Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1806/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53  ust. 4  pkt 9
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka (spr.),, Asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2009r. sprawy ze skargi I. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2008r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy postanowienie Zarządu Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych i budowie przyłączy na terenie działki nr ew. [...] obręb [...] położonej przy ul. [....] w B. oraz budowie zjazdu na tę działkę.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. Zarząd Województwa [....] w W. na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 i ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), art. 106 § 5 kpa i art. 268a kpa oraz art. 19 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2007 roku, Nr 19, poz. 115) w zw. z art. 54 pkt 2 lit c) powołanej wyżej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, po analizie wniosku Burmistrza Miasta i Gminy B. z dnia 14 maja 2008 r. uzgodnił w zakresie wpływu na drogę wojewódzką nr [...] i ruch drogowy projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych i budowie przyłączy na terenie działki nr ew. [...] obręb [...] położonej przy ul. [...] w B., oraz budowie zjazdu na te działkę.

Od powyższego postanowienia zażalenie wniosła I. B.. W złożonym zażaleniu nie wyraziła zgody na urządzenie zjazdu przez jakiekolwiek ograniczenie jej praw do już istniejącego zjazdu np. poprzez urządzenie wspólnego zjazdu. I. B. nie widzi potrzeby dzielenia się zjazdem z M. S., właścicielem sąsiedniej działki, który już wcześniej zabiegał o zgodę na to przedsięwzięcie. Żaląca się zaznaczyła, że planowana inwestycja wpłynie negatywnie na dalsze jej życie.

W uzasadnieniu zaskarżonego aktu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, iż zarzuty podniesione w odwołaniu I. B. nie mogą zostać uwzględnione. Organ stwierdził, że z projektu decyzji wynika, że planowany wjazd na posesję odbywać się będzie w sposób nie powodujący kolizji w zakresie ruchu drogowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaznaczyło, że droga, z

Sygn. akt IV SA/Wa 1806/08

której miałby zostać poprowadzony wjazd na posesję M. S. jest drogą wojewódzką o dużym natężeniu ruchu, ogólnie dostępną dla wszystkich użytkowników. Z tego właśnie powodu uwzględnienie zarzutów skarżącej prowadziłoby do sytuacji, w której wyłącznie z faktu położenia ich nieruchomości przy ruchliwej trasie komunikacyjnej, organy administracji w sposób preferujący interes jednego z właścicieli nieruchomości, ograniczałyby dostęp do drogi publicznej pozostałym użytkownikom tej drogi. Organ drugiej instancji uznał, że planowana inwestycja w sposób bezpośredni nie narusza prawa własności skarżącej.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła I. B.. Skarżąca wniosła o uchylenie postanowień I i II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła złamanie zasady praworządności określonej w art. 6 kpa poprzez powołanie się na nieobowiązujące lub nieistniejące normy prawne, w szczególności na art. 54 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz naruszenie prawa, które miało wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Należy zaznaczyć, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)

Biorąc pod uwagę wskazane kryterium Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sygn. akt IV SA/Wa 1806/08

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. oraz utrzymane nim mocy postanowienie Zarządu Województwa [...] w W. uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych i budowie przyłączy na terenie działki nr ew. [...] obręb [...] położonej przy ul. [...] w B. oraz budowie zjazdu na tę działkę. Konieczne zatem jest przedstawienie umocowania prawnego dla działania tych organów i określenie roli, jaką spełnia uzgodnienie planowanej inwestycji.

Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzje o warunkach zabudowy, w odniesieniu do obszarów przylegających do pasa drogowego, wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi. Uzgodnienia dokonuje się w trybie art. 106 kpa, według którego jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Jest to przepis regulujący współdziałanie organów przy wydawaniu decyzji. Istota unormowania polega na tym, że inny organ ma przedstawić swoje stanowisko w określonym zakresie. Oznacza to, że wymóg uzgodnienia oparty jest na założeniu, iż w określonym zakresie konieczne jest zajęcie stanowiska przez inny organ, niż organ właściwy do wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Zatem tryb wskazany w art. 106 kpa będzie miał zastosowanie w sytuacji, w której przed podjęciem decyzji organ zwraca się o wyrażenie stanowiska do innego organu administracji publicznej. Według art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 204, poz. 2086) zarządcami dróg są organy administracji rządowej, lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg. Są to w odniesieniu do dróg krajowych – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, wojewódzkich – zarząd województwa, powiatowych – zarząd powiatu, gminnych – wójt (burmistrz, prezydent miasta). W granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych jest prezydent miasta (art. 19 ust. 5). Zarządca drogi może wykonywać swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej przez sejmik województwa, radę

Sygn. akt IV SA/Wa 1806/08

powiatu lub radę gminy. Zarządca drogi może upoważnić pracowników odpowiednio: urzędu marszałkowskiego, starostwa, urzędu miasta lub gminy albo pracowników jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi do załatwiania spraw w jego imieniu, w ustawowym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji.

