Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1145/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Maciej Busz Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na uchwałę Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 20 września 2011 r., nr XVI/192/2011 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę


UZASADNIENIE

Stowarzyszenie Ekologiczne "[...]" z siedzibą w [...](dalej jako Stowarzyszenie) w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm., dalej jako u.s.p.) wniosło skargę na uchwałę nr XVI/192/2011 Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 20 września 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Rumianku (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2012 r. poz. 373). W uzasadnieniu skargi wskazano, że działalność statutowa Stowarzyszenia odpowiada działalności Rady Gminy podejmowanej poprzez stanowienie planów miejscowych, a na gminie ciąży obowiązek konsultowania z organizacjami pozarządowymi, w tym również ze skarżącym Stowarzyszeniem, projektów planów miejscowych. W przedmiotowej sprawie organy gminy nie spełniły tego obowiązku i naruszyły powszednie obowiązujące przepisy prawa, a to:

1. przepis art. 17 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm., dalej jako u.p.z.p.) poprzez brak zamieszczenia ogłoszenia o wyłożeniu projektu przedmiotowego planu miejscowego do publicznego wglądu w prasie miejscowej, gdyż pismo "Sąsiadka - Czytaj" nie wyczerpuje znamion prasy;

2. przepis art. 17 pkt 10 u.p.z.p. poprzez brak zachowania wymogu wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu na okres przynajmniej 21 dni i wadliwe obliczanie tegoż terminu poprzez wliczenie do terminu również dni wolnych;

3. przepisy art. 17 pkt 2 oraz art. 17 pkt 7 lit. "e" u.p.z.p. poprzez brak zawiadomienia o przystąpieniu do sporządzenia planu, a następnie brak uzgodnienia projektu planu z komendantem właściwego Oddziału Straży Granicznej;

4. przepisów art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. poprzez brak ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu dla terenów oznaczonych symbolem "U";

5. przepisu art. 15 ust. 2-3 u.p.z.p. poprzez wprowadzenie przepisem § 8 Uchwały nakazu prowadzenia badań archeologicznych oraz uzyskania pozwolenia konserwatorskiego na prowadzenie badań archeologicznych przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę; ostatnie nie mieści się w ustaleniach planu miejscowego;

6. przepisu art. 15 ust. 2-3 u.p.z.p. poprzez poczynienie przepisem § 26 ust. 2 i 13 Uchwały ustaleń nie będących ani obligatoryjnym ani fakultatywnym przedmiotem ustaleń planu miejscowego, tj. w przypadku uzbrojenia terenu odesłania do warunków określonych przez właściwego gestora sieci;

7. naruszenie art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez błędne określenia zasad finansowania inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej określonych przedmiotowym planem miejscowym. Rada Gminy przepisem § 3 pkt 2 załącznika nr 3 do przedmiotowej uchwały wskazała iż finansowanie stosownych inwestycji zakłada udział inwestorów w ramach porozumień cywilno-prawnych. Ostatnie nie może się ostać w świetle ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885 z późn. zm.) - w właśnie w zgodzie z tą ostatnią rada gminy winna rozstrzygnąć o zasadach finansowania inwestycji, które należąc do zadań własnych gminy nie mogą skutkować obligowaniem inwestorów do partycypowania w kosztach ich realizacji;

8. przepisu art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. poprzez brak określenia wysokości zabudowy oraz minimalnego lub maksymalnego wskaźnika intensywności zabudowy dla terenów wyznaczonych w przedmiotowym planie miejscowym. Przepisami § 12-18 skarżonej uchwały rada gminy określiła m.in. parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Pominięto jednak rzeczone, obligatoryjne elementy planu miejscowego, tj. dla żadnego z wyznaczonych terenów nie określono minimalnego lub maksymalnego wskaźnika intensywności zabudowy;

9. przepisu art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez doprowadzenie zapisami § 21 ust. 1 pkt 1 oraz § 22 ust. 1 pkt 1 skarżonej uchwały do niezgodności pomiędzy zapisami przedmiotowego planu miejscowego a kierunkami wyznaczonymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Tarnowo Podgórne. W przedmiotowej sprawie studium nie określa stosownych terenów jako wyłączone z zabudowy.

