Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 651/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 5, art. 48
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 lutego 2020 r. sprawy ze skargi D. Z. i T. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 września 2019 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oraz obowiązku wykonania określonych okoliczności oddala skargę.


UZASADNIENIE

D. Z. i T. Z. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 10 września 2019 r., nr [..], którym utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 20 maja 2019 r., nr [..]., w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oraz obowiązku przedłożenia dokumentów.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego z urzędu wszczął postępowanie w sprawie stoiska plenerowego usytuowanego na terenie działki nr [..] i nr [..] w K. obręb [..], w skład którego wchodziło 12 obiektów, tj. wiat, przekryć namiotowych, wiaty wraz z kotłem ciepłowniczym i instalacją, miejsc parkingowych, tablic reklamowych, utwardzenia terenu działki oraz instalacji wodnej do podlewania kwiatów. Postępowanie w sprawie nr [..]. dotyczyło budowy tunelu foliowego – przekrycia namiotowego pełniącego funkcję szklarni, o konstrukcji stalowej i wymiarach 6,17 m x 8,06 m, zrealizowanych przez D. Z. i T. Z. w 2014 r., na terenie działki nr [..] i części działki nr [..] w K., obręb nr [..].

Następnie, postanowieniem z dnia 20 maja 2019 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.), organ ten wstrzymał prowadzenie przedmiotowych robót budowanych i zobowiązał inwestora do przedstawienia, w terminie do 31 grudnia 2019 r., dokumentów niezbędnych do legalizacji stwierdzonej samowoli, tj. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej dla inwestycji, a po jej uzyskaniu, także czterech egzemplarzy projektu budowlanego inwestycji, uzgodnionego z Konserwatorem Zabytków Powiatu (teren działki znajduje się w zespole urbanistycznym wpisanym do rejestru zabytków) oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Uzasadniając wydane postanowienie organ wskazał, że budowa tunelu foliowego, zgodnie z przepisami ustawy - Prawo budowlane, wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, której inwestorzy nie posiadają. Z uwagi bowiem na datę realizacji tego tunelu nie można uznać, aby jego budowa podlegała pod dyspozycję art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, zgodnie z którym zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu.

Z powyższym postanowieniem nie zgodzili się inwestorzy wnosząc zażalenie, w którym zarzucili błędną kwalifikację spornego obiektu. Wskazali, że tunel foliowy nie stanowi obiektu budowlanego w rozumieniu Prawa budowlanego. Nie jest połączony trwale z gruntem, nie posiada żadnych mediów i nie służy do produkcji i przechowywania roślin. Tym samym, nie odpowiada pojęciu budowli zdefiniowanej w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i nie podlega właściwości nadzoru budowlanego. Do zażalenia załączyli opinię Powiatowego Konserwatora Zabytków z 2 sierpnia 2018 r. w sprawie wiat i tuneli zlokalizowanych na działce nr [..] i [..].

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 10 września 2019 r. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Uzasadniając wydane postanowienie organ odwoławczy zaakceptował dokonaną przez organ I instancji kwalifikację przedmiotowego obiektu jako tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, i wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Wbrew twierdzeniu skarżących, obiekt taki nie musi być połączony trwale z gruntem i posiadać "media". Organ zaakceptował także zastosowanie w niniejszej sprawie trybu z art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego. Zgodził się bowiem z organem I instancji, że w świetle art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego budowa przedmiotowego tunelu, nietrwale związanego z gruntem, wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, którego inwestorzy nie posiadają. Ponadto, organ odwoławczy zaakceptował obowiązek uzgodnienia projektu budowlanego z Konserwatorem Zabytków Powiatu ze względu na to, że teren działki nr [..] znajduje się w zespole urbanistycznym wpisanym do rejestru zabytków.

We wniesionej do Sądu skardze na powyższe postanowienie D. Z. i T. Z. wnieśli o uchylenie postanowień organów nadzoru budowlanego i umorzenie postępowania w zakresie określonym w postanowieniu z dnia 20 maja 2019 r. w związku z tym, że dotyczą one tunelu foliowego, który nie jest obiektem budowlanym, podlegającym regulacjom Prawa budowlanego.

Argumentując swoje stanowisko wskazali, że na gruncie przepisów Prawa budowlanego przedmiotowy tunel foliowy, który nie jest trwale związany z gruntem i nie posiada jakichkolwiek instalacji, jako obiekt niezdefiniowany w tych przepisach nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, nie wymaga również dokonania zgłoszenia. Nie było tym samym podstaw do wdrożenia przez organy nadzoru budowlanego procedury legalizacyjnej w trybie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Na poparcie swoich twierdzeń skarżący powołali się na stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2006 r., sygn. akt II OSK 1099/05. Dodatkowo wskazali, że stoisko plenerowe, w skład którego wchodzi przedmiotowy tunel foliowy, znajduje się na terenie miasta w większości wpisanego do rejestru zabytków i dlatego przedłożyli w toku postępowania opinię Powiatowego Konserwatora Zabytków z 2 sierpnia 2018 r., w której wskazano, że wiaty oraz tunele foliowe usytuowane na działkach skarżących znajdują się na zapleczu głównej zabudowy i nie mają negatywnego wpływu na zachowane zabytkowe walory przestrzenne zespołu urbanistycznego miasta.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, albowiem zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 września 2019 r. jest zgodne z prawem.

Przedmiotem kontroli legalności w niniejszej sprawie objęto postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 maja 2019 r., którym wstrzymano prowadzenie robót budowlanych przy budowie tunelu foliowego (przekrycia namiotowego pełniącego funkcję szklarni) o wymiarach 6,17m x 8,06m na działce nr [..] i [..], i nałożono na inwestorów obowiązek przedłożenia dokumentów niezbędnych do zalegalizowania obiektu wykonanego samowolnie.

Materialnoprawną podstawą decyzji zakwestionowanych w niniejszej sprawie są przepisy art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym. Zgodnie z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego:

1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo

2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.

Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie (ust. 2).

W postanowieniu wstrzymującym roboty budowlane ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2 (ust. 3).

Przedmiotem działań kontrolnych organów nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie był tunel foliowy o konstrukcji stalowej z przekryciem folią o wymiarach 6,17m X 8,06m, zrealizowany w 2014 r. przez skarżących na terenie działki nr [..] i części działki nr [..] w K., obręb nr [..]. Z niekwestionowanych przez skarżących ustaleń organów wynika, że na wykonanie opisanego obiektu budowlanego inwestorzy nie uzyskali pozwolenia na budowę, co według organów, należało uznać za samowolę budowlaną. Zarówno z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że zrealizowany obiekt jest jednym z wielu obiektów budowlanych wchodzących w skład stoiska plenerowego zorganizowanego przez skarżących, towarzyszącego istniejącej kaplicy pogrzebowej.

Sąd podziela stanowisko orzekających w sprawie organów nadzoru, które uznały, że będący przedmiotem niniejszego postępowania tunel foliowy pełniący funkcję szklarni o konstrukcji stalowej, nie połączony trwale z gruntem, jest tymczasowym obiektem budowlanym, a więc obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.

W ocenie Sądu wybudowany w 2014 r. tunel foliowy należało zakwalifikować do kategorii tymczasowych obiektów budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane, przy czym w okolicznościach niniejszej sprawy uznano prawidłowo, że nie stanowi on obiektu tymczasowego, o jakim mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego tymczasowy obiekt budowlany jest to obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe.

Jak wynika z treści przytoczonego przepisu katalog tymczasowych obiektów budowlanych nie jest zamknięty, tak więc tunel foliowy, nietrwale połączony z gruntem, którego podłoże pokryto płytami i który wykorzystywany jest nieprzerwanie od 2014 r. pod przypisaną mu funkcję, co potwierdza dokumentacja fotograficzna wykonana w trakcie oględzin obiektu w dniu 28 czerwca 2018 r. załączona do akt sprawy, powinien w okolicznościach niniejszej sprawy zostać zakwalifikowany jako tymczasowy obiekt budowlany. Ponadto, zaznaczyć należy, iż tymczasowe obiekty budowlane, jakkolwiek stanowią element zagospodarowania przestrzeni, nie muszą niekiedy odpowiadać ustawowemu zdefiniowaniu pojęć budynku, budowli czy też obiektu małej architektury (porównaj wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2006 r. sygn. akt II OSK 791/05 - niepublikowany i z dnia 11 października 2006 r. sygn. akt II OSK 1099/05 publikowany ONS i WSA 2008, nr 1, poz. 17). W świetle powyższego argumentacja skarżących, że przedmiotowy budynek nie stanowi ani budynku, ani budowli, ani też obiektu małej architektury, a w związku z tym nie podlega reglamentacji Prawa budowlanego, nie mogła zostać zaakceptowana.

