Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 843/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2012-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2, art. 12, art. 40 par. 2, art. 97, art. 101
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 35 ust. 1, 3, art. 3 pkt 2a, art. 12
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 3 ust. 2
journal: Dz.U. 1974 nr 14 poz 84
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. Prawo lokalowe.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka,, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 lutego 2012r. sprawy ze skargi J.W. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] znak: [...] Wojewoda na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623) oraz art. 138 § 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania J.W. od decyzji Starosty S. Nr [...] z dnia [...] odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia J. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego typowego DM 6487 wraz z wewnętrznymi instalacjami: co., wod.-kan., gazową i elektryczną, na działce Nr [...], drogi pożarowej na działce Nr [...] oraz budowę zjazdu na działce Nr [...] przy ul. A. w S., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdyż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Starosta S. decyzją Nr [...] z dnia [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego typowego DM 6487 wraz z wewnętrznymi instalacjami co., wod.-kan., gazową i elektryczną (KOB XIII) oraz rozbiórkę istniejącego budynku mieszkalnego na działce Nr [...] przy ul. A. w S..

Wojewoda decyzją z dnia 16.02.2011r. uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozparzenia przez organ I instancji, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości.

Starosta S. ponownie rozpatrując sprawę postanowieniem z dnia [...] nałożył na Inwestora - na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego - obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego w terminie do dnia 16.05.2011r. o następujące elementy:

1/ dokonać zgłoszenia rozbiórki budynku istniejącego na działce Nr [...], który koliduje z planowaną inwestycją;

2/ przedłożyć analizę zgodności przedmiotowej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu sporządzoną przez autora planu bądź osobę posiadającą uprawnienia urbanistyczne;

3/ dokonać analizy zgodności liczby projektowanych miejsc postojowych dla przedmiotowej inwestycji;

4/ przedłożyć dokument uprawniający do korzystania z działki Nr [...], bądź dokonać zmian w projekcie;

5/ przedłożyć dokumenty uprawniające do przebudowy istniejącej sieci elektroenergetycznej;

6/ przedłożyć stanowisko właściwego organu odnośnie konieczności wyłączenia terenu inwestycji z produkcji rolnej; wskazać, czy wniosek o wydanie pozwolenia na budowę obejmuje również budowę zjazdu publicznego, jeżeli tak - uzupełnić wniosek i przedłożyć wymagane dokumenty.

W dniu 13.05.2011r. Inwestor wniósł do organu I instancji pismo, w którym wskazał, że: 1/ dokonał zgłoszenia rozbiórki budynku na działce Nr [...];

2/ przedłożył analizę zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego na tym terenie planu miejscowego "G. III", z której wynika, że inwestycja projektowana jest zgodna z jego ustaleniami i spełnia wymogi w zakresie dopuszczalnej powierzchni zabudowy i zabezpieczenia powierzchni biologicznie czynnej;

3/ ilość zaprojektowanych miejsc postojowych w ramach planowanej inwestycji jest zgodna z przepisami § 18, 19, 20 i 21 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r.;

4/ przedkłada dokument, z którego wynika, że posiada prawo do korzystania z działki Nr [...] (Akt notarialny dot. wzajemnej służebności drogowej Nr Rep. [...]);

5/ przedkłada projekt przebudowy linii niskiego napięcia kolidującej z planowanym budynkiem, który załączono do zgłoszenia z dnia 01.10.2010r. przyjętego przez organ bez uwag;

6/ przedkłada stanowisko Starosty S., z którego wynika, że ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie stosuje się do gruntów rolnych stanowiących użytki rolne w granicach administracyjnych miast;

7/ wniosek o pozwolenie na budowę obejmuje również budowę zjazdu na działkę Nr [...], a co za tym idzie przedkłada stosowny projekt budowlany zjazdu indywidualnego.

Organ I instancji pismem z dnia 27.05.2011r. poinformował Inwestora, iż nadal istnieją nieprawidłowości w uzupełnionym projekcie budowlanym planowanej inwestycji, tj.:

- brak wskazania linii zabudowy na projekcie zagospodarowania działki;

- brak opisu usytuowania budynku w części opisowej projektu zagospodarowania działki;

- brak bilansu terenu dla działki Inwestora;

- w analizie urbanistycznej brak odniesienia do wymogu planu miejscowego 10-15 mieszkań na 1 ha;

- brak zwymiarowania wjazdu do garaży i niecki drogowej;

- poszerzyć wniosek o drogę pożarową i zjazd;

- wjazd do garaży winien znajdować się w odległości 10m od okien w budynku na działce sąsiedniej;

- analiza urbanistyczna nieprawidłowo określa wielkość terenu MN na działce Nr [...] jako 1600m2;

- zgłoszenia rozbiórki budynku należy dokonać na odpowiednim druku (w załączeniu do pisma) oraz przedłożyć wymagane załączniki.

