Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 1569/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 619  Stosunki pracy i stosunki służbowe, sprawy z zakresu inspekcji pracy
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie NSA Marek Gorski Asesor WSA Krzysztof Gruszecki (spr.) Protokolant Agnieszka Januszewska po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. J. na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy z dnia 29 maja 2002 r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

3 II SA/Gd 1569/02

U z a s a d n i e n i e

Nakazem z dnia 30 kwietnia 2002 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Pracy nakazał S. J. wypłatę K. G. świadczenia urlopowego w kwocie brutto 658,57 zł.

Od powyższego orzeczenia odwołał się S. J. stwierdzając, że nie widzi podstaw prawnych do wypłaty świadczenia urlopowego.

Rozpoznając to odwołanie Okręgowy Inspektor Pracy postanowieniem z dnia 29 maja 2002 r. Nr [...] podjętym na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił przyjęcia odwołania z powodu upływu terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdzono, że odwołanie od decyzji można wnieść w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania. Decyzję organu I instancji doręczono 14 maja 2002 r., odwołanie zostało zaś nadane w urzędzie pocztowym w dniu 22 maja 2002 r. to jest, zdaniem organu odwoławczego, po terminie.

Na powyższe postanowienie skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł S. J. stwierdzając, że decyzję, od której się odwoływał otrzymał 14.05.2002 r., odwołanie natomiast nadał w dniu 22 maja 2002 r. w związku z tym, w jego ocenie, dotrzymał 14 dniowego terminu do jego wniesienia.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy przyznał się do błędnego obliczenia terminu do wniesienia odwołania. Nie wyeliminował jednak we własnym zakresie nakazu organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

W rozpatrywanym przypadku podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 134 K.p.a. stanowiący, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Zgodnie z postanowieniami art. 129 § 2 K.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia.

W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że decyzja organu I instancji została doręczona S. J. w dniu 14 maja 2002 r., odwołanie zostało zaś złożone w Urzędzie Pocztowym w dniu 22 maja 2004 r. W związku z tym nie miało miejsca przekroczenie terminu odwołania, dlatego powinno podlegać merytorycznemu rozpoznaniu. Postanowienie stwierdzające wniesienie odwołania po terminie zostało podjęte z istotnym naruszeniem prawa, co mogło mieć wpływ na wynik postępowania.

Dlatego też Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia opartego na przepisie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określającego, czy i w jakim zakresie zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. Rozstrzygnięcie takie jest bowiem obligatoryjne jedynie w przypadku, gdy zaskarżone postanowienie nadaje się z istoty swej do wykonania. Zaskarżone i uchylone postanowienie dotyczyło stwierdzenia dopuszczalności wniesienia odwołania i nie podlegało wykonaniu, orzekanie o możliwości jego wykonania było zatem bezprzedmiotowe.

AW