Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 47/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: § 9 ust. 4, § 2 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 370
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. (Dz. U. poz. 370  z późn. zm.).
article: art. 188
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska Sędzia NSA Piotr Piszczek (spr.) Sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 29 października 2020 r. sygn. akt I SA/Ke 257/20 w sprawie ze skargi I. N. na decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie płatności ekologicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od I. N. na rzecz Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 29 października 2020 r., sygn. akt I SA/Ke 257/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uwzględnił skargę I. N. i uchylił decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Kielcach z [...] lipca 2020 r. i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we Włoszczowe z [...] kwietnia 2020 r., w sprawie przyznania płatności ekologicznej (PROW 2014–2020) za 2019 r.

Z akt sprawy wynika, że organ I instancji decyzją z [...] kwietnia 2020 r. odmówił skarżącej płatności ekologicznej do działek rolnych zadeklarowanych w ramach Pakietu 12 – trwałe użytki zielone po okresie konwersji; w pozostałym zakresie organ uwzględnił żądanie strony i wydał decyzję pozytywną.

W efekcie złożonego odwołania organ II instancji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając pogląd wyrażony przez Kierownika BP ARiMR we Włoszczowie.

Rozpatrując odwołanie Dyrektor przywołał przepisy, które mają zastosowanie w sprawie, tj. ustawę z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014–2020 (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 217 ze zm.; dalej: ustawa PROW), rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014–2020 (Dz.U. z 2018 r. poz. 1784 ze zm.; dalej: rozporządzenie ekologiczne), ustawę z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2018 r. poz. 1312 ze zm.; dalej: ustawa z dnia 5 lutego 2015 r.), rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 maja 2019 r. w sprawie przedłużenia terminu składania wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu w 2019 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 913) oraz przepisy unijne, w tym Rozporządzenie Delegowane Komisji (UE) nr 640/2014 z 11 marca 2014 r. uzupełniające Rozporządzenie PE i Rady (WE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych, mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemności zgodności (Dz.Urz.UE.L.1812 z 20.6.2014 r., s. 48 ze zm.; dalej: Rozporządzenie nr 640/2014).

Dalej wskazano, że strona we wniosku o przyznanie płatności w 2019 r. zadeklarowała 24,86 ha, przy czym warunkiem przyznania płatności w ramach Pakietu 12 jest posiadanie przez rolnika, jego małżonka lub grupę rolników, zwierząt gospodarskich, których liczba – w przeliczeniu na duże jednostki przeliczeniowe (DJP) wynosi co najmniej 0,3 DJP – w przypadku rolników, którzy realizują zobowiązanie ekologiczne podjęte przed 15 marca 2019 r. Skoro skarżąca podjęła zobowiązanie ekologiczne 15 marca 2016 r., to właśnie ten wskaźnik powinien obowiązywać względem strony.

Reasumując powyższe organ II instancji wskazał, że na podstawie art. 18 ust. 6 akapit pierwszy Rozporządzenia nr 640/2014 pomoc może zostać przyznana do powierzchni stwierdzonej, tj. 6,26 ha, jednakże warunkiem koniecznym po przyznania płatności w ramach pakietu 12 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji jest również posiadanie zwierząt, jeżeli liczba zwierząt, w przeliczeniu na DJP, wynosi co najmniej 0,3 DJP na hektar wszystkich trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności na rok 2019, tj. 24,86 ha. Jak zostało wyliczone, liczba zwierząt DJP wynosi 0,0987/1 względem wszystkich trwałych użytków zielonych, a więc strona nie spełnia warunku kwalifikowalności do przyznania płatności w ramach pakietu 12 Trwale użytki zielone po okresie konwersji.

W efekcie wniesionej skargi WSA w Kielcach uchylił opisane wyżej decyzje wyrokiem z 29 października 2020 r., sygn. akt I SA/Ke 257/20.

W motywach Sąd wskazał, że przedmiotem sporu jest wadliwe przyjęcie przez organy obu instancji przelicznika 2,454 DJP/24,86 ha, pomimo że we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej zadeklarowano 6,34 ha.

Oceniając powyższy problem Sąd wskazał, że materialnoprawną podstawą wydania decyzji w części dotyczącej odmowy przyznania płatności w ramach pakietu 12 Trwale użytki zielone po okresie konwersji, jest przepis § 9 ust. 4 rozporządzenia ekologicznego (w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 marca 2019 r.). Stosownie do tego przepisu w przypadku pakietów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 6 i 12 płatność ekologiczna jest przyznawana, jeżeli ponadto rolnik jest posiadaczem zwierząt gatunków wymienionych w załączniku nr 5 do rozporządzenia, których liczba, w przeliczeniu na DJP, wynosi co najmniej 0,3 DJP na hektar wszystkich trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej.

