Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 619/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1pkt 3,
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 3 ust. 3 i 9, art. 3 pkt 1,
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Sędziowie WSA Beata Kozicka (spr.), Bożena Miliczek-Ciszewska, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2013 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. A` s.k.a. we W. na interpretację Prezydenta Miasta R. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) zasądza od Prezydenta Miasta R. na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta R., działając na podstawie art. 14b, art. 14c, art. 14d i art. 14j § ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa), na wniosek spółki A sp. z o.o. A’ ska z W. z dnia 9 listopada 2012 r. (data wpływu do organu – 21 listopada 2012 r.) wydał w dniu [...], nr [...] interpretację indywidualną w zakresie podatku od nieruchomości, w której stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy w części dotyczącej:

a) zakwalifikowania myjni do budowli – jest prawidłowe;

b) opodatkowania podatkiem od nieruchomości część budowlana myjni, bez wyposażenia techniczno-technologicznego – jest nieprawidłowe;

a także określającej:

c) kto będzie podatnikiem podatku od nieruchomości od obiektu myjni – jest prawidłowe.

W uzasadnieniu organ interpretacyjny w pierwszej kolejności nawiązał do stanu faktycznego przedstawionego we wspomnianym wniosku. W tych ramach odnotował, że został w nim przedstawiony stan faktyczny, w którym wnioskodawca wskazał, że jest właścicielem myjni bezdotykowej, znajdującej się na terenie gminy R. dzierżawionym od B sp. z o.o. w K.. Obiekt myjni samochodowej posiada podpory, dach, ściany boczne i nie jest trwale związany z gruntem. Zgodnie z postanowieniami umowy, po zakończeniu dzierżawy spółka zobowiązana jest do demontażu dokonanych naniesień (myjni samochodowych) i przywrócenia terenu do stanu pierwotnego. Nakłady na myjnię zostały rozliczone na dwie odrębne pozycje środków trwałych:

a) budowlę, stanowiącą konstrukcję myjni zaliczoną według KŚT do rodzaju 103,

b) technikę myjni kontenerowej oraz urządzenia towarzyszące w postaci technologii myjni, zaliczone według KŚT do rodzaju 449, 445 i 291.

Urządzenia myjni – jak wskazała Spółka – zapewniają dodatkową funkcjonalność zdatnego do użycia obiektu budowlanego.

Na tym tle sformułowano następujące pytania:

1. Czy zakwalifikowanie myjni do budowli jest prawidłowe?

2. Czy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegać część budowlana myjni, bez wyposażenia technicznego ?

3. Kto będzie podatnikiem podatku od nieruchomości?

Uzasadniając stanowisko odnoszące się do pierwszego z zadanych pytań, wnioskodawca stwierdził, że myjnie należy zakwalifikować do budowli. Zgodnie z art. 3 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej także "Pr. bud."), pod pojęciem budowli należy rozumieć każdy obiekt budowlany, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury oraz części budowlane urządzeń technicznych, które z budowlą stanowią całość techniczno - użytkową. Budynek w rozumieniu art. 3 ust 2 Pr. bud. musi posiadać fundamenty, dach i musi być trwale związany z gruntem a także posiadać przegrody budowlane w postaci pionowych ścian, wydzielające go z przestrzeni. W ocenie wnioskodawcy "myjnia samochodowa, należąca do A Spółka z o.o. A’ ska W. nie posiada cech budynku w rozumieniu Prawa budowlanego i dlatego zdaniem Spółki należy ją uznać za budowlę w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych".

Organ interpretacyjny uznał, że w tym zakresie stanowisko wnioskodawcy jest trafne i znajduje oparcie w przepisach prawa. Na poparcie wyrażonego poglądu przytoczył regulacje prawne przedmiotu, podnosząc, że zgodnie z art. 1a ust 1 pkt 2 i art. 2 pkt 1 ust 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: "ustawa podatkowa" lub "u.o.p.l.") opodatkowaniu podlega budowla (lub jej część) związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, definiowana dla celów podatku od nieruchomości jako obiekt budowlany, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane, które umożliwia użytkowanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Taki obiekt budowlany ma stanowić całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, aby budowla mogła być wykorzystana do prowadzenia określonej działalności gospodarczej.

