Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 729/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6161 Lasy oraz zalesianie gruntów rolnych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2019 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 24 kwietnia 2019 r. znak [...] w przedmiocie uznania zastrzeżeń do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 24 kwietnia 2019 r. (znak: [...]) na podstawie:

- art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.) w zw. z

- art. 21 ust. 5 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2129 z późn. zm. – dalej jako: ustawa o lasach lub u.l.),

po rozpatrzeniu odwołania T. W. od decyzji Starosty [...] z dnia 11 lutego 2019 r. (znak: [...]) orzekającej o uznaniu zastrzeżeń dotyczących dz. ewid. nr [...], [...], [...] i nie uznającej zastrzeżeń dotyczących dz. ewid. nr [...],

utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia 11 lutego 2019 r. (znak: [...]) Starosta [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy z uwagi na uchylenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji Starosty [...] z dnia 28 września 2018 r., orzekł o uznaniu zastrzeżeń dotyczących dz. ewid. nr [...], [...], [...] i nie uznaniu zastrzeżeń dotyczących dz. ewid. nr [...].

W uzasadnieniu ww. decyzji organ I instancji wskazał, iż w okresie wyłożenia, tj. w dniu 28 sierpnia 2018 r. T. W. przesłał (pocztą e-mail) zastrzeżenia dotyczące niezgodności na dz. ewid nr [...], [...], [...], [...] objętych projektem uproszczonego planu urządzenia lasu ze stanem rzeczywistym, stwierdzając, że na działce nr [...] oraz [...] są wybudowane budynki mieszkalne, gdzie znajduje się w sumie 5 szt. jodełek, na działce nr [...] znajdują się grządki, drzewa owocowe i kilka jodełek przeznaczonych do ścięcia na choinkę na Boże Narodzenie, natomiast na działce ewid. nr. [...] wykazano w całości las, co też – jak dodano – nie było zgodne, bo rosły na niej w rozproszeniu 4 duże sosny oraz małe jodełki posadzone w celu wycięcia na Święta Bożego Narodzenia, jako choinki.

Podniesiono również, że w wyniku rozpatrzenia złożonych zastrzeżeń, po uwzględnieniu stanowiska wykonawcy planu, decyzją z dnia 28 września 2018 r. (znak: [...]) Starosta [...] orzekł o uznaniu zastrzeżeń dotyczących dz. ewid. nr [...], [...], [...] i nie uznaniu zastrzeżeń dotyczących dz. ewid. nr [...], która to decyzja została następnie uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 20 listopada 2018 r. (znak: [...]), a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Podniesiono przy tym, że w ramach ponownego rozpatrywania sprawy, Starosta [...] uzupełnił o podpis wniosek T. W. z dnia 28 sierpnia 2018 r. oraz znajdujące się w aktach sprawy kserokopie dokumentów. Następnie organ I instancji wskazał, iż dla wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy przeprowadzona została rozprawa administracyjna wraz z oględzinami, celem weryfikacji stanu faktycznego i danych odnośnie taksacji lasu. Zaznaczono przy tym, że w trakcie oględzin w odniesieniu do działek nr [...], [...], [...] stwierdzono, iż były one zabudowane budynkami mieszkalnymi i nie będą ujmowane w uproszczonym planie urządzenia lasu w zakresie zobrazowanym załączoną do protokołu mapą przeglądową drzewostanów. Z kolei w odniesieniu do dz. ew. nr [...] stwierdzono, że opis przedstawiony w projekcie przedmiotowego planu był zgodny ze stanem faktycznym. Podkreślono również, że w ramach oględzin wykonano także pomiary drzew sosny, ustalając ich wysokość na ok. 20-21 m oraz pierśnice (średnica mierzona na wysokości 1,3 m) w granicach 30-35 cm. Dodatkowo podano, że w oparciu o przeprowadzone pomiary drzew i ich odniesienie do stosowanych w pracach urządzeniowych tablic Knycha (Skrócone tablice zasobności najważniejszych gatunków drzew leśnych) stwierdzono, że wiek poszczególnych drzew mieścił się w granicach 50-70 lat, a nadto wskazano, że występowało także młode pokolenie jodły (podrost) na pow. ok. 30-50%. Zaznaczono też, że właściciel wskazał lukę, na której pojedynczo rosły jodły i buki, która po obmierzeniu przy pomocy GPS-u wynosiła ok. 30 m2. Zwrócono również uwagę, że w trakcie rozprawy administracyjnej właściciel lasu stwierdził, iż nie wnosi zastrzeżeń w zakresie dz. nr [...], [...], [...], natomiast w zakresie dz. nr [...] wyraził obawy, iż utrzymanie tego lasu spowoduje brak dostępu światła do jego domu, a ponadto, że planuje on przystąpić do budowy domu na tej działce. Organ podał, że właścicielowi udzielono wyjaśnień, iż w zakresie wycinki drzew na działce tej zaplanowana jest rębnia IVd dopuszczająca pozyskiwanie drzew najstarszych, dojrzałych i w związku z tym w ramach tej rębni właściciel będzie mógł pozyskać te drzewa, które będą przeszkadzały. Poinformowano go także, że ewentualne przeznaczenie tego lasu pod budowę związane będzie z dopełnieniem wymogów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz wymogów planowania przestrzennego. Ponadto wyjaśniono, że wskazana luka nie może być wyodrębniona jako osobne wydzielenie z uwagi na zbyt małą powierzchnię.

