Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1974/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 73
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) Protokolant specjalista Inga Szcześniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2020 r. sprawy ze skargi S.W. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Ministra Rozwoju na rzecz S.W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] lipca 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2019 r. nr [...] stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Gminę Miasto R., prawa własności nieruchomości, położonej w jednostce ewidencyjnej miasta R., obręb [...], ozn. jako działka nr [...] o pow. [...] ha, wydzielona z działki nr [...], zajętej pod drogę gminną ul. [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]

Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Wojewoda [...], działając na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), decyzją z [...] stycznia 2019 r. stwierdził nabycie z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Gminę Miasto R., prawa własności opisanej wyżej nieruchomości.

S.W. i T.W. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji.

Minister Inwestycji i Rozwoju rozpoznając sprawę stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa.

Organ odwoławczy przytoczył treść art. 73 ust. 1 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r. i zaznaczył, że nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie ww. przepisu nastąpiło, jeżeli w dniu [...] grudnia 1998 r. spełnione zostały łącznie następujące przesłanki: nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, była zajęta pod drogę publiczną oraz pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego.

Organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła własności, ani Skarbu Państwa, ani jednostki samorządu terytorialnego. W dniu [...] grudnia 1998 r. właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] (z której powstała m.in. działka nr [...], a następnie działka nr [...]), byli B.W. (obecnie J.) i T.W., na postawie umowy darowizny Rep. A nr [...] z [...] listopada 1992 r. Umową darowizny Rep. A nr [...] z [...] lutego 1999 r. B.W. darowała udział wynoszący 1/4 części nieruchomości T.W. Obecnie właścicielem przedmiotowej nieruchomości jest S.W., na podstawie umowy sprzedaży i ustanowienia hipotek Rep. A [...] z [...] lutego 2007 r.

Odnosząc się do drugiej ze wskazanych wyżej przesłanek Minister zaznaczył, że w dniu [...] grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną - ul. [...] w R., co ustalono na podstawie:

- rozporządzenia Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1996 r. w sprawie zaliczenia dróg w województwie [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich i dróg gminnych (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. 48 z [...] czerwca 1996 r.) - ul. [...] w R. została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich;

- art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r., ul. [...] w R. z dniem 1 stycznia 1999 r. stała się drogą gminną;

- mapy z projektem podziału nieruchomości wraz z wykazem zmian ewidencyjnych, sporządzonej przez geodetę uprawnionego M. S., przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starosty W. [...] października 2018 r. pod nr [...] wraz z oświadczeniem ww. geodety z [...] kwietnia 2019 r.

Zdaniem organu odwoławczego ponadto w dniu [...] grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość pozostawała we władaniu publicznym, o czym świadczy umowa [...] z [...] października 1994 r. zawarta na czas nieokreślony pomiędzy Gminą Miejską R. a P. Sp. z o.o. w R., w zakresie wykonywania usług komunalnych w zakresie zimowego odśnieżania dróg oraz odśnieżania chodników wraz z wykonywaniem sprzątania piasku i innych materiałów, stosownie do zwalczania śliskości ulic, placów i chodników po akcji zimowej na terenie miasta R. wraz z załącznikami, obejmującymi m.in. ul. [...].

Tym samym Minister Inwestycji i Rozwoju uznał, że przesłanki określone w ww. art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. zostały spełnione.

S.W. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając zaskarżonej decyzji:

1. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj.:

a) art. 107 § 1 pkt 6 oraz art. 107 § 3 kpa poprzez zaniechanie wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, z powodu których organ najwyraźniej odmówił wiarygodności dowodom przedstawionym przez skarżącą, w szczególności dowodom załączonym do odwołania z [...] stycznia 2019 r. i nie oparł na nich swojej decyzji, pomimo że skarżąca przedstawiła wiarygodne dowody na to, że organ pierwszej instancji dokonał nieprawidłowych ustaleń faktycznych, a także poprzez zaniechanie uzasadnienia prawnego, w szczególności co do podstawy prawnej zaliczenia ul. [...] do kategorii dróg publicznych wobec podniesienia przez skarżącą zarzutów co do nieobowiązywania rozporządzenia Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 1996 r., co prowadzi do wniosku, że organ w ogóle nie rozważył zarzutów, argumentów i dowodów przedstawionych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji,

b) art. 6 kpa poprzez błędne ustalenie mocy obowiązującej rozporządzenia Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 1996 r., podczas gdy rozporządzenie to nie obowiązywało w dniu [...] grudnia 1998 r., co doprowadziło do błędnego ustalenia przez organ, że przed dniem 1 stycznia 1999 r. ul. [...] w R. była drogą publiczną, to jest została zaliczona przez właściwy organ do kategorii dróg publicznych,

