Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2331/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Janeczko, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 stycznia 2022 r. sprawy ze sprzeciwu M. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala sprzeciw


UZASADNIENIE

Przedmiotem sprzeciwu wniesionego przez M. K. jest decyzja Wojewody [...] z [...] września 2021r. Nr [...] wydana w sprawie dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 18 grudnia 2019r. P. Sp. z o.o. wystąpiła do Starostwa [...] z wnioskiem o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P. Sp. z o.o. [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na dz. nr ew. [...], obręb K., j. ew. [...].

Decyzją z [...] czerwca 2020 r. Nr [...], Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji.

Od ww. decyzji odwołanie wniósł M. K.

Po rozpatrzeniu ww. odwołania decyzją z [...] września 2020 r., Nr [...], Wojewoda [...] uchylił decyzję Starosty [...] Nr [...] z [...] czerwca 2020r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Starosta [...] decyzją z [...] czerwca 2021r. Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P. Sp. z o.o. [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na dz. nr ew. [...], obręb K., j. ew. [...].

Odwołanie od ww. decyzji wniósł M. K.

Po rozpatrzeniu ww. odwołania wskazaną na wstępie decyzją z [...] września 2021r. Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.- uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda podał, że stosownie do art. 138 k.p.a. organ odwoławczy nie ogranicza się tylko do kontroli zaskarżonej decyzji, lecz zobowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę w jej całokształcie. Przepis art. 138 § 2 k.p.a. pozwala na przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w sytuacji, gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przypadek taki ma miejsce, gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania lub postępowanie takie zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem przepisów k.p.a. Na organie odwoławczym spoczywa obowiązek skontrolowania czy akt prawny, którego dotyczy odwołanie został wydany zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Wojewoda wskazał dalej na przepisy ustawy Prawo budowlane, regulujące udzielanie pozwoleń na budowę. Przytoczył przepisy art. 32 ust. 4 i art. art. 33 ust. 2 i 35 ust. 1 tej ustawy, dotyczące zarówno wymogów formalnych wniosku o pozwolenie na budowę, jak i zakresu sprawdzeń, jakich w tego rodzaju sprawie musi dokonać organ architektoniczno-budowlany. Zaznaczył, że w przypadku spełnienia przez inwestora wszystkich wskazanych w ww. przepisach Prawa budowlanego wymagań, organ zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast w sytuacji stwierdzenia niezgodności planowanej inwestycji z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada w drodze postanowienia, na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po bezskutecznym upływie tego terminu wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Dalej, organ odwoławczy podał, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r., znak: [...], Starosta [...] nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji projektowej, następnie w dniu 26 kwietnia 2021r. pełnomocnik inwestora przedłożył do organu powiatowego uzupełniony projekt budowlany wraz z wyjaśnieniami. W ocenie Wojewody [...] decyzja Starosty [...] z [...] czerwca 2021r. Nr [...] podlega uchyleniu, ponieważ organ I instancji nie dokonał w sposób wyczerpujący sprawdzeń projektu budowlanego pod kątem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami, co mogło mieć istotne znaczenie na wynik rozstrzygnięcia sprawy.

Wojewoda [...] zaznaczył, że w swojej decyzji z [...] września 2020 r. Nr [...] uchylającej decyzję Starosty [...] Nr [...] z [...] czerwca 2020r i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji wskazał, iż w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy organ powiatowy winien w sposób prawidłowy wyznaczyć krąg stron niniejszego postępowania, tym samym powinien wskazać jakimi przesłankami kierował się zwiększając krąg stron postępowania, stając tym samym w sprzeczności w stosunku do ustaleń projektanta posiadającego stosowne uprawienia. Podkreślił przy tym, że pierwszą czynnością spoczywającą na właściwym organie jest zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego zgodnie z art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a., po uprzednim ustaleniu kręgu stron postępowania.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy Wojewoda [...] wskazał, że organ I instancji nie ustalił i nie określił w sposób prawidłowy kręgu stron postępowania zakończonego decyzją z [...] czerwca 2021r. Nr [...]. Następnie podał, że w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, zdefiniowanego w art. 3 pkt 20 tej ustawy. Podkreślił, że przez obszar ten należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu. Wyjaśnił, że w każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Dalej organ II instancji wskazał na różnicę między "interesem prawnym" i "interesem faktycznym".

Dodał również, że przy interpretacji art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przepis ten należy interpretować łącznie z art. 5 ustawy. Zasadą procesu inwestycyjnego jest bowiem poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich co dotyczy przede wszystkim właścicieli (użytkowników) nieruchomości sąsiadujących z działką inwestora.

