Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1000/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-03-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy: article: art. 11  ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 856
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt - tekst jednolity
article: art. 40  ust. 1,  art. 42
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2018 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w T. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gminy stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały.


UZASADNIENIE

Uchwałą z 30 marca 2017r. Nr XXVI/166/2017 Rada Miejska w Kamieniu Krajeńskim, przyjęła program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Kamień Krajeński w 2017 roku, stanowiący załącznik do uchwały.

Zgodnie z § 2 uchwały wchodzi ona w życie z dniem podjęcia.

Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy 18 lipca 2017r. wniósł Prokurator Rejonowy w Tucholi, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości i zarzucając istotne naruszenie przepisów prawa, tj. art. 40 ust. 1 i art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 4 i art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (tekst jedn. Dz.U. 2016, 296 z późn.zm.) poprzez zaniechanie opublikowania w Dzienniku Urzędowym Województwa Kujawsko-Pomorskiego zaskarżonej uchwały.

W uzasadnieniu skargi podano, że przedmiotowa uchwała jest aktem prawa miejscowego, co wynika z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i wojewódzkich sądów administracyjnych. Oprócz postanowień o charakterze indywidualno-konkretnym, zawiera bowiem również postanowienia o charakterze generalno-abstrakcyjnym. Zatem momentem jej wejścia w życie powinno być ogłoszenie w wojewódzkim dzienniku urzędowym zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2000r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. W ocenie skarżącego, działania niezgodne z zapisami prawa dotyczącymi publikacji aktu prawa miejscowego skutkują jego nieważnością w całości.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Kamienia Krajeńskiego wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż przepisy zawarte w uchwale nie mają charakteru powszechnie obowiązującego, albowiem uchwała ta nie zawiera norm postępowania o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, lecz wyłącznie normy o charakterze indywidualnym i konkretnym. Dlatego też nie stanowi ona aktu prawa miejscowego. Powołując się na stanowisko sądów administracyjnych, z samego faktu podjęcia uchwały przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego nie można wywodzić, że mamy do czynienia z aktem prawa miejscowego, jeżeli zawiera ona tylko normy indywidualne i konkretne. Nadto w ocenie organu, prokurator nie wskazał, które z norm zawartych w zaskarżonej uchwale mają charakter norm abstrakcyjno-generalnych, skierowanych do wszystkich osób przebywających na terenie gminy Kamień Krajeński jako potencjalnych adresatów tych norm, co przesądzałoby o konieczności publikacji uchwały w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Tym samym nie wykazał istotnego naruszenia prawa przez organ, mogącego skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały. Podniesiono ponadto, że kwestia publikacji Programu walki z bezdomnością zwierząt na terenie Gminy Kamień Krajeński wprowadzonego uchwałą z dnia 29 marca 2012 r. była już przedmiotem kontroli jej zgodności z prawem w ramach postępowania nadzorczego Wojewody Kujawsko-Pomorskiego. W postępowaniu tym stwierdzono, że uchwała ta nie spełnia warunków pozwalających na uznanie jej za akt prawa miejscowego, albowiem adresatem programu są urzędnicy i instytucje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 z późn.zm.; w skrócie p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5), a także inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6). Na mocy art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na uchwałę, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Przepis powyższy stosować należy wraz z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. 2016r., 446 z późn.zm.), zgodnie z którym nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. W myśl art. 91 ust. 4 tej ustawy, w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, a ogranicza się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Oznacza to, że tylko w przypadku istotnego naruszenia prawa, sąd administracyjny uprawniony jest do stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.

Przedmiot sądowej kontroli w niniejszej sprawie stanowi uchwała Rady Miejskiej w Kamieniu Krajeńskim z dnia 30 marca 2017r. Nr XXVI/166/17 w sprawie programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy w 2017r., do której załącznik stanowi ów Program. Uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016r. poz. 446 ze zm.) oraz art. 11a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt (Dz.U. z 2013r. poz. 856 z późn.zm., zwanej "u.o.z.").

