Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 322/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6051 Dokumenty stwierdzające tożsamość
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 3, art. 134, art. 145 , art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: Art. 19, art. 25, art. 107
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2016 r. sprawy ze skargi B. L. na decyzję Wojewody z dnia 13 stycznia 2016 r. nr [....] w przedmiocie odmowy wydania dowodu osobistego skargę oddala


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia 13 stycznia 2016 r. znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23; zwanej dalej k.p.a.) w związku z 32 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 sierpnia 2010 r. o dowodach osobistych (Dz. U. Nr 167, poz. 1131 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania skarżącego B. L. od decyzji Prezydenta Miasta z [...] 2015 roku, znak: [...], orzekającej o odmowie wydania dowodu osobistego skarżącemu utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Prezydent Miasta, działając na podstawie powołanych wyżej przepisów art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy o dowodach osobistych, decyzją z [...] 2015 roku, znak: [...] orzekł o odmowie wydania dowodu osobistego skarżącemu, z uwagi na fakt, iż skarżący nie przedłożył dokumentu poświadczającego posiadanie obywatelstwa polskiego.

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewody skarżący. Zarzucił on zaskarżonej decyzji wadliwe ustalenie stanu faktycznego, błędne wnioski wyciągnięte na podstawie fałszywych ustaleń, brak uwzględnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, a działających korzystnie na rzecz strony postępowania, naruszenie ustawy o dowodach osobistych. Jednocześnie skarżący wniósł żądanie o wyłączenie Wojewody od rozpatrywania przedmiotowej sprawy. W uzasadnieniu skarżący podniósł kwestię posiadania obywatelstwa polskiego, o czym, jego zdaniem, świadczy dowód osobisty wydany w 2005 roku. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i wydanie dowodu osobistego.

Organ drugiej instancji, zgodnie z żądaniem zawartym w odwołaniu, przesłał wniosek o wyłączenie Wojewody od załatwienia sprawy dotyczącej odwołania do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, w celu rozpatrzenia sprawy.

Departament Spraw Obywatelskich Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w piśmie z dnia 31 grudnia 2015 roku, znak: [...] nie potwierdził wyłączenia organu - Wojewody i nie wskazał innego organu do załatwienia przedmiotowej sprawy, uznał również, iż Wojewoda jest organem właściwym do rozpatrzenia odwołania w przedmiocie odmowy wydania dowodu osobistego. Akta sprawy zostały zwrócone do Urzędu Wojewódzkiego w dniu 11 stycznia 2016 roku.

Rozpatrując odwołanie organ powołał treść art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 sierpnia 2010 r. o dowodach osobistych. Organ wskazał, iż z mocy przepisu art. 6 ust. 1 ustawy o dowodach osobistych dowód osobisty wydaje się obywatelowi Rzeczypospolitej Polskiej. Tryb postępowania w sprawach wydawania dowodów osobistych określają wydane na podstawie powołanej wyżej ustawy przepisy wykonawcze, t.j. rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z 29 stycznia 2015 r. w sprawie wzoru dowodu osobistego oraz sposobu i trybu postępowania w sprawach wydawania dowodów osobistych, ich utraty, uszkodzenia, unieważniania i zwrotu (Dz. U. z 2015 r. poz. 212). Organ przytoczył także treść § 10 ust. 2 wskazanego rozporządzenia. Organ stwierdził, że brak było podstaw prawnych do wydania dowodu osobistego skarżącemu jako osobie nie posiadającej polskiego obywatelstwa, który złożył wniosek o wydanie dowodu osobistego z naruszeniem przepisów ustawy o dowodach osobistych.

Organ wskazał, iż z mocy art. 32 ust. 1 ustawy o dowodach osobistych odmawia się wydania dowodu osobistego, w przypadku gdy fotografia załączona do wniosku przesłanego przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 29, lub wnioskodawca składa wniosek o wydanie dowodu osobistego z naruszeniem innych przepisów niniejszej ustawy.

Organ odwoławczy, mając na względzie, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest wydanie dokumentu tożsamości, w oparciu o fakty znane z urzędu ustalił, iż sprawa poświadczenia posiadania obywatelstwa polskiego przez skarżącego była przedmiotem postępowania przed Wojewodą.

