Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1100/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Z. Kmieciak (spr.), Sędziowie J. Antosik, T. Porczyńska, Protokolant A. Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2004 r. sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 1998 roku skargę oddala.


UZASADNIENIE

W wyniku przeprowadzonej kontroli skarbowej, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] określił S. Z. - właścicielowi zlikwidowanej firmy - "A " kwotę zwrotu podatku od towarów i usług za m-c styczeń 1998 roku w wysokości 99 zł. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż przeprowadzona w siedzibie firmy kontrola wykazała, że w m-c styczniu 1998r. podatnik dokonał jednej transakcji – zakupu tkaniny w celu jej dalszej odsprzedaży. Sprzedaż ponad 19 kg tkaniny udokumentowano fakturą z dnia [...] nr [...] wystawioną przez firmę "B" na rzecz firmy "C" C. P. Ujawniony w trakcie prowadzonego postępowania brak dowodu zakupu tkaniny został potwierdzony przez C. P., przesłuchanego w innym postępowaniu w charakterze świadka, który zeznał, iż nie posiadał faktury zakupu oraz towaru będącego przedmiotem transakcji. Natomiast firma "A ", której właścicielem jest podatnik zaewidencjonowała w rejestrze zakupu VAT fakturę nr [...] wystawioną przez firmę "C". Mając na uwadze dokonane ustalenia faktyczne organ kontroli skarbowej uznał, że brak dokumentu wskazującego źródło pochodzenia towaru oraz brak dokumentu potwierdzającego dokonanie płatności za zakup towaru świadczy o tym, że obrót tkaniną pomiędzy Spółką "B", "C" oraz firmą "A " był obrotem fikcyjnym, a faktury odzwierciedlające transakcję sprzedaży udokumentowały czynności, które faktycznie nie zostały dokonane. Ponadto wskazano, że wystawiona w dniu [...] przez firmę "C" na rzecz Spółki "A ", z powodu nie dostarczenia towaru faktura korygująca nr [...] nie została uwzględniona przez podatnika w deklaracji podatkowej VAT-7 za m-c luty 1998r. Podkreślono zatem, że wystawienie fikcyjnej faktury, niedokumentującej rzeczywistego przebiegu dokonanej transakcji powoduje naruszenie art. 32 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym i skutkuje utratą prawa do odliczenia kwoty podatku naliczonego nad należnym.

W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik podnosząc zarzut rażącego naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 124, art. 180, art. 187, art. 188 oraz art. 191 i 220 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Dz 1997r., Nr 137, poz. 926 ze zm.) mający wpływ na wynik postępowania, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, iż dokonane przez organy podatkowe ustalenia dotyczące stanu faktycznego sprawy oparte zostały na materiale dowodowym (zeznania świadków) zgromadzonym na potrzeby prowadzonego postępowania karnego, który nie może być wykorzystany w prowadzonym postępowaniu podatkowym. Podkreślił, że niedopuszczalne jest oszacowanie przez organ podatkowy kosztów, poniesionych przez podatnika w związku z dokonaną transakcją sprzedaży w sytuacji gdy jej wartość została ujawniona w przedstawionym dokumencie zakupu.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Izba Skarbowa w Ł. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Izba Skarbowa podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji dodatkowo wskazała, że wystawienie przez firmę "C" fikcyjnej faktury zakupu towaru, który następnie był przedmiotem eksportu, pomimo istnienia faktury eksportowej oraz dokumentu odprawy celnej SAD poświadczającego wywóz towaru za granicę nie powoduje powstania po stronie podatnika prawa do odliczenia kwoty podatku naliczonego nad należnym. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu zaakcentowano, że jedynym dowodem przeprowadzonym w związku z toczącym się postępowaniem karnym, wykorzystanym na podstawie postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] w toczącym się równolegle postępowaniu podatkowym były zeznania świadka – C. P.

