Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 51/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2009-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 marca 2009 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie warunków zabudowy terenu 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu na rzecz skarżącej J. R. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem opłaty sądowej i kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego, w tym kwotę 52,80 złotych tytułem podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez J. R. była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...] utrzymująca w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a., decyzję Burmistrza [...] z [...], nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej tegoż organu z dnia 10 września 2007 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie części budynku gospodarczego na kostnicę, przewidzianą do realizacji na działce nr A w S. przez Parafię Rzymsko Katolicką p.w. Św. [...].

Wydanie tych aktów administracyjnych poprzedziły postępowania administracyjne o następującym przebiegu:

Wnioskiem z dnia 26 marca 2007 r. inwestor Parafia Rzymsko-Katolicka p.w. Św. [...] w S., gmina [...] domagała się na postawie art. 59 ust. 1 i 2 , art. 60 ust. 1 i art. 64 ust. 1 w związku z art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na adaptacji części budynku gospodarczego położonego na działce A na kostnicę z dobudową ganku. Po przeprowadzeniu postępowania toczącego się z udziałem inwestora i Gminy [...], Burmistrz [...] w dniu 10 września 2007 r. wydał decyzję o warunkach zabudowy, mocą której, na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4 oraz art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalił na rzecz Parafii Rzymsko-Katolickiej w S. warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Decyzja o warunkach zabudowy określała rodzaj inwestycji, funkcję zabudowy i zagospodarowania, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych w zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi a także dziedzictwa kulturowego, zabytków, obsługi infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dot. ochrony interesów osób trzecich a ponadto linie rozgraniczające teren inwestycji oraz jej oznaczenie graficzne przedstawione na mapie stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji i wyniki analizy w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowiące załącznik nr. 2 do decyzji. Decyzję tą doręczono Parafii Rzymsko Katolickiej p.w. Św. [...] w S. i Gminie [...].

Pismem z dnia 25 lutego 2008 r. J. R. złożyła do Burmistrza [...] wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją lokalizacyjną z dnia 10 września 2007 r. i domagała się "wycofania" tej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i art. 28 K.p.a. Do wniosku załączyła podanie z 19 lutego 2008 r. adresowane do Starosty [...], w którym domagała się "zmiany lokalizacji domu pogrzebowego zatwierdzonej przez Starostę [...] decyzją o pozwoleniu na budowę".

Postanowieniem z dnia 14 marca 2008 r. Burmistrz [...] działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 , art. 149 § 1 i art. 150 § 1 K.p.a. wznowił na żądanie J. R. postępowanie zakończone decyzją o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu organ wskazał, że strona dowiedziała się o skarżonej decyzji 19 lutego 2007r. (winno być 19 lutego 2008 r., bo taką datę wskazuje cyt. przez organ pismo strony z 7 marca 2008 r. – przypis sądu), a zatem zachowany został termin jednego miesiąca o jakim stanowi art. 148 § 2 K.p.a. będący przesłanką do wznowienia postępowania i przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia postępowania.

Decyzją z dnia [...] organ I instancji na podstawie art. 145 § 1 i art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej wydanej przez tenże organ 10 września 2007 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla Parafii Rzymsko Katolickiej p.w. Św. [...] w S. dla opisanej w niej inwestycji.

W uzasadnieniu decyzji po przedstawieniu treści wniosku i wskazanej w nim podstawy wznowienia, powołał się na czynności podjęte w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy, w tym przeprowadzenie analizy funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu ustalające wymagania dla nowej zabudowy. Organ zwrócił uwagę, że w postępowaniu o wydanie decyzji lokalizacyjnej J. R. nie uzyskała przymiotu strony, ponieważ działka stanowiąca jej własność a oznaczona numerem B znajduje się poza obszarem oddziaływania obiektu, którego postępowanie dotyczyło.

Organ I instancji zaznaczył ponadto, że J. R. "nie może skutecznie wnosić o wznowienie postępowania, bowiem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną o ustaleniu warunków zabudowy nie uzyskała przymiotu strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. Dlatego nie ma ona legitymacji procesowej do występowania z żądaniem wzruszenia decyzji w trybie nadzwyczajnym.

