Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 516/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2022-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Dudar,, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 października 2022 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735, dalej k.p.a.), w związku z odwołaniem M. S. od decyzji Wójta Gminy Sz. z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco:

Wójt Gminy Sz. (dalej też jako Wójt Gminy) decyzją z dnia [...] marca 2003 r. nr [...], w pkt 1 sentencji orzekł o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przysługujące dotychczasowym użytkownikom wieczystym małżeństwu M. S. c. Z. i N. i J. S. s. S. i I., zamieszkałym Sz., do nieruchomości stanowiącej własność Gminy Sz. składającej się z działek oznaczonych numerami geodezyjnymi: [...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha położonych we wsi C. gm. Sz., dla której w Sądzie Rejonowym Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzona była Księga Wieczysta KW nr [...]; w pkt 2 sentencji zobowiązał nabywców do uiszczenia Gminie Sz. opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w kwocie [...] zł; w pkt 3 sentencji określił termin oraz sposób uiszczenia ww. opłaty; w pkt 4 sentencji wskazał, że nieuiszczenie opłaty w terminie podlega zabezpieczeniu hipoteką przymusową na nieruchomości objętej przekształceniem; w pkt 5 sentencji poinformował, że decyzja stanowi podstawę wpisu do księgi wieczystej (dalej też jako decyzja przekształceniowa).

W dniu [...] listopada 2021 r. do Urzędu Gminy Sz. wpłynął wniosek M.S. - reprezentowanej przez r. pr. K. S. (dalej też jako pełnomocnik strony) o doręczenie ww. decyzji. W odpowiedzi na powyższe, Wójt Gminy Sz. przy piśmie z dnia [...] stycznia 2022 r., przesłał pełnomocnikowi kopię decyzji przekształceniowej wydanej przez Wójta Gminy w dniu [...] marca 2003 r.

W dniu[...] lutego 2022 r. M. S. wniosła - za pośrednictwem Wójta Gminy Sz. - do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., odwołanie od przedmiotowej decyzji, której kopię doręczono w dniu [...] stycznia 2022 r., zarzucając jej:

1. naruszenie art. 6, 8 § 1, 10 § 1 i 15 k.p.a., poprzez uznanie, że decyzja została skutecznie doręczona odwołującej się M. S., podczas gdy decyzja ta ani inne pisma w niniejszej sprawie nigdy nie zostały jej prawidłowo doręczone, a nadto w sytuacji kiedy nie wiadomo, czy decyzja ta i kiedy doręczona została jakiejkolwiek stronie w niniejszym postępowaniu, w trybie przewidzianym przepisami k.p.a., co uniemożliwiło odwołującej się możliwość ochrony jej słusznych praw, zwłaszcza że odwołująca się nigdy nie była inicjatorką niniejszego postępowania,

2. naruszenie art. 42, 43 i 44 k.p.a., poprzez niezastosowanie żadnego ze wskazanych przepisów i zaniechanie doręczenia przedmiotowej decyzji odwołującej się M. S. w trybie przewidzianym w treści przepisów k.p.a.,

3. naruszenie art. 105 § 1 k.p.a., poprzez nieumorzenie postępowania administracyjnego prowadzonego za sygn. akt: [...], pomimo że jest ono bezprzedmiotowe z uwagi na brak wniosku M. S., bez którego niniejsze postępowanie nie miało prawa się toczyć, a nadto z uwagi na fakt, że obecnym użytkownikiem wieczystym przedmiotowej nieruchomości jest "E." Sp. z o.o. z siedzibą w Sz., co powoduje, że postępowanie musi zostać umorzone,

4. naruszenie art. 1 i 2 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu swego stanowiska Kolegium wskazało, powołując się w tym zakresie na art. 134 i 129 § 2 k.p.a., że odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, zaś ustalenie przekroczenia tego terminu skutkuje stwierdzeniem uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że w razie nieskorzystania przez stronę z odwołania w terminie przewidzianym przez ustawodawcę, decyzja w myśl art. 16 § 1 k.p.a. staje się ostateczna, niezależnie od tego, czy organ doręczył lub ogłosił ją wszystkim stronom, zaś stronie która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu i dowiedziała się o wydaniu decyzji, gdy ta była już ostateczna, przysługuje jedynie wniosek na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. o wznowienie postępowania.

