Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 919/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Dnia 25 kwietnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędzia WSA Paweł Kowalski, Protokolant asystent sędziego Katarzyna Orzechowska, po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 7.200 zł (siedem tysięcy dwieście zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...], Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł., uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...], Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji w celu przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] określił A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2000 w kwocie 239.998 zł, które było wyższe od zadeklarowanego o kwotę 239.998 zł. W treści uzasadnienia tej decyzji organ podał, że w spółce A została przeprowadzona kontrola podatkowa, która wykazała nieprawidłowości w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2000. W zeznaniu rocznym CIT – 8 podatnik wykazał przychody w wysokości 2.701.191,96 zł, koszty uzyskania przychodu – 3.123.007,85, co dało stratę w kwocie 421.815,89. W zeznaniu strona wykazała również stratę z roku 1997 w wysokości 95.147,49 zł. W oparciu o wyniki kontroli organ stwierdził, że podatnik poniósł wydatki, które nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. I tak, kosztem uzyskania przychodu nie może być należność wynikająca z umowy zawartej w dniu [...] 2000 roku przez podatnika z firmą B z siedzibą w T., USA. Na podstawie tej umowy zleceniodawca zobowiązał się do pozyskiwania nabywców na filmy i programy telewizyjne, do których zleceniodawca posiada lub będzie posiadał prawa autorskie, poszukiwania źródeł zakupu i współdziałania w zakresie organizacji dystrybucji poza granicami Polski oraz tworzenia w porozumieniu ze zleceniodawcą sieci subdystrybutorów. Strony ustaliły, że wynagrodzenie zleceniobiorcy będzie ryczałtowe oraz prowizyjne. Prowizja miała wynosić 20% od wartości nabycia lub zbycia praw do filmu lub programu telewizyjnego. Taki sposób ustalenia wynagrodzenia miał mieć zastosowanie, jeżeli należność z tytułu prowizji przekroczy sumę ryczałtową w kwocie 800.000 zł. W toku postępowania podatkowego organ przesłuchał świadka J. K., który oświadczył, że zleceniobiorca - B nigdy nie wywiązał się z umowy, zatem można przyjąć, że zawarcie umowy było czystą fikcją. Z jego wyjaśnień wynika też, że korespondencja z okresu między 26 października 2000 roku do dnia 5 lutego 2001 roku między stronami umowy i nim była antydatowana, gdyż została sporządzona w lipcu 2003 roku w celu stworzenia pozorów realizacji umowy z dnia [...] 2000 roku. W ocenie T. F. – Prezesa spółki A, J. K. nie zrobił nic dla spółki, a jedynie "pozorował". Na tej podstawie organ I instancji stwierdził, że nie ma podstaw do uznania kwoty 300.000 zł z tytułu częściowej realizacji umowy, za koszt uzyskania przychodu w 2000 roku. Umowa ta była bowiem fikcyjna i miała na celu wyłącznie zawyżenie kosztów uzyskania przychodów firmy A i zaniżenie dochodu będącego podstawą opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych za 2000 roku.