W dniu 17.06.2011r. Inwestor wniósł do organu I instancji pismo, w którym wskazał, iż: - na projekcie zagospodarowania działki wyznaczono linię zabudowy, która wynosi 14,00m od krawędzi ulicy A.;

- dokonano uzupełnienia części opisowej projektu zagospodarowania o opis usytuowania budynku;

- do pisma załączono "do-interpretację" ustaleń realizacyjnych, z której wynika -jak wskazuje Inwestor - że projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego w zakresie dopuszczalnej powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej, jak również jest zgodna z przepisami § 39 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r.;

- uzupełniono wymiary wjazdu do garaży i niecki drogowej na projekcie zagospodarowania działki;

- wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został poszerzony o drogę pożarową na działce Nr [...] oraz zjazd z drogi gminnej;

- odległość wjazdu do garaży od budynku na działce sąsiedniej wynosi 11,00m i nie narusza przepisów § 19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r.;

- zostało dokonane zgłoszenie rozbiórki budynku istniejącego na działce Nr [...].

Starosta S. decyzją Nr [...] z dnia [...]odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia J. W. pozwolenia na budowę budynki mieszkalnego wielorodzinnego typowego DM 6487 wraz z wewnętrznym instalacjami: co., wod.-kan., gazową i elektryczną, na działce Nr [...], drogi pożarowej na działce Nr [...] oraz budowę zjazdu na działce Nr [...] przy ul. A. w S.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż odmowa spowodowana była niezgodnością planowanej inwestycji z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego OSIEDLA "G. III" w S. zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miasta S. z dnia [...], ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia [...] Nr 20, poz. 411 oraz faktem, iż Inwestor nie wywiązał się z obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [...], tj.:

- inwestycja obejmuje działki Nr [...], Nr [...] i Nr [...] natomiast wniosek o wydanie pozwolenia na budowę i oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane, nie dotyczą działki Nr [...];

- projekt budowlany zjazdu nie zawiera projektu zagospodarowania i lokalizacji zjazdu części opisowej i graficznej;

- projekt nie zawiera projektu budowlanego drogi pożarowej oraz zgody zarządcy drogi na włączenie jej do drogi gminnej;

- projekt budowlany nie spełnia wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003r. Nr 120, poz. 1133, ze zm.), w zakresie: braku wykazu wszystkich działek na stronie tytułowej, braku spisu zawartości projektu w tym spisu uzgodnień, pozwoleń i opinii, braku jednolitej numeracji stron projektu w tym również części uzupełnionej;

- projekt zagospodarowania działki nie został opracowany zgodnie z przepisami § 8 ust. 2 ww. rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003r., tj. brak zestawienia wszystkich powierzchni działki objętej zabudową;

- w części graficznej projektu zagospodarowania działki brak orientacji położenia działki oraz określenia granic opracowania;

- projektowane dodatkowe 10 miejsc postojowych zlokalizowano poza zakresem aktualizacji mapy do celów projektowych; wniosek o pozwolenie na budowę nie obejmuje 10 dodatkowych miejsc postojowych, które zlokalizowano poza terenem MN 17;

- brak domiarów miejsca do składowania odpadów stałych od okien budynków;

- brak dojazdu do miejsc postojowych oznaczonych na projekcie "4",brak zwymiarowania drogi dojazdowej do garaży, brak wskazania poziomów wjazdu do garaży i brak wskazania odległości tego wjazdu do granicy z działką Nr 866, brak projektu odwodnienia niecki wjazdowej;

- brak opisu miejsca do składowania odpadów stałych oraz brak lokalizacji trzepaka.

Ponadto organ wskazał, iż protest odnośnie planowanej inwestycji strony postępowania - B.y P. jest uzasadniony, ponieważ projektowana inwestycja wpłynie na drastyczne obniżenie wartości jej nieruchomości.

Po rozpoznaniu odwołanie - wniesionego przez Inwestora J.W. - organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdyż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał, że w aktach sprawy organu I instancji znajdują się pełnomocnictwa z dnia 04.07.2011r., którymi B. P. umocowała G. N. i A. A. do reprezentowania przed organami administracji w sprawie. Natomiast w rozdzielniku zaskarżonej decyzji Starosty S. Nr [...] z dnia [...] nie umieszczono tych nazwisk, co oznacza również, że decyzja ta nie została doręczona ani G. N. ani A. A. Stosownie do art. 40 § 2 k.p.a., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika. Przepis ten nie dopuszcza żadnych wyjątków. Zatem w przypadku ustanowienia pełnomocnika brak jest podstaw prawnych do kierowania pism bezpośrednio do strony postępowania.

Ponadto przedmiotowa decyzja nie została skutecznie doręczona stronom postępowania, tj. S. L. i J. L., którzy zmarli, co wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru tej decyzji. Uwzględniając ten fakt organ I instancji winien ustalić wszystkich spadkobierców po zmarłych, a następnie przeprowadzić postępowanie z ich udziałem i doręczyć im zaskarżoną decyzję. W rozważanej sprawie natomiast udział tych osób pominięto, stąd też postępowanie organu I instancji jak również zapadłe rozstrzygnięcie obarczone jest wadą kwalifikowaną, powodującą konieczność uchylenia decyzji do ponownego rozpatrzenia, już z udziałem wszystkich spadkobierców po zmarłych.

Organ odwoławczy wskazał także na brak rozstrzygnięcia w sprawie wniosku B. P. o zawieszenie postępowania w trybie art. 97 k.p.a. Organ pierwszej instancji nie rozstrzygnął bowiem powyższego wniosku postanowieniem, do czego obligował go art. 101 k.p.a.