Mając na uwadze powyższe przepisy organ ustalił, że decyzja przekształceniowa Wójta Gminy Sz. z dnia [...] marca 2003 r., skierowana do M. S. i J. Z. S., została wysłana - za pośrednictwem poczty polskiej - na adres, jaki widnieje m.in. na wniosku o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności z dnia [...] grudnia 2002 r. Z adnotacji zawartej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynika, że decyzja została doręczona [...] marca 2003 r., a jej odbiór pokwitował K. M. Organ podkreślił, że doręczenie to nie spełnia standardów wynikających z art. 43 k.p.a., gdyż nie jest wiadomym, kim jest osoba, której przekazano przesyłkę, oraz czy zobowiązała się ona przekazać ją adresatom, a także, czy adresatom przesyłki zostało pozostawione o tym fakcie zawiadomienie. Jednakże w realiach niniejszej sprawy należy przyjąć, iż skutek doręczenia decyzji przynajmniej jednej ze stron postępowania nastąpił. Świadczy o tym chociażby złożone przez J. S. w dniu [...] marca 2003 r. (z zachowaniem ustawowego terminu - przyjmując, iż decyzję doręczono dnia 20 marca 2003 r.) w Urzędzie Gminy Sz. - odwołanie od ww. decyzji, skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. W treści wspomnianego odwołania wskazano numer decyzji z dnia [...] marca 2003 r. i zakwestionowano pkt 3 decyzji, regulujący sposób zapłaty należności za przekształcenie. Wspomniane odwołanie nota bene nie trafiło do organu odwoławczego, ponieważ zostało potraktowane jako wniosek o rozłożenie na raty ustalonej decyzją przekształceniową opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Na skutek czego, w dniu [...] kwietnia 2003 r. Wójt Gminy Sz. zawarł umowę cywilnoprawną z J. S., mocą której strony ustaliły ratalny system spłaty należności z tytułu wspomnianego przekształcenia (na okres pięciu lat). Z akt sprawy wynika również, że raty były regulowane w terminie, a należność za przekształcenie została całkowicie spłacona w lutym 2008 r. Powyższe okoliczności – zdaniem organu odwoławczego świadczą o tym, że decyzja przekształceniowa została doręczona stronie postępowania - wnioskodawcy, co oznacza, że osoba, która potwierdziła odbiór przesyłki, przekazała ją adresatowi. Wobec powyższego termin na wniesienie odwołania od decyzji Wójta Gminy Sz. z dnia [...] marca 2003 r., nr [...] upłynął z dniem [...] kwietnia 2003 r. Po tej dacie, decyzja Wójta Gminy stała się prawomocna, również w stosunku do M. S., która jak twierdzi, rzeczonej decyzji nie otrzymała i nie posiadała wiedzy o toczącym się postępowaniu, pomimo posiadania w sprawie statusu strony.

Organ odwoławczy podkreślił także, że z akt sprawy wynika również, że organ I instancji uznał M. S. za stronę postępowania i wszystkie pisma w tej sprawie oraz przedmiotową decyzję kierował do M. S. i do J. Z. S., jednakże nie ma żadnego dowodu potwierdzającego, że ww. pisma, jak również decyzja przekształceniowa została doręczona M. S. Z punktu widzenia wymogów zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego, uznać należy, że doręczenie decyzji przekształceniowej M. S. było wadliwe. Powyższe okoliczności faktycznie mają wpływ zarówno na ocenę skuteczności dokonanego M. S. doręczenia zaskarżonej decyzji, jak i stwierdzenie, czy została ona bez swojej winy pozbawiona udziału w postępowaniu. Niedoręczenie decyzji kończącej postępowanie oznacza bowiem, że strona nie ma wiedzy o rozstrzygnięciu sprawy, sposobie jej rozstrzygnięcia i motywach orzeczenia, a także nie ma praktycznej możliwości jej zaskarżenia poprzez wniesienie odwołania, jeśli nie doszło do prawidłowego doręczenia decyzji organu I instancji. W takich przypadkach stronie pozbawionej prawa do czynnego udziału w postępowaniu, przysługuje prawo do żądania wznowienia postępowania, na podstawie art. 145 § 4 k.p.a. (patrz np. postanowienie WSA w Gdańsku z 6 grudnia 2021 r., II SA/Gd 631/21, Lex nr 3268952). Ponadto organ odwoławczy powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2014 r., II OSK 2259/12, w którym stwierdzono, iż wchodzi do obrotu prawnego i wywołuje skutki prawne również decyzja doręczona wadliwie, np. z naruszeniem przepisów o doręczeniach, z pominięciem niektórych stron, bądź ich pełnomocników, jak również decyzja doręczona jedynie "do wiadomości". Nie jest dopuszczalne ponowne poprawne dokonywanie doręczenia w miejsce wcześniejszego wadliwego, jak również ponowne dokonywanie tej czynności wobec stron pominiętych przy wcześniejszym akcie doręczenia. Przyjęcie innej koncepcji godziłoby bowiem w zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, określoną w art. 16 k.p.a. Umożliwienie organowi ponownego doręczenia decyzji w miejsce wcześniejszego wadliwego prowadziłoby do skutków niemożliwych do zaakceptowania w świetle zasad postępowania administracyjnego. Takie kolejne doręczenie umożliwiałoby uruchomienie trybu zwykłego odwoławczego już po uzyskaniu przez decyzję administracyjną cechy ostateczności (postanowienie NSA z 18 listopada 2021 r., II OZ 812/21, Lex nr 3271974). Nie można bowiem, odwołując się de facto do bezterminowej możliwości wniesienia odwołania przez stronę uczestniczącą w postępowaniu, której nie doręczono decyzji, dopuścić do powstania stanu niepewności co do praw i obowiązków stron wynikających z tej decyzji. Oznacza to, że ostateczny i nieprzekraczalny termin do złożenia odwołania dla osób, które nie brały udziału w postępowaniu jest taki sam jak termin do złożenia odwołania dla strony, której jako ostatniej doręczono decyzję. Zatem termin ten nie biegnie od dnia faktycznego dowiedzenia się o wydaniu decyzji, który to dzień może mieć znaczenie w przypadku ewentualnego wznowienia postępowania, natomiast w kontekście "odwoławczym" nie ma istotnego prawnego znaczenia.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożyła M. S. reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego K. S. zarzucając naruszenie prawa procesowego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) naruszenie art. 6 k.p.a., zgodnie z którym: "Organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa’’, albowiem wydane przez organ postanowienie nie odpowiada przepisom prawa, gdyż organ uznał skuteczność doręczenia M. S. decyzji przekształceniowej Wójta Gminy Sz. z dnia [...] marca 2003 r. mimo, że została ona odebrana przez osobę nieuprawnioną;

