Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 45/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : Sędzia WSA Małgorzata Brachel – Ziaja (spr.) Sędzia WSA Ewa Rynczak Protokolant : Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2012 r. ze skargi Polskich Zakładów [...]" w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 20 września 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz Polskich Zakładów [...]" w K. kwotę 767 zł (siedemset sześćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2009r. znak [...] , wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589), art. 94 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000r. Nr 46, poz.543 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku spółki A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. , ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa zespołu budynków mieszkalno -usługowych z garażami podziemnymi i infrastrukturą drogową na dz. nr 1 i 2 obr. [...] w K".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] maja 2009r. znak:[...] , wydaną po rozpatrzeniu odwołania B. " S.A. w K. , na podstawie art. 59 ust. 1, art. 54 pkt2 w związku z art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ l instancji.

Prawomocnym wyrokiem z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1144/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na nieprawidłowe określenie w decyzji I instancji takich parametrów nowej zabudowy, jak szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz linia zabudowy. Nie podzielił jednak wątpliwości Kolegium co do konieczności rozważenia, czy dopuszczalne jest ustalenie warunków zabudowy na przedmiotowej działce w sytuacji panującego wokół chaosu urbanistycznego, czy też konieczne jest uregulowanie kwestii warunków zabudowy na tym obszarze przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Sąd podkreślił: "nie można zaakceptować poglądu Kolegium, aby ustalenia organu poprzedzające wydanie decyzji o warunkach zabudowy miały być poprzedzone rozważaniami, czy kwestii zagospodarowania przestrzennego terenu, na którym wnioskujący zamierza realizować inwestycję, nie należy pozostawić do rozstrzygnięcia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Rozważania takie wychodzą zdecydowanie poza zakres będący przedmiotem rozpoznania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i prowadziłyby wprost do przyjęcia uznaniowego charakteru decyzji o warunkach zabudowy, co w świetle powołanych wyżej przepisów jest całkowicie nieuzasadnione.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Prezydent Miasta K. wydał w dniu [...] maja 2010 r. decyzję nr [...] ustalił - na wniosek Spółki z o.o. C. - warunki zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa zespołu budynków mieszkalno -usługowych z garażami podziemnymi i infrastrukturą drogową na dz. nr 1 i 2 obr. [...] w K. ".

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż teren inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i nst. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W trakcie postępowania ustalono, że spełnione zostały łącznie określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przesłanki wydania decyzji. Wskazano również na uzyskane w toku postępowania opinie tj. opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z dnia 1 października 2008 r. - w zakresie obszarów przyległych do pasa drogowego - opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z dnia 18 stycznia 2008 r. - w zakresie ochrony środowiska - oraz opinię Rady Dzielnicy [...] z dnia 29 stycznia 2008 r. Ponadto organ I instancji zaznaczył, że w trakcie ponownego rozpatrzenia sprawy uwzględnione zostały zalecenia Kolegium, wymienione w decyzji z dnia [...] maja 2009 r. znak: [...]uchylającej decyzję organu l instancji i przekazującej sprawę przedmiotowej inwestycji do ponownego rozpatrzenia.