Wojewoda decyzją z [...] 2015 r., znak: [...] orzekł o odmowie potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego przez skarżącego. Od tej decyzji skarżący wniósł odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych, który decyzją z [...] 2015 r., znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody z [...] 2015 r. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego. Przedmiotowa sprawa nadal pozostaje w toku przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie.

Organ odwoławczy podniósł, iż zgadza się ze stanowiskiem Prezydenta Miasta wyrażonym w zaskarżonej decyzji i stwierdza, że wydanie dowodu osobistego niezgodnie z wymogami określonymi w obowiązujących przepisach prawa, t.j. wydanie dokumentu tożsamości - zgodnie z żądaniem skarżącego - osobie nie będącej obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiłoby rażące naruszenie prawa, w tym przypadku przepisów ustawy z dnia 6 sierpnia 2010 r. o dowodach osobistych.

W ocenie organu do czasu wyjaśnienia niezgodności dotyczącej obywatelstwa - jak prawidłowo wskazał w zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji - wniosku o wydanie dowodu osobistego nie przekazuje się ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w celu spersonalizowania dowodu osobistego (§ 10 ust. 3 w związku z ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 29 stycznia 2015 r.).

Wojewoda zwrócił uwagę organowi pierwszej instancji, aby przy wydawaniu kolejnych rozstrzygnięć w sprawach o wydanie dowodu osobistego przestrzegał przepisów art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 9 k.p.a., poprzez wyjaśnianie w uzasadnieniu prawnym podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa, gdyż organ pierwszej instancji w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji wyjaśnił jej podstawę prawną, ale nie przytoczył treści przepisów art. 32 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 6 ust. 1 ustawy o dowodach osobistych, które stanowiły podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta. Biorąc jednak pod uwagę, że uchybienie to nie miało wpływu na prawidłowość merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, a przepisy postępowania administracyjnego dają organowi odwoławczemu możliwość naprawienia błędu organu pierwszej instancji - co w treści niniejszej decyzji zostało przez organ drugiej instancji uczynione - organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wniósł B. L., zarzucając jej:

1. naruszenie prawa, a to przepisu art. 34 pkt 2 Konstytucji RP oraz przepisów art. 5 i 6 ustawy o dowodach osobistych, poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta, która zawierała odmowę wydania dowodu osobistego, a która to odmowa oparta była na błędnym stwierdzeniu, iż skarżący nie posiada obywatelstwa polskiego;

2. naruszenie prawa poprzez wydanie zaskarżonej decyzji przez organ administracyjny, który w innym postępowaniu administracyjnym ([...]) orzekał co do kwestii wstępnej niniejszego postępowania, tj. czy skarżący jest obywatelem Rzeczpospolitej Polskiej;

3. brak uwzględnienia istotnych podstaw żądania wydania dokumentu tożsamości t.j. faktu, iż w dniu 28 września 1993 r. skarżącemu został wydany paszport RP, a w dniu 30 sierpnia 2000 r. dowód osobisty oraz że oba te dokumenty potwierdzają posiadanie przez niego obywatelstwa polskiego;

4. naruszenie przepisu art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak ustosunkowania się w decyzji organu odwoławczego do argumentów wskazanych w pkt 3, a podnoszonych w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżanej decyzji jako sprzecznej z prawem. Zdaniem skarżącego, nie zrzekł on się skutecznie obywatelstwa polskiego, a zatem nadal jest obywatelem polskim. Kwestia wstępna dotycząca jego obywatelstwa została rozstrzygnięta błędnie. Skarżący podkreślił, iż w decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych z [...] 2015 r., co do której toczy odrębne postępowanie sądowe wskazano, iż 15 czerwca 1993 r. skarżącemu na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim w brzmieniu z daty wydania decyzji, zezwolono na zmianę obywatelstwa polskiego, co w związku z nabyciem obywatelstwa obcego równoznaczne było z utratą obywatelstwa polskiego, jednak już po tej dacie wydano mu zarówno paszport i dowód osobisty, czyli jego polskie obywatelstwo trwa. Ten pierwszy dokument skarżący otrzymał 28 września 1993 r., a drugi 30 sierpnia 2000 r. Obydwa potwierdzają, iż jest obywatelem RP. W chwili wydania dowodu osobistego nr [...], t.j. 30 sierpnia 2000 r. obowiązywała ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych z 10 kwietnia 1974 r., a w jej artykule 1 pkt 3 ust. 2 postanowiono, iż "dowód osobisty jest dokumentem poświadczającym obywatelstwo polskie". W ocenie skarżącego ten przepis daje podstawę do uznania, że na tamtą chwilę skarżący posiadał obywatelstwo polskie. Z uwagi na fakt, iż obowiązywał już wtedy przytoczony powyżej art. 34 Konstytucji RP, stanowiący iż obywatel polski nie może utracić obywatelstwa polskiego, chyba że sam się go zrzeknie, nie można było pozbawić skarżącego obywatelstwa na mocy decyzji z dnia 15 czerwca 1993 r.