Sąd stwierdził, iż skarga prokuratora spełnia wymogi formalne i została wniesiona w ustawowym terminie (art. 53 p.p.s.a.), zatem zaistniały przesłanki do jej merytorycznego rozpoznania.

Zgodnie z przepisem art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt, w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalenia skarżonej uchwały, zapobieganie bezdomności zwierząt i zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywanie należy do zadań własnych gmin. W myśl art. 11a ust. 1 i 2 ww. ustawy, rada gminy, wypełniając ten obowiązek określa, w drodze uchwały, corocznie do dnia 31 marca, program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. Program, o którym mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności:

1) zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt;

2) opiekę nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie;

3) odławianie bezdomnych zwierząt;

4) obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt;

5) poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt;

6) usypianie ślepych miotów;

7) wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich;

8) zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt.

Program, o którym mowa w ust. 1, może obejmować plan znakowania zwierząt w gminie (ust. 3) oraz plan sterylizacji lub kastracji zwierząt w gminie, przy pełnym poszanowaniu praw właścicieli zwierząt lub innych osób, pod których opieką zwierzęta pozostają (ust. 3a). W ust. 4 ustawodawca wskazał, że realizacja zadań, o których mowa w ust. 2 pkt 3-6, może zostać powierzona podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt.

Program ten zawiera wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację oraz sposób wydatkowania tych środków. Koszty realizacji programu ponosi gmina (ust. 5). Tryb uchwalenia programu określono w ust. 6-8 art. 11a ustawy.

W pierwszej kolejności należy rozstrzygnąć kwestię sporną pomiędzy skarżącym prokuratorem oraz Gminą zatem odpowiedzieć na pytanie czy program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt, określony w art. 11a ust. 1 i 2 ustawy o ochronie zwierząt stanowi akt prawa miejscowego.

Ze sposobu regulowania przez ustawodawcę treści programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt wynika, że ma on zawierać pewne zagadnienia, ma on je "obejmować" (tak w art. 11a ust. 2 u.o.z. in principio). Program ten stanowi wypełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 11 ust. 1 u.o.z., tj. zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywanie.

W judykaturze odnoszącej się do spraw na tle prawidłowości uchwał podejmowanych na podstawie art. 11a ust. 2 u.o.z. podkreślano konieczność zawarcia w nich postanowień indywidualno-konkretnych (por. np. wyroki NSA z dnia 13 marca 2013 r., II OSK 37/13, ONSAiwsa 2014/6/100, z dnia 12 października 2016 r., II OSK 3245/14, LEX nr 2199460). Program uchwalony przez radę gminy obejmuje zadania wskazane w art. 11a ust. 2 pkt 2 i 5 Uoz poprzez wskazanie podmiotów, które zadania wynikające z powyższych przepisów na terenie gminy realizują, powołując się na fakt zawarcia stosownych umów ze wskazanymi konkretnie w Programie podmiotami. Za takim skonkretyzowaniem przemawia także charakter programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt, skoro jest on uchwalany corocznie (do dnia 31 marca - art. 11a ust. 1 u.o.z.). Zaskarżona uchwała stanowi specyficzne źródło prawa administracyjnego należąc do tzw. administracyjnego prawa programowego.