W dalszej kolejności wskazano, że organ I instancji powołał się na przepisy ustawy o lasach, a to art. 6 ust. 1 pkt 7, art. 7, art. 20 ust. 2, art. 21 ust. 1 pkt 2, w oparciu o które stwierdził, że projekt uproszczonego planu urządzenia lasu w zakresie dotyczącym dz. ew. nr [...] został sporządzony prawidłowo. Podniesiono bowiem, że przyjęty opis taksacyjny wydzielenia 05-f (do którego zaliczona została m.in. dz. nr [...]), gdzie gatunkiem głównym według opisu była sosna w wieku 70 lat, w warstwie podrostu wymieniona była 10-cio letnia jodła z zaplanowanym zabiegiem gospodarczym rębni (Rb IVD) był prawidłowy. Wyjaśniono również, że opisana w trakcie oględzin luka na dz. nr [...] była częścią gniazda odnowieniowego i zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie regulacjami brak było podstaw do odrębnego opisywania jej, czy też obejmowania gniazda odnowieniowego odrębnym wydzieleniem.

Odwołanie od ww. decyzji wniósł T. W., podnosząc w uzasadnieniu, że dz. nr [...] o powierzchni 0,1336 ha w 50% zadrzewiona nie powinna być brana pod uwagę w opracowaniu projektu uproszczonego planu urządzenia lasu, gdyż była za małą powierzchnią względem określonej w art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy o lasach. Odwołujący się zaznaczył również, iż posiada bogatą dokumentację zdjęciową przedstawiającą stan zadrzewienia na powyższej działce, jak i wokół niej w różnych okresach czasu. Wyjaśnił przy tym, że najpierw na całym zboczu aż do góry [...] nie było zadrzewienia, znajdowały się tam pastwiska, a dopiero w latach 70 częściowo nasadzono sosnę (prawdopodobnie przez Nadleśnictwo w P. Odwołujący się podał też, że pod jego domem na dz. nr [...] systematycznie, co roku sadził jodełki w celu wycięcia na Boże Narodzenie, a nadto twierdził, że wokół ww. działki nie było drzew oprócz jodełek posadzonych przez niego. Wnoszący odwołanie zwrócił też uwagę, iż w orzeczeniu dla celów poglądowych przy pomocy portalu gov.pl ustalono, że powierzchnia całego gniazda wynosiła 2,6 ara, z tego na dz. nr [...] ok. 1,25 ara, natomiast przy oględzinach było stwierdzone, iż ww. gniazdo ma 3 ary, ale na dz. nr [...]. Tym samym w ocenie odwołującego się, w protokole przez niego podpisanym zrobiono zatem błąd, który pisemnie sprostował. Dodatkowo w końcowej części odwołania podniósł, że kiedyś ktoś zrobił błąd, aby ten teren zupełnie niezalesiony zrobić w ewidencji jako LslV. Dlatego też nie zgodził się, aby dz. nr [...] zakwalifikowana była jako LslV.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po zapoznaniu się z zebranym materiałem dowodowym wskazało, że postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji, prowadzone było ponownie w wyniku uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji Starosty [...] z dnia 28 września 2018 r. (znak: [...]) orzekającej o uznaniu zastrzeżeń dotyczących dz. ewid. nr [...], [...], [...] i nie uznaniu zastrzeżeń dotyczących dz. ewid. nr [...]. Zaznaczono przy tym, że podstawą materialnoprawną wydania kwestionowanej decyzji były przepisy ustawy o lasach, w tym art. 21 ust. 5 oraz art. 6 ust. 1 pkt 7 tej ustawy, których treść następnie przytoczono. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, że uproszczony plan urządzenia lasu odznacza się dużą swoistością wynikającą z konieczności uwzględnienia w nim elementów, przewidzianych w art. 18 ustawy o lasach (z odpowiednią modyfikacją wynikającą z faktu, że przepis ten w swym pełnym zakresie dotyczy planu urządzenia lasu, zdefiniowanego w art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy o lasach), a nadto, że uproszczony plan urządzenia lasu, sporządzany na podstawie art. 19 ust. 2 ustawy dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa oraz wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, kształtuje sytuację prawną ich właścicieli, wpływając na sposób wykonywania prawa własności na obszarach objętych tym planem. Wyjaśniono również, że postanowienia uproszczonego planu dotyczą uprawnień lub obowiązków poszczególnych właścicieli w tym sensie, że istnieje bezpośredni związek pomiędzy jego zatwierdzeniem a ograniczeniem uprawnień właścicielskich poprzez określone w nim zadania. Podkreślono także, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż ustalenia zawarte w uproszczonych planach urządzenia lasu uwzględnia się w ewidencji gruntów i budynków (stanowią one podstawę wpisów, będących podstawą do ustalania wysokości podatku rolnego), gdyż nałożony na podstawie art. 20 ust. 2 ustawy o lasach obowiązek uwzględniania zapisów uproszczonych planów urządzenia lasu oznacza, iż nie jest dopuszczalne dokonywanie zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie terenów leśnych, wbrew planom urządzenia lasów. Dodano też, że w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasów, w tym lasów ochronnych (art. 20 ust. 1 ww. ustawy).

