Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1666/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust 1 i ust 4
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Leszek Kamiński ( spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu skargę oddala


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. na podstawie art. 29 ust. 1, ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz.115 ze. zm. ) zw. dalej ustawą o drogach publicznych oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze. zm.) zw. dalej k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku M. R. - odmówił zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej Nr [...] P. na działki o nr ewid. [...] i [...] położonych w miejscowości G.

Organ wyjaśnił, iż wnioskiem z dnia 17 listopada 2010 r. M. R. wystąpiła o wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu na 169 kilometrze drogi krajowej Nr [...], na działki nr [...] w G. Zgodnie z treścią złożonego wniosku, planowany zjazd miałby poprawić obsługę komunikacyjną powstającej zagrody i umożliwić jej pełne wykorzystanie.

W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, iż zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Ze względu na wymogi wynikające z rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., Nr 43, poz. 430) zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony.

Organ podał, iż działki skarżącej przylegają do drogi krajowej Nr [...] P. (od km 169+268 do km 169+314, strona prawa) oraz drogi gminnej, usytuowanej na działce o nr ewid. [...] (ul. Ź.), z której istniejąca na działkach zabudowa indywidualna ma zapewniony dostęp komunikacyjny, co potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Odcinek drogi krajowej Nr [...], przylegający do terenu działek, został zakwalifikowany zarządzeniem Nr 80 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, zmienionym zarządzeniem Nr 83 z dnia 24 grudnia 2009 r., do dróg głównych, klasy G. W odniesieniu do tej klasy dróg, obowiązujące przepisy rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. stawiają surowe wymagania w zakresie lokalizacji nowych zjazdów, zgodnie bowiem z dyspozycją § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia "...W celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego (...) na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę...".

Określone wyżej warunki techniczne dotyczące dostępności dróg, w zależności od ich klas funkcjonalnych, wskazują na duże znaczenie tej regulacji dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, gdyż manewry wykonywane przy wyłączaniu i włączaniu się do ruchu, powodują istotne zagrożenie tego bezpieczeństwa. Organ przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym każdy bezpośredni zjazd stanowi potencjalne źródło kolizji na drodze, zwiększające zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego i ograniczenie jego płynności, w stopniu tym większym, im większe jest natężenie ruchu na tej drodze i im większa jest liczba zjazdów i częstotliwość ich występowania.

Budowa zjazdu musi być dopuszczalna nie tylko z punktu widzenia rygorów przewidzianych w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, ale również nie może naruszać wymogów związanych z klasą drogi. Zgodnie z § 3 pkt 4 cyt. rozporządzenia, przez klasę drogi rozumie się przyporządkowanie drodze odpowiednich parametrów technicznych, wynikających z jej cech funkcjonalnych, tak więc droga krajowa Nr [...] musi zachować parametry techniczne i użytkowe odpowiadające drogom klasy G, w tym również w zakresie lokalizacji zjazdów.

Organ podał, iż wskazane uwarunkowania zostały w całości uwzględnione w treści decyzji Burmistrza W. nr [...] z dnia [...] września 2006 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji, obejmującej budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego (parterowego z poddaszem mieszkalnym), przewidzianej do realizacji na działkach skarżącej, której kopię wnioskodawca przedłożył do organu. Zgodnie z jej zapisami, obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji powinna być zapewniona z drogi gminnej stosownie do pisma Zarządu Dróg Miejskich i Gminnych znak: [...] z [..] sierpnia 2006 r., co spełnia wymagania § 9 ust. 1 pkt 4 przywołanego wyżej rozporządzenia.