c) art. 6 kpa poprzez pominięcie obowiązującej uchwały Rady Miejskiej R. nr [...] z dnia [...] listopada 1999 r., na podstawie której - dopiero z dniem podjęcia przedmiotowej uchwały - ul. [...] w R. została zaliczona do kategorii dróg publicznych, a zatem dopiero z tym dniem stała się drogą publiczną, co doprowadziło do błędnego ustalenia przez organ, że przed dniem 1 stycznia 1999 r. ul. [...] w R. była drogą publiczną, to jest została zaliczona przez właściwy organ do kategorii dróg publicznych,

d) art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 79 § 1 i 2 kpa poprzez zaniechanie zapewnienia skarżącej udziału w przeprowadzonych przez geodetę M.S. czynnościach przyjęcia granic nieruchomości podlegającej podziałowi wykonanych w innym postępowaniu, to jest postępowaniu w sprawie podziału nieruchomości w 2018 r., co doprowadziło do przyjęcia przez geodetę błędnych założeń co do przebiegu drogi przez nieruchomość skarżącej według stanu na dzień [...] grudnia 1998 r., a w konsekwencji poczynienie przez organ błędnych ustaleń co do przebiegu drogi i granic nieruchomości, jaka mogłaby być przedmiotem wywłaszczenia na podstawie powołanych przez organ przepisów prawa,

e) art. 77 § 1 kpa oraz art. 136 § 1 kpa poprzez zaniechanie zebrania pełnego materiału dowodowego w sprawie, co doprowadziło do poczynienia przez organ błędnych ustaleń co do przebiegu drogi przez nieruchomość skarżącej na dzień [...] grudnia 1998 r., a co za tym idzie błędnych ustaleń w zakresie granic nieruchomości, jaka mogłaby być przedmiotem wywłaszczenia na podstawie powołanych przez organ przepisów prawa,

f) art. 77 § 1 kpa poprzez czynienie ustaleń w sprawie na podstawie oświadczeń strony postępowania, to jest Burmistrza Miasta R. i przedstawionych przez niego dokumentów, w tym protokołu przebiegu granic nieruchomości sporządzonego na zlecenie Gminy Miasta R. (na potrzeby innego postępowania, to jest na potrzeby podziału nieruchomości w 2018 r.), a dokonanego wbrew przepisom prawa, bez udziału właściciela nieruchomości, co doprowadziło do poczynienia przez organ niewłaściwych ustaleń co do zaliczenia ul. [...] do kategorii dróg publicznych oraz co do przebiegu ul. [...] przed dniem 1 stycznia 1999 r.,

g) art. 75 § 1 kpa oraz art. 78 § 1 kpa poprzez całkowite pominięcie przez organ dowodów przedłożonych przez skarżącą w odwołaniu z [...] stycznia 2019 r., w tym pominięcie wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego geodety w celu ustalenia istotnych okoliczności faktycznych sprawy, a mianowicie rzeczywistego przebiegu i granic ul. [...] na dzień [...] grudnia 1998 r., pomimo że dowody te w sposób istotny mogłyby przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do poczynienia przez organ błędnych ustaleń co do przebiegu drogi i granic nieruchomości, jaka mogłaby być przedmiotem wywłaszczenia na podstawie powołanych przez organ przepisów prawa,

h) art. 84 § 1 kpa i art. 136 § 1 kpa poprzez zaniechanie powołania biegłego na okoliczność stwierdzenia przebiegu ul. [...] na dzień [...] grudnia 1998 r. oraz czynienie ustaleń na podstawie dokumentów sporządzonych przez biegłego w innej sprawie, to jest w sprawie o podział nieruchomości mającej miejsce w 2018 r., które nie dostarczają informacji o przebiegu ul. [...] na dzień [...] grudnia 1998 r., co jest jedną z najistotniejszych okoliczności dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy;

2. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie prawa materialnego, tj. art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i stwierdzenie przejścia prawa własności części nieruchomości skarżącej na rzecz Gminy Miasta R. z dniem 1 stycznia 1999 r., pomimo że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki pozwalające na zastosowanie niniejszego przepisu, to jest przed dniem 1 stycznia 1999 r. ul. [...] w R. nie była zaliczona do kategorii dróg publicznych, a ponadto część nieruchomości objęta zaskarżoną decyzją przed dniem 1 stycznia 1999 r. w ogóle nie była zajęta pod jakąkolwiek drogę i z pewnością nie znajdowała się we władaniu Gminy Miasta R.

