Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 361/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6070 Uwłaszczenie    państwowych   osób     prawnych   oraz   komunalnych    osób prawnych
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 200 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 46 poz 543
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.) Sędziowie: WSA Włodzimierz Kowalczyk WSA Tomasz Wykowski Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2014 r. sprawy ze skargi P. w R. S.A. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

P. w R. Spółka Akcyjna złożyła skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2013r. nr [...], którą to decyzją organ uchylił w całości decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2007r. nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2001r. nr [...] dotyczącej uwłaszczenia P. w R., w części odnoszącej się do działek nr: [...] oraz części działki nr [...] zajętej pod drogę, objętej [.,..], a w pozostałym zakresie, tj. działek nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji i orzekł o stwierdzeniu nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2001 r. znak [...] w części dot. uwłaszczenia działkami nr [...].

Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...], działając na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.), stwierdził nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. przez P. w R. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w R., oznaczonego jako działki nr [...] oraz nieodpłatne nabycie własności budynku stacji transformatorowej usytuowanej na działce nr [...].

Wnioskiem z dnia 19 września. 2006 r. Prezydent Miasta R. wystąpił o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody P. w odniesieniu do działek nr . [...] tj. w zakresie działek zajętych pod drogi publiczne – [...].

Zawiadomieniem z dnia 25 października 2006r. nr [...] Minister Budownictwa poinformował strony o prowadzeniu na wniosek Prezydenta Miasta R. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2001r. w odniesieniu do działek nr [...].

W wyniku przeprowadzonego postępowania, Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] kwietnia 2007r. nr [...] stwierdził nieważność ww. decyzji Wojewody [...], w części odnoszącej się do działek nr [...] i części działki nr [...] zajętej pod drogę, a w zakresie dot. działek nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności.

P. w R. S.A. oraz Prezydent Miasta R. złożyli wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Decyzją z dnia [..] lipca 2008r. nr [...] Minister Infrastruktury uchylił ww. decyzję organu naczelnego z dnia [...] kwietnia 2007r. w części odnoszącej się do działek nr: [...] i w tym zakresie stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2001 r. znak [...], a w pozostałym zakresie, w tym także odnoszącym się do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] w odniesieniu do działek nr [...], zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

Wyrokiem z dnia 23 grudnia 2008r. sygn. akt I SA/Wa 1324/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. w R. S.A., ze skargi Prezydenta Miasta R. uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2008r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż ustalony przez organ stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości i za trafne należało uznać stanowisko organu co do braku możliwości uwłaszczenia działkami nr [...] z uwagi na wydanie w stosunku do ww. działek decyzji z dnia [...] lutego 1978r. o wygaszeniu prawa użytkowania. Ponadto, Sąd stwierdził, iż zasadne są ustalenia, iż działki nr nr [...] zostały przed dniem 5 grudnia 1990r. zajęte pod drogi. W uzasadnieniu wyroku wskazano ponadto, iż Minister nie powinien orzekać o stwierdzeniu nieważności niewydzielonej geodezyjnie części działki [...] zajętej pod drogę, jak również za chybione należało uznać posłużenie się działką nr [...], która nie istniała zarówno w dniu 5 grudnia 1990 r., w dniu wydania decyzji uwłaszczeniowej, jak również w dniu wydania decyzji stwierdzającej nieważność. W tym przypadku należy zbadać, czy działka nr [...], wskazana w decyzji z dnia [...] lutego 1972r., odpowiada całej uwłaszczonej działce nr [..].