J. R. wniosła odwołanie, w którym domagała się uchylenia decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] jako sprzecznej z art. 28 K.p.a. i art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., gdyż pomija okoliczność, iż lokalizacja inwestycji w bezpośrednim sąsiedztwie jej działki znacznie obniża wartość nieruchomości oraz narusza jej dobra osobiste w tym ogranicza prawo do wypoczynku, dobrego samopoczucia, poczucia bezpieczeństwa i spokojnego mieszkania, godząc w efekcie w jej zdrowie psychiczne.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżony akt organu I instancji. W motywach decyzji odwoławczej po przedstawieniu przebiegu postępowania administracyjnego toczącego się przed Burmistrzem [...], organ przedstawił zasady postępowania rządzące procesową instytucją wznowienia postępowania. W szczególności wskazał na przesłanki wznowienia oraz zasady procedury. Organ odwołał się przy tym do treści kilku orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym dotyczących interesu prawnego, który jest warunkiem uznania określonego podmiotu za stronę przy ustaleniu istnienia związku między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną tego podmiotu. Wskazano, że według doktryny stronami są oprócz inwestora także właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości na której będzie realizowane przedsięwzięcie a także właściciele i użytkownicy wieczyści działek sąsiednich. W oparciu o te zasady ogólne wynikające z powołanych przez organ przepisów stwierdzono, że podzielić trzeba zapatrywanie, iż działka J. R. leży poza obszarem oddziaływania inwestycji. Nieruchomość odwołującej się nie przylega do terenu inwestycji, gdyż oddzielona jest od niej drogą gminną oznaczoną geodezyjnie nr C. Niezależnie od tego brak legitymacji procesowej strony wynika z przyjęcia, że strona wywiodła jedynie interes faktyczny a nie prawny w domaganiu się ustalenia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

W skardze sądowoadministracyjnej J. R. domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji i zwrotu kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie:

- art. 28 § K.p.a. w związku z art. 6 ust. 2 pkt 2 i art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a to przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż nie posiada ona statusu strony w sprawie o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy,

- § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dot. nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a to przez niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało wyznaczeniem obszaru analizowanego bez przeprowadzenia analizy oddziaływania planowanej inwestycji, a także bez uwzględnienia charakteru urbanistycznego danego obszaru.

- art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez jego niezastosowanie co doprowadziło do nieuwzględnienia przy określaniu obszaru analizowanego zasady dobrego sąsiedztwa.

Skarżąca podniosła, że organ I instancji w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy w sposób nieprawidłowy wyznaczył obszar analizowany na którym powinna być dokonana analiza funkcji oraz celu zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy, co doprowadziło do oczywistego naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa. Z zasady tej wynika bowiem konieczność dostosowywania nowej zabudowy na konkretnej działce do wyznaczonych przez istniejący w danym obszarze stan dotychczasowej zabudowy jej cech i parametrów o charakterze urbanistycznym. Zwrócono uwagę, że ze względu na charakter dotychczasowej zabudowy w szczególności obszar zabudowany budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, organ powinien wziąć pod uwagę te okoliczności, a także stopień intensywności wykorzystania terenu, który po wybudowaniu przez inwestora domu przedpogrzebowego spowoduje znaczny wzrost w stosunku do działki J. R. bowiem front kostnicy będzie znajdował się naprzeciw jedynych okien pokoi dziennych domu skarżącej, a to ograniczy korzystanie z tej nieruchomości budynkowej powodując w konsekwencji naruszenie dóbr osobistych strony.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i nie znajdując podstaw do zastosowania art. 54 § 3 P.p.s.a. podtrzymał argumenty zawarte w skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej.

Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Ocena działalności organów administracji publicznej, dokonywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, sprowadza się zatem do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny, pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Dlatego od razu trzeba zaznaczyć, że nawet przy uwzględnieniu skargi Sąd nie wydaje rozstrzygnięć merytorycznie załatwiających postępowanie administracyjne.

Na wstępie należy zaznaczyć, że zasady rządzące procedurą wznowienia postępowania jako instytucją stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną a przedstawione w uzasadnieniu decyzji SKO w Opolu, Sąd – co do zasady – w pełni podziela i nie ma potrzeby ich ponownego przytaczania.

I Zgodnie z treścią art. 28 K.p.a., stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Nie powinno zatem budzić wątpliwości stwierdzenie, że stroną postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy będzie zawsze wnioskodawca oraz właściciel lub użytkownik wieczysty działki, na której ma być realizowana inwestycja ( por. też art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. 2003, Nr 80 poz. 717 ze zm. ).

Należy też wskazać na przepis art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z którego wynika, że – każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych.

