Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 174/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 20 ust. 1
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
journal: Dz.U.UE.L 1987 nr 256 poz 1 art. 1 ust. 1
law: Rozporządzenie Rady  (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy  Celnej
article: art. 197
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca) asesor WSA Katarzyna Górska Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Rząp po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2018r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy zmiany klasyfikacji taryfowej towaru oraz odmowy dokonania zwrotu cła oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", którą po rozpatrzeniu odwołania Spółki A z siedzibą w B., utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno – Skarbowego z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy zmiany klasyfikacji taryfowej towaru oraz odmowy zwrotu cła.

Z uzasadnienia poddanego kontroli Sądu rozstrzygnięcia wynika, że w dniu "[...]" w Oddziale Celnym Spółka A zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu, według zgłoszenia o numerze "[...]" towar w postaci pochodzącej z Rosji skroplonej mieszaniny gazów propan-butan w 37 cysternach o zawartości propanu 81,29% oraz butanu i butylenu 18,12%. Zgłaszająca zadeklarowała kod CN 2711 12 97 ze stawką cła w wysokości 0,7%. Zgłoszenia celne spełniały wymogi formalne określone w art. 62 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE L 302 z 19.10.1992 r.), zwanego dalej: "WKC". Towar zwolniono do wnioskowanej procedury celnej. O kwocie należności celnych i podatkowych zgłaszający został powiadomiony w dniach dokonania zgłoszeń.

W dniu 5 września 2017 r. do organu I instancji wpłynął wniosek Spółki o weryfikację ww. zgłoszenia celnego w zakresie zmiany klasyfikacji taryfowej towaru z kodu CN 2711 12 97 na kod CN 2711 19 00 i wysokości stawki celnej z 0,7% na 0%, wysokości kwoty cła na 0 zł. Spółka zwróciła się również o zwrot cła w kwocie 1.089 zł. W uzasadnieniu powołała wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 26 maja 2016 r. w sprawie C-286/15, a także przepisy art. 116, art. 117 ust. 1 i art. 173 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U. UE L 269 z 30 października 2013 r.) - zwanego dalej: "UKC".

Decyzją z dnia "[...]" Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego odmówił zmiany klasyfikacji taryfowej towaru i zwrotu cła. Rozpatrując odwołanie od tej decyzji, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołał brzmienie art. 20 ust. 1 WKC oraz art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. L 256 z 7 września 1987r. ze zm.). Wskazał, że w okresie złożenia zgłoszenia celnego obowiązywała Nomenklatura Scalona w brzmieniu jak załącznik I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013 r. zmieniającego załącznik I do ww. rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE L 290 z 31 października 2013 r. ze zm.). Dodał, że zgodnie z zaleceniami Komitetu Kodeksu Celnego mieszanina skroplonego gazu propan - butan klasyfikowana była w oparciu Regułę 1, Regułę 3b) i Regułę 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej do kodu CN 2711 12 97 lub kodu CN 2711 13 97, w zależności od procentowej przewagi jednego z wyżej wymienionych składników.

Następnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że w dniu 26 maja 2016 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał wyrok w sprawie C-286/15, w którym orzekł, że skroplony gaz ziemny zawierający 0,32% metanu, etanu i etylenu, 58,32% propanu i propylenu oraz nie więcej niż 39,99% butanu i butylenu, w stosunku do którego to skroplonego gazu ziemnego nie można ustalić, która ze składających się na niego substancji nadaje mu zasadniczy charakter, objęty jest podpozycją 2711 19 00, jako "Gaz ziemny (mokry) i pozostałe węglowodory gazowe, skroplone, pozostałe". TSUE oparł się w tej sprawie na opinii Uniwersytetu Technicznego w Rydze, potwierdzającej, że nie było możliwe ustalenie, która z substancji przyznaje produktowi jego zasadniczy charakter, tzn. wartość opałową i sprężalność. Przeciwnie, z opinii wynikało, że wartość opałowa tego produktu jest określona przez wszystkie składniki mieszaniny gazów łącznie, a nie przez jeden odrębny składnik.

Jednak, w ocenie organu odwoławczego, zakres opinii Uniwersytetu Technicznego w Rydze nie może być automatycznie rozciągany na wszystkie mieszaniny skroplonych LPG, w szczególności na te, które w zależności od swojego składu znajdują zastosowanie do silników spalinowych w okresie zimowym bądź letnim. Jak stwierdził organ, LPG to mieszanina głównie propanu i butanu, używana głównie jako gaz opałowy lub paliwo do silników spalinowych. Znajduje również zastosowanie jako czynnik chłodzący w lodówkach i zamrażarkach oraz propelent w aerozolach. Wartość oktanowa autogazu jest korzystniejsza w porównaniu z benzyną oraz olejem napędowym i wynosi, w zależności od proporcji propanu i butanu, od 90 do 110 oktanów. Parametry gazu płynnego jako paliwa silnikowego reguluje norma PN-EN 589, a najważniejsza dla tej mieszaniny przeznaczonej do napędu silników pojazdów samochodowych jest proporcja propanu i butanu, która ma wpływ na wartość liczby oktanowej oraz prężność par paliwa. W okresie zimowym zawartość propanu w autogazie jest zwiększana w celu zwiększenia prężności par gazu. W okresie letnim zbyt wysoka prężność par może zaś skutkować nieprawidłowościami w działaniu silnika, dlatego stosunek gazów w mieszance w tym okresie powinien być odwrotny jak zimą.