2) naruszenie art. 7 k.p.a., zgodnie z którym: "W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli" poprzez niezałatwienie sprawy w sposób zgodny z przepisami prawa, niewyjaśnienie sprawy co do jej istoty i nieuzasadnienie swojego stanowiska w sposób racjonalny, w to miejsce powołując się na okoliczność, że J. S. wniósł odwołanie od decyzji z dnia [...] marca 2003 roku, co w ocenie organu uzasadnia przyjęcie, że decyzja została skutecznie i prawidłowo doręczona M. S.;

3) naruszenie art. 43 k.p.a., zgodnie z którym: "w przypadku nieobecności adresata, pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi" poprzez błędne przyjęcie przez organ, iż doręczenie decyzji K. M. spełniało przesłanki dla uznania, iż doręczenie decyzji z dnia [...] marca 2003 roku było prawidłowe i skuteczne względem M. S.;

4) naruszenie art. 109 § 1 k.p.a., zgodnie z którym: "decyzję doręcza się stronom na piśmie’' w związku z art. 28 k.p.a., zgodnie z którym: "stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek " poprzez błędne przyjęcie przez organ, iż dla skutecznego doręczenia decyzji z dnia [...] marca 2003 roku kierowanej do M. S. i J. Z. S. wystarczające było jej dostarczenie jednemu małżonkowi (przy czym skarżąca kwestionuje jakoby doręczenie zastępcze było prawidłowe);

5) naruszenie art. 134 k.p.a., zgodnie z którym: "organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania" w związku z art. 129 § 2 k.p.a., zgodnie z którym: "odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie" poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie, że w niniejszej sprawie skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że skarżąca złożyła odwołanie w terminie, bowiem decyzja po raz pierwszy została jej doręczona w dniu [...] stycznia 2022 roku;

6) naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym: "w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli: [...] strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu" poprzez błędne przyjęcie przez organ, iż skarżąca została pozbawiona możliwości udziału w postępowaniu, podczas gdy była podmiotem inicjującym postępowanie, a fakt nieprawidłowości sposobu doręczenia decyzji nie jest równoznaczny z przyjęciem, iż strona nie brała udziału w postępowaniu.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu rozwinięto zarzuty podniesione w skardze.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoją argumentację.

W toku postępowania odpowiedź na skargę złożył również uczestnik postępowania J. S. reprezentowany przez radcę prawnego T. G. wnosząc o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazano, że skarżąca od samego początku wiedziała o wydaniu przedmiotowej decyzji przekształceniowej. Małżonkowie S. i jednocześnie wspólnicy spółki cywilnej W. C. byli użytkownikami wieczystymi kilku atrakcyjnych nieruchomości w Polsce. Kiedy w 2000 r. pojawiła się możliwość przekształcenia prawa użytkowania wieczystego we własność skorzystali z tej możliwości. Dotyczyły do nieruchomości w Sz., pensjonatu w K. oraz nieruchomości w Sz. Uczestnik postępowania powołał się również na liczne postępowania sądowe, zarówno cywilne jak i karne toczące się między nim a skarżącą min. w których skarżąca została skazana za składanie fałszywych zeznań oraz dotyczących uzgodnienia treści księgi wieczystej. Odniósł się także do udzielonych pełnomocnictw do odbioru korespondencji w trakcie postępowań przekształceniowych w/w nieruchomości. Końcowo podkreślił, że skarżąca po prawie 20 latach od wydania decyzji, kwestionuje jej otrzymanie, gdyż jest to wyrazem jej aktualnej sytuacji procesowej w sporach z byłym mężem, a czyni to 6 lat po tym jak uczestnik postępowania wystąpił przeciwko niej z roszczeniem o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, w którym to pozwie wskazał decyzję Wójta Gminy Sz. z [...]03.2003 r., która nie została ujawniona w KW (k. 34-37). Do pisma uczestnik postępowania przedłożył szereg wyroków i protokołów rozpraw sądów cywilnych, karnych i SN w różnych sprawach toczących się między uczestnikiem postępowania oraz skarżącą.

