Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1001/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184 w zw. z art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 5 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 318/16 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie legalności wykonanych robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 30 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę J. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. w przedmiocie legalności wykonanych robót budowlanych. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarga podlega odrzuceniu, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), ponieważ pomimo wezwania skarżąca nie uiściła w terminie wpisu od skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłkę odebrano w dniu 25 kwietnia 2016 r. (podpis K. F.), zatem ostateczny termin do uiszczenia wpisu upływał z dniem 2 maja 2016 r. Wobec stwierdzenia nieuzupełnienia braków formalnych w wyznaczonym terminie Sąd I instancji odrzucił skargę (art. 220 § 3 p.p.s.a. i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.)

Od powyższego postanowienia J. S. złożyła pismem z dnia 15 czerwca 2016 r. zażalenie, wnosząc o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że uchybienie terminu do uiszczenia wpisu nie było zawinione gdyż stronie nie doręczono przesyłki zawierającej wezwanie. Skarżąca nie ma wiedzy kto odebrał przesyłkę, ale jeżeli była to K. F. (podpisana na zwrotnym potwierdzeniu odbioru), to nie jest ona upoważniona do odbioru pism. Ponadto skarżąca w uzasadnieniu zażalenia podnosi, że K. F. ma 82 lata i duże problemy zdrowotne "charakterystyczne dla tego wieku", m.in. problemy z pamięcią co mogło skutkować nie przekazaniem listu zawierającego wezwanie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Skarga podlega odrzuceniu, jeżeli mimo wezwania nie zostanie uiszczony od niej należny wpis w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania (art. 220 § 3 w związku z art. 220 § 1 p.p.s.a.) W przedmiotowej sprawie zarządzeniem z dnia 14 kwietnia 2016 r. wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi.

Z akt sprawy wynika, że przesyłki nie odebrała osobiście skarżąca, a w jej imieniu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru podpisała się w dniu 25 kwietnia 2016 r. K. F.

Po pierwsze należy wskazać, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Domniemanie to może być obalone, jednakże podejmując taką próbę należy mieć na względzie, że na stronie spoczywa obowiązek przedstawienia wiarygodnych środków dowodowych. W praktyce orzeczniczej nie budzi wątpliwości, że ciężar obalenia domniemania doręczenia przesyłki przez awizo ciąży na stronie skarżącej. Jednym ze sposób obalenia tego domniemania jest skuteczne przeprowadzenie postępowania reklamacyjnego (por. np. postanowienia NSA: z 27 września 2012 r., sygn. akt II OZ 811/12 oraz z 17 listopada 2015 r., sygn. akt II FZ 857/15).

W niniejszej sprawie strona skarżąca nie podjęła się zadania wszczęcia postępowania reklamacyjnego, nie można zatem podważać domniemania, że przesyłka zawierająca wezwanie została prawidłowo doręczona.

Po drugie, zgodnie z art. 65 § 1 P.p.s.a. Sąd dokonuje doręczeń przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. W § 2 tego artykułu przewidziano, że do doręczania pism w postępowaniu sądowym przez operatora pocztowego, stosuje się tryb doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Zastosowanie znajdą więc przepisy, wydanego na podstawie art. 131 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm., dalej również jako "K.p.c."), rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1350 ze zm.).

Jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - zarządcy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma (art. 72 § 1 P.p.s.a.). W tej sytuacji nie jest wymagane szczególne pełnomocnictwo do odbioru pism z Sądu, o którym mówi skarżąca w zażaleniu. Doręczenie zastępcze opiera się domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata i że w ten sposób doręczenie zostało dokonane prawidłowo. Domniemanie to może zostać obalone przez adresata, który może wywodzić, że przez działanie celowe bądź niezamierzone osoby doręczającej uniemożliwiono mu zapoznanie się z treścią pisma. Jednak w niniejszej sprawie skarżąca tego domniemania nie obaliła, gdyż nie zakwestionowała skutecznie, że osoba odbierająca korespondencję, tj. K. F. nie jest jej domownikiem, a ponadto, że korespondencja została doręczona tej osobie w innym miejscu aniżeli wynika to z adresu na kopercie. Samo powołanie się na wiek osoby odbierającej korespondencję nie może w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowić przesłanki do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Uznając zatem zaskarżone postanowienie za odpowiadające prawu i mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.