Ponadto w ocenie organu odwoławczego postępowanie Starosty S. w przedmiotowej sprawie należy uznać za nieprawidłowe z uwagi na fakt, iż uzasadniając swoją odmowę wydania pozwolenia na budowę organ podniósł, iż Inwestor nie wywiązał się z obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [...] Natomiast w ocenie organu II instancji po analizie tego postanowienia i dokumentów złożonych przez Inwestora nie można jednoznacznie stwierdzić, że obowiązek ten nie został przez niego wypełniony, z uwagi na brak szczegółowego i wyczerpującego wskazania zakresu braków projektu oraz formy, w jakiej należy dokonać uzupełnień.

Nie jest również dopuszczalne uzasadnianie odmowy wydania pozwolenia na budowę, polegające na wyliczeniu kolejnych braków w złożonym projekcie budowlanym bez wcześniejszego nałożenia na inwestora obowiązków ich uzupełnienia na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Organ wskazał także, że organy administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę nie posiadają uprawnień do oceny wpływu projektowanych inwestycji na wartość nieruchomości sąsiednich.

Przytaczając treść art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ podniósł, że przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, stosownie do przepisów obowiązującego w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związany z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 Nr 257, poz. 2573 ze zmianami). Nie wymaga zatem przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Dla przedmiotowego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego OSIEDLA "G. III" w S. uchwalony Uchwałą Nr [...] Rady Miasta S. z dnia [...] ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia [...] Nr 20,poz. 411.

Oceniając zgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami tego planu organ wskazał, że działka Inwestora Nr [...] znajduje się częściowo na obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonej w planie symbolem MN 17 oraz na obszarze usług publicznych (szkoła podstawowa, przedszkole, ewentualnie żłobek lub przychodnia) oznaczonych w tym planie symbolem UOp.

Projektowany budynek wielorodzinny znajduje się w całości na terenie oznaczonym w tym planie symbolem MN17.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w Rozdziale II. Przepisy szczegółowe, dotyczące przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów zawiera w § 6 ust. 1 do 5 następujące ustalenia:

- ust. 1: "Ustala się tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczone na rysunku planu symbolami: od MN1 do MN18";

- ust. 2: "Na terenach zespołów zabudowy jednorodzinnej, oznaczonych na rysunku planu symbolami: Ml, M3, M4, M6, M7, M9, M12, M13, M17, ustala się jako przeznaczenie podstawowe mieszkalnictwo jednorodzinne z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi, o niskiej intensywności zabudowy, przy średniej liczbie mieszkań 10-15/1ha terenów brutto";

- ust. 3: "Na terenach zespołów zabudowy jednorodzinnej, oznaczonych na Rysunku Planu symbolami M8, M9, M10, ustala się jako przeznaczenie podstawowe mieszkalnictwo jednorodzinne o średniej intensywności zabudowy, przy liczbie mieszkań 15-20/ 1ha terenów brutto w zabudowie szeregowej na działkach małych do 4,5a.".

- ust. 4 pkt. 1: "Jako przeznaczenie dopuszczalne na terenach, o których mowa w ust. 1, ustala się możliwość lokalizacji pojedynczych budynków mieszkalnictwa wielorodzinnego, typu małe domy mieszkalne; oraz wszelkich form zabudowy jednorodzinnej";

- ust. 5 pkt 2: "Zachowanie zasady, aby takie obiekty lub urządzenia projektowane i istniejące z zakresu przeznaczenia dopuszczalnego łącznie nie zajmowały więcej niż 30% powierzchni całego obszaru".

W związku z tak sformułowanymi ustaleniami planu organ uznał za niezbędne rozstrzygnięcie czy budynek mieszkalny wielorodzinny z 30 lokalami mieszkalnymi może zostać wybudowany na wskazanym pod zabudowę terenie znajdującym się w obszarze MN17.

Organ podkreślił, że koniecznym jest wskazanie, co oznacza pojęcie "mały dom mieszkalny".

Analizując obowiązujące przepisy prawa organ stwierdził, że brak jest aktualnie legalnej definicji małego domu mieszkalnego. Istniała ona natomiast w przepisach, które utraciły moc obowiązującą tj. Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 1987 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów Prawa lokalowego (Dz. U. z 1987 r. Nr 36, poz. 203), które w § 2 stanowiło, iż mały dom mieszkalny może obejmować 2 do 4 samodzielnych lokali mieszkalnych lub nie więcej niż 20 izb. Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. Prawo lokalowe (Dz. U. z 1987 r. Nr 30, poz. 165) małym domem mieszkalnym był budynek obejmujący samodzielne lokale mieszkalne, których własność została lub mogła zostać wyodrębniona na rzecz różnych osób. Poza tym ustawa z dnia 28 maja 1957r. o wyłączeniu spod publicznej gospodarki lokalami domów jednorodzinnych oraz lokali w domach spółdzielni mieszkaniowych (Dz. U. z 1962 r. Nr 47, poz. 228) w art. 1 ust. 1 pkt 2 stanowiła, że wyłącza się spod publicznej gospodarki lokalami odpowiadające warunkom tej ustawy lokale mieszkalne w małych domach mieszkalnych złożonych z 2-4 lokali. Zarządzenie Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 3 grudnia 1962r. w sprawie wytycznych w zakresie wyznaczania terenów pod niskie budownictwo mieszkaniowe oraz normatywy zabudowy tych terenów (Monitor Polski 1962r. Nr 86, poz. 408) w § 1 ust. 4 wskazuje, że przez mały dom mieszkalny rozumie się budynek mieszkalny złożony z 2-4 lokali, stanowiących odrębną własność różnych osób lub własność spółdzielni mieszkaniowej. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego posługując się pojęciem, które nie zostało wyjaśnione w aktualnie obowiązujących przepisach powinien przewidywać jego definicję. Jeżeli nie czyni zadość temu wymogowi - a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie - określony termin powinien być definiowany z uwzględnieniem jego potocznego rozumienia.

