Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 228/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2006-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.191, art.187 par.1, art.210 par.1 pkt 6
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Jarmasz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska,, Asesor WSA Mirosław Surma, Protokolant Łukasz Pastuszko, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 listopada 2006 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Ke 228/06

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...]. znak: [...] ( po ponownym rozpoznaniu sprawy wobec uchylenia przez Dyrektora Izby Skarbowej do ponownego rozpoznania ) Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. określił A. R. podatek dochodowy od osób fizycznych za 2002 r. w wysokości 23.625,50 zł. W wyniku odwołania złożonego przez podatnika Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...]. znak: [...] uchylił w całości decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. i określił dla A. R. podatek dochodowy od osób fizycznych za 2002 r. w wysokości 21.535,00 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że podatnik prowadzi działalność gospodarczą w zakresie usług stomatologicznych i budowlanych pod nazwą "A", opodatkowaną na zasadach ogólnych. W zeznaniu PIT-36 za 2002 r., uzupełnionym korektą zeznania PIT-36, wykazał przychód w wysokości 255.949,98 zł, koszty uzyskania przychodów w kwocie 258.458,91 zł oraz stratę z działalności gospodarczej w wysokości 2.508,93 zł. Ponadto wykazał dochód ze stosunku pracy, po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne w wysokości 109,66 zł. Należny podatek nie wystąpił. Podatnik wykazał nadpłatę podatku za 2002 r. w kwocie 1.046 zł. Ustalenia organów dotyczyły zarówno przychodu jak i kosztów uzyskania przychodu.

W dniu 1 lipca 2002 r. podatnik zawarł z J. i R. K. umowę, zgodnie z którą w ramach prowadzonej działalności gospodarczej podjął się budowy dla tych inwestorów domu letniskowego w W. W § 6umowy zapisano, że rozliczenia bieżące odbywać się będą fakturami częściowymi za wykonane poszczególne elementy robót na koniec każdego miesiąca. Organ wskazał, że zarówno z tego zapisu umowy, jak i z dokonanej przez organ analizy dziennika budowy prowadzonego dla tej inwestycji oraz kosztorysu powykonawczego wykonanego w dniu 31 lipca 2002 r. wynika, że dla I etapu robót budowlanych podatnik winien był wystawić fakturę na kwotę 50.326 zł. Organ podał , że podatnik wystawił tylko fakturę Nr [...] z dnia [...] na kwotę 2.326 zł., oznaczoną jako wyrównanie zapłaty wykonania etapu I –go budowy domu wg uzgodnień z inwestorem. W fakturze tej uwzględniona została również kwota za II etap robót, w wysokości 29.347,85 zł, przy czym zdaniem organu nie uwzględniono pełnej wartości wykonanych prac, tj. kwoty 49.347,85 zł.

Łączna wartość wykonanych w 2002 r. dwóch etapów robót wynosiła więc 99.673,85 zł.

W ocenie organu odwoławczego kosztorysy obejmujące poszczególne etapy inwestycji są kosztorysami powykonawczymi, i dlatego organ uznał je za wystarczające dla dokonania ustaleń w przedmiocie wartości niewątpliwie wykonanych na rzecz inwestorów J.R.K. robót. Tym samym organ uznał za zbędne przeprowadzenie wnioskowanych przez podatnika dowodów z opinii rzeczoznawcy. Organ odwoławczy wskazał, że ustalenia dotyczące wartości wykonanych robót znajdują ponadto potwierdzenie w wartościach wypłaconych przez inwestorów zaliczek na rzecz podatnika oraz wystawionych przez niego faktur.

