Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1382/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 76 par. 1, art. 78 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 12 kwietnia 2018 r.; sygn. akt II SA/Bk 825/17 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżony wyrok, 2) oddala skargę, 2) zasądza od A. Sp. z o.o. w B. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 2900 zł (dwa tysiące) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 825/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2017 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2017 r., a także zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie na rzecz skarżące spółki koszty postępowania.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia.

Organ pierwszej instancji ustalił, że w dniu [...] października 2015 r. w miejscowości W. na drodze krajowej nr [...] został zatrzymany do kontroli samochód DAF o nr rej. [...] kierowany przez A. Z. Kierowca okazał do kontroli: prawo jazdy, dowód osobisty, dowód rejestracyjny pojazdu wraz z dowodem uiszczenia składki OC, wypis nr 1 z zaświadczenia nr [...] na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy rzeczy na potrzeby własne wydany dla Spółki oraz kartę kierowcy. W trakcie kontroli stwierdzono następujące naruszenia:

- wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji (ww. pojazd był wyposażony w urządzenie rejestrujące (tachograf), posiadał tzw. wlepkę legalizacyjną wskazującą na datę ostatniego sprawdzenia okresowego w dniu [...] lipca 2013 r., zaś nie posiadał informacji o kolejnym takim sprawdzeniu wymaganym do [...] lipca 2015 r.);

- naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę (karta kierowcy po raz ostatni wczytana została w dniu [...] czerwca 2013 r.);

- naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd (dane zawarte na urządzeniu rejestrującym zainstalowanym w pojeździe po raz ostatni wczytane zostały w dniu [...] lipca 2013 r.);

- nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (dane na karcie kierowcy, w pamięci tachografu oraz wynikające z przesłuchania kierowcy wykazały, że od godz. 16:53 dnia [...] października 2015 r. do godz. 00:48 dnia [...] października 2015 r. prowadził kontrolowany pojazd bez karty w tachografie);

- skrócenie dziennego czasu odpoczynku - o czas powyżej 15 minut do jednej godziny (dane cyfrowe na karci kierowcy, w pamięci tachografu oraz przesłuchanie kierowcy potwierdziły, że po zrealizowaniu prawidłowego odpoczynku o godz. 16:53 w dniu [...] października 2015 r. rozpoczął jazdę, zatem do godz. 16:53 następnego dnia powinien był odebrać co najmniej 9 godzinny odpoczynek, co nie nastąpiło; jak wskazał organ, gdyby kierowca rozpoczął odpoczynek w momencie zatrzymania do kontroli to zrealizowałby go w wymiarze 6 godzin i 11 minut, co oznacza jego skrócenie o 2 godziny i 49 minut).

W związku z powyższym decyzją z [...] czerwca 2017 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm.), dalej: u.t.d. nałożył na A. Spółkę z o.o. w B. (dalej: Spółka) karę pieniężną w wysokości 10 000 zł z tytułu naruszenia przepisów o transporcie drogowym.

Organ pierwszej instancji wskazał, że powyższa decyzja została wydana po ponownym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, po decyzji kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD) z dnia [...] marca 2016 r., który uchylił decyzję pierwszoinstancyjną z dnia [...] października 2016 r., wskazał na konieczność ponownej analizy materiału dowodowego oraz ustalenie, czy wykonawcą przewozu była Spółka, w tym poprzez ustalenie podmiotu dokonującego opłaty elektronicznej w dniu kontroli oraz dniach poprzedzających. Jak wskazał organ pierwszej instancji, w ponownie przeprowadzonym postępowaniu ustalono, że: na dzień kontroli oraz w dniach poprzedzających podmiotem posiadającym umowę na korzystanie z systemu elektronicznego poboru opłat była Spółka; kontrolowany kierowca podpisał protokół kontroli bez zastrzeżeń. Z zeznań kierowcy z dnia kontroli wynika, że pozostaje on na samozatrudnieniu i wykonuje transport drogowy na rzecz Spółki, w dniu kontroli wykonywał niezarobkowy transport drogowy z S. do R Ponownie przesłuchany nie pamiętał ww. okoliczności zasłaniając się upływem czasu. Organ pierwszej instancji nie dał też wiary zaświadczeniu o wyrażeniu zgody na używanie kontrolowanego samochodu do przewozu prywatnego na potrzeby własne przez kierowcę w dniach [...] /[...] października 2017 r. z uwagi na wątpliwości co do celu wykreowania tego dokumentu. Ustalono również, że z danych cyfrowych urządzenia rejestrującego, jak również z karty kierowcy wynika, iż kierowca posługiwał się kontrolowanym pojazdem od [...] września 2015 r. Natomiast fakt, że pozostaje on na tzw. samozatrudnieniu powoduje, iż – zgodnie z art. 4 pkt 4 i art. 5 pkt 1 u.t.d. - strona powinna posiadać licencję na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, podczas gdy posiadała wyłącznie zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne.