W ocenie organu, sentencja wyroku TSUE nie obejmuje swoim zakresem wszystkich skroplonych LPG, lecz ogranicza się do tych mieszanin skroplonych gazów, w których nie jest możliwe wyodrębnienie składnika dominującego, wpływającego na parametry mieszaniny i determinującego jej przeznaczenie. TSUE uwzględnił również fakt, że w sprawie niemożliwe już było pobranie próbek omawianego LPG, a tym samym dokonanie analizy gazu w celu ustalenia jego składu. W związku z tym, że TSUE uwzględnił okoliczności faktyczne, które zostały ustalone w postępowaniu głównym, a więc dowód z opinii Uniwersytetu Technicznego w Rydze, to wyrok Trybunału odnoszący się do konkretnego przypadku nie daje podstawy do zmiany interpretacji dotyczącej klasyfikacji taryfowej wszystkich mieszanin LPG.

Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy nie zgodził się ze Spółką, że wyrok TSUE jednoznacznie przesądza o błędnej klasyfikacji taryfowej towaru w jej zgłoszeniu celnym. Przyjmując zgłoszenie z zadeklarowanym kodem Taryfy celnej, dla którego została przypisana stawka celna w maksymalnej wysokości dla mieszanin LPG, organ celny nie dokonywał szczegółowej kontroli zgłoszenia. Obecnie nie jest zaś możliwe pobranie próbek towaru w celu ustalenia składu mieszaniny i wpływu na jej parametry poszczególnych składników.

Odwołując się do art. 173 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 343/558 z 29 grudnia 2015 r.), dalej: "RW UKC", organ wskazał, że brak możliwości przedstawienia towaru powoduje, iż nie jest możliwą weryfikacja jego właściwości, a w konsekwencji zmiana klasyfikacji taryfowej, stawki celnej i zwrotu cła. Powyższe stanowisko jest zbieżne z pkt. 33 wyroku TSUE, w którym potwierdzono, że cechy i właściwości obiektywne produktów muszą być możliwe do sprawdzenia w chwili odprawy celnej.

Biorąc pod uwagę powyższe, organ odwoławczy uznał, że wyrok TSUE nie jest wystarczającą przesłanką do zmiany zadeklarowanego przez Spółkę kodu taryfy celnej.

Wskazał ponadto, że zgłoszenie celne, którego dotyczy weryfikacja, zostało złożone przed wyrokiem TSUE. Gdyby zatem nawet hipotetycznie przyjąć, iż cechy LPG objętego weryfikowanym zgłoszeniem celnym odpowiadają mieszaninie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia Trybunału, to rozważając zmianę klasyfikacji taryfowej, należałoby odnieść się do przepisów dotyczących wiążących informacji taryfowych, jak również rozporządzeń klasyfikacyjnych Komisji Europejskiej. Organ odwołał się zatem do art. 34 ust. 1 UKC normującego utratę ważności przez decyzję WIT. Powołał także brzmienie art. 34 ust. 4, ust. 5 i ust. 6 UKC, regulującego unieważnienie i cofnięcie decyzji WIT. Wskazał, że w przypadku wydania przez TSUE orzeczenia zmieniającego klasyfikację taryfową towaru, dla którego wydano rozporządzenie klasyfikacyjne, Komisja Europejska wydaje rozporządzenie uchylające rozporządzenie dotyczące klasyfikacji. Jednak zgodnie z art. 297 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, rozporządzenie wchodzi w życie z dniem określonym w rozporządzeniu, lub w przypadku jego braku, dwudziestego dnia po publikacji. W świetle bowiem orzecznictwa TSUE (vide sprawa C-158/78, C-479/99, C-403/07, C-227/11) rozporządzenia klasyfikacyjne nie mogą działać z mocą wsteczną. Zatem biorąc pod uwagę przepisy dotyczące cofnięcia WIT i tryb uchylenia rozporządzenia klasyfikacyjnego w związku z wyrokiem TSUE, organy celne nie mają podstaw prawnych do zmiany kodu CN towaru zgłoszonego do odprawy celnej przed dniem opublikowania wyroku TSUE. Zmiana taka byłaby sprzeczna z zasadą pewności prawnej i uzasadnionych oczekiwań, jak również naruszyłaby zasadę równego traktowania importerów. Wskazano ponadto, że przed dniem opublikowania ww. wyroku TSUE, w całej Unii Europejskiej były wydawane wiążące informacje taryfowe klasyfikujące skroplone mieszaniny gazu propan - butan do kodu 2711 12 97 lub 2711 13 97 (w zależności od procentowego udziału komponentów mieszaniny) na podstawie 1, 3b) i 6 ORINS oraz zgodnie z brzmieniem pozycji 2711 i podpozycji 2711 12 97 00. Decyzje WIT, które zostały cofnięte w związku z orzeczeniem TSUE, swój skutek odnoszą dopiero od dnia opublikowania wyroku.

W ocenie organu odwoławczego, w przypadku złożenia wniosku o zwrot długu celnego z uwagi na wyrok TSUE, w którym zaprezentowano odmienną od dotychczasowej wykładnię prawa celnego, nie ma podstaw do zwrotu kwoty długu celnego na podstawie art. 116 - art. 120 UKC. Wymienione w tych przepisach okoliczności nie obejmują bowiem wydania wyroku TSUE. Również unormowana w art. 120 UKC zasada słuszności nie obejmuje przypadku zaprezentowania odmiennej wykładni przepisów celnych w wyroku TSUE.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Spółka wnosząc o uchylenie decyzji organu odwoławczego, podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.:

1) reguły 3 lit. b) ORINS w zw. z art. 218 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/1993 z dnia 2 lipca 1993 r. poprzez przyjęcie, że możliwe jest takie wskazanie cechy mieszaniny LPG, która konstytuuje jej zasadniczy charakter i że ów zasadniczy charakter wynika z właściwości jednego tylko komponentu;

2) reguły 3 lit. c) ORINS poprzez jej niezastosowanie;