W ocenie organu, zjazd indywidualny z drogi krajowej Nr 45, w przypadku uwzględnienia wniosku strony, byłby usytuowany na odcinku drogi krajowej, na którym istniejąca organizacja ruchu (linia ciągła w osi jezdni, jednostronnie przekraczalna), ogranicza relacje lewoskrętne dla nieruchomości usytuowanych po prawej stronie drogi, z uwagi na ukształtowanie poziome drogi (łuk poziomy). Wnioskowany zjazd stworzyłby dodatkowy punkt kolizji na omawianym odcinku drogi, wpływający na obniżenie poziomu bezpieczeństwa i płynności ruchu drogowego, gdzie zgodnie z wprowadzoną zmianą do projektu stałej organizacji ruchu (z uwagi na powstanie skrzyżowania drogi krajowej Nr [...] - ul. O. z drogą gminną - ul. K.) obowiązuje ograniczenie prędkości do 70 km/h, a jednocześnie w sąsiedztwie istniejącego (po drugiej stronie drogi) przystanku autobusowego, co zdaniem zarządcy drogi przemawia za odmową udzielenia zezwolenia na jego lokalizację.

Analiza stanu faktycznego i prawnego potwierdza, że zezwolenie na lokalizację zjazdu indywidualnego byłoby sprzeczne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa nakazującymi ograniczanie liczby i częstotliwości zjazdów z dróg głównych, klasy G, jako elementów obniżających poziom bezpieczeństwa ruchu na drodze. Zarządca drogi krajowej, biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy przywołanego rozporządzenia, bezpieczeństwo ruchu na drodze krajowej, istniejącą organizację ruchu na przylegającym odcinku drogi oraz fakt, że zabudowa zlokalizowana na działkach skarżącej może mieć zapewnioną obsługę komunikacyjną w sposób dotychczasowy tj. od strony drogi gminnej, odmówił wydania zezwolenia na lokalizację przedmiotowego zjazdu.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy o drogach publicznych i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., po rozpoznaniu wniosku M. R. o ponowne rozpatrzenie sprawy - utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2011 r.

Po przeprowadzeniu ponownego postępowania w sprawie, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie znalazł podstaw do uchylenia kontrolowanej decyzji. Organ podniósł, iż w odniesieniu do dróg krajowych klasy G, przepisy szczególne stawiają surowe wymagania w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać tej klasy drogi, tak aby była zapewniona płynność ruchu i bezpieczeństwo ich użytkowników. Względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach krajowych tej klasy przemawiają za tym, aby lokalizowanie zjazdów z takiej drogi miało miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia innego dojazdu. W rozpatrywanej sprawie trudno dopatrzyć się istnienia takiej wyjątkowej sytuacji, przemawiającej za ewentualnym uwzględnieniem żądania strony. Przedmiotowa nieruchomość od strony zachodniej przylega do drogi krajowej Nr [...] zaś od strony wschodniej do drogi gminnej (ul. Ź.), która to poprzez ul. Kłosową ma połączenie z ww. drogą krajową.

W ocenie organu obsługa komunikacyjna nieruchomości skarżącej może odbywać się poprzez ww. drogę gminną bez konieczności wykonywania kolejnego zjazdu, a tym samym stwarzania dodatkowego punktu kolizji na tej drodze, zagrażającego bezpieczeństwu ruchu oraz ograniczającego jego płynność dla wszystkich uczestników drogi krajowej. Wskazana obsługa komunikacyjna jest tym bardziej zasadna, że decyzja nr [...] Burmistrza W. z dnia [...] września 2006 r. zawiera zapis, iż obsługa komunikacyjna ww. inwestycji ma być zapewniona z drogi gminnej, tj. ulicy Ź.

Zaistniałe w niniejszej sprawie ograniczenie wykonywania prawa własności przez stronę, która nie uzyska zezwolenia na lokalizację nowego zjazdu, jest uzasadnione. Zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest niewątpliwie naczelnym kryterium wyrażania zgody na zjazd i może wpływać na uprawnienia właściciela działki w swobodnym korzystaniu ze swojej własności. W świetle art. 140 Kodeksu cywilnego prawo własności nie jest prawem absolutnym i może doznawać szeregu ograniczeń, jeżeli wynikają one z przepisów prawa. Do takich przepisów należą przepisy ustawy o drogach publicznych i przepisy wykonawcze do tej ustawy.