Organ odwoławczy przywołał w tym zakresie orzeczenia: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 1998r., sygn. akt IV SA 1969/96 i Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2002 r., sygn. akt. III RN 131/01.

Podsumowując powyższe organ podniósł, że kategoria małych domów, mieszkalnych nie może, w związku z uchyleniem definicji ustawowej, mieć charakteru odrębnego i zarazem wykluczającego ze swojego zakresu budynki jednorodzinne i wielorodzinne, lecz musi się częściowo z nimi pokrywać. Należałoby zatem przyjąć, zdaniem organu, że przez małe domy mieszkalne trzeba rozumieć stosunkowo niewielkie budynki mieszkalne liczące po kilka lokali. Oznacza ta w szczególności, że małym domem mieszkalnym będzie budynek mieszkalny jednorodzinny (składający się z dwóch lokali - art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane), a także niektóre budynki mieszkalne wielorodzinne (składające się z kilku lokali). Budynek mieszkalny wielorodzinny, a dokładnie budynek składający się z dwóch segmentów, w którym zaprojektowano 30 lokali mieszkalnych nie może być - w ocenie organu - kwalifikowany jako mały dom mieszkalny, a co za tym idzie nie można stwierdzić zgodności planowanej przez J.W. na działce Nr [...] inwestycji z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Ponadto w analizowanym planie miejscowym w § 6 ust. 2 jest mowa o "niskiej intensywności zabudowy, przy średniej liczbie mieszkań 10-15/1ha terenów brutto".

Organ zauważył, że na rysunku planu w całym obszarze objętym tym planem nie ma obszaru oznaczonego M17.

Skoro jednak w ustaleniach planu mówi się o intensywności zabudowy, a intensywność ta nie została w sposób nie budzący wątpliwości określona, organ przeprowadził analizę intensywności zabudowy, na podstawie całości ustaleń planu wraz z załącznikiem graficznym do planu.

Stosownie do zapisu § 2 uchwały z dnia [...], ustalenia planu stanowią

treść tej uchwały, a jej integralną częścią jest m.in. rysunek planu w skali 1:1000 określający warunki zabudowy i zagospodarowania poszczególnych terenów.

Analizując treść ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego łącznie z załącznikiem graficznym dla całego obszaru objętego planem - organ stwierdził, że obszar ten przeznaczony jest w tym planie pod zabudowę małej i średniej intensywności. Na części graficznej planu wrysowano zabudowę istniejącą oraz projektowaną. Uwzględniając zapisy w planie oraz treść planszy, największą intensywność zabudowy posiada teren oznaczony w tym planie symbolem MN8, który przeznaczony jest pod jednorodzinną zabudowę szeregową.

Plan zakłada, że na tym terenie o powierzchni ok. 1650 m2 może powstać 7-mio segmentowa zabudowa szeregowa budynkami jednorodzinnymi. Przyjmując, że w każdym segmencie mogą powstać dwa odrębne mieszkania (uwzględniając definicję budynku jednorodzinnego) to intensywność zabudowy dla tego obszaru wynosi 14 mieszkań na ok.1650m2, tj. ok.85 mieszkań / 1ha powierzchni obszaru MN8. Przeliczając analogicznie dla obszaru oznaczonego w planie symbolem MN17 o powierzchni 11600 m2, przy uwzględnieniu istniejącej i projektowanej zabudowy na 11 działkach budowlanych znajdujących się w zasięgu obszaru MN17, organ stwierdził, (przy założeniu, że na każdej z tych działek istnieje bądź może powstać budynek z dwoma lokalami mieszkalnymi, z definicji budynku jednorodzinnego),iż intensywność zabudowy obszaru MN17 wynosi 22 lokale mieszkalne na 11600m2, co daje z kolei intensywność zabudowy 18,9 mieszkań /1 ha powierzchni obszaru MN17. Uwzględniając powyższy wskaźnik w stosunku do powierzchni działki Inwestora Nr [...] w granicach obszaru MN17 wynoszącej 1800 m2, organ stwierdził, że na tej działce mógłby powstać budynek z 3,4 lokalami mieszkalnymi.

W analizowanym przypadku zamierzeniem inwestora jest realizacja budynku wielorodzinnego z 30 lokalami mieszkalnymi na powierzchni 1800 m2. Organ zauważył przy tym, że miejscowy plan dla terenu MN17 zakłada mniejszą intensywność zabudowy - zabudowa wolnostojąca, niż dla terenu MN8 – zabudowa jednorodzinna szeregowa.