Następnie organ ustalił, że podatnik zawarł w dniu [...] 1997 roku umowę z agencyjną o konsultacji w rozrywce z C. W. zamieszkałym w L., USA. Na podstawie tej umowy C. W. jako konsultant miał obsługiwać spółkę A w uzyskiwaniu praw do programów filmowych i telewizyjnych, które dostępne są w Stanach Zjednoczonych, w celu ich transmitowania w Polsce i Europie. Konsultant miał otrzymywać 10%, 7,5% lub 5% wynagrodzenie od kontraktów w zależności od skorygowanego przychodu. Nadto, poczynając od [...] 1997 roku i pierwszego dnia każdego kolejnego miesiąca kalendarzowego podatnik miał płacić konsultantowi minimalne zaliczkowe honorarium konsultingowe wynoszące 3.000 USD, które miało się nie kumulować i nie podlegało zwrotowi, jeśli uzyskane honorarium prowizyjne nie pokryje tego minimum. Minimalne honorarium miało wygasnąć nie wcześniej niż po upływie jednego roku, bądź w momencie, gdy zapłacona konsultantowi skumulowana wartość prowizji przekroczy 60.000 USD w jakimkolwiek 12 miesięcznym okresie. Ponadto podatnik wyraził zgodę na comiesięczny zwrot udokumentowanych kosztów poniesionych przez konsultanta na działalność biura do maksymalnej wysokości 2.000 USD. Jak ustalił organ I instancji, spółka nie zawarła w roku 2000 nowych kontraktów za pośrednictwem C. W. Nie powstał więc obowiązek zapłacenia prowizji od kontraktów. Odnoszone było natomiast w koszty comiesięczne minimalne zaliczkowe honorarium konsultingowe wynoszące 3.000 USD, których suma za okres 12 miesięcy, po przeliczeniu na złote polskie wyniosła 156.903 zł. Umowa agencyjna z C. W. została zawarta dnia [...] 1997 roku, co oznacza, że rok 2000 był trzecim rokiem obowiązywania umowy. Minimalne honorarium wygasło, jak wyliczył organ, po upływie jednego roku, tj. w roku 1998. Zatem w roku 2000 honorarium było zaliczone do kosztów uzyskania przychodu bezzasadnie. Brak było więc podstaw do uznania kwoty 156.903 zł, jako równowartości sumy 36.000 USD za koszt uzyskania przychodów. Nadto jak podał organ spółka wyraziła zgodę na comiesięczny zwrot udokumentowanych kosztów poniesionych przez konsultanta na działalność biura, do maksymalnej wysokości 2.000 USD. Zaliczone do kosztów uzyskania przychodu wydatki wyniosły w całym roku podatkowym łącznie 104.602 zł. Jednakże, zdaniem organu I instancji, nie były to wydatki udokumentowane, gdyż dopiero w trakcie kontroli podatkowej strona otrzymała od kontrahenta kopie rachunków, paragonów i pismo, w którym C. W. określił koszty utrzymania biura w USA. Informacji tej jednak organ nie uwzględnił, gdyż wysokość kosztów poniesionych na działalność biura została określona jedynie w oświadczeniu kontrahenta. Ponadto spółka zobowiązała się do ponoszenia części tych kosztów, stąd też z miesięcznych zestawień wydatków organ I instancji wyeliminował każdorazowo kwotę 600 USD. Organ wyłączył także wydatki z tytułu uczestnictwa w festiwalach i targach filmowych oraz usług pocztowych, gdyż nie były one zaliczane do kosztów działalności biura, lecz były fakturowane osobno. Organ ocenił również, że nie wiążą się z działalnością biura wydatki na bilety lotnicze, bilety do kina, abonament telewizji kablowej, usługi gastronomiczne, wypożyczanie filmów, bowiem nie są to wydatki biurowe dotyczące filmu C, którego producentem był podatnik.

Z kosztów uzyskania przychodów organ wyłączył również wydatki na nabycie zestawu komputerowego, ponieważ jak ustalił w toku kontroli za 1999 rok, C. W. wykazał taki sam zakup. Zdaniem organu fakt, że kontrahent podatnika współpracuje także z innymi podmiotami powoduje, że wszelkie wydatki związane z umową między podatnikiem, a C. W. powinny być tak udokumentowane by można było w sposób pewny uznać, że dotyczą tylko współpracy z podatnikiem. W konkluzji organ stwierdził, że nie uznał za koszt uzyskania przychodów, wydatków w kwocie 84.315,30 zł.

Następnie organ podał, że kontrola podatkowa wykazała również na to, że w latach 1996 – 2003 spółka A zajmowała się produkcją animowanego filmu kinowego oraz trzyodcinkowego serialu telewizyjnego p.t. C. W roku 1999 współproducentami tego projektu byli - oprócz podatnika - D S.A. i Agencja E. W oparciu o dokumenty, w tym m. in. treść umowy z dnia [...] 1997 roku między podatnikiem, a Agencją E, organ ustalił, że podatnik otrzymał na produkcję filmu i serialu do dnia 31 grudnia 1999 roku kwotę - 1.051.455 zł, w tym od agencji 310.000 zł, a od D SA – 741.455 zł. Po zakończeniu produkcji pierwszego odcinka, co miało miejsce w miesiącu grudniu 1999 roku, podatnik wykazał w ewidencji przychodów ze sprzedaży kwotę 839.613 zł, w tym od agencji kwotę 310.000 zł, a od D SA sumę 529.613 zł. Jako koszt własny została wykazana kwota 839.613 zł. W dniu [...] 2000 roku został podpisany aneks do umowy z dnia [...] 1997 roku, na mocy którego Agencja E odstąpiła od produkcji fabularnego filmu animowanego p.t. F. Spółka zatem dokonała korekty przychodów o kwotę 310.000 zł, otrzymaną od agencji, a nie dokonała korekty kosztów uzyskania przychodów o kwotę 310.000 zł. Po rozwiązaniu umowy koprodukcyjnej z Agencją E, podatnik stał się właścicielem praw, które zgodnie z tą umową posiadała Agencja. Rozwiązanie umowy oznacza, że prawa do filmu i serialu, jakie posiadała agencja wróciły do producenta tj. spółki A, a to z kolei powinno powodować korektę kosztu uzyskania przychodów w rachunku podatkowym 2000 roku.

