Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1205/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 3 pkt 6, 7, art. 30 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk AWSA Karina Gniewek-Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 marca 2021 r. sprawy ze skargi A. S.A. w [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zamierzonego przystąpienia do wykonania robót budowalnych - skargę oddala -


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1205/20

UZASASDNIENIE

W dniu [...] czerwca 2020 r. A S.A. z/s w [...] (dalej: "Spółka") zgłosiła Staroście [...] zamiar przystąpienia do przebudowy istniejących stanowisk słupowych elektroenergetycznej linii napowietrznej relacji: R. – G. i R. – R. przez dodanie członów podwyższających, słupy nr 15, 40, 46 - na działkach nr 495, 491 w miejscowości B., gm. [...], na działce nr ewid. [...] w miejscowości G., obręb [...], gmina [...] oraz na działkach nr 290/2, 292/3, 288/2 w miejscowości G., obręb [...], gm. [...],

Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...], Starosta [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2021, poz. 735 – dalej: "k.p.a.") oraz art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2020 r., poz. 1333, dalej: P.b.) :

1) zgłosił sprzeciw w sprawie zamierzonego przystąpienia do wykonania robót budowlanych ,

2) zobowiązał inwestora do uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem i przedłożenia projektu budowlanego spełniającego wymogi art. 33 i art. 34 u.P.b.

Starosta wskazał, że planowane przez inwestora roboty budowlane polegać będą na rozbiórce obiektu budowlanego a następnie budowie elementu budowlanego, tj. podwyższonej konstrukcji wsporczej (słupa) podpierającej elektroenergetyczną linię napowietrzną. W wyniku zwiększenia wysokości tego elementu dojdzie do zmiany jednego z charakterystycznych paramentów określonych w art. 3 pkt 7a P.b., jakim jest wysokość obiektu liniowego. Zakres zgłoszenia polegający na podwyższeniu słupów linii elektroenergetycznej wykracza poza definicję przebudowy, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę i wykonania tych robót pod nadzorem osoby uprawnionej.

Organ I instancji wskazał ponadto, że zgodnie z art. 30 ust. 7 pkt 1 P.b. organ administracji architektoniczno - budowlanej może nałożyć, w drodze decyzji o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia.

W odwołaniu Spółka zakwestionowała stanowisko organu, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego jak i procesowego, wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w zakresie zgłoszonego sprzeciwu.

W ocenie odwołującej charakterystycznym parametrem linii elektroenergetycznej jest długość, która w niniejszej sprawie nie ulegnie zmianie, zatem brak jest podstaw do zakwalifikowania planowanych robót jako przebudowy wymagającej uzyskania pozwolenia na budowę. Wysokość pojedynczych słupów wchodzących w skład danej linii elektroenergetycznej nie stanowi ani istotnego ani charakterystycznego parametru linii, zatem jej zmiana pozostaje bez wpływu na zakwalifikowanie robót jako przebudowy. Zdaniem Spółki roboty budowlane objęte zgłoszeniem nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i winny być kwalifikowane jako określona w art. 29 ust. 2 pkt 11 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 19a P.b. przebudowa obiektu budowlanego. Nie zgodziła się także z oceną, że objęte zgłoszeniem roboty budowlane mogłyby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia.

Decyzją z [...] września 2020 r. Wojewoda - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji

Organ odwoławczy wskazał, że pomimo częściowej słuszności stawianych zarzutów odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

Wyjaśnił, że art. 30 P.b. określa katalog budów i robót budowlanych które wymagają zgłoszenia właściwemu organowi. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 11 P.b. pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie sieci gazowych oraz elektroenergetycznych innych niż wymienione w ust. 1 pkt 19a lit. a P.b. Ostatnio wymieniony przepis stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa sieci elektroenergetycznych obejmujących napięcie znamionowe nie wyższe niż 1 kV). Stosownie natomiast do art. 30 ust. 1 pkt 2 P.b. zgłoszenia organowi administracji architektoniczno - budowlanej wymaga m. in. wykonywanie robót budowlanych o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1b, 6, 9 oraz 11-12a. Zgodnie z art. 3 pkt 7a P.b., przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji.

Wojewoda wyjaśnił, że przedmiotem rozpoznania jest zgłoszenie zamiaru przystąpienia do robót budowlanych polegających na przebudowie istniejących stanowisk słupowych elektroenergetycznej linii napowietrznej 110kV.