3) art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej w zw. z art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 173 ust. 3 UKC poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że choć orzeczenia prejudycjalne mają skutek ex tunc, to w niniejszej sprawie prawo nie może działać wstecz, co skutkowało ograniczeniem skutków temporalnych wyroku TSUE z dnia 26 maja 2016 r. w sprawie C-286/15, a także poprzez błędne uznanie, że rozważania TSUE są adekwatne wyłącznie do jednej specyficznej mieszaniny LPG o składzie przedstawionym w wyroku;

4) art. 173 ust. 3 UKC poprzez odmowę sprostowania zgłoszenia celnego w sytuacji, gdy konieczność taka wynikała z wykładni prawa wspólnotowego dokonanej przez TSUE w sprawie C-286/15;

5) art. 173 RW UKC poprzez postawienie wymogu przedstawienia towarów jako warunku zwrotu cła, w sytuacji kiedy towary były przedstawione, a ponadto właściwości fizyczne towaru nie budzą wątpliwości i nie są przedmiotem sporu;

6) art. 12 ust. 4 WKC poprzez sprzeczne z tym przepisem odnoszenie do stanu faktycznego WIT wydanych po zaistnieniu stanu faktycznego;

7) art. 116 ust. 1 lit. a) oraz art. 117 ust. 1 w zw. z art. 173 ust. 3 UKC poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że nie doszło do nadpłacenia należności celnych.

Ponadto Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego pozwalającego na określenie właściwości mieszaniny węglowodorów będącej przedmiotem postepowania oraz ustalenie kryteriów klasyfikacji tej mieszaniny;

2) art. 22 ust. 6 UKC i art. 12 RW UKC poprzez niedopełnienie obowiązku poinformowania Spółki o możliwych brakach w materiale dowodowym oraz niewezwanie Spółki do uzupełnienia braków w tym materiale;

3) art. 197 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego poprzez niepowołanie biegłego w celu wydania opinii co do właściwości mieszaniny będącej przedmiotem zgłoszenia celnego, pomimo powzięcia przez organ wątpliwości w tym zakresie.

W uzasadnieniu skargi oraz przedłożonego wraz z nią dokumentu zatytułowanego "Kompleksowe stanowisko Spółki w zakresie prawidłowej klasyfikacji mieszanin węglowodorów gazowych" Spółka podniosła, że choć orzeczenia prejudycjalne TSUE obowiązują ze skutkiem ex tunc, to organ odwoławczy odmówił skuteczności powołanemu wyrokowi TSUE. Wskazując na brzmienie art. 267 TFUE oraz wyrażoną w art. 4 ust. 3 TUE zasadę lojalności, stwierdziła, że wymóg stosowania orzeczeń TSUE dotyczy zarówno przeszłych, jak i przyszłych stanów prawnych. Niejasne powołanie się przez organ do założenia "poszanowania uzasadnionych oczekiwań", które jakoby nakłada ograniczenia w stosowaniu prawa z mocą wsteczną, nie zostało poparte jakąkolwiek argumentacją o charakterze prawnym, w szczególności, organ nie przedstawił jakiegokolwiek orzeczenia w którym doszłoby do zastosowania proponowanego ograniczenia. Strona zakwestionowała ponadto stwierdzenie organu, że tezy wyroku TSUE dotyczące klasyfikacji mieszanin węglowodorów nie mają waloru uniwersalnych wskazówek dotyczących metodologii klasyfikacji taryfowej i w konsekwencji nie mogą mieć zastosowania do towaru będącego przedmiotem postępowania. W jej ocenie, TSUE dokonał uniwersalnej wykładni przepisów wspólnotowych, która jest wiążąca. W szczególności zaakceptował stanowisko, że w przypadku mieszaniny węglowodorów typu LPG o konkretnym przeznaczeniu (do napędu samochodów oraz w celach opałowych) nie jest możliwe ani celowe ustalenie węglowodoru nadającego zasadniczy skład mieszaninie. Mieszanina LPG o przeznaczeniu paliwowym jest charakteryzowana szeregiem właściwości (między innymi kaloryczność, prężność) i nie jest możliwe wskazanie, która z tych właściwości jest dominująca, a w konsekwencji która z nich powinna być oceniana z perspektywy zastosowania reguły 3b) ORINS. Nie jest możliwe wskazanie uniwersalnych właściwości mieszaniny LPG o przeznaczeniu paliwowym, gdyż są one zmienne w zależności od strefy klimatycznej i od pory roku. Stąd kryterium dominującej cechy w rozumieniu reguły 3b) ORINS nie jest właściwe dla tego typu produktów. W konsekwencji TSUE uznał za celowe oparcie klasyfikacji taryfowej o regułę 3c ORINS, co zostało zaaprobowane przez Komisję Europejską.

Odnosząc się do znaczenia WIT wskazujących odmienną klasyfikację taryfową od obecnie postulowanej, skarżąca podniosła, że WIT zostały wydane już po zaistnieniu stanu faktycznego, a w wyniku wydania wyroku TSUE utraciły ważność, co potwierdził Dyrektor Izby Celnej pismami z "[...]". Powyższe potwierdza, że organy celne UE w pełni zaakceptowały uniwersalność tez wyroku TSUE i powszechnie stosują wytyczne tego wyroku w codziennej praktyce klasyfikacyjnej.