W odwołaniu od tej decyzji. B. " w K. S.A. wniosły o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w celu uzupełnienia decyzji o możliwe do realizacji warunki obsługi komunikacyjnej oraz akt sprawy o ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w konsekwencji o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Odwołujący nie zgadza się ze stanowiskiem organu l instancji, iż dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagana procedura postępowania co do oceny oddziaływania na środowisko. Zgodnie z postanowieniami ustawy z dnia 3.10.2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227), realizacja przedsięwzięć, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia oceny ich oddziaływania na środowisko, a o takim obowiązku - zgodnie z art. 63 ust. 1 cyt. ustawy - decyduje w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W przedmiotowej sytuacji zastosowanie ma przepis § 3 pkt 52b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573), z którego wynika, że "zespoły zabudowy usługowej na terenie o powierzchni nie mniejszej niż 2 ha, centra handlowe i usługowe o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha lub o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 1 ha wraz z towarzyszącą infrastrukturą" mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Planowana inwestycja spełnia powyższe kryteria, bowiem dotyczy zespołu zabudowy o powierzchni 11000 m2, a ponadto na terenie tej inwestycji przewiduje się 200 miejsc parkingowych, co do których w/w przepis nie nakłada wprawdzie obowiązku sporządzania raportu, jednakże przy ocenie oddziaływania organ ma obowiązek analizować przedsięwzięcie w powiązaniu z innymi działkami z uwagi na kumulowanie się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać - czego przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie uwzględniono. Planowane przedsięwzięcie, ze względu na charakter i jego rozmiar, z całą pewnością będzie wymagało nie tylko oceny, ale również przygotowania raportu w sprawie oddziaływania na środowisko, a także wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W odwołaniu zakwestionowano też ustalenie warunków dotyczących obsługi komunikacyjnej, mającej się odbywać przez ulicę [...] Ulica ta nie jest przystosowana do takiej obsługi planowanej inwestycji, gdyż jest wąska, nie przystosowana do dwustronnego ruchu samochodowego i nie posiada wystarczającej przepustowości. Z tego też względu nie jest możliwe realizowanie ciężkiego ruchu technologicznego przez ul. [...] i [...] - tylko wyłącznie bezpośrednio z ul. [...] Jak planowana inwestycja nie ma takiej drogi dojazdowej z ul. [...] i mieć nie będzie, ponieważ pomiędzy ul. [...] a terenem inwestycji znajdują się działki skarżącego, który nie wyrazi zgody na przejazd przez swój teren.

Dalej w odwołaniu zwrócono uwagę, że wysokość zabudowy planowanej inwestycji powinna uwzględniać kontekst urbanistyczny wjazdu na osiedle, biorąc pod uwagę, iż wjazd na osiedle odbywał się będzie od strony osiedla domów jednorodzinnych. Ponadto usytuowanie planowanej inwestycji przewidziane jest w bezpośrednim sąsiedztwie zakładu, w pobliżu magazynu zbożowego, w którym zainstalowano zewnętrzne i wewnętrzne urządzenia technologiczne, co skutkować będzie natężeniem hałasu. Czynnik ten powinien być wzięty pod uwagę przy ustalaniu warunków zabudowy, względnie powinno się przynajmniej wskazać warunki konieczne dla prawidłowej realizacji takiej inwestycji w pobliżu zakładu produkcyjnego. Może się bowiem okazać, że nie jest możliwe tak bliskie sąsiedztwo planowanej inwestycji. Organ powinien już na tym etapie nałożyć na inwestora obowiązek wykonania zabezpieczeń przed uciążliwościami zakładu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] września 2010 r., [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61 i art. 54 (w zw. z art. 64 ust 1) ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, §3-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Kolegium wskazało, że w decyzji I instancji organ I instancji wykazał, że spełnione zostały łącznie wszystkie warunki wydania decyzji: kontynuacja istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej oraz wystarczające jego uzbrojenie, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych albo jest objęty taką zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc (art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