Wyrokiem z dnia 17 lutego 2010r. sygn. akt I OSK 621/09 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę P. w R. S.A. od powyższego wyroku z dnia 23 grudnia 2008r. sygn. akt I SA/Wa 1324/08 w uzasadnieniu wskazując, iż nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, a tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż prawidłowe było stanowisko, zgodnie z którym decyzja Kierownika Wydziału Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w R. z dnia [...] lutego 1972 r. wygasiła prawo użytkowania poprzednika prawnego skarżącej w stosunku do działek nr [...] i w tym zakresie decydującego znaczenia nie mógł mieć brak ujawnienia ww. decyzji wygaszającej w księdze wieczystej. Ponadto Sąd zaznaczył, iż nieprawdziwe są twierdzenia skarżącej, jakby przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie wiedziała o ww. decyzji z dnia [...] lutego 1972r., gdyż Minister Budownictwa pismami z dnia 21 maja 2007r., a następnie z dnia 29 kwietnia 2008r. zawiadomił P. w R. S.A. o złożonej decyzji i protokole z 1972 r. i możliwości zapoznania się z aktami, a co ważniejsze poinformował, że złożone dokumenty świadczą o pozbawieniu użytkowania określonych działek gruntu, a tym samym o nielegitymowaniu się przez P. prawem zarządu w dniu 5 grudnia 1990 r. Jednocześnie zobowiązano stronę do zajęcia stanowiska, zwłaszcza podania czy istnieje dowód przeciwny w sprawie. Ponadto Sąd nie podzielił zarzutów skargi kasacyjnej odnośnie braku prawomocności ww. decyzji z dnia [...] lutego 1972r.

Organ wskazał, że w związku z powyższym wyrokiem, do rozpatrzenia pozostała sprawa z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygnięta decyzją z dnia [...] kwietnia 2007r. nr [...].

Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] grudnia 2013r. nr [...], którą to decyzją organ uchylił w całości decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2007r. nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2001r. nr [...] dotyczącej uwłaszczenia P. w R., w części odnoszącej się do działek nr: [...], a w pozostałym zakresie, tj. działek nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji i orzekł o stwierdzeniu nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2001 r. znak [...] w części dot. uwłaszczenia działkami nr [...].

Organ wskazał, że zgodnie z art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub gminy, będące w dniu 5 grudnia 1990r. w zarządzie państwowych i komunalnych osób prawnych oraz Banku Gospodarki Żywnościowej stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego, a budynki, budowle i inne urządzenia i lokale znajdujące się na tych gruntach stają się własnością tych osób. Decyzja uwłaszczeniowa ma charakter decyzji deklaratoryjnej i odnosi się do stanu istniejącego w dniu 5 grudnia 1990 r. W myśl art. 200 ust. 4 ustawy, uwłaszczenie nie może naruszać praw osób trzecich.

Organ podkreślił, że bezspornym w sprawie jest, iż uwłaszczona nieruchomość w dniu 5 grudnia 1990r. stanowiła własność Skarbu Państwa na podstawie umów sprzedaży oraz orzeczeń administracyjnych o wywłaszczeniu. Ostateczną decyzją Kierownika Wydziału Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w R. z dnia [...] lutego 1972 r. nr [...] orzeczono o wygaśnięciu użytkowania przez Wojewódzkie P. Oddział I w R. w stosunku do działek nr [...], wobec przewidywanej inwestycji pod budowę planowanej ulicy [...]. Organ wskazywał, że w wyroku z dnia 23 grudnia 2008r. Sąd stwierdził, iż niedopuszczalne było uwłaszczenie w odniesieniu do działek [...] i objętych niniejszym postępowaniem działek nr [...].

Organ ustalił, że działka nr [...] wskazana w ww. decyzji z dnia [...] lutego 1972r. jest tożsama z uwłaszczoną działką nr [...] (pismo Prezydenta Miasta R. z dnia [...] lipca 2010r. nr [...] wraz z załącznikami). Wskazanie działki nr [...] należało uznać jako oczywistą omyłkę, gdyż działka taka nie została nigdy geodezyjnie wydzielona, zaś w księdze wieczystej [...] ujawnione były pgr. nr [...], które zmieniły oznaczenie geodezyjne na nr [...], a następnie na nr [...] (por. projekt podziału działki wpisany do zasobu w dniu [...] stycznia 2002r. za nr [...] i odpis księgi wieczystej Nr [...] dz. odp. [...]). W ocenie organu, również w stosunku do tej działki uwłaszczony podmiot nie legitymował się prawem zarządu.

Działki nr [...] zostały zajęte przed dniem [...] grudnia 1990r. pod drogę publiczną krajową - ul. [...], a więc z mocy prawa zostały objęte zarządem przez zarząd drogi. Część działki nr [....] w dniu 5 grudnia 1990r. również znajdowała się do pod drogą publiczną wojewódzką – [...], co również uniemożliwiało uwłaszczenie działką nr [...] z uwagi na naruszenie praw zarządcy drogowego.