Dyrektor Izby Skarbowej odniósł się też do wysokości kwoty przychodu z tytułu budowy domu letniskowego. Organ ten ustalił, że poza fakturami Nr [...] z [...] na kwotę 20,97 zł oraz fakturą Nr [...] z [...] na kwotę 10,00 zł pozostałe faktury zakupu materiałów budowlanych na w/w budowę domu letniskowego nie były kupowane przez A. R. na nazwisko państwa K., ani ze środków przez nich przekazywanych. Dlatego organ odwoławczy uznał, że należy skorygować przychód z budowy domu letniskowego w wysokości 99.673,85 zł o łączną wartość tych faktur w wysokości 30,97 zł., czyli do kwoty 99.642,88 zł. Pozostałe faktury na zakup materiałów budowlanych zostały zaś wystawione na firmę "A" lub nazwisko R.K., i zawarto je w rejestrze zakupów firmy. Zadaniem organu ustalenia te znajdują pełne potwierdzenie w treści zeznań złożonych przez świadków R. K., Z. R. – pełnomocnika A. R., oraz w zeznaniu podatkowym J. i R. K.za 2002 r. Wartość tych prac na których podatnik winien wystawić faktury stanowiła przychód, kwoty należne w rozumieniu art. 14 p.d.o.f.

Organ odwoławczy dokonał również pomniejszenia z art. 14 ust.2 pkt 8, tj. przychodu wynikającego z nieodpłatnego świadczenia udostępnienia przez J. K. lokalu przy ul. P. w K. dla siedziby firmy "A". W dniu 10 grudnia 2002 r. J. K. zmarła, zatem w ocenie organu przychód z nieodpłatnego świadczenia nie powinien być ustalany za okres od śmierci właścicielki mieszkania . Zatem przychód ustalony za rok 2002 r. na kwotę 2.862,88 zł pomniejszono o wartość przychodu za grudzień 2002 r., tj. o kwotę 238,57 zł. W efekcie wartość nieodpłatnych świadczeń wyniosła 2.624,31 zł.

W następnej kolejności organ II instancji odniósł się do wydatków dokonywanych przez podatnika. Organ podzielił stanowisko wyrażone w decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K., że przychody wynikające z faktur wystawionych w 2001 r. w łącznej kwocie 57.860 zł nie mogą stanowić przychodu 2002 roku, bowiem faktury te dokumentują usługi wykonane w roku poprzedzającym badany rok podatkowy. Z powodu niewłaściwego udokumentowania nie uznano za koszty uzyskania przychodu wydatków związanych z podróżą służbową, opłatami za telefon stanowiący własność J. K., wydatków związanych z używaniem prywatnych samochodów. Za koszty uzyskania przychodu nie uznano także wydatków w kwocie 21.387,69 zł, poniesionych na towary konsumpcyjne, odzież, sprzęt sportowy, artykuły wyposażenia domu, meble, okna, bowiem przeprowadzone postępowanie dowodowe dało jednoznaczną podstawę do stwierdzenia, że wydatki te nie miały związku z uzyskanym przychodem. Uwzględniono natomiast jako koszty podatkowe w kwocie 4.957,47 zł na zakup artykułów medycznych w związku z rozpoczęciem działalności gospodarczej w zakresie usług stomatologicznych.

W odpowiedzi na zarzuty dotyczące naruszenia art. 190 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) organ podał, że o miejscu i terminie przeprowadzania dowodu z przesłuchania świadków pełnomocnicy podatnika byli prawidłowo powiadamiani, zatem zarzuty te są bezzasadne. Ustosunkowując się natomiast do kwestii przeprowadzenia w dniu 17.11.2004 r. oględzin w Zakładzie Obsługi Urzędu Wojewódzkiego organ wyjaśnił, że oględziny te wykonano w ramach czynności kontrolnych ( kontrola doraźna ), o których organ nie ma obowiązku informować strony.

Na to rozstrzygniecie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę. Zarówno decyzji tej, jak i decyzji organu pierwszej instancji zarzucono obrazę przepisów:

- art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( tekst jednolity Dz.U. z 2000 r., nr 14 poz. 176 ze zm. ) zwanej dalej ustawą p.d.o.f, poprzez przyjęcie, że przychód należny z robót budowlanych wykonywanych na rzecz zleceniodawców pp. K. powstał w wysokości zafakturowanej przez podatnika, podczas gdy nabywca nie odebrał tych robót i nie uznał zobowiązania, a rozmiar, jakość i wartość robót są przez niego kwestionowane w postępowaniu sądowym,

- art. 14 ust.2 pkt 8 ustawy p.d.o.f. w zakresie, w jakim przyjęto do przychodów wartość czynszową lokalu użytkowanego bez tytułu prawnego i bez zgody właściciela,