W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów oraz wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżąca wniosła ponadto o:

- przeprowadzenie dowodu ze zdjęć z portalu www.google.pl/maps obrazujących przebieg ul. [...] względem nieruchomości położonej przy ul. [...] w R. oraz przebieg ogrodzenia i żywopłotu na nieruchomości położonej przy ul. [...] w R. według stanu na czerwiec 2013 r. - na okoliczność części nieruchomości rzeczywiście zajętej pod drogę przed 2016 r., a zatem również przed dniem 1 stycznia 1999 r.,

- przeprowadzenie dowodu z wydruku mapy z serwisu System Informacji Przestrzennej prowadzonego przez Urząd Miasta R. według stanu z 2014 r. oraz według stanu z 2016 r. i według aktualnego stanu - na okoliczność faktu zlikwidowania przez właściciela nieruchomości położonej przy ul. [...] w R. fragmentu ogrodzenia i żywopłotu oddzielającego działkę od ul. [...] w 2016 r. i urządzenia w tym miejscu przez właściciela drogi stanowiącej dojazd do zabudowań na przedmiotowej nieruchomości, a tym samym na okoliczność części nieruchomości rzeczywiście zajętej pod drogę przed dniem 1 stycznia 1999 r.,

- przeprowadzenie dowodu z mapy sytuacyjno-wysokościowej z uzbrojeniem terenu dla celów projektowych działki nr [...] przy ul. [...] w R. z [...] listopada 1998 r. - na okoliczność przebiegu ul. [...] względem nieruchomości położonej przy ul. [...] w R. oraz części nieruchomości rzeczywiście zajętej pod drogę przed 2016 r., a zatem również przed dniem 1 stycznia 1999 r.,

- przeprowadzenie dowodu z decyzji ustalająca podatek od nieruchomości na rok 1998 oraz decyzji ustalająca podatek od nieruchomości na rok 1999 - na okoliczność naliczania właścicielowi nieruchomości przy ul. [...] w R. podatku od nieruchomości z uwzględnieniem całej powierzchni nieruchomości, także zajętej pod ul. [...], również po dniu 1 stycznia 1999 r.,

- przeprowadzenie dowodu z postanowienia Burmistrza Miasta R. z [...] lutego 2018 r. o pozytywnym zaopiniowaniu wstępnego projektu podziału wraz z projektem podziału oraz z decyzji w przedmiocie opłaty adiacenckiej - na okoliczność granic nieruchomości przy ul. [...] w R., jej powierzchni oraz jej właściciela uznanych i potwierdzonych przez Gminę Miasta R. w 2018 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślenia wymaga, że konstytucyjna zasada postępowania administracyjnego odzwierciedlona w art. 15 k.p.a. odnosi się do dwuinstancyjności tego postępowania. Obowiązkiem organu II instancji, zgodnie z powołanym art. 15 k.p.a., jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Oznacza to, że wniesienie odwołania uruchamia przeprowadzenie ponownie postępowania wyjaśniającego, które nie może polegać tylko na kontroli postępowania organu pierwszej instancji, lecz powinno mieć miejsce ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", bowiem organ odwoławczy nie jest związany poczynionymi przez organ I instancji ustaleniami i dokonaną oceną dowodów. Ze względu na zasadę dwuinstancyjności, z chwilą zainicjowania postępowania przed organem odwoławczym, na skutek wniesienia odwołania, powstaje obowiązek traktowania postępowania odwoławczego jako powtórzenia rozpatrywania i rozstrzygania tej samej sprawy. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu pierwszej instancji (tak: T. Woś, J. Zimmermann; glosa do uchwały SN z dnia 23 września 1986 r., III AZP 11/86, opubl. w: PiP 1989, z. 8, s. 147).

Wobec powyższego, organ odwoławczy nie może ograniczyć się jedynie do zaaprobowania treści decyzji organu pierwszej instancji, co miało miejsce w sprawie niniejszej, lecz ma obowiązek ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie a także w szczególności logicznego, wyczerpującego i odzwierciedlonego w uzasadnieniu orzeczenia drugoinstancyjnego ustosunkowania się do wszystkich zarzutów odwołania , z odniesieniem ich treści do ustalonego przez siebie stanu faktycznego sprawy, zgromadzonych dowodów oraz ich oceny prawnej . Oznacza to tym samym, że organ drugiej instancji ma obowiązek rozpatrzenia wszystkich twierdzeń i żądań strony oraz ustosunkowania się do nich zwłaszcza jeśli zostały zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.