Odpowiadając na zarzuty strony zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ wyjaśnił, iż zarządca drogi nie wykonywał spornego zjazdu, ani nie udzielał zgody na jego wykonanie, a zatem z formalnego punktu widzenia zjazd ten nie istniał, co potwierdza jego brak w ewidencji zjazdów. Rzekomy zjazd, na którego istnienie strona się powołuje, w istocie mógł stanowić wyjeżdżoną część pasa drogowego, po której nieformalnie odbywał się dojazd do ww. nieruchomości. W toku przeprowadzonego postępowania nie potwierdzono legalności istnienia zjazdu, na który wskazuje skarżąca. Ponadto decyzja z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] Burmistrza W. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zjazdu indywidualnego z drogi krajowej Nr [...], na działki skarżącej została wyeliminowana z obrotu prawnego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] marca 2011 r.

Skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2011 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. B. wnosząc o jej uchylenie.

Strona skarżąca zarzuciła:

- naruszenie przepisu art. 7 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż w przedmiotowej sytuacji interes społeczny posiada bezwzględny prymat nad słusznym interesem skarżącej, co przejawia się w przyjęciu oceny tego przypadku z pominięciem stanu faktycznego, polegającego na korzystaniu przez kolejnych właścicieli nieruchomości, z urządzonego wjazdu od strony drogi krajowej numer [...], czego nie zmienia brak istnienia zjazdu w urządzeniach ewidencyjnych;

- naruszenie przepisu art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie zapoznania się z materiałem dowodowym na etapie postępowania odwoławczego;

- naruszenie przepisu art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w zaskarżonej decyzji na czym polegałoby zwiększenie zagrożenia w bezpieczeństwie ruchu drogowego, co powoduje, że zaskarżona decyzja nie poddaje się kontroli.

W ocenie skarżącej organ administracji wydając skarżone orzeczenia przekroczył granice uznaniowości i naruszył art. 7 k.p.a. nakazujący uwzględniać słuszny interes strony. Właściwe wyważenie obu przesłanek, jest rzeczą trudną, której Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie sprostał. Założenia zaskarżonej decyzji są niezgodne z ujawnionymi dowodami w sprawie. Całkowicie pominięto istnienie zjazdu z drogi krajowej stanowiącej własność skarżącej i przyjęto iż był to zjazd nieformalny. Pominięto okoliczność, że zjazd ten funkcjonował jeszcze zanim rozpoczęto prowadzenie ewidencji. Organ nie rozważył zeznań świadków, którzy jednoznacznie potwierdzili fakt istnienia "od zawsze" przedmiotowego zjazdu.

Skarżąca zarzuciła również, iż przy określaniu szeroko pojętego bezpieczeństwa ruchu i jego zagrożenia, nie wskazano na element natężenia ruchu na drodze krajowej, przez ten brak pojęcie zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, jest nieweryfikowalne i uzasadnia zarzut przekroczenia swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego.

W skardze podniesiono ponadto, iż przepis art. 10 § 1 k.p.a. nakazuje umożliwienie stronie zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, czego w tej sprawie, na etapie postępowania odwoławczego nie uczyniono.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie została uwzględniona.

Sąd kontrolował decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2011 r., którą odmówiono zgody na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej Nr [...] P. na działki strony skarżącej.

Materialnoprawną podstawę wydanej w niniejszej sprawie decyzji stanowił art. 29 ust. 1 i 4 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2. Ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony.

Charakter tego przepisu wskazuje na to, że wyrażenie zgody bądź jej odmowa następuje w formie decyzji administracyjnej, w ramach tzw. uznania administracyjnego (por. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 14 września 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 428/05, publ. LexPolonica nr 1878062; oraz z dnia 7 marca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 2235/06, publ. LEX nr 329687). Z przepisu tego wynika również, że organ administracyjny, wydając decyzję w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej, kieruje się przede wszystkim względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a ponadto kryteriami wyznaczonymi przez rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Wobec treści zarzutów skargi, w tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na wykonanie zjazdów z dróg publicznych.

W rozpoznawanej sprawie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad ustalił, iż droga krajowa Nr [...] została zakwalifikowana zarządzeniem Nr 80 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, zmienionym zarządzeniem Nr 83 z dnia 24 grudnia 2009 r., do dróg głównych, klasy G.

