Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 495/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6341 Pozbawienie uprawnień kombatanckich oraz pozbawienie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Protokolant sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2007r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i osób Represjonowanych z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich oddala skargę


UZASADNIENIE

E. M. wnioskiem z dnia [...]r. zwrócił się do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...]r. i wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 145a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 lutego 1994 r. W uzasadnieniu wniosku akcentował, że otrzymał uprawnienia kombatanckie, ale został ich pozbawiony z uwagi na to, że w latach 1945-1946 był pracownikiem Urzędu Bezpieczeństwa [...] w O.. Zaznaczył, iż nie walczył z demokratycznym podziemiem i nie pełnił "żadnych funkcji operacyjnych" w jednostkach związanych ze stosowaniem represji, ale pracował wyłącznie w tzw. formacjach wartowniczych.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, na podstawie art. 149 § 3, art. 145 a i art. 150 § 1 K.p.a. oraz art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tj. Dz. U. z 2002 r., Nr 42, poz. 371 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie ustawą o kombatantach, odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją własną z dnia [...]r. Nr [...], utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...]r. Nr [...].

W jej uzasadnieniu opisał stan faktyczny, który miał miejsce w sprawie i zaznaczył, że w stosunku do E. M. wszczęto postępowanie weryfikacyjne w trybie ustawy o kombatantach, bowiem posiadał on uprawnienia kombatanckie przyznane decyzją Zarządu Wojewódzkiego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację w K. z dnia [...]r., potwierdzone zaświadczeniem nr [...] z dnia [...]r. z tytułu (cytat): "działalności w ruchu oporu od [...]. do [...]. 1944 r., walki o utrwalenie władzy ludowej od [...]. do [...].1944 r., działalności w ruchu oporu AL. od [...]. do [...].1944 r.", tj. w wymiarze dwóch lat i dziewięciu miesięcy. Uprawnień tych E. M. został pozbawiony decyzją Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...]r. Nr [...], która została utrzymana w mocy decyzją tego samego Kierownika Urzędu z dnia [...]r. Nr [...]. Prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 stycznia 2004 r. sygn. akt 4 II SA/Ka 2982/01 złożona przez E. M. skarga na powyższą decyzję została oddalona. Początkowo wniosek E. M. z dnia [...]r., zakwalifikowany został jako wniosek o zmianę lub uchylenie decyzji ostatecznej i decyzją z dnia [...]r., wydaną na podstawie art. 154 § 1 K.p.a., Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odmówił uchylenia decyzji własnych z dnia [...]r. Nr [...] i z dnia [...]r. Nr [...]. Następnie, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., decyzja z dnia [...]r. została uchylona i sprawę przekazano ponownie do rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, zgodnie z treścią wniosku tj. w trybie wznowienia postępowania administracyjnego.

W wyniku rozpatrzenia wniosku organ pierwszej instancji wydał przedmiotową decyzję, w której zaznaczył, że art. 145a § 1 K.p.a., dodany przez art. 82 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 z późn. zm.) i obowiązujący od dnia 17 października 1997 r., nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania w odniesieniu do orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego, które zostały wydane i ogłoszone przed dniem wejścia w życie tego przepisu (tj. przed dniem 17 października 1997 r.). Zatem, jeżeli przepis prawa został przez Trybunał Konstytucyjny uznany za niezgodny z Konstytucją lub aktem ustawowym, to stan taki uprawniał organ administracji do stosowania trybu i zasad stwierdzania nieważności decyzji, określonych w art. 156 i następnych K.p.a., także po dniu 17 października 1997 r. w sprawach, w których z powodu niedopuszczalności retroakcji nie mógł być zastosowany art. 145 a K.p.a. Przyznał również, że Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 15 lutego 1994r. sygn. akt K 15/93 (publ. Dz. U. z dnia 21 września 1994 r. Nr 99, poz. 482 i OTK 1994/1/4) stwierdził niezgodność z Konstytucją przepisu art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy o kombatantach w zakresie nie przyznania uprawnień osobom spoza struktur Urzędów Bezpieczeństwa, Służby Bezpieczeństwa i Informacji Wojskowej, które nie wykonywały zadań związanych ze zwalczaniem organizacji niepodległościowych i osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy E. M. podniósł, iż uprawnienia kombatanckie przysługują mu z samego tylko tytułu działalności w ruchu oporu od dnia [...] do dnia [...]1944 r. i działalności w ruchu oporu AL od dnia [...]do dnia [...]1944 r. i zarzucił Kierownikowi Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych błędną interpretację art. 145 a § 1 K.p.a. Zaznaczył, iż do Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego został skierowany z szeregów Wojska Polskiego, w którym znalazł się wraz z oddziałem partyzanckim, a mając zaledwie 17 lat służył w [...] im. [...]. Nadto, w okresie pracy w Urzędzie Bezpieczeństwa [...] pełnił służbę wartowniczą oraz nigdy nie awansował i nie był nagradzany pieniężnie, a w miesiącu [...]1946 r. został zwolniony ze służby z adnotacją, że nie daje gwarancji prawidłowego wykonywania stawianych przed nim zadań.

Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. decyzją z dnia [...]r. nr [...], wydaną na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...]r. Nr [...] o odmowie wznowienia postępowania. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, co do przyjętych w niej ustaleń faktycznych i wyrażonej oceny prawnej, zaprezentowane w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej. Zaznaczył, iż w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że przepis art. 145 a § 1 K.p.a. nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania w odniesieniu do orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego wydanych i ogłoszonych przed dniem 17 października 1997 r. Zacytował również stanowisko wyrażone w wyroku NSA w Warszawie z dnia 3 lutego 1999 r. sygn. akt I SA 630/98 (publ. ONSA 2000/1/25 i Lex nr 39211), że "przepisy art. 145a k.p.a. nie mogą działać wstecz, a więc mogą mieć zastosowanie tylko w związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego ogłoszonym po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym". Przedmiotowa decyzja została doręczona E. M. w dniu [...]r., a zatem termin do wniesienia skargi upływał z dniem [...] r. (wtorek).

W skardze z dnia [...] r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i oznaczonej jako "odwołanie", skarżący wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji i domagał się stwierdzenia jej nieważności bądź ponownego rozpatrzenia jego sprawy. Zarzucił organowi administracji naruszenie prawa polegające na nie stwierdzeniu nieważności wydanych, zdaniem skarżącego, bez podstawy prawnej decyzji z dnia [...]r. Nr [...] o pozbawieniu uprawnień kombatanckich i utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia [...]r. Nr [...], a to w związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 lutego 1994 r. Zacytował stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2004 r. sygn. SK 32/2001 (publ. OTK ZU 2004/4A/35), w którym uznano, że pojęcie "wznowienia postępowania", ma szersze znaczenie niż pojęcie "wznowienia" w sensie technicznym oraz stanowisko Sądu Najwyższego zaprezentowane w postanowieniu z dnia 7 grudnia 2000 r. sygn. III ZP 27/2000 (publ. OSNAPiUS 2001/10/331) uznające, że akt normatywny niezgodny z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą nie powinien być stosowany przez sąd w odniesieniu do stanów faktycznych sprzed orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.

Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie z uwagi na wniesienie jej bezpośrednio do Sądu, pomimo stosownego pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji bądź oddalenie, nie znajdując przesłanek do jej uwzględnienia oraz o rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym.

W piśmie z dnia [...]r. skarżący żądał rozpatrzenia skargi w trybie zwykłym.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zaprezentował zarzuty, jak w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Stosownie do treści art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie jako ustawa p.p.s.a. oraz art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W ramach tej kontroli sąd bada czy przy wydaniu decyzji doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego odpowiednio w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź mogącym mieć istotny wpływ albo stanowiącym podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia jej nieważności (por. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a -c, § 2 i 3 ustawy p.p.s.a.).

W niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym kontroli w aspekcie zgodności z prawem podlegała zaskarżona decyzja i postępowanie, które ją poprzedziło z punktu widzenia ewentualnego naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź istnienia wad powodujących nieważność tej decyzji.

Analiza akt sprawy wskazuje, że skarżący za podstawę wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...]r. Nr [...] uznał orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 lutego 1994 r. sygn. akt K 15/93 (publ. Dz. U. z dnia 21 września 1994 r. Nr 99, poz. 482 i OTK 1994/1/4) oraz końcowo oparł swój wniosek o treść art. 145 a § 1 K.p.a.

W tym miejscu przypomnieć należy, że obecnie przesłanki, których wystąpienie otwiera możliwość prawną ponownego rozpoznania sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną, wymienione zostały w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 K.p.a. Przepisy te obejmują wyczerpująco katalog podstaw wznowienia postępowania, co oznacza niedopuszczalność wznowienia postępowania w oparciu o wadliwość w nich nie wymienioną, jak również wyklucza rozszerzającą wykładnię wymienionych w nich podstaw.

Wskazany w rozpatrywanej sprawie, jako podstawa wznowienia postępowania, przepis art. 145 a § 1 K.p.a. obowiązuje od dnia 17 października 1997 r. Zatem nie może on stanowić podstawy wznowienia postępowania w odniesieniu do orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, które zostało wydane w dniu 15 lutego 1994 r. sygn. akt K 15/93 i opublikowane w Dzienniku Ustaw z dnia 21 września 1994 r. Nr 99, poz. 482, jak również w OTK 1994/1/4.