Organ stwierdził zatem, iż decyzja z dnia z dnia [...] listopada 2001r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa, tj. w stosunku do działek nr [...] - art. 200 ust. 1 ustawy, w związku z wygaśnięciem zarządu jednostki uwłaszczonej, natomiast w stosunku do działek nr [...] - art. 200 ust. 4 ustawy, tj. naruszeniem praw osób trzecich (zarządcy drogi publicznej). Uwłaszczenie działką nr [...] naruszało w sposób rażący zarówno art. 200 ust. 1, jak również art. 200 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r., skoro uwłaszczonemu podmiotowi nie przysługiwało w stosunku do ww. działki prawo zarządu a jej niewydzielona w dniu 5 grudnia 1990r., jak również w dacie wydania kwestionowanej decyzji z dnia [...] listopada 2001 r. część znajdowała się pod drogą publiczną. Organ wskazał, że zgodnie z art. 156 § 2 k.p.a. nie stwierdza się nieważności decyzji w sytuacji, gdy zaistniały nieodwracalne skutki prawne. Wówczas organ administracji ogranicza się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, zgodnie z dyspozycją z art. 158 § 2 k.p.a.

Z akt sprawy - kopii mapy ewidencyjnej przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] listopada 2006r. pod numerem [...], wniosku Prezydenta Miasta R. z dnia [...] września 2006r. oraz treści ksiąg wieczystych [...] wynika, iż uwłaszczone działki: nr [...] odpowiada obecnej działce nr [...]. Działki nr [...] zostały przeniesione z księgi wieczystej [...] do księgi wieczystej [...] gdzie jako właściciel ujawniony jest Skarb Państwa, a jako użytkownik wieczysty P. w R. S.A, na podstawie zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2001r.

Organ wskazał, że transformacja przedsiębiorstwa państwowego w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa, jak również sprzedaż udziałów w tej spółce (komercjalizacja) nie rodzi nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2010r. sygn. akt I SA/Wa 214/10). Zbycie udziałów w spółce prawa handlowego nie dotyczy bowiem bezpośrednio przeniesienia na podmiot nabywający udziały tytułu prawnego do nieruchomości, której właścicielem nadal pozostaje spółka (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2010 r. sygn. I OSK 303/10, LBX nr 745208). Ponadto, w związku z poczynionymi ustaleniami dotyczącymi tożsamości działek nr[...] nie zachodziła konieczność geodezyjnego wydzielania z tej działki części zajętej pod drogę publiczną.

P. w R. Spółka Akcyjna z/s C. złożyło skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2013r. nr [...] uchylającą w całości decyzję z dnia [...] kwietnia 2007r. nr [...] i stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia[...] listopada 2001r. nr [...] w części dotyczącej uwłaszczenia działkami nr [...].

Skarżący zarzucał:

1. naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż zaistniały pozytywne przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013r. nr [...] w świetle dokonanej oceny dowodów tj. przedłożonej dokumentacji geodezyjnej dostarczonej i opracowanej przez Prezydenta Miasta R. po dacie kontrolowanej decyzji.

2. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 9 i 10 k.p.a. mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, poprzez nie poinformowanie skarżącego przed wydaniem zaskarżonej decyzji o przedstawionych przez Prezydenta Miasta R. dokumentach geodezyjnych, przez co uniemożliwiono skarżącemu wypowiedzenie się co do tych dowodów i tym samym nie zapewniono skarżącemu czynnego udziału w sprawie.

Wskazując na powyższe skarżący wnosił o uchylenie decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2001r. dotyczącej uwłaszczenia działkami nr [...].

Skarżący podnosił, że oceny legalności decyzji ostatecznej na podstawie art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. To oznacza, iż badany jest stan faktyczny jak i prawny z daty wydania decyzji. Z tego względu, nie można uwzględniać w postępowaniu nieważnościowym dokumentów wydanych po dacie wydania kontrolowanej decyzji, co miało miejsce w niniejszej sprawie w odniesieniu do wydanych i przedłożonych przez Prezydenta Miasta R. dokumentów geodezyjnych .