- art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa w zakresie , w jakim zaniechał postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie, czy właściciel lokalu zajmowanego na potrzeby działalności wyraził zgodę na jego nieodpłatne wykorzystywanie,

- art. 216 ustawy Ordynacja podatkowa w zakresie, w jakim do akt sprawy włączono akta pochodzące z innej sprawy,

- art. 190 ustawy Ordynacja podatkowa w zakresie, w jakim przeprowadzono faktycznie dowód z oględzin bez powiadomienia i udziału strony,

- art. 22 ust. 1 ustawy p.d.o.f. w zakresie, w jakim na podstawie nieprawidłowo zebranych dowodów , o czym mowa w dwóch punktach powyżej, zakwestionowano dopuszczalność zaliczenia do kosztów wydatków na materiały budowlane i narzędzia,

- art. 190 ustawy Ordynacja podatkowa w zakresie, w jakim dopuszczono do przesłuchania świadków Z. K. i E. K. w terminach innych niż wskazane w zawiadomieniu o zamiarze przeprowadzenia takiego dowodu skierowanym do strony.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organy podatkowe błędnie ustaliły przychód uzyskany za roboty budowlane wykonywane przez skarżącego dla J. i R. K. Przychód ten bowiem ustalono tylko na podstawie wartości robót wynikającej z dziennika budowy oraz na podstawie kosztorysów. Organy pominęły zaś fakt, że na wysokość tej należności ma też wpływ okoliczność, iż inwestor nie odebrał robót. Między inwestorem a skarżącym toczy się bowiem spór przed Sądem Okręgowym dotyczący wykonania robót niezgodnie z projektem oraz zasadami wiedzy technicznej. Spór ten opiera się właśnie o wartość robót. W ocenie skarżącego błędne jest stanowisko organu, że wady jakościowe robót nie wpływają na wysokość należności, skoro wady te stoją u podstaw sporu niezakończonej jeszcze sprawy przed sądem powszechnym.

Skarżący wskazał również, że organy podatkowe nie wzięły pod uwagę, że wymienione kosztorysy oznaczone zostały jako "ofertowe", oraz że roszczenie finansowe skarżącego przeciwko inwestorowi opiewające na kwotę 81.884 zł obejmowało także odsetki od nieterminowego regulowania zobowiązań w wysokości 3.860,35 zł, karę umowną w wysokości 39.381,50 zł, należności za usługę łącznie z podatkiem VAT w wysokości 38.642,19 zł.

Odnosząc się do kwestii udostępnienia przez J. K. lokalu przy

ul. P. w K. dla siedziby firmy "A" skarżący podniósł, że organ odwoławczy pomniejszył przychód z nieodpłatnego świadczenia tylko za okres od śmierci właścicielki mieszkania. Nie przeprowadził natomiast postępowania dowodowego w zakresie ustalenia, czy właścicielka lokalu wyraził zgodę na korzystanie z lokalu nieodpłatnie i czy korzystanie z lokalu oparte było na tytule prawnym.

Skarżący zarzucił także naruszenie artykułu 216 ustawy Ordynacja podatkowa. W jego ocenie protokół z kontroli doraźnej przeprowadzonej w dniu 17 i 18 listopada 2004 r. w Zakładzie Obsługi Urzędu Wojewódzkiego powinien być włączony do akt sprawy postanowieniem, bowiem stanowi materiał dowodowy pochodzący z innych akt. Ponadto ówczesny pełnomocnik strony nie został powiadomiony o przeprowadzonych czynnościach, co uniemożliwiło wykazanie mu podczas oględzin przeprowadzonych tam robót.

Skarżący kwestionuje także prawidłowość powiadamiania pełnomocników strony o przesłuchaniach świadków. Podał, iż wbrew twierdzeniom organu , w dniu 14 września 2004 r. świadkowie M. S. oraz H. L. zostali przesłuchani w obecności pełnomocnika skarżącego – Z. R. W dniu tym nie odbyło się natomiast w obecności tego pełnomocnika przesłuchanie Z. K. O przesłuchaniu E. K., która nie stawiła się na przesłuchanie w dniu 14 września 2004 r., o przesłuchaniu jej w dniu 21 września 2004 r. skarżący ani jego pełnomocnicy nie zostali powiadomieni w ogóle.

Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi i powtórzył argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podniósł ponadto, że bezpodstawny jest zarzut zaniechania postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie, czy J. K. wyraziła zgodę na nieodpłatne wykorzystywanie na potrzeby działalności. Zdaniem organu, skoro nie było sprzeciwu właścicielki lokalu, to należy uznać, że zgoda ta była dorozumiana. Ponadto akta sprawy nie zawierają żadnego dokumentu, z którego wynikałoby, że zgody takiej nie było.

Organ odwoławczy podniósł także, ze bezzasadnym jest również zarzut dotyczący dokonania oględzin bez obecności strony w Zakładzie Obsługi Urzędu Wojewódzkiego. O fakcie kontroli nie informowano podatnika, bowiem postępowanie kontrolne jest jawne tylko dla strony, czyli dla organu podatkowego oraz kontrahenta, u którego przeprowadza się kontrolę. Organ wskazał, że teza, że skarżący nie montował spornych materiałów w budynku Urzędu Wojewódzkiego w K., znajduje już potwierdzenie w uzyskanych dokumentach zebranych w czasie kontroli. Nawet więc jeżeli niepowiadomienie podatnika o oględzinach przeprowadzanych w ramach kontroli było uchybieniem, to nie miało ono wpływu na wynik sprawy, podobnie jak i niewłączanie do akt sprawy protokołu z tych czynności postanowieniem.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących nieprawidłowości zawiadomień o przesłuchaniach świadków organ II instancji podał, że w istocie świadek E. K. została przesłuchana w dniu 21 września 2004r., ale nawet gdyby do jej przesłuchania doszło w dniu 14 września 2004 r., to pełnomocnik strony i tak nie wziąłby w nim udziału, bowiem w tym dniu się nie stawił. W dniu tym natomiast przesłuchany został Z. K.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr.153 poz.1269 ze zm./ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Tak więc wyeliminować z obrotu prawnego można decyzję jedynie wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe i to w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego zgodnie z art.145 § 1 pkt 1) ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./.

W niniejszej sprawie skarga na uwzględnienie nie zasługuje.

Bowiem w pierwszym rzędzie należy podnieść, że postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone zgodnie art.187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm./ Przepis ten nakłada na organ obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. A więc dowody winny zostać zebrane i ocenione bezstronnie, w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a ich analiza i ocena winna być dokonana w ich całokształcie i wzajemnym powiązaniu. Winno to znaleźć odzwierciedlenie w wydanej decyzji, która winna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne zgodnie z przepisem art.210 § 1 pkt 6 ustawy. W niniejszej sprawie należy uznać, że warunki te zostały spełnione.

W swoim rozstrzygnięciu organy nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów z art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa. Oceny tej winny dokonywać w oparciu o posiadaną wiedzę, doświadczenie życiowe i zasady logiki. I te wymogi uzasadnienie rozstrzygnięcia spełnia, tak w zakresie przychodów jak i kosztów podatkowych.

Odnośnie zagadnienia ustalenia przez organ wielkości przychodów w postaci wykonanych robót budowlanych – I i II etap budowy domku letniskowego - na rzecz Państwa K., to okolicznościami przemawiającymi za prawidłowością tych ustaleń są :

zapis w umowie o wykonanie robót o fakturowaniu częściowym,

zapisy w dzienniku budowy,

sporządzenie kosztorysu, jak wynika z okoliczności sprawy, powykonawczego, a taki ich charakter nie budzi wątpliwości,

faktyczne rozliczenia finansowe pomiędzy stronami,

zeznania inspektora nadzoru budowlanego,

wystawienie faktury numer [...] z [...] Kwoty wynikające z tego dokumentu nie zostały przez skarżącego wykazane jako kwoty należne.

Z dokumentów tych, omówionych w uzasadnieniu organów, sposobu rozliczenia wpłat dokonywanych przez zamawiających wynika, że roboty te zostały wykonane, a więc wykazanie przychodu było obowiązkiem skarżącego.