W toku niniejszego postępowania zarówno uczestnik postępowania, jak i skarżąca reprezentowani przez pełnomocników kilkakrotnie ustosunkowywali się do pism procesowych strony przeciwnej i przedkładali kolejne protokoły rozpraw i orzeczeń sądów, wywodząc z nich okoliczności potwierdzające ich stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne wynika z treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 t.j., zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tą regulacją sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. W świetle przywołanych regulacji sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego rozstrzygnięć organów administracji publicznej.

Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania jej z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny uchyla akt administracyjny, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), względnie naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).

Wskazać też trzeba, że zgodnie z art. 119 pkt 3 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony.

Na takiej właśnie podstawie została rozpoznana przez Sąd złożona w niniejszej sprawie skarga na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] maja 2022 r., w którym na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2021 r. poz. 735, dalej k.p.a.) stwierdzono uchybienie przez skarżącą terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy Sz. z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności do nieruchomości o stosownych numerach położonych we wsi C. gm. Sz. Podkreślić przy tym należy, że w dniu [...] listopada 2021 r. do Urzędu Gminy Sz. wpłynął wniosek M. S. – reprezentowanej przez pełnomocnika o doręczenie w/w decyzji, co nastąpiło w piśmie z dnia [...] stycznia 2022 r. i skutkowało złożeniem odwołania w dniu [...] lutego 2022 r. Faktycznie zatem nastąpiło to 19 lat po wydaniu decyzji przekształceniowej z dnia [...] marca 2003 r.

Należy przy tym zaakcentować, że w przypadku wniesienia do sądu administracyjnego skargi na postanowienie wydane na podstawie art. 134 k.p.a., sąd bada jedynie, czy organ wykazał w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu, że zachodziła w sprawie niedopuszczalność odwołania lub czy doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 9.07.2020 r., sygn. akt III SA/Gd 353/20, Lex nr 3037346).

Przechodząc do istoty sprawy należy wskazać, że zgodne z przepisem art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Z powołanego przepisu wynika, iż organ odwoławczy przed merytorycznym rozpoznaniem odwołania obowiązany jest ustalić, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. W razie stwierdzenia niedopuszczalności lub uchybienia terminu, organ odwoławczy nie może rozpatrzyć merytorycznie wniesionego środka zaskarżenia i winien wówczas w drodze postanowienia stwierdzić niedopuszczalność odwołania lub uchybienie terminu do jego wniesienia. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu stanowi naruszenie prawa, które należy zakwalifikować jako rażące zważywszy na to, że oznacza weryfikację w postępowaniu odwoławczym aktu, który na podstawie art. 16 § 1 k.p.a. korzysta z ochrony wynikającej z zasady trwałości.

Stosownie do treści art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie tego terminu już stanowi jego uchybienie.

W celu dokonania wyżej wskazanych ustaleń, organ administracji w myśl przepisu art. 7 k.p.a., podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że organ odwoławczy prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz wyciągnął prawidłowe wnioski, zaś argumentacja odnosząca się zastosowanej wykładni przepisów prawnych i ugruntowanego orzecznictwa sądowego jest prawidłowa. Sąd w całości podziela ustalenia zawarte w zaskarżonym postanowieniu i w całości przyjmuje jako własne.

W niniejszej sprawie nie budzi, zdaniem Sądu wątpliwości, że decyzja przekształceniowa Wójta Gminy Sz. z dnia [...] marca 2003 r., skierowana do M. S. i J. Z. S., została wysłana - za pośrednictwem poczty polskiej - na adres, jaki widnieje m.in. na wniosku o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności z dnia [...] grudnia 2002 r. Z adnotacji zawartej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynika, że decyzja została doręczona [...] marca 2003 r., a jej odbiór pokwitował K. M. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy słusznie stwierdził, że doręczenie to było nieprawidłowe z punktu widzenia art. 43 k.p.a., gdyż nie było wiadomym, kim jest osoba, której przekazano przesyłkę, a zatem nie było skuteczne. Nie można zatem podzielić zarzutu naruszenia art. 6 k.p.a. podniesionego w pkt 1 skargi, skoro organ w sposób jednoznaczny wskazał na nieprawidłowość doręczenia decyzji przekształceniowej z 2003 r. stronie skarżącej, z uwagi na odebranie jej przez osobę nieuprawnioną. W tych okolicznościach odnoszenie się do tego czy taka osoba była umocowana przez skarżącą czy też uprawniona w sposób zwyczajowy, w szczególności w kontekście postępowań karnych o sfałszowanie podpisów na pełnomocnictwach nie ma żadnego znaczenia. Niewątpliwie taki sposób doręczenia był niezgodny z treścią art. 43 k.p.a., a zatem nie można przyjąć, że doszło do prawidłowego i skutecznego doręczenia decyzji. Tym samym organowi odwoławczemu nie można zarzucić również naruszenia art. 43 k.p.a. (zarzut z punktu 3).