Tym samym odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy, organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowe postępowanie wszczęte zostało na skutek wniesienia przez T. W. zastrzeżeń do Uproszczonego Planu Urządzenia Lasu dla lasów stanowiących własność osób fizycznych i wspólnot gruntowych położonych w mieście P.-Z.. Zaznaczono przy tym, że T. W. podniósł, iż na dz. nr [...] oraz nr [...] były wybudowane budynki mieszkalne, gdzie znajdowało się w sumie 5 szt. jodełek, natomiast na dz. nr [...] znajdowały się grządki, drzewa owocowe i kilka jodełek przeznaczonych do ścięcia na choinkę na Boże Narodzenie, podczas gdy na dz. nr [...] zostało zaznaczone jakoby ponad połowę tej działki stanowił las, co miało być niezgodne ze stanem rzeczywistym. Podał również, że na dz. nr [...] wykazano w całości las, co też nie było zgodne, bo rosły na niej w rozproszeniu 4 duże sosny oraz małe jodełki posadzone w celu wycięcia na Święta Bożego Narodzenia, jako choinki, zaś wykazanie tej ilości tzw. lasu na dz. nr [...], [...] oraz [...] blokowało całkowicie możliwość wybudowania budynku mieszkalnego w najbliższym czasie. Zwrócono przy tym uwagę, że w wyniku ponownego rozpatrzenia złożonych zastrzeżeń, organ I instancji uznał wniesione zastrzeżenia dotyczące dz. ew. nr [...], [...], [...] i nie uznał wniesionych zastrzeżeń dotyczących dz. ew. nr [...].

Mając zatem na uwadze powyższe, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, analizując kwestionowaną decyzję uznało, iż Starosta [...] zastosował się do wskazówek zawartych w poprzedniej decyzji organu odwoławczego z dnia 20 listopada 2018 r. (znak: [...]). W szczególności bowiem zaznaczono, że uzupełniono brak formalny wniosku, poprzez jego podpisanie, jak również zgromadzono w aktach sprawy materiał dowodowy pozwalający na wydanie kwestionowanego przez odwołującego się rozstrzygnięcia. Podano bowiem, że w aktach sprawy znajdowały się wypisy z rejestru gruntów dotyczące przedmiotowych działek, kserokopia mapy ewidencyjnej obręb P., potwierdzona za zgodność z oryginałem, protokół z rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 29 stycznia 2019 r. oraz protokół z miejsca oględzin przeprowadzonych w tym samym dniu wraz z załącznikami, wydruk materiałów poglądowych wykonanych przy pomocy portalu www.geoportal.gov.pl, a wreszcie wyłożony projekt uproszczonego planu urządzenia lasu dla lasów stanowiących własność osób fizycznych i wspólnot gruntowych – obręb ewidencyjny Miasto P. na okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2018 r. (Tom I i Tom II).

