Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 695/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
659
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Stwierdzono przewlekłość postępowania  administracyjnego i że przewlekłość postępowania  nie miała charakteru rażącego
Powołane przepisy: article: art. 35, art. 36
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 149 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędziowie WSA Iwona Maciejuk, Przemysław Szustakiewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 lipca 2018 r. sprawy ze skargi B. M. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji nr [...] Komendanta [...] Policji w sprawie odmowy wypłaty odprawy z tytułu zwolnienia ze służby 1. stwierdza, że Komendant Główny Policji dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania odwoławczego od decyzji nr [...] Komendanta [...] Policji w sprawie odmowy wypłaty odprawy z tytułu zwolnienia ze służby, 2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

B. M. w dniu [...] czerwca 2014 r. zwrócił się do Komendanta [...] Policji o "spowodowanie wypłacenia należności finansowych na dzień zwolnienia z pracy tj. [...] lipca 1990 r. (...), m.in. 6 miesięcznej odprawy z tytułu zwolnienia ze służby z dniem [...] lipca 1990 r. wraz z odsetkami ustawowymi na dzień wypłaty.

Komendant [...] Policji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2014 r. odmówił B. M. wypłaty 6 miesięcznej odprawy z tytułu zwolnienia ze służby z dniem [...] lipca 1990 r.

B. M. pismem z dnia [...] października 2014 r. wniósł odwołanie od powyższej decyzji.

Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. wydanym na podstawie art. 134 K.p.a. stwierdził niedopuszczalność odwołania, z uwagi na jego przedwczesność (brak dokumentu potwierdzającego datę i fakt doręczenia zaskarżonej decyzji).

B. M. wniósł na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 72/15 uchylił postanowienie nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2014 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że przepis o niedopuszczalności odwołania z przyczyn wskazanych przez organ odwoławczy został zastosowany przedwcześnie, ponieważ kwestia, czy zaskarżona decyzja została skarżącemu doręczona i w jakiej dacie, wymagała dodatkowych ustaleń. W ocenie Sądu okoliczność, iż przedmiotowa przesyłka polecona nie została wysłana za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, nie czyni doręczenia, jeśli zostało ono dokonane, bezskutecznym.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 450/16, uwzględniając skargę kasacyjną wniesioną przez Komendanta Głównego Policji, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2015 r. i oddalił skargę B. M.. W uzasadnieniu wskazał, iż nie można zgodzić się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie bowiem Komendant Główny Policji, w rozpoznawanej sprawie jednoznacznie ustalił, że brak wymaganego prawem zwrotnego potwierdzenia odbioru przez skarżącego doręczenia mu zaskarżonej decyzji uniemożliwia ustalenie faktycznej daty doręczenia, a tym samym ustalenie, czy odwołanie zostało złożone w ustawowym terminie. Natomiast adnotacja Poczty Polskiej S.A. na przesyłce poleconej stwarza jedynie domniemanie doręczenia zaskarżonej decyzji. Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż Komendant [...] Policji winien podjąć próbę doręczenia skarżącemu zaskarżonej decyzji z poszanowaniem wymogów prawa, czyniących to doręczenie skutecznym i umożliwiającym na wypadek wniesienia odwołania, ustalenie czy skarżący zachował termin do zaskarżenia decyzji.

Akta administracyjne powyższej sprawy zostały zwrócone Komendantowi Głównemu Policji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu [...] kwietnia 2017 r.

Pismem z dnia [...] maja 2017 r. B. M. poinformował Komendanta [...] Policji, że wyrok wydany przez Naczelny Sąd Administracyjny jest prawomocny i podlega bezwzględnemu wykonaniu, przytaczając przy tym zalecenie Sądu o podjęciu próby doręczenia decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami w tym zakresie.

Decyzja Komendanta [...] Policji nr [...]z dnia [...] września 2014 r. została doręczona B. M. przez organ I instancji w dniu [...] czerwca 2017 r.

W dniu [...] czerwca 2017 r. do Komendy [...] Policji wpłynęło odwołanie B. M. od powyższej decyzji. Do odwołania B. M. dołączył posiadane dokumenty na 89 kartach.

W dniu [...] lipca 2017 r. odwołanie zostało przekazane do Komendanta Głównego Policji.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. organ odwoławczy zwrócił się do Zastępcy Komendanta [...] Policji o przesłanie oryginałów lub uwierzytelnionych kopii akt postępowania administracyjnego przedmiotowej sprawy. Pismo to stanowiło również informację dla B. M. o wpłynięciu odwołania oraz o stanie rozpatrywania sprawy. Powyższe pismo zostało doręczone B. M. w dniu [...] sierpnia 2017 r.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Biuro Kontroli KGP, w związku z planowanym spotkaniem kierownictwa Komendy Głównej Policji z B. M., zwróciło się o udzielenie informacji, czy w Biurze Finansów KGP prowadzone są czynności dotyczące rozliczeń finansowych w związku z odejściem ww. z Policji na zaopatrzenie emerytalne.

