Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1791/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2006 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. cofnął M.K. licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia.

M.K. został skazany za przestępstwo umyślne z art. 157 § 2 k.k. przez Sąd Rejonowy w [...] na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Na skutek złożonej apelacji zapadł prawomocny wyrok w dniu [...] grudnia 2004 r. Sądu Okręgowego w [...] zmieniający wyrok sądu I instancji i skazujący M.K. za to przestępstwo na karę grzywny.

W związku z powyższym organ administracji stwierdzając, że M.K. przestał spełniać przesłankę określoną w art. 27 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (j. t. Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.), cofnął licencję.

Pełnomocnik skazanego wniósł wniosek o zatarcie skazania, jednakże organ administracji stwierdził, że okoliczność ta nie zmienia faktu skazania prawomocnym wyrokiem, a tym samym cofnięcie licencji było uzasadnione.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie znalazł również podstaw do umorzenia postępowania, o co wnosił w trakcie postępowania administracyjnego M.K., gdyż zgromadzony materiał w sprawie stanowił podstawę do wydania decyzji.

Od decyzji tej M.K. złożył odwołanie domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Skarżący podnosił, że zaskarżona decyzja nie określa jaka licencja została mu cofnięta, bowiem decyzja nie wskazuje z jakiego dnia jest to dokument i jaki nosi numer. Nadto organ administracji nie rozpoznał sprawy pod kątem art. 7 k.p.a., przez uwzględnienie słusznego interesu strony.

Skarżący podnosił, że wyrok sądu okręgowego znacznie złagodził orzeczenie sądu I instancji, a nadto sąd okręgowy stwierdził, że zachowanie skarżącego można oceniać jako incydentalne, co w świetle bardzo dobrych opinii o nim powinno być wzięte pod uwagę przez organ administracji. Nadto skarżący podkreślał, że jako przedsiębiorca zatrudnia 600 osób na umowę o pracę, a jego firma cieszy się, tak jak on sam, dużym uznaniem.

W związku z tym cofnięcie licencji byłoby nie tylko nieusprawiedliwione ale również rażąco niesprawiedliwe.

Dodatkowo skarżący podnosił, że wystąpił o zatarcie skazania a posiedzenie sądu w tym przedmiocie zostało wyznaczone na dzień 24 sierpnia 2006 r.

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy stwierdził, że skarżący skutkiem skazania go prawomocnym wyrokiem karnym za popełnienie przestępstwa umyślnego, przestał spełniać przesłankę z art. 27 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia. Zatem o licencję będzie mógł się ubiegać po zatarciu skazania w nowym postępowaniu administracyjnym, a do dnia wydania decyzji zatarcie skazania w stosunku do skarżącego nie nastąpiło.

Na stanowisko organu administracji nie mogło mieć wpływu to, że czyn skarżącego sąd karny uznał za incydentalny, a także dobre opinie o skarżącym przedłożone w toku postępowania, albowiem cofnięcie licencji w sytuacji skazania za przestępstwo umyślne jest obligatoryjne. Decyzja wydana na podstawie art. 31 ust. 2 pkt 1 5 ustawy o ochronie osób i mienia ma charakter decyzji związanej i nie zależy od uznania organu administracji.

Na powyższą decyzję M.K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego żądając uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności oraz przeprowadzenia dowodu z akt VI SA/Wa 1534/06 na okoliczność istnienia zagadnienia wstępnego uzasadniającego zawieszenie postępowania sądowego, a także przeprowadzenia postępowania mediacyjnego.

Zawieszenie postępowania skarżący uzasadniał toczącym się postępowaniem sądowym o zatarcie skazania. W jego ocenie zachodzi związek przyczynowy pomiędzy ewentualnym wynikiem tego postępowania a rozstrzygnięciem sprawy w przedmiocie cofnięcia licencji.

Organ administracji nie dokonał oceny stanu faktycznego zgodnie z art. 7 k.p.a., bowiem nie wziął pod uwagę dobrych opinii o skarżącym i stwierdzenia sądu odwoławczego co do incydentalności czynu skarżącego.