Organ ustalił również, iż podatnik dokonał na koniec 1999 roku rozliczenia kosztów związanych z produkcją filmu pełnometrażowego i serialu telewizyjnego C, które według stanu na dzień 31 grudnia 1999 roku wyniosły 2.378.743,48 zł. Z rozliczenia tego wynika, że koszt produkcji pierwszego odcinka filmu C wyniósł 1.587.239,39 zł. Z kwoty tej spółka odniosła w 1999 roku na koszt własny sprzedaży równowartość przychodów ze sprzedaży tj. 839.613 zł, natomiast pozostałą kwotę kosztów (tj. 747.626,39 zł) zaewidencjonowała na koncie rozliczeń międzyokresowych czynnych. W toku kontroli podatkowej organ I instancji ustalił, że skoro podatnik nie uzyskał w roku 2000 żadnych przychodów związanych z serialem bądź filmem C, brak było podstaw do odpisania na koszt własny sprzedaży kwoty 249.208,68 zł. W rachunku podatkowym zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, koszty uzyskania przychodów są potrącalne tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą, a koszty poniesione w latach poprzedzających dany rok podatkowy, tylko gdy dotyczą przychodów z tego roku podatkowego. Brak przychodów u podatnika z tego tytułu powoduje, że wydatki w kwocie 249.208,68 zł jako niezwiązane z przychodami 2000 roku, nie mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodu w tym okresie.

Następnie organ I instancji wyjaśnił, że w lipcu 2000 roku spółka ujęła w księgach rachunek Nr [...] wystawiony w dniu [...] 2000 roku przez Agencję Artystyczną G J. C. z K. za nagranie muzyki do filmu C na kwotę 10.500 zł. W toku kontroli tymczasem organ ustalił, że twórcą muzyki do filmu i serialu C był M. U., z którym spółka zawarła w dniu [...] 2000 roku umowę o stworzenie dzieła i przeniesienie praw autorskich. Analizując treść tych umów organ wywiódł, że wykonawcą kompletnej ścieżki dźwiękowej miał być M. U., co potwierdzają także wystawione przez niego faktury. Jeżeli istniałaby konieczność zlecenia wykonania jakichś czynności innej firmie, w tym przypadku nagrania muzyki przez Agencję G, to zleceniodawcą powinien być M. U., a nie podatnik. Biorąc powyższe pod uwagę organ wyłączył z kosztów uzyskania przychodu w roku 2000 kwotę 10.500 zł za nagranie muzyki do filmu C według rachunku wystawionego przez Agencję Artystyczną G z K.

W toku kontroli organ I instancji stwierdził również, że spółka w dniu 9 maja 2000 roku dokonała spłaty kredytu w wysokości 1.000.000 USD, co wg kursu 4,5602 dało kwotę 4.560.200 zł. Kredyt ten spółka uzyskała w grudniu 1999 roku w Banku H S.A. w Ł. Przekazanie środków z konta kredytu na konto rachunku bieżącego w wysokości 4.167.648,50 zł wg kursu 4.1891 nastąpiło w dniu 1 grudnia 1999 roku. W dniu 13 grudnia 1999 roku bank skorygował zastosowany kurs przeliczeniowy z 4,1891 zł na 4,2909 zł przekazując jednocześnie różnicę w kwocie 101.278,70 zł. Spłata kredytu nastąpiła wg kursu 4,5602. Zatem organ stwierdził, że różnice kursowe dotyczące kredytu wyniosły 269.300 zł, [czyli (4,5602 - 4,2909) x 1.000.000 USD], a różnice kursowe odniesione w koszty 2000 roku to suma 411.900 zł, co daje różnicę w wysokości 142,600 zł.

