Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 467/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 81 b
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 467/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 września 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Sędziowie: WSA Piotr Głowacki (spr.), WSA Waldemar Michaldo, Protokolant: specjalista Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2016 r., sprawy ze skarg M.P. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 marca 2016 r. nr [...],[...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2008 r. - skargi oddala -


UZASADNIENIE

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego decyzjami z dnia 12 listopada 2015 r.:

- nr [...] określił M. P. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 2008 r. w kwocie 213.180 zł;

- nr [...] umorzył, jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r.

Powodem tych rozstrzygnięć było ustalenie, że podatnik zawyżył kwotę nadwyżki z poprzedniej deklaracji tzn. z października 2008 r., odliczając podatek naliczony z faktur niedokumentujących w rzeczywistości wykonanych usług, co dotyczyło faktur wystawionych przez Agencję Usługowo H. "U." P. S. Organ uznał też, iż korekta deklaracji za miesiąc październik 2008 r. nie wywiera skutków prawnych z uwagi na upływ z dniem 31.12.2013 r. terminu przedawnienia zobowiązania, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Z kolei, co do określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r. termin przedawnienia zobowiązania podatkowego za ten miesiąc upłynął z dniem 31.12.2014r.

Nie zgadzając się z powyższymi rozstrzygnięciami M. P. wniósł odwołania, zarzucając naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 125, art. 187 Ordynacji podatkowej oraz art. 7 kpa poprzez bezzasadne uznanie, że doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych za miesiące październik i grudzień 2008 r., oraz nieuznanie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego sygn. akt [...].

Dyrektor Izby Skarbowej decyzjami z dnia 4 marca 2016r. nr [...] i [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, uznając za prawidłowe ustalenia faktyczne organu I instancji oraz podzielając jego argumentację prawną.

Organ odwoławczy wskazał, iż faktury wystawione przez Agencję Usługowo H. "U." P. S.: nr [...] z dnia 19.11.2008 r. za usługi transportu, kwota netto 25.000 zł, VAT 5.500 zł i nr [...] z dnia 30.11.2008 r., za usługi transportu, netto kwota 25.000 zł, VAT 5.500 zł i w tym zakresie podatek naliczony za miesiąc listopad 2008r. nie mogły być uwzględnione, gdyż faktury te nie dokumentowały rzeczywistych transakcji z racji nie składania przez P. S. deklaracji podatkowych VAT-7, nie prowadzenia rejestrów VAT za kontrolowany okres, nie posiadania przez niego żadnych faktur zakupowych potwierdzających nabycie usług i towarów związanych z prowadzoną przez niego działalnością, nie dysponowania jakimkolwiek zapleczem technicznym, czy też osobowym, które pozwoliłobyby mu świadczyć m.in. usługi transportu, badań rynkowych, rewindykacji wierzytelności, czy też sprzedaży prętów budowlanych i oleju napędowego. P. S. nie potrafił określić miejsca wykonania usługi ani wskazać firmy podwykonawczej, której miał to zlecić. Ponadto złożone przez niego zeznania są sprzeczne z zeznaniami złożonymi przez skarżącego. Z zeznań P. S. wynika, że usługi miały być wykonane przy pomocy dwóch samochodów ciężarowych (ciągniki z naczepami) o ładowności 35 ton na trasach Ś. – T. i w okolicach T. Natomiast z zeznań skarżącego i oświadczenia na piśmie wynika, że usługi transportowe miały być wykonane trzema samochodami typu "łajba" ( wywrotka) i nie opuszczały one terenu miejscowości T. i S. Za potwierdzające wykonanie usług nie można też uznać wskazania numerów rejestracyjnych samochodów mających transportować ziemię i gruz. Jak ustalono w toku postępowania podatkowego wobec P. S. samochody o numerach rejestracyjnych [...], [...] i [...] należały do M. R., co wynika z jego zeznań z dnia 10.02.2011 r. i pisma z dnia 01.07.2011 r. firmy L. P. W dniu 10.02.2011 r. M. R. zeznał, że ciągniki siodłowe o numerach rejestracyjnych [...] i [...] przystosowane są do przewozu kontenerów i że z uwagi na brak hydrauliki do wywrotu nie mogły być one użyte do wywozu ziemi. Zeznał też, że nie zna firmy "U." P. S. i nigdy na rzecz tej firmy nie świadczył żadnych usług transportowych. Wykonania usług transportowych przez P. S. nie potwierdzają też dowody z zeznań: J. K. - kierownika budowy, A. J. - kierownika budowy i L. P. wykonującego dla skarżącego roboty brukarskie. W/w osoby potwierdziły, że była wywożona ziemia z terenów budowy "Z." i pawilonu handlowego P. w T., to jednak nie wiedzieli oni jaka firma wykonywała te usługi i jakim sprzętem. Nie znali też kierowców zatrudnionych przez tą firmę. Nadto wskazana w fakturach gotówkowa forma rozliczeń finansowych i brak jakiejkolwiek dokumentacji potwierdzającej wykonanie zlecenia pozwalającej sprawdzić np. prawidłowość rozliczenia przy usługach o łącznej wartości 61.000 zł brutto należy uznać za niezgodne z logiką, a także z zasadami doświadczenia życiowego.