Wobec powyższego, zdaniem organu odwoławczego, brak było do zakwestionowania stanowiska organu I instancji zawartego w zaskarżonej decyzji. W szczególności podniesiono bowiem, że w trakcie oględzin w odniesieniu do dz. nr [...], [...], [...] stwierdzono, iż były one zabudowane budynkami mieszkalnymi i nie będą ujmowane w uproszczonym planie urządzenia lasu w zakresie zobrazowanym załączoną do protokołu mapą przeglądową drzewostanów, a w trakcie rozprawy administracyjnej właściciel lasu stwierdził, że nie wnosi zastrzeżeń w zakresie ww. działek. Wskazano też, że w odniesieniu do dz. ew. nr [...] organ I instancji uznał natomiast, iż opis przedstawiony w projekcie przedmiotowego planu był zgodny ze stanem faktycznym. Zaznaczono przy tym, że w ramach oględzin wykonano także pomiary drzew sosny, ustalając ich wysokość na ok. 20-21 m oraz pierśnice (średnica mierzona na wysokości 1,3 m) w granicach 30-35 cm. Jednocześnie podniesiono, że w oparciu o przeprowadzone pomiary drzew i ich odniesienie do stosowanych w pracach urządzeniowych tablic Knycha (Skrócone tablice zasobności najważniejszych gatunków drzew leśnych) stwierdzono, iż wiek poszczególnych drzew mieścił się w granicach 50-70 lat, a nadto, że występowało młode pokolenie jodły (podrost) na pow. ok. 30-50%. Organ odwoławczy podkreślił też, że organ I instancji odniósł się także do wskazanej przez właściciela lasu luki, na której pojedynczo rosły jodły i buki, która po obmierzeniu przy pomocy GPS-u wynosiła ok. 30 m2. Wyjaśniono przy tym, że był to teren bezdrzewny (rosło tam jedynie kilka sztuk małych jd i bk), natomiast luka ta była elementem większego gniazda odnowieniowego porośniętego głównie jodłą w zróżnicowanym wieku, ale głównie ok. 10 lat. Podniesiono również, że w przyszłości, wraz z postępami w realizacji rębni, gniazdo to będzie się powiększać, łączyć z sąsiednimi gniazdami i innymi miejscami wykonywania cięć, aż do objęcia całej powierzchni wydzielenia 05f i utworzenia drzewostanów wielogatunkowych o zróżnicowanej strukturze przestrzennej i wieku. Wyjaśniono też, że pod pojęciem luki w gospodarce leśnej i urządzaniu lasu, rozumieć należy powierzchnie otwarte (pozbawione drzew), położone w drzewostanach II klasy wieku i starszych nieprzeznaczonych do użytkowania rębnego, niespełniające kryteriów kwalifikujących je do ujmowania w oddzielne wyłączenia taksacyjne. Zwrócono przy tym uwagę, że drobnych luk i przerzedzeń odgrywających korzystną rolę w ochronie różnorodności biologicznej oraz kształtowaniu klimatu wnętrza lasu nie należy przeznaczać do uproduktywnienia (nasadzeniami sadzonek drzew). Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że uproszczony plan urządzenia lasu stanowi dokument, który ma służyć prowadzeniu racjonalnej gospodarki leśnej. Podkreślono zarazem, że organ wydający zaskarżoną decyzję wyjaśnił ponadto, iż do celów technicznego wykonywania uproszczonych planów urządzenia lasu, taksacji drzewostanów i planowania zadań stosowane są rozwiązania uregulowane Zasadami Hodowli Lasu, a także zarządzeniem nr 49 Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych (znak: ZU.6007.2.2016) z dnia 17 listopada 2016 r. w sprawie przeznaczania środków, związanych z funduszem leśnym na sporządzanie uproszczonych planów urządzenia lasu określonych w art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy o lasach. Podniesiono przy tym, że elementem tego Zarządzenia są wytyczne do sporządzania projektów uproszczonych planów urządzenia lasu (zał. nr 5 tego zarządzenia pkt 2.3.1 Kryteria tworzenia pododdziałów) zalecające jako dolną granicę powierzchni pododdziałów podlegających wyłączeniu przyjmować 1000 m2, o ile różnice te występują między działkami poszczególnych właścicieli lasu, zaś w pozostałych przypadkach i dla pozostałych podpunktów – 5000 m2. Dodano jednak, że w uzasadnionych przypadkach dopuszczono możliwość tworzenia wydzieleń przez elementy liniowe innej własności lub przez inny użytek oraz grunty nieobjęte UPUL, przy czym dotyczy to głównie kompleksów, w których działki poszczególnych własności lub rodzajów użytków są w tzw. szachownicy, a odległość pomiędzy fragmentami łączonego wydzielenia nie przekracza 20 m. Stąd też w ocenie organu odwoławczego, za zasadne należało uznać twierdzenie, że utworzenie wydzielenia o tak małej powierzchni byłoby niezgodne z tą regulacją, co wynikało również – jak wyjaśnił organ I instancji – z tego, że w przedmiotowym lesie zaplanowana została do realizacji rębnia stopniowa gniazdowa udoskonalona (IVd). Zaznaczono przy tym, że rębnia ta zgodnie z Zasadami Hodowli Lasu (będącymi załącznikiem do Zarządzenia nr 53 Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia 21 listopada 2011 r.) wykonywana jest w całych pododdziałach i wykorzystuje różne sposoby cięć, w tym także zupełnych oraz odnowienie naturalne i sztuczne, dla utworzenia drzewostanów wielogatunkowych o zróżnicowanej strukturze przestrzennej i wieku. Wyjaśniono też, że rębnia gniazdowa udoskonalona polega m.in. na zakładaniu ośrodków odnowieniowych w formie gniazd i kęp, wobec czego, w ocenie organu odwoławczego, za prawidłowe należało uznać stanowisko organu I instancji, iż ustalenia poczynione w trakcie prowadzonego postępowania pozwalały stwierdzić, że projekt uproszczonego planu urządzenia lasu w zakresie dotyczącym dz. ew. nr 1979/23 został sporządzony prawidłowo. Podniesiono bowiem, że przyjęty opis taksacyjny wydzielenia 05-f (do którego zaliczona została m.in. dz. nr [...]) był prawidłowy, zaś opisana w trakcie oględzin luka na dz. nr [...] była częścią gniazda odnowieniowego i zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie regulacjami brak było podstaw do odrębnego opisywania jej, czy też obejmowania gniazda odnowieniowego odrębnym wydzieleniem.

Ponadto wskazano, że organ I instancji odniósł się również do zarzutów odwołującego się, który w zakresie dz. nr [...] wyraził obawy, iż utrzymanie tego lasu spowoduje brak dostępu światła do jego domu, a ponadto podał, iż planuje przystąpić do budowy domu na tej działce. Podkreślono bowiem, że właścicielowi udzielono wyjaśnień, iż w zakresie wycinki drzew na działce tej zaplanowana jest rębnia IVd dopuszczająca pozyskiwanie drzew najstarszych, dojrzałych i w związku z tym w ramach tej rębni właściciel będzie mógł pozyskać te drzewa, które będą przeszkadzały. Poinformowano go także, że ewentualne przeznaczenie tego lasu pod budowę związane będzie z dopełnieniem wymogów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz wymogów planowania przestrzennego. Ponadto wyjaśniono, że wskazana luka nie może być wyodrębniona jako osobne wydzielenie z uwagi na zbył małą powierzchnię.

Skargę na ww. decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący – T. W., zarzucając niewłaściwe wykonanie pomiarów zalesienia na działkach nr [...], [...], [...] i [...] znajdujących się w P. , a w konsekwencji kwestionując zasadność zakwalifikowania dz. nr [...] jako las.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 z późn. zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

W tym miejscu wymaga jednak podkreślenia, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (zob. w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, LEX nr 173127).

Stosownie zaś do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd administracyjny stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Zarazem, jak stanowi art. 133 § 1 p.p.s.a. - Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest, zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 kwietnia 2019 r. (znak: [...]) wydana

po rozpatrzeniu odwołania T. W. i utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 11 lutego 2019 r. (znak: [...]) orzekającą o uznaniu zastrzeżeń dotyczących dz. ewid. nr [...], [...], [...] i nie uznającej

Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, Dz.U.2018.2129 t.j, : "Lasem w rozumieniu ustawy jest grunt:1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub

b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków; 2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne".

