Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 595/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 14b
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA Piotr Kieres, sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 września 2019 r. przy udziale sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. we W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] o numerze [...] II. zasądza na rzecz Skarżącej od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS) utrzymujące w mocy postanowienie tego samego organu z [...] r. nr [...] którym odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie wniosku "A" spółki z o.o. (dalej: Spółka, Wnioskodawca, Skarżąca) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacji indywidualnej) dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych skanami faktur przechowywanymi w formie elektronicznej.

Z zakreślonego we wniosku o interpretację stanu faktycznego odnoszącego się do przepisów podatku dochodowego od osób prawnych wskazano, że Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności otrzymuje: w formie papierowej faktury zakupowe VAT, faktury korygujące VAT, duplikaty faktur, rachunki, paragony, noty odsetkowe, noty księgowe wraz załącznikami; w związku z podróżami służbowymi pracowników ponosi i dokumentuje wydatki służbowe poniesione w trakcie takich podróży (tzw. dokumenty obce). W wersji papierowej przechowuje dokumenty własne: m.in. kopie faktur sprzedaży, noty księgowe, polecenia księgowania i ich załączniki (tzw. dokumenty własne).

Z uwagi na skalę prowadzonej działalności i liczbę dokumentowanych zdarzeń przechowywanie dokumentów własnych i obcych jest dla Wnioskodawcy dalece nieefektywne i wiąże się z wysokimi kosztami archiwizacji oraz licznymi trudnościami logistycznymi (dostęp i zabezpieczenie archiwizowanych dokumentów, czasochłonność ich wyszukiwania, ryzyko uszkodzenia, utrata czytelności dokumentacji wytworzonej na drukarkach igłowych lub rolkach światłoczułych). Konieczność identyfikacji dokumentów źródłowych ma wydłużać również czas prowadzonych kontroli podatkowych, celno-skarbowych oraz kontroli działalności strefowej Wnioskodawcy. Z wymienionych względów Skarżąca wdrożyła system elektronicznego rozliczania kosztów podróży służbowej i planuje zastąpić papierowy system przechowywania pozostałych dokumentów systemem elektronicznym. Jako zasady elektronicznej archiwizacji Spółka wskazała na:

– zapisywanie wszystkich otrzymywanych przez Spółkę dokumentów przez upoważnionych pracowników w nieedytowalnym formacie cyfrowym bez możliwości jego zmiany (PDF, JPG/JPEG, inny format stanowiący wierną kopię dokumentu)

– wytworzone elektroniczne kopie dokumentów będą umieszczane w centralnym, elektronicznym systemie obiegu dokumentów (Workflow) lub elektronicznym systemie rozliczania kosztów podróży służbowych (Concur). W systemie Workflow każdy dokument będzie (poza wierna kopią) dodatkowo opisany i indeksowany, a obowiązkiem osoby wprowadzającej dokument do sytemu Workflow będzie potwierdzenie zgodności kopii elektronicznej z oryginałem.

– ustawienia systemowe będą uniemożliwiać usunięcie dokumentów oraz ich zmianę bez jednoznacznej autoryzacji ze strony osób uprawnionych w oparciu o opracowana politykę archiwizacji i przechowywania dokumentów,

– po wprowadzeniu dokumentów do systemu Workflow, papierowe wersje dokumentów nie będą archiwizowane w Spółce,

– po wprowadzeniu dokumentów do systemu Workflow ich weryfikacja pod względem formalno-rachunkowym, zatwierdzanie odbywać się będzie w całości elektronicznie, ich kontrola odbywać się będzie w powiązaniu z innymi dostępnymi informacjami bp.: zamówieniem, potwierdzeniem odbioru, przyjęciem w magazynie, w przypadku podróży służbowych: wyciągami bankowymi służbowych kart kredytowych, poleceniem wyjazdów służbowych; rozbieżności względem ilości, ceny itp., będą wyjaśniane i potwierdzane przez uprawnione osoby przed zatwierdzeniem rozliczenia dokumentu,