Organ podatkowy zakwestionował również ujęcie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia z miesiąca października 2008 r. w wysokości 49.241 zł – wynikającej ze złożonej przez skarżącego w dniu 24.02.2015 r. korekty deklaracji VAT-7 za miesiąc październik 2008 r. z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego za miesiąc październik 2008r. z dniem 31.12.2013r. Organ szczegółowo wskazał, iż w zakresie tego zobowiązania podatnik nie został powiadomiony o wszczęciu postępowania karnego za ten okres, nie prowadzono postępowania egzekucyjnego, nie odraczano zapłaty podatku czy zaległości podatkowej, ani nie rozkładano jej na raty, nie zabezpieczono zobowiązań podatkowych hipoteką bądź zastawem skarbowym. Złożenie korekty za październik 2008 r. po upływie okresu przedawnienia powoduje, że korekta ta nie wywiera skutków prawnych. O ile art. 81 i 81b Ordynacji podatkowej nie regulują terminów, do których można korygować deklarację podatkową, to w orzecznictwie jak i doktrynie przyjmuje się, iż możliwość modyfikacji zobowiązań podatkowych, istnieje do momentu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zobowiązanie podatkowe przedawnione nie może być skutecznie dochodzone, a wykonanie go powoduje powstanie nadpłaty. Nie może zatem ani organ podatkowy poprzez wydanie decyzji, ani też sam podatnik przez złożenie korekty zeznania dokonać zmiany jego wielkości, jego zmniejszenia lub zwiększenia.

Powyższe powoduje, że ostatnią prawidłowo złożoną korektą deklaracji VAT-7 za październik 2008 r. jest złożona przez skarżącego korekta deklaracji VAT-7 z dnia 4.10.2013 r., określająca kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia w wysokości 26.898 zł i taką właśnie kwotę powinien był on przyjąć w rozliczeniu za miesiąc listopad 2008 r.