Za taką analizą możliwości zabudowy działki Inwestora Nr [...] przemawia również fakt, iż na terenie oznaczonym w miejscowym planie symbolem MN 17 ustalono przeznaczenie podstawowe - zabudowa jednorodzinna, a jako dopuszczalne wskazano możliwość lokalizacji pojedynczych budynków mieszkalnictwa wielorodzinnego, typu małe domy mieszkalne oraz wszelkich form zabudowy jednorodzinnej.

Organ odwoławczy wskazał również, że w aktach niniejszej sprawy znajdują się dwie opinie dotyczące ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "G. III" w S., tj.:

- "Interpretacja ustaleń realizacyjnych miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "G. III" w S., uchwalonego uchwałą Nr VI/39/1999 Rady Miasta S. z dnia [...] dla terenu oznaczonego symbolem MN 17 sporządzona przez urbanistę – W. G.;

- "Interpretacja-odpowiedź w zapisie obowiązujących ustaleń tekstowych i graficznych planu miejscowego pn. "G. III" w S. podpisana przez W.P. Naczelnika Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miejskiego w S..

Z opinii opracowanej przez organ planistyczny - Urząd Miejski w S. wynika, że budynek mieszkalny z 30-oma lokalami mieszkalnymi nie mieści się w grupie małych domów mieszkalnych.

Natomiast z opinii sporządzonej przez W.G., wynika, że planowany przez Inwestora budynek z 30-oma mieszkaniami mieści się w grupie obiektów przeznaczenia dopuszczalnego na obszarze MN17, tj. stanowi budynek mieszkalnictwa wielorodzinnego typu mały dom mieszkalny i jego realizacja nie narusza ustaleń obowiązującego na tym terenie planu miejscowego. W obu opiniach nie odniesiono się do intensywności zabudowy. Obie opinie zawierają rozbieżne wnioski.

Wobec wszystkich dokonanych powyżej ustaleń organ odwoławczy podniósł, że budowa budynku objęta wnioskiem J.W. z dnia 28.10.2010r. na terenie oznaczonym w obowiązującym planie miejscowym symbolem MN17, nie jest zgodna z jego ustaleniami.

W związku z powyższym zdaniem organu odwoławczego organ I instancji ponownie winien podjąć stosowne działania odnośnie wskazanych wad proceduralnych postępowania, dokonać ponownej szczegółowej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, stosownie do wyżej wskazanych przepisów art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a następnie podjąć rozstrzygnięcie, którego uzasadnienie winno spełniać wymogi art. 107 k.p.a.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł J. W. wskazując, że nie zgadza się z uzasadnieniem tego rozstrzygnięcia w części dotyczącej niewłaściwej interpretacji definicji " małe domy mieszkalne" oraz jej zastosowania w przedmiotowej sprawie oraz oceny organu dotyczącej niezgodności planowanej inwestycji z obowiązującym na tym terenie planem miejscowym.

W ocenie skarżącego na terenie planowanej inwestycji dopuszcza się realizację zabudowy wielorodzinnej według następujących parametrów:

- powierzchnia terenu zajętego pod zabudowę dopuszczalną nie może zajmować więcej niż 30% całego obszaru ( MN17);

- maksymalną wysokość zabudowy mieszkaniowej ustala się na 8,0 m do najniższego gzymsu i 13,0 m do kalenicy lub 2,5 kondygnacji z możliwością podpiwniczenia o wysokości 1,50 m nad poziom terenu,

które to wymogi zostały spełnione w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym, a co za tym idzie inwestycja pozostaje w zgodności z ustaleniami obowiązującego na tym terenie planu miejscowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż w niej podniesione.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Oznacza to, że w postępowaniu sądowo- administracyjnym badaniu podlega, po pierwsze – prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy, a po drugie – trafność wykładni tych przepisów. Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na decyzję (lub postanowienie), uchyla ją w całości lub części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Sądowa kontrola legalności orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.).

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej właściwości stwierdzić należy, że organ II instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z 12 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżonym rozstrzygnięciem Wojewoda uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia gdyż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Przedmiotowa decyzja, wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., ma zatem charakter kasacyjny i jako taka jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygania spraw w postępowaniu odwoławczym. Z tego też względu, jak to zgodnie przyjmuje się w orzecznictwie, niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca cyt. przepisu. Odnośnie uprawnień organu odwoławczego, o jakich mowa w art. 138 § 2 k.p.a., wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z 4.05.1998r., opublik. ONSA nr 3 z 1998r., poz. 79.

W doktrynie podkreśla się ( por. Andrzej Wróbel, Komentarz do art. 138 k.p.a.,LEX 2012r.), że w związku ze zmianą stanu prawnego, z dniem 11 kwietnia 2011r. zmieniły się przesłanki dopuszczalności wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej. Zgodnie z nowym brzmieniem art. 138 § 2 k.p.a. organ może wydać decyzję kasacyjną, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wyraźnie zatem kodeks wyodrębnia dwie przesłanki wydania przez organ odwoławczy decyzji, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, a mianowicie:

1/ stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksu oraz/lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych,

2/ uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

W doktrynie wskazuje się także, iż użycie w tym przepisie spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, jakkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, to nie jest przesłanką wystarczającą. Niezbędne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie".