Na zakończenie tej części stwierdził, że myjnia samochodowa należąca do Spółki jest obiektem budowlanym, nie posiada cech budynku w rozumieniu ustawy – Prawo budowlane, nie jest również obiektem małej architektury i dlatego należy ją uznać za budowlę w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W stosunku do drugiego zagadnienia Spółka uznała, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegała jedynie część budowlana myjni, gdyż zgodnie z art. 1a ust 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 3 ust. 3 i ust. 9 Pr. bud., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega budowla, czyli w tym przypadku części budowlane myjni, natomiast pozostałe elementy, stanowią – jak określił wnioskodawca – jedynie wyposażenie techniczne i nie mieszczą się w definicji budowli ani urządzenia budowlanego, a zatem, w jego ocenie, brak jest podstaw do ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Organ interpretacyjny uznał to stanowisko za nieprawidłowe a tym samym nie podzielił wyrażonego w tej materii poglądu Spółki. Poddając ocenie stanowisko wnioskującego organ interpretacyjny na wstępie stwierdził, że każde ustalenie, na gruncie przepisów Prawa budowlanego, że dany obiekt jest budowlą powoduje, że musi być on uznany za budowlę na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i w odpowiedni sposób opodatkowany podatkiem od nieruchomości. Podkreślił, że definicja budowli zawarta w prawie budowlanym ma charakter otwarty (budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury), zaś wyliczenie budowli ma charakter przykładowy, na co – jak zaznaczył – wskazuje jednoznacznie użycie przez ustawodawcę zwrotu "jak" z wyliczeniem pewnych obiektów. Jego zdaniem myjnia samochodowa wraz z wyposażeniem technicznym stanowi użytkową całość, przeznaczoną do mycia pojazdów samochodowych. Jest zatem budowlą w rozumieniu art. 3 pkt. 1 lit b i pkt. 3 Pr. bud. i art. 1a ust 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust 1 pkt 3 ustawy podatkowej. Całość techniczno - użytkowa dotyczy wszystkich składników budowli, które są ze sobą powiązane, aby budowla mogła być wykorzystana do prowadzenia określonej działalności gospodarczej. Urządzenia techniczne w kontekście podatkowym mogą być traktowane w zależności od funkcji jaką pełnią, jako obiekty budowlane lub urządzenia budowlane. W ocenie organu interpretacyjnego nie znajduje uzasadnienia "rozdzielenie" budowli jaką jest myjnia samochodowa na poszczególne elementy, gdyż – jak zaznaczył – tworzą one budowlę, jako całość. Wskazał przy tym, że "nie ma podstaw prawnych do sztucznego podziału myjni na poszczególne elementy. Nie ulega – w jego opinii – wątpliwości, że same budowle (konstrukcje) myjni nie mogą, funkcjonować samodzielnie, w oderwaniu od pozostałych urządzeń, pomimo, iż – jak zauważył –"Spółka zaznaczyła, że urządzenia myjni zapewniają dodatkową funkcjonalność zdatnego do użycia obiektu budowlanego". Tym samym jego zdaniem wszystkie elementy myjni stanowią całość, od której wartości, winien być naliczony podatek. Bez znaczenia jest przy tym kwestia zaliczenia poszczególnych elementów myjni do różnych rodzajów środków trwałych wg KŚT.

Nawiązując do treści trzeciego z pytań wnioskodawca uważa, że jest podatnikiem podatku od nieruchomości, jako właściciel myjni. Organ podatkowy uznał to stanowisko za prawidłowe, mając na względzie treść art. 3 ust 1 pkt 1 ustawy podatkowej oraz art. 47 § 3 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93, dalej: K.c.), w zw. z art. 48 K.c., który stanowi, że z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale związane z gruntem.

