Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1302/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 oraz art. 114 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło (spr.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Sławomir Antoniuk, Protokolant Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2009 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 4 października 2007 r. B. B. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o ustalenie ilości dni, w których wykonywał on obowiązki służbowe w wymiarze przekraczającym normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz o wyliczenie wysokości rekompensaty pieniężnej określonej w art. 33 ust. 3 tej ustawy.

Decyzją z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. rozstrzygnął, iż B. B. nie przysługuje świadczenie pieniężne za czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust 2 ustawy o Policji. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 33 ust. 3 i 4 oraz art. 114 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o Policji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że B. B. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] Na podstawie art. 114 ustawy o Policji wypłacono mu świadczenia finansowe należne policjantowi, z którym rozwiązano stosunek służbowy, za wyjątkiem należności finansowych z tytułu służby w godzinach nadliczbowych. Organ wskazał, że rozpatrując wniosek B. B., należy ustalić, czy przed zwolnieniem ze służby nabył on prawo do udzielenia czasu wolnego w zamian za przedłużony czas służby. Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, organ stwierdził, iż brak jest dowodów potwierdzających tę okoliczność.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów przedłużenie czasu służby policjanta może nastąpić w przypadku wystąpienia takiej konieczności i następuje na polecenie kierownika komórki organizacyjnej, w której policjant pełni służbę. Komendant podniósł, iż w okresie pełnienia przez B. B. służby na stanowisku [...] w Ś. w Komendzie tej nie była prowadzona ewidencja nadgodzin, ewidencja czasu służby oraz [...]. Jedynymi dokumentami mogącymi potwierdzić obecność wnioskodawcy w służbie w tym okresie są grafiki służb i dyżurów obejmujące okres czerwca 2004 r. oraz książka służby podległych policjantów obejmująca okres lipca 2004 r. Dokumenty te potwierdzają obecność w służbie B. B. przez okres 25 dni. Organ przy tym zauważył, że grafiki służb i [...] są tylko planem, który może ulegać zmianom w czasie trwania okresu, którego dotyczą.

Odnośnie okresu służby w Komendzie Miejskiej Policji w Z., listy obecności [...] prowadzone w tej jednostce wskazują, że od dnia 1 sierpnia 2004 r. do 3 kwietnia 2007 r. B. B. pełnił służbę przez 624 dni (w 2004 r. 102 dni, w 2005 r. 222 dni, w 2006 r. 237 dni i w 2007 r. 63 dni). W jednostce tej również nie prowadzono ewidencji czasu służby oraz ewidencji nadgodzin.

Komendant Wojewódzki Policji w K. podniósł również, że brak jest dowodów na to, że B. B. zostały wydane polecenia pełnienia służby w czasie przekraczającym ustawowo określone normy. Za dowód taki organ nie uznał wzmianki dotyczącej czasu służby w protokole z narady służbowej z dnia [...] kwietnia 2004 r. o brzmieniu: "[...]". Organ podkreślił również, że w okresie objętym żądaniem B. B., Komendant Wojewódzki Policji zapewnił pełną obsadę [...] w jednostkach, w których pełnił on służbę.

Dodatkowo organ wskazał na treść art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, który stanowi, iż policjant zwalniany ze służby otrzymuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby przyznany na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy. Stosownie natomiast do treści art. 33 ust. 4 ustawy przepisu ust. 3 nie stosuje się do policjanta uprawnionego do dodatku funkcyjnego. B. B. pełnił zaś służbę na stanowisku [...] w Ś. i [...] w Z., a więc na stanowiskach uprawniających go do dodatku funkcyjnego.

Od powyższej decyzji B. B. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, wskazując, że przedmiotem jego wniosku nie było ustalenie prawa do świadczenia pieniężnego za czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji, a ustalenie ilości dni, w których wykonywał obowiązki służbowe w wymiarze przekraczającym normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy oraz wyliczenie rekompensaty pieniężnej określonej w art. 33 ust 3 ustawy.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję wydaną przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K.

W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż rozstrzygnięcie oraz zakres rozpatrywanej przez organ I instancji sprawy były zgodne z żądaniem strony. Komendant Główny Policji podtrzymał argumentację zawartą w decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K.

Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2008 r. stała się przedmiotem skargi B. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 2 oraz art. 31 ust. 3 w zw. z art. 32 Konstytucji, a także naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 24 ust. 3, art. 61 § 1, art. 67 ust. 2 pkt 3, art. 79, art. 80, art. 81, art. 104 ust. 2, art. 105 ust. 1, art. 107 § 1 oraz art. 136 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania.

Innymi słowy sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Oceniając skargę B. B. pod tym katem, Sąd nie stwierdził, aby Komendant Główny Policji, podejmując zaskarżoną decyzję w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu świadczenia pieniężnego za czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji (40-godzinny tydzień służby w 3-miesięcznym okresie rozliczeniowym), dopuścił się naruszenia prawa materialnego, ewentualnie przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu w jakim mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy.

Podstawę materialnoprawną odmowy przyznania skarżącemu żądanego ekwiwalentu pieniężnego, stanowił przepis art. 33 ust. 4 w związku z art. 114 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o Policji.

Przepisy te stanowią, że policjantowi uprawnionemu do dodatku funkcyjnego nie przysługuje za czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji, czas wolny od służby, o którym mowa w art. 33 ust. 3 tej ustawy, a także ekwiwalent pieniężny wymieniony w art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Skoro więc bezspornym jest w sprawie, że B. B. w okresie od [...] z tytułu pełnionej służby był uprawniony do dodatku funkcyjnego, dlatego Sąd stwierdził brak uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji.

Z przytoczonych powodów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.