Obszerną wypowiedź odnośnie charakteru prawnego programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt zawarł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 października 2016 r., II OSK 3245/16 (LEX nr 2199460), którym stwierdził, iż "uchwała rady gminy - program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt jest aktem prawa miejscowego. Trzeba jednak mieć na uwadze, że akt ten ma zróżnicowany charakter normatywny, gdyż zawiera normy o mieszanym abstrakcyjno-konkretnym charakterze. Z jednej strony tego typu uchwała musi być zaliczona - jako "program" do aktów planowania, co oznacza, że jej charakter, jako aktu powszechnie obowiązującego może być dyskusyjny. Program przede wszystkim konkretyzuje sposoby działania gminy w celu należytego wypełnienia jej obowiązków wynikających z ustawy z 1997 r. o ochronie zwierząt. Treść programu stanowią zatem plany, prognozy i zasady postępowania w określonych sytuacjach, których realizacja stanowi zadania własne gminy. Do istotnych cech programu trzeba jednak zaliczyć to, że obok postanowień indywidualno-konkretnych, zawiera postanowienia o charakterze generalno-abstrakcyjnym. Biorąc pod uwagę materię programu, skierowanego do nieokreślonego kręgu odbiorców realizujących zadania w zakresie opieki nad bezdomnymi zwierzętami oraz zapobiegania bezdomności zwierząt oraz powszechność obowiązywania uznać należy, że taka uchwała stanowi akt prawa miejscowego. W określonym przedmiotowo zakresie rozstrzyga erga omnes o prawach i obowiązkach podmiotów tworzących wspólnotę samorządową. Konkretyzuje natomiast sposoby działania gminy w celu należytego wypełnienia jej obowiązków wynikających z art. 11a ust. 2 ustawy z 1997 r. o ochronie zwierząt. Treść programu stanowią generalne zasady postępowania w określonych normatywnie sytuacjach, których realizacja stanowi zadania własne gminy". Stanowisko zajęte w powyższym wyroku Sąd w pełni akceptuje i uznaje za własne. Także w innych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego akcentowano, że okoliczność, że określony program (akt planowania) uchwalany przez radę gminy zawiera postanowienia jednostkowe i konkretne sama przez się nie pozbawia takiego aktu charakteru aktu prawa miejscowego (por. wyroki NSA z dnia 13 marca 2013 r., II OSK 37/13, ONSAiwsa 2014/6/100, z dnia 2 lutego 2016 roku, sygn. akt II OSK 3051/15, z dnia 30 marca 2016r., sygn. akt II OSK 221/16, z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 195/17, z 14 czerwca 2017r. sygn. II OSK 1001/17).

Program ma istotne znaczenie informacyjne dla mieszkańców, którzy mogą się dowiedzieć z niego, kto na terenie gminy prowadzi schronisko, gospodarstwo rolne, czy też jest podmiotem zobowiązanym do całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadku zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt. W ocenie Sądu fakt, że określony program zawiera postanowienia jednostkowe i konkretne sam przez się nie pozbawia takiego aktu charakteru aktu prawa miejscowego. Objęta skargą uchwała rady gminy skierowana została do szerokiego kręgu określonych rodzajowo adresatów, tj. do mieszkańców gminy oraz podmiotów realizujących określone w tym Programie zadania. Jej postanowienia mają zatem charakter generalny, gdyż określenie podmiotów realizujących Program pozwala mieszkańcom zachować się w sposób w nim przewidziany i oddać zwierzę do właściwego schroniska czy zawieźć poszkodowane zwierzę w wypadku drogowym do lekarza weterynarii.

Wobec powyższego wskazać należy, iż zgodnie z przepisem art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2016r. poz. 446 z późn.zm., dalej "u.s.g.") na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy (art. 40 ust. 1 u.s.g.), akty prawa miejscowego ustanawia rada gminy w formie uchwały (art. 41 ust. 1 u.s.g.). W myśl art. 42 u.s.g. zasady i tryb ogłaszania aktów prawa miejscowego określa ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, w wojewódzkim dzienniku urzędowym ogłasza się akty prawa miejscowego stanowione przez organ gminy (art. 13 pkt 2).

W tym miejscu należy ponadto podkreślić, iż wskazanym w art. 88 ust. 1 Konstytucji RP warunkiem wejścia w życie aktu prawa miejscowego, podobnie jak wszystkich innych aktów prawa powszechnie obowiązującego, jest jego ogłoszenie, które zgodnie z treścią przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 roku o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U. 2016, 296, z późn.zm.) jest obowiązkowe. W myśl art. 4 ust. 1 tej ustawy, akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych, wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy. Z kolei przepis art. 4 ust. 2 ustawy wskazuje, że w uzasadnionych przypadkach akty normatywne, z zastrzeżeniem ust. 3, mogą wchodzić w życie w terminie krótszym niż czternaście dni, a jeżeli ważny interes państwa wymaga natychmiastowego wejścia w życie aktu normatywnego i zasady demokratycznego państwa prawnego nie stoją temu na przeszkodzie, dniem wejścia w życie może być dzień ogłoszenia tego aktu w dzienniku urzędowym.