W ocenie skarżącego cofnięcie licencji należy uznać za społecznie nieuzasadnione z uwagi na nienagannie prowadzoną przez niego działalność gospodarczą, ocenianą jako bardzo dobrą oraz na fakt zatrudniania 600 osób na umowach o prace. Pracownikom swoim udziela wszechstronnej pomocy socjalnej w tym kierując ich na kursy i studia. Nadto wspiera również lokalne szkolnictwo i oświatę poprzez sponsorowanie pomocy naukowych i festynów szkolnych. Jest założycielem fundacji D., której celem jest pomaganie młodym sportowcom. Będąc myśliwym od 25 lat został wybrany do Sądu Koleżeńskiego przy Wojewódzkiej Radzie Łowieckiej oraz został wybrany na członka prestiżowego Ogólnopolskiego Klubu S.

Podnosząc ponownie wadę zaskarżonej decyzji polegającą na niedookreśleniu jaka licencja została cofnięta, gdyż nie określono z jakiej daty i o jakim numerze, skarżący stwierdził, że nie będzie w stanie wykonać zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie.

Organ administracji podkreślał, że przepis art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia nie zawiera katalogu przestępstw, zatem odnosi się do wszystkich przestępstw umyślnych, w tym do popełnionego przez skarżącego. Podjęcie natomiast kroków w kierunku zatarcia skazania nie eliminuje faktu popełnienia przestępstwa, za które skarżący został prawomocnie skazany, co w świetle art. 31 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy obligowało organ administracji do cofnięcia licencji.

Komendant Główny Policji nie wyraził zgody na przeprowadzenie postępowania mediacyjnego uznając, że brak jest podstaw do zmiany decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna.

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia, wskazaną w osnowie zaskarżonej decyzji, był art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (j. t. Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.) – dalej określana jako ustawa.

Stosownie do powołanego przepisu Komendant Wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5 oraz ust. 3 pkt 1 i 2. Zgodnie z art. 26 ust. 2 pkt 1 ustawy o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia może ubiegać się osoba, która nie była skazana prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne. Natomiast w myśl art. 27 ust. 2 ustawy pkt 1 ustawy o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia może ubiegać się osoba która spełnia m. in. warunki, o których mowa a art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy. Zatem cofnięcie licencji jest obligatoryjne w przypadku, kiedy osoba ją posiadająca (bez względu czy jest to licencja pracownika ochrony I czy II stopnia) została skazana prawomocnym wyrokiem sądu karnego za popełnienie przestępstwa umyślnego.

M.K. został skazany przez Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia [...] grudnia 2004 r. w sprawie [...] na karę grzywny za popełnienie przestępstwa z art. 157 § 1 k.k. Przestępstwo to mieści się w Rozdziale XIX Kodeksu Karnego "Przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu" i jest przestępstwem popełnionym z winy umyślnej.

Stosownie zatem do treści art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy organ administracji był obowiązany cofnąć skarżącemu licencję.

Zarzut skarżącego, iż zaskarżona decyzja administracyjna nie dookreśla o jaką konkretnie licencję chodzi, nie jest trafny.

Organ odwoławczy uznał, analizując kontrolowane rozstrzygnięcie łącznie z jego uzasadnieniem, że decyzja organu I instancji była zasadna. Natomiast decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2006 r. podaje w uzasadnieniu, iż cofa się licencję (decyzję) pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia nr [...] z dnia [...] marca 2000 r. Ponieważ zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. uzasadnienie decyzji administracyjnej jest nieodłączną częścią samej decyzji, organ administracji precyzyjnie wskazał jakiego uprawnienia rozstrzygnięcie dotyczyło.

Wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania, z uwagi na otwarcie postępowania o przedterminowe zatarcie skazania, nie mógł być uwzględniony tak przez organ administracji, jak i przez Sąd.

Stosownie do art. 97 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie: w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5 k.p.a., a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105 k.p.a.), oraz także w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony, w razie utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych lub gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Podkreślenia wymaga, że przesłanki zawieszenia postępowania, wskazane w art. 97 § 1 k.p.a., zostały określone w sposób wyczerpujący i nie podlegają rozszerzeniu.