Dla kwalifikacji planowanych do realizacji robót nie bez znaczenia jest, że linia elektroenergetyczna zalicza się do obiektów liniowych w rozumieniu art. 3 pkt 3a P.b., których charakterystycznym parametrem jest długość.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ podał, że w odniesieniu do obiektów linowych przyjmuje się, że roboty budowlane polegające na zmianie parametrów technicznych takich jak m.in. zmiana wysokości, miejsca lub sposobu posadowienia poszczególnych słupów, zwiększenie mocy lub zwiększenie pola elektromagnetycznego należy traktować jako przebudowę obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 7a u.P.b.

Wojewoda stwierdził, że charakter zgłoszonych robót budowlanych wskazuje, że stanowią one przebudowę obiektu liniowego jakim jest linia napowietrzna 110 kV. Zamiarem inwestora jest podwyższenie istniejących stanowisk słupowych elektroenergetycznej linii napowietrznej poprzez dodanie członów podwyższających (o wysokości 2 m) celem dostosowania istniejącej napowietrznej dwutorowej linii 110 kV do wymagań normatywnych w zakresie odległości przewodów roboczych od ziemi i obiektów krzyżowanych dla projektowanej temperatury pracy przewodów roboczych do +80°C.

Zakres prac wskazuje, że w wyniku planowanych robót nastąpi zmiana parametrów użytkowych (wysokości słupa) istniejącego obiektu budowlanego i technicznych poprzez dostosowanie istniejącej napowietrznej dwutorowej linii 110 kV do pracy ze zwiększoną dopuszczalną temperaturą przewodów roboczych do +80°C. Zmiana parametrów użytkowych i technicznych przemawia za uznaniem zgłoszonych robót za przebudowę obiektu liniowego. Tym samym organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, że parametrem charakterystycznym napowietrznej linii elektroenergetycznej jest jej wysokość. Stwierdził zatem, że przebudowa powinna zostać zakwalifikowana jako wymagająca uzyskania pozwolenia na budowę, a nie jak twierdzi Spółka jedynie zgłoszenia.

Wojewoda wskazał, że najistotniejsze w rozpoznawanej sprawie ma art. 30 ust. 7 pkt 1 P.b. stanowiący, że organ administracji architektoniczno - budowlanej może nałożyć, w drodze decyzji o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia.

W sytuacji, gdy podwyższeniu ulegają słupy linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia zasadnym jest wniesienie sprzeciwu z uwagi na uzasadnione zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia o którym mowa w powołanym wyżej art. 30 ust. 7 pkt 1 P.b.

Planowane roboty budowlane polegać będą m. in. na demontażu przewodów roboczych i odgromowych istniejącej linii, demontażu istniejących słupów linii, robotach ziemnych, wzmocnieniu fundamentów słupów projektowanych, montażu członów podwyższających słupy, montażu słupów linii oraz montażu przewodów roboczych i odgromowych. Na zagrożenia wskazują sami autorzy opracowania "Materiały do zgłoszenia robót budowlanych" w pkt 7.3 zatytułowanym "Przewidywane zagrożenia występujące podczas realizacji robót budowlanych".

Z treści art. 30 ust. 7 pkt 1 P.b wynika, że chodzi w nim nie tylko o bezpieczeństwo osób postronnych, niezaangażowanych w wykonywanie robót budowlanych, ale też o bezpieczeństwo osób wykonujących roboty budowlane. Bez znaczenia pozostaje fakt skali potencjalnego zagrożenia (przebudowywane 3 słupy), gdyż zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia występuje (ryzyko upadku ze znacznej wysokości, prowadzenie robót przy słupach linii elektroenergetycznej o napięciu znamionowym 110 kV i ingerencja w konstrukcję słupów. Powyższe uzasadnia wniesienie sprzeciwu w trybie art. 30 ust. 7 pkt 1 P.b., co uzasadnia zastosowanie art. 30 ust. 7 pkt 1 P.b. Skoro inwestor planuje demontaż istniejących słupów a następnie ich podwyższenie, a zakres robót budowlanych dotyczy linii elektroenergetycznej 110 kV, niezbędnym jest uzyskanie pozwolenia na budowę, gdyż ten tryb postępowania w sposób należyty umożliwia zapewnienie ochrony ludzi i mienia.

Wojewoda zauważył, że rację ma częściowo Spółka, iż organ I instancji nie wywiązał się w pełni ze swojego obowiązku i nie wskazał oraz nie uzasadnił dostatecznie przesłanek jakimi kierował się przy nakładaniu obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę ze względu na ochronę ludzi i mienia, co stanowi o naruszeniu m.in. art. 107 § 3 k.p.a. Z uwagi jednak na specyfikę postępowania zgłoszeniowego, jak również niemożność wydania przez organ odwoławczy decyzji reformatoryjnej czy kasacyjnej, zaskarżoną decyzję Starosty należało utrzymać w mocy.