Ponadto nieskuteczność doręczenia skarżącej decyzji przekształceniowej z 2003 r. znajduje również potwierdzenie w tym, że z akt sprawy wynika również, że organ I instancji uznał M. S. za stronę postępowania i wszystkie pisma w tej sprawie oraz przedmiotową decyzję kierował do M. S. i do J. Z. S. łącznie, jednakże nie ma żadnego dowodu potwierdzającego, że jakiekolwiek pismo czy też decyzja przekształceniowa zostały doręczone M. S, która nie odebrała żadnej korespondencji w sprawie. Nota bene skarżąca wywodziła dalej idący skutek wskazujący na to, że nawet nie składała wniosku o przekształcenie przedmiotowej decyzji. Z punktu widzenia wymogów zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego, uznać należy, że już samo doręczenie decyzji przekształceniowej M. S.było wadliwe, z powodu skierowania jest łącznie do skarżącej oraz uczestnika postępowania jako małżonków i wnioskodawców postępowania przekształceniowego. Zgodnie bowiem z art. 40 § 3 k.p.a. w sprawie wszczętej na skutek podania złożonego przez dwie lub więcej stron pisma doręcza się wszystkim stronom, chyba że w podaniu wskazały jedną jako upoważnioną do odbioru pism. O tym zaś kto jest stroną w postępowaniu administracyjnym stanowi art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. O tym bowiem, czy jest się stroną danego postępowania administracyjnego czy też nie, nie decyduje sama wola czy subiektywne przekonanie danej osoby, bądź dopuszczenie jej przez organ do udziału w nim, ale istnienie przepisu prawa materialnego pozwalającego zakwalifikować interes danej osoby jako "interes prawny".

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że w postępowaniu administracyjnym stronami są poszczególni małżonkowie jako osoby fizyczne, a nie małżeństwo jako instytucja mająca swoje unormowanie w przepisach Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (por. wyrok NSA z 19 lipca 2007 r. sygn. akt I OSK 1234/06, Lex nr 939218, wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 listopada 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 1164/20, CBOSA). Oznacza to, że stroną postępowania przekształceniowego zakończonego decyzją z dnia 2003 r. nie było małżeństwo, a jedynie poszczególni współwłaściciele objętej przekształceniem prawa użytkowania wieczystego nieruchomości. Powyższe również potwierdza nieskuteczność doręczenia decyzji skarżącej. Zaś zarzuty zawarte w pkt 4 w kontekście naruszenia art. 109 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. nie zasługują na uwzględnienie, bowiem zostały one dostrzeżone przez organ odwoławczy.

Podsumowując tą część rozważań należy zatem wskazać, że organ odwoławczy zasadnie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowe uznał, że nie doszło do skutecznego doręczenia zaskarżonej decyzji przekształceniowej skarżącej, co nie oznacza, że jej odwołanie złożone w dniu [...] lutego 2022 r. po otrzymaniu kopii decyzji z 2003 r. przesłanej w piśmie organu z dnia [...] stycznia 2022 r. było wniesione w terminie. Słusznie przy tym organ przyjął, że nieskuteczność doręczenia skarżącej decyzji z 2003 r. może jedynie wskazywać na pozbawienie jej możliwości działania w sprawie.

W tym miejscu podkreślić należy, iż pod pojęciem "nie branie udziału w postępowaniu" nie należy rozumieć wyłącznie sytuacji całkowitego pominięcia strony w postępowaniu (co w przedmiotowej sprawie również może mieć miejsce skoro skarżąca twierdzi że nie składała wniosku o przekształcenie), ale również pominięcie jej w części tego postępowania choćby na etapie doręczania decyzji administracyjnej. Jednakże w przedmiotowej sprawie umknęło skarżącej, iż skutek doręczenia decyzji przynajmniej jednej ze stron postępowania nastąpił. Świadczy o tym chociażby złożone przez J. S. w dniu [...] marca 2003 r. (z zachowaniem ustawowego terminu - przyjmując, iż decyzję doręczono dnia [...]marca 2003 r.) w Urzędzie Gminy Sz. - odwołanie od ww. decyzji, skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. W treści wspomnianego odwołania wskazano numer decyzji z dnia [...] marca 2003 r. i zakwestionowano pkt 3 decyzji, regulujący sposób zapłaty należności za przekształcenie. Wspomniane odwołanie wprawdzie zostało potraktowane jako wniosek o rozłożenie na raty ustalonej decyzją przekształceniową opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, jednakże potwierdza, że uczestnik postępowania niewątpliwie znał treść przedmiotowej decyzji, a zatem mimo nieprawidłowego odebranie jej przez osobę nieuprawnioną została mu skutecznie doręczona. Potwierdza to również, że w dniu [...] kwietnia 2003 r. Wójt Gminy Sz. zawarł umowę cywilnoprawną z J. S, mocą której strony ustaliły ratalny system spłaty należności z tytułu wspomnianego przekształcenia (na okres pięciu lat). Z akt sprawy wynika również, że raty były regulowane w terminie, a należność za przekształcenie została całkowicie spłacona w lutym 2008 r. Powyższe okoliczności – słusznie zdaniem organu odwoławczego świadczą o tym, że decyzja przekształceniowa została doręczona stronie postępowania – uczestnikowi postępowania w sprawie niniejszej, co oznacza, że osoba, która potwierdziła odbiór przesyłki, przekazała ją adresatowi. Okoliczność ta w zasadzie jest bezsporna bowiem uczestnik postępowania niniejszego J. S. wielokrotnie w pismach procesowych złożonych do sprawy wskazuje, że znał treść tej decyzji, akcentując, że skarżąca również wiedziała o decyzji. Nie wchodząc już w szczegółową analizę przedłożonych przez strony postępowania wyroków sądów zarówno karnych, jak i cywilnych (okoliczności te de facto nie mają żadnego wpływu na wynik niniejszego postępowania, które dotyczy jedynie możliwości złożenia odwołania przez skarżącą po prawie 20 latach od wydania decyzji) należy wskazać, że skoro bezspornie decyzja ta została skutecznie doręczona J. S. w dniu [...] marca 2003 r. to termin na wniesienie odwołania od decyzji Wójta Gminy Sz. z dnia [...]marca 2003 r., nr [...] upłynął z dniem [...] kwietnia 2003 r. Po tej dacie, decyzja Wójta Gminy stała się prawomocna, również w stosunku do M. S., nawet jeśli skarżąca nie brała udziału w postępowaniu, nie składała wniosku o przekształcenie i nie otrzymała decyzji, a zatem nawet jeśli nie posiadała wiedzy o toczącym się postępowaniu, pomimo posiadania w sprawie statusu strony.