W analizie urbanistyczno-architektonicznej - wykonanej zgodnie z wymogami prawa - stwierdzono istnienie w obszarze analizowanym działek sąsiednich (nr [...] ,[...] [...] itd... ), dostępnych z tej samej drogi publicznej co teren objęty wnioskiem, zabudowanych w sposób pozwalający na określenie wymagań dla planowanej inwestycji. Wskazano również, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (zespół budynków jednorodzinnych przy ulicach:[...] ,[...] i [...], posiadających wysokość 2 i 3 kondygnacje), zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna (zlokalizowana przy południowym odgałęzieniu ul. [...] j, z budynkami wysokimi 16 kondygnacyjnymi i średniowysokimi o wysokości 6 kondygnacji), zabudowa produkcyjna i magazynowa B. (budynki o zróżnicowanej wysokości od 12 do 20 m) i zabudowa usługowa (pawilon handlowo-usługowy na działce nr 3 , budynek usługowo-biurowy na działkach 4 i 5 ). Przede wszystkim jednak w tej analizie przedstawiono szczegółowo wskaźniki wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do pow. działki występujące na poszczególnych działkach oraz parametry istniejącej zabudowy tj. szerokości elewacji frontowych, wysokości górnej krawędzi elewacji oraz wyliczone średnie wielkości tych parametrów. Zawarto również zalecenia wskazując przyjęcie dla projektowanej zabudowy średni wskaźnik (31 %) powierzchni zabudowy do powierzchni działki. Natomiast odnośnie pozostałych parametrów wskazano, iż zabudowa w północnej części terenu inwestycji, mająca w przyszłości stanowić zamknięcie perspektywiczne ul. [...] powinna posiadać szerokość elewacji frontowej, która nie przekracza maksymalnych szerokości elewacji występujących w budynkach przy tej ulicy tj. 15 m (z tolerancją rzędu +/- 5 %, podyktowaną rozwiązaniami budowlanymi) oraz wysokość nie większą niż 11 m (3 kondygnacje), zaś zabudowa projektowana w pozostałej części terenu powinna (z racji swojego usytuowania) posiadać elewacje frontowe o szerokości odpowiadającej wyliczonej, średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy wielorodzinnej z dopuszczeniem tolerancji +/- 20% i wysokości nie przekraczającej 32m (10 kondygnacji) z dopuszczeniem tolerancji tej wielkości rzędu +/- 1,5 m, podyktowanej rozwiązaniami techniczno-budowlanymi, dopracowanymi na etapie projektu budowlanego. Kolegium zauważyło, że wyżej wykazane ustalenia co do konieczność zróżnicowania wysokości przyszłej zabudowy, w zależności od jej usytuowania względem zróżnicowanej pod względem wysokości zabudowy istniejącej nawiązują do zastanej w obszarze analizowanym zabudowy i jej rozmieszczenia. Wobec tego - biorąc pod uwagę stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wyrażone w tej kwestii w wyroku z dnia 13 stycznia.2010 r., sygn. II SA/Kr 1144/09 - należało je uznać za prawidłowe.

Opierając się o powyższe ustalenia, organ l instancji określił - zgodnie z wymogami przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - w zaskarżonej decyzji określono warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy tj. obowiązującą linię zabudowy (według załącznika nr 2), wskaźnik wielkości pow. nowej zabudowy w stosunku do pow. działki/terenu (31 %), udział powierzchni biologicznie czynnej (nie mniej niż 25 %), szerokość elewacji frontowej (15 m dla północnej części terenu inwestycji tj. max 3 kondygnacje i 36 m tj. max 10 kondygnacji, dla pozostałej części z dopuszczeniem wynikającej z przepisów tolerancji+/- 20%), geometrię dachu (dach płaski). Ustalono też warunki zagospodarowania przestrzennego wynikające z potrzeb ochrony środowiska, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji określając dostęp do drogi publicznej, sposób zaopatrzenia w wodę, energię elektryczną i cieplną, sposób odprowadzenia ścieków, wymagania ilości miejsc parkingowych oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Dodać należy, że oceniana decyzja zawiera też wymagane załączniki, o których mowa w § 9 w/w rozporządzenia tj. linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w skali 1:1000 wraz z częścią graficzną analizy urbanistyczno-architektonicznej oraz wyniki analizy: część tekstowa (zał. nr 3) i graficzna (zał. nr 4).

W trakcie ponownego rozpoznania sprawy uwzględnione zostały zalecenia Kolegium, zawarte w decyzji SKO z dnia [...].05.2009 r. Opracowano bowiem ponownie analizę urbanistyczno-architektoniczną obszaru i dokonano korekty w ustalonych warunkach zabudowy. Organ l instancji odniósł się też (str. [...] decyzji) do kwestii oddziaływania znajdujących się na działce sąsiedniej Zakładów B. na projektowaną zabudowę. Wobec powyższego, Kolegium uznało, iż wydane przez organ l instancji rozstrzygnięcie nie budzi zastrzeżeń.

Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu, a w szczególności do zawartego w nim twierdzenia, iż planowane przedsięwzięcie, ze względu na charakter i rozmiar będzie wymagało nie tylko oceny, ale również przygotowania raportu w sprawie oddziaływania na środowisko, a także wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - Kolegium wyjaśniło, iż w zaskarżonej decyzji (zał. nr 1, pkt 2 b) organ l instancji odniósł się do tej kwestii podając, że określone we wniosku parametry i zakres zamierzenia inwestycyjnego dały podstawę do stwierdzenia, że - w rozumieniu przepisów ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko - przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ l instancji dokonał w tym względzie prawidłowej oceny i prawidłowo uznał, iż dla przedmiotowego zamierzenia, realizowanego na działkach nr 2 i 1 o łącznej powierzchni 0,8428 ha, nie było wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ ten w zaskarżonej decyzji (pkt 4 e, zał, Nr 1) zaznaczył, że "w ramach zamierzenia inwestycyjnego, objętego niniejszą decyzją, można realizować inwestycję o parametrach nie przekraczających określonych jako graniczne dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu w/w ustawy, w tym: ilość miejsc postojowych dla samochodów osobowych - mniejsza niż 300, a powierzchnia użytkowa usługowo-handlowa - mniejsza niż 1 ha". Kolegium, podzielając stanowisko organu I instancji zaznaczyło, że z materiału dowodowego sprawy wynika, iż wskazane wyżej wielkości nie zostaną przekroczone zarówno co do ilości miejsc parkingowych, jak i powierzchni terenu zabudowy usługowej. Usługi (zgodnie z koncepcją zagospodarowania terenu) planowane są bowiem w jednym z 4 projektowanych budynków, oznaczonym jako A, lokalizowanym na działce nr 1 (o pow. 0.0861 ha), przy czym (według informacji zawartej we wniosku) maksymalna powierzchnia sprzedażowa wynosić ma 150 m2, a zakładana (na terenie o pow. 0,8428 ha, obejmującym działki nr 1 i 2 powierzchnia całej zabudowy wynosi 0,2270 ha, a więc mniej niż 1 ha i na terenie mniejszym niż 2 ha jak przewidziano obowiązujących w tym zakresie przepisach. Nie można więc zgodzić się z zawartym w odwołaniu twierdzeniem, iż planowana inwestycja wymaga sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jak i też nie można uznać za prawdziwą, zawartą w odwołaniu informację, że planowana inwestycja dotyczy zespołu zabudowy o pow. około 11010 m2 (czyli 1.1010 ha).

W odniesieniu do zastrzeżeń dotyczących obsługi komunikacyjnej Kolegium wyjaśniło, iż przed wydaniem zaskarżonej decyzji inwestor został zobowiązany przez Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. do przedłożenia Koncepcji drogowej obsługi komunikacyjnej oraz analizy wpływu inwestycji na przyległy układ drogowy i w oparciu o te materiały zaopiniował w piśmie z dnia 1 października 2008r.) przedmiotową inwestycję, wskazując jednocześnie warunki jakie należy ująć w decyzji i warunki te zostały wymienione w zaskarżonej decyzji (pkt 4 e, zał. nr 1).

Natomiast odnośnie podnoszonej w odwołaniu kwestii dotyczącej hałasu i braku wskazań warunków koniecznych przy realizacji inwestycji w pobliżu zakładu produkcyjnego, Kolegium Odwoławcze wskazało, że organ l instancji zawarł w tym względzie wyjaśnienie stwierdzając, iż obecnie, na etapie ustalania warunków zabudowy, brak jest podstaw prawnych do przeprowadzania oceny ewentualnego, przyszłego oddziaływania sąsiedztwa zakładu produkcyjnego na planowaną inwestycję. Dopiero organ udzielający pozwolenia na budowę może zobowiązać inwestora do przedłożenia stosownej opinii i ekspertyzy. Niemniej jednak, czyniąc zadość wskazaniom SKO, wnioskodawca dołączył do akt sprawy opracowaną w październiku 2009 r. Ekspertyzę Akustyczną przenikającego na teren inwestycji hałasu, która wykazała, że zarówno w dziennej, jak i w nocnej porze doby w żadnym z punktów pomiarowych nie stwierdzono przekroczeń wartości dopuszczalnej, obowiązującej dla terenu o przeznaczeniu mieszkalno - usługowym w stosunku do normatywu". Dodać tu również należy, że w kwestii tej zajął (w uzasadnieniu powołanego wcześniej wyroku) stanowisko WSA w Krakowie stwierdzając, iż "nie mają znaczenia przy ustalaniu warunków zabudowy okoliczności związane z ewentualnym przyszłym oddziaływaniem sąsiedztwa zakładu produkcyjnego na planowaną inwestycję".