W ocenie strony, nie powinna stanowić kwestii spornej możliwość stwierdzenia, czy towar można uznać za taki jak będący przedmiotem w sprawie C-286/15. Organ nie podważył rzetelności dokumentów wskazujących na skład importowanej mieszaniny. Przepis art. 173 RW UKC należy natomiast interpretować w ten sposób, że jeśli wnioskujący powołuje się na nowe okoliczności faktyczne/nowe właściwości towaru, które miałyby skutkować zmianą klasyfikacji tego towaru prowadzącą do zwrotu cła, to jest on zobowiązany do przedstawienia tego towaru. Sama niemożność przedstawienia towarów wraz wnioskiem o zwrot cła nie wyklucza jeszcze zwrotu, o ile organy celne nie mają wątpliwości co do tożsamości/właściwości towaru. W niniejszej sprawie towar był przedstawiony organom celnym w chwili złożenia zgłoszenia. Nie może zyskać akceptacji twierdzenie, że obecnie organ nie posiada możliwości weryfikacji towaru, w sytuacji gdy właściwości towaru są wyczerpująco opisane w dokumentach transakcyjnych. Dodatkowo organ używa pojęcia "przedstawienie towaru" jako synonimu rewizji celnej, oględzin, czy innej czynności kontrolnej. Takie rozumienie tego terminu nie jest właściwe, ponieważ art. 5 pkt 33 UKC definiuje "przedstawienie towarów organom celnym" jako powiadomienie organów celnych o przybyciu towarów do urzędu celnego lub innego miejsca wyznaczonego lub uznanego przez organy celne oraz o dostępności tych towarów do kontroli celnych.

Zdaniem skarżącej, obowiązek przedstawienia towarów jest jednokrotny i ściśle związany z dozorem celnym po wprowadzeniu towarów na obszar celny. Zaś w trakcie postimportowej weryfikacji zgłoszenia celnego nie może być mowy o przedstawieniu towaru. Przy czym zarówno TSUE, jak i Komisja Europejska, zaakceptowały fakt, że klasyfikacja taryfowa może być dokonana w oparciu o informacje o towarze zawarte w dokumentacji towarzyszącej towarowi. Uznając, że skład procentowy mieszaniny węglowodorów nie budzi wątpliwości, strona uznała za niezasadny wymóg przedstawienia towaru. Odnosząc się do oceny organu o braku możliwości ustalenia właściwości mieszaniny węglowodorów na podstawie certyfikatu jakości, strona stwierdziła, że właściwości takie jak prężność, czy liczba oktanowa lub kaloryczność mieszaniny są wynikiem sumy właściwości poszczególnych jej składników. Mając zatem na uwadze, że właściwości te są zdefiniowane dla poszczególnych węglowodorów, przy czym znany jest skład procentowy mieszaniny, określenie właściwości mieszaniny wymaga jedynie wykonania obliczenia w oparciu o matematyczną średnią ważoną. Skarżąca stwierdziła, że m.in. z tego powodu TSUE uznał, że kryterium dominującej cechy w rozumieniu reguły 3b) ORlNS nie jest właściwe dla klasyfikacji mieszanin LGP.

Zdaniem strony, w sprawie została spełniona przesłanka zwrotu cła z art. 116 ust. 1 lit. a) oraz art. 117 ust. 1 UKC z uwagi na błędną klasyfikację celną mieszanki LPG, a nie samą okoliczność wydania wyroku TSUE. W jej ocenie, stanowisko organu o niemożności zastosowania wyroku TSUE w niniejszej sprawie jest sprzeczne z praktyką stosowaną przez TSUE i nie może być zaakceptowane choćby z tego powodu, że organ nie wskazał żadnych właściwości lub kryteriów, które mogłyby służyć identyfikacji istotnych różnic między towarami w niniejszym postępowaniu a towarami w sprawie TSUE.

Strona dołączyła do skargi opinię dr inż. K.B., która potwierdziła brak jednej dominującej właściwości mieszaniny. W opinii wskazano, że większość właściwości mieszaniny gazów nie jest addytywna, tj. nie podlega sumowaniu, lecz jest pochodną właściwości poszczególnych gazów. W ocenie Spółki, cechy charakteryzujące mieszaniny (przede wszystkim prężność par oraz motorowa liczba oktanowa) oraz brak obowiązku wskazania węglowodoru, którego ilość jest przeważająca w składzie mieszaniny powodują, że kryterium klasyfikacji mieszaniny nie jest skład procentowy, ale właściwości mieszaniny. Stanowisko to jest respektowane w wydawanych decyzjach WIT, co potwierdza analiza bazy EBTI, w której tylko 5 WIT wskazuje podpozycję CN 2111 12 - dla substancji o czystości powyżej 90%, 8 WIT - podpozycję CN 2711 13 dla substancji o czystości bliskiej lub przekraczającej 90%, 25 WIT – podpozycję CN 2711 19 dla substancji, w której zawartość jednego węglowodoru przekracza 50% (8 WIT) i sięga nawet do 70% (4 WIT).

W ocenie Spółki w przypadku mieszanin konieczne jest uwzględnienie co najmniej reguły 1 i 6 ORINS, podczas gdy organy w niniejszej sprawie nie wskazały, dla jakich powodów uznały za właściwą klasyfikację w oparciu o regułę 3b ORINS. Dodała, że stanowisko administracji celnej ewoluowało w czasie, bowiem w historii prezentowała ona stanowisko zbieżne z poglądem Spółki. Podniosła, że jej stanowisko jest spójne również z Komisją Europejską, administracjami celnymi państw UE oraz Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej.

Mając na uwadze powyższe rozbieżności, Spółka wniosła o skierowanie do TSUE na podstawie art. 267 TFUE pytań prejudycjalnych:

1) Czy przepisy art. 22 ust. 1 UKC w zw. z art. 12 ust. 2 RW UKC należy interpretować w ten sposób, że organ celno-skarbowy, dokonujący, w toku postępowania celnego zainicjowanego na wniosek strony i zmierzającego do uzyskania zwrotu uprzednio nienależnie uiszczonego cła, klasyfikacji towaru, jest zobowiązany do zebrania całego materiału dowodowego pozwalającego na zastosowanie odpowiednich reguł klasyfikacji (w szczególności Reguły 3 b) ORINS), czy też obowiązek dowodowy w tym zakresie spoczywa wyłącznie na stronie postępowania, a organ nie jest zobowiązany do poinformowania strony o takim obowiązku i o dowodach, jakie są istotne dla sprawy, a jakie strona winna przedstawić w powiadomieniu wystosowanym na podstawie art. 22 ust 6 UKC?