– dostęp do wersji elektronicznej archiwizowanych dokumentów będzie ograniczony wyłącznie do wybranych osób, pliki będą chronione hasłem przed modyfikacja i usunięciem,

– opisane i indeksowane pliki będą umożliwiały łatwe wyszukiwanie dokumentów w toku prowadzonej kontroli, a na żądanie odpowiednich organów podatkowych/celnoskarbowych również niezwłoczne przekazywanie w formie elektronicznej za pośrednictwem zastosowanych przez Spółkę systemów,

– zdigitalizowane papierowe dokumenty źródłowe będą archiwizowane na serwerach do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, system umożliwi łatwe wyszukiwanie dokumentów źródłowych, przyporządkowanie do odpowiedniego okresu rozliczeniowego ich wydruk i zapisanie na zewnętrznych nośnikach danych.

Na gruncie tak opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego Spółka zapytała: Czy dokumenty własne i obce archiwizowane wyłącznie w formie elektronicznej, pod względem systemowym będą uprawniać Spółkę do zaliczania ponoszonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1036 z późn. zm. dalej ustawa o CIT). (alternatywnie: do ustalania i dokumentowania w oparciu o dokumenty elektroniczne wartości początkowej środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych w myśl przepisu art. 16g ustawy o CIT i uwzględniania takich wydatków w kosztach podatkowych Spółki przez odpisy amortyzacyjne na podstawie art. 16f ustawy o CIT), a w przypadku wydatków stanowiących podstawę kalkulacji należnego Spółce w oparciu o przepis art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a ustawy o CIT zwolnienia z podatku, także do dokumentowania i kalkulacji limitu dostępnej Spółce pomocy publicznej w formie zwolnienia z podatku z tytułu działalności strefowej, analogicznie jak ma to miejsce w przypadku ich papierowych odpowiedników?

Zdaniem Spółki, na gruncie obowiązujących przepisów prawa podatkowego, dopuszczalne jest przechowywanie otrzymywanych i wystawianych dokumentów księgowych, podatkowych, rozliczeniowych i innych wyłącznie w formie elektronicznej, bez obowiązku równoległej archiwizacji ich papierowych oryginałów. Obowiązujące przepisy prawa podatkowego, nie wskazują bowiem jednej prawnie dopuszczalnej formy przechowywania wskazanych dokumentów, a przede wszystkim, nie zawierają zakazu ich przechowywania wyłącznie w formie elektronicznej.

Art. 86 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 800, ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa") stanowi, że podatnicy obowiązani do prowadzenia ksiąg podatkowych przechowują księgi i związane z ich prowadzeniem dokumenty do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego chyba, że ustawy podatkowe stanowią inaczej.

Przepis ten określa wyłącznie przedmiot i termin przechowywania, nie odnosi się natomiast do formy, w jakiej miałoby ono następować. Powołany przepis nie zawiera nakazu przechowywania dokumentacji jedynie w postaci papierowej i jednocześnie nie zawiera zakazu przechowywania dokumentacji wyłącznie w formie elektronicznej. Uprawnione jest zatem twierdzenie, że na gruncie przepisów Ordynacji podatkowej, forma przechowywania dokumentacji należy do swobodnego uznania podatnika.

Podobnie przepisy ustawy o CIT i PIT, nie regulują formy przechowywania dokumentacji podatkowej, pozostawiając decyzję w przedmiotowym zakresie podatnikowi. Z kolei w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2174 z późn. zm.)., zagadnieniu przechowywania dokumentów poświęcone są art. 112 i 112a. Przepisy te zobowiązują podatników do przechowywania wszystkich dokumentów związanych z rozliczeniem do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Dodatkowo faktury wystawione i otrzymane podatnicy winni przechowywać na terytorium kraju, w podziale na okresy rozliczeniowe, w sposób zapewniający łatwe ich odszukanie oraz autentyczność pochodzenia, integralność treści i czytelność tych faktur. Dopuszcza się przechowywanie faktur w formie elektronicznej poza terytorium kraju w sposób umożliwiający organowi podatkowemu, za pomocą środków elektronicznych, dostęp on-line do tych faktur (ust. 2 i 3 art. 112a). Podatnicy są również obowiązani zapewnić organowi podatkowemu lub na żądanie bezzwłoczny dostęp do faktur, a w przypadku faktur przechowywanych w formie elektronicznej - również bezzwłoczny ich pobór i przetwarzanie danych w nich zawartych (ust. 4 art. 112a).