Sąd akceptując prawidłowość zastosowanej podstawy prawnej w rozstrzygnięciu organów, uznał za wyczerpujące w tej kwestii wyjaśnienia organu odwoławczego zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Analiza przepisu § 32 ust. 1–4 rozporządzenia ekologicznego uzasadnia trafność wniosku organów, że do stanu faktycznego sprawy należy uwzględnić przepis § 9 ust. 4 tego rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 marca 2019 r., zwłaszcza że skarżąca podjęła zobowiązanie ekologiczne w 2016 r.

Mając zaś na uwadze przytoczony przepis § 9 ust. 4 i ust. 10 rozporządzenia ekologicznego, przy ustalaniu, czy płatność w ramach Pakietu 12 może zostać przyznana, istotne jest wykazanie wszystkich trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej oraz odpowiedniej liczby zwierząt, których liczba w przeliczeniu na DJP wynosi co najmniej 0,3 DJP/ha.

W sprawie nie jest okolicznością kwestionowaną przez organ posiadanie przez skarżącą zwierząt-gatunków w liczbie wskazanej w zaświadczeniu Związku Hodowli Koni w K. Skarżąca również nie zaprzeczyła prawidłowości dokonanych przez organ ustaleń w oparciu o zaświadczenie oraz załącznik nr 6 do rozporządzenia ekologicznego odnoszących się do liczby zwierząt gatunków, w przeliczeniu na duże jednostki przeliczeniowe, których liczba wynosi 2,454 DJP, po zsumowaniu jednostkowych DJP. Skarżąca dała temu wyraz w skardze, w której dokonuje samodzielnych wyliczeń wskaźnika DJP/ha posługując się liczbą 2,454 DJP. Sąd także akceptuje szczegółową argumentację zaprezentowaną obszernie w zaskarżonej decyzji, a odnoszącą się do wyliczenia liczby 2,454 DJP, dokonanej zgodnie z § 9 ust. 10 rozporządzenia ekologicznego.

Organy odwołując się do dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie prawidłowo ustaliły, że strona we wniosku o przyznanie płatności na rok 2019 zadeklarowała powierzchnię użytków rolnych 24,86 ha nie tylko do płatności ekologicznej ale także do płatności JPO lub rolno-środowiskowo-klimatycznej, którą należało uwzględnić przy wyliczeniu DJP/ha. Jednak – zdaniem Sądu – stanowisko organów, że do wyliczenia współczynnika DJP/ha należy wziąć pod uwagę całą powierzchnię użytków rolnych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności na rok 2019, czyli powierzchnię 24,89 ha, pozostaje w oczywistej sprzeczności z literalnym brzmieniem przepisu § 9 ust. 4 rozporządzenia ekologicznego. W ocenie Sądu organy dopuściły się błędnej interpretacji przepisu § 9 ust. 4 rozporządzenia ekologicznego, w części odnoszącej się do sformułowania "...wynosi co najmniej 0,3 DJP na hektar wszystkich trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej". Mimo jednoznaczności powyższego sformułowania, organy zamiast przyjąć do wyliczenia współczynnika DJP/ha powierzchnię wszystkich trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej, przyjęły nie przewidzianą w tym przepisie powierzchnię użytków rolnych zgłoszonych we wniosku o płatność w 2019 r. W ten sposób organ przeliczając 2,454DJP/24,86 ha, uzyskał współczynnik DJP w wysokości 0,0987/ha, a zatem poniżej wymaganego minimum DJP 0,3/ha.

Powyższe – zdaniem Sądu – wskazuje na naruszenie przez organ przepisu prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 9 ust. 4 rozporządzenia ekologicznego, które to naruszanie miało wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji bowiem doprowadziło ono do niezgodnego z prawem ustalenia współczynnika DJP/ha. Dopiero gdy organ w oparciu o posiadaną dokumentację wnioskową ustali prawidłową powierzchnię trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku wyłącznie o płatność ekologiczną, wówczas uzyskane dane będą miarodajne do wyliczenia współczynnika DJP/ha decydującego o przyznaniu bądź nie przyznaniu płatności w ramach pakietu 12.

Przedwcześnie zatem organy obu instancji stwierdziły, że nie zostały spełnione warunki do otrzymania płatności do pakietu 12, co w konsekwencji spowodowało odmowę przyznania płatności w tym zakresie w warunkach wadliwości działania organów.