Pismem z dnia 22 lutego 2013 r. wniesiono wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W tych ramach Spółka podtrzymała argumentację zawartą we wniosku o wydanie interpretacji. Ponadto stwierdziła, że konstrukcja myjni wraz z wyposażeniem techniczno – technologicznym składa się na całość użytkową, ale nie występuje między nimi powiązanie techniczne. Zaznaczyła, że odrębność pod względem technicznym zachodzi wówczas, gdy istnieje brak trwałego połączenia części budowlanej z częścią niebudowlaną, to znaczy są zastosowane rozbieralne typy połączeń i tym samym możliwość wymiany urządzeń w obiekcie budowlanym. Zdaniem wnioskodawcy nie można stwierdzić, że urządzenia techniczne myjni zapewniają użytkowanie budowli zgodnie z jej przeznaczeniem, bo to właśnie części budowlane myjni w postaci konstrukcji służą funkcjonowaniu tych urządzeń. Na poparcie wyrażonego poglądu przytoczył orzeczenia sądów administracyjnych, tj. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 5 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 17/10, a także wyrok NSA z dnia 30 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 202/08.

Podkreślił, że NSA we wskazanym powyżej wyroku – który wnioskodawca przytoczył na zasadach analogii – stwierdził, że urządzenia i przedmioty będące wyposażeniem elektrowni wiatrowej, nie stanowią urządzeni budowlanych, o których mowa w art. 1a ust.1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W dalszej kolejności Spółka przedstawiła elementy stanowiące wyposażenie myjni, w których wyliczeniu znalazły się – m.in.: osprzęt elektryczny, systemy sterowania, systemy podgrzewania wody, odkurzacz, monitoring. Po czym stwierdziła, że nie stanowią one urządzeń budowlanych, o których mowa w art. mowa w art. 1a ust.1 pkt 2 ustawy podatkowej. Jednocześnie zaakcentowała, że stanowisko to znajduje potwierdzenie w wyrokach sądów administracyjnych przywołując m.in. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1101/08 oraz wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych: WSA w Rzeszowie z dnia 11 sierpnia 2010 r., sygn. akt 340/100, WSA w Szczecinie z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 629/09, ponownie WSA w Białymstoku z dnia 5 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 17/10 i inne.

W odpowiedzi, z dnia 15 kwietnia 2013 r., na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ interpretacyjny stwierdził, że nie znalazł podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. Polemizując z zawartymi w nim argumentami zaznaczył, że w zasadzie przedmiot sporu sprowadza się do odmiennego kwalifikowania urządzeń techniczno-technologicznych przez Spółkę i Prezydenta Miasta R.. Podniósł, że wyczerpująco odniósł się do kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości myjni bezdotykowej wraz z wyposażeniem techniczno-technologicznym i w tym zakresie podtrzymuje stanowisko zawarte w indywidualnej interpretacji z dnia [...].

W skardze na powyższą interpretację, skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, strona skarżąca wniosła o jej uchylenie w zakresie dotyczącym opodatkowania podatkiem od nieruchomości części budowlanych myjni bez wyposażenia technicznego, tj. w zakresie, w jakim organ uznał stanowisko Spólki, wyrażone we wniosku o interpretację, za nieprawidłowe.

Zaskarżonej interpretacji strona skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, a to art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 ust. 3 pkt 9 Pr. bud. poprzez błędne uznanie, że podatkiem od nieruchomości należy objąć część budowlaną myjni wraz z wyposażeniem technicznym).

W uzasadnieniu skargi jej autor powtórzył argumenty zawarte tak we wniosku, jak i w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, akcentując, że konstrukcja myjni wraz z wyposażeniem technicznym stanowi całość użytkową, ale nie występuje miedzy nimi powiązanie techniczne. Sam fakt umiejscowienia urządzenia lub maszyny na fundamencie będącym budowlą w rozumieniu prawa budowlanego nie powoduje, że stanowią one całość techniczno-użytkową. W jego ocenie konieczne jest bowiem wykazanie, czy maszyny i urządzenia techniczne tworzą z fundamentami całość techniczno-użytkową. Dopiero takie ustalenie pozwala na opodatkowanie podatkiem od nieruchomości budowli złożonej zarówno z elementów budowlanych, jak i niebudowlanych.