Z kolei art. 54 pkt 2 litera d ustawy stanowi, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich.

Z powołanych przepisów wynika, że osoba trzecia ma prawo domagać się od organu administracji publicznej ochrony swego interesu prawnego przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu należącego do innych osób.

Stanowisko takie wyrażono także w dwóch uchwałach 5 sędziów NSA, a to z dnia 25 września 1995 r., VI SA 13/1995 ONSA 1995/4/154, opubl. Lex 10650, i z dnia 4 grudnia 1995, VI SA 20/95, opubl. ONSA 1996/2/54, w których stwierdzono, że stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być także właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiednich.

W orzeczeniach tych NSA wskazał, że "z istoty decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że określa ona w sposób wiążący między innymi dopuszczalny na danym terenie rodzaj inwestycji. Jeśli tak to niewątpliwie wkracza w sferę praw i obowiązków właściciela nieruchomości sąsiednich, a w każdym razie może wkraczać w rozumieniu art. 28 K.p.a.

Takiej konkluzji nie wyklucza brzmienie art. 63 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym, decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności, lecz może wpłynąć na sposób wykonywania własności przez zlokalizowanie na spornej nieruchomości konkretnej inwestycji.

Powyższe wywody wpływają na ocenę sytuacji procesowej właściciela sąsiedniej nieruchomości. Jeżeli bowiem decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją administracyjną, wydaną po przeprowadzeniu postępowania podlegającego regułom K.p.a. , w którym to postępowaniu uczestniczy na prawach strony inwestor, to nie można wykluczyć udziału w tym postępowaniu właściciela nieruchomości sąsiedniej. Inwestycja, której dotyczy decyzja, może bowiem mieć także wpływ na sposób wykonywania prawa własności działek sąsiadujących z nieruchomością, na której ma być zrealizowana.

W wyroku z dnia 8 września 2004 r., sygn. OSK 394/2004, Lex 160 631 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że stronami postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być – w zależności od okoliczności sprawy - także właściciele nieruchomości nie sąsiadujących bezpośrednio z terenem zaplanowanej inwestycji.

Dlatego należy podkreślić, że w każdej sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o interesie prawnym, a co za tym idzie przymiocie strony, innych poza inwestorem osób, decydują okoliczności konkretnej sprawy związane z rodzajem, rozmiarem oraz stopniem i zakresem uciążliwego oddziaływania zamierzonej inwestycji na otoczenie.

W każdej sprawie organ wydający decyzję, ustalając krąg osób, które mają interes prawny w sprawie, musi badać, czy, a jeśli tak, to jak daleko sięgać będzie oddziaływanie planowanej inwestycji oraz jego charakter ( por. też cyt. wyrok z dnia 8 września 2004 r., OSK 394/2004 ), w którym na tle poprzedniego stanu prawnego, a to art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. stwierdzono, że przepis ten zapewnia ochronę interesów właścicieli działek sąsiednich, a także może stanowić podstawę do ochrony uzasadnionych interesów właścicieli działek położonych dalej, zobowiązując do badania interesu w każdym indywidualnym przypadku. Zależy to od stopnia uciążliwości oraz zasięgu oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie.

II. Nie wyjaśniając wskazanych powyżej okoliczności, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, organ naruszył art. 7 i art. 77 k.p.a., przy czym zasada prawdy obiektywnej odnosi się także do postępowania prowadzonego według reguł z art. 145 – 151 K.p.a. Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Zasada prawdy obiektywnej jest naczelną zasadą postępowania administracyjnego. Wynika z niej obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą. Realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, ustalenie stanu faktycznego sprawy jest bowiem niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego (tak Barbara Adamiak w: "Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz" B. Adamiak, J. Borkowski, CH Beck, Warszawa 2004 rok, str. 67). Stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z treści przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. wynika, że postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności. Organ administracji zobowiązany jest z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego. Zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy i w tym celu dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2000 roku, sygn. akt V SA 1816/00, LEX nr 77645, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2000 roku, sygn. akt V S.A. 948/00, LEX nr 50114).

