Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 32/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 247, art. 58 par. 1 pkt 6, art. 52 par. 1.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Czesława Socha po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 844/11 w zakresie oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi J. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 844/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w B., w sprawie ze skargi J. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym w punkcie pierwszym odrzucił skargę oraz w drugim oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że Skarżący wnosząc skargę na wymienione powyżej postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. zaskarżył rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Postanowienie to stało się również przedmiotem zażalenia rozpoznanego przez organ odwoławczy, który stwierdził niedopuszczalność wniesionego zażalenia. Wobec powyższego nie została spełniona przesłanka z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określająca dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków zaskrzenia. Skutkowało to koniecznością odrzucenia skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej ustawy, z uwagi na niedopuszczalność wniesienia skargi z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącego wszystkich środków odwoławczych w postępowaniu przed organem podatkowym. Konsekwencją stwierdzonej niedopuszczalności skargi było oddalenie wniosku Skarżącego o przyznanie prawa pomocy w oparciu o art. 247 powołanej ustawy, stanowiącego o nieprzysługiwaniu tego prawa stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.

Pismem z dnia 19 grudnia 2011 r. zatytułowanym "skarga" J. S. zaskarżył punkt drugi postanowienia wnosząc o ustanowienie adwokata w postępowaniu zażaleniowym, zmianę zaskarżonego postanowienia w punkcie 2 oraz umożliwienie mu udziału w posiedzeniu celem wykazania zasadności skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] stycznia 2011 r.

W uzasadnieniu Skarżący podniósł, iż nie podziela stanowiska Sądu pierwszej instancji co do niedopuszczalności jego skargi na rozstrzygnięcie organu administracji drugiej instancji. W ocenie skarżącego nie zachodziła również sytuacja prowadząca do bezzasadności skargi skutkująca oddaleniem wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, iż na obecnym etapie postępowania przedmiotem kontroli zaskarżonego postanowienia Sądu pierwszej instancji jest zasadność oddalenia wniosku J. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym wobec stwierdzenia przez ten Sąd, że wniesiona przez stronę skarga jest bezzasadna i podlegała odrzuceniu. Poza zakresem orzekania w niniejszym postępowaniu zażaleniowym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jest kwestia zgodności z prawem samego rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu skargi. Rozstrzygnięcie to może być bowiem kwestionowane w skardze kasacyjnej, której J. S. dotychczas nie wniósł.

Zakres kontroli postanowienia w zaskarżonej części, wobec braku sformułowania zarzutów w stosunku do Sądu pierwszej instancji, ograniczony jest tylko do oceny zgodności z prawem. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując niniejsze zażalenie badał, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, czy też to prawo narusza.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Przepis art. 247 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Orzecznictwo sądowoadministracyjne, wbrew stanowisku skarżącego, w kwestii oczywistej bezzasadności skargi jest jednolite i nie pozostawia wątpliwości, że chodzi o taką sytuację gdy bez głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że wniesiona skarga nie zostanie uwzględniona. Zachodzi ona między innymi gdy przepisy obowiązującego prawa jednoznacznie wykluczają możliwość uwzględnienia skargi. Taka sytuacja mieć będzie miejsce w przypadku niedopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a więc w przypadku odrzucenia skargi na mocy art. 58 § 1 powołanej ustawy.

W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji uznał, że skarga J. S. podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z. art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż została wniesiona na niezaskarżalne postanowienie organu administracji I instancji. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji był zatem uprawniony do uznania takiej skargi za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., czego konsekwencją było oddalenie wniosku J. S. o przyznanie prawa pomocy na tym etapie postępowania sądowego.

Na marginesie zauważyć należy, że w zażaleniu został złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia adwokata z urzędu, który, jak to określiła strona, pomoże wykazać, że skarga nie powinna zostać odrzucona przez Sąd pierwszej instancji, gdyż nie zachodzą ku temu podstawy. Wniosek ten został złożony w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej. W tej sytuacji rolą Sądu pierwszej instancji jest ustalenie, czy żądanie to jest nowym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, mającym na celu ustanowienie adwokata z urzędu, który byłby uprawniony do złożenia skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu pierwszej instancji odrzucającego skargę.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.