Ponadto, w ocenie skarżącego, Minister Infrastruktury i Rozwoju winien z urzędu powiadomić stronę postepowania administracyjnego przed wydaniem decyzji o dostarczonych przez Prezydenta Miasta R. dowodach w postaci dokumentacji geodezyjnej, celem wypowiedzenia się co do tych dowodów oraz poinformować jaki wpływ przedmiotowe dowody będą miały na wynik sprawy. Bierność jaką wykazał organ w tym zakresie stanowi, zdaniem skarżącego, naruszenie art. 9 i 10 k.p.a., mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną. Sąd ten bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06, ONSA WSA 2008, nr 2, poz. 31; zob. także uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, s. 29 uzasadnienia). Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w granicach przedstawionych wyżej należało uznać, że zarówno decyzja organu odwoławczego jak i decyzja organu pierwszej instancji odpowiada prawu a skarga podlega oddaleniu w całości.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku 15 marca 2012 r., II OSK 1261/10, ONSA WSA 2013, nr 1, poz. 7, stwierdził, że ocena prawna musi zostać w orzeczeniu wyrażona, co oznacza, że za przedmiot związania można uznać jedynie te elementy oceny odnoszącej się do przepisów prawa, które zostały zamieszczone w treści uzasadnienia orzeczenia. Muszą one mieć postać jednoznacznych twierdzeń, sformułowanych w sposób jasny, umożliwiający ustalenie treści związania bez potrzeby podejmowania skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych. W powołanym wyroku podkreślono, że z zakresu związania wyłączyć należy oceny wyrażone w sposób niejednoznaczny, jak też oceny przybierające postać pośrednich wniosków, jakie można wywieść z podanych w uzasadnieniu orzeczenia rozważań.

Przedmiotowe postępowanie jest zatem w znacznej części determinowane wiążącymi wskazaniami wyrażonymi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 grudnia 2008r. (ISA/Wa 1324/08) oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 lutego 2010r. (IOSK 621/09).

Zgodnie z art. 200 ust. 1 ww. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2000r., Nr 46, poz. 543 ze zm.) z dniem 5 grudnia 1990 r. z mocy prawa nastąpiło uwłaszczenie państwowych i komunalnych osób prawnych oraz Banku Gospodarki Żywnościowej, jeżeli osoby te posiadały w tym dniu w zarządzie grunt stanowiący własność Skarbu Państwa lub gminy. Uwłaszczenie nie narusza praw osób trzecich (art. 200 ust. 4 ustawy). Brak którejkolwiek z przesłanek oznacza, że uwłaszczenie nie mogło nastąpić.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 grudnia 2008r. (ISA/Wa 1324/08) wskazał na niedopuszczalność uwłaszczenia w odniesieniu do działek nr [...]. Podkreślił, że w tym zakresie niedopuszczalność uwłaszczenia wynika, z faktu wydania w dniu [...] lutego 1972 r. decyzji o wygaśnięciu użytkowania. Decyzja ta jest jednoznaczna w swojej treści, a protokół z dnia [...] marca 1972 r. o przekazaniu tych działek przez ówczesne Wojewódzkie P. w R na rzecz Zarządu Gospodarki Terenami przy Wydziale Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w R. potwierdza, że decyzja była wprowadzona do obrotu prawnego i wykonana przez poprzednika prawnego skarżącego przedsiębiorstwa. Dlatego też w tym kontekście musi być oceniany wpis w księdze wieczystej KW Nr [...] prowadzonej dla przedmiotowych działek przez Sąd Rejonowy w R. potwierdzający zarząd Przedsiębiorstwa. Wpis ten został dokonany przed wydaniem decyzji o wygaśnięciu użytkowania (wpisy z lat 1964-1966).