W sytuacji zatem, gdy zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego stanowiony przez organ gminy winna być, jako akt prawa miejscowego, zgodnie z art. 42 u.s.g., ogłoszona na zasadach i w trybie przewidzianym w ustawie z dnia 20 lipca 2000r. o ogłoszeniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. Jest to warunek konieczny do jej wejścia w życie. Brak wykonania obowiązku prawidłowej publikacji aktu normatywnego jest równoznaczny z istotnym naruszeniem prawa, akt taki nie może bowiem wiązać adresatów utworzonymi w nim normami prawnymi i nie odnosi skutku prawnego. Skutkiem nieogłoszenia aktu prawa miejscowego w wojewódzkim dzienniku urzędowym jest brak możliwości wywołania przez ten akt skutków prawnych w nim zamierzonych. Innymi słowy, nieopublikowany akt prawa powszechnie obowiązującego nie może stanowić podstawy prawnej władczych rozstrzygnięć w sprawach indywidualnych z zakresu administracji publicznej.

Rada Miejska w Kamieniu Krajeńskim w § 2 zaskarżonej uchwały z 30 marca 2017r. w sprawie programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt określił jednak, z naruszeniem art. 2 ust. 1 i art. 13 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych w zw. z art. 42 u.s.g., że uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia. Nie przewidując jednocześnie jej ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym.

Zasadne jest stanowisko skarżącego prokuratora, iż powyższe stanowi o podjęciu uchwały - aktu prawa miejscowego z istotnym naruszeniem prawa, skutkującym stwierdzeniem jej nieważności w całości.

Niezależnie od powyższego, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd z urzędu stwierdził, iż zaskarżony Program został również podjęty z istotnym naruszeniem przepisu art. 11a ust. 2 pkt 1, 3 i 8 ustawy o ochronie zwierząt w zw. z ust. 4

Rada gminy podejmując uchwałę w przedmiocie programu opieki nad bezdomnymi zwierzętami i zapobiegania bezdomności zwierząt nie może pominąć żadnego z elementów wymienionych w art. 11a ust. 2 i ust. 5 ustawy o ochronie zwierząt. Jest on zobowiązany do wyczerpania zakresu upoważnienia ustawowego przez uregulowanie wszystkich kwestii uznanych przez ustawodawcę za istotne, a uregulowanie to musi być dokonane w sposób kompleksowy, a zarazem precyzyjnie i bardzo konkretnie. Niewypełnienie tego obowiązku musi skutkować stwierdzeniem istotnego naruszenia prawa, powodującego nienależytą ochronę zwierząt, a w konsekwencji prowadzić do uznania nieważności całości uchwały. Ta bowiem musi zawierać wszystkie elementy wskazane w ustawie.

Stosownie do art. 11a ust. 4 ustawy o ochronie zwierząt, realizacja zadań, o których mowa w ust. 2 pkt 3-6 powołanej ustawy, może zostać powierzona podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt. Dokonując analizy przywołanych przepisów nie może budzić wątpliwości konieczność wskazania w uchwale konkretnych podmiotów realizujących zadania wymienione w programie. Wykładnia celowościowa art. 11a ustawy, który należy interpretować w powiązaniu z jej art. 11, prowadzi do wniosku, że dla skutecznej realizacji zadań własnych gminy polegających na zapewnieniu opieki nad bezdomnymi zwierzętami oraz ich wyłapywaniu, właściwym jest określenie w sposób konkretny sposobu realizacji tych zadań, w tym wskazanie podmiotu mającego dokonywać odławiania bezdomnych zwierząt, jak też określenie dalszego sposobu postępowania z odłowionymi zwierzętami do czasu dostarczenia do schroniska, wskazanie kto będzie za nie odpowiedzialny, jak również wskazanie konkretnego schroniska dla zwierząt, w którym zwierzęta będą umieszczane (por.m.in. wyroki: WSA w Bydgoszczy z 22 marca 2017 r., II SA/Bd 1255/16 i WSA w Krakowie z 13 września 2016 r., II SA/Kr 398/16).

