Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1286/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 54 pkt 2 i 3, art. 63 ust. 1, art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: par. 12 ust. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 34 ust. 3 pkt 1, art. 35 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 24 par. 1 pkt 2-3, art. 25 par. 1 pkt 1-2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2014 r. sprawy ze skargi H.K. i T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2012 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] 2012 r. nr [...] znak: [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących kwotę 757,- (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, ze zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2012r. ([...] nr [...]) Prezydent Miasta K. po rozpoznaniu wniosku A. K. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku garażowego przybudowanego do istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w K. przy ul R. [...], na terenie oznaczonym jako działka nr [...] (obręb [...]) z możliwością usytuowania budynku przy granicy z działką nr [...] (obręb [...]) przy ul R. 6.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż w wyniku przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono, ze projektowana inwestycja spełnia warunki określone w art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

Według organu z przeprowadzonej analizy wynika, iż w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie ma jednego standardu lokalizacji garaży w obszarze analizowanym. Nowoprojektowane garaże swoją lokalizacją mogą nawiązywać zarówno do garaży usytuowanych przy granicy działki sąsiedniej z tyłu działki, jak i

od frontu działki w każdym wypadku będzie zachowany ład przestrzenny.

Prezydent Miasta K. wyjaśnił, iż dopuścił tylko możliwość lokalizacji przedmiotowego garażu w granicy z działką sąsiednią nie przesądzając władczo o tej lokalizacji. Możliwość lokalizacji w tym miejscu garażu będzie zależała od spełnienia warunków określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ rozpatrzył możliwość lokalizowania garażu przy granicy z działką sąsiednią bowiem taki był wniosek inwestora.

Odwołanie od ww. decyzji wnieśli H. i T. K., zarzucając brak podstaw do rozpoznania sprawy z wniosku A. K. wskazując, że na ten sam teren i na tę samą inwestycję zostały już wydane przez organy I i II instancji warunki zabudowy, na wniosek K. K., które to orzeczenia zostały następnie uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z dnia 27 stycznia 2012r. sygn. akt II SA/Po 916/11. Ponadto zdaniem odwołujących planowana inwestycja nie spełnia wymogów określonych w art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym bowiem zaburza istniejący w sąsiedztwie ład. Planowany budynek powinien być zlokalizowany przy granicy z działką o nr 122. Wskazano, iż znajdujące się w sąsiedztwie budynki, zlokalizowane na granicy z sąsiednimi działkami są położone w pewnej odległości od budynków mieszkalnych.

W ocenie odwołujących organ dokonał błędnej subsumpcii przepisu art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uznając, iż "przepisami odrębnymi" w rozumieniu art. 61 ust. 5 nie są przepisy rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tymczasem lokalizacja przedmiotowego garażu w granicy z działką sąsiednią nie jest zgodna z przepisami powołanego rozporządzenia.

Decyzją z dnia [...] 2012r. (NR [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazano, iż w wyznaczonym analizowanym obszarze dominuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, w której realizowane są budynki mieszkalne jednorodzinne, budynki garażowe i gospodarcze oraz sporadycznie zabudowa usługowa w zabudowie jednorodzinnej. Planowana zabudowa stanowi kontynuację funkcji zabudowy. Analizując usytuowanie budynków garażowych organ stwierdził, że budynki te lokalizowane są na działkach sąsiednich w sposób różnorodny, co potwierdza możliwość lokalizacji przedmiotowej inwestycji w granicy działki sąsiedniej jako kontynuacji zabudowy. Inwestycja ta spełnia również pozostałe wymagane warunki w zakresie parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Organ wskazał ponadto, iż kwestie takie jak zacienianie, czy zwiększenie zagrożenia bezpieczeństwa pożarowego i związane z tym naruszenie interesów osób trzecich oraz fakt zgodności zamierzenia z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.), będą rozstrzygane na kolejnym etapie postępowania, to jest w momencie oceny przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. wnieśli: H. K. i T. K. zarzucając

- naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

- art. 61 ust. 1 pkt. 1 w zw z art. 1 ust. 2 pkt 1 i art. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.) ponieważ planowana inwestycja narusza zasadę dobrego sąsiedztwa, gdyż istniejące na sąsiednich działkach budynki gospodarcze i garażowe znajdują się wprawdzie w granicach działek, jednakże przylegają one bezpośrednio do ściany istniejących sąsiednich budynków a także znajdują się w większości wypadków w większej odległości od budynków mieszkalnych, co stanowi naruszenie istniejącego ładu przestrzennego;

- błędną wykładnię art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 55 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p. ponieważ przez przepisy odrębne należy rozumieć również przepisy określające warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;

- naruszenie § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. ponieważ planowana inwestycja narusza warunki techniczne, gdyż zasadą jest, że obiekty budowlane można sytuować w odległości 3 lub 4 metrów od granicy działki sąsiedniej, natomiast wyjątki od tej zasady muszą być interpretowane w sposób zwężający tak aby nie naruszać prawnie chronionych interesów osób trzecich;

- naruszenie § 2 ust. 7 pkt. a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. ponieważ organ odwoławczy nie analizował zgodności planowanej inwestycji pod kątem dostępu do światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.

Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów postępowania: art. 107 § 3 k.p.a., art. 25 k.p.a., w zw z art. 24 § 1 k.p.a.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola ta obejmuje badanie, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego stosownie do unormowania art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) obejmuje wszystkie, a nie tylko podniesione w skardze kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym. Obejmuje więc to, czy organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń odnośnie do obowiązywania zastosowanych norm prawnych, czy normy te właściwie zinterpretowały i czy nie naruszyły zasad ustalania określonych faktów za udowodnione.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 8 listopada 2012 , którą utrzymano mocy rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta K. z dnia 10 lipca 2012 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku garażowego przybudowanego do budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] (obręb [...] ) położonej w K. przy ul. R. [...]. W decyzjach tych organy wprost dopuściły do usytuowania przedmiotowego budynku garażowego przy granicy z działką sąsiednią nr [...] (obręb [...]) położoną przy ul. J. R. 6 należącą do skarżących (Ustęp I, pkt 1, lit. b decyzji organu I instancji). W ocenie H. i T. K.ch dopuszczenie takiej lokalizacji przedmiotowego garażu stanowiło naruszenie szeregu przepisów prawa.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarysowała się rozbieżność dotycząca dopuszczalności jednoznacznego określenia w decyzjach o warunkach zabudowy położenia projektowanego budynku na działce, w tym ustalania, że będzie on mógł być usytuowany bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką zabudowaną.