Ponadto, część działek znajduje się w pasie dróg publicznych. Mianowicie działki nr [...] zostały zajęte przed dniem 5 grudnia 1990 r. pod drogę publiczną, a więc z mocy prawa zostały objęte zarządem przez zarząd drogi.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ ustalił, że działka nr [...] wskazana w ww. decyzji z dnia [...] lutego 1972r. jest tożsama z uwłaszczoną działką nr [...] (pismo Prezydenta Miasta R. z dnia [...] lipca 2010r. nr [...] wraz z załącznikami). Organ ustalił, że wskazanie działki nr [...] należało uznać jako oczywistą omyłkę, gdyż działka taka nie została nigdy geodezyjnie wydzielona, zaś w księdze wieczystej [...] ujawnione były pgr. nr [...], które zmieniły oznaczenie geodezyjne na nr [...], a następnie na nr [...].

Organu zasadnie zatem przyjął, że również w stosunku do tej działki uwłaszczony podmiot nie legitymował się prawem zarządu.

Kolejno, działki nr [...] zostały zajęte przed dniem 5 grudnia 1990r. pod drogę publiczną krajową - ul. [...], a więc z mocy prawa zostały objęte zarządem przez zarząd drogi. Część działki nr [...] w dniu 5 grudnia 1990r. również znajdowała się do pod drogą publiczną wojewódzką – [...], co również uniemożliwiało uwłaszczenie działką nr [...] z uwagi na naruszenie praw zarządcy drogowego.

Organ uzupełnił postępowanie zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku WSA w Warszawie z dnia 23 grudnia 2008r. oraz dokonał wykładni zgodnie z wiążącymi wskazaniami Sądu oraz przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami a zwłaszcza z art. 200 ust.1 ww. ustawy.

Skarżący zarzucał organowi naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż zaistniały pozytywne przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] w świetle dokonanej oceny dowodów, tj. przedłożonej dokumentacji geodezyjnej dostarczonej i opracowanej przez Prezydenta Miasta R. po dacie kontrolowanej decyzji.

Ponadto, naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 9 i 10 k.p.a. mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, poprzez nie poinformowanie skarżącego przed wydaniem zaskarżonej decyzji o przedstawionych przez Prezydenta Miasta R. dokumentach geodezyjnych, przez co uniemożliwiono skarżącemu wypowiedzenie się co do tych dowodów i tym samym nie zapewniono skarżącemu czynnego udziału w sprawie.

Odnosząc się do pierwszego z zarzutów należy podkreślić, że organ prawidłowo wskazał, iż decyzja z dnia z dnia [...] listopada 2001r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa, tj. w stosunku do działek nr [...] - art. 200 ust. 1 ustawy, w związku z wygaśnięciem zarządu jednostki uwłaszczonej, natomiast w stosunku do działek nr [...] - art. 200 ust. 4 ustawy, tj. naruszeniem praw osób trzecich (zarządcy drogi publicznej). Natomiast, uwłaszczenie działką nr [...] naruszało w sposób rażący zarówno art. 200 ust. 1, jak również art. 200 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r., gdyż uwłaszczonemu podmiotowi nie przysługiwało w stosunku do ww. działki prawo zarządu a jej niewydzielona w dniu 5 grudnia 1990r., jak również w dacie wydania kwestionowanej decyzji z dnia [...] listopada 2001 r. część znajdowała się pod drogą publiczną.

Naruszenie prawa było zatem istotne, jaskrawe i niemożliwe do zaakceptowania gdyż godziło w prawo własności i jako takie, miało charakter rażącego (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Odnosząc się do drugiego z zarzutów skargi (naruszenia art. 9 i 10 k.p.a.) należy wskazać, że nie każde naruszenie dyspozycji art. 9 i 10 k.p.a. powoduje potrzebę uchylenia zaskarżonej decyzji. Musi być to naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a.).

Strona powinna zatem wykazać, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 201 Or. sygn. akt U OSK 881/10, LEX nr 746920, oraz z dnia 1 lutego 201 Or. sygn. akt II OSK 1098/10, LEX nr 786594, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010r. sygn. akt II OSK 1279/09, LEX nr 746442).

Skarżąca nie wykazała powyższego. Nie przedstawiła jakie dowody zostałyby zgłoszone i jakie okoliczności mogłyby zostać dzięki nim wyjaśnione w sposób odmienny od przyjętego przez organ stanu faktycznego sprawy.

W ocenie Sądu, organ nie naruszył zatem dyspozycji art. 9 i 10 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.