Wojewoda [...] podkreślił, że w odniesieniu do inwestycji związanych z budową stacji bazowych telefonii komórkowej proces ustalania kręgu stron postępowania jest skomplikowany, gdyż wiąże się z koniecznością wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu przy uwzględnieniu przepisów odrębnych. W tym zakresie przepisami właściwymi do ustalenia granic obszaru oddziaływania obiektu jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065), zwane dalej warunkami technicznymi, Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r. Nr 219, poz. 1864), zwane dalej jako rozporządzenie w sprawie warunków technicznych obiektów telekomunikacyjnych oraz Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r., poz. 2448), zwane dalej rozporządzeniem w sprawie dopuszczalnych pól elektromagnetycznych w środowisku, Rozporządzenie Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2020 r., poz. 258). Z przepisów tych wynika, że istotnymi parametrami, mającymi znaczenie przy ustalaniu obszaru oddziaływania obiektu przy realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej jest moc EIRP, tj. równoważna moc promieniowania izotropowego oraz odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania danej anteny (przy uwzględnieniu azymutu i nachylenia). Jedną z przyczyn powodujących ograniczenie zagospodarowania terenu jest występowanie na nim pola elektromagnetycznego, przekraczającego dopuszczalne normy. Obszar więc, nad którym zlokalizowane jest pole elektromagnetycznego oddziaływania przekraczające ww. wskaźnik, należy uznać za obszar oddziaływania obiektu. Jest to ograniczenie w zagospodarowaniu nieruchomości, z którego można wywodzić interes prawny do udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Ponadto, w przypadku budowy stacji bazowej telefonii komórkowej za istotne przesłanki pozwalające ustalić obszar jej oddziaływania uznaje się też natężenie szkodliwego promieniowania i kierunek emisji fal elektromagnetycznych.

Zdaniem Wojewody [...] w kręgu stron niniejszego postępowania winni znaleźć się właściciele działek nad którymi zlokalizowana jest strefa o ponadnormatywnej gęstości mocy pola, a także właściciele działek, które zlokalizowane są pod osiami głównych wiązek promieniowania anten. Przekroczenie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych ma wpływ na dopuszczalny prawnie sposób zagospodarowania nieruchomości, nad powierzchnią których dojdzie do takowego przekroczenia i to niezależnie na jakiej wysokości to przekroczenie jest przewidziane. Każde bowiem przekroczenie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, a organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest ustalić czy i w jaki sposób w przyszłości inwestycja będzie oddziaływała na zagospodarowanie działek sąsiednich i czy oddziaływanie to może naruszać warunki zagwarantowane właścicielom nieruchomości (art. 3 pkt 20 w związku z art. 5 ust. 1 pkt l d i pkt 9 Prawo budowlane).

Mając powyższe na uwadze, Wojewoda [...] uznał, że organ I instancji nie ustalił w sposób prawidłowo kręgu stron niniejszego postępowania. Stwierdził, że w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, powinny uczestniczyć, w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, podmioty tj. właściciele działek (lub użytkownicy wieczyści), nad fragmentami których zlokalizowane są strefy o ponadnormatywnej gęstości mocy pola, a także podmioty do których należą działki znajdujące się wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych. Jest to zgodne z praktyką działania organów administracji architektoniczno - budowlanej w odniesieniu do stacji bazowej telefonii komórkowej.

W dalszych rozważaniach Wojewoda odniósł się do zarzutów podnoszonych

w odwołaniu dotyczących zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Podsumowując Wojewoda [...] uznał, że Starosta [...] nie dokonał oceny stanu faktycznego sprawy, przez co zatwierdził projekt budowlany bez należytego ustalenia stron postępowania, co jest wystarczającą przesłanką do uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Organ powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające we wskazanym zakresie. Przypomniał, że obowiązek przeprowadzenia całego postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa na organie prowadzącym postępowanie. Zdaniem Wojewody, organ I instancji powyższego nie uczynił. Nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nie przeprowadził wyczerpującej analizy całości materiału dowodowego w sprawie, naruszając tym samym przepisy art. 7 i 77 k.p.a.

Zdaniem Wojewody [...] usunięcie omówionych powyżej naruszeń wykracza poza zakres uzupełniającego postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym. Dokonanie przedstawionej powyżej analizy na etapie postępowania odwoławczego prowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności, a ponadto wykraczałoby poza zakres kompetencji organu odwoławczego.

