Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1505/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6166  Łowiectwo
6393 Skargi na uchwały sejmiku województwa, zawierającej przepisy prawa miejscowego w przedmiocie ... (art. 90 i 91 ustawy o
Hasła tematyczne: Lasy
Skarżony organ: Sejmik Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 23, art. 24, art. 25, art. 26, art. 27 w zw z art. 94 Konstytucji RP
journal: Dz.U. 2005 nr 127 poz 1066
law: Ustawa z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak /spr./ Sędziowie sędzia NSA Alicja Plucińska – Filipowicz sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant Kamil Strzępek po rozpoznaniu w dniu 1 października 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Sejmiku Województwa Lubelskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Lu 657/09 w sprawie ze skarg P. Z. Ł. Z. G. w W. oraz K. Ł. Nr [...] "J." Ż. w Ż. na uchwałę Sejmiku Województwa Lubelskiego z dnia [...] marca 2009 r. nr [....] w przedmiocie podziału województwa lubelskiego na obwody łowieckie 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od Sejmiku Województwa Lubelskiego na rzecz P. Z. Ł. Z. G. w W. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Sejmik Województwa Lubelskiego uchwałą Nr XXX/516/09 z 30 marca 2009 r. podjętą na podstawie art. 18 pkt 20 i art. 89 ust. 1 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1590 ze zm.) w związku z art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z 3 października 1995 r. – Prawo łowieckie (Dz.U. z 2005 r. Nr 127, poz. 1066 ze zm.) i art. 47 ust. 2 ustawy z 29 lipca 2005 r. ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji w administracji terenowej (Dz.U. Nr 175, poz. 462 ze zm.) dokonał podziału województwa lubelskiego na 331 obwody łowieckie, opisał granice i wskazał powierzchnie tych obwodów w załączniku nr 1 do uchwały, a także wyznaczył przebieg granic obwodów na mapach topograficznych stanowiących załączniki nr 2-60 do uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 25 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Lu 657/09, po rozpoznaniu skarg P. Z. Ł. Z. G. w W. oraz Koła Łowieckiego Nr [...] "J" Ż. w Ż. na uchwałę Sejmiku Województwa Lubelskiego z 30 marca 2009 r. Nr XXX/516/09 w przedmiocie podziału województwa lubelskiego na obwody łowieckie: 1) ze skargi P. Z. Ł. Z. G. w W. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości, 2) oddalił skargę Koła Łowieckiego Nr [...] "J" Ż. w Ż..

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że podstawą wniesienia skargi P. Z. Ł. na uchwałę Sejmiku Województwa Lubelskiego Nr XXX/516/09 z 30 marca 2009 r. stanowi art. 90 ust. 1 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. Nr 142, poz. 1590 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu organu samorządu województwa, który wydał przepis, do usunięcia naruszenia – zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Warunkami skutecznego wniesienia skargi w oparciu o powołany przepis są więc: wydanie przez organ województwa uchwały w sprawie z zakresu administracji publicznej, którą naruszono interes prawny lub uprawnienie skarżącego, a nadto uprzednie bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia. W rozpoznawanej sprawie skarżący takie wezwanie wystosował do organu (pismo z 17 sierpnia 2009 r.). Wezwanie to zostało uznane za bezzasadne uchwałą Sejmiku Województwa Lubelskiego z 31 sierpnia 2009 r., Nr XXXV/607/09. Skarga PZŁ wpłynęła do Sejmiku w dniu 28 września 2009 r., a więc z zachowaniem terminu z art. 53 § 2 p.p.s.a.

Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy tego, czy sejmik województwa w zaskarżonej uchwale oprócz dokonania podziału województwa na obszary łowieckie i określenia granic obwodów powinien również określić ich powierzchnię i ewentualnie czy powierzchnia ta winna uwzględniać wyłączenia, o których mowa w art. 26 ustawy z 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie (Dz.U. z 2005 r. Nr 127, poz. 1066 ze zm.).