Zwrócił także uwagę na omyłki pisarskie znajdujące się w sentencji decyzji organu I instancji. Podał, że w miejsce: "na działce nr ewid. 272 w miejscowości G., obręb [...], gmina [...], na działkach nr ewid. 290/2, 292/3, 288/2 w miejscowości G., obręb [...], gmina [...]" winno być: "na działce nr ewid. 272 w miejscowości Z., gmina [...], na działkach nr ewid. 290/2, 292/3, 288/2 w miejscowości W., gmina [...]".

Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyła Spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie:

1) art. 30 ust. 2 P.b. polegające na zaniechaniu przez organ odwoławczy realizacji obowiązku wezwania inwestora postanowieniem do uzupełnienia zgłoszenia co do określenia dokładnego sposobu realizacji objętych zgłoszeniem robót budowlanych (w zakresie ewentualnego wpływu na bezpieczeństwo), w tym jego nadzoru, co spowodowało brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji brak dokładnego ustalenia okoliczności faktycznych sprawy co do sposobu realizacji robót budowlanych objętych zgłoszeniem i pełnionego nadzoru nad przedmiotowymi robotami wpływających na ocenę zagrożenia bezpieczeństwa ludzi mającego wynikać z planowanych robót budowlanych, co spowodowało błędną ocenę stanu faktycznego sprawy w przedmiotowym zakresie i naruszenie prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 7 pkt 1 u.P.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie;

2) art. 29 ust. 2 pkt 11 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 19 a) P.b. w zw. z art. 30 ust. 7 k.p.a. poprzez błędną ich wykładnię, zgodnie z którą każda przebudowa linii elektroenergetycznej 110 kV związana z ingerencją w słupy stanowi zagrożenie bezpieczeństwa ludzi wykonujących roboty budowlane objęte zakresem przebudowy, co spowodowało błędne zastosowanie dyspozycji art. 30 ust. 7 P.b. i utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy;

3) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., polegające na braku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym w szczególności czynności opisanych w art. 30 ust. 2 P.b., a w konsekwencji brak wyczerpującego zgromadzenia w sprawie całego materiału dowodowego, dotyczącego sposobu wykonania robót budowlanych objętych zgłoszeniem, podejmowanych w ramach wskazanych robót czynności i pełnionego nadzoru nad przedmiotowymi robotami, co spowodowało błędne oraz arbitralne i nie oparte na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym ustalenia, że objęte zgłoszeniem roboty mogą spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi;

4) art. 80 k.p.a. polegające na dokonaniu dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności dokumentacji w postaci "Materiału do zgłoszenia robót budowlanych", jak również przyjęcie, że objęte zgłoszeniem roboty budowlane mogą spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, a także że nie mieszczą się one w znaczeniowym zakresie pojęcia przebudowy, co spowodowało nieuzasadnione zgłoszenie przez organ I instancji sprzeciwu wobec zgłoszonych robót budowlanych,

5) art. 30 ust. 7 pkt 1 P.b. polegające na jego błędnej wykładni w zakresie przekroczenia granic uznania administracyjnego co do oceny ziszczenia się przesłanek do zastosowania trybu określonego wskazanym przepisem i przyjęcie, że tego typu roboty budowlane jak te objęte zgłoszeniem zawsze stanowią zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi, bez jednoczesnego ustalenia okoliczności faktycznych niniejszej sprawy w przedmiotowym zakresie.

Spółka zarzuciła ponadto:

1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 7a w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 11 P.b. i art. 29 ust. 1 pkt 19 a) P.b. polegające na błędnej wykładni charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego jakim jest linia elektroenergetyczna i przyjęcie, że w zakresie charakterystycznych parametrów linii elektroenergetycznej mieści się wysokość pojedynczych słupów elektroenergetycznych stanowiących element takiej linii, podczas gdy jedynym w ramach dyspozycji art. 3 ust. 7a P.b. charakterystycznym parametrem linii elektroenergetycznej jest jej długość, a wysokość pojedynczych słupów wchodzących w skład danej linii elektroenergetycznej nie stanowi istotnego i charakterystycznego parametru obiektu liniowego - linii elektroenergetycznej, a zatem zmiana wysokości takich pojedynczych słupów pozostaje bez wpływu na zakwalifikowanie robót budowlanych jako przebudowy,