Jednocześnie podał, że w analizowanym stanie faktycznym części budowlane w postaci konstrukcji myjni pełnią jedynie rolę pomocniczą w stosunku do funkcji technicznych, jaką sprawuje myjnia kontenerowa. W każdym czasie wyposażenie techniczno-technologiczne może zostać zdemontowane i przeniesione w inne miejsce bez uszczerbku dla jego funkcjonowania. Użytkowanie obiektu myjni kontenerowej zgodnie z jego przeznaczeniem, nie jest uzależnione od zainstalowania w nim urządzeń myjących (techniki myjni kontenerowej). Świadczenie usług mycia pojazdów samochodowych możliwe jest bowiem w obiekcie budowlanym również bez tych dodatkowych urządzeń technicznych np. mycie ręczne.

Strona skarżąca zwróciła także uwagę, że w art. 3 ust. 3 Pr. bud. wskazano, że budowlę stanowią części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) i fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów, składających się na całość użytkową. Powyższe oznacza, że za budowlę nie uznaje się urządzeń technicznych a jedynie ich części budowlane, takie jak fundamenty, maszty, słupy. Takie stanowisko, jak wskazał autor skargi, zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 202/08, który stwierdził, że podatkowi od nieruchomości podlegają jedynie części budowlane obiektów (takie jak fundamenty i maszty), jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową, natomiast same elektrownie wiatrowe, które posiadają te części budowlane, nie powinny być kwalifikowane jako budowle.

W stanie faktycznym sprawy, przedmioty będące na wyposażeniu myjni, takie jak: system sterowania on-line, układ podgrzewania wody, dwufunkcyjny kocioł z wymiennikami ciepłej wody oraz palniki, układ wysokiego ciśnienia, system zmiękczania i demineralizacji wody, osprzęt elektryczny, pistolety i lance, dysze, szczotki, złączki obrotowe, odkurzacz, rozmieniarka banknotów, centralny system zasysania monet, szczotki na stanowiskach, monitoring, nie stanowią urządzeń budowlanych o których mowa w art. mowa w art. 1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l. Podobne stanowisko, jak zauważył, zostało zawarte w wyroku NSA z dnia 5 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1101/08.

Zdaniem strony skarżącej odróżnić należy pojęcie urządzeń technicznych od pojęcia urządzeń budowlanych. Pomimo, że każde urządzenie budowlane jest urządzeniem technicznym, to jednak nie każde urządzenie techniczne jest urządzeniem budowlanym. Prawo budowlane odnosi się urządzeń technicznych, których posadowienie na budowlach wymaga zezwoleń. Technika myjni kontenerowej oraz urządzenia towarzyszące są urządzeniami technicznymi, które nie mieszczą się w zakresie stosowania Prawa budowlanego. Montaż tych urządzeń nie wymagał pozwolenia na budowę i mogą być one w każdym czasie zdemontowane lub wymienione. Działania te nie są objęte zakresem pojęciowym robót budowlanych, nie podlegają więc regulacjom prawa budowlanego.

Podsumowując powtórzył, że w świetle ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i Prawa budowlanego, wskazane we wniosku wyposażenie techniczne myjni nie spełnia definicji obiektu budowlanego i urządzeń budowlanych.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta R. wniósł o oddalenie skargi z przyczyn podanych w uzasadnieniu objętej skargą interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Występując z wnioskiem do Prezydenta Miasta R. o wydanie indywidualnej interpretacji w zakresie stosowania prawa podatkowego A Spółka z o.o. A’ Spółka komandytowo-akcyjna we W. zadała trzy pytania:

1) Czy zakwalifikowanie myjni do budowli jest prawidłowe?

2) Czy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegać część budowlana myjni bez wyposażenia techniczno-technologicznego?

3) Kto będzie podatnikiem podatku od nieruchomości?

Odnośnie pierwszego i trzeciego pytania organ interpretacyjny zgodził się ze stanowiskiem Spółki.

Wobec powyższego Spółka zaskarżyła do tut. Sądu interpretację w części stanowiska organu dotyczącego drugiego pytania i w takim zakresie sprawa podlegała rozpoznaniu przed tut. Sądem.

Tym samym spór między stronami sprowadza się do odmiennego zakwalifikowania urządzeń techniczno-technologicznych przez Spółkę oraz Prezydenta Miasta R. w kontekście ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w związku z Prawem budowlanym.

Powyższa problematyka była już przedmiotem analizy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w wyroku z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Rz 420/13 (nota bene także dotyczącym Spółki A sp. z .o. A’ ska). Sąd orzekający podziela stanowisko wyrażone w powołanym orzeczeniu. Tym samym nie widząc potrzeby powtarzania całokształtu przedstawionej tam argumentacji, Sąd doszedł do przekonania, że dla celów dokonywanej kontroli wystarczy przytoczyć najistotniejsze wnioski do jakich doszedł skład orzekający w powyżej wskazanym wyroku.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowi, że budowla – to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Z kolei stosownie do art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Zakres pojęcia "budowla" zawiera pierwsza część przepisu traktująca o "budowli", a więc jest nią każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury.

Zawarta w ustawie – Prawo budowlane definicja "obiektu budowlanego" wskazuje, że budowla stanowi całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Nie znajduje więc żadnego uzasadnienia "rozdzielanie" każdej budowli, również sieci kablowej, od przepustu technicznego, na poszczególne elementy, gdyż są one budowlą jako całość i to nawet wówczas, gdy odrębnie spełniają one definicję budowli. Wprawdzie niektóre z elementów tak zdefiniowanej budowli, być może nie mogłyby być uznane za budowlę, gdyby stanowiły niezależne, wolnostojące obiekty, ale w następstwie ich połączenia w jedną, zorganizowaną całość - sieć, status takiej budowli uzyskują. Dla celów opodatkowania wszystkie elementy sieci stanowią jedną całość i wartość tak ujętej całości stanowi podstawę opodatkowania, od której naliczany jest podatek. Jedynym odstępstwem od tej zasady są znajdujące się w budynkach instalacje wewnętrzne, które stanowią elementy wyposażenia budynku jako obiektu budowlanego.

W tym miejscu – z uwagi na zarzuty skargi – podkreślenia wymaga, że po dniu 1 stycznia 2003 r. pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. z uwzględnieniem regulacji art. 3 ust. 3 i ust. 9 Prawa budowlanego. Przy czym podkreślenia wymaga, ze regulacje ustawy Prawo budowlane nie odnoszą się do urządzeń technicznych, których posadowienie w budynkach i w budowlach nie wymaga zezwoleń. Należy odróżnić pojęcie urządzeń technicznych od pojęcia urządzeń budowlanych. Pojęcie urządzenia techniczne ma szeroki zakres, zawiera w swym zakresie pojęciowym również urządzenia budowlane. Każde urządzenie budowlane jest urządzeniem technicznym, jednak nie każde urządzenie techniczne jest urządzeniem budowlanym. Zgodnie z art. 3 ust 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, pod pojęciem "budowla" rozumieć należy obiekt budowlany, którym jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Tak więc pojęcie budowli obejmuje obiekt budowlany oraz urządzenia techniczne na nim posadowione o ile stanowią całość techniczno-użytkową. Dokonując wykładni a contrario, urządzenia techniczne, które nie stanowią całości techniczno-użytkowej a zostały posadowione (przymocowane) jedynie dla przemijającego użytkowania nie stanowią część budowli. W rozumieniu art. 3 ust. 3 i 9 Pr. bud. – budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Przedstawiona definicja ma charakter otwarty, zawiera jedynie przykładowy katalog obiektów, które należy uznać za budowle. Zważywszy na to, że według art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowlą jest także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego przywołać należy definicję tego pojęcia na gruncie tej ustawy. Zgodnie z art. 3 ust 9 Pr. bud. urządzeniem budowlanym jest urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.