W ocenie organu, z art. 27 ust. 1 ustawy wynika, że w zakresie zadań sejmiku województwa mieści się jedynie podział na obwody łowieckie i zmiana ich granic. Natomiast z art. 29a ust. 1 pkt 1, 2, 4 ustawy można wywieść, że powierzchnia ta (po wyłączeniach, a także z podaniem obszaru gruntów rolnych i leśnych) określana jest przez organ uprawniony do wydzierżawienia obwodu łowieckiego w treści zawieranej umowy. Stanowiska tego nie można zaakceptować.

W kwestii konieczności określenia w uchwale o podziale województwa na obwody łowieckie powierzchni tych obwodów wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z 15 października 2009 r. sygn. akt II SA/Bk 441/09.

W szczególności WSA w Białymstoku trafnie wskazał, że ustawowa definicja obwodu łowieckiego oparta jest na przesłance określonej powierzchni gruntu. Zgodnie bowiem z art. 23 ust. 1 ustawy obwód łowiecki stanowi obszar gruntów o ciągłej powierzchni, zamkniętej jego granicami, nie mniejszy niż trzy tysiące hektarów, na którego obszarze istnieją warunki do prowadzenia łowiectwa. W szczególnych przypadkach, uzasadnionych względami racjonalnej gospodarki łowieckiej i warunkami terenowymi, mogą być tworzone, za zgodą ministra właściwego do spraw środowiska, obwody łowieckie o mniejszej powierzchni (ust. 2).

Brak wskazania powierzchni obwodów i ich specyfiki stawia pod znakiem zapytania, czy istotnie uchwała sejmiku wojewódzkiego dokonała podziału województwa na obszary, które mogą być takimi obwodami. Dokonany podział na obwody łowieckie nie pokrywa się przy tym z granicami administracyjnymi czy też granicami geodezyjnymi działek, a trzeba pamiętać, że o podziale takim decydują warunki przyrodnicze i geograficzne. W tym stanie rzeczy nie jest możliwe ustalenie powierzchni poszczególnych obwodów łowieckich na podstawie opisu granic.

Konieczność określenia powierzchni obwodów łowieckich wynika także z art. 24 ust. 1 ustawy, który wprowadza dwie kategorie obwodów łowieckich: leśne i polne. Podział ten oparty jest na procentowym odniesieniu gruntów leśnych do ogólnej powierzchni obszaru. Określenie kategorii obwodu nie może zatem nastąpić bez określenia jego powierzchni ogólnej.

Obwód łowiecki nie jest jednostką podziału administracyjnego terytorium kraju, choć został wydzielony w trybie administracyjnym, a jego granice wyznacza sejmik województwa. Jest jedynie określonym obszarem istotnym ze względu na prowadzoną na nim działalność łowiecko-hodowlaną. W tej sytuacji priorytetowego znaczenia nabiera problem ciągłości jego powierzchni. Przez pojęcie to należy rozumieć w miarę jednolitą rzeźbę terenu, stosunki wodne, rodzaj gleby, szatę roślinną ze szczególnym uwzględnieniem stopnia zalesienia, strukturę upraw polnych, warunki klimatyczno-glebowe, słowem cały ekosystem, ogół warunków naturalnych występujących na danym obszarze. Nie można oczywiście pomijać przy tym zagadnień społeczno-ekonomicznych, a więc występującej zabudowy i stopnia urbanizacji, istniejących na danym terenie. Ustalając granice obwodu łowieckiego, należy zatem pamiętać o tym, by był to obszar pozwalający na prowadzenie w nim samodzielnej gospodarki łowieckiej, tj. niezależnej od obwodów sąsiednich.

Granica obwodu powinna przebiegać zatem po naturalnych i wyraźnych znakach w terenie. Najczęściej będą to drogi i szosy, tory kolejowe, granice miast czy wsi, rzeki i kanały, a więc trwałe naniesienia lub naturalne, wyraźne elementy rzeźby terenu, w myśl art. 25 ustawy.

