmowany przez skarżącego należy do zasobów mieszkalnych pozostających w dyspozycji organów Policji. W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje również, że skarżący nie płacił czynszu, co potwierdza sam skarżący. Skarżący nie kwestionuje, iż nie reguluje czynszu a jedynie kwestionuje jego wysokość oraz że doszło do potrącenia wierzytelności wzajemnych.

Ponadto na gruncie niniejszej sprawy należy mieć na uwadze, iż równocześnie pismem z dnia [...] października 2012 r. organ poinformował skarżącego o zamiarze wszczęcia postępowania w sprawie opróżnienia lokalu i wyznaczył miesięczny termin do uregulowania zaległości. Spełnione zostały tym samym warunki, o jakich mowa w art. 95 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, uzasadniające wszczęcie postępowania w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego. Równocześnie, wobec nie uregulowania należności organy były uprawnione do wydania decyzji w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca nie pozostawił tej kwestii do uznania organów, lecz przez użycie określenia "decyzje o opróżnieniu lokalu wydaje się" skierował do organów zobowiązanych do stosowania tego przepisu nakaz wydania takiej decyzji. Artykuł 95 ustawy o Policji wyraźnie określa sytuacje w jakich wydaje się decyzje o opróżnieniu lokalu mieszkalnego. W przypadku zadłużenia czynszowego ustawa nie przewiduje innego trybu postępowania niż ten, który został zastosowany w niniejszej sprawie.

W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie postąpiły właściwie wydając decyzję nakazującą opróżnienie lokalu. Jeszcze raz podkreślić należy, że decyzja ta jest decyzją związaną, co jednoznacznie wynika z treści art. 95 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Przepis ten stanowi sankcję stosowaną wobec osób, które zaniedbują obowiązek uiszczania czynszu za zajmowany lokal mieszkalny. Obliguje on właściwy organ administracji do orzeczenia o opróżnieniu lokalu mieszkalnego w razie stwierdzenia, że wystąpiła wymagana do wydania takiego orzeczenia przesłanka polegająca na tym, że najemca lokalu jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub opłat za świadczenia związane z eksploatacją lokalu przez okres co najmniej dwóch pełnych okresów płatności, pomimo uprzedzania na piśmie o zamiarze wydania decyzji o opróżnieniu lokalu i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego terminu zapłaty zaległych i bieżących należności.

Odnosząc się do kwestii złożonego przez skarżącego oświadczenia o potrąceniu wierzytelności Sąd podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Zauważyć należy, iż złożenie oświadczenia o potrąceniu nie przesądza o jego skuteczności, a więc o tym, że dochodzi do wzajemnego umorzenia wierzytelności. Dla jego skuteczności konieczne jest spełnienie materialnoprawnych przesłanek z art. 498 § 1 i 2 k.c. W świetle zaś tego przepisu gdy dwie osoby są jednocześnie względem sienie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym. Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej. Potrącenie następuje przez oświadczenie złożone drugiej stronie, które ma moc wsteczną od chwili, kiedy potrącenie stało się możliwe (art. 499 k.c.). Tym samym, aby mogło dojść do potrącenia muszą być więc spełnione łącznie cztery przesłanki: wzajemność wierzytelności, jednorodzajowość świadczeń, wymagalność wierzytelności i zaskarżalność wierzytelności.

W niniejszej sprawie w ocenie Sądu nie zaistniały wszystkie powyższe przesłanki. Sąd przy tym miał na uwadze zapadły w niniejszej sprawie wyrok Sądu Rejonowego zasądzający na rzecz skarżącego od Skarbu Państwa [...] zł. Jednakże należy pamiętać, iż wyrok ten zapadł w dniu [...] grudnia 2014 r., a kwota zaległości na dzień [...] grudnia 2012 r. wynosiła [...] zł.

Z powyższych względów zgodzić należy się z organem, że Skarb Państwa - KWP w P. nie jest dłużnikiem A. N. w wysokości przekraczającej zadłużenie Strony z tytułu zaległości czynszowych. Zatem nie można mówić, że skarżący dokonał skutecznego potrącenia wierzytelności.

Ponadto odnosząc się do treści decyzji organu I instancji wskazać należy, że nie stanowi uchybienia procesowego wydanie decyzji o opróżnieniu przedmiotowego lokalu przez skarżącego oraz zamieszkujących w tym lokalu innych osób. W analogicznym stanie faktycznym (dotyczącym nakazu opróżnienia lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji Policji) jednoznaczne w tej kwestii stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznający skargę kasacyjną od wyroku oddalającego skargę osoby wskazanej do zamieszkania w lokalu przydzielonym jej nieżyjącemu ojcu. NSA podkreślił wówczas, że przepis art. 95 ust. 4 stanowiący, że decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych w tym lokalu wykładać należy w ten sposób, że decyzja wydana w stosunku do strony postępowania odnosi skutek względem pozostałych osób zamieszkujących wraz z nią bez tytułu prawnego. Decyzja skierowana do skarżącego nakazywała mu i osobom z nim zamieszkującym opróżnienie lokalu. Była zatem wydana również w stosunku do L. N. i W. N., które skarżący uważa za stronę postępowania. Taka konstrukcja decyzji, której adresatem jest skarżący i inne zamieszkujące w lokalu osoby – niewymienione z imienia i nazwiska – jest poprawna (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2010 r., sygn. I OSK 1232/09). Nie można również podzielić poglądu skarżącego, jakoby w niniejszej sprawie podmiot będący stroną toczącego się postępowania bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Zwrócić, bowiem należy uwagę, że stroną postępowania administracyjnego jest, zgodnie z art. 28 kpa, każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, każdy kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2001 r., sygn. akt II SA/Gd 2188/99, stwierdził, że interes prawny wyraża się w możliwości zastosowania normy prawa administracyjnego materialnego w konkretnej sytuacji konkretnego podmiotu prawa. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się w takim wypadku do ustalenia prawdopodobnego związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego a - sytuacją prawną -konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa administracyjnego. W orzecznictwie przyjęto, że interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie osobie przymiotu strony w określonej sprawie, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 1984 r., II SA 789/84 niepubl.).

Zważywszy na okoliczności rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że zamieszkujące wraz ze skarżącym osoby nie tylko nie są adresatami decyzji o przydziale mieszkania funkcyjnego. W konsekwencji, o ich interesie w toczącym się postępowaniu można mówić jedynie w kategoriach interesu faktycznego, a nie prawnego. Żadna, bowiem z obowiązujących norm prawa administracyjnego materialnego, znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie, nie wpływa na - sytuację prawną – osób mieszkających ze skarżącym w zakresie prawa administracyjnego.

Ponadto Sąd podziela pogląd organu odwoławczego, iż jedynym błędem organu I instancji było określenie terminu, w którym strona miałaby wykonać decyzję i opróżnić zajmowany lokal mieszkalny. Jak słusznie wskazał, organ ustawa o Policji nie daje organom Policji uprawnienia do określania w decyzji terminu jej wykonania. Ponadto, ani ta ustawa, ani Kodeks postępowania administracyjnego nie wskazują, by elementem koniecznym decyzji było wskazanie terminu jej wykonania.

Wobec powyższego skoro w niniejszej sprawie ziściły się przesłanki określone w art. 95 ust. 4 ustawy o Policji organ był zobligowany do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił. O kosztach dla pełnomocnika z urzędu Sąd nie orzekał, albowiem brak było złożonego wniosku w tym zakresie.