W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego strona skarżąca podtrzymując zarzut rażącego naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Podkreśliła, iż niedopuszczalne jest ustalenie przez organy podatkowe stanu faktycznego sprawy w oparciu o przeprowadzony w toczącym się postępowaniu karnym dowód z zeznań świadka, ponieważ w postępowaniu karnym strona pozbawiona jest prawa udziału w przesłuchaniu świadka, co w konsekwencji powoduje naruszenie art. 190 § 1 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w Ł. podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosła o jej oddalenie wskazując, że zgodnie z treścią § 54 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 156, poz. 1024 ze zm.) wystawienie faktury, faktury korygującej lub dokumentu celnego stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane nie daje podstaw do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do istoty sporu, który zarysował się w rozpoznawanej przez sąd sprawie należy podkreślić, iż wbrew twierdzeniom czy sugestiom strony skarżącej, zeznania świadka – C. P., utrwalone w protokole przesłuchania z 12.04.2001 r. przeprowadzonego przez funkcjonariuszy UOP nie były dowodem przesądzającym o wyniku postępowania. W świetle zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego mogą one być uznane co najwyżej za implus, który skłonił organy podatkowe do zbadania istniejącej dokumentacji i wyprowadzenia na tej podstawie konkluzji prawnych. Koniecznym jest zatem zwrócenie uwagi, że w toku postępowania podatkowego uzyskano całkowicie przekonywujące i nie budzące wątpliwości dowody co do fikcyjności dokonanych przez firmy "B", "C" i "A " transakcji. Są nimi wystawione przez dwa pierwsze z wymienionych podmiotów faktury korygujące. W dniu [...] Spółka z o.o. "B" wystawiła fakturę korygującą nr [...], w której – jako tytuł korekty – wskazano niedostarczenie towaru w postaci tkaniny zbelowanej. W związku z nią skorygowano całą sprzedaż tkaniny objętej fakturą [...] firmie "C". Z kolei w dniu [...] wystawiono fakturę korygującą nr [...] przez tę ostatnią firmę dla :A. Również w tym przypadku podano ten sam powód korekty. Faktura ta została przyjęta przez skarżącego w dniu 23.02.1998 r., lecz nie ujęto jej w złożonej za luty 1998 r. deklaracji podatkowej VAT-7. W zastrzeżeniach do treści protokołu z dnia 6.01.2003 r. S. Z. zbagatelizował wnioski płynące z dokonanych ustaleń stwierdzając m. in.: "Towar faktycznie otrzymałem co zresztą potwierdza wyeksportowanie tego towaru. Fakt że za dostarczony towar dotychczas nie uregulowałem należności nie ma znaczenia dla sprawy". Kontrolowany zauważył następnie: "To p. C. P. dokonał nadużyć. Nie wiem skąd wziął towar, który następnie mi sprzedał". Wspomniał on także, że "zarówno firma amerykańska, jak również jej przedstawiciel na Litwie istnieją". Brak wobec tego – w jego ocenie – podstaw do uznania, że eksport tkaniny był fikcyjny. Problem w tym, że w konfrontacji z innymi elementami zebranego w sprawie materiału dowodowego, jak też regułami logicznego wnioskowania twierdzenia te nie wytrzymują próby krytyki. Według informacji Departamentu Skarbu – Wydziału Dochodu Wewnętrznego USA (zał. nr 11, s. 84 akt sprawy) USA D jako firma została zarejestrowana w stanie Nowy Jork, lecz nigdy nie prowadziła działalności gospodarczej. W informacji tej przyznano wprost: "Firma ta istnieje jedynie jako nazwa". Co do USA D to wskazano, iż firma ta została zarejestrowana jako spółka w stanie Nowy Jork w 1994 r. przez firmę "E" zajmującą się rejestracją spółek oraz dokonywaniem "sprzedaży rejestracji spółek chętnym nabywcom". Strona amerykańska nie dysponuje żadnymi danymi, potwierdzającymi otrzymanie nr identyfikacji podatkowej przez firmę albo dokumentującymi fakt złożenia deklaracji podatkowych lub innych zeznań. Podobnie z informacji uzyskanych od władz litewskich wynika, że USA D inc. "nie prowadzi działalności ekonomiczno-handlowej i nie jest zobowiązane do składania sprawozdań finansowych do litewskich władz podatkowych" (s. 87 akt sprawy). Uwzględniając te informacje oraz zestawiając je z treścią wymienionych uprzednio faktur korygujących, organy podatkowe miały prawo przyjąć, iż doszło do fikcyjnego zakupu towaru od firmy "C", który stał się następnie przedmiotem eksportu przez firmę S. Z. Fikcyjny obrót towarem oznacza, że podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury wystawionej przez "C" na rzecz "A ". Faktura eksportowa i dokument SAD, mające poświadczać wywóz towaru nie rzutują – co trafnie przyznano w odpowiedzi na skargę – na istnienie prawa do zwrotu różnicy podatku. Stanowisko w tym przedmiocie koresponduje w pełni z ustaleniami poczynionymi przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4.02.2003 r., III S.A. 902/01.

Sąd doszedł tym samym do przekonania, że organy podatkowe nie naruszyły przepisów Ordynacji podatkowej normujących postępowanie wyjaśniające, wyliczonych na s. 1 skargi. Przeciwnie, dokonały one mieszczącej się w granicach prawa oceny materiału dowodowego, dokonały jego wszechstronnej i wyczerpującej analizy, wyprowadzając z niej logiczne i poprawne wnioski. Jest też rzeczą zastanawiającą, że sam skarżący nie wystąpił o przesłuchanie w toku postępowania podatkowego C. P., ograniczając się do zanegowania możliwości powoływania się na jego zeznania złożone w odrębnym postępowaniu. Zdaniem Sądu, przeprowadzenie takiego dowodu – wobec jednoznaczności zebranego w postępowaniu podatkowym materiału – było zbędne. Inaczej przedstawiałaby się ta sprawa, gdyby do skarżący złożył tej treści wniosek dowodowy w celu zakwestionowania ustaleń poczynionych przez prowadzące postępowanie organy.

W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji.-

jz/