Ponadto ustawodawca w art. 26 ustawy wskazuje wprost, co nie wchodzi w skład obwodów łowieckich. Są to:

1) parki narodowe i rezerwaty przyrody, z wyjątkiem rezerwatów lub ich części, w których na obszarach wyznaczonych w planie ochrony lub zadaniach ochronnych nie zabroniono wykonywania polowania;

2) tereny w granicach administracyjnych miast; jeżeli jednak granice te obejmują większe obszary leśne lub rolne, z obszarów tych może być utworzony obwód łowiecki lub mogą być one włączone do innych obwodów łowieckich;

3) tereny zajęte przez miejscowości niezaliczane do miast, w granicach obejmujących zabudowania mieszkalne i gospodarcze z podwórzami, placami i ulicami oraz drogami wewnątrz tych miejscowości;

4) budowle, zakłady i urządzenia, tereny przeznaczone na cele społeczne, kultu religijnego, przemysłowe, handlowe, składowe, transportowe i inne cele gospodarcze oraz obiekty o charakterze zabytkowym i specjalnym, w granicach ich ogrodzeń.

Zatem w skład obwodu łowieckiego nie mogą być zaliczone pewne tereny ze względu na ich gospodarcze przeznaczenie. Wyłączenie z obwodów łowieckich miast i innych miejscowości jest oczywiste ze względu na duże zagęszczenie ludzi i praktyczną niemożność prowadzenia w nich gospodarki łowieckiej. Ustawodawca jednak dopuścił możliwość utworzenia obwodów łowieckich z terenów położonych w granicach administracyjnych miast i innych miejscowości lub włączenia tych terenów w skład sąsiednich obwodów. Wynika to z faktu, iż nie zawsze granica administracyjna miejscowości pokrywa obszar jej zwartej zabudowy. Unormowanie art. 26 jest logicznym uzupełnieniem tej części definicji obwodu łowieckiego (art. 23 ust. 1), która mówi, iż jest to obszar, na którym istnieją warunki do prowadzenia łowiectwa.

Wyłączenie terenów wskazanych w art. 26 Prawa łowieckiego ze składu obwodów łowieckich powoduje, że powierzchnia tych terenów nie może być zaliczana do powierzchni obwodu łowieckiego. Tak zwana powierzchnia ogólna obwodu łowieckiego może być ustalona jedynie pomocniczo, dla celów rachunkowych. Od niej należy bowiem odjąć powierzchnię obszarów wyłączonych (art. 26), w wyniku czego uzyska się prawidłową powierzchnię obwodu łowieckiego.

Stanowisko przeciwne, zaprezentowane w odpowiedzi na skargę, iż powierzchnia obwodu łowieckiego po wyłączeniach (nazywana "powierzchnią użytkową", choć nie jest to termin ustawowy) powinna być określana dopiero w umowach dzierżawy, jest nie do przyjęcia. Uzasadnienie tego poglądu tym, iż "Obszar terenów wyłączonych z obwodu zwłaszcza tych, o których jest mowa w art. 26 pkt 3 i 4 podlega dynamicznych zmianom i dlatego powierzchnia tych terenów z oczywistych względów nie mogą być uchwalane w drodze aktu rangi prawa miejscowego" jest nieprzekonujące przede wszystkim z tego względu, iż nie ma ono charakteru prawnego. Trzeba przy tym zauważyć, że właśnie taką powierzchnię "użytkową" obwodów łowieckich wskazywało poprzednio obowiązujące rozporządzenie Nr 40 Wojewody Lubelskiego z 30 lipca 2003 r. w sprawie podziału województwa lubelskiego na obwody łowieckie, które zostało zastąpione przedmiotowa uchwałą. Rozporządzenie to było również aktem prawa miejscowego, a zmiana organu właściwego do dokonania podziału województwa na obwody łowieckie wynikająca z nowelizacji Prawa łowieckiego dokonanej ustawą z 29 lipca 2005 r. (Dz.U. Nr 175, poz. 1462) nie wpłynęła na zmianę takiego właśnie charakteru tego aktu.

