Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1020/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151,
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 33 ust. 4 pkt 1, art. 75 ust. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 33 ust. 4 pkt 1, art. 75 ust. 3, art. 2 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1065
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 września 2013 r. w sprawie szczegółowego zakresu zadań realizowanych przez  Agencję Rynku Rolnego związanych z wdrożeniem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej programu "Owoce w szkole"

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 listopada 2017 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 – dalej zwana "K.p.a.") oraz art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r. poz. 1065 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r. orzekającą o utracie przez A. B. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 1 października 2013 r., z powodu uzyskania miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż dniu 2 września 2013 r. skarżący dokonał rejestracji w PUP K. - decyzja z dnia [...] r. Na mocy tej decyzji przyznano skarżącemu także prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] r. Następnie w dniu [...] r. skarżący poinformował PUP K. o zawarciu umowy najmu lokalu mieszkalnego od 29 września 2013 r., z której to umowy wynika także, iż uzgodniona kwota za wynajęty lokal wynosi [...] zł. Skarżący podał, że dochód z umowy najmu otrzymał w miesiącu październik 2013 r.

Organ odwoławczy wskazał, że w dniu rejestracji w PUP, tj. 2 września 2013 r. (rejestracja po raz drugi) skarżący własnoręcznym podpisem potwierdził odbiór egzemplarza praw i obowiązków, który został mu przekazany jako osobie bezrobotnej. W części dotyczącej obowiązków bezrobotnego (pkt 6 informacji) organ zatrudnienia pouczył skarżącego, że ma obowiązek składania lub przesyłania powiatowemu urzędowi pracy pisemnego oświadczenia o przychodach w terminie 7 dni od dnia ich uzyskania. W związku z tym decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Starosta [...] ustalił, że od dnia [...] r. skarżący nie mógł pozostawać w rejestrze osób bezrobotnych, o czym orzekł merytorycznie w postępowaniu wznowieniowym na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.

Mając na uwadze powyższe Wojewoda wyjaśnił, że skoro w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h ustawy o promocji zatrudnienia za osobę bezrobotną uznaje się między innymi osobę, która nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, a skarżący uzyskał przychód w wysokości [...] zł w miesiącu październiku 2013 r. (minimalne wynagrodzenie za rok 2013 wynosiło z kolei [...] zł. brutto), to z tym dniem nie posiadał już uprawnień do pobierania zasiłku dla bezrobotnych.

A. B. zaskarżył powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając stronnicze zinterpretowanie, na jego niekorzyść, art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

W uzasadnieniu skargi opisał problemy związane z utrzymaniem we właściwym stanie technicznym i wynajmowaniem mieszkania, którego jest właścicielem.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej "P.p.s.a.", ogranicza się do badania zgodności orzeczenia z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu, iż została ona wydana z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Podstawą materialnoprawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej do Sądu decyzji są przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j.t.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1065 ze zm.) - dalej zwaną "ustawą".

W myśl art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy, starosta (prezydent miasta na prawach powiatu), z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 tej ustawy, pozbawia osobę bezrobotną statusu bezrobotnego, gdy osoba ta nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy.

W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że skarżący uzyskał w październiku 2013 r, kwotę [...]zł z tytułu zawartej na okres od 29 września 2013 r. do 30 czerwca 2014 r. umowy najmu należącego do niego lokalu mieszkalnego położonego w K. przy ul. [...] A, składającego się z [...] o łącznej powierzchni [...] m2. Po uzyskaniu informacji o tym fakcie Starosta [...] wznowił postępowanie w sprawie i decyzją nr [...] z dnia [...] r., uchylił decyzję nr [...] z dnia [...] r. w części orzekającej o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem 30 września 2015 r. i orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 października 2013 r. z powodu uzyskania miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Rozpatrując odwołanie skarżącego od wskazanej powyżej decyzji Starosty K. Wojewoda decyzją z dnia [...] r., nr [...] orzekł o jej utrzymaniu w mocy. Również skarga A. B. wniesiona na decyzję Wojewody do tut. Sądu nie została uwzględniona i wyrokiem z dnia 14 września 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 809/17 Sąd orzekł o jej oddaleniu.

Wskazać zatem należy, że w przypadku pozbawienia statusu osoby bezrobotnej następuje jednocześnie utrata prawa do zasiłku, albowiem świadczenie to przysługuje wyłącznie osobie bezrobotnej, co wynika wyraźnie z art. 71 ust. 1 ustawy, który stanowi, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy. Prawidłowo zatem organy uznały, że skarżącemu zasiłek dla bezrobotnych nie przysługuje wobec spełnienia przesłanek określonych w art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h ustawy.

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, jak i nie dopatrzył się naruszeń przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę jako nieuzasadnioną.