Zgodnie z pierwszym poglądem podstawą ustalenia planistycznego albo lokalizacyjnego jest także przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690, ze zm.). Przepis ten stanowi, że sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 (budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 3m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy), dopuszcza się w odległości 1,5m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja o warunkach zabudowy w myśl art. 64 ust. 1 w związku z art. 54 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647, ze zm., dalej: u.p.z.p.) określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu, w tym warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (art. 54 pkt 2 lit. b). Zdaniem składów NSA prezentujących ten pogląd, skoro istota decyzji lokalizacyjnej polega na ustaleniu sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy dla inwestycji (art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p.), to dopuszczalne jest jednoznaczne określenie w decyzji o warunkach zabudowy położenia projektowanego budynku na działce, w tym ustalenie, że będzie on mógł być usytuowany bezpośrednio przy tej granicy. Jeśli w sąsiedztwie planowanej inwestycji powszechnym standardem zabudowy jest zabudowa na granicy działki, to jest to element ładu przestrzennego, którego warunki i wymagania ochrony należy wskazać w decyzji o warunkach zabudowy, co może oznaczać niekiedy wręcz zakaz budowy inaczej niż na granicy. Tym samym w ocenie składów podzielających ten pogląd należy dopuścić możliwość jednoznacznego określenia w decyzji o warunkach zabudowy usytuowania planowanej inwestycji, co może mieć wyraz opisowy i graficzny, w tym ostatnim przypadku przez wyrysowanie konturów budynku. Taki sposób usytuowania budynku może być kwestionowany zarówno w postępowaniu lokalizacyjnym, jak i w postępowaniu przed organem budowlanym (patrz wyroki NSA z dnia 7 kwietnia 2009 r. o sygn. akt II OSK 503/08 i z dnia 11 lipca 2013 r. o sygn. II OSK 625/12 – oba dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Zgodnie z drugim stanowiskiem, wyrażonym w wyrokach naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2012 r. o sygn. II OSK 2065/10 i z dnia 8 listopada 2013 r. o sygn. akt II OSK 1302/12, przewidziana przepisami art. 59 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy ma charakter promesy uprawniającej do późniejszego uzyskania pozwolenia na budowę na warunkach w niej określonych. Nie jest to akt upoważniający do podjęcia i realizacji inwestycji, ale stanowiący podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę. Dopiero w tym następnym postępowaniu organ architektoniczno-budowlany ustala szczegóły techniczne dotyczące planowanej inwestycji i ocenia, czy w świetle przepisów prawa budowlanego i przepisów wykonawczych do tego prawa możliwe jest udzielenie pozwolenia na realizację zamierzonej inwestycji. Decyzja o warunkach zabudowy, wydawana w braku obowiązującego dla terenu objętego wnioskiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ma rozstrzygnąć tylko o dopuszczalności realizacji określonego rodzaju inwestycji na tym terenie, a także określić warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, dotyczące, w szczególności, kwestii wynikających z przepisu art. 54 pkt 2 lit. a-c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja ta określa też linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali (art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 ust. 1 wym. ustawy) oraz linie zabudowy o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy i § 4 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Linia zabudowy ogranicza teren projektowanej inwestycji ale tylko od strony drogi publicznej, nie zaś od strony działek sąsiednich. Zgodnie przepisami art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę dlatego też organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie może wkraczać w kognicję organów administracji architektoniczno-budowlanej. Postępowanie dotyczące wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest bowiem dopiero pierwszym etapem procesu inwestycyjnego. Kolejnym jest natomiast postępowanie prowadzące do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W decyzji o warunkach zabudowy organ orzekający powinien w możliwie najszerszy sposób ustalić warunki inwestowania, ich konkretyzacja następuje natomiast dopiero w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, w którym rozstrzygane są szczegółowe kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości sąsiedniej oraz jej zgodności z warunkami wynikającymi z odpowiednich przepisów prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych. W konsekwencji czynności zmierzające do odstępstwa od warunków technicznych, w tym regulujących kwestie odległości wznoszonych obiektów od granicy działki i istniejących już obiektów budowlanych, oraz uzyskania zgody na ewentualne odstępstwa prowadzone są dopiero na etapie pozwolenia na budowę. Decyzje o warunkach zabudowy mają charakter deklaratoryjny, nie konstytuują żadnych praw czy obowiązków nieprzewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym.

Zgodnie z prezentowanym poglądem z przepisu art. 54 u.p.z.p. mającego odpowiednie zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy wynika, że taka decyzja określa wyłącznie linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali a nie określa szczegółowo usytuowania planowanego obiektu w terenie. Usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych stanowią, jako projekt zagospodarowania działki lub terenu, część projektu budowlanego (art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane). W postępowaniu o pozwolenie na budowę organ architektoniczno-budowlany, który zatwierdza jednocześnie przedłożony projekt budowlany, sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Kontrola ta obejmuje więc również prawidłowość usytuowania budynku na działce. Decyzję o takim usytuowaniu może jednak podjąć dopiero organ architektoniczno-budowlany zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę. Rozstrzyganie kwestii usytuowania obiektu budowlanego już w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy jest sprzeczne z istotą tego postępowania i narusza omówione wyżej przepisy.

Składy NSA prezentujące pogląd o braku podstaw prawnych do określania w decyzji o warunkach zabudowy dokładnego usytuowania planowanego budynku na terenie planowanej inwestycji stwierdziły, iż przepisu § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wydany został poza zakresem delegacji z art. 7 ustawy Prawo budowlane, a nadto pozostaje w sprzeczności ze wskazanymi powyżej normami wyższego rzędu z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dlatego też sądy administracyjne, będąc związany ustawą a nie sprzecznym z nim rozporządzeniem wykonawczym, powinien odmówić zastosowania tego przepisu. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że ocena konstytucyjności i legalności przepisu rangi podstawowej może być dokonana przez Sąd rozpoznający sprawę indywidualną, w której ten przepis może być zastosowany.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela drugi z wyżej prezentowanych poglądów zgadzając się z wyżej zaprezentowaną argumentacją, iż rozstrzyganie kwestii usytuowania obiektu budowlanego już w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy byłoby sprzeczne z istotą tego postępowania, zaś organ lokalizacyjny nie jest upoważniony władczo rozstrzygać o możliwości usytuowania zabudowy. Tym samym Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji w zakresie w jakim wprost dopuszcza lokalizację przedmiotowego garażu w granicy z sąsiednia działką została wydana z naruszeniem wyżej wskazanych przepisów prawa materialnego co uzasadnia ich uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.