Zdaniem Sądu wydanie decyzji kasacyjnej znajduje więc uzasadnienie w przypadku gdy organ odwoławczy ustali w sposób nie budzący wątpliwości, że organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, który ma istotny wpływ na treść wydanej przez niego decyzji.

Jak już podniesiono na wstępie kontroli Sądu została poddana decyzja kasacyjna. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że w aktach organu I instancji znajdują się pełnomocnictwa z dnia 04.07.2011r., którymi B. P. umocowała G. N. i A. A. do reprezentowania przed organami administracji w sprawie. Natomiast w rozdzielniku zaskarżonej decyzji Starosty S. Nr [...] z dnia [...] nie umieszczono tych nazwisk, co oznacza również, że decyzja ta nie została doręczona ani G. N. ani A. A., natomiast stosownie do art. 40 § 2 k.p.a., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika. Przepis ten nie dopuszcza żadnych wyjątków. Zatem w przypadku ustanowienia pełnomocnika brak jest podstaw prawnych do kierowania pism bezpośrednio do strony postępowania.

Ponadto, zdaniem organu, przedmiotowa decyzja nie została skutecznie doręczona stronom postępowania, tj. S. L. i J. L., którzy zmarli, co wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru tej decyzji. Uwzględniając ten fakt organ I instancji winien ustalić wszystkich spadkobierców po zmarłych, a następnie przeprowadzić postępowanie z ich udziałem i doręczyć im zaskarżoną decyzję. W niniejszej sprawie natomiast udział tych osób pominięto, stąd też postępowanie organu I instancji jak również zapadłe rozstrzygnięcie obarczone jest wadą kwalifikowaną, powodującą konieczność uchylenia decyzji do ponownego rozpatrzenia, już z udziałem wszystkich spadkobierców po zmarłych.

Organ odwoławczy wskazał także na brak rozstrzygnięcia w sprawie wniosku B. P. o zawieszenie postępowania w trybie art. 97 k.p.a. Organ pierwszej instancji nie rozstrzygnął bowiem powyższego wniosku postanowieniem, do czego obligował go art. 101 k.p.a.

Ponadto w ocenie organu odwoławczego postępowanie Starosty S. w przedmiotowej sprawie należy uznać za nieprawidłowe również dlatego, że uzasadniając swoją odmowę wydania pozwolenia na budowę organ podniósł, iż Inwestor nie wywiązał się z obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [...] Natomiast w ocenie organu II instancji po analizie tego postanowienia i dokumentów złożonych przez Inwestora nie można jednoznacznie stwierdzić, że obowiązek ten nie został przez niego wypełniony, z uwagi na brak szczegółowego i wyczerpującego wskazania zakresu braków projektu oraz formy, w jakiej należy dokonać uzupełnień.

Nie jest również dopuszczalne uzasadnianie odmowy wydania pozwolenia na budowę, polegające na wyliczeniu kolejnych braków w złożonym projekcie budowlanym bez wcześniejszego nałożenia na inwestora obowiązków ich uzupełnienia na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Organ wskazał także, że organy administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę nie posiadają uprawnień do oceny wpływu projektowanych inwestycji na wartość nieruchomości sąsiednich.

Jednocześnie dokonując oceny zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ odwoławczy zaprezentował stanowisko, że budowa budynku objęta wnioskiem J.W. z dnia 28.10.2010r. na terenie oznaczonym w obowiązującym planie miejscowym symbolem MN17, nie jest zgodna z jego ustaleniami.

W świetle powyższych okoliczności ocenę czy w realiach badanej sprawy zaistniały przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej determinuje uprzednie ustalenie czy planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Podzielenie bowiem stanowiska organu odwoławczego, iż budowa budynku objęta wnioskiem Inwestora na terenie oznaczonym w obowiązującym planie miejscowym symbolem MN17, nie jest zgodna z jego ustaleniami rzutuje na treść rozstrzygnięcia organu. Nawet bowiem uzupełnienie postępowania przez organ I instancji we wskazanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zakresie nie umożliwi wydania decyzji zgodnej z wnioskiem Inwestora, jeśli się zważy na treść art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, który obliguje organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego do m.in. sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Negatywny wynik ustaleń organu co do tej zgodności właściwie bowiem przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym przeprowadzenie postępowania przez organ I instancji we wskazanym przez organ odwoławczy kierunku nie doprowadzi do uwzględnienia wniosku Inwestora - skoro planowana inwestycja, w ocenie tego organu, nie jest zgodna z ustaleniami planu. W takim przypadku, zdaniem Sądu, organ odwoławczy winien rozstrzygnąć sprawę merytorycznie.

W świetle powyższych rozważań kluczowym dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej jest ustalenie czy prawidłowa jest ocena organu, iż planowana inwestycja na terenie oznaczonym w obowiązującym planie miejscowym symbolem MN17, nie jest zgodna z jego ustaleniami.

W ocenie Sądu należy w tym zakresie w całości podzielić stanowisko organu odwoławczego.

Z akt sprawy wynika, iż planowana inwestycja obejmuje dwusegmentowy, czterokondygnacyjny budynek wielorodzinny o 30 lokalach mieszkalnych i powierzchni zabudowy 662,57 m2 na części działki Nr [...] o powierzchni 1800 m2 znajdującej się częściowo na obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonej w planie symbolem MN 17 oraz na obszarze usług publicznych (szkoła podstawowa, przedszkole, ewentualnie żłobek lub przychodnia) oznaczonych w tym planie symbolem UOp.

