Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 1283/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6338 Agencje doradztwa personalnego i agencje zatrudnienia
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 85 ust. 2-5, art. 18 ust. 1, art. 18 m pkt 5, art. 121 ust. 6
journal: Dz.U. 2013 poz 674
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 75 par. 1, art. 76 par. 1, art. 10
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 11 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Protokolant specjalista Aneta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2014 roku sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wykreślenia z rejestru podmiotu prowadzącego agencję zatrudnienia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. orzeka, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącej A. M. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania A. M. od decyzji Marszałka Województwa [...] wykreślającej z dniem 4 grudnia 2012 r. podmiot: A., ul. [...] z rejestru podmiotów prowadzących agencję zatrudnienia (certyfikat nr [...]) orzekło o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji i orzekło co do istoty sprawy wykreślając z rejestru podmiot: A., ul. [...], certyfikat nr [...] z rejestru podmiotów prowadzących agencję zatrudnienia.

W podstawie prawnej decyzji SKO wskazało art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 , art. 18m pkt 5 w związku z art. 85 ust.2-5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.) [dalej ustawa].

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Podmiot występujący pod nazwą A. z siedzibą w W. został z dniem 4 grudnia 2009 r. wpisany przez Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Ł., działającego z upoważnienia Marszałka Województwa [...], do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia. Przeprowadzona w dniu 23 sierpnia 2012 r. kontrola w zakresie spełniania przez agencję zatrudnienia warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej, określonych w art. 19, 19a, 19e, 19f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wykazała, że agencja skierowała osoby do pracy w Niemczech ale nie posiada umów z osobami kierowanymi do pracy. Protokół z kontroli został podpisany przez A. M. bez zastrzeżeń. Powyższe ustalenia były powodem skierowania wniosku do Państwowej Inspekcji Pracy w trybie art. 10 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy o podjęcie stosownych działań kontrolnych. Pismem z dnia 5 listopada Państwowa Inspekcja Pracy poinformowała organ I instancji o uchybieniach ujawnionych podczas przeprowadzonej kontroli. Pismem z dnia 8 listopada 2012 r. A. M. została zawiadomiona o wszczęciu z urzędu postępowania w związku z naruszeniem warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w art. 85 ust. 2-4 ustawy – w sprawie wydania decyzji o wykreśleniu podmiotu A. z rejestru podmiotów prowadzących agencję zatrudnienia. W zawiadomieniu poinformowano o możliwości zgłaszania wniosków i uwag w terminie 7 dni od otrzymania zawiadomienia i możliwości zapoznania się z aktami sprawy.

Następnie w dniu [...] r. z upoważnienia Marszałka Województwa wydana została decyzja o wykreśleniu prowadzonej przez stronę agencji zatrudnienia z rejestru i określająca datę wykreślenia na 4 grudnia 2012 r.

Organ I instancji ustalił, że agencja zatrudnienia A. prowadziła działalność w zakresie kierowania osób do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych. A. M. okazała w czasie kontroli umowę agencyjną podpisaną w dniu 2 listopada 2011 r. pomiędzy agencją zatrudnienia A. a B. z siedzibą Monachium. Z umowy wynika, że agencja A. podjęła się prowadzenia działalności polegającej na upowszechnianiu ofert pracy zleceniodawcy tj. B. oraz udzielaniu informacji zleceniodawcy o kandydatach do pracy, w związku ze zgłoszoną ofertą. Z umowy nie wynika liczba miejsc pracy, okres zatrudnienia, rodzaj i warunki pracy, zasady wynagradzania, a także przysługujące podejmującym pracę świadczenia socjalne. Nie określono też w umowie zakresu odpowiedzialności stron w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania umowy zawartej między pracownikiem i pracodawcą, w tym strony pokrywającej koszty dojazdu i powrotu osoby w przypadku niewywiązania się pracodawcy zagranicznego z warunków. Łącznie w 2011 r. A. M. skierowała do pracy za granicą 8 osób oraz w 2012 r. do dnia kontroli 2 osoby. Z ww. osobami kierowanymi do pracy do Niemiec nie zawierano na piśmie umów, o których mowa w art. 85 ust. 2 ustawy. Z wyjaśnień wynika, że A. M. informacje o zapotrzebowaniu na pracowników otrzymywała drogą mailową lub telefonicznie i umieszczała oferty pracy w Internecie. Osoby zainteresowane pracą kontaktowały się z nią telefonicznie lub drogą mailową. Z okazanych ogłoszeń wynika, że kontrolowana agencja świadczy usługi pośrednictwa pracy dla kandydatów poszukujących pracy w zawodzie pielęgniarki/pielęgniarza w instytucjach takich jak Domy seniora, szpitale , kliniki. Osoby były ustnie informowane o warunkach pracy przed wyjazdem, ale nie były pisemnie informowane o przysługujących im uprawnieniach, o których mowa w art. 86 ustawy. CV oraz umowy o pracę zawarte pomiędzy osobami skierowanymi do pracy a pracodawcami zagranicznymi były sporządzane w języku niemieckim. Organ I instancji ustalił także, że inspektor pracy skierował do Sądu wniosek o ukaranie A. M., gdyż nie zawieranie z osobami kierowanymi do pracy umów na piśmie jest wykroczeniem, o którym mowa w art. 121 ust. 6 ustawy,.