Natomiast bez znaczenia dla rozstrzygnięcia tej kwestii pozostawał i pozostaje fakt, że inwestor nie uznał zobowiązania, czy też, że roboty zostały wykonane nienależycie. Jak to stwierdziły organy podatkowe, przychód stanowią wartości należne, choćby nawet nie zostały otrzymane.

Rozpatrując kwestie związane z korzystaniem przez firmę "A" z lokalu stanowiącego własność J. K. należy podnieść, że z ustalonych w sprawie okoliczności nieprzerwanego i niczym niezakłóconego korzystania z lokalu, i to z przeznaczeniem na siedzibę firmy ujawnianą we wszystkich dokumentach, wynika, że korzystanie to odbywało się za wiedzą i zgodą właścicielki. Jeśli po śmierci właścicielki skarżący twierdzi, że było inaczej, winien swoje twierdzenie wykazać i udowodnić.

Skarżący nie wyraził jasno zarzutów dotyczących niezakwalifikowania przez organ podatkowy wydatków jako kosztów uzyskania przychodu. W zakresie kosztów tych, zakwestionowanych przez organ, zauważyć należy, że zarzuty tak odwołania jak i skargi nie odnoszą się do konkretnych omówionych z nazwy wydatków skarżącego, lecz tylko do kwestii naruszenia prawa procesowego z pominięciem bogatego materiału dowodowego zebranego w trakcie postępowań.

Kolejny zarzut dotyczący naruszenia art. 190 ustawy Ordynacja podatkowa uzasadniono w skardze przeprowadzeniem oględzin w miejscu wykonania usługi tj. w Zakładzie Obsługi Urzędu Wojewódzkiego.

Do zarzutu tego ustosunkował się organ stwierdzając, że była to kontrola doraźna w której bierze udział tylko strona kontrolowana. Z takim wyjaśnieniem należy się zgodzić, a to wobec faktu, że protokół z tej kontroli jak i dokumenty w trakcie niej zgromadzone znajdują się w aktach sprawy, a skarżący miał możliwość zapoznania się z nimi. Także brak postanowienia o włączeniu dokumentów do akt stanowi uchybienie formalne, jednakże nie mające wpływu na wynik sprawy, skoro skarżącemu okoliczność zgromadzenia tych dowodów była znana.

W tym miejscu można także sformułować tezę, że każda sprawa winna być rozpatrywana indywidualnie w kwestii na kim, na organie, czy na stronie, spoczywa ciężar wykazania związku poniesionych wydatków z osiągniętymi przychodami. W większości przypadków w orzecznictwie przyjmuje się, że ciężar ten spoczywa na podatniku.

( wyrok WSA w Warszawie z 10.03.2004 r. III SA 2219/02, wyrok NSA w Warszawie z 28 .05.2003 r. III SA 3361/01, wyrok NSA w Gdańsku 27.06.2001 r. I SA/Gd 45/99)

W przypadku, gdy wydatki, ze względu na swój rodzaj w stosunku do przedmiotu prowadzonej działalności, nie pozostają już na pierwszy rzut oka w związku z tą działalnością, a dokumentowanie tych wydatków następuje najczęściej w postaci opisu faktury i stwierdzeń podatnika, czego wydatek dotyczył, organ ma prawo domagać się wyjaśnień i choćby uprawdopodobnienia, że wydatek ten może stanowić koszt podatkowy. Chodzi bowiem o kontrolę elementu mającego wpływ na podstawę opodatkowania.

Wtedy właśnie można w pełni wymagać od podatnika inicjatywy i działań w celu wykazania swoich racji, jako że organ nie może udowadniać, że wydatku tego nie było, albo że nie został on spożytkowany zgodnie z opisem faktury.

W niniejszej sprawie zakupy dokonane przez skarżącego to przykładowo: nadstawka, komoda, witryna, skrzynia, ramki, sprzęt DVD, amplituner, kolumny, głośniki, baterie, okna przybory kosmetyczne, szampony, pasty do zębów, buty narciarskie, gogle , skarpety, rękawice narciarskie, rakieta tenisowa, ubiory męskie i damskie jak koszula, kurtka, spodnie, bielizna, buty, maszynka do włosów. Rodzaj tych wydatków może budzić wątpliwości, co do ich związku z wykonywaniem usług stomatologicznych i budowlanych.