W § 2 ust. 5 zaskarżonej uchwały wskazano, jako schronisko - "Schronisko dla zwierząt w Chojnicach", podobnie w § 4 pkt 2, z pewnością nie jest to dostateczne określenie indywidualizujące podmiot, któremu rada powierza wykonanie własnego zadania gminy polegającego na zapewnieniu bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt. Zgodnie z przepisem art. 3 pkt 25 u.o.z., pod pojęciem "schronisko dla zwierząt" - rozumie się miejsce przeznaczone do opieki nad zwierzętami domowymi spełniające warunki określone w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz.U. z 2008 r. Nr 213, poz. 1342, z późn.zm.). Tym samym wskazanie podmiotu, któremu rada gminy powierza wykonywanie określonych zadań musi być bardzo konkretne i precyzować dokładnie adres wykonywania tychże zadań, w szczególności adres (miejsce prowadzenia) schroniska dla zwierząt. Nie jest z pewnością powołanie w tym zakresie ogólnikowej nazwy "schronisko dla zwierząt w Chojnicach". Już tylko marginalnie dodać można, że np. miejscowości Kamień Krajeński i Chojnice są oddalone o około 20 km, i adresaci prawa miejscowego – mieszkańcy gminy Kamień Krajeński mogą nie posiadać wiedzy co do tego ile i jakie podmioty prowadzą schroniska dla zwierząt, tym bardziej pod jakim adresem.

Nie stanowi także właściwego wypełnienia delegacji ustawowej ustalenie w § 6 ust. 3 skarżonej uchwały, iż odławianie bezdomnych zwierząt z terenu Gminy Kamień Krajeński zajmują się pracownicy gospodarczy urzędu Miejskiego w Kamieniu Krajeńskim oraz schroniska lub podmiot zewnętrzny na podstawie umowy, Nie wynika z uchwały jaki konkretnie podmiot zewnętrzny to zadanie będzie realizował, w jaki sposób, gdzie i jaką opiekę zapewni ten podmiot lub pracownicy Urzędu do czasu umieszczenia zwierząt w schronisku.

Program wprowadzony zaskarżoną uchwałą nie zapewnia także realizacji obowiązku gminy określonego w art. 11a ust. 2 pkt 8 u.o.z. to jest zapewnienia całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt.

W § 2 pkt 6 Programu wskazano, że ilekroć jest w nim mowa o lekarzu weterynarii – należy przez to rozumieć gabinet weterynaryjny przy ul. Głównej 15 w Kamieniu Krajeńskim. Z żadnego jednak z dalszych zapisów programu nie wynika, iż pod tym adresem lub w jakimkolwiek innym miejscu Gmina zapewnia w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt - całodobową opiekę weterynaryjną. W rozdziale 4 "Opieka nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie", zgodnie z § 7 ust. 3 gmina zapewnia opiekę weterynaryjną zwierzętom rannym i chorym, na podstawie zgłoszeń przyjętych przez pracowników oraz Komendy Powiatowej Policji. Z kolei z § 8 ust. 2 wynika wyłącznie, że finansowanie opieki weterynaryjnej i leczenia zwierząt bezdomnych następuje na podstawie jednorazowych zleceń. Gmina finansuje opiekę weterynaryjną w przypadku zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt wolno żyjących, bezdomnych, a także posiadających właściciela w przypadkach, gdy kontakt z nim jest niemożliwy, a zwierzę wymaga natychmiastowej pomocy. Zapisy programu nie określają jednak aby owa opieka weterynaryjna i przez kogo byłą zapewniona całodobowo.

Mając powyższe na uwadze Sąd zważył, że zaskarżona uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 91 ust. 1 u.s.g., zatem na podstawie art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało stwierdzić jej nieważność w całości.