Zaznaczyć należy, iż wszelkie kwestie związane z precyzyjnym określeniem położenia inwestycji w ramach terenu wyznaczonego przez linie rozgraniczające, winny być analizowane dopiero w ramach postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie miał również na uwadze, iż wielce niekorzystnym jest brak jednolitości orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Jak wskazano wcześniej. Zadaniem sądu administracyjnego jest bowiem kontrola zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Wysoce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym stanie prawnym i faktycznym, które mają być rozstrzygnięte w sposób wiążący dla innych składów orzekających (Komentarz do art. 125 p.p.s.a. Bogusław Dauter i inni, LEX 2009r.).

W tym miejscu zaznaczyć należy, iż powołane wyżej orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2013 r. o sygn. II OSK 1302/12 wydane było w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla budynku garażowego położonego na tej samej działce przy ul. R. [...] w K.. W obu sprawach organy dopuściły lokalizację garażu w granicy z działką nr 116 należącą do H. i T. K.ch z tą różnica, iż wyżej powołany wyrok NSA został wydany w sprawie, w której inwestorem był K. K.. Zgodnie z art. 63 ust.1 u.p.z.p. w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy zatem dopuszczalne było rozpoznanie przez organy w odrębnym postępowaniu administracyjnym wniosku A. K. u ustalenie warunków zabudowy dla budynku garażowego na działce nr [...], który to wniosek był niemal identyczny jak wiosek K. K..

W rozpoznawanej sprawie ocena prawna zawarta w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2013 r. o sygn. II OSK 1302/12 jakkolwiek wydanym w analogicznym stanie prawnym i faktycznym, nie była wiążąca tut. Sądu, niemniej waga powołanych w niej argumentów oraz zasadność jednolitego orzekania przez sądu administracyjne uzasadniały podzielanie wyrażonego w nim stanowiska.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 25 zw. z art. 24 § 1 K.p.a . wskazać należy, iż przepis art. 25 K.p.a dotyczy wyłączenia organu administracji publicznej od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych:

1) jego kierownika lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3 (tj. małżonka kierownika oraz jego krewnych i powinowatych do drugiego stopnia, a także osoby związanej z kierownikiem z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli)

2) osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nim w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3.

Ponadto zgodnie z art. 24. § 1. Pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie:

1) w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki;

2) swego małżonka oraz krewnych i powinowatych do drugiego stopnia;

3) osoby związanej z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli;

4) w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron, albo w której przedstawicielem strony jest jedna z osób wymienionych w pkt 2 i 3;

5) w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji;

6) z powodu której wszczęto przeciw niemu dochodzenie służbowe, postępowanie dyscyplinarne lub karne;

7) w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej.

Z akta sprawy nie wynika aby M. K. – pracująca zdaniem skarżących w Wydziale Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Urzędu Miejskiego w K. brała udział w postępowaniu zakończonym decyzję organu I instancji. Nie wynika też aby pozostawała z kierownikiem organu I instancji lub osobą zajmującą stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia, w stosunkach o których mowa w art. 24 § 1 pkt 2 i 3. Tym samym brak jest przesłanki do wyłączenia Prezydenta Miasta K. od orzekania w przedmiotowej sprawie.

Ponownie rozpoznając wniosek o ustalenie warunków zabudowy, organ I instancji winien wziąć pod uwagę ocenę prawna wyrażoną w niniejszym orzeczeniu, zgodnie z którą niedopuszczalne w decyzji o warunkach zabudowy jest jednoznaczne określenie lokalizacji planowanego budynku na nieruchomości.

W stanie rzeczy orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a w zw. z § 2 ust. 1 i 2 oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 poz. 461 ).

Ponadto na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.