Powyższą decyzję zaskarżyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. "B. S.A. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzja organu I instancji strona skarżąca zarzuciła decyzji naruszenie prawa materialnego poprzez nieustalenie możliwych do realizacji warunków obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji oraz nie zastosowanie przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziel społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że dla przedmiotowej inwestycji w zakresie miejsc parkingowych jest wymagana procedura postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 53 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, istnieje obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko w przypadku, gdy ilość miejsc parkingowych przekracza 300. Inwestor wprawdzie planuje 200 miejsc parkingowych, jednak - zdaniem skarżącego - należy brać pod uwagę nie tylko planowane przedsięwzięcie, lecz również obszar sąsiedni. Wynika to z art. 63 ust. 1 pkt 1b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...), w myśl którego organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach bierze pod uwagę rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia z uwzględnieniem m. in. powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Skarżący podkreślił, że w okolicy inwestycji znajduje się zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna dla ponad 200 mieszkań, a więc należy założyć, że funkcjonuje w tym rejonie około 200 miejsc parkingowych dla mieszkańców. Ponadto na terenie sąsiednim (teren Wojewódzkiej Komendy Policji) znajduje się parking dla co najmniej 100 samochodów. Okoliczności te powinny być uwzględnione przy rozważaniu konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Skarżący podtrzymał wyrażone w odwołaniu stanowisko, iż planowana inwestycja będzie wymagać wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a całkowite pominięcie tej procedury należy uznać za uchybienie powodujące konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.

Strona skarżąca podtrzymała również podnoszone w odwołaniu zastrzeżenia co do obsługi komunikacyjnej inwestycji. Ulica [...] nie jest przystosowania do obsługi komunikacyjnej tak dużej inwestycji, bowiem jest wąska, nie przystosowana do ruchu dwustronnego, zabudowana domami jednorodzinnymi. Po realizacji inwestycji jej przepustowość zostanie całkowicie zablokowana.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazano, że na przedmiotowym terenie brak jest przedsięwzięć powiązanych technologicznie w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...), których oddziaływanie mogłoby się kumulować z przedmiotowym parkingiem na 200 samochodów osobowych.

Uczestnik postępowania - inwestor planowanego przedsięwzięcia C. sp. z o.o. w K. w piśmie z dnia 23 marca 2011 r. wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że planowane przedsięwzięcie nie należy do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Do pisma załączono kopię pisma Zastępcy Dyrektora Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K. z dnia 7 stycznia 2011 r., z którego wynika, że przeprowadzanie postępowania w sprawie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie jest w tym przypadku konieczne oraz kopię decyzji Prezydenta Miasta K. dnia [...]grudnia 2010 r. o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegały uchyleniu, jednakże z innych przyczyn niż podniesione w skardze.

Zgodnie z art. 54 pkt 2 lit. "a" w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna określać warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Niewątpliwie w przypadku obiektów kubaturowych z punktu widzenia ładu przestrzennego istotne jest, ile takich obiektów ma powstać w ramach planowanej inwestycji. Okoliczność ta jest powinna jednoznacznie wynikać z treści decyzji ustalającej warunki zabudowy, która jest wiążąca dla organu administracji architektoniczno - budowlanej wydającego później pozwolenie na budowę danej inwestycji.