Decyzją z dnia [...] września 2017 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy i w całości podzielił poczynione przed organem pierwszej instancji ustalenia, ich ocenę prawną oraz skutki w postaci przypisania wysokości kary i jej podstawy prawnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zaskarżonym wyrokiem skargę uwzględnił uznając ją za uzasadnioną.

Kontrola zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję pierwszoinstancyjną Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2017 r. potwierdza zarzuty skargi naruszenia wskazanych w niej przepisów procesowych, które to naruszenia mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

WSA wskazał, że w sprawie w dniu [...] października 2015 r. w miejscowości W. poddano kontroli drogowej samochód DAF o nr rejestracyjnym [...] należący do skarżącej spółki, a kierowany przez A.Z. Stwierdzono naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Organy uznały, ze przewóz drogowy był wykonywany na rzecz właściciela pojazdu.

Skarżąca przez cały czas postępowania (od momentu zawiadomienia o jego wszczęciu) twierdziła, że jest on jedynie właścicielem pojazdu, natomiast na potrzeby spółki w danym dniu nie był wykonywany żaden przewóz drogowy przez kierowcę Z. Tenże nie jest pracownikiem Spółki, a samochód był mu jedynie udostępniony na jego potrzeby, w ramach wzajemnych rozliczeń między przedsiębiorstwem, A. Z. wykonuje bowiem także przewozy drogowe w ramach prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa.

Skarżąca na podnoszone okoliczności zgłaszała liczne wnioski dowodowe oraz kwestionowała rzetelność protokołu kontroli drogowej z dnia [...].10.2015 r., wskazując na fakt sporządzenia także drugiego protokołu o odmiennej treści. Wnioskowała o przeprowadzenie dowodu z wyroku uniewinniającego zapadłego w stosunku do Prezesa Spółki jako osoby zarządzającej.

Zdaniem Sądu I instancji, dowody te zostały zignorowane, a organy obydwu instancji ustalenia poczyniły w zasadzie wyłącznie na podstawie protokołu kontroli z dnia [...].10.2015 r. Naruszyły tym samym wskazane w skardze przepisy postępowania administracyjnego co mogło rzutować na wynik sprawy. Sąd podzielił stanowisko co do doniosłości protokołu kontroli, który jest w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. dokumentem urzędowym i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (vide wyrok z 7.12.2017 r. w spr. VI SA/Wa 1175/17 Lex nr 2420660), ale nie oznacza to niedopuszczalności procesowego podważenia wiarygodności takiego dowodu. W rozpoznawanej sprawie Skarżąca spółka zasadnie wskazała na lakoniczność protokołu z [...].10.2057 r., a przede wszystkim konsekwentnie wskazywała fakt sporządzenia drugiego, odmiennego w treści protokołu, co potwierdził także przesłuchany w charakterze świadka kierowca. Była to istotna w sprawie okoliczność, zignorowana, tak jak i pozostałe zgłoszone przez spółkę dowody, przez prowadzące postępowanie organy z naruszeniem wymogów art., 7, 77 § 1, 78 § 1 i 80 k.p.a. W zgromadzonych przez organy wnioskach dowodowych skarżąca pragnęła wykazać okoliczności istotne dla ustalenia podmiotu, na który można było nałożyć karę na podstawie przepisów u.t.d. Organ zaś bazował w swoich ustaleniach wyłącznie na protokole kontroli z [...].10.2015 r. i zeznaniach kierowcy z tej daty. Tymczasem w dniu [...].06.2016 r. świadek złożył zupełnie inne zeznania, czego organ nie skonfrontował, nie zadano świadkowi pytania o powód odmiennych zeznań. Obydwa protokoły przesłuchania świadka są lakoniczne i nie dostarczają pełnych informacji. NIe wyjaśniono także kwestii protokołu kontroli, w którym świadek w dniu 8.06.2016 r. zeznał, że odmówił jego podpisania. Znajdujący się w aktach sprawy protokół z [...].10.2015 r. stanowi standardowy blankiet bez żadnych stwierdzeń i wyjaśnień okoliczności wykonywanego transportu, nie zawiera czasu zakończenia kontroli. Skarżąca wnioskowała o przesłuchanie w charakterze świadków funkcjonariuszy, którzy dokonali czynności, który to wniosek został pominięty, podczas gdy dowód ten mógł przyczynić się do ustalenia stanu faktycznego i pozwolić zweryfikować zeznania kierowcy, jak wyżej wskazano – rozbieżne w zasadniczych kwestiach. Skarżąca spółka wnioskowała także o przeprowadzenie dowodu z wyroku karnego uniewinniającego T. K. będącego osoba zarządzającą przedsiębiorstwem A. od zarzutu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym stwierdzonych w protokole kontroli z [...].10.2015 r. Dowód ten także został pominięty, bowiem, jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, postępowania: administracyjne i karne są odrębnymi postępowaniami i wynik jednego z nich nie wpływa na wynik drugiego, nadto zauważono, że przedmiotowy wyrok nie zawiera uzasadnienia. Organ po pierwsze nie sprawdził, czy faktycznie wyrok nie zawierał uzasadnienia, a po wtóre nie zainteresował się, jakie dowody w postępowaniu karnym zgromadzono i czy mogły być wykorzystane w postępowaniu w sprawie niniejszej, czym naruszył zasady postępowania administracyjnego zawarte w art. 6, 7, 8 k.p.a.