Z przywołanych regulacji ustawy o VAT wynika, że ustawodawca dopuszcza możliwość przechowywania faktur w formie elektronicznej. Odmienna wykładnia prowadziłaby do tego, że bezprzedmiotowe stałyby się postanowienie wskazanego powyżej art. 112a ust. 4 określającego warunki dostępu organów podatkowych do faktur przechowywanych w formie elektronicznej. Jednocześnie z treści powołanych przepisów nie wynika, aby przechowywanie faktur w formie elektronicznej miało następować równolegle z przechowywaniem ich w formie papierowego dokumentu.

Z powyższego wyłania się konkluzja, że obowiązujące regulacje prawne dopuszczają możliwość dokumentów własnych i obcych Spółki w dowolny sposób, w tym w formie zapisu elektronicznego na elektronicznych nośnikach danych, umożliwiając znaczące zwiększenie efektywności realizowanych procesów.

W ocenie Spółki, archiwizacja dokumentów własnych i obcych wyłącznie w formie elektronicznej, będzie uprawniać Spółkę do zaliczania ponoszonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ustawy o CIT, alternatywnie: do ustalania i dokumentowania w oparciu o dokumenty elektroniczne wartości początkowej środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych w myśl przepisu art. 16g ustawy o CIT i uwzględniania takich wydatków w kosztach podatkowych Spółki przez odpisy amortyzacyjne na podstawie art. 16f ustawy o CIT, a w przypadku wydatków stanowiących podstawę kalkulacji należnego Spółce w oparciu o przepis art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a ustawy o CIT, zwolnienia z podatku, także do dokumentowania i kalkulacji limitu dostępnej Spółce pomocy publicznej w formie zwolnienia z podatku z tytułu działalności strefowej. Równocześnie Spółka podkreśla, że zadane pytanie nie dotyczy zakresu przepisów prawa podatkowego regulujących uprawnienia czy obowiązki organów podatkowych - w szczególności, celem pytań nie jest wniosek o dokonanie przez organ analizy i oceny materiału dowodowego w jakiejkolwiek sprawie, lecz wyłącznie uzyskanie odpowiedzi na pytanie, czy zmieniając sposób archiwizacji dokumentów z papierowego na elektroniczny, pod względem systemowym, Spółka zachowa ogólne prawo do zaliczenia tak udokumentowanych wydatków do kosztów podatkowych/obliczania wartości początkowej dla potrzeb amortyzacji/kalkulacji limitu zwolnienia z podatku dochodu z działalności strefowej na zasadach analogicznych, jak ma to miejsce w przypadku dokumentów papierowych.

Dyrektor KIS, odmówił wszczęcia postępowania w sprawie. Powołał przepis art. 14b §1 Ordynacji podatkowej i stwierdził, że wnioskodawca ma prawo do uzyskania od organu podatkowego interpretacji indywidualnej w każdej indywidualnej sprawie, która może kształtować jego prawa i obowiązki na gruncie określonej regulacji podatkowej. Dalej powołał przepisy art. 3 pkt 1 i pkt 2 Ordynacji podatkowej zawierające legalną definicję ustaw podatkowych i przepisów prawa podatkowego, a także przepisy art. 14 § 2a, § 3 Ordynacji podatkowej i art. 14c § 1 tej ustawy. Z przywołanych przepisów wywiódł, że przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego może być ocena prawna danego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, dotyczącego wnioskodawcy, dokonana na gruncie przepisów prawa podatkowego. Dalej powołał też przepisy art. 14k - art.14n Ordynacji podatkowej wywodząc, że przewidziany przez ustawodawcę zakres i sposób realizacji ochrony prawnej związany z zastosowaniem się do interpretacji indywidualnej odnosi się wyłącznie do interpretacji przepisów materialnego prawa podatkowego.