2) Czy dopuszczalne jest zastosowanie reguły 3 b) ORINS w odniesieniu do klasyfikacji taryfowej mieszaniny węglowodorów gazowych bez uprzedniego ustalenia:

- jakie właściwości mieszaniny decydują o jej zasadniczym charakterze,

- który ze składników, decyduje o nadaniu mieszaninie cechy, uznanej za nadającą zasadniczy charakter,

- czy mieszanina zachowałaby swój charakter (właściwość uznaną za nadającą zasadniczy charakter) gdyby usunięto z tej mieszaniny składnik, uznany za nadający jej zasadniczy charakter,

- czy w sytuacji gdy mieszanina zachowałaby swój charakter (właściwość uznaną za nadającą zasadniczy charakter) gdyby usunięto z tej mieszaniny składnik, uznany za nadający jej zasadniczy charakter taki składnik można byłoby nadal uznawać za nadający mieszaninie zasadniczy charakter w rozumieniu reguły 3 b) ORINS (por. wyrok TSUE z dnia 26 października 2006 r. w sprawie C-250/05, z dnia 10 maja 2001 r. w sprawie C- 288/99 oraz z dnia 21 czerwca 1988 r. W sprawie C-250/87, oraz wyroki w sprawach C- 150/08 i C-253/87, oraz pkt 23 Stanowiska KE).

3) Jakie kryteria klasyfikacyjne należy przyjąć dla klasyfikacji taryfowej mieszaniny węglowodorów gazowych w sytuacji takiej, jak w stanie faktycznym rozpatrywanej przez sąd odsyłający sprawy, tj. gdy skład procentowy towaru jest znany?

4) Jeżeli kryterium klasyfikacji mieszanin węglowodorów do poszczególnych pozycji nomenklatury scalonej jest zawartość poszczególnych składników w mieszaninie wyrażona w procentach, to na jakiej podstawie należy odróżnić pozycje nomenklatury scalonej 2711 12 (propan), 2711 13 (butany) oraz 2711 19 (pozostałe)?

5) W kontekście tezy 3 wyroku TSUE w sprawie C-286/15, na jakiej podstawie należy określić te mieszaniny węglowodorów gazowych dla których konieczne jest ustalenie składu procentowego od mieszanin dla których ustalenie precyzyjnego składu procentowego nie jest konieczne?

Jednocześnie Spółka wniosła o zawieszenie postępowania sądowego w niniejszej sprawie do czasu rozstrzygnięcia przez TSUE przedstawionych pytań prejudycjalnych.

Dodatkowo Spółka wniosła o dopuszczenie przez Sąd w trybie art. 106 p.p.s.a. dowodów z dokumentów powołanych w skardze w postaci: stanowiska KE w sprawie C-286/15, pisma MF z dnia 6 grudnia 2011 r., znak: PC4-8640-34/DCH/11/3753, oraz decyzji klasyfikacyjnych władz USA potwierdzających praktykę klasyfikacji gazu LPG.

W odpowiedzi Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego.

Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wynika, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W myśl art. 133 tej ustawy, sąd dokonuje oceny decyzji na podstawie akt sprawy. Z kolei, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Powstały w tej sprawie spór dotyczy zasadności złożonych przez skarżącą wniosku o dokonanie sprostowania zgłoszenia celnego i zwrotu cła w związku z wyrokiem TSUE z dnia 26 maja 2016r. w sprawie C-286/15.

Przepisy Unijnego Kodeksu Celnego oraz przepisy dotyczące nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz wspólnej taryfy celnej, są aktami przyjętymi przez instytucje Unii Europejskiej. O wykładni tych aktów orzeka w trybie prejudycjalnym Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej). Wydane w tym trybie orzeczenia TSUE wiążą formalnie i materialnie w sprawie, w której sąd zwrócił się z pytaniem prejudycjalnym, a ponadto dokonana w tym trybie przez TSUE wykładnia prawa unijnego wiąże także inne sądy oraz organy państw członkowskich orzekające w analogicznych stanach faktycznych i prawnych. Obowiązek zastosowania orzeczenia prejudycjalnego jest prawnym następstwem ratyfikowania w zgodzie z art. 91 Konstytucji (i na jej podstawie) umów międzynarodowych, zawartych z państwami Wspólnot i Unii Europejskiej. Elementem tychże umów jest art. 234 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (obecnie art. 267 TFUE) oraz kompetencja Trybunału Sprawiedliwości do udzielania odpowiedzi na pytania prejudycjalne i - szerzej - dokonywania wiążącej wykładni aktów prawa wspólnotowego (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 maja 2005r., sygn. akt K 18/04). Należy podkreślić, że orzeczenie interpretacyjne TSUE wywołuje, co do zasady, skutek ex tunc, a zatem sądy, jak również organy administracji publicznej, muszą się zastosować do wykładni wyrażonej przez Trybunał także w odniesieniu do stanów faktycznych powstałych przed jego ogłoszeniem.