Zdaniem WSA, uzupełnione postępowania dowodowe powinno doprowadzić do wyjaśnienia wątpliwości i kwestii spornych w sprawie, przede wszystkim dotyczących protokołu kontroli i wyjaśnienia przyczyny rozbieżności w zeznaniach kierowcy z dnia kontroli i z dnia [...].06.2016 r., pamiętając, by zeznania te były wyczerpujące a rozbieżności skonfrontowane.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, zaskarżając go w całości, zarzucając mu naruszenie:

1. przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej także k.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nieuzasadnionym poddaniu w wątpliwość przez Sąd I instancji okoliczności, że to skarżąca wykonywała przewóz kontrolowanym pojazdem, podczas gdy powyższe jednocześnie wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym z zeznań przesłuchanego w trakcie kontroli kierowcy, podpisanego przez niego bez uwag protokołu kontroli z dnia [...] października 2015 r., pisma B. Sp. z o.o. i załączonej do niego kopi umowy o nr [...] oraz faktu, że kierowca okazał do kontroli wypis nr 1 z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne, wydanego dla skarżącej, przy czym powyższe znalazło odzwierciedlenie zarówno w uzasadnieniu decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (vide: strona 3-4 decyzji), jak i decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego (vide: 12-14 decyzji), a bez znaczenia dla spawy pozostaje wyrok Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 4 kwietnia 2017 r. sygn. akt XIII W 6259/16, zaś za niewiarygodne należy uznać zeznania kierowcy złożone w dniu [...] czerwca 2016 r.;

2. przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że organy bezpodstawnie zignorowały złożone przez skarżącą wnioski dowodowe, tj. wniosek o przesłuchanie w charakterze świadków funkcjonariuszy, którzy przeprowadzili kontrolę oraz o przeprowadzenie dowodu z wyroku karnego uniewinniającego Pana T. K. oraz, że nie skonfrontowały one zeznań, dwukrotnie przesłuchanego kierowcy, w sytuacji gdy:

- wniosek strony o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego zgłoszony został na okoliczność przebiegu kontroli oraz faktu sporządzenia dwóch protokołów kontroli, podczas gdy przebieg kontroli i stwierdzone naruszenia utrwalone zostały w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] października 2015 r., a z protokołu tego nie wynika, aby w trakcie kontroli został sporządzony jeszcze inny protokół, o odmiennej treści, przy czym strona takiego protokołu nie przedstawiła w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego, a okoliczność tą organ odwoławczy jednoznacznie wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji (vide: 16 i 17 decyzji);

- wyrok Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 04.04.2017 r. sygn. akt. XIII W 6259/16 został wydany przez sąd powszechny w postępowaniu karnym, natomiast organ I instancji nałożył na skarżącą karę pieniężną w postępowaniu administracyjnym, przy czym postępowania te są niezależne od siebie, a nadto ww. wyrok nie zawiera uzasadnienia, które wskazywałoby, co stanowiło podstawę uniewinnienia Pana T. K. od zarzucanych mu czynów, a do wniosku tego organ odwoławczy odniósł się w uzasadnieniu decyzji (vide: strona 13 decyzji), natomiast wyrok o sygn. akt XIII W 4151/17 z dnia 5 lutego 2018 r. zapadł po zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie;