Ani z zaskarżonej decyzji, ani też z decyzji organu I instancji i załączników do niej nie wynika ile budynków ma zostać zbudowanych w ramach "zespołu budynków mieszkalno - usługowych". W uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego pojawia się wprawdzie stwierdzenie, że "usługi (zgodnie z koncepcją zagospodarowania terenu) planowane są bowiem w jednym z 4 projektowanych budynków, oznaczonym jako A, lokalizowanym na działce nr 1 pow. 0.0861 ha)", jednakże sformułowanie takie nie jest wystarczające, tym bardziej, że oznaczenie wymienionego budynku (oraz pozostałych planowanych budynków) także nie zostało umieszczone w treści decyzji bądź załącznika do niej. W analizie architektoniczno - urbanistycznej określono wprawdzie odrębne parametry zabudowy dla północnej i południowej części inwestycji, co dotyczy w szczególności linii zabudowy, wysokości górnej krawędzi szerokości frontowej i szerokości tej elewacji, pominięto jednak informację o ilości budynków mających znajdować się na wymienionych częściach inwestycji. Objęcie inwestycją 4 budynków wynika m. in. z koncepcji architektoniczno - urbanistycznej znajdującej się w aktach sprawy (k. [...]administracyjnych I instancji), na rysunku k. [...]w opisie i charakterystyce inwestycji dołączonym do wniosku (k. [...]). Należy jednak przypomnieć, że organ wydający pozwolenie na budowę jest związany treścią decyzji ustalającej warunki zabudowy, nie zaś treścią dokumentów przedłożonych do akt sprawy o ustalenie warunków zabudowy. Dodatkowo należy wskazać, że na rysunku znajdującym się na karcie [...] akt administracyjnych ujęto jedynie 3, a nie 4 budynki, co poddaje w wątpliwość faktyczną liczbę budynków, które mają być realizowane w ramach przedmiotowej inwestycji.

Decyzja pozbawiona tak istotnego elementu narusza art. 107 k.p.a., bowiem rozstrzygnięcie o warunkach zabudowy dla inwestycji pn. "budowa zespołu budynków" bez określenia dokładnej ilości tych budynków jest niekompletne i z tego względu podlega uchyleniu przez sąd administracyjny. Ponieważ w niniejszej sprawie wadliwość ta dotyczyła zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, wyeliminowano z obrotu prawnego obie te decyzje, ponieważ jest to konieczne do końcowego załatwienia sprawy.

Dodatkowo należy wskazać na wadliwość zaskarżonej decyzji w odniesieniu do określenia ilości miejsc parkingowych. Z pisma wnioskodawcy z dnia 12 lutego 2009 r. (k. [...] akt administracyjnych) wynika, że w ramach inwestycji planowana jest realizacja "do 200 miejsc parkingowych". Tymczasem w zaskarżonej decyzji zawarto stwierdzenie, że dopuszcza się realizację parkingów "w ilości nie przekraczającej 300 miejsc parkingowych dla samochodów osobowych". Takie sformułowanie w treści decyzji stanowi wyjście poza granice wniosku, a przypomnieć należy, że ustalenie warunków zabudowy odbywa się wyłącznie na wniosek i treścią wniosku organ prowadzący postępowanie jest co do zasady związany (art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

W ponownie prowadzonym postępowaniu organy administracji powinny uwzględnić powyższe uwagi i zawrzeć w treści decyzji jej konieczne elementy.

Zarzuty skargi nie mogą natomiast odnieść skutku. W odniesieniu do koniecznego - zdaniem strony skarżącej - przeprowadzenia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań należy w pierwszej kolejności wskazać na zmianę rozporządzenia wykonawczego do art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z późn. zm.). Z dniem 15 listopada 2010 r. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573), na które powołano się w skardze, zostało zastąpione rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213 poz. 1397). Jak wynika z dokumentów dołączonych przez inwestora, będącego uczestnikiem niniejszego postępowania, na gruncie nowego rozporządzenia toczyło się postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, które zostało umorzone decyzją z dnia 29 grudnia 2010 r., ponieważ planowana inwestycja "ze względu na skalę i charakter przedsięwzięcia nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w w/w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r.". Nie można więc zgodzić się ze skarżącym, że pominięcie procedury zmierzającej do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi uchybienie powodujące konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.

Podniesiona w skardze kwestia obsługi komunikacyjnej inwestycji została szczegółowo wyjaśniona w decyzjach obu instancji, a wobec pozytywnej opinii Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z dnia 1 października 2008 r. (k. [...]akt administracyjnych) zarzutów skargi w tym zakresie nie można podzielić.

Biorąc powyższe pod uwagę należało uchylić zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji jako naruszające przepisy postępowania w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270).

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.