Na koniec organ odwoławczy wskazał, że prowadząc ponownie postępowanie organ I instancji powinien w sposób wyczerpujący dokonać sprawdzenia zgodnie z art. 35 Prawa budowlanego, a także na nowo ustalić krąg stron postępowania, pamiętając o treści art. 107 § 3 k.p.a

Sprzeciw do Sądu od opisanej wyżej decyzji wniósł M. K. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

- naruszenie przepisów prawa procesowego art. 138 § 2 k.p.a poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo tego, że brak było przesłanek do zastosowania powołanego przepisu, ponieważ decyzja organu I instancji nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a w toku postępowania przed organem I instancji wszystkie istotne dla sprawy okoliczności zostały wyjaśnione.

W uzasadnieniu sprzeciwu pełnomocnik skarżącego podniósł, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy w żaden sposób nie wyjaśnił czemu organ I instancji nie sprawdził projektu budowlanego pod kątem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Poprzestał jedynie na ogólnikowym stwierdzeniu, bez doprecyzowania, jakie konkretnie uchybienia popełnił organ I instancji. W szczególności nie wyjaśnił, które elementy projektu budowlanego nie zostały właściwie zweryfikowane pod kątem zgodności z przepisami. Wskazał, że

w uzasadnieniu skarżonej decyzji organ II instancji podniósł, że organ I instancji nie określił w prawidłowy sposób kręgu stron postępowania. Skarżący uważa, że organ I instancji właściwie ustalił strony niniejszego postępowania. W ocenie skarżącego decyzja organu I instancji nie jest zgodna z prawem, jednak uchybienia, których dopuścił się organ I instancji, nie powinny skutkować wydaniem decyzji kasatoryjnej. Wskazał, że organ winien był wydać decyzję merytoryczną o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Zdaniem skarżącego w sprawie nie zaszły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a

W odpowiedzi na sprzeciw [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jego oddalenie i podtrzymując argumentację zawartą

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2021 r., wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., od której skarżący wniósł sprzeciw, uregulowany w art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").

Decyzja objęta sprzeciwem zapadła po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P. Sp. z o.o. [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na dz. nr ew. [...], obręb K., j. ew. [...].

Przypomnieć na wstępie należy, że stosownie do art. 64a p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64b § 1 p.p.s.a.), przy czym, rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.).

Kontrola zgodności z prawem decyzji objętej sprzeciwem oznacza konieczność dokonania przez sąd administracyjny oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej.

W myśl art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (stosownie do treści art. 138 § 2a k.p.a. jeżeli organ pierwszej instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, w decyzji, o której mowa w § 2, organ odwoławczy określa także wytyczne w zakresie wykładni tych przepisów).

Zastosowanie regulacji przewidzianej w art. 138 § 2 k.p.a., poprzedzone jest postępowaniem wyjaśniającym bowiem wspomniane rozstrzygnięcie kasacyjne opiera się na stwierdzeniu, że w ramach postępowania wyjaśniającego organ odwoławczy nie jest w stanie uzupełnić postępowania dowodowego w sposób odpowiadający treści art. 136 § 1-4 k.p.a.

Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. W myśl art. 151a § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Natomiast stosownie do art. 151a § 2 p.p.s.a., w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw.

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy, w sposób prawidłowy zastosował regulację przewidzianą w art. 138 § 2 k.p.a.

Zasadnie przyjął, że organ I instancji prowadząc postępowanie, nie wyjaśnił w sposób dostateczny wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, czym naruszył art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a., które nakładają na organ administracji publicznej obowiązek dokładnego zgodnego z przepisami prawa wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w celu dokonania wszechstronnej oceny sprawy i wydania prawidłowego rozstrzygnięcia na podstawie właściwej normy prawnej w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

Organ odwoławczy szczegółowo wskazał na konieczność uwzględnienia regulacji określonych w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, wskazując na obowiązek dokonania prze organ I instancji w sposób wyczerpujący sprawdzeń projektu budowlanego pod kątem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami, co ma istotny wpływ na wynik sprawy, a także na konieczność prawidłowego wyznaczenia kręgu stron postępowania, przy wskazaniu przesłanek jakimi kierował się w tym zakresie. Organ odwoławczy wskazał także na przesłanki, jakimi powinien kierować się organ I instancji wyznaczając krąg stron postępowania oraz określając obszar oddziaływania obiektu.