Komendant [...] Policji pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. przekazał do Biura Finansów KGP uwierzytelnione kopie akt administracyjnych.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Biuro Finansów KGP przekazało do Biura Kontroli KGP informację o stanie sprawy.

Jednocześnie pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. B. M. został poinformowany przez organ odwoławczy na podstawie art. 36 § 1 w zw. z art. 35 § 3 K.p.a., że z uwagi na złożoność sprawy, postępowanie zostanie zakończone w terminie do dnia [...] września 2017 r.

W dniu [...] sierpnia 2017 r. do Biura Finansów KGP zgłosił się B. M., celem zapoznania się w siedzibie organu z aktami toczącego się postępowania. B. M. otrzymał kopie żądanej dokumentacji z akt postępowania, a także wniósł zastrzeżenie dotyczące notatki służbowej z dnia [...] kwietnia 2017 r. sporządzonej przez [...] J. P., radcy Zespołu [...] Wydziału Kadr Komendy [...] Policji.

W dniu [...] października 2017 r. do Biura Finansów KGP wpłynęło drogą elektroniczną pismo od B. M., w którym zwrócił się o udzielenie wyjaśnień, z jakiego powodu zakreślony termin zakończenia postępowania [...] września 2017 r. nie został dotrzymany.

Biuro Finansów KGP przy piśmie z dnia [...] października 2017 r. przekazało Komendantowi [...] Policji uwierzytelnioną kopię protokołu zapoznania B. M. z aktami postępowania w dniu [...] sierpnia 2017 r., w zakresie wniesionego przez ww. zastrzeżenia dotyczącego notatki służbowej z dnia [...] kwietnia 2017 r. sporządzonej przez [...] J. P., radcy Zespołu [...] Wydziału Kadr Komendy [...] Policji, celem rozpatrzenia sprawy i udzielenia zainteresowanemu odpowiedzi.

Pismem z dnia [...] października 2017 r. Biuro Finansów KGP poinformowało B. M. o przyczynach nierozpatrzenia sprawy w zakreślonym wcześniej terminie oraz o planowanym terminie zakończenia postępowania do [...] października 2017 r.

W dniu [...] października 2017 r. do Biura Finansów KGP wpłynęło pismo od B. M., przesłane drogą elektroniczną, w którym ponownie zarzucił organowi nie przestrzeganie terminów przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego.

Pismem z dnia [...] października 2017 r. B. M. został poinformowany przez organ, że w sprawie zgromadzony został materiał wystarczający do zakończenia postępowania. Jednocześnie działając na podstawie art. 79a § 1 K.p.a. organ poinformował o możliwości wydania decyzji niezgodnej ze stanowiskiem strony oraz o prawie do przedłożenia dodatkowych dokumentów, celem udowodnienia podawanych informacji. Organ wskazał, że w tym celu konieczne jest dostarczenie prawomocnego wyroku potwierdzającego fakt przywłaszczenia przez pracowników Komendy [...] Policji należności, które przysługiwały ww. w związku ze zwolnieniem ze służby.

Pismem z dnia [...] listopada 2017 r. Komendant [...] Policji przekazał do Biura Finansów KGP odpowiedź udzieloną B. M. dotyczącą wyjaśnień w sprawie zastrzeżenia wniesionego przez ww. do notatki służbowej z dnia [...] kwietnia 2017 r. sporządzonej przez [...] J. P., radcy Zespołu [...] Wydziału Kadr Komendy [...]Policji.

W piśmie z dnia [...] listopada 2017 r. B. M. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o objęcie szczególnym nadzorem postępowania administracyjnego prowadzonego w jego sprawie przez Biuro Finansów KGP. Nie zgodził się ze stwierdzeniem organu, że w sprawie został zgromadzony materiał dowodowy wystarczający do zakończenia postępowania i wydania decyzji. W piśmie tym zarzucił organowi bezczynność w zakresie wydania decyzji oraz przewlekłość prowadzonego postępowania.

Komendant Główny Policji decyzją nr [...]z dnia [...] listopada 2017 r., wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. zw. z art. 16 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania B. M. od decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] o odmowie wypłacenia 6 miesięcznej odprawy z tytułu zwolnienia ze służby z dniem [...] lipca 1990 r., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Komendantowi [...] Policji.