Jak wskazał Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 13 stycznia 2004r. w sprawie Kühne & Heitz NV przeciwko Productschap voor Pluimvee en Eieren, sygn. C-453/00, ECR 2004/1B/I-00837, zasada współpracy wynikająca z art. 10 TWE nakłada na organ administracji, w razie skierowania doń przedmiotowego wniosku, obowiązek ponownego zbadania ostatecznej decyzji administracyjnej w celu uwzględnienia wykładni przepisu istotnego dla sprawy dokonanej w międzyczasie przez Trybunał, jeżeli: organ ten posiada zgodnie z prawem krajowym uprawnienie do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej tą decyzją; rozpatrywana decyzja administracyjna stała się ostateczna na skutek wyroku sądu krajowego orzekającego w ostatniej instancji; wyrok taki, w świetle późniejszego orzeczenia Trybunału, został oparty na błędnej interpretacji prawa wspólnotowego przyjętej w okolicznościach innych niż w związku z zapytaniem prejudycjalnym skierowanym do Trybunału; zainteresowana osoba zwróciła się do organu administracyjnego niezwłocznie po uzyskaniu informacji o wspomnianym wyżej orzeczeniu Trybunału. Trybunał Sprawiedliwości wyraźnie wskazał, że wykładnia przepisu prawa wspólnotowego, dokonana w ramach kompetencji przyznanej mu w art. 234 TWE (obecnie art. 267 TFUE), wyjaśnia i precyzuje w miarę potrzeb znaczenie oraz zakres przepisu prawa wspólnotowego, tak jak powinien lub powinien był być rozumiany i stosowany od chwili jego wejścia w życie (zob. wyroki: z dnia 27 marca 1980r. w sprawie 61/79 Denkavit italiana, Rec. s. 1205, pkt 16; z dnia 10 lutego 2000r. w sprawie C-50/96 Deutsche Telekom, Rec. s. I-6743, pkt 43). Z powyższego wynika, że poddany wykładni przepis prawa wspólnotowego winien być stosowany przez organ administracyjny w ramach jego kompetencji także do stosunków prawnych powstałych przed wydaniem przez Trybunał wyroku na podstawie wniosku o dokonanie wykładni (zob. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2013r., I FSK 152/12, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl).

Wskazany przez skarżącą wyrok TSUE z dnia 26 maja 2016r., C-286/15, opublikowany w dniu 18 lipca 2016r., dotyczący klasyfikacji mieszaniny węglowodorów, może mieć zastosowanie również do zgłoszeń celnych z okresu poprzedzającego jego opublikowanie. Jak już bowiem wskazano wyżej, wykładnia przepisów prawa unijnego dokonana przez TSUE w orzeczeniu prejudycjalnym powinna być uwzględniona przez organy administracyjne, również do stanów faktycznych powstałych przed wydaniem takiego orzeczenia. Nie zmienia tego fakt, że odmienna klasyfikacja mieszaniny gazów, stosowana przez organy celne przed ogłoszeniem wyroku TSUE, C-286/15, była potwierdzona wyrokami sądów administracyjnych. Sąd krajowy oraz inne organy państw członkowskich są związane dokonaną przez Trybunał wykładnią określonych przepisów prawa unijnego i nie powinny uwzględniać wcześniejszych ocen sądów krajowych, jeżeli oceny te nie są zgodne z prawem Unii (zob. wyrok TSUE z dnia 15 stycznia 2015r., w sprawie Križan i in., C- 416/10).

Błędne jest stanowisko organu drugiej instancji, że wyrok TSUE nie może stanowić podstawy zwrotu cła, jako że nie przewidują tego przepisy art. 116 - 120 UKC. Otóż zgodnie z treścią art. 116 ust. 1 lit. a UKC, zwrot należności celnych przywozowych lub wywozowych następuje w sytuacji zawyżenia kwot zapłaconych należności celnych. Z sytuacją nienależnych należności celnych mamy do czynienia np. wówczas, gdy zastosowano niewłaściwą stawkę celną, nieprawidłowo zaklasyfikowano towar lub nie uwzględniono preferencji celnych czy zwolnienia od cła (U. Ksieniewicz, M. Kałka, Wspólnotowy Kodeks Celny – Komentarz, s. 514). Zastosowanie niewłaściwej stawki celnej bądź dokonanie nieprawidłowej klasyfikacji towaru może być wynikiem nie tylko oczywistego błędu subsumpcji przepisów prawa celnego, ale także wynikiem błędnej wykładni tych przepisów, prowadzącej w rezultacie do niewłaściwego ich zastosowania. Jeżeli skutkiem błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisów prawa celnego jest zawyżenie należności celnych, to taka sytuacja mieści się w hipotezie normy prawnej wynikającej z art. 116 ust. 1 lit. a UKC.

Przesłanką żądania przez skarżącego sprostowania zgłoszenia celnego oraz zwrotu cła nie może być sama okoliczność wydania wyroku TSUE z dnia 26 maja 2016r., C – 286/15, lecz błędna klasyfikacja taryfowa sprowadzonego gazu LPG.

Zapadły wyrok TSUE z dnia 26 maja 2016r. dotyczył odmiennego stanu faktycznego. Według sentencji tego wyroku: 1) Regułę 2 lit. b) i regułę 3 lit. b) ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej znajdującej się w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionego, kolejno, rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008r. oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 948/2007 z dnia 30 września 2009r., należy interpretować w ten sposób, że ponieważ wszystkie składniki mieszaniny gazów, takiej jak omawiany w postępowaniu głównym skroplony gaz ziemny, przyznają łącznie jej zasadniczy charakter, oraz ponieważ nie można ustalić składnika, który mieszaninie tej nadaje jej zasadniczy charakter, oraz że w każdym przypadku nie jest możliwe ustalenie dokładnej ilości poszczególnego składnika omawianego skroplonego gazu ziemnego, domniemanie, zgodnie z którym substancją, która nadaje produktowi jego zasadniczy charakter w rozumieniu reguły 3 list. b) wspomnianych reguł ogólnych, jest substancja, której ilość procentowa jest najwyższa w tej mieszaninie, nie może zostać zastosowane. 2) Wspomnianą nomenklaturę scaloną należy interpretować w ten sposób, iż skroplony gaz ziemny, taki jak omawiany w postępowaniu głównym, zawierający 0,32 % metanu, etanu i etanolu, 58,32 % propanu i propylenu, oraz nie więcej niż 39,99 % butanu i butylenu, w stosunku do którego to skroplonego gazu ziemnego nie można ustalić, która ze składających się na niego substancji nadaje mu jego zasadniczy charakter, objęty jest podpozycją 2711 19 00 jako "Gaz ziemny (mokry) i pozostałe węglowodory gazowe, skroplone, pozostałe".