Odnotowany i bezsporny w sprawie brak sezonowości przedmiotowego tunelu foliowego, jego funkcja oraz współistnienie wraz z wieloma innymi obiektami budowlanymi w ramach większego przedsięwzięcia w postaci stoiska plenerowego powoduje, że stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 października 2006 r., II OSK 1099/05, powołanym w skardze, nie może znaleźć zastosowania. Lektura wskazanego wyroku dowodzi, że dotyczył on pojedynczego obiektu, wykorzystywanego sezonowo jako urządzenie rolnicze, demontowanego w okresie zimowym. Z tego powodu uzasadniona w okolicznościach faktycznych sprawy o sygn. akt II OSK 1099/05 argumentacja NSA, nie mogła stanowić podstawy oceny obiektu budowlanego zrealizowanego w niniejszej sprawie.

Kwalifikacji budowlanej obiektów dokonuje się zawsze ad casum – w specyficznych okolicznościach każdej sprawy, które w kontrolowanych realiach kształtuje permanentny charakter obiektu oraz realizacja celów związanych z istniejącą na działce nr [..] kaplicą pogrzebową, jak wynika z opisu obiektów zawartych w zaskarżonym postanowieniu. Z zalegającej w aktach sprawy kopii decyzji Starosty z dnia 22 stycznia 2009 r., nr [..], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej skarżącym pozwolenia na budowę budynku usługowego z przeznaczeniem na zakład pogrzebowy, na działkach nr [..], [..] i [..] wynika zasadniczy charakter inwestycji na tym terenie, jak również akcesoryjny względem niej charakter tzw. "stoiska plenerowego", w skład którego wchodzi – oprócz tunelu foliowego objętego niniejszym postępowaniem – szereg innych obiektów budowlanych, będących przedmiotem innych postępowań legalizacyjnych, o których Sąd ma wiedzę z urzędu (zob. wyroki WSA w Gdańsku: z dnia 22 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 656/19; z dnia 26 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 655/19, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Tym samym przedmiotowego obiektu nie można traktować, w oderwaniu od całości stoiska plenerowego, jako pojedynczego zwykłego urządzenia rolniczego służącego do produkcji rolnej (ogrodniczej), którego lekka konstrukcja niezwiązana z gruntem i bez instalacji uniemożliwiałaby potraktowanie go jako tymczasowego obiektu budowlanego. Wobec powyższego, przedmiotowy obiekt nie musi być uznany za budowlę, żeby zakwalifikować go jako tymczasowy i zaakceptować obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę w świetle art. 3 pkt 5 i art. 29 § 1 pkt 12 Prawa budowlanego.

Orzekające w sprawie organy słusznie przyjęły zatem, że wybudowanie w 2014 r. przedmiotowego tunelu foliowego wymagało uzyskania pozwolenia na jego budowę. Stosownie bowiem do treści art. 28 ust. 1 Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31, które to przepisy wymieniają budowy i roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę i wymagające zgłoszenia. W 2014 r., tj. w dacie budowy przedmiotowego tunelu foliowego, przepis art. 29 ust. 1 jedynie w punkcie 12 i w punkcie 25 odnosił się do budowy tymczasowych obiektów budowlanych. Jednakże, żaden z tych przepisów nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Przepis art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego przewidywał bowiem, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Nie można zaś uznać, z uwagi na datę powstania i upływ czasu od tego momentu, że będący przedmiotem niniejszego postępowania tunel foliowy został posadowiony jako przewidziany do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Ponadto, z akt sprawy nie wynika, aby skarżący dokonali zgłoszenia budowy tego tunelu. Podkreślenia wymaga, że w sytuacji, gdy tego typu obiekt wybudowano bez uprzedniego dokonania zgłoszenia, w którym określono by termin dokonania rozbiórki obiektu, nie zachodzi okoliczność wyłączająca obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Z kolei, przepis art. 29 ust. 1 pkt 25 ustawy dotyczył tymczasowych obiektów budowlanych stanowiących wyłącznie eksponaty wystawowe, niepełniących jakichkolwiek funkcji użytkowych, usytuowanych na terenach przeznaczonych na ten cel, a więc obiektów innych niż przedmiotowy tunel foliowy. Tym samym, budowa będącego przedmiotem niniejszego postępowania tunelu foliowego, jako nieobjęta wyjątkami określonymi w art. 29 - 31 Prawa budowlanego - wymagała uzyskania pozwolenia na budowę.