W myśl art. 6 ust. 1 pkt 6-7 ustawy o lasach "Użyte w ustawie określenia oznaczają:

6) plan urządzenia lasu - podstawowy dokument gospodarki leśnej opracowywany dla określonego obiektu, zawierający opis i ocenę stanu lasu oraz cele, zadania i sposoby prowadzenia gospodarki leśnej;

7) uproszczony plan urządzenia lasu - plan opracowywany dla lasu o obszarze co najmniej 10 ha, stanowiącego zwarty kompleks leśny, zawierający skrócony opis lasu i gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz podstawowe zadania dotyczące gospodarki leśnej;".

Artykuł 19 ustawy o lasach stanowi, że: "1. Plany urządzenia lasu sporządza się dla lasów stanowiących własność Skarbu Państwa, z zastrzeżeniem ust. 2. 2. Uproszczone plany urządzenia lasu, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, sporządza się dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa oraz dla lasów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa.3. Dla lasów rozdrobnionych o powierzchni do 10 ha, niestanowiących własności Skarbu Państwa, zadania z zakresu gospodarki leśnej określa decyzja starosty wydana na podstawie inwentaryzacji stanu lasów.4. Dla lasów rozdrobnionych o powierzchni do 10 ha, wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, zadania z zakresu gospodarki leśnej na podstawie inwentaryzacji stanu lasów określa nadleśniczy.5. Plany urządzenia lasu oraz uproszczone plany urządzenia lasu sporządzają specjalistyczne jednostki lub inne podmioty wykonawstwa urządzeniowego". Zgodnie z art. 21 ust. 4 ustawy o lasach "4. Projekt uproszczonego planu urządzenia lasu wykłada się do publicznego wglądu na okres 60 dni w siedzibie urzędu gminy. O wyłożeniu projektu uproszczonego planu urządzenia lasu wójt (burmistrz, prezydent miasta) informuje pisemnie właścicieli lasów, z zaznaczeniem, że uproszczony plan urządzenia lasu będzie podstawą naliczenia podatku leśnego. 5. W terminie 30 dni od daty wyłożenia projektu uproszczonego planu urządzenia lasu zainteresowani właściciele lasów mogą składać zastrzeżenia i wnioski w sprawie planu. Starosta wydaje decyzje w sprawie uznania lub nieuznania zastrzeżeń lub wniosków".

Z kolei, zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu sporządzania planu urządzenia lasu, uproszczonego planu urządzenia lasu oraz inwentaryzacji stanu lasu, Dz.U.2012.1302,: "§ 1. 1. Przy sporządzaniu planu urządzenia lasu, uproszczonego planu urządzenia lasu oraz inwentaryzacji stanu lasu uwzględnia się: 1) wymogi hodowli, ochrony, urządzania, ochrony przeciwpożarowej i użytkowania lasu; 2) wymogi ochrony przyrody i krajobrazu oraz ochrony różnorodności biologicznej; 3) potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa; 4) zasady prowadzenia gospodarki leśnej w lasach ochronnych; 5) planowany w aktach prawa miejscowego sposób zagospodarowania lasu i jego otoczenia; 6) potrzeby racjonalnego kształtowania i ochrony zasobów wodnych. 2. Uproszczony plan urządzenia lasu i inwentaryzację stanu lasu sporządza się na okres 10 lat.". § 3rozporzdzenia jak wyżej wskazuje, że : " Tryb sporządzania planu urządzenia lasu obejmuje przeprowadzenie czynności:

1) inwentaryzacyjnych; 2) analitycznych; 3) planistyczno-prognostycznych.

Skarga jest uzasadniona w zakresie wskazanym poniżej.

W ocenie Sądu kontrolowane decyzje organu I i II instancji naruszyły art. 7 w zw. z art. 77, art. 104 § 2, art. 107 § 3 k.p.a w stopniu mającym istotne znaczenie dla wyniku sprawy i jako takie zostały wyeliminowane przez Sąd z obiegu prawnego, co oznacza, że sprawa będzie ponownie rozstrzygana przez organ I instancji z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w tymże uzasadnieniu i przy wykorzystaniu administracyjnej instytucji ponownych oględzin terenu bez pokrywy śnieżnej i odpowiednio, jeżeli zajdzie taka potrzeba, rozprawy administracyjnej. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że ze względu na zakaz reformatio in peius wyrażony w art.134 § 2 p.p.s.a. i wskutek kasacyjnej sentencji wyroku oddziałowujący tym samym refleksowo na wynik postępowania administracyjnego pierwszoinstacyjnego - przy ponownym rozstrzyganiu sprawy organ I i ew. II instancji nie powinien naruszyć in minus (czyli na niekorzyść) zakresu uprawnień strony/skarżącego o jakim wyrzeczono w kontrolowanych decyzjach w odniesieniu do działek nr: [...], [...], [...] , co do których w trakcie oględzin stwierdzono, że są one zabudowane budynkami mieszkalnymi i nie będą ujmowane w uproszczonym planie urządzenia lasu w zakresie zobrazowanym załączoną do protokołu mapą przeglądową drzewostanów. Inaczej mówiąc ponownie wydana decyzja organu I instancji w odniesieniu do działek nr: [...], [...], [...] - nie powinna zawierać rozwiązania mniej korzystnego niż obecnie kontrolowane i następnie uchylone decyzje.