Postępowanie administracyjne może być zawieszone także na wniosek strony, która go wszczęła, przy braku sprzeciwu innych stron tego postępowania (art. 98 § 1 k.p.a.). Jednakże sytuacja ta nie zachodziła w rozpoznawanej sprawie, bowiem postępowanie zostało wszczęte z urzędu.

Skarżący wnosił o zawieszenie postępowania wskazując na wystąpienie zagadnienia wstępnego w postaci wszczęcia postępowania sądowego przed sądem karnym o przedterminowe zatarcie skazania.

Pod pojęciem zagadnienia wstępnego w rozumieniu przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. należy rozumieć sytuację, gdy w ramach stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej występuje, jako jego element, kwestia której uprzednie rozstrzygnięcie warunkuje rozpatrzenie sprawy administracyjnej, gdy jednocześnie do rozstrzygnięcia tej kwestii nie jest właściwy organ administracji rozpoznający sprawę administracyjną, lecz inny organ lub sąd (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2000 r. w sprawie V SA1701/99 i z dnia 7 marca 2001 r. w sprawie III SA 32/00).

W rozpoznawanej sprawie organ administracji miał wszelkie warunki określone stanem faktycznym i prawnym do prowadzenia postępowania o cofnięcie licencji. Nie musiał w szczególności czekać na rozstrzygnięcie sądu karnego co do wcześniejszego zatarcia skazania, albowiem orzeczenie w tym przedmiocie nie było konieczne do załatwienia sprawy w rozumieniu art. 104 § 1 k.p.a. w związku z art. 106 § 1 k.p.a. Natomiast niewątpliwie za zagadnienie wstępne należałoby uznać rozstrzygnięcie sądu karnego w sprawie dotyczącej popełnienia przestępstwa przez uprawnionego z licencji. Skoro bowiem ustawa uzależnia cofnięcie licencji od karalności za przestępstwo umyślne, to jasne jest, że wynik toczącej się sprawy karnej mieściłby się w kategorii zagadnienia wstępnego, o którym mowa w przepisie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. W rozpoznawanej sprawie okoliczność ta została rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem sądu karnego uznającego skarżącego za winnego popełnienia przestępstwa z winy umyślnej, a tym samym skarżący nie spełnił wymogu niekaralności, co uzasadniało wydanie decyzji o cofnięciu licencji.

Nie zachodziły również przesłanki do zawieszenia postępowania sadowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), albowiem rozstrzygnięcie sprawy nie było uzależnione od wyniku postępowania o przedterminowe zatarcie skazania. Oczekiwanie na wydanie orzeczenia przez sąd karny w przedmiocie przedterminowego zatarcia skazania nie może stanowić przesłanki zawieszenia postępowania przed sądem administracyjnym na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ww. ustawy. Postępowanie o zatarcie skazania nie jest przeszkodą, której usunięcie jest niezbędne dla realizacji celu postępowania toczącego się przed sądem administracyjnym oraz mające bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Celem postępowania przed sądem administracyjnym jest badanie jedynie legalność zaskarżonej decyzji administracyjnej, tj. badanie czy decyzja ta nie została wydana z naruszeniem prawa. W tym zakresie rozpoznanie sprawy przez Sąd i wydanie rozstrzygnięcia nie było zależne od wyniku postępowania toczącego się przed sądem karnym o przedterminowe zatarcie skazania przestępstwa popełnionego przez skarżącego. Pozostaje bowiem poza sporem, że skarżący w dacie wydania zaskarżonej decyzji był osobą prawomocnie skazaną za przestępstwo popełnione z winy umyślnej, a zatem organ administracji był obowiązany zachować się odpowiednio do wymogu wskazanego w art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia.

Ubocznie można zauważyć, że skarżący do zakończenia postępowania przez Sądem, nie przedłożył informacji dotyczącej wyniku powyższego postępowania.

Sąd nie stwierdził, by organ administracji naruszył przepisy prawa materialnego przez błędną ich interpretację lub niewłaściwe zastosowanie, a także nie stwierdził by doszło do naruszenia przepisów postępowania, w tym w szczególności wskazanych w skardze. W związku z powyższym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.