Z akt sprawy niespornie wynika zaś, że skarżący, będący inwestorami przedmiotowego obiektu budowlanego, nie uzyskali pozwolenia na jego budowę, czego nie kwestionowali.

Ustalenie, że przedmiotowy tunel foliowy wybudowany został bez wymaganego pozwolenia na budowę obligowało z kolei organ do zastosowania procedury legalizacyjnej określonej w art. 48 Prawa budowlanego, na co wprost wskazuje przywołana powyżej treść art. 48 ust. 1 i 2.

Stosownie do art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego samowola budowlana polegająca na budowie albo wybudowaniu obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę, co do zasady skutkuje nakazem rozbiórki. W obowiązującym stanie prawnym nakaz rozbiórki nie jest jednak orzekany bezwzględnie. Ustawodawca zobowiązał organy administracji do badania czy budowa zrealizowana bez wymaganego pozwolenia na budowę jest zgodna z przepisami, w szczególności o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i czy umożliwia doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Jeżeli organ nadzoru w wyniku wstępnej analizy dojdzie do przekonania, że usytuowanie obiektu budowlanego objętego postępowaniem na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego jest zgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza innych przepisów, ewentualnie jeśli narusza te przepisy, ale w takim stopniu, że jest możliwe doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, wydaje postanowienie wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów określonych w art. 48 ust. 3.

Orzekające w sprawie organy, stwierdzając zasadność wszczęcia postępowania legalizacyjnego w stosunku do przedmiotowego obiektu budowlanego, wydały postanowienie na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Postanowieniem tym, stosownie do wymogu art. 48 ust. 2 ustawy, wstrzymano prowadzenie robót budowlanych przy budowie przedmiotowego tunelu foliowego oraz, stosownie do wymogu art. 48 ust. 3 ustawy, nałożono na skarżących obowiązek przedstawienia, w terminie do dnia 31 grudnia 2019 r., dokumentów niezbędnych do legalizacji.

Na dokonaną powyżej ocenę nie mogło mieć wpływu powoływane przez skarżących pismo Powiatowego Konserwatora Zabytków z dnia 2 sierpnia 2018 r. W piśmie tym stwierdzono co prawda, że tunele foliowe i wiaty znajdują się na zapleczu głównej zabudowy, nie są elementem układu pierzejowego, lecz uzupełniają zabudowę gospodarczą, zlokalizowaną na tyłach budynków mieszkalnych i usługowych, przez co nie wpływają negatywnie na zachowanie walorów zabytkowych zespołu urbanistycznego miasta. Jednak Konserwator wyraźnie w piśmie zaznaczył, że przedstawiona przez niego opinia nie jest stanowiskiem wyrażonym w trybie art. 104 k.p.a., co oznacza, że nie ma ona mocy wiążącej i nie mogła stanowić podstawy ustaleń organów nadzoru budowlanego.

Trafnie przy tym, w ocenie Sądu, wskazał organ, że proces legalizacji samowoli budowlanej prowadzony jest w interesie inwestora, lecz inwestor nie ma przymusu wykonywania nałożonych na niego obowiązków. W takim jednak przypadku winien liczyć się z konsekwencjami wynikającymi z art. 48 ust. 4 w związku z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. W razie nieprzedłożenia dokumentów, o które wzywał organ nadzoru budowlanego, nie może on bowiem przejść do kolejnego etapu procedury legalizacyjnej, o jakim mowa w art. 48 ust. 5 Prawa budowlanego, lecz wyda decyzję nakazującą przymusową rozbiórkę. Wykonanie nałożonych obowiązków jest obligatoryjnym elementem procesu legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu. Bez przedstawienia żądanej dokumentacji organ nie może bowiem wydać decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót, bądź decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, jeżeli budowa została zakończona. Brzmienie art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego jest jednoznaczne i nie może budzić wątpliwości. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie nałożonych przez organ obowiązków, właściwy organ obowiązany jest wydać decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1. Żaden przepis Prawa budowlanego nie przewiduje w takiej sytuacji możliwości odstąpienia od orzeczenia nakazu rozbiórki.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu prawidłowo przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie wyjaśniające dostarczyło podstaw do wydania postanowienia, o którym mowa w art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, a oceny tej nie zdołały podważyć zarzuty podniesione w skardze.

Z przedstawionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał niezasadność skargi i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.

Sąd orzekł w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., według którego sprawa może być rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.