Z akt sprawy wynika, że projektowana inwestycja na terenie działki nr ew. [...] obręb [...] będzie miała dostęp do ul. [...] w B.. Droga ta jest drogą publiczną, wojewódzką, zatem bezspornym jest, że w niniejszej sprawie organem, który powinien uzgadniać na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest zarząd województwa.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, wynik postępowania uzgodnieniowego ma charakter wiążący dla organu orzekającego w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Co za tym idzie, może mieć on decydujący wpływ na końcowe rozstrzygnięcie podjęte w postępowaniu głównym. Postępowanie to, mimo tak znaczących skutków, posiada charakter akcesoryjny. Decyduje o tym przede wszystkim fakt, że nie może się toczyć bez postępowania głównego. Postępowanie uzgodnieniowe zakończone określonym rozstrzygnięciem jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie, które powinno być przeprowadzone przed podjęciem rozstrzygnięcia w postępowaniu głównym.

Jak wynika z art. 63 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, a w odniesieniu do samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy. Ma ona charakter informacyjny co do możliwości i warunków przyszłej zabudowy.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy wskazać, iż zarzuty podnoszone przez skarżącą nie mogą zostać uwzględnione. W ocenie Sądu organom prowadzącym postępowanie nie można zarzucić naruszenia przepisów regulujących postępowanie administracyjne, określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, czy też powołanych przepisów prawa materialnego mających w tej sprawie zastosowanie.

Wbrew twierdzeniu skarżącej, która ma wątpliwości co do przeprowadzonego postępowania dowodowego, organy orzekające w sprawie wzięły pod uwagę zarówno słuszny interes stron jak również interes publiczny. Mimo, że ciężar

Sygn. akt IV SA/Wa 1806/08

zebrania materiału dowodowego spoczywa na organie administracji publicznej, to jednak uczestnicy postępowania maja prawo do składania raportów, wyjaśnień, opinii, które mogą mieć wpływ na treść ostatecznego rozstrzygnięcia w danej sprawie. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, że ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne. Oznacza to, że obowiązek poszukiwania dowodów ciąży nie tylko na organie administracji, ale obarcza on także stronę, która w swym dobrze rozumianym interesie powinna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych. Zatem, inicjatywa dowodowa musi być w tym zakresie przejawiana nie tylko przez organ, ale przede wszystkim przez stronę postępowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2007 r. , IV SA/Wa 1014/07, LEX nr 362495). Skarżąca nie przedstawiła w tym zakresie żadnych wniosków dowodowych. Biorąc pod uwagę, że organ w sposób wyczerpujący uzasadnił swoje stanowisko nie można podzielić jej zarzutów.

Odnosząc się do obaw skarżącej, iż planowana inwestycja wpłynie negatywnie na jej dalsze życie należy stwierdzić, iż z projektu decyzji wynika, iż wjazd na posesję odbywać się będzie w sposób nie powodujący kolizji w zakresie ruchu drogowego, a także w sposób bezpośredni nie narusza prawa własności skarżącej. Trzeba również wskazać, iż subiektywne odczucia skarżącej oraz ewentualne przewidywane dopiero skutki nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Podniesione przez nią zarzuty mają ponadto charakter cywilnoprawny, a nie administracyjny, zatem również z tego względu nie podlegały ocenie .

Zarzut skarżącej dotyczący powołania się przez organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia na nieistniejący przepis prawa tj. art. 54 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odpowiada prawdzie ale nie ma zasadniczego znaczenia w sprawie. Wynika bowiem z oczywistej omyłki pisarskiej, gdyż dwa zdania wcześniej w uzasadnieniu powołany został prawidłowo art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jako podstawa uzgodnienia.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.