W świetle powyższych ustaleń organ I instancji uznał, że strona naruszyła warunki prowadzenia agencji zatrudnienia określone w art. 85 ust. 2 – 5, co uzasadniało zastosowanie sankcji w postaci wykreślenia podmiotu z rejestru stosownie do art. 18m pkt 5 ustawy.

W odwołaniu z dnia 27 grudnia 2012 r. strona zarzuciła naruszenie przepisów ustawy o promocji zatrudnienia, przez ich błędne zastosowanie i wnosiła o uchylenie decyzji organu I instancji. Odwołanie nie zostało uzasadnione.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wskazało, że prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług: pośrednictwa pracy, doradztwa personalnego, poradnictwa zawodowego, pracy tymczasowej – jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i wymaga wpisu do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia ( art. 18 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy).

Rejestr ten z woli ustawodawcy pełni istotną rolę gwaranta na rynku pacy i jest źródłem ważnych informacji dla podmiotów, które chcą korzystać z usług agencji zatrudnienia. Co z tym idzie prawidłowość, rzetelność i aktualność wpisów znajdujących się w rejestrze podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia przekłada się na sytuację podmiotów, które chcą z usług tych agencji skorzystać.

Kolegium podkreśliło, że zgodnie z treścią art. 18 m ustawy marszałek województwa jest zobligowany do wydania decyzji o wykreśleniu podmiotu z rejestru w przypadku stwierdzenia zaistnienia jednego z przypadków wymienionych w tym przepisie. W tym wypadku chodzi o pkt 5 art. 18m tj naruszenie przez podmiot warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w art. 19 pkt 2 i 3 , art. 19b- 19d oraz art. 85 ust. 2-5 .

W rozpatrywanej sprawie chodzi o naruszenie obowiązków, o których mowa w art. 85 ust. 2 i 3 ustawy. Organ przytoczył szczegółowo treść art. 85 ust 2 i 3 ustawy i po przeanalizowaniu ustaleń poczynionych w sprawie ocenił, że kierowanie przez agencję osób do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych odbywało się z naruszeniem art. 85 ust. 2 , gdyż z osobami kierowanymi do pracy w Niemczech A. M. nie zawierała na piśmie umów, o których mowa w tym przepisie. Ponadto z umowy zawartej między agencją zatrudnienia a firmą B. z siedzibą w Monachium nie wynika liczba miejsc, okres zatrudnienia, rodzaj i warunki pracy, zasady wynagradzania a także przysługujące osobom podejmującym pracę świadczenia socjalne. Nie określono też zakresu odpowiedzialności cywilnej stron w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania umowy zawartej między pracownikiem a pracodawcą , w tym stronę pokrywającą koszty dojazdu i powrotu osoby skierowanej do pracy w razie niewywiązania się pracodawcy zagranicznego z warunków umowy. Agencja nie informowała też o treści art. 86 ustawy, na co zwróciła uwagę Państwowa Inspekcja Pracy. W ocenie organu zgromadzony w aktach materiał dowodowy, w tym fakt skierowania przez Państwową Inspekcję Pracy do Sądu wniosku o ukaranie w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, jednoznacznie wskazuje na to, że miało miejsce naruszenie art. 85 ust. 2 -3 ustawy. Wobec tego wykreślenie agencji z rejestru było obligatoryjne z uwagi na treść art. 18m pkt 5 ustawy. Ponieważ jednak organ I instancji w decyzji wskazał, że orzeka o wykreśleniu agencji z dniem 4 grudnia 2012 r., a w treści obowiązujących przepisów prawa brak podstaw do określenia w decyzji daty wykreślenia, organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł co do istoty sprawy tj. o wykreśleniu agencji zatrudnienia z rejestru.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. M. wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji, wstrzymanie jej wykonania i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

art.7 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ odwoławczy wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co skutkowało, że nie zostały uwzględnione okoliczności korzystne dla skarżącej tj . wyrok uniewinniający skarżącą w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym w W. , który zapadł przed wydaniem zaskarżonej decyzji;

art. 10 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na braku wezwania skarżącej bądź jej pełnomocnika przez organ administracji do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów bezpośrednio przed wydaniem decyzji.