Z systematyki cytowanego rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. wynika, że możliwość lokalizowania zjazdów z poszczególnych klas dróg kształtuje się w zależności od rodzaju klasy drogi. W klasie A i S (czyli dróg o najwyższych natężeniach ruchu drogowego) zjazdy są w ogóle zabronione; w klasie dróg głównych przyspieszonych (GP) stosowanie zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo (gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości). Natomiast z § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia wynika, iż na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę.

W uzasadnieniu zaskarżonej w sposób istotny położono nacisk na względy bezpieczeństwa ruchu drogowego, które sprzeciwiają się lokalizacji zjazdu w miejscu proponowanym przez skarżącą. Uwarunkowania dotyczące bezpieczeństwa ruchu drogowego nie są pojęciem abstrakcyjnym, ale mają bezpośrednie przełożenie na ochronę takich wartości jak zdrowie i życie ludzkie, które są podobnie jak prawo własności również wartościami chronionymi konstytucyjnie. W uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 13 lipca 2009 r., sygn. I OSK 1243/09 (CBOSA) stwierdzono, iż zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na wykonanie zjazdów z dróg publicznych i może wpływać na uprawnienia właściciela działki w swobodnym korzystaniu z prawa własności, które nie jest prawem absolutnym i może doznawać szeregu ograniczeń, jeżeli wynikają one z przepisów prawa. Do takich norm prawnych należą między innymi przepisy ustawy o drogach publicznych oraz akty wykonawcze do tej ustawy. Na drodze klasy G zjazdy mogą być stosowane wyjątkowo, w sytuacjach określonych w § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, a ponadto z zachowaniem - w przypadku zjazdów publicznych - warunków określonych między innymi w § 78 ust. 1 i § 2 oraz § 113 ust. 1 - 10 rozporządzenia. Zjazdy nie mogą być wykonane w miejsca zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania (§ 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia) oraz na odcinku występowania dodatkowego pasa ruchu (§ 113 ust. 7 pkt 5 rozporządzenia). Na nadrzędność zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym wskazywano także m. in. w wyrokach NSA z dnia 23 grudnia 2004 r., sygn. OSK 986/04 oraz z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. I OSK 319/10 (oba wyroki w CBOSA).

W rozpoznawanej organ administracji zasadnie ustalił, iż zjazd indywidualny z drogi krajowej Nr [...], w przypadku uwzględnienia wniosku strony, byłby usytuowany na odcinku drogi krajowej, na którym istniejąca organizacja ruchu (linia ciągła w osi jezdni, jednostronnie przekraczalna), ogranicza relacje lewoskrętne dla nieruchomości usytuowanych po prawej stronie drogi, z uwagi na ukształtowanie poziome drogi (łuk poziomy). Wnioskowany zjazd stworzyłby dodatkowy punkt kolizji na omawianym odcinku drogi, wpływający na obniżenie poziomu bezpieczeństwa i płynności ruchu drogowego, gdzie obowiązuje ograniczenie prędkości do 70 km/h, i istnieje przystanek autobusowy.

Bezspornym jest, iż działki o nr ewid. [...], przylegają do drogi krajowej Nr [...] P. (od km 169+268 do km 169+314, strona prawa) oraz drogi gminnej, usytuowanej na działce o nr ewid.[...] (ul. Ź.), z której istniejąca na ww. działkach zabudowa indywidualna ma zapewniony dostęp komunikacyjny. Podkreślić należy, że z faktem bezpośredniego przylegania działki do drogi publicznej nie wiąże się z mocy samego prawa możliwość ustanowienia zjazdu z tej drogi na działkę. Możliwość ustanowienia w takiej sytuacji zjazdu z drogi publicznej nie jest bowiem wprost związana z prawem własności gruntu lecz stanowi uprawnienie, które związane jest z określoną nieruchomością, przyznawane w drodze zgody zarządcy drogi.

Sąd podzielił pogląd organu administracyjnego, iż obsługa komunikacyjna nieruchomości skarżącej może odbywać się poprzez drogę gminną - ul. Ź.- bez konieczności wykonywania kolejnego zjazdu, a tym samym stwarzania dodatkowego punktu kolizji, zagrażającego bezpieczeństwu ruchu oraz ograniczającego jego płynność. Powyższe ustalenia stwarzały podstawę do odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu.