W ocenie Dyrektora KIS ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych w żadnym miejscu nie odnosi się do kwestii dotyczącej sposobu otrzymania i przechowywania dokumentów księgowych. Przepis art. 9 ust. 1 tej ustawy zobowiązuje podatników do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i należnego podatku za rok podatkowy. Odrębne przepisy to ustawia o rachunkowości, która nie jest zaliczana do przepisów prawa podatkowego. Dyrektor KIS nie jest uprawniony do interpretacji przepisów ustawy o rachunkowości nie może zatem sankcjonować w drodze interpretacji przyjętych przez Spółkę rozwiązań w obrębie zapisów w księgach rachunkowych oraz ujęcia wydatków w księgach rachunkowych.

Zdaniem organu interpretacyjnego treścią pytania Spółki nie jest zagadnienie związane za przedmiotem, podmiotem, powstaniem zobowiązania podatkowego, podstawą opodatkowania, rozliczeniem podatku ale zagadnienie techniczne związane ze sposobem, systemem/procedurą otrzymania, archiwizowania i przetwarzania dokumentów w formie elektronicznej, wymagające dokonania oceny przedstawionej we wniosku procedury w kategoriach dowodów, o których mowa w przepisach działów IV O.p., dotyczących postępowania podatkowego i regulujących uprawnienia organów podatkowych podczas prowadzenia postępowania podatkowego lub kontroli. Przedstawione pytanie nie jest zatem zagadnieniem na wydanie interpretacji w zakresie przepisów prawa podatkowego, której podstawowym celem jest wyjaśnienia sytuacji prawnopodatkowej Spółki, dlatego też interpretacja wydana w zakresie problemu, którego dotyczy zapytanie, nie rozstrzygałaby o skutkach podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego dla Spółki w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.

W związku z powyższym organ nie może dokonać oceny przedstawionego we wniosku stanowiska, gdyż wykraczałoby to poza zakreślone przez ustawodawcę ramy tego postępowania.

W zażaleniu na to postanowienie Spółka zarzuciła naruszenie:

– art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej przez uznanie, że żądanie udzielenia interpretacji w zakresie wyznaczonym pytaniem Nr 2 Wniosku wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji wydanej w trybie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem jakoby dotyczy przepisów ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1047, ze zm.; dalej: ,.ustawa o rachunkowości"), do interpretacji, których organ podatkowy nie jest uprawniony - pomimo faktu, iż w sposób bezpośredni i oczywisty regulują one obowiązki podatkowe Spółki w zakresie opisanym we Wniosku w odniesieniu do podatkowego traktowania takich wydatków dla potrzeb ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,

– art. 14b § 2a Ordynacji podatkowej, przez uznanie, iż przedmiotem zapytania są przepisy prawa podatkowego regulujące uprawnienia organów podatkowych w zakresie oceny dowodów zebranych w postępowaniu podatkowym lub kontrolnym - w sytuacji, kiedy zapytanie Spółki dotyczyło wyłącznie możliwości technicznego zastąpienia dotychczasowego, papierowego sposobu archiwizacji dokumentacji podatkowej ich wiernymi elektronicznymi kopiami, a więc możliwości wprowadzenia systemowego rozwiązania niedotyczącego jakiekolwiek merytorycznej oceny dowodów podatkowych lub uprawnień organów,

– art. 165a w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, przez uznanie, że postępowanie w sprawie o wydanie interpretacji nie może zostać wszczęte, w zakresie pytania Nr 2, a w rezultacie brak merytorycznego rozpatrzenia wniosku w tym zakresie opisanym w złożonym przez Spółkę wniosku o wydanie wiążącej interpretacji prawa podatkowego, pomimo braku prawno-podatkowych przesłanek uprawniających organ do postawienia takiej tezy,

– art. 120, 121 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, przez odmowę wydania interpretacji, a w efekcie uniemożliwienie uzyskania przez Spółkę ochrony, przewidzianej w Ordynacji podatkowej, wynikającej z zastosowania przez Spółkę rozwiązania systemowego przedstawionego w interpretacji indywidualnej w zakresie zdarzenia przyszłego, bezpośrednio dotyczącym sytuacji podatkowej Spółki.