Sąd nie ustosunkowuje się co do materialnego rozstrzygnięcia w sprawie działki nr [...], czyli inaczej mówiąc co do sposobu merytorycznego rozstrzygnięcia, gdyż poczynione poważne uchybienia w zakresie stanu faktycznego nie pozwalają na akt kontroli w zakresie rozwiązania merytorycznego, gdyż byłoby to przedwczesne.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi w odniesieniu do działki nr [...] Sąd stwierdza, jak to już było podniesione, że sposób uzasadnienia kontrolowanych decyzji nie poddaje się w znacznym zakresie kontroli Sądu z uwagi na rozstrzygnięcie arbitralne i nie oparte na prawidłowo sporządzonym materiale dowodowym, który powinien jasno i bezsprzecznie odzwierciedlać stan faktyczny sprawy.

Trzeba zacząć od tego, że zgodnie z konstytucyjną hierarchią źródeł prawa i zasadą praworządności działania organów administracji publicznej argumentacja uzasadnienia kontrolowanych decyzji powinna opierać się na normach stosowanej ustawy o lasach oraz na normach wynikających z rozporządzenia wykonawczego tj. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu sporządzania planu urządzenia lasu, uproszczonego planu urządzenia lasu oraz inwentaryzacji stanu lasu oraz na treści odpowiednich aktów prawa miejscowego. W tym miejscu Sąd zauważa, że w kontrolowanej sprawie jest brak ustaleń, w przedmiocie postanowień ewentualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla oceny materiału dowodowego potencjalnie może mieć z uwagi na treść art. 20 ustawy o lasach i § 1 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu sporządzania planu urządzenia lasu, uproszczonego planu urządzenia lasu oraz inwentaryzacji stanu lasu znaczenie treść rysunku planu i części opisowej wobec ww. działek skarżącego.

Idąc dalej w uzasadnieniu Sąd zauważa, że zgodnie z art. 87 Konstytucji RP podstawą rozstrzygnięcia sprawy mogą być jedynie akty prawne powszechnie obowiązujące na terenie całego lub części terytorium państwa. Tymczasem jak wynika z treści decyzji organu I i II instancji organy te w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia powołują się m.in. na zarządzenie nr 49 Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych (znak: ZU.6007.2.2016) z dnia 17 listopada 2016 r. w sprawie przeznaczania środków, związanych z funduszem leśnym na sporządzanie uproszczonych planów urządzenia lasu określonych w art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy o lasach. Powołano się przy tym także dodatkowo na element tego Zarządzenia jakim są wytyczne do sporządzania projektów uproszczonych planów urządzenia lasu (zał. nr 5 tego zarządzenia pkt 2.3.1 Kryteria tworzenia pododdziałów). Niezależnie od tego, że organ I instancji wskazuje, że w ten sposób nawiązał do "celów technicznego wykonywania uproszonych planów urządzenia lasów", to jednak kontrolowany organ nie wskazał związków tego zarządzenia co do jego konkretnej podstawy prawnej z powszechnie obowiązującym prawem. Z kolei treści merytoryczne, o których jest mowa w związku z tym zarządzeniem - powinny mieć odpowiednie przełożenie w podstawach prawa powszechnie obowiązującego. Nawet jeżeli organ przytoczył ww. zarządzenie w celu "technicznego" dookreślenia swojego stanowiska wynikającego przede wszystkim z powszechnie obowiązującego prawa, to przytoczony fragment z ww. zarządzenia jest napisany trudnym technicznym językiem i nie pozwala w ocenie Sądu w tak "wyrywkowym" wymiarze stronie postępowania na intelektualną konfrontację ustaleń odnoszących się następnie w enigmatycznym związku przyczynowo-skutkowym do działki nr [...]. Nadto w aktach sprawy brak jest tego ww. zarządzenia a wyodrębniony z niego fragment nie może być odczytywany bez znajomości całego zarządzenia. Ten fragment uzasadnienia nie spełnia zatem przesłanek art. 107 § 3 k.p.a. w sposób mający istotne znaczenie dla wyniku sprawy. Sposób jego redakcji z uwagi na niekomunikatywność postanowien ww. zarządzenia nie objaśnioną w żaden sposób przez organ i nie przełożoną do realiów działek skarżącego pozoruje realizacje wymogu uzasadnienia decyzji.