Z powyższych względów Sąd nie podzielił stanowiska organu, przedstawionego w zaskarżonej decyzji w zakresie wyżej wskazanym. Sąd wskazał, aby w ponownym postępowaniu organ oceniając, czy została spełniona przesłanka materialnoprawna do przyznania skarżącej płatności ekologicznej w ramach pakietu 12, uwzględnił zaprezentowaną wyżej interpretację przepisu § 9 ust. 4 rozporządzenia ekologicznego w części zakwestionowanej przez Sąd, a także stronę, a następnie dokonał prawidłowego wyliczenia współczynnika DJP/ha wszystkich trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o płatność ekologiczną.

Sąd nie znalazł podstaw aby zakwestionować prawidłowość rozstrzygnięć organów w zakresie przyznania płatności ekologicznych w ramach pakietu 8 i 11. Płatność w pakiecie 8 Uprawy warzywne po okresie konwersji została zadeklarowana do przyznania płatności na działkach rolnych o powierzchni 3,76 ha, natomiast na podstawie kontroli administracyjnej sprawy ustalono, że powierzchnia stwierdzona z tytułu płatności w zakresie realizacji tego pakietu jest większa niż powierzchnia podjętego zobowiązania. Różnica wyniosła 0,80%. Płatność ekologiczna w ramach realizacji tego pakietu została przyznana do powierzchni stwierdzonej, tj. do 3,73 ha, i wyniosła 5.762,80 zł. W pakiecie 11 Uprawy paszowe na gruntach ornych po okresie konwersji płatność ekologiczna została przyznana do powierzchni stwierdzonej równej powierzchni deklarowanej. W ww. pakiecie strona zadeklarowała do płatności działki rolne o łącznej powierzchni 0,10 ha i tyle też zostało stwierdzone w trakcie kontroli administracyjnej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł pełnomocnik organu, który – stosownie do treści art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) – zaskarżył orzeczenie w całości zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.:

a) § 9 ust. 4 rozporządzenia ekologicznego w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 marca 2019 r., polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu poprzez niezasadne przyjęcie, iż powinien on stanowić materialnoprawną podstawę decyzji przyznającej płatność ekologiczną stronie, podczas gdy prawidłową podstawę decyzji odmawiającej przyznania tej płatności stanowił zastosowany przez organy § 9 ust. 4 ww. rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 marca 2020 r., nadanym temu przepisowi przez § 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 lutego 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014–2020 (Dz.U z 2020 r. poz. 316), co skutkowało niezasadnym uchyleniem ww. decyzji organu I i II instancji,

b) § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 lutego 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014–2020 w związku z § 9 ust. 4 rozporządzenia ekologicznego w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 marca 2020 r. nadanym temu przepisowi przez § 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 lutego 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014–2020, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na pominięciu tych przepisów w procesie ustalania materialnoprawnej podstawy przyznania stronie płatności co skutkowało niezasadnym uznaniem iż taką materialna podstawę stanowił § 9 ust. 4 rozporządzenia ekologicznego w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 marca 2019 r.

Powołując się na powyższe podstawy kasacyjne wniesiono alternatywnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi lub uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną wskazano na prawidłowość rozstrzygnięcia wydanego przez Sąd I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania (art. 193 § 2), która w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Oznacza to, że Sąd II instancji jest związany granicami skargi kasacyjnej.

Nie ulega wątpliwości, że Sąd I instancji nie dostrzegł, że w związku ze złożonym w dniu 14 maja 2019 r. wnioskiem o przyznanie płatności ekologicznej obowiązywał przepis § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014–2020 (Dz.U. z 2018 r. poz. 1784 ) w brzmieniu nadanym mu przez § 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 lutego 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2020 r. poz. 316).

W wyniku tej zmiany przepisowi § 9 ust. 4 nadano nowe następujące brzmienie: "W przypadku pakietów wymienionych w § 4 ust, 1 pkt 6 i 12 płatność ekologiczna jest przyznawana, jeżeli ponadto rolnik jest posiadaczem zwierząt gatunków wymienionych w załączniku nr 5 do rozporządzenia, których liczba, w przeliczeniu na duże jednostki przeliczeniowe (DJP), wynosi co najmniej 0,5 DJP na hektar wszystkich trwałych użytków zielonych występujących w gospodarstwie rolnym." Zastąpiono tym samym poprzedni zapis § 9 ust. 4 ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014–2020, który, obowiązywał do dnia 14 marca 2020 r. i brzmiał w następujący sposób: "W przypadku pakietów Wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 6 i 12 płatność ekologiczna jest przyznawana, jeżeli ponadto rolnik jest posiadaczem zwierząt gatunków wymienionych w załączniku nr 5 do rozporządzenia, których liczba, w przeliczeniu na duże jednostki przeliczeniowe (DJP), wynosi co najmniej 0.5 DJP na hektar wszystkich trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej."