Pismem z dnia [...] grudnia 2017 r, B. M. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] września 2014 r.

W skardze wniósł o orzeczenie przez Sąd na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa, czy bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący opisał szczegółowo dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie.

Na wezwanie Sądu, w piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2018 r., skarżący doprecyzował, że jego skarga dotyczy przewlekłości postępowania prowadzonego przez Komendanta Głównego Policji jako organ II instancji.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Uzasadniając swoje stanowisko podniósł, iż odwołanie wpłynęło do organu odwoławczego w dniu [...] lipca 2017 r., natomiast decyzja stanowiąca rozstrzygniecie odwołania została wydana w dniu [...] listopada 2017 r., a doręczona w dniu [...] listopada 2017 r.

Organ wyjaśnił, że w okresie pomiędzy wpłynięciem odwołania, a wydaniem decyzji podejmował czynności mające na celu dogłębne wyjaśnienie sprawy. Do odwołania od decyzji nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2014 r. o odmowie wypłacenia 6 miesięcznej odprawy z tytułu zwolnienia ze służby z dniem [...] lipca 1990 r. skarżący dołączył bowiem dokumenty na 89 kartach, które organ musiał przeanalizować przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie.

Ponadto podczas prowadzonego postępowania odwoławczego skarżący, zapoznając się z aktami sprawy, zgłosił zastrzeżenia dotyczące notatki służbowej z dnia [...] kwietnia 2017 r. sporządzonej przez [...] J. P., radcy Zespołu [...] Wydziału Kadr Komendy [...] Policji, o czym organ odwoławczy poinformował Komendanta [...] Policji z żądaniem ustosunkowanie się do zgłoszonych zastrzeżeń.

Powyższe okoliczności oraz fakt, iż w sprawie zgromadzona została znaczna liczba dokumentów spowodowały, że organ odwoławczy wydał rozstrzygnięcie dopiero w listopadzie 2017 r. Nie można również pomijać okoliczności, że skarżący był informowany przez organ o przyczynach konieczności przedłużenia terminu na rozpatrzenie sprawy jego odwołania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej P.p.s.a.), obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ.

W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem skargi skorzystał ze środka przewidzianego w art. 37 § 1 K.p.a.

W niniejszej sprawie spełniona została ww. przesłanka formalnoprawna wniesienia skargi. Skarżący wyczerpał bowiem tryb przewidziany w art. 37 § 1 K.p.a., co potwierdza pismo z dnia [...] listopada 2017 r. skierowane do Komendanta Głównego Policji o objęcie szczególnym nadzorem postępowania administracyjnego prowadzonego w tej sprawie przez Biuro Finansów KGP oraz zarzucające organowi bezczynność w zakresie wydania decyzji oraz przewlekłość prowadzonego postępowania.

Pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" określane jest w doktrynie jako prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70). Również w orzecznictwie sądowym przewlekłe prowadzenie postępowania określane jest jako nieefektywne. Wskazuje się bowiem, że przewlekłość obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy.

Próby dokonania wykładni pojęcia "przewlekłości postępowania" podjął się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 października 2012 r., II OSK 1956/12 (Lex nr 1233717), stwierdzając, że: "Przewlekłość w prowadzeniu postępowaniu wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 K.p.a., ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należnej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia.".

Z kolei w wyroku z dnia 13 sierpnia 2013 r., II OSK 549/13 (Lex nr 1369030), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Postępowanie prowadzone w sposób przewlekły jest to postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności domowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiana w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużenie terminu załatwienia sprawy".

W wyroku z dnia 17 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 2440/15 (publ. https://cbois.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił natomiast, że "pod pojęciem "rażącego naruszenia prawa", w rozumieniu art. 149 § 1 zd. 2 P.p.s.a., w odniesieniu do przewlekłości postępowania, należy rozumieć takie działania lub zaniechania organu prowadzącego postępowanie, które w sposób niewątpliwy i oczywisty pozostają w sprzeczności z obowiązkiem podejmowania czynności zmierzających bezpośrednio do załatwienia w terminie rozpoznawanej sprawy administracyjnej. W szczególności chodzi tu o przypadki przewlekłego prowadzenia postępowania, które nie mają uzasadnienia ani w stopniu skomplikowania sprawy, ani w konieczności prowadzenia szerokiego postępowania dowodowego, ani w ilości spraw do załatwienia przez organ, ani w ilości wniosków procesowych składanych przez strony".

Powyższe poglądy Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela i przyjmuje jako własne.

