Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 138/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2007-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.135, art.145 par.1 pkt 1a, art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.71 ust.4
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
article: art.56 ust.1
journal: Dz.U. 2004 nr 241 poz 2416
law: Ustawa z dnia 21 listopada 1967 r.  o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2007r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak:[...] w przedmiocie statusu bezrobotnego i odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania K. S. od decyzji z dnia [...], wydanej

z upoważnienia Starosty w sprawie uznania z dniem 30 listopada 2006r. za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda ustalił, że K. S. zarejestrował się w PUP w dniu 30 listopada i spełnił warunki do uznania za osobę bezrobotną, stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy

o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przedłożył on świadectwo służby

z dnia 27 listopada 2006r. potwierdzające, że pełnił służbę kandydacką w Oddziale Prewencji Policji w okresie od 1 grudnia 2005r. do 27 listopada 2006r. Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli

w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania udokumentował łącznie co najmniej 365 dni zatrudnienia lub innych okresów uprawniających do zasiłku. Stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy do 365 dni okresu uprawniającego do zasiłku zalicza się okresy zasadniczej służby wojskowej, nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, przeszkolenia wojskowego absolwentów szkół wyższych, służby wojskowej pełnionej w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej oraz zasadniczej służby w obronie cywilnej i służby zastępczej, a także służby

w charakterze funkcjonariusza, o którym mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994r.

o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Granicznej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. Od powyższej zasady udokumentowania 365 dni okresu uprawniającego do zasiłku ustawodawca przewidział jeden wyjątek. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 4 prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu zwolnionemu po odbyciu zasadniczej służby wojskowej, jeżeli okres jej odbywania wynosił co najmniej 240 dni i przypadał w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się

w powiatowym urzędzie pracy. Powołując się na interpretację Ministerstwa Pracy

i Polityki Społecznej Wojewoda wskazał, że uprawnienie, o którym mowa w art. 71 ust. 4, nie odnosi się do zwolnionych ze służby w formacjach uzbrojonych niewchodzących w skład Sił Zbrojnych. W odróżnieniu bowiem od przepisu art. 71 ust. 2 pkt 1, przepis art. 71 ust. 4 jest przepisem lex specialis, wymienia jedynie zasadniczą służbę wojskową i nie może być traktowany rozszerzająco. Oznacza to, że jedynie osoby, które odbyły tą służbę mogą po 240 dniach jej odbywania uzyskać prawo do zasiłku.

W skardze na tę decyzję K. S. zarzucił naruszenie art. 71 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, podnosząc, iż wbrew art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej organy uznały, że służba w formacjach uzbrojonych, niewchodzących w skład Sił Zbrojnych / w tym przypadku w oddziale prewencji Policji/ nie stanowi spełnienia obowiązku zasadniczej służby wojskowej.

W odpowiedzi na tę skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przyjęta przez organy obu instancji interpretacja art. 71 ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy / Dz. U, Nr 99 poz. 1001 z późniejszymi zmianami, zwana dalej ustawą o promocji/, wykluczająca prawo do zasiłku dla bezrobotnych osób, które zostały skierowane do służby w formacjach uzbrojonych, niewchodzących

w skład Sił Zbrojnych, nie znajduje uzasadnienia ani w przepisie art. 71 ust. 2 ani też w żadnym innym. W art. 71 ust. 4 ustawy o promocji... / który stanowi lex specialis ale w stosunku do art. 71 ust. 1 pkt 2 a nie 71 ust. 2/ mowa jest

o bezrobotnym zwolnionym po odbyciu zasadniczej służby wojskowej. Z kolei zgodnie z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej / tekst. jednolity Dz. U. Nr 241 za 2004r. poz. 2416 ze zm./ równoznaczne ze spełnieniem obowiązku zasadniczej służby wojskowej jest pełnienie przez poborowych służby w formacjach uzbrojonych niewchodzących

w skład Sił Zbrojnych. Skoro więc stosownie do tego ostatniego przepisu pełnienie takiej służby jest równoznaczne z odbywaniem zasadniczej służby wojskowej, oznacza to, że takiemu poborowemu przysługują takie uprawnienia jak osobie, która odbyła zasadniczą służbę wojskową w formacjach Sił Zbrojnych. W tym miejscu podnieść należy, iż skierowanie do innych niż siły zbroje formacji nie zależy od poborowych lecz od wojskowego komendanta uzupełnień / § 1 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 października 1992r. w sprawie szczegółowych zasad przeznaczania i kierowania poborowych do służby

w formacjach uzbrojonych nie wchodzących w skład Sił Zbrojnych oraz przebieg tej służby Dz. U. Nr 80 poz. 412 ze zm./, co jedynie potwierdza, że poborowi nie mogą

w związku ze skierowaniem ich do takiej służby być w gorszej sytuacji od poborowych, odbywających służbę w Siłach Zbrojnych.

Z akt sprawy wynika, że K. S. w okresie od 1 grudnia 2005r. do 27 listopada 2006r., pełnił służbę kandydacką w Oddziale Prewencji Policji, odbywając w ten sposób służbę wojskową, z której to służby został zwolniony na podstawie § 14 ust. 1 powołanego wyżej Rozporządzenia Ministra Obrony z dnia 22.10.1992r. Skoro okres pełnienia służby w jednostce, o jakiej mowa

w Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 2002r. w sprawie określenia formacji uzbrojonych, w których pełnienie służby jest równoznaczne ze spełnieniem obowiązku zasadniczej słuszny wojskowej / Dz. U. Nr 20 poz. 94/ wyniósł ponad 240 dni, skarżącemu, jako osobie bezrobotnej, przysługuje stosownie do art. 71 ustawy

o promocji ...prawo do zasiłku.

Mając powyższe na uwadze zarówno zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji podlegały uchyleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a w zw. z art. 135 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do art. 152 tej samej ustawy Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.