Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2231/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła- Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 grudnia 2014 r. po rozpoznaniu wniosku J. F. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi J. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: przyznać J.F. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

W dniu 3 listopada 2014r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie wpłynął formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy J. F., w których wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku przedstawił swoją sytuację finansową, majątkową i rodzinną.

W niniejszej sprawie zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a )

Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny.

Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.

W niniejszej sprawie mając na względzie dane przedstawione w formularzu uznano, iż wnioskodawca wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych .

We wniosku wnioskodawca podał, że prowadzi gospodarstwo domowe

z partnerką i dwójką dzieci w wieku szkolnym. Dodał, że starsze dziecko jest synem partnerki z pierwszego małżeństwa natomiast młodsze ich wspólnym dzieckiem. Razem utrzymują się z dochodu uzyskiwanego przez partnerkę wnioskodawcy

w wysokości 2.655 złotych miesięcznie oraz zaliczki alimentacyjnej otrzymywanej na syna partnerki w wysokości 450,00 złotych. Wnioskodawca wskazał, iż jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Zaznaczył, że posiada zadłużenie alimentacyjne. Dodał jednak, że w miarę możliwości finansowych spłaca to zadłużenie, chociaż w obecnej sytuacji nie jest to łatwe.

Wnioskodawca podał, że jego partnerka posiada 0,5 ha nieruchomości rolnej oraz samochód Renault Kango z 1998r. Wskazał, że miesięczne koszty utrzymania

jakie z partnerką ponoszą to wynajem mieszkania, media plus opłaty około 1.600 złotych. Skarżący wyjaśnił, że resztę dostępnych środków pieniężnych przeznaczają na zakupy żywności, środków czystości i odzieży.

Mając na względzie powyższe uznano, że wnioskodawca kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. zwolnienia od kosztów sądowych. Uwzględniono przede wszystkim fakt, iż wnioskodawca jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, posiada zadłużenie alimentacyjne. Wnioskodawca wykazał również, że dochód uzyskiwany przez partnerkę z jakiego utrzymują się wraz z dwójką dzieci wystarcza jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Stwierdzono zatem, że sytuacja materialna wnioskodawcy w jakiej się obecnie znajduje, nie pozwala mu na ponoszenie kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu dla siebie i rodziny.

Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.