W ocenie Sądu, podkreślenia wymaga, że obiektem budowlanym w rozumieniu prawa budowlanego jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 ust 1 lit. b Pr. bud.). Tylko wtedy te elementy, zarówno budowlane, jak i niebudowlane stanowią budowlę, pod warunkiem, że stanowią całość techniczno-użytkową. Jeżeli występuje tego rodzaju powiązanie poszczególnych elementów, to składają się one na jeden obiekt budowlany – budowlę (podobne stanowisko przedstawiono w: L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, Warszawa 2008, s. 41-42 oraz NSA w wyroku z 31 maja 2006 r. sygn. akt II FSK 812/05, LEX nr 273671). W przypadku, gdy istnieje tylko związek użytkowy pomiędzy urządzeniami a budowlą w postaci myjni opodatkowaniu podlega jedynie część budowlana.

Prawo budowlane nie wyjaśnia, jak rozumieć pojęcie "całość techniczno-użytkowa". Ustalając jego znaczenie należy sięgnąć do wykładni językowej. W znaczeniu słownikowym całość to "wszystkie części czegoś", "wzięte razem, połączone ze sobą w samodzielną jednostkę". Całość techniczna opiera się na związku odnoszącym się do techniki, do spraw związanych ze sposobem wykonania czegoś, natomiast całość użytkowa, to powiązanie służące celom praktycznym, mające praktyczne zastosowanie (por. Uniwersalny słownik języka polskiego, pod red. S. Dubisza, Warszawa 2003, t. 1, s. 368, t. 4, s. 35 i 324). Warto również przywołać stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w wyroku z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie I CK 5/02, że o tym, czy określone elementy stanowią części składowe jednej rzeczy złożonej, rozstrzyga obiektywna ocena gospodarczego znaczenia istniejącego między nimi fizycznego i funkcjonalnego powiązania.

We wniosku o wydanie interpretacji wymieniono takie urządzenia służące do korzystania z myjni jak:

• system sterowania on-line: umożliwia podłączenie głównego sterownika myjni do sieci internetowej, co umożliwia kontrolę nad pracą podzespołów myjni, monitoring danych finansowych, zmianę cen, skalowania czasu mycia oraz ułatwia diagnostykę serwisową urządzeń np. uszkodzenia czujników,

• układ podgrzewania wody: dwufunkcyjny kocioł z wymiennikami ciepłej wody oraz palniki,

• układ wysokiego ciśnienia: pompy pneumatyczne,

• system zmiękczania i demineralizacji wody: kolumny zmiękczacza, zawory głowic, membrany do demineralizacji wody,

• osprzęt elektryczny,

• wyposażenie: ramienia, pistolety i lance, dysze, szczotki, złączki obrotowe,

• odkurzacz,

• rozmieniarkę banknotów,

• centralny system zasysania monet,

• szczotki na stanowiskach,

• monitoring.

Zauważyć należy, że urządzenia te mogły być zamocowane na budowli bez pozwolenia. Ponadto mogą być demontowane i zastępowane nowymi bez naruszenia struktury myjni. Pomiędzy wyżej wymienionymi urządzeniami a myjnią istnieje tylko związek użytkowy wobec czego w reasumpcji należy stwierdzić, iż nie podlegają one opodatkowaniu.

Podobne stanowisko, na co zwrócono uwagę powyżej, prezentują także inne Wojewódzkie Sądy Administracyjne, np. WSA w Krakowie w wyroku z 28 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Kr 1213/08, w sprawie tej zapadł wyrok utrzymujący orzeczenie sądu pierwszej instancji – patrz wyrok NSA z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt II FSK 809/09 oraz WSA w Poznaniu w wyroku z 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I SA/Po 730/08 w sprawie tej także zapadł wyrok utrzymujący orzeczenie sądu pierwszej instancji – patrz wyrok NSA z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 252/09 – wszystkie powtórzone w przywołanym już wyroku tut. Sądu z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 910/13. Sądy orzekły – z czym nie sposób nie zgodzić się – że przepisy Prawa budowlanego traktują budynek wraz z urządzeniami i instalacjami technicznymi jako całość.

Z uwagi na powyższe zaskarżona interpretacja podlegała uchyleniu w oparciu o art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W oparciu o art. 200 P.p.s.a. zasądzono od Prezydenta Miasta R. na rzecz skarżącej Spółki zwrot kosztów postępowania sądowego w kwocie 457 zł na którą to kwotę składa się: dotychczas uiszczony wpis w wysokości 200 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 240 zł i opłata od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.