Rozpoznając niniejszą sprawę zaakcentować trzeba, iż odróżnić należy postępowania w którym bierze udział jedna strona od postępowania, gdzie mamy do czynienia z wielością stron.

W przepisie art. 129 § 2 k.p.a. jako datę początkową terminu do wniesienia odwołania wskazano datę doręczenia decyzji stronie. Znaczenie tej normy jest oczywiste tam, gdzie w postępowaniu administracyjnym występuje jedna strona i doręczenie decyzji następuje do jej rąk. Wtedy, z dniem doręczenia, decyzja wprowadzana jest do obrotu prawnego. Od tej daty organ związany jest decyzją (art. 110 K.p.a.), od tej daty strona może podejmować także inne, niż wniesienie odwołania, czynności dotyczące tej decyzji. Zatem w takiej sytuacji brak skutecznego doręczenia decyzji powoduje, iż nie wchodzi ona do obrotu prawnego i nie wywołuje żadnych skutków prawnych. W istocie bowiem decyzja niedoręczona stronie w sensie prawnym "nie istnieje", nie ma więc rozstrzygnięcia, które mogłoby być kwestionowane czy to w drodze odwołania czy nadzwyczajnych środków zaskarżenia. W takiej sytuacji należałoby w pierwszej kolejności doręczyć decyzję.

Natomiast sytuacja kształtuje się zupełnie odmiennie, jeśli w postępowaniu administracyjnym występuje więcej niż jedna strona, a decyzja została doręczona przynajmniej jednej ze stron postępowania.

W orzecznictwie w sposób jednolity wskazuje się, iż bez wątpienia wchodzi do obrotu i wywołuje skutki prawne również decyzja doręczona wadliwie np. z pominięciem niektórych stron postępowania (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2017 r., sygn. akt II FSK 1015/15, wyrok NSA z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 2259/12, CBOSA).

W takiej sytuacji niedopuszczalne jest przyjęcia, iż taka decyzja nie wywołuje skutków prawnych czy też nigdy nie nabędzie waloru ostateczności i można ją zaskarżyć w każdym czasie. Powyższe prowadziłoby do całkowitego zachwiania regułami procesowymi, takimi jak bezpieczeństwo i trwałość działań organów administracji.

Z powyższych względów w sytuacji nie doręczenia decyzji jednej ze stron aby zapewnić pewność prawa, a z drugiej strony nie pozbawić zainteresowanych możliwości zakwestionowania zapadłego rozstrzygnięcia ustawodawca przewidując takie sytuacje wprowadził do systemu prawa administracyjnego instytucję wznowienia postępowania. Z tych też względów w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie prawa administracyjnego utrwalił się pogląd, że osoba, która pomimo posiadania interesu prawnego nie brała udziału w postępowaniu, zachowuje termin do wniesienia środka zaskarżenia, ale w terminie przewidzianym dla pozostałych stron postępowania, którym decyzję doręczono. Oznacza to, że ostateczny i nieprzekraczalny termin do złożenia odwołania dla osób, które nie brały udziału w postępowaniu jest taki sam jak termin do złożenia odwołania dla strony, której jako ostatniej doręczono decyzję. Strona może wnieść odwołanie od wydanej decyzji do momentu, gdy decyzja ta stała się ostateczna, a więc do czasu rozpoznania odwołania wniesionego przez inną stronę, a gdy odwołania nie wniesiono - przed upływem 14 dni (m.in. wyrok NSA z 10 października 2006 r., sygn. akt II OSK 1209/05, Lex nr 289245; wyrok WSA w Olsztynie z 10 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 30/11, Lex nr 795687, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 129 K.p.a., Lex/el., 2014, teza 6).

