Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 95/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-03-31 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przywrócono termin do uiszczenia wpisu
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Mazur - Selwa po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku Ł. K. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia[...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia przywrócić termin do uiszczenia wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 27 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę Ł. K. z uwagi na nie opłacenie skargi w terminie wyznaczonym przez Sąd.

Pismem nadanym w dniu 10 marca 2017 r. w Urzędzie Pocztowym w M. Skarżący zwrócił się o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu wskazał, że nie odebrał wezwania do uiszczenia wpisu od skargi, jak również postanowienia o jej odrzuceniu. W dniu 3 marca 2017 r. od M. B., nad którym sprawuje opiekę z tytułu umowy dożywocia dowiedział się o odrzuceniu skargi. Wskazał, że M.G., który odebrał kierowane do niego przesyłki: wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, postanowienie o odrzuceniu skargi nie zamieszkuje na jego posesji, nie jest najemcą i nie ma żadnego prawa do odbioru jego korespondencji. Z przyczyn przez niego niezawinionych doszło do uchybienia wyznaczonego terminu, gdyż nie miał żadnej możliwości zastosowania się do wezwania, gdyż go nie otrzymał, a nie może ponosić konsekwencji nieprawidłowości w działaniach doręczyciela. Do wniosku dołączył zaświadczenie Urzędu Miejskiego w M., że pod adresem: M. ul. L. 16 zameldowany jest wyłącznie Ł. K., jak również wypis aktu notarialnego umowy dożywocia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

W świetle unormowań art. 87 oraz art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U.z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: (1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; (2) wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; (3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin (w tym przypadku opłacenie skargi); (4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu; (5) powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 §2 P.p.s.a.).

W niniejszej sprawie Skarżący dochował siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku. Mając na uwadze, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 3 marca 2017 r., kiedy Skarżący dowiedział się wydaniu postanowienia odrzucającego jego skargę, wniesienie wniosku o przywrócenie terminu w dniu 10 marca 2017 r. należy uznać za złożone z zachowaniem ustawowego terminu. Skarżący dopełnił również czynności, której terminowi uchybił, tj. opłacił skargę ( dowód: polecenie przelewu – k. 55 ). Niewątpliwie uchybienie przez niego terminowi do uiszczenia wpisu od skargi powoduje powstanie po jego stronie ujemnych konsekwencji w postaci jej odrzucenia. W ocenie Sądu Skarżący uprawdopodobnił również okoliczności wskazujące na brak winy po jego stronie w uchybieniu terminu.

Przedstawiona przez Skarżącego wersja układa się w spójną i logiczną całość uzasadniając przekonanie, że Skarżący nie zawinił w uchybieniu terminu.

Pismem z dnia 1 lutego 2017 r. został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi. Wezwanie doręczono w dniu 3 lutego 2017 r.- odebrał je M.G.. Postanowieniem z dnia 27 lutego 2017 r. Sąd odrzucił skargę. Postanowienie ponownie odebrał, w dniu 2 marca 2017 r. M.G..

Zgodne z art. 72 § 1 P.p.s.a. jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było- zarządcy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma.

Doręczenie zastępcze stwarza domniemanie prawne, że strona mogła zapoznać się z pismem awizowanym, a jeśli tego nie uczyniła, to z przyczyn leżących po jej stronie. Mogą zaistnieć sytuacje, w których strona bez własnej winy nie będzie w stanie dowiedzieć się o przesyłce. Powodem takiego stanu rzeczy mogą być nieprawidłowości związane z doręczeniem przesyłki, takie jak wadliwe działanie doręczyciela.

Doręczenie zastępcze pociąga za sobą daleko idące skutki, dlatego też strona ma możliwość wzruszenia domniemania, jakoby przesyłka dotarła do jej rąk w dacie przyjętej przez Sąd. Trybem właściwym do obalenia przekonania sądu o prawidłowości doręczenia przesyłki w przyjętej na podstawienie domniemania dacie jest postępowanie z wniosku o przywrócenie terminu. ( patrz postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 21 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1200/16).

W niniejszej sprawie zarówno wezwanie o wpis, jak również postanowienie o odrzuceniu skargi odebrał G. M. Skarżący wykazał, że pod adresem: M. L. 16, na który kierowano korespondencję zameldowany jest wyłącznie Skarżący, a M.G. nie zamieszkuje pod tym adresem ani też nie został upoważniony do odbioru korespondencji. Okoliczność tą udowodnił przedstawiając zaświadczenie z Urzędu Miasta w M..

W ocenie Sądu Skarżący podważył wynikające z powołanego przepisu domniemanie doręczenia mu przesyłki w dacie figurującej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru.

W ocenie Sądu wiarygodne jest również to, że o kierowanej do niego korespondencji powziął informację od M. B. w dniu 3 marca 2017 r.

Ze znajdującego się w aktach zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia wynika, że M. B. postanowienie o odrzuceniu skargi odebrał w dniu 3 marca 2017 r. Prawdopodobne jest w związku z tym, że również w tej dacie informację o tym przekazał Skarżącemu, który zgodnie z oświadczeniem oraz dołączonym wypisem aktu notarialnego umowy dożywocia sprawuje nad nim opiekę.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a.