Nie uzasadniając należycie swojego stanowiska organy naruszyły także artykuł 107 § 3 K.p.a. Obowiązek organów administracyjnych należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się te organy w toku załatwiania sprawy jest jednym z istotnych czynników wpływających na umocnienie praworządności w administracji. Motywy, którymi kierował się organ, rozstrzygając daną sprawę, powinny znaleźć swój wyraz także w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, bowiem strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych rozstrzygnięć. Bez zachowania tego elementu rozstrzygnięcia, strony nie mają możliwości obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem - zarówno w odwołaniu, jak też w skardze do Sądu. Niezależnie od powyższego, uzasadnienie stanowi jeden z warunków sine qua non skutecznej kontroli aktów administracyjnych przez sąd administracyjny. Prawidłowe uzasadnienie ma zatem nie tylko znaczenie prawne, ale i wychowawcze, bowiem pogłębia zaufanie stron postępowania do organów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 1995 roku, sygn. akt SA/Lu 2479/94, LEX 27106).

W ocenie Sądu uzasadnienie prawne orzeczenia nie może polegać tylko na powołaniu, przez organ wydający decyzję, artykułu czy paragrafu przepisu prawa, lecz powinno zawierać umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa, oraz wskazać, jaki zachodzi związek między tą oceną, a treścią rozstrzygnięcia. Natomiast uzasadnienie faktyczne - zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. - powinno zawierać przede wszystkim wskazanie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy faktów, które organ uznał za udowodnione.

III. Dlatego organy miały obowiązek szczegółowo wyjaśnić w uzasadnieniu decyzji dlaczego uważają, że skarżąca nie ma przymiotu strony w sprawie zakończonej wydaniem decyzji lokalizacyjnej. W tym celu należało przeprowadzić analizę okoliczności istotnych dla oceny interesu prawnego J. R. i wykazać, że w stosunku do spornej inwestycji nie ma ona interesu prawnego. W każdym razie nie wystarczy – jak to uczyniono zdawkowo – odwołanie się do wzajemnego usytuowania działek inwestora i strony skarżącej, wskazując w szczególności na brak wspólnej granicy – co miałoby automatycznie oznaczać, że nieruchomość J. R. znajduje się poza obszarem oddziaływania inwestycji. Co do takiego zapatrywania organów trzeba zważyć, że przymiot strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego mogą mieć także właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości nie sąsiadujących bezpośrednio z nieruchomością inwestora, a o interesie prawnym, a w konsekwencji przymiocie strony w postępowaniu lokalizacyjnym, w tym toczącym się w trybie wznowienia postępowania, decydują okoliczności konkretnej sprawy. Dlatego wyprowadzenie wniosku przez organ I instancji, zaakceptowanego w decyzji odwoławczej, że z faktu położenia działki skarżącej oddzielonej drogą od działki objętej inwestycją, wynika już brak legitymacji czynnej i przymiotu strony, nie mogło zostać przez sąd zaakceptowane. W tej mierze godzi się przywołać linię orzecznictwa zapoczątkowaną uchwałą składu 5 sędziów NSA z 25 września 1995 r., VI SA 13/95, ONSA 1995/4/154, kontynuowaną pod rządami ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( por. też wyroki NSA z 8 września 2004 r. OSK 394/04, Lex 160 631 i z 18 października 2007 r., II OSK 1404/06 Lex 394 873 i z 22 lutego 2006 r. , II OSK 551/05 LEX 194346 oraz wyrok WSA w Warszawie z 13 września 2005 r. IV SA/Wa 741/04 LEX 192916 ).

Zwrócić przy tym jednak trzeba uwagę, że zarzutu skargi związanego z naruszeniem § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. nie można podzielić. Interpretowanie pojęcia działki sąsiedniej przez zapisy rozporządzenia i utożsamianie granic "sąsiedztwa" w oparciu o określone według reguł rozporządzenia granice obszaru analizowanego nie jest trafne.

Rozporządzenie określa jedynie sposób ustalenia granic obszaru analizowanego w obrębie którego funkcję oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania. Nie wyjaśnia ono jednak pojęcia działki sąsiedniej, gdyż wykraczałoby to poza granice upoważnienia ustawowego do wydania tego aktu wykonawczego z art. 61 ust. 6 i 7 ustawy. ( por. Z. Kostka "Ustawa o planowaniu (...) – komentarz i przepisy wykonawcze " Gdańsk 2004, str. 119 ).

W wyniku dokonanej oceny w granicach wskazanej na wstępie kognicji Sądu należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera c w zw. z art. 135 P.p.s.a. zaskarżone decyzje podlegały uchyleniu. Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych zważań. Pozostałe rozstrzygnięcia zawarte w wyroku uzasadniają przepisy art. 152 i art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.