Dla przedmiotowego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego OSIEDLA "G. III" w S. uchwalony Uchwałą Nr [...] Rady Miasta S. z dnia [...] ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia [...],Nr20,poz. 411.

Plan ten w Rozdziale II. Przepisy szczegółowe, dotyczące przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów w § 6 ust. 1 do 5 zawiera następujące ustalenia:

- ust. 1: "Ustala się tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczone na rysunku planu symbolami: od MN1 do MN18";

- ust. 2: "Na terenach zespołów zabudowy jednorodzinnej, oznaczonych na rysunku planu symbolami: Ml, M3, M4, M6, M7, M9, M12, M13, M17, ustala się jako przeznaczenie podstawowe mieszkalnictwo jednorodzinne z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi, o niskiej intensywności zabudowy, przy średniej liczbie mieszkań 10-15/1 ha terenów brutto";

- ust. 3: "Na terenach zespołów zabudowy jednorodzinnej, oznaczonych na Rysunku Planu symbolami M8, M9, M10, ustala się jako przeznaczenie podstawowe mieszkalnictwo jednorodzinne o średniej intensywności zabudowy, przy liczbie mieszkań 15-20/1 ha terenów brutto w zabudowie szeregowej na działkach małych do 4,5 a".

- ust. 4 pkt. 1: "Jako przeznaczenie dopuszczalne na terenach, o których mowa w ust. 1, ustala się możliwość lokalizacji pojedynczych budynków mieszkalnictwa wielorodzinnego, typu małe domy mieszkalne; oraz wszelkich form zabudowy jednorodzinnej";

- ust. 5 pkt 2: "Zachowanie zasady, aby takie obiekty lub urządzenia projektowane i istniejące z zakresu przeznaczenia dopuszczalnego łącznie nie zajmowały więcej niż 30% powierzchni całego obszaru".

W związku z takimi postanowieniami planu miejscowego koniecznym jest ustalenie czy planowana inwestycja jest z nim zgodna. Innymi słowy, czy przedmiotowy budynek może zostać wybudowany na terenie znajdującym się w obszarze MN17. Należy zgodzić się z organem, iż niezbędnym jest - w pierwszej kolejności - ustalenie znaczenia pojęcia "mały dom mieszkalny".

Argumentacja organu w zakresie interpretacji tego pojęcia w pełni zasługuje na akceptację.

Trafnie organ wskazuje, że obowiązujące przepisy nie zawierają legalnej definicji "małego domu mieszkalnego". Natomiast pojęcie to zostało zdefiniowane w uprzednio obowiązujących przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 1987r. w sprawie wykonania niektórych przepisów Prawa lokalowego (Dz. U. z 1987 r. Nr 36, poz. 203). Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia - mały dom mieszkalny może obejmować 2 do 4 samodzielnych lokali mieszkalnych lub nie więcej niż 20 izb. Jeżeli w domu takim znajdują się również lokale użytkowe, nie bierze się ich pod uwagę przy ustalaniu powierzchni użytkowej lokali mieszkalnych oraz liczby izb.

Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. Prawo lokalowe (Dz. U. z 1987 r. Nr 30, poz. 165) małym domem mieszkalnym był budynek obejmujący samodzielne lokale mieszkalne, których własność została lub mogła zostać wyodrębniona na rzecz różnych osób. Odnotować także trzeba, iż ustawa z dnia 28 maja 1957r. o wyłączeniu spod publicznej gospodarki lokalami domów jednorodzinnych oraz lokali w domach spółdzielni mieszkaniowych (Dz. U. z 1962 r. Nr 47, poz. 228) w art. 1 ust. 1 pkt 2 stanowiła, że wyłącza się spod publicznej gospodarki lokalami odpowiadające warunkom tej ustawy lokale mieszkalne w małych domach mieszkalnych złożonych z 2-4 lokali. Natomiast zgodnie z § 1 ust. 4 załącznika do Zarządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 3 grudnia 1962r. w sprawie wytycznych w zakresie wyznaczania terenów pod niskie budownictwo mieszkaniowe oraz normatywy zabudowy tych terenów (Monitor Polski 1962r. Nr 86, poz. 408) - przez mały dom mieszkalny rozumie się budynek mieszkalny złożony z 2-4 lokali, stanowiących odrębną własność różnych osób lub własność spółdzielni mieszkaniowej.

Rację ma także organ, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego posługując się pojęciem, które nie zostało wyjaśnione w aktualnie obowiązujących przepisach powinien przewidywać jego definicję, a jeśli - tak jak w sprawie niniejszej- tego nie czyni to pojęcie to powinno być definiowane z uwzględnieniem jego potocznego rozumienia.

Wzmocnieniem argumentacji organu - zaakceptowanej przez tut. Sąd - jest orzecznictwo sądowe zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 1998r., sygn. akt IV SA 1969/96, LEX Nr 43736, i wyroku Sądu Najwyższego z dnia z dnia 9 lipca 2002r., sygn. akt. III RN 131/01, OSNP 2003/12/283.