2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 29 ust. 2 pkt 11 w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 1 u.P.b. polegające na przyjęciu, iż w niniejszej sprawie zgłoszenie dotyczy wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, podczas gdy w świetle dyspozycji art. 3 ust. 7a u.P.b., roboty budowlane objęte zgłoszeniem w niniejszej sprawie dotyczą niewymagającej uzyskania pozwolenia na budowę przebudowy istniejącego obiektu liniowego, co spowodowało nieuzasadnione zgłoszenie przez organ I instancji sprzeciwu co do objętych wnioskiem robót budowlanych;

3) naruszenie przepisu postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 30 ust. 7 pkt 1 u.P.b. polegające na przyjęciu, iż objęte zgłoszeniem w niniejszej sprawie roboty budowlane mogą spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, podczas gdy niniejsze nie tylko nie wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jak też organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazał, w jaki sposób przedmiotowe roboty budowlane miałyby powodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, zwłaszcza w sytuacji, w której przedmiotowe roboty budowlane dotyczą realizacji inwestycji celu publicznego których celem jest zapewnienie bezpieczeństwa ludzi i mienia w tym zapobiegnięcie zagrożeniu ludzi i mienia, co w konsekwencji spowodowało nieuzasadnione i bezpodstawne wniesienie przez organ I instancji sprzeciwu co do objętego wnioskiem zamierzenia budowlanego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zss⁴ pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374), w związku z zaostrzającą się epidemią i zwiększającą się liczbą stwierdzonych zachorowań oraz z uwzględnieniem potrzeby rozstrzygnięcia sprawy w możliwie najkrótszym terminie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137). Sąd poddał zaskarżoną decyzję kontroli legalności, mając przy tym na względzie art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) – zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., nakazujący Sądowi rozstrzyganie w granicach danej sprawy, przy braku związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wyeliminowanie zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach tej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W rozpoznawanej sprawie Sąd tego rodzaju wad i uchybień nie stwierdził, co przesądziło o braku możliwości uwzględnienia skargi.

Przedmiotem kontrowersji w rozpoznawanej sprawie jest kwalifikacja robót budowlanych opisanych w zgłoszeniu A S.A. z/s w [...] Wynika z niego, że roboty dotyczą linii napowietrznej 110 kV R. – G. i R. – R. i obejmują m. in. dodanie członów podwyższających słupy nr 15, 40, 46. Polegać będą one na rozbiórce (demontażu) istniejących przewodów roboczych i odgromowych, istniejących słupów i linii wraz z osprzętem, wykonaniu robót ziemnych związanych i wzmocnień fundamentów pod słupy, montażu członów podwyższających słupy, montażu słupów oraz przewodów roboczych i odgromowych.

Roboty te organ zakwalifikował nie jako remont linii energetycznej, lecz jako jej przebudowę, uznając, że zmianie ulegają parametry techniczne, takie jak wysokość obiektu liniowego, a ponadto roboty budowlane mogą spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Organ II instancji zaakceptował to stanowisko, uzupełniając argumentację w tej ostatniej kwestii. Zakres tych robót, w ocenie Wojewody, wymaga nadzoru kierownika budowy, czego przy realizacji robót na podstawie zgłoszenia inwestor nie musi zapewnić. Niezbędny dla tego rodzaju robót jest projekt budowalny sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje, co będzie stanowić rękojmię, że zastosowane rozwiązania konstrukcyjne nie będą stwarzać ryzyka dla ludzi i mienia również na etapie użytkowania obiektu.

Zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333, ze zm.), pod pojęciem "remont" rozumie się wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych, niż użyto w stanie pierwotnym. Natomiast w myśl art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, ilekroć w ustawie jest mowa o budowie, należy przez to rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Stosownie zaś do art. 3 pkt 7a tej ustawy przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego.

Na podstawie porównania powyższych cech przyjmuje się, że zasadniczą różnicę pomiędzy tymi dwoma pojęciami z zakresu prawa budowlanego stanowi zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, którą wyklucza remont, a która stanowi o istocie przebudowy, co oznacza, że w wyniku remontu nie może powstać obiekt budowlany o innych parametrach technicznych lub użytkowych, niż obiekt pierwotny (por. wyroki NSA: z 8 kwietnia 2011 r. II OSK 610/2010; z 25 stycznia 2008 r. II OSK 1945/2006, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dla kwalifikacji prowadzonych robót nie bez znaczenia pozostaje charakter obiektu budowlanego, zwłaszcza, jak w niniejszej sprawie, obiektu liniowego.

