Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1540/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne: Straż graniczna
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 135 ust. 1, art. 135 ust. 2 pkt 3,
journal: Dz.U. 2005 nr 234 poz 1997
law: Ustawa z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.) Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski Andrzej Góraj Protokolant specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi D. S. na orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Komendant Główny Straży Granicznej orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], którym to orzeczeniem uznano D.S. winnym popełnienia zarzucanego czynu i wymierzono mu karę dyscyplinarną nagany. Jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 135 ust. 1, art. 136 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2011 r., Nr 116, poz. 675 ze zm.). Jednocześnie podał, że D.S. został obwiniony o to, że naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 135 ust. 2 pkt 3 ustawy o Straży Granicznej, poprzez to, że pełniąc służbę w dniu [...] listopada 2013 r. w bezpośredniej ochronie granicy państwowej w sposób nieprawidłowy realizował postawione na służbie zadania, tj. samodzielnie dokonał zmiany postawionego zadania, zmieniając trasę patrolu, czym naruszył § 37 pkt 1 ppkt 1 zarządzenia nr Z-59 Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 7 września 2009 r. w sprawie sposobu pełnienia służby granicznej i prowadzenia działań granicznych.

Organ uznał, że skoro obwiniony nie zgłosił kierownikowi, zmiany w trakcie służby, informacji dotyczących zmiany trasy ani dotyczących podjęcia innych działań, oznacza to, że naruszył dyscyplinę służbową. Wskazał, że skoro wszyscy świadkowie przedstawili jednolitą wersję wydarzeń, która łączy się w logiczną i spójną całość, istniała podstawa do ustalenia stanu faktycznego w oparciu o te zeznania.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi D.S. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz orzeczenia je poprzedzającego i zasądzenie kosztów postępowania, strona skarżąca zarzuciła:

• naruszenie art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 135 ust. 2 pkt 3 ustawy o Straży Granicznej, polegające na wybiórczym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co skutkowało błędnym uznaniem, iż w sprawie zachodzą przesłanki do wymierzenia D.S. kary nagany,

• błędne uznanie, iż obwiniony swoim zachowaniem podczas służby w dniu [...] listopada 2013 r. naruszył dyspozycję § 37 pkt 1 ppkt 1 zarządzenia nr Z-59 Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 7 września 2009 r. w sprawie sposobu pełnienia służby granicznej i prowadzenia działań granicznych,

• naruszenie art. 124 § 1 k.p.a., polegające na niedostatecznym uzasadnieniu wyrażonego stanowiska.

W motywach uzasadnienia skarżący wskazał, że postawione mu na służbie zadanie zostało wyznaczone w sposób nieprawidłowy, gdyż planista wyznaczając punkty orientacyjne, nie wskazał godzin, w których obwiniony winien się tam znajdować.

W skardze zakwestionowano ustalony przez organ stan faktyczny wskazując, że skarżący po przejściu wszystkich punktów orientacyjnych postanowił ponownie przejść część trasy, gdyż oczekiwanie w jednym miejscu na patrol mogło wiązać się z narażeniem jego zdrowia, zdrowia T.Z., który patrol pełnił po raz pierwszy oraz zdrowia psa przewodnika.

Podniesiono, że skarżący nie zmienił trasy wyznaczonej do przemarszu podczas służby w dniu [...] listopada 2013 r. jak i w dniu [...] listopada 2013 r. Zarzucono też, że organ oparł ustalenia stanu faktycznego na podstawie zeznań T.Z., który pełnił pierwszą służbę w nieznanym mu terenie i który nie był w stanie określić trasy, którą przeszedł ze skarżącym. Tym samym jego zeznań nie można było uznać za wiarygodne.

Strona skarżąca zakwestionowała też czynność oględzin miejsca zdarzenia podnosząc, że patrol odbywał się nocą, oględziny przeprowadzono zaś w ciągu dnia. Zarzucono również, że organ wydający orzeczenie zbagatelizował fakt, iż skarżący cieszy się bardzo dobrą opinią w miejscu pełnienia służby, nadto iż od dnia [...] lutego 2013 r. pełnił funkcję [...] Terenowej Organizacji Samorządowej w [...]. Nadto podniesiono, że oceny i wnioski wyprowadzane przez organ nie odpowiadają zasadom logicznego rozumowania. W konkluzji stwierdził, że pełniąc służbę w dniu [...] listopada 2013 r., w sposób prawidłowy zrealizował postawione mu na służbie zadanie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że zarzuty naruszenia k.p.a. nie zasługują na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 116, poz. 675 ze zm.), funkcjonariusz podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie dyscypliny służbowej, nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej, a zwłaszcza honoru, godności i dobrego imienia służby, oraz w innych przypadkach określonych w ustawie.

Przepis art. 135 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy, który stanowił materialnoprawną podstawę wydanego orzeczenia, stanowi natomiast, że naruszeniem dyscypliny służbowej jest zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób niedbały lub nieprawidłowy.

Skarżący D.S. w wyniku przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego został uznany winnym tego, że pełniąc służbę w dniu [...] listopada 2013 r. w bezpośredniej ochronie granicy państwowej w sposób nieprawidłowy realizował postawione mu zadanie, tj. samodzielnie zmienił trasę patrolu, tj. czynu z art. 135 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy o Straży Granicznej w zw. z § 37 pkt 1 ppkt 1 zarządzenia nr Z-59 Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 7 września 2009 r. w sprawie sposobu pełnienia służby granicznej i prowadzenia działań granicznych.

W ocenie Sądu, w świetle zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego, fakt popełnienia przez skarżącego przypisanego mu w orzeczeniu dyscyplinarnym czynu został wykazany w sposób niebudzący wątpliwości.

W sprawie ustalono, iż skarżący samowolnie zmienił trasę patrolu omijając punkt [...]. Wyjaśnienia skarżącego przedstawione w skardze, zgodnie z którymi po zakończeniu patrolu w trosce o zdrowie swoje, kpr. SG T.Z. i psa przewodnika realizował na służbie zadania nadprogramowe, nie zasługują na uwzględnienie. Nawet gdyby uznać, że wyjaśnienia te są wiarygodne, to i tak działanie skarżącego stanowiło zmianę trasy patrolu i o takiej zmianie skarżący winien drogą radiową powiadomić kierownika zmiany, czego nie uczynił. Trafnie podnosi organ, że do zmiany trasy patrolu doszło w obecności młodszego funkcjonariusza, rozpoczynającego swoją służbę w formacji Straży Granicznej. Tego typu zachowanie – demonstrowanie, w jaki sposób uprościć sobie zadania wyznaczone na służbie i wprowadzić przełożonych w błąd, ocenić należy jako wysoce naganne. Dlatego też orzeczona w stosunku do skarżącego kara nagany jest adekwatna do popełnionego czynu.

Podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów art. 7 k.p.a., 77 k.p.a. w zw. z art. 135 ust. 2 pkt 3 ustawy o Straży Granicznej nie zasługiwały na uwzględnienie. Nie można skutecznie zarzucić organowi, iż wybiórczo zgromadził i rozpatrzył materiał dowodowy.

W ocenie Sądu, organ prawidłowo ustalił stan faktyczny w oparciu o zeznania świadków, wyjaśnienia obwinionego.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ponieważ zgodnie z art. 200 powołanej wyżej ustawy, zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca.