Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2301/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-06 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznaje ze środków budżetowych WSA w Warszawie na rzecz ...kwotę  ...stanowiącą 23% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
Powołane przepisy: article: art. 250 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata C. M. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za reprezentowanie skarżącej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie ze skargi G. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od lutego do grudnia 2008 r. postanawia - przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokata C. M. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 2.214 zł (słownie: dwa tysiące dwieście czternaście zł), w tym: tytułem opłaty – kwotę 1.800 złotych (słownie: tysiąc osiemset złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług – kwotę 414 złotych (słownie: czterysta czternaście zł) -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 15 października 2014 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej – G. J. prawo pomocy, w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.

Pismem z 4 grudnia 2014 r. Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła adwokata – C. M. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej.

W dniach 29 grudnia 2014 r. oraz 6 maja 2015 r. pełnomocnik zapoznał się

z aktami sprawy.

Na rozprawie w dniu 13 maja 2015 r. pełnomocnik poparł skargę oraz wniósł

o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej. Oświadczył, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości ani w części.

Wyrokiem z 13 maja 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 2537/14 Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.

Postanowieniem z 3 lipca 2015 r. przyznano pełnomocnikowi wynagrodzenie

za reprezentowanie skarżącej przed Sądem I instancji.

Od wyroku Sądu I instancji Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł skargę kasacyjną.

Pełnomocnik skarżącego, z zachowaniem 14-dniowego terminu, wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną.

Pełnomocnik brał również udział w rozprawie przed Naczelny Sądem Administracyjnym.

Wyrokiem z 11 maja 2017 r., sygn. akt I FSK 1704/15 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Pełnomocnik wniósł o przyznanie wynagrodzenia za reprezentowanie skarżącej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej – "P.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik sporządził i wniósł w imieniu skarżącej odpowiedź na skargę kasacyjną oraz brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości

z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 461, dalej –"rozporządzenie").

Przepisy te mają zastosowanie w niniejszej sprawie na mocy § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata

z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801).

Stosownie do § 19 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych,

o których mowa w rozdziałach 3 - 5 rozporządzenia oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata.

Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej (odpowiedzi na skargę kasacyjną por. uchwała NSA z 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12) oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji dla adwokata wynosi – 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.

Jak stanowi z kolei § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia, stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, określa się z uwzględnieniem § 6 rozporządzenia.

W niniejszym postępowaniu wartość przedmiotu sprawy wynosi 14.069 zł.

W związku z powyższym w rozpoznawanej sprawie, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia, stawka minimalna za reprezentowanie skarżącej przed Sądem II instancji wynosi 1.800 zł (75% z 2.400 zł).

Decydując o kwocie wynagrodzenia w niniejszej sprawie referendarz sądowy miał na uwadze rodzaj i charakter sprawy zawisłej przed sądem, oraz jej przebieg, a także czynności, które pełnomocnik podjął w sprawie. Mając na uwadze powyższe, referendarz sądowy nie znalazł podstaw do określenia opłaty w wysokości przekraczającej stawkę minimalną.

Zaznaczyć jednocześnie należy, że w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.

W związku z powyższym, na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.