Organ zakwestionował przy tym prawo do odliczenia z następujących faktur wystawionych przez P. S. i ujętych w rozliczeniu za miesiąc październik 2008 r.: nr [...] z dnia 4.10.2008 r., za kruszywo sort 31,5-63 mm, kwota netto 1.559,30, VAT 343,05 zł, nr [...] z dnia 13.10.2008 r., za usługi transportu, kwota netto 10.000 zł, VAT 2.200 zł, nr [...] z dnia 17.10.2008 r., za sprawdzenie i rewindykację wierzytelności, kwota netto 30.000 zł, VAT 6.600 zł, nr [...] z dnia 19.10.2008 r., za sprawdzenie kondycji finansowej kontrahentów, kwota netto 35.000 zł, VAT 7.700 zł, nr [...] i z dnia 25.10.2008 r. za rewindykację, kwota netto 25.000 zł, VAT 5.500 zł, szczegółowo wskazując, iż P. S. nie prowadził rzeczywistej działalności gospodarczej, a wystawione na rzecz skarżącego faktury zostały ocenione, jako niedokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W zakresie usług transportowych rzecz ma się podobnie jak z fakturami za listopad 2008r. Co do usług sprawdzenia kondycji finansowej i rewindykacji wierzytelności zeznania mające potwierdzić rzeczywiste wykonanie transakcji są ogólne i nie wskazują żadnych szczegółów, które uprawdopodobniałyby wykonanie przez P. S. usług sprawdzenia kondycji finansowej firm i rewindykacji wierzytelności. P. S. nie potrafił wskazać żadnych danych dotyczących w/w transakcji, poza ogólnym wskazaniem, jakich firm mogły one dotyczyć. Także skarżący nie potrafił wskazać, w jaki sposób firma P. S. wywiązywała się ze zleconych jej zadań. Ponadto w dniu 18.12.2012 r. wskazał on odnośnie faktur nr [...] i [...], że nie dokumentują one w rzeczywistości wykonanych usług. Za fikcyjnością w/w transakcji przemawia też fakt, że skarżący nie posiada żadnych dokumentów, które mógłby potwierdzić wykonanie tych usług, pomimo że miał za nie łącznie zapłacić 109.800 zł. Odnośnie badania kondycji finansowej w/w firm wskazano dodatkowo na brak stosownych dokumentów takich jak informacje z Krajowego Rejestru Długów, zaświadczeń o niezaleganiu z płatnościami, wyciągów ze sprawozdań finansowych podmiotów i innych zwyczajowych środków podejmowanych przy badaniu kondycji finansowej kontrahentów. Natomiast przedstawione przez skarżącego sprawozdania nie mogą stanowić dowodu wykonania usługi sprawdzenia kondycji finansowej, gdyż poza wyrażoną przez P. S. zgodą (lub jej brakiem) nie zawierają żadnych szczegółów dotyczących przeprowadzonych "badań". Ponadto zgodnie z punktem 5 przedstawionej umowy o współpracy z P. S. "Wynagrodzenie dla Zleceniobiorcy nie należy się w przypadku, gdy działanie dałoby wynik negatywny". Natomiast z zeznań skarżącego wynika, że pomimo powyższego zapisu miał zapłacić 30.500 zł za rewindykację należności od P. R., która nie odniosła skutku.

W zakresie decyzji podatkowej za grudzień 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej podał, iż organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że postępowanie za grudzień 2008 r. jest bezprzedmiotowe, gdyż skarżący złożył korektę deklaracji VAT-7 (25.02.2015 r.) już po upływie okresu przedawnienia, które nastąpiło z dniem 31.12.2014 r. Podatnik nie został powiadomiony o wszczęciu postępowania karnego za ten okres, nie prowadzono postępowania egzekucyjnego, nie odraczano zapłaty podatku, czy zaległości podatkowej, ani nie rozkładano jej na raty, nie zabezpieczono zobowiązań podatkowych hipoteką bądź zastawem skarbowym. Nie zaistniały więc za miesiąc grudzień 2008 r. zdarzenia, które by przerywały lub zawieszały bieg terminu przedawnienia.

Organ odwoławczy odniósł się szczegółowo do zarzutów przedstawionych w odwołaniach nie podzielając ich.

W skargach złożonych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. P. zarzucił naruszenie:

- art. 81b Ordynacji podatkowej, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy w sprawie niniejszej doszło do zawieszenia terminu do złożenia korekty deklaracji podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2008 r. i grudzień 2008r. na okres toczącego się postępowania kontrolnego za ten okres i w konsekwencji dowolne uznanie, że postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc październik i grudzień 2008 r. jest bezprzedmiotowe, oraz

- art. 121 i 122 w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez oparcie rozstrzygnięcia na wybiórczo potraktowanym materiale dowodowym, zgromadzanym w znacznej mierze w innym postępowaniu podatkowym, prowadzonym w stosunku do innej osoby, a pominięcie zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych i nieuwzględnienie dowodu z wyroku i innych dowodów zgromadzonych w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym sygn. akt [...], które wskazują jednoznacznie na fakt, że kwestionowane w niniejszej sprawie faktury VAT nie są fakturami "pustymi" i potwierdzają rzeczywiście zaistniałe zdarzenia gospodarcze,

W uzasadnieniu skarg podkreślono, iż co do określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2008r. bezzasadnie przyjęto przerwanie biegu przedawnienia ze względu na wszczęcie dochodzenia w zakresie przestępstwa karno-skarbowego polegającego na nierzetelnym prowadzeniu ksiąg podatkowych, kiedy niniejsza sprawa podatkowa dotyczy uszczuplenia należności podatkowej.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji i poprzedzających je decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedziach na skargi organ podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skarg.