Sąd wskazał na cechy samej umowy dzierżawy obwodu łowieckiego, która nie jest klasyczną cywilną umową dzierżawy, gdzie strony same określają jej przedmiot, a gdy dotyczy ona nieruchomości – jej obszar wyrażony w areale albo oznaczony geodezyjnie. Przy umowie dzierżawy uregulowanej w prawie łowieckim jej przedmiot stanowi obszar gruntu określony aktem prawa miejscowego. Stąd też w literaturze wskazuje się na dzierżawę obwodów łowieckich, jako na przykład umowy administracyjnej, należącej do prawnych środków działania administracji. W umowie tej wszystkie jej elementy podlegają ograniczeniom na podstawie przepisu prawa. Dotyczy to wyboru strony, warunków umowy, trybu jej zawierania i kontroli umowy.

Sąd podkreślił, że określenie powierzchni odwodu łowieckiego jest niezbędne dla stwierdzenia, czy mamy do czynienia z obwodem leśnym czy polnym, to zaś rzutuje na właściwość organu uprawnionego do zawarcia umowy jego dzierżawy. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa łowieckiego obwody łowieckie leśne wydzierżawia dyrektor regionalnej dyrekcji Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, natomiast obwody łowieckie polne – starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej. Przyjęcie za słuszne stanowisko Sejmiku, iż powierzchnię obwodu łowieckiego ustalają strony umowy dzierżawy oznaczałoby, że faktycznie umowy dzierżawy nie mogłyby być zawarte chociażby z uwagi na możliwy spór co do charakteru danego obwodu i w konsekwencji dotyczący organu uprawnionego do zawarcia umowy.

Ponadto konieczność określenia w uchwale o podziale województwa na obwody łowieckie powierzchni tych obwodów po wyłączeniach obszarów wymienionych w art. 26, podyktowana jest również przepisem zawartym w art. 27 ust. 2 Prawa łowieckiego (ustalenie sejmiku województwa właściwego dla przeważającej części gruntów danego obwodu łowieckiego), który byłby trudny lub wręcz niemożliwy do realizacji w przypadku nie ustalenia przez sejmik województwa powierzchni obwodu łowieckiego. Również te argumenty prowadzą więc do wniosku, że to uchwała samorządu województwa podjęta w sprawie administracji łowiectwem jest źródłem powstania stosunku prawnego – umowy dzierżawy obwodu łowieckiego.

Stwierdzenie, iż zaskarżona uchwała interpretując błędnie wskazane wyżej przepisy ustawy – Prawo łowieckie nie określiła w sposób właściwy powierzchni obwodów łowieckich powoduje, że zbędne jest odnoszenie się do podniesionych w skardze zarzutów dotyczących nieprawidłowości w określeniu powierzchni poszczególnych obwodów. Zarzuty te – jak wskazano w odpowiedzi na skargę – odnosiły się w istocie do danych dotyczących tzw. powierzchni użytkowej (czyli w rzeczywistości właściwej powierzchni obwodów łowieckich po stosownych wyłączeniach), które zawierał "Projekt podziału województwa lubelskiego na obwody łowieckie" skierowany do uwzględnień i opinii, z czego ostatecznie zrezygnowano w zaskarżonej uchwale uznając, że nie należy to do kompetencji Sejmiku. Z dokumentacji zgromadzonej w aktach postępowania poprzedzającego podjęcie tej uchwały wynika, że pomiary obszarów obwodów łowieckich (a przynajmniej powierzchni użytkowych) przez wynajętą firmę, zostały wykonane nierzetelnie i występowały w ich znaczne rozbieżności.

Sąd nie może odnieść się do zarzutu naruszenia zaskarżoną uchwałą art. 7 i art. 74 Konstytucji RP, gdyż w tym zakresie uzasadnienie skargi nie przytacza żadnej argumentacji.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 147 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono o stwierdzeniu nieważności zaskarżonej uchwały ze skargi P. Z. ł. – Z. G. w W..