W rozpoznawanej sprawie, odmawiając sprostowania celnego i zwrotu cła, organ odwoławczy nie naruszył Reguły 2 lit. b) i regułę 3 lit. b) ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej.

W zgłoszeniu celnym skarżąca deklarowała towar w postaci pochodzącej z Rosji skroplonej mieszaniny gazów, w której przeważał propan. Te okoliczności wynikają z treści zgłoszenia celnego, które zostało przedstawione w części wstępnej uzasadnienia wyroku.

Zgłaszająca zadeklarowała kod CN 2711 12 97 ze stawką cła w wysokości 0,7%. Należy zwrócić uwagę, że gaz ziemny (mokry) i pozostałe węglowodory gazowe skroplone mają wspólny kod CN: 27 11. Poszczególne pozycje mają kod 6 cyfrowy, natomiast podpozycje kod 8 cyfrowy. Gaz ziemny jest klasyfikowany w poz. 27 11 11 00, propan 27 11 12. Propan ma 8 podpozycji. Niemieszczące się we wcześniejszych 7 pozycjach klasyfikowane są w podpozycji 8. Na analogicznych zasadach są klasyfikowane butany. Odrębną pozycję stanowi mieszanina gazów: etylen, propylen, butylen i butadien.

Na podstawie treści zgłoszenia celnego możliwe było ustalenie procentowych ilości poszczególnych składników skroplonych gazów. W konsekwencji Sąd nie podzielił zarzutów Spółki w przedmiocie naruszenia przepisów prawa procesowego: 1) art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez niezebranie materiału dowodowego pozwalającego na określenie właściwości mieszaniny węglowodorów, będącej przedmiotem postępowania, oraz ustalenie kryteriów klasyfikacji tej mieszaniny; 2) art. 197 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, poprzez niepowołanie biegłego posiadającego wiadomości specjalne w celu wydania opinii co do zasadniczego charakteru właściwości mieszaniny będącej przedmiotem zgłoszenia celnego oraz właściwości komponentów tej mieszaniny w sytuacji powzięcia przez organ wątpliwości w tym zakresie.

Stanowisko strony skarżącej sprowadza się do konkluzji, że w przypadku mieszaniny gazów nie ma możliwości ustalić składnika, który mieszaninie tej nadaje jej zasadniczy charakter. Takie stanowisko pozostaje w sprzeczności z treścią powołanego wyroku TSUE. W konsekwencji pełnomocnik skarżącej zwrócił do Sądu o wystąpienie do TSUE z pytaniem prejudycjalnym, celem potwierdzenia swej tezy. W kwestii prawnej wypowiedział się TSUE w wyroku z dnia 26 maja 2016r.. Natomiast stan faktyczny organ ustalił na podstawie dokumentacji, która została przedstawiona przez Spółkę organom celnym, w trakcie zgłoszenia celnego. Brak było podstaw do prowadzenia przez organ dalszego postępowania dowodowego. Ciężar dowodu spoczywał bowiem na stronie skarżącej.

Organ celny w zaskarżonej decyzji odniósł się do wszystkich okoliczności faktycznych. Te przesłanki nie zostały skutecznie podważone w skardze.

Sąd przy rozstrzygnięciu tej sprawy nie może kierować się okolicznościami faktycznymi, na które powołuje się strona skarżąca w postępowaniu sądowym. Strona skarżąca w postępowaniu sądowym przedstawiła tezę, że przy mieszaninie gazów nie można ustalić składnika, który nadaje jej zasadniczy charakter. Na tę okoliczność przedstawiła opinię rzeczoznawcy. Co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Od tej zasady istnieje wyjątek, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a.. Dowód uzupełniający z dokumentów sąd może przeprowadzić zarówno z urzędu, jak i na wniosek. Przeprowadzenie dowodu (dopuszczenie dowodu) ma formę postanowienia, które zapada na rozprawie; wpisuje się je do protokołu rozprawy bez spisywania odrębnej sentencji, ponieważ nie przysługuje na nie zażalenie. Do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3, stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania cywilnego, zgodnie z którymi dokumenty można podzielić na urzędowe - art. 244 § 1 k.p.c. (sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania), stanowiące dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone, oraz prywatne - art. 245 k.p.c., stanowiące dowód tego, że osoba, która je podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. W związku z tym tylko takie dowody mogą być przedmiotem ewentualnego rozpatrzenia przez sąd administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie mają tego waloru dowody, które w istocie mają charakter opinii biegłego – por. wyrok składu siedmiu sędziów NSA z dnia 25 września 2000r., sygn. akt FSA 1/00, ONSA 2001, nr 1, poz. 1. W krytycznej glosie do tego wyroku A. Skoczylas podniósł, że dowód z dokumentu zawierającego tzw. prywatną opinię biegłego może być dopuszczony przez sąd administracyjny jedynie dla oceny, czy organy administracji publicznej ustaliły stan faktyczny sprawy administracyjnej zgodnie z unormowaniami procedury administracyjnej, a następnie tego, czy prawidłowo dokonały subsumcji przepisu prawa materialnego do poczynionych ustaleń faktycznych (por. A. Skoczylas, glosa do wyroku NSA z dnia 25 września 2000r., sygn. akt FSA 1/00, OSP 2001, z. 2, poz. 19). Poza tym należy podnieść, że przepisy kodeksu postępowania cywilnego nie pozbawiają opinii biegłego waloru dokumentu prywatnego w rozumieniu art. 245 k.p.c.. W orzecznictwie, jak i judykaturze dominujący jest jednak pogląd wykluczający możliwość przeprowadzenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym dowodu z opinii biegłego sporządzonej na prywatne zlecenie strony i przedłożonej w formie dokumentu prywatnego (zob. H. Knysiak-Molczyk, glosa do wyroku NSA z dnia 22 czerwca 2012r., sygn. akt II FSK 2466/10, OSP 2013, z. 4, poz. 42). Sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną. Sąd ten bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2007r., sygn. akt II FSK 72/06, ONSA WSA 2008, nr 2, poz. 31; zob. także uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009r., sygn. akt I OPS 10/09, ONSA WSA 2010, nr 1, poz. 1, s. 29 uzasadnienia).