Zarzuciła ponadto błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym przyjęciu, iż naruszyła swoim działaniem art. 85 ust. 2-3 ustawy, co miało doprowadzić do konieczności zastosowania przez organ art. 18m pkt 5 ustawy, w sytuacji kiedy działalność skarżącej polegała jedynie na pozyskiwaniu i upowszechnianiu ofert pracy poza granicami RP, a nie kierowaniu osób do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych i w związku z tym, nie zachodziła konieczność realizacji przez skarżącą obowiązków nakładanych przez w/w przepisy.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ posiadał pełną wiedzę o toczącym się przeciwko skarżącej postępowaniu przed Sądem Rejonowym w W. z art. 121 ust. 6 w zw. z art. 85 ust. 2 ustawy. Postępowanie to zakończyło się już w czerwcu 2013 r. wyrokiem uniewinniającym. Wyroku tego organ nie wziął jednak pod uwagę mimo, iż poczynione ustalenia w trakcie toczącego się postępowania karnego mogły mieć wpływ na wydaną przez organ decyzję z uwagi na tożsamość okoliczności faktycznych spraw oraz na podstawę prawną. Do skargi załączona została kserokopia wyroku Sądu Rejonowego w W. w sprawie [...].

Wg oświadczenia złożonego przez skarżącą na rozprawie w dniu 11 lutego 2014 roku , wyrok ten jest prawomocny.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty wyrażone w zaskarżonej decyzji i stwierdzając, że okoliczności podniesione w skardze – w świetle obowiązujących przepisów prawa – nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy przez organ II instancji.

Jak wynika z załączonych akt administracyjnych, postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wstrzymało wykonanie swojej decyzji z dnia [...]r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola orzeczeń organów administracji sprawowana jest przez sądy administracyjne pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej [art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz.270 ze zm.) [dalej p.p.s.a.].

Sąd administracyjny bada zatem, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami formalnymi, regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej. W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 poz. 270) [dalej: p.p.s.a.], sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że skarga złożona przez A. M. jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć i miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c) p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie podstawowy zarzut podniesiony w skardze dotyczy niewyjaśnienia przez organ odwoławczy przed wydaniem decyzji wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co doprowadziło do pominięcia dowodu jakim jest wyrok uniewinniający wydany przez Sąd Rejonowy w W. w sprawie z oskarżenia publicznego, w której zarzucano A. M., że w okresie od 16 listopada 2011 do 21 sierpnia 2012 r. prowadząc agencję zatrudnienia A. w W. nie zawarła z 9 osobami kierowanymi do pracy za granicę u pracodawców zagranicznych umów, o których mowa w art. 85 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wyrok ten został ogłoszony 4 czerwca 2013 r.

Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz.674 ze zm.)[dalej: ustawa] w art. 18 ust. 1 wymienia rodzaje usług jakie mogą być świadczone w ramach prowadzonej agencji zatrudnienia, przy czym wyliczenie to, choć szerokie, nie jest wyliczeniem wyczerpującym. W ramach usług pośrednictwa pracy ( pkt 1) działalność agencji zatrudnienia obejmuje w szczególności:

a) udzielanie pomocy osobom w uzyskaniu odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej oraz pracodawcom w pozyskaniu pracowników o poszukiwanych kwalifikacjach zawodowych,

b) pozyskiwanie i upowszechnianie ofert pracy,

c) udzielanie pracodawcom informacji o kandydatach do pracy, w związku ze zgłoszoną ofertą pracy,

d) informowanie kandydatów do pracy oraz pracodawców o aktualnej sytuacji i przewidywanych zmianach na lokalnym rynku pracy,

e) inicjowanie i organizowanie kontaktów osób poszukujących odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z pracodawcami,

f) kierowanie osób do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych, o którym mowa w art. 85 ust. 2,

Art. 85 ust. 2 ustawy przewiduje, że kierowanie do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych za pośrednictwem agencji zatrudnienia odbywa się na podstawie pisemnej umowy zawieranej przez te agencje z osobami kierowanymi. Przepis określa też minimalny katalog elementów, które powinny składać się na treść takiej umowy ( punkty od 1 do 9) .

Agencja zatrudnienia ma jednocześnie obowiązek zawierania z pracodawcą zagranicznym, do którego zamierza kierować osoby do pracy za granicą, pisemnej umowy określającej w szczególności:

1) liczbę miejsc pracy;

2) okres zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej;

3) rodzaj oraz warunki pracy, zasady wynagradzania, a także przysługujące osobom podejmującym pracę świadczenia socjalne;

4) zakres odpowiedzialności cywilnej stron w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania umowy zawartej między pracownikiem a pracodawcą, w tym stronę pokrywającą koszty dojazdu i powrotu osoby skierowanej do pracy w razie niewywiązania się pracodawcy zagranicznego z warunków umowy, oraz tryb dochodzenia związanych z tym roszczeń.