Trafnie także organ odwoławczy wskazuje, że w związku z uchyleniem przepisów zawierających definicję legalną pojęcia "małe domy mieszkalne" - kategoria małych domów mieszkalnych nie może mieć charakteru odrębnego i zarazem wykluczającego ze swojego zakresu budynki jednorodzinne i wielorodzinne, lecz musi się częściowo z nimi pokrywać.

Mając na uwadze powyższe, Sąd rozpoznający sprawę niniejszą, podziela stanowisko organu, że przez małe domy mieszkalne należy rozumieć stosunkowo niewielkie budynki mieszkalne liczące po kilka lokali. To zaś oznacza, że w szczególności małym domem mieszkalnym będzie budynek mieszkalny jednorodzinny (składający się z dwóch lokali - art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane), a także niektóre budynki mieszkalne wielorodzinne (składające się z kilku lokali).

W tych okolicznościach faktycznych i prawnych stwierdzić przyjdzie, że w realiach rozpoznawanej sprawy budynek mieszkalny wielorodzinny, dwusegmentowy, czterokondygnacyjny o 30 lokalach mieszkalnych nie może zostać zakwalifikowany jako mały dom mieszkalny.

Reasumując, zasługuje na uwzględnienie stanowisko organu, że nie można stwierdzić zgodności planowanej przez skarżącego inwestycji z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Należy także podzielić stanowisko organu odwoławczego w zakresie przeprowadzonej przez ten organ analizy intensywności zabudowy.

Istotnie, w planie miejscowym w § 6 ust. 2 jest mowa o "niskiej intensywności zabudowy, przy średniej liczbie mieszkań 10-15/1ha terenów brutto".

Jak trafnie zauważył organ, na rysunku planu w całym obszarze objętym tym planem nie ma obszaru oznaczonego M17.

Stosownie do § 2 przedmiotowej uchwały, ustalenia planu stanowią treść tej uchwały, a jej integralną częścią jest m.in. rysunek planu w skali 1:1000 określający warunki zabudowy i zagospodarowania poszczególnych terenów. Analiza treści ustaleń planu łącznie z załącznikiem graficznym dla całego obszaru objętego planem daje podstawę do stwierdzenia, że obszar ten przeznaczony jest pod zabudowę małej i średniej intensywności.

Zapisy planu oraz treść planszy wskazują, że największą intensywność zabudowy posiada teren oznaczony w planie symbolem MN8, który przeznaczony jest pod jednorodzinną zabudowę szeregową.

Plan zakłada, że na tym terenie może powstać 7-mio segmentowa zabudowa szeregowa budynkami jednorodzinnymi. Przyjmując, zatem, że w każdym segmencie mogą powstać dwa odrębne mieszkania – przy uwzględnieniu definicji budynku jednorodzinnego - to intensywność zabudowy dla tego obszaru wynosi 14 mieszkań na ok. 1650m2, tj. ok. 85 mieszkań / 1ha powierzchni obszaru MN8. Tak więc przeliczając analogicznie dla obszaru oznaczonego w planie symbolem MN17 o powierzchni 11600 m2, przy uwzględnieniu istniejącej i projektowanej zabudowy na 11 działkach budowlanych znajdujących się w zasięgu obszaru MN 17, podzielić należy stanowisko organu, że (przy założeniu, że na każdej z tych działek istnieje bądź może powstać budynek z dwoma lokalami mieszkalnymi) - intensywność zabudowy obszaru MN17 wynosi 22 lokale mieszkalne na 11600m2, co daje z kolei intensywność zabudowy 18,9 mieszkań /1ha powierzchni obszaru MN17.

Trafnie zatem organ wskazuje, że uwzględniając powyższy wskaźnik w stosunku do powierzchni działki Inwestora Nr [...] w granicach obszaru MN17 wynoszącej 1800 m2, - na tej działce mógłby powstać budynek z 3,4 lokalami mieszkalnymi.

W konsekwencji należy zgodzić się z organem, że miejscowy plan dla terenu MN17 zakłada mniejszą intensywność zabudowy - zabudowa wolnostojąca, niż dla terenu MN8 – zabudowa jednorodzinna szeregowa. Za taką analizą możliwości zabudowy działki Inwestora Nr [...] przemawia również i ta okoliczność, że na terenie oznaczonym w miejscowym planie symbolem MN 17 ustalono przeznaczenie podstawowe - zabudowa jednorodzinna, a jako dopuszczalne wskazano możliwość lokalizacji pojedynczych budynków mieszkalnictwa wielorodzinnego, typu małe domy mieszkalne oraz wszelkich form zabudowy jednorodzinnej.

W świetle przedstawionych rozważań, Sąd nie podziela zarzutów skargi kwestionujących przedstawioną przez organ interpretację pojęcia "małe domy mieszkalne", jak również ustalenia organu, że budowa budynku objętego wnioskiem skarżącego na terenie oznaczonym w planie symbolem MN17 – nie jest zgodna z jego ustaleniami.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że wydanie zaskarżonej decyzji kasacyjnej narusza art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 12 k.p.a. (zasada szybkości postępowania).

Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy wyeliminuje dotychczasowe naruszenia prawa i wyda stosowne rozstrzygnięcie.

Stwierdzając, iż organ odwoławczy naruszył wskazane powyżej przepisy postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt. I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a.

Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku znajduje oparcie w art. 152 tej ustawy.