Stowarzyszenie wskazało że zaskarżoną uchwałą naruszono ww. powszechnie obowiązujące przepisy prawne, uniemożliwiając Stowarzyszeniu gwarantowany przepisami prawnymi udział w procedurze sporządzania skarżonego planu miejscowego. Jednocześnie wskazane uchybienia negatywnie wpływają na stan ładu przestrzennego, którego ochrona jest głównym celem statutowej działalności Stowarzyszenia. Z uwagi na powyższe skarżące Stowarzyszenie wniosło o stwierdzenie nieważności uchwały nr XVI/192/2011 rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 20 września 2011r. w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Gminy wniosła o oddalenie skargi. Podniosła, że Stowarzyszenie nie wskazało i nie wykazało jakiego interesu prawnego Stowarzyszenia dotyczy skarżona uchwała. Poza odniesieniem się do zarzutów wyartykułowanych w skardze podniesiono, że Stowarzyszenie zostało zarejestrowane 7 października 2013 r., stąd nieuzasadniony jest zarzut dotyczący braku konsultacji projektu planu ze skarżącym Stowarzyszeniem. W procedurze planistycznej Stowarzyszenie nie mogło brać udziału bo nie istniało.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. stanowi, że "każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego". Kontrola skargi wniesionej na uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. polega w pierwszej kolejności na sprawdzeniu czy skarga wypełnia wymogi formalne takie jak: charakter sprawy objętej przedmiotem zaskarżenia, uprzednie wezwanie do usunięcia zarzucanego naruszenia, zachowanie terminu do wniesienia skargi. Po stwierdzeniu, że wymogi formalne zostały spełnione, sąd bada legitymację skarżącego do jej wniesienia i dopiero ustalenie, że ten warunek został spełniony, pozwala Sądowi przystąpić do merytorycznej oceny zasadności zarzutów skargi.

Przedmiotem zaskarżenia w kontrolowanej sprawie jest uchwała Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 20 września 2011 r. nr XVI/192/2011 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Rumianku. Skarżona uchwała należy do kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.) i zaskarżony akt podlega kontroli sądowej.

Rozpoznawana skarga została wniesiona po uprzednim bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa; wezwanie wpłynęło do siedziby organu w dniu 31 lipca 2014 r. Odpowiedź na wezwanie została wysłana w dniu 02 września 2014 r. (k. 32-33) i dwukrotnie awizowana. Skarga została wniesiona w prawidłowym trybie i w terminie.

Legitymacja do wniesienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego do sądu administracyjnego przysługuje nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu, czyj interes prawny został naruszony skarżonym rozstrzygnięciem (wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, ONSAiWSA 2005, Nr 1, poz. 2). Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, musi więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. Wskazać należy, iż w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 Nr 8, poz. 4) Trybunał Konstytucyjny zauważył, że skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 u.s.g. musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, iż zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/114).

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2451, nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (porównaj: wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, Lex nr 81964). W wyroku tym sąd wskazał, również, iż na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie wynikłym z przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia.

Podsumowując stwierdzić należy, iż przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność uchwały z zakresu administracji publicznej kształtowany jest na innych zasadach, aniżeli w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami k.p.a. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) zaskarżonej uchwały. Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego w zależności od tego skarga może lub nie może być uwzględniona.

W ocenie sądu w rozpatrywanej sprawie Stowarzyszenie nie wykazało naruszenia prawa mającego bezpośredni wpływ na jego własną indywidualną sytuację prawną, zarówno w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa jak i w skardze. Ogólnikowe stwierdzenie o naruszeniu interesu prawnego Stowarzyszenia nie spełnia wymogu udowodnienia legitymacji do złożenia skargi. Podmiot wnoszący skargę winien wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia, polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją.

Należy wskazać, że Stowarzyszenie zarejestrowano w Krajowym Rejestrze Sądowym w dniu [...] października 2013 r. (k. 12v), natomiast zaskarżoną uchwałę podjęto w 2011 r. i brak jest bezpośredniego wpływu na prawa i obowiązki Skarżącego, które by wynikały z konkretnej normy prawnej.

Nadto nie znajdują zastosowania wskazane przez skarżące Stowarzyszenie w skardze przepisy ustawy z dnia 24 kwietnia 2003r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz.U. z 2014r., poz. 1118), jak bowiem wynika z odpisu KRS Stowarzyszenia (k. 12v, dział 1, rubryka 1 pkt 5) Stowarzyszenie nie posiada statusu organizacji pożytku publicznego

Brak legitymacji do złożenia skargi powoduje, że skarga Stowarzyszenia podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Powyższe powoduje, że nie zachodzi potrzeba oceny zarzutów skargi wskazujących na naruszenie przepisów przez Radę Gminy Tarnowo Podgórne przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały.