Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 467/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 3  § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Waldemar Śledzik, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 października 2021 r. sprawy ze skargi M. Z. na bezczynność [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje [...]sp. z o.o. z siedzibą w [...] do rozpoznania punktu 1, 2 i 3 wniosku skarżącego M. Z. z dnia [...] lutego 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu, o której mowa w punkcie 1 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od [...]sp. z o.o. z siedzibą w [...] na rzecz skarżącego M. Z. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była skarga M. Z. na bezczynność [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

Pismem z dnia [...] lutego 2021 r. (złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej) M. Z. (zwany dalej: wnioskodawca, skarżący), zwrócił się do [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwany dalej: organ, spółka) o udostępnienie następującej informacji publicznej:

1. czy spółka w okresie od [...] stycznia 2017 r. do [...] grudnia 2020 r. "dobierała tłumaczy" języka tureckiego dla organów władzy publicznej (w tym: Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji);

2. czy realizując zlecenia dla organów władzy publicznej spółka korzystała wyłącznie z usług tłumaczy przysięgłych języka tureckiego (wpisanych na listę prowadzoną przez Ministra Sprawiedliwości) Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji;

3. w przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie nr 2, wskazania jakie są procedury weryfikacji tłumaczy i jakie procedury zabezpieczające są wdrożone w spółce, przy doborze tłumaczy pod konkretne zlecenia oraz podczas procesu wykonywania tłumaczeń dla organów władzy publicznej (w tym Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji); w tym zakresie wniósł o informację uwzględniającą procedury pozwalające pozytywnie zweryfikować umiejętności tłumacza; obowiązek dochowania tajemnicy państwowej; ochrony informacji niejawnych; ochrony danych osobowych, a także konieczność wyeliminowania zagrożeń wynikających z potencjalnej możliwości powoływania na tłumaczy osób wchodzących w konflikt z prawem;

4. podania, czy we wskazanym w pkt 1 okresie spółka korzystała z usług tłumacza języka tureckiego – A. A., PESEL: [...], zamieszkałej przy ul. [...] w W.

Jednocześnie skarżący wniósł o przesłanie wnioskowanych informacji na wskazany adres poczty elektronicznej.

Na przedmiotowy wniosek organ nie udzielił odpowiedzi.

Pismem z dnia [...] marca 2021 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na jego wniosek z dnia [...] lutego 2021 r. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia jego wniosku oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Wnioskodawca zarzucił organowi naruszenie:

1. art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483) w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek;

2. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r., poz. 2176, zwana dalej: u.d.i.p.) w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej prostej (nieprzetworzonej).

Uzasadniając skargę wnioskodawcza wskazał, iż jako świadomy obywatel korzystający z pełni praw publicznych ma prawo do uzyskania informacji publicznej, co stanowi przejaw umożliwienia mu realnego udziału w życiu publicznym, ale także służy jawności życia publicznego (przejrzystości działań władzy publicznej i kontroli

obywatelskiej nad funkcjonowaniem władzy publicznej). Ograniczenie dostępu do informacji stanowi jedynie wyjątek od konstytucyjnej zasady prawa do informacji i powinno następować w oparciu o właściwą podstawę prawną, jedynie gdy jest niezbędne w demokratycznym społeczeństwie i proporcjonalnie do celów ochrony.

Ustawodawca w art. 4 ust 1 u.d.i.p. obowiązkiem udostępnienia informacji

publicznej objął dwie zasadnicze grupy: pierwsza to władze publiczne, a druga to podmioty niebędące władzami publicznymi, wykonujące zadania publiczne. Spółka jako podmiot realizujący zadania z zakresu tłumaczeń na rzecz organu władzy publicznej (MSWiA) za publiczne środki wypłacane z MSWiA oraz innych podmiotów publicznych wykonuje zadania publiczne, dokonuje weryfikacji osób realizujących powyższe zadania publiczne, jest odpowiedzialna za wdrożenie procedur bezpieczeństwa przy realizacji zadań publicznych wynikających między innymi z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia

dyrektywy 95/46/WE (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych) oraz ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.U. z 2019 poz. 742 ze zm.). Brak jakiejkolwiek reakcji organu na wniosek o udzielenie informacji publicznej,

może wzbudzić uzasadnione obawy, że w spółce brak jest wdrożonych odpowiednich procedur bezpieczeństwa, a tłumaczenia dla czołowych, krajowych organów władzy publicznej (ministerstw) są wykonywane przez osoby bez odpowiednich kwalifikacji, nie widniejące na liście prowadzonej przez Ministra Sprawiedliwości, nie spełniające wymagań ustawy o zawodzie tłumacza przysięgłego. Jeżeli powyższe obawy okazałyby się zasadne, nie tylko środki publiczne mogły być wydawane na zadania publiczne realizowane w nieprawidłowy sposób, może także dojść do ujawnienia tajemnic państwowych.

Skarżący wskazał, że termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., po 14 dniach od złożenia wniosku. Pomimo upływu tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi. To czyni niniejszą skargę zasadną i konieczną.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jako oczywiście bezzasadnej. Jako podstawę powyższego organ wskazał, nie jest organem władzy publicznej, ani też innym podmiotem wymienionym w art. 4 ust. 1 pkt 2-5 u.d.i.p. Jest podmiotem całkowicie prywatnym, spółką prawa handlowego, wpisaną do Krajowego Rejestru Przedsiębiorców. Wskazał, iż aby podmioty prywatne zostały zobowiązane do udzielenia informacji publicznej, muszą realizować zadania publiczne lub dysponować majątkiem publicznym. Jednak spółka jako podmiot prywatny, nie realizuje żadnych zadań publicznych, jak i nie dysponuje majątkiem publicznym. Spółka na podstawie umowy Nr [...] zawartej ze Skarbem Państwa - Ministerstwem Spraw Wewnętrznych i Administracji po przeprowadzeniu postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, świadczy jedynie usługi w zakresie tłumaczeń ustnych i pisemnych oraz wynajmuje kabiny ze sprzętem do tłumaczenia symultanicznego. Wszelkie szczegółowe warunki świadczenia tych usług zostały zawarte w Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia przygotowanej przez MSWiA. Otrzymywanie wynagrodzenia z tego tytułu przez spółkę z środków publicznych, nie może być w żadnej mierze traktowane jako dysponowanie majątkiem publicznym. W momencie otrzymania tego wynagrodzenia, środki te stają się środkami prywatnymi, należnymi spółce jako wynagrodzenie z uwagi na spełnione w związku z umową świadczenia. Spółka dysponuje więc wyłącznie własnymi środkami. Dysponowanie majątkiem publicznym musi być natomiast immanentnie związane z wykonywaniem zadań publicznych.

Organ podniósł dalej, że świadczenie przez nią usług nie stanowi również w żadnej mierze realizacji zadań publicznych. Jakkolwiek pojęcie to nie zostało zdefiniowane w ustawie o dostępie do informacji publicznej to orzecznictwo sądowe wskazuje, że realizacja tych zadań musi nie tylko być istotna z punktu widzenia celów państwa, ale również nierozerwalnie wiązać się z zaspokajaniem powszechnych potrzeb obywateli. Sztandarowym przykładem takiej działalności może być też świadczenie usług przez spółki komunalne, dostarczające wodę lub odprowadzające ścieki na rzecz mieszkańców miast. To właśnie takie podmioty miał na myśli ustawodawca, dopuszczając możliwość wnioskowania o udzielenie informacji publicznej do podmiotów, które nie są podmiotami publicznymi. Zasadą jest więc zlecanie zadań publicznych w drodze ustawy lub na podstawie wyraźnego upoważnienia ustawowego, co w przypadku spółki nie zachodzi.

Tym samym, zdaniem organu, nie jest on podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji, o które wnioskuje skarżący, co sprawia, że nie może też pozostawać w bezczynności, o której mowa w skardze. Z ostrożności spółka wskazała, że informacje, których żąda skarżący stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, która to okoliczność wyłącza poprzez treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p. możliwość ich udostępnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, zwana dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśli art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w ustawie.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej zachodzi zatem w sytuacji, w której podmiot ten w ustawowo określonym terminie nie podejmie żadnej z przewidzianych prawem czynności, to jest nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) albo nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej bądź decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.) albo też nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub, w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

Przedmiotem wniesionej w niniejszej sprawie skargi jest bezczynność organu polegająca na nieudostępnieniu skarżącemu, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, żądanych przez niego we wniosku z dnia [...] lutego 2021 r. informacji dotyczących procedury doboru (weryfikacji) tłumaczy języka tureckiego w ramach realizacji tłumaczeń dla organów władzy publicznej (w tym MSWiA) oraz procedur zabezpieczających wdrożonych w spółce, a także wskazania, czy spółka korzystała z usług konkretnej osoby tłumacza.

Oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu ww. wniosku, należało ustalić, czy jest on podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a także czy żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. stanowi, że zobowiązanym do udostępnienia takiej informacji są podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje stanowisko, że wystarczającym do uznania podmiotu jako zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej jest wykonywanie zadań publicznych lub dysponowanie majątkiem publicznym (por. np. wyrok NSA z dnia 3 października 2017 r. sygn. akt I OSK 3288/15). Zatem spełnienie choćby jednej z przesłanek wymienionych w przepisie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. oznacza, że dany podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 249/17).

Należy podkreślić, że wykonywanie zadań publicznych nie należy wyłącznie do podmiotów prawa publicznego i nie musi być oparte na zasadzie władztwa administracyjnego. Znana jest praktyka powierzania zadań publicznych podmiotom prawa prywatnego, określana jako zjawisko tzw. "prywatyzacji" zadań publicznych. Wówczas wykonywanie tych zadań przybiera formy typowe dla prawa prywatnego, tak organizacyjnie, jak i co do stosowanych środków, czyli, co do zasady, nie władczych. Wykonywanie zadania publicznego przez podmiot prawa prywatnego (np. spółkę prawa handlowego) nie powoduje, że samo zadanie przestaje mieć charakter publiczny, jak również nie oznacza, co oczywiste, przejścia podmiotu wykonującego zadanie do sektora podmiotów prawa publicznego (por. wyrok SN - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 13 lipca 2012 r. sygn. akt III SK 44/2011).

Zdarzają się sytuacje takie, jak w niniejszej sprawie, gdy wykonywanie zadań publicznych powierzane jest podmiotom prywatnym. Może się to dziać nawet bez pewne podmioty, które nie maą wyraźnego umocowania w przepisach prawa (tak Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 11 kwietnia 2005 r. (sygn. akt I OPS 1/05, OSAiWSA 2005, nr 4, poz. 63). W każdym wypadku więc konieczna jest wnikliwa ocena stanu prawnego i samej działalności takiego podmiotu w celu ustalenia, czy wykonuje on zadania publiczne. Do określenia zakresu przedmiotowego prawa do informacji publicznej o podmiotach, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, niebędących podmiotami władzy publicznej, konieczne jest wobec tego określenie, jakie działania danego podmiotu realizowane są jako zadania publiczne.

Zdaniem Sądu, powierzenie przez organy władzy publicznej prywatnej spółce prawa handlowego – wyłonionej w trybie ustawy o zamówieniach publicznych – wykonywania usług w zakresie tłumaczeń, z czym wiąże się wdrożenie określonych procedur bezpieczeństwa, i za które to usługi spółce wypłacane jest wynagrodzenie ze środków publicznych oznacza, że podmiot ten (w tym zakresie) dysponuje majątkiem publicznym. Ponadto niewątpliwym jest, że w związku z przeniesieniem na spółkę części zadań pozostających w gestii organu władzy publicznej, to właśnie ten podmiot realizuje te zadania, na podstawie umowy zlecenia. Powyższe prowadzi do wniosku, iż w zakresie wskazanym w punkcie 1, 2 i 3 wniosku skarżącego, spółka jest organem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów, realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