- organy skonfrontowały zeznania złożone przez kierowcę w trakcie kontroli i prowadzonego postępowania administracyjnego, jednoznacznie wskazując, że za wiarygodne należy uznać te złożone przez kierowcę "na gorąco" w trakcie kontroli, natomiast odmówiły one wiarygodności zeznaniom złożonym przez niego w dniu [...] czerwca 2016 r. uznając, że mają one na celu jedynie uniknięcie przez skarżącą odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia (vide: strona 4 decyzji organu I instancji, strona 12 decyzji organu II instancji);

3. przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że informacja B. Sp. z o.o. z dnia [...] maja 2017 r. zaprzecza ustaleniom organów, iż opłatę za przejazd w dniu [...] października 2015 r. po płatnym odcinku drogi dokonała skarżąca lub podmiot posługujący się jej identyfikatorem, podczas gdy z pisma tego i dołączonej do niego umowy wynika jednoznacznie, że na dzień [...] października 2015 r., to skarżącą łączyła umowa z B. Sp. z o.o., ergo to ona ponosiła opłaty za przejazd pojazdu o nr rej. [...] po płatnych odcinkach dróg;

4. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 81a i art. 107 § 3 K.p.a. i w zw. z art. art. 16 i art. 18 ustawy o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw z dnia 7 kwietnia 2017 r. (Dz.U. z 2017 r. poz. 935), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy nie zastosowały w sprawie art. 81a k.p.a., podczas gdy artykuł ten został dodany do ustawy Kodeks postępowania administracyjnego ustawą o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw z dnia 7 kwietnia 2017 r., a zgodnie z jej art. 16, do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w brzmieniu dotychczasowym, przy czym ustawa ta wyszła w życie w dniu 1 czerwca 2017 r., a postępowanie w sprawie zostało wszczęte przed tą datą;

5. przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 68 § 1 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że protokół kontroli nr [...] z dnia [...] października 2015 r. jest lakoniczny, podczas gdy wynika z niego jednoznacznie, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby i jako taki stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a.;

z ostrożności procesowej zarzucił także:

6. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U z 2017 r., poz. 2200 zezm.) w zw. z lp. 1.1, lp. 5.3, lp. 6.1.4, Ip. 6.2.1, Ip. 6.3.11, Ip. 6.3.12 załącznika nr 3 do tej ustawy, poprzez odmowę ich zastosowania w sprawie, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że to skarżąca dopuściła się stwierdzonych w trakcie kontroli naruszeń.

W związku z powyższym wniósł o uchylenie wyroku w całości i oddalenie skargi strony bądź ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, a także o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej, stwierdzenie nieważności decyzji, gdyż została skierowana do podmiotu niebędącego stroną w sprawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zarzuty procesowe w niej podniesione są trafne.

Wbrew stwierdzeniom Sądu I Instancji organ ponownie przeprowadził postępowanie dowodowe zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego i ustalił prawidłowy stan faktyczny, polegający na wykonywaniu przedmiotowego przejazdu na rzecz skarżącej spółki, a zarzuty postawione przez stronę skarżącą w skardze, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie powinny wywołać tak poważnych wątpliwości i skutkować uchylenie kwestionowanej decyzji przez Sąd I Instancji.

Organ dysponował wystarczającym i wiarygodnym materiałem dowodowym nie tylko w postaci protokołu kontroli z dnia [...] października 2015 r., ale i zeznaniami świadka kierowcy A. Z., które miał prawo ocenić w ramach zasady swobodnej oceny dowodów zgodnie z przepisami art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a .Z protokołu kontroli i pierwotnych zeznań świadka kierowcy A. Z. wynika, że kontrolowany przejazd był wykonywany przez niego na rzecz właściciela pojazdu i jego dysponenta spółki A., a kierowca wykonywał go w ramach umowy cywilnej łączącej go ze zleceniodawcą – skarżącą spółką.

Nie można zgodzić się z Sądem I Instancji, że organ naruszył przepisy postępowania nie uwzględniając wszystkich wniosków dowodowych, a w szczególności wyroku karnego uniewinniającego T. K. i poprzestał na lakonicznym protokole kontroli, który wg strony skarżącej budził wątpliwości co do podmiotu realizującego sporny przejazd.

Z omawianego protokołu kontroli, który jako dokument spełnia funkcje dowodu ocenionego przez organ zgodnie z przepisem art. 76 § 1 k.p.a., gdyż - wbrew zarzutom stron skarżącej, podzielonych przez Sąd I Instancji - nie jest lakoniczny i zawiera wszystkie istotne elementy protokołu, z którego ewidentnie wynika, na rzecz kogo wykonywany był przejazd i nie mogą tego zmienić późniejsze, po raz drugi składane niewiarygodne zeznania kierowcy, który nawet nie pamiętał, jaki przewóz i na czyją rzecz ten przejazd w dniu kontroli wykonywał. Nie zachodziła konieczność przesłuchiwania w charakterze świadków funkcjonariuszy przeprowadzających przedmiotową kontrolę przejazdu, gdyż ich zeznania jedynie mogły potwierdzić zapisy w protokole kontroli.

Natomiast wiarygodność dwukrotnie składanych zeznań świadka kierowcy A. Z. została należycie oceniona przez organ, przy zachowaniu reguł postępowania dowodowego, wynikających z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 80 k.p.a.

Prawidłowo organ podniósł, że w tej sprawie nie miał zastosowania znowelizowany przepis art. 81a k.p.a., który obowiązuje od 1 czerwca 2017 r. i nie stosuje się do postępowania wszczętego w 2015 r.

Organ nie dopuszczając nowych dowodów w postaci kolejnych zeznań świadków i wyroku karnego uniewinniającego dotyczącego T. K. nie naruszył przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i prawidłowo zastosował art. 76 § 1 i art. 78 § 1 i 2 k.p.a.

Skoro kierowca podczas kontroli wyraźnie podał do protokołu okoliczności kontrolowanego przejazdu, a dopiero później zmienił zeznania, nie podając przyczyn tej zmiany to do organu należała ocena całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym wiarygodności zmienionych zeznań świadka – kierowcy A. Z., a niezaakceptowanie tak ustalonego stanu faktycznego przez Sąd I Instancji pozbawione było usprawiedliwionych wątpliwości do uchylenia zaskarżonej decyzji. Jeśli w rzeczywistości kierowca wykonywał przejazd użyczonym mu przez skarżącą spółkę pojazdem na własną rzecz, mógł to łatwo wykazać i udowodnić, podając szczegóły tego przewozu i jego adresata, czego jednak nie uczynił dwukrotnie składając zeznania jako świadek w tej sprawie.

Strona skarżąca nie wskazała, jakie konkretne okoliczności miałyby wynikać z wyroku karnego uniewinniającego T.K. i jakich konkretnych i istotnych okoliczności związanych z przedmiotową kontrolą dotyczyła ta sprawa karna. I dlatego organ nie miał obowiązku badać akt tej sprawy karnej, nie dotyczącej istoty przedmiotu sporu.

Podkreślenia wymaga, że organ uzupełniał już materiał dowodowy na skutek uchylenia pierwotnej decyzji przez organ odwoławczy, sprawdzając między innymi fakt uiszczenia opłaty za sporny przejazd płatnymi odcinkami dróg, i z pisma kierowanego w tej sprawie i dołączonej do niego umowy wynika jednoznacznie, że na dzień [...] października 2015 r., to skarżącą łączyła umowa z B. Sp. z o.o., i to ona ponosiła opłaty za przejazd pojazdu o nr rej. [...] po płatnych odcinkach dróg.

Zatem Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na podstawie art. 188 p.p.s.a. uznał, że istota sprawy jest należycie wyjaśniona, gdyż skarżąca spółka ponosi odpowiedzialność co do zasady za stwierdzone w zaskarżonej decyzji naruszenia, które nie były kwestionowane zarówno w skardze, jak i w toku całego postępowania administracyjnego, a sporną kwestią był jedynie status prawny kontrolowanego przejazdu, wynikający z ustalonego faktycznie przebiegu przejazdu. Należy podkreślić, że organ dążył do wnikliwego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności związanych z kontrolowanym przejazdem, włącznie z opłatą za korzystanie z płatnych odcinków dróg podczas tego przejazdu .

Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób szczegółowy odniósł się do zarzutów strony skarżącej sprowadzających się do tego, że to nie ona realizowała ten przejazd przy pomocy kierowcy A. Z. który wypożyczył pojazd skarżącej spółki i wykonywał przejazd na własną rzecz, i organ w sposób przekonywujący uzasadnił, dlaczego tych zarzutów i zgłaszanych na ich poparcie dowodów nie mógł uwzględnić, spełniając wymogi art. 107 § 3 k.p.a.

Zdaniem NSA nie zachodziła potrzeba uzupełniania materiału dowodowego w kierunku ustalenia charakteru spornego przewozu, gdyż kierowca podczas kontroli wyjaśnił, na czyją rzecz wykonywał kontrolowany przejazd, a późniejsze zeznania zostały ocenione jako niewiarygodne i z tą oceną należy się zgodzić.

Skoro zarzuty skargi kasacyjnej okazały się usprawiedliwione to należało zaskarżony wyrok uchylić na podstawie art. 188 p.p.s.a. i w sytuacji, kiedy istota sprawy została przez organ dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji oddalając skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadniają przepisy art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).