Oceniając przebieg postępowania odwoławczego prowadzonego przez Komendanta Głównego Policji w niniejszej sprawie Sąd uznał za zasadny zarzut skargi, że postępowanie to było prowadzone przewlekle.

Odwołanie wniesione przez B. M. od decyzja Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] września 2014 r. zostało przekazane do organu odwoławczego w dniu [...] lipca 2017 r.

Dopiero jednak pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. organ odwoławczy zwrócił się do Zastępcy Komendanta [...] Policji o przesłanie oryginałów lub uwierzytelnionych kopii akt postępowania administracyjnego przedmiotowej sprawy.

Uwierzytelnione kopie akt administracyjnych zostały przekazane przez Komendanta [...] Policji w dniu [...] sierpnia 2017 r.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. B. M. został poinformowany przez organ odwoławczy na podstawie art. 36 § 1 w zw. z art. 35 § 3 K.p.a., że z uwagi na złożoność sprawy, postępowanie zostanie zakończone w terminie do dnia [...] września 2017 r.

W zakreślonym powyżej terminie Komendant Główny Policji nie zakończył postępowania odwoławczego, lecz kolejny pismem z dnia [...] października 2017 r. poinformował B. M. o planowanym terminie zakończenia postępowania do [...] października 2017 r.

W tym terminie postępowanie odwoławcze także nie zostało zakończone, lecz pismem z dnia [...] października 2017 r. B. M. został poinformowany przez organ na podstawie art. 79a § 1 K.p.a. o możliwości wydania decyzji niezgodnej z jego stanowiskiem oraz o prawie do przedłożenia dodatkowych dokumentów, celem udowodnienia podawanych informacji.

Decyzja kończąca postępowanie odwoławcze została wydana przez Komendanta Głównego Policji w dniu [...] listopada 2017 r., a więc po upływie ponad 4 miesięcy od przekazania odwołania przez organ I instancji.

Przy czym w międzyczasie organ odwoławczy nie przeprowadzał uzupełniającego postępowania dowodowego w tej sprawie. Zwrócił się jedynie do Komendanta [...] Policji o ustosunkowanie się do zastrzeżeń zgłoszonych przez B. M. do notatki służbowej z dnia [...] kwietnia 2017 r. sporządzonej przez [...] J. P., radcy Zespołu [...] Wydziału Kadr Komendy [...] Policji. Notatka służbowa z dnia [...] kwietnia 2017 r. oraz zastrzeżenia skarżącego nie dotyczyły jednak meritum sprawy.

Należy w tym miejscu przypomnieć, że zgodnie z art. 35 § 3 K.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.

Zgodnie natomiast z art. 36 § 1 K.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny i wskazując nowy termin załatwienia sprawy.

Postępowanie odwoławcze w tej sprawie trwało ponad cztery miesiące. Organ dwukrotnie informował skarżącego o przedłużeniu postępowania odwoławczego, najpierw do [...] września 2017 r. a następnie do [...] października 2017 r., powołując się na złożoność sprawy oraz obszerność zgromadzonej dokumentacji. Ostatecznie odwołanie zostało rozpoznane w dniu [...] listopada 2017 r. Przy czym, w międzyczasie organ nie podejmował takich czynności, które obiektywnie usprawiedliwiałyby tak długie procedowanie na etapie postępowania odwoławczego.

W ocenie Sądu, zaistniała w sprawie przewlekłość postępowania odwoławczego nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi bowiem posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (vide: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., w sprawie sygn. akt: I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., w sprawie sygn. akt: II OSK 468/13, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., w sprawie sygn. akt: II SAB/Wr 14/14 - publ. https://cbois.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu zaistniała w sprawie przewlekłość w rozpoznaniu odwołania nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa zważywszy na fakt, że skarżący dochodzi wypłaty należności finansowych sprzed ponad 20 lat związanych z jego zwolnieniem ze służby z dniem [...] lipca 1990 r., a w sprawie został zgromadzony obszerny materiał dowodowy. Należy też zwrócić uwagę, że organ dwukrotnie informował skarżącego o przedłużeniu terminu zakończenia postępowania odwoławczego powołując się na złożoność sprawy oraz obszerność zgromadzonej dokumentacji. Nie sposób zatem uznać, że działanie organu nacechowane było złą wolą, bądź przypisać organowi lekceważący stosunek do norm prawa.

Kierując się powyższymi okolicznościami Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania środków określonych w art. 149 § 2 P.p.s.a., w tym do uwzględnienia wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. O oddaleniu skargi w zakresie wymierzenia organowi grzywny (pkt 3 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.