Analiza akt sprawy prowadzi do jednoznacznego wniosku, że organ odwoławczy wskazanych wyżej obowiązków nie wykonał, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy potwierdza, że sporna nieruchomość przeszła na własność Gminy Miasto R. na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998r.

Wojewoda powołał się na dokumenty w postaci kopii mapy d/c opiniodawczych aktualnej na dzień [...] lipca 1998 r. załączonej do operatu [...] wskazującej, że działka nr [...] znajduje się w pasie drogi gminnej ul. [...], umowy [...] z dnia [...] października 1994 r. zawartej na czas nieokreślony pomiędzy Gminą Miejską R. a P. Sp. z o.o. w R., dot. wykonywania usług komunalnych w zakresie zimowego odśnieżania dróg oraz odśnieżania chodników wraz z wykonywaniem sprzątania piasku i innych materiałów, stosownie do zwalczania śliskości ulic, placów i chodników po akcji zimowej na terenie miasta R. wraz z załącznikami Nr 1,2,3 do umowy.

Pomimo treści odwołania, zawartych w nim zarzutów oraz wniosków dowodowych, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził jedynie prawidłowość decyzji pierwszoinstancyjnej posługując się tożsamymi co Wojewoda [...] argumentami.

Podkreślenia wymaga, że w szczególności odwołanie zawiera zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. Skarżąca zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania, to jest:

a) art. 6 kpa poprzez błędne ustalenie mocy obowiązującej rozporządzenia Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 1996 r., podczas gdy rozporządzenie to nie obowiązywało w dniu [...] grudnia 1998 r., co doprowadziło do błędnego ustalenia przez organ, że przed dniem 1 stycznia 1999 r. ulica [...] w R. była drogą publiczną, to jest została zaliczona przez właściwy organ do kategorii dróg publicznych,

b) art. 6 kpa poprzez pominięcie obowiązującej uchwały Rady Miejskiej R. nr [...] z dnia [...] listopada 1999 r., na podstawie której - dopiero z dniem podjęcia przedmiotowej uchwały - ulica [...] w R. została zaliczona do kategorii dróg publicznych, a zatem dopiero z tym dniem stała się drogą publiczną, co doprowadziło do błędnego ustalenia przez organ, że przed dniem 1 stycznia 1999 r. ulica [...] w R. była drogą publiczną, to jest została zaliczona przez właściwy organ do kategorii dróg publicznych,

c) art. 10 § 1 w zw. z art. 79 § 1 i 2 kpa poprzez zaniechanie zapewnienia skarżącemu udziału w przeprowadzonych przez geodetę M.S. czynnościach przyjęcia granic nieruchomości podlegającej podziałowi, co doprowadziło do przyjęcia przez geodetę błędnych założeń co do przebiegu drogi przez nieruchomość skarżącego według stanu na dzień [...] grudnia 1998 r., a w konsekwencji poczynienie przez organ błędnych ustaleń co do przebiegu drogi i granic nieruchomości, jaka mogłaby być przedmiotem wywłaszczenia na podstawie powołanych przez organ przepisów prawa,

d) art. 77 § 1 kpa poprzez zaniechanie zebrania pełnego materiału dowodowego w sprawie, co doprowadziło do poczynienia przez organ błędnych ustaleń co do przebiegu drogi przez nieruchomość skarżącego na dzień [...] grudnia 1998 r., a co za tym idzie błędnych ustaleń w zakresie granic nieruchomości, jaka mogłaby być przedmiotem wywłaszczenia na podstawie powołanych przez organ przepisów prawa,

e) art. 77 § 1 kpa poprzez czynienie ustaleń w sprawie na podstawie oświadczeń strony postępowania, to jest na podstawie Burmistrza Miasta R. i przedstawionych przez niego dokumentów, w tym protokołu przebiegu granic nieruchomości sporządzonego na zlecenie Gminy Miasta R., a dokonanego wbrew przepisom prawa, bez udziału właściciela nieruchomości, co doprowadziło do poczynienia przez organ niewłaściwych ustaleń co do zaliczenia ulicy [...] do kategorii dróg publicznych oraz co do przebiegu ulicy [...] przed dniem 1 stycznia 1999 r.,

2. naruszenie prawa materialnego, to jest art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i stwierdzenie przejścia prawa własności części nieruchomości skarżącego na rzecz Gminy Miasta R. z dniem 1 stycznia 1999 r., pomimo że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki pozwalające na zastosowanie niniejszego przepisu, to jest przed dniem 1 stycznia 1999 r. ulica [...] w R. nie była zaliczona do kategorii dróg publicznych, a ponadto część nieruchomości objęta zaskarżoną decyzją przed dniem 1 stycznia 1999 r. w ogóle nie była zajęta pod jakąkolwiek drogę i z pewnością nie znajdowała się we władaniu Gminy Miasta R.