Zrzeczenie się obywatelstwa nie jest bowiem tym samym co złożenie wniosku o zmianę obywatelstwa.

Z faktu braku określenia terminu ważności tego dowodu osobistego wynika, że nie utracił on mocy obowiązującej pomimo wejścia w życie nowej formy dowodów tożsamości. Stanowi o tym art. 88 Ustawy z dnia 6 sierpnia 2010 r. o dowodach osobistych. Skarżący wskazał, iż 28 września 1993 r. ówczesny Konsul w Wiedniu wydał skarżącemu paszport nr AA [....] ważny do 28 września 2003 r., który również potwierdzał posiadanie przez niego obywatelstwa polskiego. Skarżący zarzucił, iż w zaskarżanej decyzji Wojewoda nie ustosunkował się do powyższych faktów. W ocenie skarżącego zaskarżana decyzja została uzasadniona w sposób niepełny, a więc wadliwy. Z powyższego stanu prawnego oraz faktycznego wynika, iż wniosek złożony w kwietniu 2015 r. spełniał wymogi określone przepisami prawa, a zatem powinien być uwzględniony. Koniec ważności dowodu osobistego wydanego w dniu 2 czerwca 2005 r. skarżącemu przez Prezydenta nie oznacza utraty po jego stronie polskiego obywatelstwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 sierpnia 2010 r. o dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 391) dowód osobisty wydaje się obywatelowi Rzeczypospolitej Polskiej. Kluczowa dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest zatem kwestia, czy w chwili wydania zaskarżonej decyzji skarżący posiadał obywatelstwo polskie. Zgodnie z art. 4 ust. 1 powołanej wyżej ustawy dowód osobisty jest dokumentem stwierdzającym tożsamość i obywatelstwo polskie osoby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz innych państw członkowskich Unii Europejskiej, państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego nienależących do Unii Europejskiej oraz państw niebędących stronami umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, których obywatele mogą korzystać ze swobody przepływu osób na podstawie umów zawartych przez te państwa ze Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi oraz na podstawie jednostronnych decyzji innych państw, uznających ten dokument za wystarczający do przekraczania ich granic. Należy jednak podkreślić, że wydanie dowodu osobistego jest pochodną posiadania obywatelstwa polskiego, a nie odwrotnie. Fakt wydania dowodu osobistego osobie nieposiadającej obywatelstwa polskiego nie powoduje nabycia tego obywatelstwa.