Zatem jeżeli strona postępowania bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym i to zarówno w całym postępowaniu, jak i w jego części, na przykład na skutek niedoręczenia decyzji, to czternastodniowy termin do wniesienia odwołania biegnie dla tej strony od doręczenia (ogłoszenia) decyzji stronom postępowania, które brały udział w postępowaniu.

Jak wynika z prawidłowych ustaleń organu, doręczenie decyzji stronie (wówczas małżonkowi skarżącej) biorącej udział w postępowaniu zakończonym decyzją Wójta Gminy Sz. z 2003 r. nastąpiło [...] marca 2003 r., zaś termin do wniesienia odwołania upływał w dniu [...] kwietnia 2003 r. Wobec potwierdzenia skuteczności doręczenia uczestnikowi postępowania, odwołanie złożone przez skarżąca w dniu [...] lutego 2022 r. zostało wniesione po upływie ustawowego, czternastodniowego terminu do jego wniesienia. Stanowisko powyższe nie narusza zatem wskazanego w skardze art. 7 k.p.a. zaś organy prawidłowo zastosowały przepisy prawa.

W tym miejscu wskazać należy, iż doręczenie w dniu [...] stycznia 2022 r. kopii decyzji nie należy traktować jako doręczenia decyzji otwierającej termin do wniesienia odwołania nawet w sytuacji gdy stronie nigdy tej decyzji w oryginale nie doręczono.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko reprezentowane w orzecznictwie, iż późniejsze wydanie stronie postępowania kopii decyzji nie ma wpływu na bieg terminu, w szczególności nie przerywa biegu tego terminu i termin ten nie biegnie od nowa licząc od daty doręczenia kserokopii decyzji stronie, nie powoduje otwarcia od początku dla strony terminu do wniesienia odwołania (por. wyrok NSA z dnia 22 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2890/16, CBOSA).

W świetle zatem ugruntowanego już stanowiska orzecznictwa i doktryny, termin do wniesienia odwołania dla strony, która została pozbawiona udziału w postępowaniu w I instancji, liczy się od dnia doręczenia (ogłoszenia) decyzji stronie, która brała udział w postępowaniu (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 15. wyd., Warszawa 2017, s. 695-696; K. Glibowski, (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, 4. wyd., Warszawa 2017, s. 963 oraz powoływana tam literatura i orzecznictwo; wyrok NSA z 20 sierpnia 2020 r. II OSK 1004/20, LEX nr 3058173, wyrok NSA z 17 grudnia 2020 r. I OSK 1685/20, CBOSA).

Z powyższego punktu widzenia, w ocenie Sądu w tym składzie, nie ma zasadniczej różnicy, czy decyzja organu I instancji nie została doręczona stronie postępowania, która w ogóle nie brała w nim udziału bez swojej winy, czy też stronie, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, ale z winy organu nie doręczono jej skutecznie decyzji organu I instancji, a o fakcie wydania decyzji w obydwu wypadkach strona taka dowiedziała się po upływie terminu do wniesienia odwołania przez inne strony takiego postępowania, którym decyzja organu I instancji została doręczona. Oznacza to pozbawienie strony prawa do czynnego udziału w obronie własnego interesu prawnego w toku instancji. W takich przypadkach stronie pozbawionej prawa odwołania przysługuje jedynie prawo żądania wznowienia postępowania [na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.]" (zob. wyrok NSA z 27 kwietnia 2020 r. I OSK 144/19, LEX nr 3030683).

W orzecznictwie podnosi się także, że zaakceptowanie tezy o nieograniczonym czasowo prawie do złożenia odwołania doprowadzić może do wyobrażalnej sytuacji, w której np. od wydania decyzji mija 25 lat, ujawnia się strona, która nie brała udziału w postępowaniu i gdyby przyjąć taki tok rozumowania, to mogłaby się ona odwołać i spowodować upadek decyzji, a nie byłoby możliwe uchylenie z tego powodu decyzji w toku wznowionego postępowania, z uwagi na ograniczenie czasowe z art. 146 § 1 k.p.a. Gdyby zaakceptować taki pogląd, to zbędna staje się instytucja wznowienia postępowania ze względu na niezawiniony brak uczestnictwa strony w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), a z tym zgodzić się nie sposób" (zob. R. Sawuła, Glosa do wyroku NSA z 4 lutego 1993 r. SA/Kr 558/92, Samorząd Terytorialny 1993/10/78-80, wyrok NSA z 17 grudnia 2020 r. I OSK 1685/20, CBOSA).

Wobec powyższego skoro w niniejszej sprawie skarżąca wniosła odwołanie z uchybieniem terminu do jego wniesienia, to na organie odwoławczym ciąży obowiązek wydania w oparciu o art. 134 K.p.a. postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Termin do wniesienia odwołania jest bowiem terminem wyznaczonym przez ustawodawcę, a organ nie ma żadnego wpływu na jego długość, niemożliwe jest więc jego przedłużenie. Stwierdzenie uchybienia terminu nie jest zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Tym samym nie można zarzucić organowi naruszenia art. 134 k.p.a. Podobnie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sytuacji, kiedy przepis ten nie stanowił podstawy wydania zaskarżonego postanowienia.