Dając prymat interesowi społecznemu jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, któremu niewątpliwie zagraża zbyt duża ilość zjazdów z dróg o szczególnym natężeniu ruchu, jakim są drogi krajowe organ zasadnie odmówił udzielenia zezwolenia na lokalizację wnioskowanego zjazdu. Droga krajowa Nr[...] musi zachować parametry techniczne i użytkowe odpowiadające drogom klasy G, w tym również w zakresie lokalizacji zjazdów.

Biorąc powyższe pod uwagę, za niezasadny uznać należy zarzut skargi, iż zaskarżona decyzja narusza art. 7 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. poprzez niewykazanie, iż przedmiotowy zjazd zagrażał będzie bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające, dokonał prawidłowo oceny materiału dowodowego (brak przesłanek do udzielenia zgody na lokalizację zjazdu indywidualnego) oraz swoje ustalenia i ich ocenę w świetle obowiązujących przepisów prawa zawarł w uzasadnieniu faktycznym i prawnym swoich decyzji.

Nadto, Sąd nie dopatrzył się w sprawie naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w stopniu wymagającym wzruszenia zaskarżonej decyzji. Zgodnie z treścią tego przepisu organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z akt administracyjnych wynika, iż przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie pouczył skarżącej o treści powołanego przepisu, przez co skarżąca nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Dostrzegając taki stan rzeczy Sąd uznał jednak, że chociaż organy orzekające w sprawie naruszyły omawiany przepis, to jednak nie w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Również skarżąca nie wykazała, aby uchybienie organu popełnione w tym zakresie miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy.

Dokonując takiej oceny Sąd miał na uwadze orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04 (ONSAiWSA 2005, z. 4, poz. 66), wydanej na tle odpowiadającego treści art. 10 § 1 k.p.a. przepisu art. 200 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) wskazano, iż warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, iż takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy w takiej sytuacji wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. W wyroku z 24 maja 2007 r. (sygn. akt II GSK 4/07, lex nr 351055), Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że w sytuacji postawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia wskazanej wyżej normy prawa. Przytoczone poglądy Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. W konsekwencji zarzuty procesowe skargi nie zasługiwały na uwzględnienie.

Na koniec rozważań wyjaśnić należy, iż ze znajdującego się w aktach protokołu rozprawy z dnia 12 kwietnia 2012 r. wynika, iż Sąd postanowił zwolnić od udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania sądowego G. B. Powyższe poprzedziło ustalenie, iż G. B. jest prezesem spółki, która dzierżawi od skarżącej fragment działki niezabudowanej oznaczonej nr [...]. Stosownie do treści art. 33 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zw. dalej p.p.s.a., osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności.

W orzecznictwie sądowym i piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, że o tym, czy dana osoba ma interes prawny w danej sprawie, decyduje norma prawa materialnego, na której oparto zaskarżony akt administracyjny, a nie interes faktyczny (zob. wyr. NSA z dnia 15 kwietnia 1993 r., I SA 1719/92, OSP 1994, z. 10, poz. 199 z aprobującą glosą P. Kucharskiego). Interes prawny, to taki, który jest chroniony przez prawo i ochrona ta polega na możliwości żądania od organu administracji podjęcia określonych czynności mających na celu zrealizowanie interesu lub usunięcia zaistniałego zagrożenia. Aby interes prawny mógł być zaspokojony, musi być on interesem osobistym, własnym, indywidualnym, znajdującym swoją podstawę w konkretnym przepisie prawa materialnego oraz potwierdzenie w okolicznościach faktycznych (por. J. Borkowski, w. B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005, s. 224 i n.). O interesie prawnym osobistym, własnym i indywidualnym można zaś mówić, gdy przypisać go można do zindywidualizowanego podmiotu w tym znaczeniu, że akt prawny skierowany do danej osoby musi wpływać na jej sytuację prawną. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie G. B. posiada wyłącznie interes faktyczny wykluczający udział w sprawie w charakterze uczestnika.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.