W świetle powołanych wyżej regulacji w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co wiąże się z upowszechnieniem zasady transparentności życia publicznego i podwyższenia świadomości prawnej społeczeństwa. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że charakter informacji publicznej ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile odnosi się do faktów i danych (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 8/13, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Informacją publiczną jest zatem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty wykonujące zadania publiczne, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu wykonującego zadania publiczne, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Informacją publiczną jest więc zarówno treść dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez ww. podmioty jak i tych, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 15 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 667/11; 30 lipca 2013 r. sygn. akt I OSK 1004/13, publ. j.w.).

Z tego względu należało uznać, że żądane przez wnioskodawcę w pkt 1, 2 i 3 wniosku informacje, stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Spełniona została więc przesłanka przedmiotowa i podmiotowa zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie wniosku skarżącej.

W niniejszej sprawie niesporna jest okoliczność, że wnioskiem z dnia [...] lutego 2021 r. skarżący zwrócił się do spółki o udostępnienie określonej informacji publicznej. Nie jest sporny także fakt, iż w związku z w.w. wnioskiem, spółka nie udostępniła wnioskowanej informacji, nie wydała decyzji o odmowie jej udostępnienia, ani też nie powiadomiła skarżącego o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem.

Odpowiedź spółki sugerować może, że chce ona skorzystać z ograniczenia dostępu do informacji publicznej ze względu na przesłankę wyrażoną w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. - tj. tajemnicę przedsiębiorcy. Odmowa udostępnienia informacji w tym zakresie wymaga jednak wydania decyzji administracyjnej, czego spółka nie uczyniła.

Dlatego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 Sąd uznał, iż w odniesieniu do złożonego przez skarżącego wniosku (konkretnie punktów 1, 2 i 3) organ pozostawał w bezczynności, która nie ustała po wniesieniu skargi do Sądu. Dlatego Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ do rozpoznania punktów 1, 2 i 3 wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wniosku wraz z aktami sprawy (pkt 1 sentencji wyroku).

Zdaniem Sądu, stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt 2 sentencji wyroku). Nie wynikała bowiem z lekceważącego stosunku do wnioskodawcy, czy złej woli organu, a jedynie z mylnego przyjęcia, że nie jest on organem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Podstawą prawną orzeczenia w tym zakresie był art. 149 § 1a p.p.s.a.

W zakresie pkt 4 wniosku Sąd oddalił skargę, jako dotyczącą informacji ad personam (na temat konkretnej osoby, tj. A. A.).

W ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że nie jest informacją publiczną informacja ad personam. Wniosek taki w istocie skierowany jest na uzyskanie wiedzy o sposobie i rezultacie kształtowania sytuacji prawnych konkretnych osób, a nie o mechanizmach charakteryzujących działalność adresata wniosku (w tym wypadku spółki [...]), w zakresie wykonywania przezeń zadań władzy publicznej, bądź szerzej zadań publicznych, a jako taki dotyka w sposób bezpośredni sfery ad personam (por. wyroki NSA z dnia 19 czerwca 2020, I OSK 1855/19 z dnia 14 września 2010 r., I OSK 1035/10; z dnia 6 grudnia 2019 r., I OSK 3429/18; z dnia 27 września 2019 r., I OSK 2710/17; z dnia 18 września 2018 r., I OSK 2434/16; z dnia 11 maja 2018 r., I OSK 1586/16; z dnia 19 grudnia 2017 r., I OSK 1380/17).

Sąd orzekający w sprawie niniejszej całkowicie podziela cytowane stanowisko, które dla sprawy ma ten skutek, że w punkcie 3 wyroku oddalono skargę (w zakresie punktu 4 wniosku), czego podstawą prawną był art.151 p.p.s.a.

O kosztach postępowania w kwocie 100 zł, obejmujących zasądzenie od organu na rzecz skarżącego wpisu sądowego od skargi, Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. (w punkcie 4 sentencji wyroku).