W przypadku stwierdzenia naruszenia przez podmiot warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych m.in. w art. 85 ust. 2-5 ustawy, zgodnie z art. 18m pkt 5 ustawy marszałek województwa, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, wykreśla w drodze decyzji, podmiot wpisany do rejestru.

Równocześnie, niezachowanie przez osobę prowadzącą agencję zatrudnienia świadczącą usługę, o której mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f wymogów określonych w art. 85 ust. 2 ustawodawca obwarował w art. 121 ust. 6 ustawy sankcją karną.

W rozpatrywanej sprawie organy administracji oceniły, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, że skarżąca prowadząc agencję zatrudnienia świadczyła usługi polegające na kierowaniu osób do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych, a w związku z tym obowiązana była dochowywać wymogów określonych w art. 85 ust. 2 ustawy. Także wniosek o ukaranie skarżącej został skierowany przez Inspektora pracy do sądu powszechnego w związku z tak ocenionymi wynikami kontroli przeprowadzonej w agencji zatrudnienia, prowadzonej przez skarżącą. Niewątpliwie u podstaw tego wniosku legły dokładnie te same ustalenia faktyczne, które spowodowały wydanie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Z akt administracyjnych, a także treści uzasadnienia decyzji wynika jednoznacznie, że organy administracji obu instancji wiedziały złożeniu przez inspektora pracy wniosku o ukaranie skarżącej do Sądu i o toczącym się postępowaniu. M.in. 25 marca 2013 r. Sąd Rejonowy w W. II Wydział Karny zwracał się do Wojewódzkiego Urzędu Pracy o udzielenie informacji w związku z toczącą się sprawą. Oczywiste w takiej sytuacji wydaje się zwrócenie przez organ do Sądu o wskazanie wyniku toczącego się postępowania i uwzględnienie tej okoliczności przy dokonywaniu oceny całego materiału dowodowego.

Przedmiotem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją organu I instancji. Granice postępowania dowodowego generalnie zatem wyznaczają zasady ogólne postępowania administracyjnego, a przede wszystkim zasada prawdy obiektywnej , zasada praworządności i zasada dwuinstancyjności.

Rozpoznanie sprawy w postępowaniu odwoławczym następuje w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji przez organ odwoławczy.

Sformułowana w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej nakłada na organ odwoławczy obowiązek podjęcia z urzędu lub na wniosek stron wszelkich kroków niezbędnych "do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego" sprawy administracyjnej. Rozwinięcie tej zasady zawiera art. 77 § 1 nakazujący organowi administracji w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Z zasady praworządności wypływa obowiązek czuwania nad zgodnym z prawem rozstrzygnięciem, które uwzględni interes społeczny i słuszny interes obywateli .

Z przepisów tych wynikał więc dla organu odwoławczego przed wydaniem decyzji obowiązek ustalenia, czy sprawa karna została zakończona, z jakim wynikiem i w jakim zakresie zgromadzony w tamtej sprawie materiał dowodowy będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. W rozpatrywanej sprawie organ nie wypełnił tego obowiązku . Jak stanowi art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Prawomocny wyrok sądowy wydany w sprawie karnej jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. i stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Pominięcie tego dowodu, istniejącego w dacie wydania decyzji przez organ odwoławczy, uzasadnia podniesiony w skardze zarzut niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Również obowiązek stania na straży praworządności obligował organ do uwzględnienia w swoich rozważaniach stanowiska Sądu w sprawie karnej. Sytuacja, w której ten sam stan faktyczny przez organ administracji oceniany jest jako naruszający prawo, a przez Sąd w sprawie karnej jako zgodny z prawem jest nie do zaakceptowania w praworządnym państwie.

Uzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. , zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zbornych dowodów i materiałów i zgłoszonych żądań.

Naruszenie tego przepisu miało w rozpatrywanej sprawie wpływ na wynik sprawy, gdyż umożliwienie skarżącej wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy dałoby jej możliwość poinformowania organu o wyniku zakończonego postępowania karnego i przyczyniło się do wyjaśnienia okoliczności.

Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy powinien wyjaśnić, czy wyrok Sądu Rejonowego w W. wydany w sprawie [...] jest prawomocny (kserokopia wyroku złożona do akt sądowych nie zawiera stwierdzenia prawomocności ) i uwzględnić ten dowód przy ponownym rozpoznawaniu sprawy. Przed wydaniem decyzji organ, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. powinien umożliwić także stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 152 p.p.s.a sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. O zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącej orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę składa się uiszczony wpis od skargi 200 zł oraz kwota 240 zł z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego ( § 14 ust. 2 pkt 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych /.../ (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 490).

e.o.