Dyrektor KIS, działając jako organ odwoławczy, utrzymał w mocy postanowienie, które wydał jako organ I instancji, w całości przywołując argumentację przedstawioną w postanowieniu wydanym w I instancji. Zauważył ponadto, że przywołanie przez normę prawa podatkowego instytucji uregulowanej w innych gałęziach prawa (np. prawie bilansowym) nie oznacza, że instytucje te stają się prawem podatkowym. Analiza przepisów ustawy o rachunkowości nie mieści się w ramach określonych w art. 14b §1 Ordynacji podatkowej. Ponadto treścią pytania Spółki nie jest zagadnienie związane z przedmiotem, podmiotem, powstaniem zobowiązania podatkowego, podstawą opodatkowania, rozliczeniem podatku, ale zagadnienie związane z oceną posiadanych przez Spółkę dowodów – mających potwierdzić poniesienie wskazanych we wniosku kosztów podatkowych bądź stanowiących podstawę do obliczenia wysokości przysługującego Spółce zwolnienia podatkowego – o których mowa w przepisach działu IV O.p.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Spółka, wnosząc o uchylenie postanowień wydanych w obu instancjach oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, podtrzymała zarzuty zawarte w zażaleniu.

W uzasadnienie skargi wskazano na obowiązek wydania interpretacji indywidualnej przy spełnieniu wymogów formalnych wniosku z art. 14b § 3 o.p., które wniosek Strony skarżącej wypełniał. Zaprzeczono jakoby pytanie Spółki odnosiło się do regulacji uprawnień organów podatkowych wyłączających możliwość wydania interpretacji prawa podatkowego, bowiem dotyczyło bezpośrednio zakresu art. 9 ust 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Nie obejmowało uprawnień organów do merytorycznej oceny dowolnego dowodu źródłowego w toku ewentualnych kontroli. W toku ewentualnych kontroli organ posiadać będzie niezmienne prawo merytorycznej oceny każdego dowodu źródłowego przyjętego przez Spółkę jako podstawa kalkulacji należnego zobowiązania podatkowego. Pytanie zaś dotyczyło oceny dopuszczalności elektronicznej archiwizacji dokumentów w ściśle skonkretyzowanym i precyzyjnie opisanym zdarzeniu. Brak wskazania formy takiej archiwizacji zarówno w przepisach Ordynacji podatkowej jak i PIT zdaniem Spółki daje podatnikowi wybór formy archiwizacji i nie wyklucza zaproponowanego przez Stronę skarżącą systemu archiwizacji dowodów źródłowych w formie elektronicznej. Podniesiono brak uzasadnienia dla stanowiska DKIS, iż nie ma On kompetencji do interpretowania przepisów ustawy o rachunkowości.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016, poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej: P.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 §1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Skarga jest uzasadniona.

Przedmiotem sporu jest odmowa wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej.

Skarżąca zapytała Dyrektora KIS, czy będzie uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków potwierdzonych dokumentami, które będą przechowywane przez Spółkę jedynie w wersji elektronicznej, zgodnie z warunkami opisanymi we wniosku, przy założeniu spełnienia ogólnych warunków, o których mowa art. 15 ust. 1 ustawy o CIT

Organ interpretacyjny uznał, że przedmiot wniosku o interpretację podatkową jest przeszkodą do jej wydania, co wynika z art. 14b § 2a Ordynacji podatkowej. Zdaniem Dyrektora KIS żądanie oceny stanowiska Skarżącej nie mieści się we właściwości rzeczowej organu interpretacyjnego. Jest to zakres kompetencji organu podatkowego realizowany w toku postępowania podatkowego, bowiem ocena stanowiska Skarżącej wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego i oceny dowodowej. W konsekwencji uznał, że okoliczności te spełniają przesłanki odmowy wszczęcia postępowania interpretacyjnego wynikające z art. 165a § 1 w związku z art. 14h o.p.