Pełnomocnik strony skarżącej formułuje tezy, które nie mają oparcia w materiale dowodowym, który został zebrany w postępowaniu administracyjnym, a ponadto powołał się na stanowisko prawne, które nie ma uzasadnienia w sentencji wyroku z dnia 26 maja 2016r.

Należy wskazać, że Sąd wiąże sentencja wyroku TSUE. Z treści tej sentencji wyraźnie wynika, że jego treść związana była z mieszaniną gazów, gdzie ustalony był skład procentowy poszczególnych gazów.

Ten stan faktyczny pozwolił TSUE na sformułowanie wniosków natury prawnej. W sentencji wyroku TSUE sformułował tezę, że skroplony gaz ziemny, taki jak omawiany w postępowaniu głównym, w stosunku do którego to skroplonego gazu ziemnego nie można ustalić, która ze składających się na niego substancji nadaje mu jego zasadniczy charakter, objęty jest podpozycją 2711 19 00 jako "Gaz ziemny (mokry) i pozostałe węglowodory gazowe, skroplone, pozostałe". W tezie 3 sentencji wyroku wskazano, że "artykuł 218 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że nie nakłada on na zgłaszającego LPG taki jak ten w postępowaniu głównym obowiązku dokładnego wskazania procentowej ilości substancji, z której składa się głównie ów LPG".

W związku z tym z sentencji wyroku wynika to, że to procentowy skład mieszaniny gazów ma znaczenie przy klasyfikacji celnej mieszaniny gazów. Z sentencji wyroku nie wynika, że o zasadniczym charakterze mieszaniny przesądzają inne cechy. Stąd wniosek strony skarżącej o pytanie prejudycjalne. Ten wniosek został oddalony, gdyż nie ma on związku z rozpoznawaną sprawą. Pełnomocnik strony skarżącej na poparcie swego stanowiska przytaczał decyzje WIT, które zostały wydane po wydaniu orzeczenia przez TSUE. Zgodnie z treścią art. 34 ust. 7 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 952/2013z dnia 9 października 2013r. ustanawiającego unijny kodeks celny Dz. U. UE. L. z 2013r. Nr 269, str. 1; zm.: Dz. U. UE. L. z 2013r. Nr 287, str. 90, z 2016r. Nr 267, str. 2 i Nr 354, str. 32 oraz z 2017r. Nr 42, str. 43/2 (wersja przekształcona) (Dz. U. UE L z dnia 10 października 2013r.) organy celne cofają decyzję WIT w następujących przypadkach: wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, ze skutkiem od daty opublikowania sentencji tego wyroku w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Decyzje WIT są częścią prawa unijnego i mają skutek ex nunc. W związku z tym Sąd nie może zaakceptować stanowiska Spółki, że przy orzekaniu w tych sprawach Sąd winien mieć na uwadze aktualne decyzje WIT w sprawie klasyfikacji celnej. Sąd nie mógł też uwzględnić poglądu Spółki, że przy ocenie prawnej winien kierować się stanowiskiem Komisji Europejskiej. Jak już wskazano Sąd wiąże sentencja wyroku TSUE.

W konsekwencji strona skarżąca nie wykazała, że w trakcie zgłoszenia celnego stosowała błędną klasyfikację taryfową sprowadzonego gazu LPG. Przesłanką żądania przez skarżącą sprostowania zgłoszenia celnego oraz zwrotu cła, nie może być sama okoliczność wydania wyroku TSUE z dnia 26 maja 2016r., C – 286/15, lecz błędna klasyfikacja taryfowa sprowadzonego gazu LPG.

Powołany wyrok zapadł na tle określonego stanu faktycznego. W związku z tym nie mógł mieć zastosowania do zgłoszenia celnego strony. W efekcie wniosek Spółki o weryfikację ww. zgłoszenia celnego w zakresie zmiany: klasyfikacji taryfowej towaru na kod CN 2711 19 00, wysokości stawki celnej z 0,7% na 0% były nieuzasadnione. W postępowaniu o weryfikację zgłoszeń celnych i o zwrot cła organ orzekał w oparciu o dokumentację dotyczącą zgłoszenia celnego. W związku z tym strona skarżąca nie może kontestować stanowiska organu, opierając się na przesłankach faktycznych, czy prawnych, które nie wystąpiły w rozpoznawanych sprawach.

Mimo częściowo błędnego stanowiska prawnego, stanowisko organu jest prawidłowe. Zasadnie organ wskazał, że strona skarżąca nie wykazała przesłanek faktycznych uzasadniających sprostowanie zgłoszenia celnego i zwrotu cła. Brak było podstaw do zwrotu cła.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.