W odwołaniu zawarte zostały również wnioski o dopuszczenie dowodu z:

1. zdjęć z portalu www.google.pl/maps obrazujących przebieg ulicy [...] względem nieruchomości położonej przy ulicy [...] w R. oraz przebieg ogrodzenia i żywopłotu na nieruchomości położonej przy ulicy [...] w R. według stanu na czerwiec 2013 r. - na okoliczność części nieruchomości rzeczywiście zajętej pod drogę przed 2016 r., a zatem również przed dniem 1 stycznia 1999 r.,

2. wydruku mapy z serwisu System Informacji Przestrzennej prowadzonego przez Urząd Miasta R. na okoliczność według stanu z 2014 r. oraz według stanu z 2016 r. i według aktualnego stanu- na okoliczność faktu zlikwidowania przez właściciela nieruchomości położonej przy ul. [...] w R. fragmentu ogrodzenia i żywopłotu oddzielającego działkę od ulicy [...] w 2016 r. i urządzenia w tym miejscu przez właściciela drogi stanowiącej dojazd do zabudowań na przedmiotowej nieruchomości, a tym samym na okoliczność części nieruchomości rzeczywiście zajętej pod drogę przed dniem 1 stycznia 1999 r.,

3. mapy sytuacyjno-wysokościowej z uzbrojeniem terenu dla celów projektowych działki nr [...] przy ulicy [...] w R. z dnia [...] listopada 1998 r. - na okoliczność przebieg ulicy [...] względem nieruchomości położonej przy ulicy [...] w R. oraz części nieruchomości rzeczywiście zajętej pod drogę przed 2016 r., a zatem również przed dniem 1 stycznia 1999 r.,

4. decyzji ustalającej podatek od nieruchomości na rok 1998 oraz decyzji ustalająca podatek od nieruchomości na rok 1999 - na okoliczność naliczania właścicielowi nieruchomości przy ulicy [...] w R. podatku od nieruchomości z uwzględnieniem całej powierzchni nieruchomości, także zajętej pod ulicę [...], również po dniu 1 stycznia 1999 r.,

5. postanowienia Burmistrza Miasta R. z dnia [...] lutego 2018 r. o pozytywnym zaopiniowaniu wstępnego projektu podziału wraz z projektem podziału oraz z decyzji w przedmiocie opłaty adiacenckiej - na okoliczność granic nieruchomości przy ulicy [...] w R., jej powierzchni oraz jej właściciela uznanych i potwierdzonych przez Gminę Miasta R. w 2018 r.,

6. opinii uprawnionego geodety na okoliczność przebiegu ulicy [...] przez nieruchomość objętą księgą wieczystą o numerze [...] przed dniem 1 stycznia 1999 r. z zapewnieniem skarżącemu możliwości wzięcia udziału w czynnościach geodety.

Skoro zatem obowiązkiem organu odwoławczego było ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy "od nowa" w jej całokształcie oraz skoro organ ten nie był związany poczynionymi przez organ I instancji ustaleniami i dokonaną oceną dowodów , a ponadto miał obowiązek wyczerpującego odniesienia się do zarzutów odwołania, to zaskarżoną decyzję należy uznać za wadliwą . W celu dokonania prawidłowego rozstrzygnięcia organ odwoławczy powinien ustalić rzeczywisty stan faktyczny w sprawie, zgodnie z treścią art. 7 i 77 § 1 k.p.a., a jego decyzja, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., powinna być należycie uzasadniona z podaniem między innymi dowodów, na podstawie których określone fakty organ przyjął za udowodnione, oraz przyczyn z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej , w szczególności jeśli były one przedmiotem argumentacji Skarżącego zawartej w odwołaniu. W ocenie Sądu, uzasadnienie organu drugiej instancji jednoznacznie wskazuje, że organ ten nie rozpoznał sprawy ponownie oraz co jest decydujące dla treści wyroku wydanego przez Sąd - nie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu ani nawet nie odnotował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ich treści i znaczenia dla potrzeb wydanego przez siebie rozstrzygnięcia.

W powołanych okolicznościach Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 7, 15, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.