Postanowieniem z dnia 21 września 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył sprawy wynikające ze złożonych skarg prowadzone pod sygn. akt I SA/Kr 467/16 i I SA/Kr 468/16, celem ich łącznego rozpoznania, a także i rozstrzygnięcia pod sygn. akt I SA/Kr 467/16.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala.

Skargi nie są zasadne, gdyż dokonana przez sąd kontrola nie doprowadziła do ujawnienia wad przeprowadzonych przez organy postępowań podatkowych, które rzutowałyby na wynik sprawy. Dotyczy to zarówno jej aspektu materialnoprawnego, jak i wymiaru formalnoprawnego.

Odnosząc się do najdalej idących zarzutów dotyczących kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego i w związku z tym możliwości skutecznego złożenia przez skarżącego korekty deklaracji podatku od towarów i usług za październik 2008 r. i grudzień 2008r. podkreślić należy, że art. 81b Ordynacji podatkowej nie wprowadza żadnego wyjątku w zakresie reguł przerwania biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego lub zawieszenia jego biegu, lecz dotyczy jedynie zawieszenia uprawnienia do skorygowania deklaracji na czas trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej - w zakresie objętym tym postępowaniem lub kontrolą. Skoro zatem w kontrolowanej sprawie skarżący złożył korektę deklaracji co do zobowiązania podatkowego, które się już przedawniło, to nie może być ona skuteczna. W konsekwencji korekty deklaracji złożone przez skarżącego po upływie terminu przedawnienia, odpowiednio co do VAT-u za październik 2008r. po 31.12.2013 r., a za grudzień 2008r. po 31.12.2014r. nie mogą więc odnieść skutku. Organy prawidłowo zatem przyjęły, iż w zakresie rzeczonych zobowiązań nie zaistniały zdarzenia które by przerywały lub zawieszały bieg terminu przedawnienia; podatnik nie został wszak powiadomiony o wszczęciu postępowania karnego za ten okres, nie prowadzono postępowania egzekucyjnego, nie odraczano zapłaty podatku czy zaległości podatkowej, ani nie rozkładano jej na raty, nie zabezpieczono zobowiązań podatkowych hipoteką bądź zastawem skarbowym. Na bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego mają wypływ jedynie okoliczności wymienione w art. 70-70a Ordynacji podatkowej okoliczności i tylko one determinują ów bieg. Zawieszenie prawa do korekty podatkowej nie należy do katalogu tych okoliczności, a zatem zdarzenie to nie ma wpływu na bieg przedawnienia. W orzecznictwie sądowym, jak i doktrynie, jak słusznie zauważają organy, powszechnie przyjmuje się, iż możliwość modyfikacji zobowiązań podatkowych, istnieje jedynie do momentu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zobowiązanie podatkowe przedawnione nie może być skutecznie dochodzone, a wykonanie go powoduje powstanie nadpłaty. Nie może zatem ani organ podatkowy poprzez wydanie decyzji, ani też sam podatnik przez złożenie korekty zeznania dokonać zmiany jego wielkości, jego zmniejszenia lub zwiększenia. Z powyższego wynika, iż możliwość dokonania korekty zeznań podatkowych, a w konsekwencji możliwość modyfikacji zobowiązań podatkowych, istnieje jedynie do momentu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Po upływie terminu przedawnienia nie jest możliwe dokonywanie jakichkolwiek zmian w wysokości zobowiązania, czy to przez podatnika przez złożenie korekty zeznania, czy przez organ podatkowy, przez wydanie decyzji weryfikującej zeznanie podatnika, skoro w wyniku przedawnienia nastąpiło wygaśnięcie tegoż zobowiązania (por. wyrok WSA w Kielcach z 30 lipca 2009 r., sygn. akt l SA/Ke 177/09, wyrok WSA w Warszawie z 2 września 2008 r., sygn. akt 111 SA/Wa 412/08).

