Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 386/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Daniela Kozłowska Sędziowie NSA - Anna Łukaszewska-Macioch (spr.) WSA - Elżbieta Lenart Protokolant - Iwona Kosińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania komunalizacyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Wa 386/04

UZASADNIENIE

Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr KKU-[...] utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2003r. nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lutego 1993 r. w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Gminę G. własności nieruchomości położonej w G. przy ul. [...] (obecnie [...]) oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni [...] m2, w skład której weszła dawna działka nr [...] o powierzchni [...] m2.

W uzasadnieniu decyzji Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa podała, że J. K. wnioskiem z dnia 27 sierpnia 2001 r. powołując się na przepis art. 145 § 1 pkt 2, pkt 4 oraz pkt 5 kpa, wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego decyzją nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lutego 1993 r. w przedmiocie komunalizacji oznaczonego w niej mienia podnosząc, iż będąc stroną postępowania komunalizacyjnego jako następca prawny byłych właścicieli nieruchomości, bez własnej winy nie brał udziału w tym postępowaniu. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...] odmówił wznowienia postępowania jednak organ odwoławczy uwzględniając odwołanie J. K. decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] uchylił odmowną decyzję Wojewody [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r. wznowił postępowanie w przedmiocie komunalizacji i następnie nr [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. odmówił uchylenia kończącej to postępowanie decyzji nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lutego 1993 r. Decyzję swą Wojewoda [...] uzasadnił tym, że nie zostało uchylone postanowienie Sądu Powiatowego w P. z dnia [...] grudnia 1962 r. sygn. akt [...] stwierdzające, że Skarb Państwa nabył własność przedmiotowej nieruchomości przez zasiedzenie, a zatem nie zachodzą podstawy do uchylenia zakwestionowanej przez J. K. decyzji komunalizacyjnej.

Od decyzji Wojewody [...] odwołał się J. K. podnosząc, że jest spadkobiercą byłych właścicieli nieruchomości na mocy postanowienia Sądu Powiatowego w P. z dnia [...] stycznia 1955 r. sygn. akt [...], pisma Prezydium Rady Narodowej w G. z dnia [...] listopada 1956 r. nr [...] o przyznaniu nieruchomości położonej przy ul.[...] w G. , uiszczenia podatku na podstawie nakazu płatniczego oraz odpisu aktu notarialnego z dnia [...] czerwca 1952 r. o sprzedaży przez N. K. części spornej nieruchomości.

Rozpoznając odwołanie Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa zwróciła uwagę na rozbieżność między imieniem odwołującego się oraz imieniem osoby o nazwisku "K.", której dotyczą przedstawione dokumenty, co do zasadniczej jednak kwestii organ odwoławczy uznał, iż jest poza sporem, że pozostaje w obrocie prawnym postanowienie Sądu Powiatowego w P. z dnia [...] grudnia 1962 r. sygn. akt [...] stwierdzające, że Skarb Państwa nabył własność przedmiotowej nieruchomości przez zasiedzenie, zaś odwołujący się nie wykazał, że jest następcą prawnym któregokolwiek z jej byłych właścicieli. Uzasadniało to utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia podjętego przez organ pierwszej instancji.

Na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej J. K. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucił niewyjaśnienie przez organ odwoławczy stanu własnościowego spornego mienia. Powołał się na dokumenty przedstawione w postępowaniu odwoławczym, nadto na mapę z 1961, na której przedmiotową nieruchomość zaznaczono jako mienie opuszczone ale ujęto także i zaznaczono mieszkanie T. Ł., które kupił on na podstawie aktu notarialnego od J. K. Organ ponadto bezzasadnie podaje w wątpliwość tożsamość osoby wymienionej w przedstawionych dokumentach i osoby skarżącego, mimo iż skarżący przedstawił metrykę urodzenia wyjaśniającą tę kwestię. W tych okolicznościach skarga jest uzasadniona.

W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o jej oddalenie podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją była ocena, we wznowionym postępowaniu administracyjnym, czy zachodzą podstawy do uchylenia decyzji nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lutego 1993 r. w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Gminę G. własności nieruchomości położonej w G. przy ul. [...] (obecnie oznaczonej jako ul.[...], w skład której weszła działka nr [...] będąca przedmiotem żądania zawartego we wniosku o wznowienie postępowania. Z żądaniem takim zwrócił się J. K. , który twierdzi, że jest właścicielem nieruchomości na podstawie spadkobrania po dawnych jej właścicielach, zaś kwestionowaną decyzją Wojewoda [...] bezprawnie włączył ją do nowej działki nr [...] komunalizując nieruchomość na rzecz Gminy G.

Przede wszystkim należy podkreślić, że postępowanie o uchylenie decyzji administracyjnej w trybie przewidzianym w art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 kpa jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem jest weryfikacja wydanej decyzji mającej walor decyzji ostatecznej i stanowi wyjątek od przyjętej w art. 16 kpa zasady stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych. Wzruszenie decyzji w tym trybie może nastąpić tylko wówczas, jeżeli zostanie wykazane, że postępowanie zakończone zakwestionowaną decyzją ostateczną jest dotknięte którąkolwiek z wad określonych w art. 145 § 1.

W niniejszej sprawie przedmiotem oceny przez organ administracji było zagadnienie, czy postępowanie zakończone decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 1993 r. w przedmiocie komunalizacji jest obarczone wadą, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, a więc czy zasadne jest twierdzenie skarżącego, iż to on a nie Skarb Państwa był w dniu 27 maja 1990 r., tj. w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 27 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 z późn. zm.) właścicielem działki, która weszła w skład skomunalizowanej nieruchomości i czy w związku z tym uzasadniony jest zarzut pozbawienia strony udziału w postępowaniu komunalizacyjnym.

Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, iż stronami postępowania komunalizacyjnego są Skarb Państwa i właściwa gmina, zaś inne osoby tylko wówczas, gdy wykażą, że przysługuje im tytuł własności do nieruchomości. Ustalenia organu co do podmiotowego zakresu postępowania komunalizacyjnego odnoszącego się do przedmiotowej nieruchomości są prawidłowe. Nieruchomość przy ul. [...] stanowiła w dniu 27 maja 1990 r. własność Skarbu Państwa na podstawie postanowienia Sądu Powiatowego w P. z dnia [...] grudnia 1962 r.[...], co wynika z treści odpisu księgi wieczystej KW nr [...]. Nadto jeszcze z sentencji postanowienia, o którym mowa wynika, że nieruchomość ta składająca się z działki gruntu nr [...] o powierzchni [...]m2 należała poprzednio do osób konkretnie w nim wymienionych, wśród których nie ma nazwisk osób, na które powołuje się skarżący jako na swych spadkodawców (Z. K. , J. F. i H. K.).

W świetle powyższych dowodów brak jest podstaw do przyjęcia, że nieruchomość, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania, stanowiła w dniu 27 maja 1990 r. własność skarżącego. Oznacza to równocześnie, że nie zachodzi przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Skarżący nie podtrzymywał już w postępowaniu odwoławczym zarzutów wniosku odnoszących się do przesłanek, o których mowa w pkt 2 oraz pkt 5 powołanego przepisu, na istnienie których nie przedstawił zresztą żadnego dowodu.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.