Odnosząc się do skargi Koła łowieckiego "J" stwierdzono, że nie miało ono interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały Sejmiku Województwa, na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa.

Legitymację skargową Koło łowieckie "J" wywodzi z treści art. z art. 8 ust. 1 ustawy – Prawo łowieckie.

Mieć jednak interes prawny w postępowaniu sądowoadministracyjnym to tyle, co wskazać przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którym wnoszący pismo opiera swoje żądanie. W ocenie składu orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ani ze wskazanego wyżej, ani z pozostałych przepisów ustawy Prawo łowieckie, nie wynika prawo do żądania przez Koło Łowieckie "J" kontroli przedmiotowej uchwały Sejmiku Województwa Lubelskiego. Może ono mieć bowiem jedynie interes faktyczny w skarżeniu tejże uchwały. Interesu prawnego nie sposób wywodzić także z postanowień cywilnoprawnej umowy dzierżawy, zobowiązującej Koło Łowieckie między innymi do prowadzenia racjonalnej gospodarki łowieckiej w oparciu o wieloletni plan hodowlany i roczny plan łowiecki, nawet w powiązaniu z przepisami odnoszącymi się do takiej umowy. Jest ona umową, do której stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego w kwestiach nieuregulowanych w ustawie Prawo łowieckie. Ta zaś wprowadza zasadę, że obwody łowieckie wydzierżawia się kołom łowieckim Polskiego Związku Łowieckiego (art. 28 ustawy Prawo łowieckie). Jej art. 29 określa, kto wydzierżawia te obwody oraz wskazuje, że wydzierżawia się je na okres nie krótszy niż 10 lat. Jakie elementy powinna zawierać umowa dzierżawy obwodu łowieckiego i kiedy ulega ona rozwiązaniu, wyjaśnia przepis art. 29a ustawy.

Skarżący nie mógł wskazać zatem odpowiedniego przepisu, z którego wynikałby jego interes prawny we wniesieniu skargi, ponieważ ani w Prawie łowieckim, ani w przepisach wykonawczych do tej ustawy nie ma przepisu, który uprawniałby koła łowieckie do formułowania swego stanowiska w kwestii ustalania granic obwodów łowieckich, które następnie powinno być brane pod uwagę przez właściwe w sprawie organy.

Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mając na uwadze, że Koło Łowieckie "J" nie było uprawnione do skarżenia przedmiotowej uchwały Sejmiku. W tym stanie rzeczy Sąd nie badał zasadności zarzutów podniesionych w tej skardze. Ich merytoryczna ocena – w realiach rozpoznawanej sprawy – byłaby niedopuszczalna, bowiem z ochrony prawnej, obejmującej sądową kontrolę działań organów administracji publicznej może korzystać wyłącznie osoba, której prawo udziela takiej ochrony.

Z powyższych względów Sąd natomiast uznał, że interes prawny we wniesieniu skargi na przedmiotową uchwałę posiadał Z. G. P. Z. Ł. jako organ zarządzający i reprezentujący Związek na zewnątrz (art. 32a ust. 1 pkt 3 i ust. 2 Prawa łowieckiego). W świetle art. 27 ust. 1 ustawy Polski Związek Łowiecki ma prawo opiniować projekt podziału województwa na obszary łowieckie, a jego opinia powinna być brana pod uwagę (co nie znaczy – uwzględniona) przez sejmik województwa.

Procedując ponownie w przedmiotowej sprawie Sejmik Województwa Lubelskiego winien mieć na względzie przedstawione wyżej uwagi, co oznacza konieczność opracowania nowego projektu uchwały określającego granice obwodów łowieckich oraz ich prawidłową powierzchnię uwzględniającą wyłączenia, o których mowa w art. 26 Prawa łowieckiego, a także powierzchnię obszarów leśnych, co pozwoli na ustalenie charakteru danego obwodu. Projekt uchwały winien być następnie poddany opiniowaniu i uzgodnieniom podmiotów, o których mowa w art. 27 ust. 1 i 2 Prawa łowieckiego.