Jednak podstawowy zarzut co do postępowania wyjaśniającego sprowadza się do tego, że skarżący nie wie dlaczego - gdyż nie wynika to z materiału dowodowego - czyli z jakich konkretnych powodów jego działka stanowi część lasu w świetle postanowień art. 3 ustawy o lasach, zgodnie z którym "Lasem w rozumieniu ustawy jest grunt:1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków; 2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne". Wbrew temu, co przedwcześnie stwierdził organ II instancji w ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie nie zgromadzono w aktach sprawy materiału dowodowego pozwalającego na wydanie kwestionowanego przez odwołującego się rozstrzygnięcia. W kontrolowanych decyzjach organy posługują się pojęciami lasu/przedmiotowego lasu, rębni stopniowej gniazdowej udoskonalonej, luki, gniazda odnowieniowego, luki jako elementu gniazda odnowieniowego – nie definiując ich we wzajemnych powiązaniach zwrotnych. W kontrolowanych decyzjach brak jest jednak precyzyjnego, wszechstronnego, pełnego i uporządkowanego wskazania w treści decyzji przeznaczenia działki nr [...], działek nr: [...], [...], [...] w postanowieniach uproszczonego planu urządzenia lasu, następnie szczegółowego opisu stanu faktycznego z jednoczesnym przełożeniem tego opisu stanu faktycznego na stan wskazany w uproszczonym planie urządzenia lasu z jednoczesnym wyjaśnieniem jakie znaczenie posiadają ww. pojęcia dla opisu stanu faktycznego istniejącego na działkach z tym co stanowi uproszczony plan urządzenia lasu. W tych czynnościach typowych dla aktu stosowania prawa kontrolowanych organów nie może zastąpić Sąd, gdyż Sąd kontroluje akty stosowania prawa podejmowane przez organy administracji publicznej. W ocenie Sądu organ II instancji przedwcześnie zaakceptował stanowisko organu I instancji który w odniesieniu do dz. ew. nr [...] uznał, iż opis przedstawiony w projekcie przedmiotowego uproszczonego planu urządzenia lasu jest zgodny ze stanem faktycznym istniejącym na tej działce. Organ I instancji zaznaczył przy tym, że w ramach oględzin wykonano pomiary drzew sosny, ustalając ich wysokość na ok. 20-21 m oraz pierśnice (średnica mierzona na wysokości 1,3 m) w granicach 30-35 cm. Jednocześnie podniesiono, że w oparciu o przeprowadzone pomiary drzew i ich odniesienie do stosowanych w pracach urządzeniowych tablic Knycha (Skrócone tablice zasobności najważniejszych gatunków drzew leśnych) stwierdzono, iż wiek poszczególnych drzew mieścił się w granicach 50-70 lat, a nadto, że występowało młode pokolenie jodły (podrost) na pow. ok. 30-50%. Sąd zauważa, że w ustaleniach tych zawartych w uzasadnieniu kontrolowanych decyzji brak jest konkretnych wypowiedzi nawiązujących do liczby drzew i ich poszczególnych charakterystyk na tle opisu zawartego w uproszczonym planie urządzenia lasu. Zarazem Sąd zwraca uwagę, że powyższe ustalenia poczynione w trakcie prowadzonego postępowania rzekomo pozwalały - gdyż tylko w jego ocenie - kontrolowanemu organowi stwierdzić, że projekt uproszczonego planu urządzenia lasu w zakresie dot. dz. ew [...] został sporządzony prawidłowo, gdyż przyjęty opis taksacyjny wydzielenia 05-f (do którego zaliczona została między innymi działka [...]), gdzie gatunkiem głównym wg opisu jest sosna w wieku 70 lat, w warstwie podrostu wymieniona jest 10-cio letnia jodła z zaplanowanym zabiegiem gospodarczym rębni (Rb IVD) - jest prawidłowy. Zdaniem Sądu pogląd ten jest przedwczesny, gdyż nie znajduje pełnego oparcia w materiale dowodowym. W ocenie Sądu z wyników oględzin, o których bardzo ogólnikowo organ pisze w uzasadnieniu decyzji nie podając nawet konkretnej ilości sosen na działce nr [...] wynika, że na terenie działki nr [...] występuje młode pokolenie jodły (podrost) na pow. ok. 30-50% - a zatem z tego ustalenia w uzasadnieniu decyzji nie wynika, że przedmiotowym podrostem jest 10-letnia jodła, nadto nie wiadomo jaką konkretnie powierzchnię działki nr [...] ta jodła zajmuje. Co prawda w protokole oględzin z dnia 29 stycznia 2018 r. jest mowa o występowaniu podrostu jodłowego 10-30 lat, ale organ nie wskazał w jaki sposób ten wiek został określony. Przedział ustaleń obszaru od ok. 30-50% jest w ocenie Sądu zbyt duży, a organ nie wyjaśnił dlaczego jest dopuszczalny dla podjęcia rozstrzygnięcia. Organ nie wyjaśnia, czy i dlaczego młode pokolenie jodły (podrost) odpowiada ww. "10-cio letniej jodle". Nadto organ nie wyjaśnia jaka jest relacja pomiędzy pojęciem "gatunkiem głównym wg opisu jest sosna w wieku 70 lat" w sytuacji, w której kontrolowany organ pisze, że ramach oględzin na działce nr [...] wykonano także pomiary drzew sosny, ustalając ich wysokość na ok. 20-21 m oraz pierśnice (średnica mierzona na wysokości 1,3 m) w granicach 30-35 cm.; a skoro wiadomo organowi, że wiek poszczególnych drzew mieścił się w granicach 50-70 lat – to skąd wiadomo zdaniem Sądu, bo nie zostało to przez organ wyartykułowane, że w ich obrębie "gatunkiem głównym wg opisu jest sosna w wieku 70 lat". Sąd zauważa ponadto, że jak wynika z dokumentacji fotograficznej oględziny miały miejsce w sytuacji pokrycia terenu oględzin śniegiem. Kolejne oględziny powinny wyeliminować ten czynnik ograniczający percepcję pola widzenia i w konsekwencji ustalenie stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy materialnej. Sąd dostrzega też wewnętrzną sprzeczność zawartą w uzasadnieniu kontrolowanych decyzji, która powinna zostać wyjaśniona a zatem wyeliminowana. Sprzeczność ta polega na tym, że z jednej strony kontrolowane organy podnoszą, że "pod pojęciem luki w gospodarce leśnej i urządzaniu lasu, rozumieć należy powierzchnie otwarte (pozbawione drzew), położone w drzewostanach II klasy wieku i starszych nieprzeznaczonych do użytkowania rębnego, niespełniające kryteriów kwalifikujących je do ujmowania w oddzielne wyłączenia taksacyjne" a z drugiej strony kontrolowane organy stwierdzają iż: "W przedmiotowym lesie zaplanowana została do realizacji rębnia stopniowa gniazdowa udoskonalona (IVd)". Organy nie wyjaśniły dlaczego - skoro pojęcie luki według definicji przez nie przytoczonej jest związane z drzewostanem II klasy wieku i starszym nieprzeznaczonych do użytkowania rębnego - to akurat w kontrolowanej sprawie w przedmiotowym lesie, w którym jest luka zaplanowana została do realizacji rębnia stopniowa gniazdowa udoskonalona. Tak samo pewnym brakiem konsekwencji cechują się rozważania organu, w których jest mowa o luce o pow. 30 m.kw. jako elemencie gniazda odnowieniowego.