Tryb postępowania w sprawach wydawania dowodów osobistych regulują przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 29 stycznia 2015 r. w sprawie wzoru dowodu osobistego oraz sposobu i trybu postępowania w sprawach wydawania dowodów osobistych, ich utraty, uszkodzenia, unieważnienia i zwrotu (Dz.U. poz. 212). Zgodnie z § 10 ust. 1 – 3 powyższego rozporządzenia organ gminy, przyjmując wniosek, sprawdza zgodność danych zawartych we wniosku z danymi zgromadzonymi w Rejestrze Dowodów Osobistych oraz rejestrze PESEL. W przypadku gdy dane zawarte we wniosku nie są zgodne z danymi zawartymi w Rejestrze Dowodów Osobistych lub rejestrze PESEL, organ gminy może, w celu wyjaśnienia niezgodności, żądać od wnioskodawcy skróconego odpisu polskiego aktu urodzenia albo skróconego odpisu polskiego aktu małżeństwa lub orzeczenia sądu w przypadku niezgodności danych osobowych, oraz dokumentu poświadczającego obywatelstwo polskie w przypadku niezgodności dotyczącej obywatelstwa. Do czasu wyjaśnienia niezgodności, o których mowa w ust. 2, danych zawartych we wniosku nie przekazuje się ministrowi w celu spersonalizowania dowodu osobistego. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o dowodach osobistych odmawia się wydania dowodu osobistego, w przypadku gdy fotografia załączona do wniosku przesłanego przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 29, lub wnioskodawca składa wniosek o wydanie dowodu osobistego z naruszeniem innych przepisów niniejszej ustawy. Zgodnie z ust. 2 powołanego przepisu odmowa wydania dowodu osobistego następuje w drodze decyzji administracyjnej, która posiada rygor natychmiastowej wykonalności.

Organ rozpatrując niniejszą sprawę powziął wątpliwość co do faktu, czy skarżący posiada obywatelstwo polskie. Organ drugiej instancji na podstawie faktów znanych mu z urzędu ustalił, iż przed Wojewodą toczyło się postępowanie dotyczące poświadczenia posiadania obywatelstwa polskiego przez skarżącego. Postępowanie to zakończyło się decyzją Wojewody z [...] 2015 r. o odmowie potwierdzenia posiadania przez skarżącego obywatelstwa polskiego. Od powyższej decyzji zostało przez skarżącego wniesione odwołanie, po rozpatrzeniu którego Minister Spraw Wewnętrznych decyzją z [...] 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe oznacza, że w dacie wydania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji (13 stycznia 2016 r.) funkcjonowała w obrocie prawnym ostateczna decyzja odmawiająca potwierdzenia posiadania przez skarżącego obywatelstwa polskiego. Sądowi wiadomo, że skarżący wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a Sąd ten wyrokiem z dnia 2 marca 2016 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 3450/15 skargę oddalił. Wyrok ten jest nieprawomocny. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd stwierdził, że poza sporem pozostaje, że skarżący nabył obywatelstwo polskie przez urodzenie, gdyż jego rodzice byli obywatelami polskimi. Bezsporny jest również fakt, iż skarżący w dniu 12 lutego 1990 r. otrzymało obywatelstwo austriackie. Bezsporne jest także, że decyzją nr [...] z 15 czerwca 1993 r. Kierownik Wydziału Konsularnego Ambasady RP w Wiedniu udzielił skarżącemu zezwolenia na zmianę obywatelstwa polskiego na austriackie. Skarżący odebrał decyzję w dniu 29 czerwca 1993 r. i z tą datą utracił obywatelstwo polskie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, iż jedną z zasad polskiego prawa regulującą kwestię obywatelstwa jest zasada wyłączności obywatelstwa polskiego, co oznacza, że obywatel polski posiadający równocześnie obywatelstwo innego państwa do momentu utraty obywatelstwa polskiego jest traktowany przez władze polskie wyłącznie jako obywatel polski. Z zasadą tą jest ściśle związany art. 13 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim z dnia 15 lutego 1962 r. w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej – w związku z reformą ustrojową państwa (Dz. U. Nr 106, poz. 668 ze zm.) zgodnie z którym, z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, obywatel polski może nabyć obywatelstwo obce jedynie za zezwoleniem właściwego organu polskiego na zmianę obywatelstwa. Nabycie obywatelstwa obcego pociąga za sobą utratę obywatelstwa polskiego. W kontekście zasady wyłączności obywatelstwa polskiego uzyskanie zezwolenia właściwego organu polskiego oznaczało, że w stosunku do państwa polskiego określona osoba przestała być obywatelem polskim, została "zwolniona z polskiego obywatelstwa". Od dnia uzyskania takiego zezwolenia osoba taka mogła legitymować się w stosunku do państwa polskiego obywatelstwem innego państwa, o ile je wcześniej nabyła, gdyż posiadanie obywatelstwa obcego z tym dniem zyskało znaczenie prawne również na gruncie prawa polskiego. Jednocześnie tylko skuteczne w świetle prawa polskiego nabycie obywatelstwa obcego powodowało utratę obywatelstwa polskiego.