W ocenie Sądu, organ interpretacyjny błędnie przyjął, że zagadnienie prawne przedstawione we wniosku mieści się w kategorii spraw, wskazanych w art. 14b § 2a O.p., a przez to postępowanie z wniosku Skarżącej nie mogło być wszczęte.

Organ interpretacyjny niewłaściwie zidentyfikował zagadnienie prawne podlegające ocenie. Skarżącej chodzi o wyjaśnienie czy opisana we wniosku forma dokumentowania wydatków pozwala na zakwalifikowanie tak udokumentowanych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, stosownie do art. 15 ust. 1 w związku art. 9 ust. 1 ustawy o CIT. Skarżąca, co ma istotne znaczenie w sprawie, wyraźnie zastrzegła, że spełnione są ogólne warunki, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, pozwalające na uznanie wydatków za koszt uzyskania przychodów. Taki zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej potwierdza, zdaniem Sądu, wskazanie w części E wniosku w poz. 69 przepisów art. 15 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 1 ustawy o CIT i odwołanie się do tych przepisów w części stanowiącej uzasadnienie stanowiska Skarżącej.

Wbrew zawartym w zaskarżonym postanowieniu twierdzeniom Dyrektora KIS, do oceny prawidłowości stanowiska Skarżącej nie było konieczne prowadzenia postępowania, mającego na celu ustalenie czy poniesione wydatki spełniają ogólne warunki z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT pozwalające na uznanie wydatku za koszt podatkowy (wydatek poniesiony w celu uzyskania przychodów ze źródła przychodu, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, wydatek poniesiony przez podatnika w sposób definitywny, wydatek który nie znajduje się w katalogu wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT). Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wynika bowiem wprost, że chodzi wyłącznie o wydatki spełniające ww. warunki, a wątpliwości Skarżącej sprowadzają się wyłącznie do formy dokumentowania wydatków w kontekście art. 9 ust. 1 ustawy o CIT, przy założeniu, że wszystkie warunki z art. 15 ust. 1 tej ustawy są spełnione.

Wydanie interpretacji indywidualnej co do takiego zagadnienia prawnego – wbrew twierdzeniom Dyrektora KIS - nie skutkowałoby naruszeniem przez Dyrektora KIS przepisu art. 14b § 2a Ordynacji podatkowej. Brak bowiem podstaw do przyjęcia, że organ interpretacyjny został postawiony w sytuacji naruszenia właściwości rzeczowej. Zgodnie z art. 14b § 2a Ordynacji podatkowej przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych. Pytanie Skarżącej – jak już wskazano - dotyczy wyłącznie formy dokumentowania wydatków i przechowywania takich dowodów poniesienia wydatków. Ocena, czy opisana we wniosku o wydanie interpretacji forma przechowywania dokumentów odpowiada wymogom dokumentacji podatkowej, które wynikają z art. 9 ust. 1 ustawy o CIT i ostatecznie pozwalają na zastosowanie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT - wbrew argumentacji Dyrektora KIS - nie wymaga prowadzenia postępowania dowodowego, zastrzeżonego do ustawowych kompetencji (w ramach właściwości rzeczowej) innego organu podatkowego. Nie wymaga bowiem badania, czego dany wydatek dotyczy i jaki jest jego związek z przychodami Spółki, zabezpieczeniem i utrzymaniem źródła przychodów.