Z ustaleń kontrolowanych organów wynika, że "omawiana w trakcie rozprawy administracyjnej luka o pow. 30 m2 to teren bezdrzewny (rosło tam jedynie kilka sztuk małych jd i bk). Natomiast luka ta jest elementem większego gniazda odnowieniowego porośniętego głównie jodłą w zróżnicowanym wieku, ale głównie około 10 lat. W przyszłości, wraz z postępami w realizacji rębni, gniazdo to będzie się powiększać, łączyć z sąsiednimi gniazdami i innymi miejscami wykonywania cięć, aż do objęcia całej powierzchni wydzielenia 05f i utworzenia drzewostanów wielogatunkowych o zróżnicowanej strukturze przestrzennej i wieku. Z uwagi na powyższe, ustalanie dla celów prowadzenia gospodarki leśnej powierzchni tego gniazda i jego odrębne opisywanie jest bezprzedmiotowe. Dla celów poglądowych przy pomocy portalu geoportal.gov.pl ustalono, że powierzchnia całego gniazda wynosi około 2,6 ara - z tego na działce [...] około 1,25 ara". Z powyższych ustaleń organu zdaniem Sądu nie wynika, czy sosny mają znaczenie dla gniazda, o którym jest mowa powyżej, jaki jest związek tego gniazda z ew. gniazdami innymi. W tym fragmencie pojawiają się w odniesieniu do obszaru ww. działki stwierdzenia, że objęty jest głównie jodłą w zróżnicowanym wieku, ale głównie około 10 lat. Skoro organ twierdzi, że powierzchnia całego gniazda wynosi około 2,6 ara - z tego na działce [...] około 1,25 ara, - to nie wiadomo jak to się ma do 30-50 % podrostu jodłowego. Zarazem w kontrolowanej decyzji brak jest definicji gniazda odnowieniowego na tle ustawowej definicji lasu i jego zwartego obszaru. Powstaje pytanie o granice tego obszaru. Jednocześnie zawarte na k. 22 materiały poglądowe są nieczytelne gdyż nie zostały opisane w sposób pozwalający ma wykorzystanie ich jako materiału dowodowego. W znajdującym się w aktach sprawy projekcie uproszczonego planu urządzenia lasu dla lasów stanowiących własność osób fizycznych i wspólnot gruntowych – obręb ewidencyjny Miasto P. na okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2018 r. (Tom I i Tom II) brak jest akurat tej mapy, która obejmuje działki skarżącego (jest jedynie arkusz nr 2).

W odniesieniu do działek nr działek nr: [...], [...], [...] Sąd zauważa, że istnieje rozbieżność pomiędzy sentencją decyzji organu I instancji, z której wynika bezwarunkowe uznanie wniesionych zastrzeżeń a uzasadnieniem decyzji organu I instancji utrzymanej w mocy przez organ II instancji, myśl którego w trakcie oględzin w odniesieniu do działek nr: [...], [...], [...] stwierdzono, że są one zabudowane budynkami mieszkalnymi i nie będą ujmowane w uproszczonym planie urządzenia lasu w zakresie zobrazowanym załączoną do protokołu mapą przeglądową drzewostanów. Sąd w tym miejscu wyjaśnia, że treść decyzji administracyjnej powinna być w pełni samodzielna i nie powinna w kwestii zakresu uprawnień strony odsyłać do załącznika graficznego protokołu oględzin. Co najwyżej, jeżeli byłaby taka uzasadniona prawem konieczność, organ powinien rozważyć wykorzystanie załącznika graficznego bezpośrednio do decyzji. To uchybienie formalne stanowiące naruszenie zasady pewności prawa jak i ustawowego stwierdzenia zawartego w art. 105 k.p.a., że to decyzja rozstrzyga sprawę w całości lub w części a nie odesłanie do załącznika protokołu z oględzin - w istotnym stopniu także stanowi przyczynę uchylenia kontrolowanych decyzji nadto, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ powinien także ustosunkować się do zastrzeżeń skarżącego dotyczących wyników odpowiednich pomiarów jego działek nr: [...], [...], [...] dokonanych już po wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej a sformułowanych w skardze do Sądu. Z uwagi na akceptację przez skarżącego tych wyników na etapie postępowania I instancji, kwestia ta nie była przedmiotem kontroli organu II instancji a powinna, gdyż zgodnie z zasadą legalności i praworządności wyrażoną w art. 6 k.p.a. organy działają na podstawie prawa i w ramach prawa.

Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c", art. 135 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.