Niezasadny jest także zarzut skarżącego nawiązujący do upływu terminu przedawnienia za listopad 2008 r., a to wobec wątpliwości czy postępowanie karno-skarbowe dotyczące nierzetelnego prowadzenia ksiąg rachunkowych przerwało bieg terminu przedawnienia. W ocenie sądu organy prawidłowo uznały, iż doszło do zawieszenia biegu przedawnienia z dniem 31.10.2013r. z uwagi na zaistnienie przesłanki wynikającej z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, tzn. ze względu na wszczęcie postępowania karno-skarbowego związanego z poddaną sądowej kontroli sprawą podatkową, o którym podatnik został zawiadomiony, co potwierdza postanowienie z dnia 31.10.2013 r. (k. 48) o wszczęciu dochodzenia. Wskazano w nim, że dochodzenie jest związane m.in. z nierzetelnym prowadzenie ksiąg podatkowych wynikającym z faktu posłużenia się przez skarżącego fakturami VAT nieodzwierciedlającymi rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, czego skutkiem było podanie nieprawdy w deklaracji za listopad 2008 r. i uszczuplenie podatku za listopad 2008r. Wskazać należy także na zawiadomienie wydane na podstawie art. 70c (k. 60) Ordynacji podatkowej z 22 listopada 2013 r., z treści którego wynika, że w dniu 31.10.2013 r. uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia zobowiązania za listopad 2008r. z uwagi na wystąpienie przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Z w/w postanowienia o wszczęciu dochodzenia wprost wynika, iż zarzucane skarżącemu przestępstwo skarbowe jest związane z podawaniem nieprawdy i posługiwaniem się fakturami nie odzwierciedlającymi rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, co wprost dotyczy deklaracji VAT za listopad 2008r. Zawiadomienie o zawieszeniu bieg terminu przedawnienia wskazuje na zobowiązanie podatkowe dotyczące listopada 2008r. Zatem twierdzenie skarżącego, że do zawieszenia biegu terminu przedawnienia za listopad 2008 r. nie doszło z uwagi na brak związku pomiędzy zarzucanym mu przestępstwem karno-skarbowym, a zobowiązaniem podatkowym w podatku od towarów i usług jest nieuzasadnione.

Przeprowadzona kontrola akt administracyjnych wskazuje, że brak jest podstaw, aby podzielić zarzuty dotyczące sposobu gromadzenia przez organy materiału dowodowego, jego niekompletności, w tym determinowanej nieuwzględnieniem słusznych wniosków strony, a także zarzuty ukierunkowane na wykazanie wad prowadzonego postępowania dowodowego oraz nieadekwatności ustalonych jego wyników w relacji do zgromadzonego w sprawie materiału. Organy podatkowe oparły się bowiem nie tylko na dowodach przeprowadzonych w postępowaniu podatkowym prowadzonym wobec P. S., lecz samodzielnie zgromadziły i przedstawiły obszerny materiał dowodowy, z którego bezsprzecznie wynika, że skarżący nie mógł zakupić usług od P. S. Wszak ten ostatni nie składał deklaracji podatkowych VAT-7, nie prowadził rejestrów VAT, nie posiadał żadnych faktur zakupowych potwierdzających nabycie i towarów związanych z prowadzoną przez niego działalnością. Nie dysponował również jakimkolwiek zapleczem technicznym, czy też osobowym, które pozwoliłoby świadczyć usługi transportu, badań rynkowych, rewindykacji wierzytelności, czy sprzedaży prętów budowlanych i oleju napędowego. Nie posiadał też jakiejkolwiek dokumentacji potwierdzającej wykonanie zleconych usług, pomimo ich wysokiej wartości. Świadek M. R. (właściciel firmy transportowej) nie potwierdził faktu wykonania usług transportowych na rzecz firmy P. S. Również zeznania pracowników zatrudnionych przez skarżącego na budowach nie potwierdziły wykonania usług wywozu humusu, ziemi i urobku ziemnego z prowadzonych przezeń budów; w konsekwencji organy podatkowe miały uzasadnione podstawy do uznania za niewiarygodne zeznań skarżącego oraz P. S., co do wykonania kwestionowanych usług. Istotny był również brak jakiejkolwiek dokumentacji potwierdzającej wykonanie zleceń pozwalającej zweryfikować rozliczenia przy usługach o wartości kilkudziesięciu tysięcy zł, co już samo w sobie, jak słusznie podkreślają organy, jest niezgodne z logiką, a także z zasadami doświadczenia życiowego. Co do zakupu kruszywa w firmie P. S. brak było konkretnych dowodów na wykonanie transportu przewiezienia ponad 25 ton surowców. Również w zakresie usług badania kondycji finansowej i rewindykacji brak jest wykazania przez podatnika szczegółów, które uprawdopodobniałyby wykonanie przez P. S. usług sprawdzenia kondycji finansowej firm kooperujących i rewindykacji wierzytelności. Skarżący nie potrafił nawet wskazać, w jaki sposób firma P. S. wywiązywała się ze zleconych jej działań. Znamienne jest, że w dniu 18.12.2012 r. wskazał, odnośnie faktur nr [...] i [...], iż nie dokumentują one w rzeczywistości wykonanych usług. Za fikcyjnością transakcji przemawia także okoliczność, że skarżący nie posiadał żadnych dokumentów, które mogłyby potwierdzić wykonanie usług, pomimo że opiewały łącznie na znaczne kwoty. Brak było jakichkolwiek danych, które dotyczyły ustalenia kondycji finansowej sprawdzanych firm w postaci choćby stosownych dokumentów.