Końcowo zatem należy podzielić stanowisko organu odwoławczego w całej rozciągłości. Zarówno zatem ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny oraz zastosowane przepisy prawa nie budzą zastrzeżeń i jako takie odpowiadają prawu. Stosownie do treści art. 77 i 7 k.p.a. organ administracji publicznej podjął wszystkie niezbędne czynności mające na celu zebranie całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie i dokonał jego rzetelnej oceny.

Podsumowując, należy również wskazać, że organ odwoławczy w sposób jednoznaczny podzielił stanowisko skarżącej o nieskuteczności doręczenia jej decyzji przekształceniowej z powodu odebrania jej przez osobę nieuprawnioną z naruszeniem art. 43 k.p.a., a także poprzez wysłanie jej na oboje małżonków w jednej korespondencji. Okoliczności powyższe świadczą jedynie o tym, że skarżąca bez własnej winy nie brała udziału w postępowania (bez znaczenia jest czy od samego początku czy też nieskutecznie doręczono jej decyzję), co może stanowić postawę do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, ale w sytuacji wielkości stron postępowania, skuteczne doręczenie decyzji choćby jednej tylko ze stron postępowania, skutkuje tym że decyzja ta wchodzi do obrotu prawnego.

Nie można, odwołując się de facto do bezterminowej możliwości wniesienia odwołania przez stronę uczestniczącą w postępowaniu, której nie doręczono decyzji - dopuścić do naruszenia zasady trwałości decyzji ostatecznych, wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. stwarzając w ten sposób niepewność w niemożliwym do przewidzenia czasie, co do statusu decyzji organu I instancji, a tym samym co do praw i obowiązków stron, wynikających z takiej decyzji (wyrok NSA z 17 grudnia 2020 r. I OSK 1685/20, CBOSA).

Zaakcentować ponadto należy, że liczne wyroki sądowe, protokoły sądowe z różnego rodzaju postępowań składane zarówno przez skarżącą, jak i uczestnika postępowania do akt niniejszej sprawy nie miały żadnego wpływu na przedmiotowe postępowania. Ani organy ani Sąd w toku kontrolowania legalności postanowienia o stwierdzeniu uchybienia do wniesienia odwołania nie może wchodzić w kompetencje sądów powszechnych czy organów ściągania. Podkreślić przy tym należy, że takie dokumenty mogą być brane pod uwagę w postępowaniu wznowieniowym, w którym bada się czy strona nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) i jaki to miało wpływ na przedmiot postępowania o którego wznowienie strona wnosi.

Sąd przy tym nie podziela stanowiska zawartego w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 30 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Sz 124/19 odnośnie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie toczącej się w stosunku do skarżącej i uczestnika postępowania w zakresie przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności (innej nieruchomości stron postępowania znajdującej się w S.), w której to Sąd w sposób obszerny ustalał czy pełnomocnictwo pocztowe zostało udzielone prawidłowo, czy decyzję odebrała osoba uprawniona itd., pomijając skuteczność doręczenia decyzji jednej ze stron tego postępowania, co skutkuje wejściem do obrotu prawnego decyzji (art. 16 k.p.a. zasada trwałości decyzji). Wyrok ten jest nieprawomocny, a skarga kasacyjna do dnia orzekania w niniejszej sprawie nie została rozpoznana.

Końcowo należy wskazać, że zdaniem Sądu niezrozumiałe jest wnoszenie odwołania po 19 latach od wydania decyzji, kwestionując skuteczność doręczenia i przyjmując, że decyzja została doręczona skutecznie dopiero w styczniu 2022 r., w sytuacji gdy uczestnik postępowania wystąpił w 2016 r. z wnioskiem o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym wynikającym z decyzji Wójta Gminy Sz. z [...].03.2003 r., która nie została ujawniona w księdze wieczystej, a skarżąca brała udział w tym postępowaniu. Okoliczność ta wynika wprost z wyroku SN z dnia [...] listopada 2020 r. sygn. akt [...], gdzie skarżąca była stroną postępowania, które toczyło się przed Sądem Rejonowym w A. i Sądem Okręgowym (k. 45). W wyrokach tych w sposób szczegółowy wyjaśniany był stan faktyczny sprawy i co najważniejsze pojawiała się już decyzja przekształceniowa z 2003 r. To właśnie na podstawie tej decyzji uczestnik postępowania wnosił o uzgodnienie treści księgi wieczystej. W tych okolicznościach gołosłowne są argumenty zawarte w skardze dotyczące tego, że dopiero w styczniu 2022 r. skarżąca miała możliwość złożenia odwołania, po uprzednim otrzymaniu kopii decyzji od organu.

W zawiązku z powyższym, sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie na podstawie art. 200 p.p.s.a. nie było podstaw do zasądzania kosztów postępowania uczestnikowi postępowania, bowiem regulacja ta dotyczy wyłącznie kosztów należnych stronie skarżącej w razie uwzględnienia skargi, a nie daje uprawnienia do zasądzania kosztów na rzecz uczestnika postępowania.