Sąd w składzie orzekającym podziela wypracowane przez orzecznictwo stanowisko, zgodnie z którym: roboty budowlane prowadzone w stosunku do całego obiektu, realizowane etapami w stosunku do poszczególnych jego fragmentów a których efektem jest demontaż całej linii przesyłowej ( lub znacznej jej części) i zastąpienie jej nową substancją, wskazuje na przebudowę lub odbudowę obiektu budowlanego. Kwalifikowanie robót budowlanych jako remontu dopuszcza się natomiast w sytuacji, gdy w wyniku prac polegających na wymianie słupów lub przewodów na części linii czy trakcji elektrycznej nie dojdzie do zmiany parametrów technicznych takich, jak zmiana napięcia, długości linii napowietrznej, zmiana jej przebiegu, zmiana wysokości, miejsca lub sposobu posadowienia poszczególnych słupów, zwiększenie mocy lub zwiększenia pola elektromagnetycznego i gdy zamierzone prace nie dotyczą całej linii lecz określonego jej fragmentu. ( wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2016 r., I OSK 1509/16, wyroki WSA w Bydgoszczy z dnia 8 grudnia 2015 r., II SA/Bd 1342/15 oraz z dnia 30 stycznia 2018 r., II SA/Bd 821/17, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 31 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1426/16 ).

W rozpoznawanej sprawie z dokumentacji projektowej wynika, że istotnej zmianie ulegną nie tylko parametry techniczne słupów elektroenergetycznych – ich wysokość, lecz także przewodów z nimi powiązanych. Z opisu technicznego projektowanych prac jednoznacznie wynika, że sporne roboty są konsekwencją konieczności dostosowania istniejącej napowietrznej dwutorowej linii 110 kV do wymagań normatywnych w zakresie odległości przewodów roboczych od ziemi i obiektów krzyżowanych dla projektowanej temperatury pracy przewodów roboczych do +80°C.

Roboty dotyczą to nie tylko samej konstrukcji wsporczej słupów, lecz także przewodów roboczych i odgromowych. Zakres robót obejmuje demontaż tych przewodów, roboty prowadzone będą na znacznej wysokości oraz przy linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia. Te okoliczności dostatecznie uzasadniają stanowisko organów, że zakres przewidzianych do wykonania robót wykracza poza remont linii elektroenergetycznej napowietrznej, jak również, że roboty wiążą się z zagrożeniem dla bezpieczeństwa ludzi i mienia, w tym nie tylko dla osób postronnych, ale także dla osób które będą wykonywać roboty budowlane. Ustalenia te organy poczyniły w oparciu o załączoną do zgłoszenia dokumentację ("Materiały do zgłoszenia robót budowlanych") i tym samym - wbrew zarzutom skargi - nie naruszyły przepisów art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., stosownie do których organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Ocena dowodów powinna być, zgodnie z art. 80 k.p.a. oparta o wszechstronną analizę całokształtu materiału dowodowego.

W przekonaniu Sądu dokonana w rozpoznawanej sprawie ocena dowodów spełnia te standardy, a wady niekompletnego uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej zostały sanowane przez organ odwoławczy, którego decyzja zawiera uzasadnienie odpowiadające warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie ma to istotne znaczenie, bowiem wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 7 u.P.b. ma charakter uznaniowy. O tym, czy uznanie administracyjne nie nosi cech dowolności świadczy uzasadnienie decyzji. W przypadku zaskarżonej decyzji organ w jej uzasadnieniu w szczegółowy sposób przeanalizował i wykazał okoliczności przemawiające za uznaniem spełnienia przesłanek z art. 30 ust. 7 pkt 1 u.P.b. Prowadzi to do wniosku, że zarzut naruszenia wskazanych przepisów postępowania jest bezzasadny, co dotyczy również bezzasadności zarzutu naruszenia art. 15 k.p.a. z uwagi na specyfikę administracyjnego postępowania odwoławczego wywołanego wniesieniem sprzeciwu.

Skład orzekający podkreśla, że taki samo jak w niniejszej sprawie stanowisko co do kwalifikacji robót oraz konieczności zastosowania art. 30 ust. 7 pkt 1 P.b. przy tejże samej linii elektroenergetycznej relacji: R. – G. i R. – R. wyraził WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 9 grudnia 2020 r., II SA/Rz 988/20.

Z wszystkich tych przyczyn Sąd skargę oddalił w oparciu o art. 151 P.p.s.a.