Wbrew twierdzeniom skarg ustalenia organów podatkowych zostały więc poczynione nie tylko na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego określających P. S. podatek od towarów i usług, lecz także w oparciu o wyjaśnienia skarżącego z 18.12.2012 r., zeznania P. S. i pracowników skarżącego, oraz inne, szczegółowo przywołane w uzasadnieniach decyzji dowody. Wobec tego nie ma podstaw do twierdzenia, iż decyzja wydana w postępowaniu podatkowym wobec P. S. stanowiła jedyny i wiodący dowód w niniejszej sprawie. Okoliczność, iż część dowodów została włączona do akt sprawy z postępowania prowadzonego wobec P. S. nie stanowi naruszenia prawa, gdyż zgodnie z art. 180 Ordynacji podatkowej, jako dowód można przyjąć wszystko, co może się wyczynić do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Art. 181 w/w ustawy wprost stanowi, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje obrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Już z tej perspektywy chybiony jest zarzut oparcia rozstrzygnięcia na wybiórczo potraktowanym materiale dowodowym. Z akt kontrolowanych spraw wynika jednoznacznie, że materiał dowodowy został zebrany przez organy podatkowe w sposób rzetelny i skrupulatny. Był on przy tym kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia, a jego spójna, logiczna i kompleksowa ocena nie naruszyła granic swobodnej oceny dowodów. Organy podatkowe poddały analizie całość zebranego materiału dowodowego, akcentując jego kompleksową wymowę i wzajemną koherentność. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie doszło także do naruszenia innych przepisów postępowania. Zauważyć należy, że lektura uzasadnień decyzji prowadzi do wniosku, iż organy ustosunkowały się do zarzutów artykułowanych przez podatnika i przedstawiły stanowisko w kwestii zasadności opodatkowania jego działalności gospodarczej. Skarżący nie wskazał przy tym w sposób umożliwiający weryfikację, które elementy decyzji nie spełniają wymogów Ordynacji podatkowej. Skoro tak, zarzuty dotyczące naruszenia przywołanych w skardze przepisów postępowania należy uznać za nieuzasadnione.

Nie może odnieść skutku zarzut dotyczący nie uwzględnienia przez Dyrektora Izby Skarbowej wyroku karnego Sądu Rejonowego z dnia 16 grudnia 2014 r. sygn. akt [...] (k. 301) uniewinniającego P. S. od zarzutu wystawienia "pustych faktur", ponieważ wyrokiem z dnia 12.05.2015 r. Sąd Okręgowy sygn. akt [...] (k. [...]) uchylił tenże wyrok, przekazując sprawę sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Nadto wbrew twierdzeniom skarżącego wyrok uniewinniający nie wiąże bezpośrednio organów podatkowych, które we własnym zakresie stosują normy prawa podatkowego dotyczące kwestii zobowiązań podatkowych. W kontrolowanej sprawie organy przeprowadziły we własnym zakresie postępowanie podatkowe dotyczące określenia konkretnego zobowiązania podatkowego, opierając się na szeregu prawidłowo ocenionych dowodów. Wskazać też należy, iż stosownie do art. 11 ustawy o p.p.s.a. jedynie ustalenia prawomocnego wyroku skazującego wiążą sąd administracyjny, w tym pośrednio organy administracyjne. Nie dotyczy to natomiast wyroków uniewinniających.

W konsekwencji skargi podlegają oddaleniu na podstawie art.151 ustawy o p.p.s.a.