Sejmik Województwa Lubelskiego wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w pkt I. Skargę kasacyjną oparł na zarzutach naruszenia przepisów prawa materialnego:

1) art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1990 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1590 ze zm.) w związku z art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż zaskarżona uchwała Sejmiku jest sprzeczna z prawem i istotnie narusza prawo oraz przez niewłaściwe, bez wystarczających ku temu przesłanek, zastosowanie tego przepisu i unieważnienie zaskarżonej uchwały Sejmiku na jego podstawie;

2) art. 27 ust. 1 ustawy z 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie (Dz.U. z 2005 r. Nr 127, poz. 1066 ze zm.), w związku z art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 89 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa przez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na nieprawidłowym określeniu zakresu i granic ustawowego upoważnienia do wydania aktu prawa miejscowego, ustanowionego dla sejmików województw w art. 27 ust. 1 Prawa łowieckiego, prowadzącym do przekroczenia tych granic;

3) art. 23 ust. 1 Prawa łowieckiego przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż minimalna norma obszarowa obwodu łowieckiego ustanowiona w tym przepisie, wynosząca trzy tysiące hektarów, odnosi się do powierzchni obwodu pomniejszonej o tereny wymienione w art. 26 Prawa łowieckiego;

4) art. 24 ust. 1 i art. 26 Prawa łowieckiego przez ich niewłaściwe zastosowanie jako elementów delegacji ustawowej ustanowionej w art. 27 Prawa łowieckiego do wydania aktu prawa miejscowego przez sejmik województwa.

Na tych podstawach wnosił o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części, tj. pkt I,

2) rozpoznanie sprawy w trybie art. 188 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.),

3) zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm prawem przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia art. 82 ust. 1 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1590 ze zm.) w związku z art. 147 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest zasadny. Zgodnie z art. 147 § 1 tej ustawy "Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o

których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności". Art. 82 ust. 1 powołanej ustawy o samorządzie województwa reguluje podstawy prawne zastosowania sankcji nieważności uchwał (innych aktów) organów samorządu województwa przez organ nadzoru. Art. 147 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie odsyła do stosowania przez sąd administracyjny art. 82 ust. 1 powołanej ustawy o samorządzie województwa. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą". Środki stosowane przez sąd administracyjny wobec zaskarżonych uchwał reguluje art. 147 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd administracyjny kontrolując zaskarżoną uchwałę pod względem zgodności z prawem, jeżeli stwierdzi, że została podjęta z naruszeniem przepisów prawa, ma podstawy do stosowania sankcji nieważności.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 27 ust. 1, art. 24, art. 26 ustawy z 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 127, poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 89 powołanej ustawy o samorządzie województwa. Według art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: "Organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa". Zgodnie z art. 89 ust. 1 powołanej ustawy o samorządzie województwa "Na podstawie tej ustawy oraz na podstawie upoważnień udzielonych w innych ustawach i w ich granicach Sejmik województwa stanowi akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze województwa lub jego części". Taka konstrukcja delegacji ustawowej do stanowienia prawa miejscowego przez samorząd wojewódzki nie daje podstawy do wykładni, że wyłącznie art. 27 ust. 1 powołanej ustawy Prawo łowieckie stanowi podstawę do wydania zaskarżonej uchwały. Taka interpretacja prowadziłaby do bezprzedmiotowości regulacji tej ustawy w art. 23, art. 24, art. 25, art. 26. Wykładnia taka nie jest prawidłowa. Upoważnienie ustawowe do stanowienia przepisów prawa miejscowego, nie można interpretować w oderwaniu od całości regulacji ustawy, w tym zwłaszcza regulacji w Rozdziale 5 "Obwody łowieckie". Kompetencje do podziału na obwody

łowieckie oraz zmiana granic tych obwodów została przyznana sejmikowi województwa. Przy realizacji tej kompetencji związany jest regulacją materialnoprawną reguł, które obowiązują przy tworzeniu obwodów łowieckich.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

O kosztach Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.