Wątpliwości te nie zostały w prowadzonym postępowaniu usunięte przez skarżącego. Jego wyjaśnienia z 16 stycznia 2004r. nie zasługują na uwzględnienie. Stwierdzenia, że wydatki w postaci np. nadstawki, komody, witryny, skrzyni, ramek, w/w sprzętu elektronicznego, okien zostały poniesione, jako konieczne do prowadzonych prac remontowych i budowlanych, nie znalazły potwierdzenia u zleceniodawcy.

Zmieniane wyjaśnienia, że maszynka do włosów raz była niezbędna w usługach stomatologicznych, a raz , że służyła do wycinania otworów w wykładzinach w pracach remontowych, na którą to okoliczność żądano przeprowadzenia eksperymentu, czy wyjaśnienia, że np. buty narciarskie, gogle Rossignol to sprzęt zakupiony okazyjnie i wykorzystywany przy kryciu dachów z racji lepszej przydatności i niższej ceny w porównaniu do butów roboczych i osłony twarzy i oczu przy pracach spawalniczych i zgrzewaniu papy, z pewnością nie brzmią jako argumenty i wyjaśnienia składane przez stronę w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w przedmiocie podatku dochodowego.

Także przesłuchani w charakterze świadków pracownicy skarżącego nie potwierdzili jego twierdzeń o przekazywaniu im towarów w ramach organizowanych imprez okolicznościowych. Organ podatkowy nie ma tylko racji w tym względzie, kiedy twierdzi, że przesłuchanie E. K. nastąpiło bez naruszenia prawa procesowego. Twierdzenie to nie może się ostać wobec przepisu art. 190 ustawy Ordynacja podatkowa, a poza sporem jest, że pełnomocnik o czynności nie był powiadomiony.

Nie zmienia to jednak faktu, że pozostałe zeznania są, zdaniem Sądu, wystarczającym materiałem dla twierdzenia, że pracownicy otrzymywali od skarżącego towary tylko w postaci herbaty, kawy, śmietanki do kawy, cukru, wody mineralnej, soków. Zeznali o tym M. S., H. L. oraz I.K.

Odnosząc się do przedłożonego na rozprawie rozliczenia rocznego za 2001r., w którym skarżący wykazał stratę, a którą to stratę, zdaniem pełnomocnika, organ był obowiązany uwzględnić w dokonywanym rozliczeniu za 2002r. należy uznać, że twierdzenie takie nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa.

Do dnia 1 stycznia 2001r. art. 9 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowił:

" Stratę ze źródła przychodów poniesioną w roku podatkowym, z wyjątkiem straty ze sprzedaży rzeczy i praw majątkowych, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, oraz strat ze źródeł przychodów, z których dochody są wolne od podatku dochodowego, pokrywa się w równych częściach z dochodu uzyskanego z tego źródła w najbliższych, kolejno po sobie następujących trzech latach podatkowych;...".

Natomiast ustawa nowelizująca z dnia 9 listopada 2000r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw /Dz. U. Nr 104, poz. 1104 ze zm./ zmieniła tenże przepis i do chwili obecnej brzmi on:

" O wysokość straty ze źródła przychodów, poniesionej w roku podatkowym, można obniżyć dochód uzyskany z tego źródła w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych, z tym że wysokość obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% kwoty tej straty."

Tak więc w odniesieniu do dochodu osiągniętego w 2002r. podatnik miał uprawnienie do uwzględnienia wcześniej osiągniętej straty. Do jego wyłącznej decyzji należało, czy z takiego uprawnienia chce skorzystać i w jakiej wysokości.

Postępowanie przed organami podatkowymi / wobec uchylenia przez organ II instancji sprawy do ponownego rozpoznania/ toczyło się ponad półtora roku, przez niemal cały ten okres skarżący był reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, tak więc mając przecież rozeznanie w swojej sytuacji mógł wnosić o uwzględnienie straty z podaniem jej wysokości do odliczenia w myśl w/w art. 9 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Sąd nie dopatrzył się także innych naruszeń prawa procesowego mających wpływ na wynik sprawy. Organy swoje stanowisko, z powołaniem się na przepisy prawa, uzasadniły w sposób wystarczający i zrozumiały.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./.