W odniesieniu do tej kwestii, organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że w kręgu stron postępowania, powinni znaleźć się właściciele działek, nad którymi zlokalizowana jest strefa o ponadnormatywnej gęstości pola, a także właściciele działek, które zlokalizowane są pod osiami głównych wiązek promieniowania anten sektorowych.

Organ przypomniał, że w odniesieniu do inwestycji związanych z budową stacji bazowych telefonii komórkowej, proces ustalania kręgu stron postępowania jest skomplikowany, gdyż wiąże się z koniecznością wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu przy uwzględnieniu przepisów odrębnych. W tym zakresie przepisami właściwymi do ustalenia granic obszaru oddziaływania obiektu jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065), Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r. Nr 219, poz. 1864), oraz Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r., poz. 2448),oraz Rozporządzenie Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2020 r., poz. 258). Z przepisów tych wynika, że istotnymi parametrami, mającymi znaczenie przy ustalaniu obszaru oddziaływania obiektu przy realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej jest moc EIRP, tj. równoważna moc promieniowania izotropowego oraz odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania danej anteny (przy uwzględnieniu azymutu i nachylenia).

Jedną z przyczyn powodujących ograniczenie zagospodarowania terenu jest występowanie na nim pola elektromagnetycznego, przekraczającego dopuszczalne normy. Obszar więc, nad którym zlokalizowane jest pole elektromagnetycznego oddziaływania przekraczające ww. wskaźnik, należy uznać za obszar oddziaływania obiektu. Jest to ograniczenie w zagospodarowaniu nieruchomości, z którego można wywodzić interes prawny do udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę.

Podsumować zatem należy, że organ odwoławczy nie tylko wykazał uchybienia, jakich dopuścił się organ I instancji, ale także zawarł dla tego organu wytyczne co dalszego toku postępowania.

Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 stycznia 2022 r. sygn. akt III OSK 1185/21, LEX nr 3290586, dowody przeprowadza się w celu ustalenia okoliczności, które rzeczywiście mogą mieć znaczenie prawne dla sprawy, a nie w celu poszukiwania ewentualnych okoliczności, które mogą zaprzeczyć dotychczasowym ustaleniom. W konsekwencji oznacza to, że w przypadku posiadania przez stronę wiedzy co do innych okoliczności niż ustalone przez organ, nie może ona pozostawać bierna i powinna podjąć działania w celu wykazania prawdziwości swoich twierdzeń. Dla prowadzenia dalszych czynności dowodowych konieczna jest więc inicjatywa strony. Nawet bowiem jeśli obowiązek udowodnienia określonej okoliczności z mocy art. 7 k.p.a. ciąży na organie administracji, to nie zwalnia to strony postępowania z obowiązku dostarczenia dowodu niezbędnego dla rozstrzygnięcia sprawy, względnie wskazania jego źródła

Pamiętać należy, że skarżący kwestionując zasadność wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej może w wyniku uchylenia zaskarżonej przez niego decyzji organu I instancji ponownie wziąć aktywny udział w postępowaniu przez organem I instancji i przedstawić mu swoją argumentację, skoro w sprzeciwie wskazuje, że organ I instancji dopuścił się uchybień a jego decyzja, nie jest zgodna z prawem.

Reasumując Wojewoda wykazał, że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania oraz zawarł szczegółowe wytyczne dla organu I instancji.

Zasadnie także organ odwoławczy uznał, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie oraz w sposób przekonujący wykazał, że postępowanie dowodowe przeprowadzone w oparciu o przepis art. 136 § 1 k.p.a., nie będzie możliwe merytorycznie w postępowaniu odwoławczym z poszanowaniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego opisanej w art. 15 k.p.a.

Wojewoda wskazał, że dokonanie przedstawionej powyżej analizy na etapie postępowania odwoławczego, prowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności, a ponadto wykraczałoby poza zakres kompetencji organu odwoławczego. Słusznie też przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2011 r. (sygn. akt II OSK 1324/10), zgodnie z którym nie jest rolą organu odwoławczego "wyręczanie organu I instancji w obowiązku wnikliwego wyjaśnienia sprawy i wszechstronnej oceny zgromadzonych wyczerpująco dowodów w sprawie". Mogłoby to świadczyć o naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 1998 r., sygn. akt IV SA 2058/97; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt I OSK 678/08).

Zasadnie również wskazał na zakres postępowania dowodowego prowadzonego przez organ odwoławczy, słusznie zaznaczając, że instytucja przewidziana w art. 136 k.p.a. nie może mieć zastosowania w razie konieczności dokonania szeregu brakujących ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a. oddalił sprzeciw.