Z treści art. 13 ust. 1 ustawy wynika, że obywatel polski mógł nabyć obywatelstwo obce jedynie za zezwoleniem właściwego organu polskiego na zmianę obywatelstwa. Nie chodzi tu jednak o zezwolenie na nabycie obywatelstwa innego państwa skuteczne na gruncie prawa tego państwa, lecz zezwolenie na zmianę obywatelstwa skutkujące nabyciem obywatelstwa obcego państwa w świetle prawa polskiego. Państwo polskie nie mogło bowiem decydować kiedy następuje nabycie obywatelstwa innego państwa w świetle prawa tego państwa, gdyż oznaczałoby to wkraczanie w kompetencje wewnętrzne tego państwa (art. 1 zdanie pierwsze Konwencji haskiej z 1930r. w sprawie pewnych zagadnień dot. kolizji ustaw o obywatelstwie). Przewidziane w art. 13 ust. 1 zezwolenie na zmianę obywatelstwa miało więc decydujące znaczenie jeśli chodzi o skuteczność w świetle prawa polskiego nabycia przez obywatela polskiego obywatelstwa innego państwa. Brak zezwolenia oznaczał, że nabycie obywatelstwa obcego nie miało znaczenia dla sytuacji prawnej jednostki w płaszczyźnie polskiego obywatelstwa i nie powodowało zmiany obywatelstwa. Natomiast jego uzyskanie i jednoczesne posiadanie obywatelstwa obcego powodowało, że obywatel polski tracił obywatelstwo polskie i był uważany przez państwo polskie wyłącznie za obywatela innego państwa (por. wyrok NSA z 23 grudnia 2008r., II OSK 903/07, z 30 listopada 2010r. II OSK 1688/09; publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych www.nsa.gov.pl).

Sąd uznał, iż wobec uzyskania zezwolenia na zmianę obywatelstwa polskiego na austriackie i nabycia obywatelstwa austriackiego skarżący utracił obywatelstwo polskie.

Fakt, iż w odniesieniu do decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych z [...] 2015 r. toczy się postępowanie sądowoadministracyjne nie powoduje utraty przez tę decyzję przymiotu ostateczności. Z kolei decyzji ostatecznej przysługuje domniemanie prawidłowości i legalności. Rzecz jasna wyeliminowanie z obrotu prawnego ostatecznej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych z [...] 2015 r. mogłoby stanowić podstawę wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie wydania skarżącemu dowodu osobistego. Póki jednak decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych z [...] 2015 r. nie została wyeliminowana z obrotu prawnego należy uznać, że organ w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym prawidłowo ustalił, że skarżący nie posiada obywatelstwa polskiego, a takie ustalenie skutkować musiało odmową wydania skarżącemu dowodu osobistego. Skarżący w toku postępowania nie wykazał bowiem – mimo wezwania do dostarczenia dokumentu poświadczającego obywatelstwo polskie – aby takie obywatelstwo posiadał. Fakt wydania skarżącemu dowodu osobistego czy paszportu nie jest okolicznością przesądzającą o posiadaniu przez niego obywatelstwa polskiego. Istotne jest bowiem wyłącznie spełnienie ustawowych wymagań przewidzianych w ustawie o obywatelstwie polskim.

Nie zasługują na uwzględnienie również pozostałe zarzuty skargi – w szczególności zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z powyższym przepisem uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Powyższe elementy znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, że w postępowaniu odwoławczym organ nie "rozpatruje zarzutów odwołania", lecz po raz wtóry rozpoznaje sprawę administracyjną będącą przedmiotem postępowania.

Nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia przepisów o właściwości. Organy administracji publicznej mają obowiązek z urzędu przestrzegać swojej właściwości (art. 19 k.p.a.), a instytucja wyłączenia organu nie mogła mieć w niniejszej sprawie zastosowania z uwagi na fakt, iż sprawa niniejsza nie dotyczy interesów majątkowych, a tylko w takich sprawach instytucja wyłączenia organu (art. 25 k.p.a.) znajduje zastosowanie.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.