Zdaniem Sądu, wydana na wniosek Spółki interpretacja indywidualna odnosiłaby się do oceny czy opisany we wniosku sposób dokumentowania poniesionych wydatków umożliwia uznanie, że wydatki zostały prawidłowo udokumentowane i możliwe jest zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów, jeśli spełniają pozostałe warunki wskazane w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT Zagadnieniem prawnym wymagającym wyjaśnienia nie jest więc zakwalifikowanie konkretnych wydatków do kosztów podatkowych. Skarżąca wskazuje, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie rozstrzygają przedstawionego przez nią zagadnienia w sposób dla niej jasny i niewątpliwy. Jest to wystarczająca przesłanka do wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, tym bardziej, że zakres przedmiotowy tego zagadnienia nie wykracza poza właściwość rzeczową Dyrektora KIS.

Zauważyć przy tym trzeba, że ocena, czy opisana we wniosku o wydanie interpretacji forma dokumentu księgowego spełnia wymogi dokumentacji podatkowej, nie jest kwestią czysto techniczną, lecz ma znaczenie prawnopodatkowe. Zakwalifikowanie wydatku do kosztu uzyskania przychodu zależy bowiem także od jego prawidłowego udokumentowania w rozumieniu formy dokumentu księgowego. Jak już Sąd wskazał, nie jest to zagadnienie wymagające dowodzenia, lecz - jak podnosi Skarżąca - wyjaśnienia rozumienia przepisu art. 9 ust. 1 ustawy o CIT i odpowiednich przepisów ustawy o rachunkowości w związku z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT Przy czym nie budzi wątpliwości, że skoro z art. 9 ust. 1 ustawy o CIT wynika, że podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych obowiązani są do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości podatku (straty), podstawy opodatkowania i należnego podatku za rok podatkowy, to ocena prawidłowości stosowania tych odrębnych przepisów – w niniejszej sprawie ustawy o rachunkowości – ma znaczenie dla prawnopodatkowej kwalifikację zdarzeń, z zaistnieniem których ustawa podatkowa wiąże powinność przymusowego świadczenia pieniężnego. Regulacje zawarte w tych odrębnych przepisach podlegają zatem wykładni w toku postępowania interpretacyjnego, o tyle, o ile wpływają na interpretację przepisów prawa podatkowego. Skarżąca mogła zatem w sposób uzasadniony oczekiwać odpowiedzi na pytanie, czy wydatek udokumentowany w formie dokumentu elektronicznego, będzie prawidłowo dokumentował wydatek stanowiący koszt uzyskania przychodów. Ponieważ pytanie, zawarte we wniosku o wydanie interpretacji, zawiera założenie, że wydatek ten spełnia wszystkie warunki art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, to interpretacja indywidualna nie odnosiłaby się do oceny zgodności przedstawionego stanu faktycznego z rzeczywistością, ale wyłącznie do oceny o charakterze prawnopodatkowym (por. wyrok NSA z dnia 15.03.2017 r., sygn. akt II FSK 475/15, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7.12. 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 996/17 oraz WSA we Wrocławiu z dnia 8.11.2018 r. sygn. akt I SA/Wr 837/18 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Ocena w zakresie prawidłowości dokumentowania wydatków zakupowych przez Spółkę w kontekście prawa do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów ma też walor gwarancyjny dla Spółki.

Wszystko to powoduje, że zdaniem Sądu w sprawie nie wystąpiła, wskazana w art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej przesłanka odmowy wszczęcia postępowania w postaci "jakiejkolwiek innej przyczyny", z powodu której postępowanie wydanie interpretacji podatkowej nie mogło być wszczęte. Odmowa wszczęcia postępowania w przedmiocie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie przepisów art. 9 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT narusza art. 14b § 1 i § 2a o.p. oraz art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej przez ich niewłaściwe zastosowanie. Naruszenie to, w ocenie Sądu, miało wpływ na wynik sprawy.

Skutkiem niniejszego wyroku winno być rozpoznanie przez organ interpretacyjny wniosku Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a., zasądzając na rzecz Skarżącej zwrot kosztów sądowych (wpis) w kwocie 100 zł