W ten sposób dokonano zmiany sposobu obliczania wskaźnika DJP zamieniając jeden z jego elementów w postaci wszystkich trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej na element w postaci wszystkich trwałych użytków zielonych występujących w gospodarstwie rolnym. Zgodnie bowiem z § 2 rozporządzenia zmieniającego, do przyznawania, wypłaty i zwrotu pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014–2020, w sprawach objętych postępowaniami:

1) wszczętymi i niezakończonymi ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia,

2) zakończonymi ostateczną decyzją wydaną na podstawie przepisów dotychczasowych, w przypadku gdy zostały wznowione od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia

– stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do postępowań wszczętych po dniu 14 marca 2019 r., lecz przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy § 9 ust. 4 oraz § 31a pkt 1 lit. a) i pkt 2a i 2b rozporządzenia zmienianego w § 1, w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 marca 2020 r.

Należy zauważyć, że prawodawca dla podjętych zobowiązań przed 2019 rokiem nie zdecydował się na zmianę współczynnika (nadal stosowany jest 0,3). Natomiast dla zobowiązań podjętych od 2019 r. współczynnik ten został zmieniony na wartość 0,5.

Zmiana ta wprawdzie została wprowadzona w życie po złożeniu wniosku przez stronę, gdyż została zawarta w rozporządzeniu z dnia 14 lutego 2020 r., które weszło w życie w dniu 15 marca 2020 r., a wniosek strona złożyła w dniu 14 maja 2019 r. Jednakże z uwagi na brzmienie § 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 lutego 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014–2020 wniosek strony był rozpatrywany w oparciu o § 9 ust. 4 rozporządzenia w brzmieniu nadanym mu przez § 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia zmieniającego z dnia 14 lutego 2020 r., o czym wyżej była mowa.

W stanie faktycznym będącym przedmiotem sporu strona podjęła zobowiązanie ekologiczne które jest zobowiązaniem 5 letnim w roku 2016, jednakże postępowanie o wypłatę tej płatności na rok 2019 zostało wszczęte w dniu 14 maja 2019 r. gdy strona złożyła wniosek o wypłatę tej płatności na rok 2019, a więc w okresie po 14 marca 2019 r. i jednocześnie przed 15 marca 2020 r. czyli dniem wejścia w życie rozporządzenia zmieniającego.

Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie wskaźnik DJP powinien zostać obliczony w oparciu o przepis § 9 ust. 4 w brzmieniu nadanym mu przez § 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 lutego 2020 r., zgodnie z którym w przypadku pakietów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 6 i 12 płatność ekologiczna jest przyznawana, jeżeli ponadto rolnik jest posiadaczem zwierząt gatunków wymienionych w załączniku nr 5 do rozporządzenia, których liczba, w przeliczeniu na duże jednostki przeliczeniowe (DJP), wynosi co najmniej 0,5 DJP na hektar wszystkich trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej (z uwagi na podjęcie zobowiązania w roku 2016 organy zastosowały korzystniejszy dla strony przelicznik zwierząt w wysokości 0.3).

Tak więc organy odmawiając stronie przyznania płatności ekologicznej na rok 2019 do obliczenia wskaźnika DJP/ha słusznie zastosowały przepis § 9 ust. 4 w brzmieniu nadanym mu przez § 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 lutego 2020 r., zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do postępowań wszczętych po dniu 14 marca 2019 r., lecz przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy § 9 ust. 4 oraz § 31 a pkt 1 lit. a i pkt 2a i 2b rozporządzenia zmienianego w § 1, w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem.

Płatność ekologiczna jest płatnością coroczną, wypłacaną w wyniku składanego corocznie wniosku o tą płatność, co oznacza, iż postępowanie w sprawie przyznanie tej płatności na rok 2019 zostało wszczęte w momencie złożenia przez stronę wniosku. Przy czym z uwagi na podjęcie zobowiązania w roku 2016 organy zastosowały korzystniejszy dla strony przelicznik zwierząt w wysokości 0,3, odnosząc go do wszystkich trwałych użytków zielonych (24,89 ha).

Mając na względzie treść art. 188 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015 r., poz. 1804).