Nadmienić trzeba, że zgodnie z art. 190 Konstytucji RP (która również weszła w życie z dniem 17 października 1997 r.) orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania. Z kolei ustawa z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 z późn. zm.) w art. 82 pkt 1 wprowadziła zmianę w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez dodanie art. 145a przewidującego możliwość żądania wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Wówczas, w sytuacji wskazanej w tym przepisie, skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (art. 145a § 2 K.p.a.). Termin ten jest terminem prawa procesowego i należy go liczyć od dnia ogłoszenia orzeczenia we właściwym organie publikacyjnym (por. art. 79 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym).

Z powołanych regulacji prawnych wynika zatem, iż obecnie (tj. od dnia 17 października 1997 r.), inaczej niż to było pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 109, poz. 470 z późn. zm.), skutkiem prawnym wydania po tej dacie orzeczenia Trybunału jest prawo do wznowienia postępowania na skutek skargi o wznowienie wniesionej we wzmiankowanym wyżej terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału. Przed nowelizacją Kodeksu postępowania administracyjnego dokonaną powołaną ustawą z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, utrata mocy obowiązującej skutkiem orzeczenia Trybunału - przepisu stanowiącego podstawę prawną decyzji była podstawą stwierdzenia jej nieważności (por. art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. w związku z art. 31 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym). Wówczas postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji mogło być wszczęte zarówno na żądanie strony, jak i z urzędu (art. 157 § 2 K.p.a.). Skoro jednak ustawodawca zrezygnował z tego rozwiązania, przyjmując nie tylko odmienny tryb weryfikacji decyzji, ale i stanowiąc, że wznowienie postępowania na podstawie art. 145a K.p.a. może nastąpić tylko na żądanie strony zgłoszone w stosunkowo krótkim, bo 1-miesięcznym terminie od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, należy przyjąć, że świadomie ograniczono w ten sposób możność weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych ze względu na pewność obrotu prawnego.

Reasumując, przewidziana obecnie w art. 145a K.p.a możliwość wznowienia postępowania w przypadku zakwestionowania przez Trybunał Konstytucyjny przepisów aktu normatywnego, na podstawie którego została wydana decyzja administracyjna, z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, stanowi jedyny tryb weryfikacji (wzruszenia) tych decyzji, ale wyklucza stosowanie tego przepisu wobec orzeczeń wydanych przez Trybunał Konstytucyjny przed datą jego wejścia w życie tj. 17 października 1997 r.

Zdaniem Sądu, przepis ten jednoznacznie stanowi, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego powoduje utratę mocy obowiązującej aktu prawnego jedynie na przyszłość, co w istocie oznacza, że przesłanką pozytywną wznowienia jest moment ogłoszenia orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego po dacie wejścia w życie tego przepisu. Zauważyć trzeba, że to art. 145a § 1 K.p.a. jest właśnie tym przepisem procedury administracyjnej, który wprowadzony został do obrotu prawnego w celu realizacji art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, a więc zasady sanacji konstytucyjności w tej procedurze.

Na marginesie prowadzonych rozważań należy odnotować, że również zmiana interpretacji przepisu prawnego nie może stanowić podstawy wzruszenia rozstrzygnięcia w trybie nadzwyczajnym (Barbara Adamiak Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz, Warszawa 2005, str. 648 i powołane tamże orzecznictwo).

W sprawie niniejszej skarżący wyraźnie powoływał się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 lutego 1994 r. sygn. akt K 15/93, co skutkuje nieuwzględnieniem skargi z uwagi na omówione i powołane powyższej przepisy prawa oraz podzielenie w tym zakresie argumentacji organu administracji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz powtórzonej w odpowiedzi na skargę.

Odnosząc się do treści zaprezentowanego w skardze stanowiska Trybunału Konstytucyjnego wyrażonego w postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2004 r. sygn. SK 32/2001 (publ. OTK ZU 2004/4A/35), zaznaczyć należy, że dotyczy ono wyjaśnienia wątpliwości co do treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 maja 2002 r. (Dz. U. Nr 68, poz. 632), a więc nie może być zastosowane wprost w rozpatrywanej sprawie. Dokonana w nim wykładnia orzeczenia, na podstawie art. 74 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym jest integralną częścią orzeczenia, którego dotyczy i ma taką samą jak ono moc wiążącą. W tej sytuacji nikt nie może pojmować orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w sposób sprzeczny z dokonaną w tej formie jego wykładnią (por. postanowienie TK z 21 marca 2000 r., sygn. K. 4/99, OTK ZU nr 2/2000, poz. 65). Zacytowanie części jednego zdania z uzasadnienia powołanego postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 kwietnia 2004 r. o treści (cytat): "Unormowana w art. 190 ust. 4 Konstytucji instytucja "wznowienia postępowania" ma szersze znaczenie niż "wznowienie" w przewidziane w odpowiednich procedurach regulowanych w ustawach zwykłych i obejmuje wszelkie instrumenty proceduralne stojące do dyspozycji stron i sądów, dzięki wykorzystaniu których możliwe jest przywrócenie stanu konstytucyjności prawomocnych rozstrzygnięć w tym postanowień wydanych na podstawie aktu normatywnego uznanego późniejszym orzeczeniem Trybunału za niezgodny z Konstytucją." nie jest zdaniem składu orzekającego wystarczającą podstawą do podzielenia zarzutu skargi.

Z akt administracyjnych wynika, że w rozpoznawanej sprawie prawidłowo zostało wszczęte postępowanie weryfikacyjne, na podstawie art. 21 i art. 25 ustawy o kombatantach w związku z treścią § 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 września 1997r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach dotyczących pozbawienia i przywrócenia uprawnień kombatanckich oraz zasad przeprowadzania weryfikacji tych uprawnień (Dz. U. Nr 116, poz. 745). Nadto, skarżący został zobowiązany do nadesłania w terminie 14 dni dowodów mogących się przyczynić do ustalenia charakteru jego służby i jej wpływu na uzyskane uprawnienia kombatanckie (por. pismo z dnia [...]r. Nr [...]- akta administracyjne karta – [...]). W wyznaczonym terminie, mimo stosownego pouczenia, skarżący nie wykazał żadnych takich okoliczności, a procedura prawna weryfikacji uprawnień kombatanckich wprowadzona przepisami ustawy o kombatantach nie pozbawiła skarżącego jako osoby, której uprawnienia kombatanckie poddawane są weryfikacji, możliwości wykazania w tym samym postępowaniu, że uprawnienia kombatanckie uzyskała z innego tytułu. Organ administracji nie naruszył zatem zasad procesowych określonych w art. 7 i art. 9 K.p.a., bowiem prawidłowo pouczył skarżącego o przysługujących mu prawach i obowiązkach mogących mieć wpływ na jego sprawę. Dlatego, zadaniem Sądu, nieuzasadniony jest zarzut wydania w sprawie skarżącego decyzji bez podstawy prawnej, jak również nierzetelności przeprowadzenia postępowania weryfikacyjnego, precyzowany we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i pośrednio w skardze.

W wyniku kontroli zaskarżonej decyzji w trybie art. 134 ustawy p.p.s.a. Sąd również nie dostrzegł uchybień skutkujących jej wzruszeniem, bowiem skarżący nie przedstawił i nie udowodnił istnienia żadnych podstaw wznowienia postępowania wymienionych w powołanym już wcześniej art. 145 § 1 i art. 145a § 1 K.p.a.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności faktyczne sprawy i dokonane rozważania prawne, zdaniem Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, z uwagi na cytowane na wstępie uregulowania ustawy p.p.s.a., a organ administracji orzekający w sprawie przy jej rozpatrzeniu nie dopuścił się naruszenia przepisów zarówno postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na jej wynik, gdyż prawidłowo oceniły zaistniały w niej stan faktyczny, jak i nie naruszył przepisów prawa materialnego, które miały w niej zastosowanie. Również w zakresie podstawy prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia nie stwierdzono nieprawidłowości, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi.

Trafnie zatem w rozpatrywanej sprawie, w odpowiednim czasie tj. po otrzymaniu wniosku skarżącego, organ administracji dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa procesowego i zasadnie stwierdził, że nie zachodziła podstawa do wznowienia postępowania administracyjnego. Dodatkowo zaznaczyć trzeba, że sprawa rozstrzygana w tym trybie przez organ administracji nie może być przedmiotem merytorycznych rozważań tego organu, tak jak wnosił skarżący we wniosku z dnia [...]r., a kwestia pozbawienia skarżącego uprawnień kombatanckich została już rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 stycznia 2004 r. sygn. akt 4 II SA/Ka 2982/01.

W tym stanie rzeczy skarga, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., nie zasługuje na uwzględnienie, a podjęte w sprawie zaskarżone rozstrzygnięcie pomimo subiektywnych odczuć skarżącego należy uznać za prawidłowe.

Na koniec należy zauważyć, że skarga, oznaczona jako "odwołanie", została sporządzona osobiście przez skarżącego i wniesiona do tut. Sądu w dniu [...] r., który przesłał ją wraz z odpisem do Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie, o czym poinformował skarżącego w dniu [...] r. (akta sądowe k-[...]). W tej sytuacji skarga ta została wniesiona w terminie do organu administracji, bowiem termin ten upływał z dniem [...]r. (wtorek) i dlatego nie było podstaw do jej odrzucenia przez Sąd, na co wskazywał organ administracji w odpowiedzi na skargę.