W konkluzji uzasadnienia organ I instancji ustalił koszty uzyskania przychodu w wysokości 1.869.480,87 zł. Zatem organ obliczył podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych w kwestii przychodu w kwocie 2.701.191,96 zł, koszty uzyskania przychodów 1.869.480,87 zł, co dało dochód na poziomie 831.711,09 zł. Po odliczeniu kwoty strat z lat ubiegłych, czyli 31.715,83 zł, organ obliczył podstawę opodatkowania na poziomie 799.995,26 zł. Co oznacza, że podatek dochodowym według stawki 30% to kwota 239.998,50 zł, tymczasem podatek zadeklarowany przez stronę, w zeznaniu CIT – 8, podatek to 0 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniosła o jej uchylenie, zarzucając naruszenie art. 120, 121, 122, 123, 180, 188 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez ich niezastosowanie oraz nieprawidłową interpretację art. 15 ust. 1, 1a i 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W motywach strona wywodziła, iż po aresztowaniu dyrektora Teatru K – M. K. organy rozpoczęły postępowanie kontrolne i w oparciu o zeznania osób, które zdecydowały się na współpracę z organami ścigania, rozpoczęły nękanie strony odwołującej się. Podatnik wskazał, że w trakcie prowadzonego postępowania organ nie uwzględnił jego licznych wniosków o przesłuchanie świadków i dokonanie konfrontacji, które miałyby na celu ustalenie rzeczywisty przebieg zdarzeń. Strona kwestionowała zeznania J. K., gdyż jako oskarżony chce on przerzucić ciężar odpowiedzialności na podatnika. Następnie strona przedstawiając szczegółową argumentację wywiodła, że kwoty pieniężne wydatkowane w ramach umowy z firmą B, jak i C. W. powinny być uwzględnione w kosztach uzyskania przychodu podatnika. Strona kwestionowała również wyłączenie przez organ zwrotu należności do Agencji E otrzymanego wcześniej wynagrodzenia, gdyż opiera się ono na błędnym założeniu, że w momencie zakończenia produkcji pierwszego odcinka sfinalizowano produkcję całego serialu. Organ bezpodstawnie wyłączył z kosztów uzyskania przychodu sumę 10.500 zł wydatkowaną na podstawie umowy z Agencją G. W ustaleniu różnic kursowych dotyczących spłaty kredytu organ popełnił błąd, gdyż przyjął kurs wyceny bilansowej, zatem kwota 142.600 nie stanowi kosztu uzyskania przychodu.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] uchylił rozstrzygnięcie I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. W treści uzasadnienia organ wskazał, że przepis art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej nakazuje, aby uzasadnienie faktyczne decyzji zawierało w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz wyjaśnienie przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Natomiast art. 191 Ordynacji podatkowej wymaga by organ ocenił, na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, zatem powinien dokonać kwalifikacji znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, odpowiednio argumentując swoje stanowisko. Nadto organ wyjaśnił, że dokumenty obcojęzyczne, które zostały załączone do akt administracyjnych powinny zostać przetłumaczone, czego wymaga art. 180 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, uzasadnienie decyzji I instancji w zakresie wyłączenia kwoty 84.315,30 zł (tj. wydatków na prowadzenie biura przez C. W. w USA) z kosztów uzyskania przychodu nie jest wystarczające. Organ I instancji powinien jeszcze raz przeanalizować kwestię zaliczenia przez podatnika do kosztów uzyskania przychodu kwoty 2000 USD miesięcznie, w świetle dokumentów złożonych na etapie postępowania odwoławczego. Organ ten ma obowiązek dokonać zestawienia wydatków poniesionych przez C. W. zaliczonych przez podatnika do kosztów uzyskania przychodu z wydatkami udokumentowanymi i nieudokumentowanymi, ze wskazaniem stosowanego kursu przeliczenia walut obcych. Organ I instancji powinien również ustalić czy podatnik w roku 2000 uzyskał jakieś przychody ze sprzedaży zakupionych przez C. W. licencji do programów bądź filmów. Konkludując Dyrektor Izby Skarbowej podał, że dopiero przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego może stanowić podstawę właściwego rozstrzygnięcia.

W skardze do sądu administracyjnego A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniosła o uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca wskazała, że kwestionowanej decyzji zarzuca naruszenie, poprzez złą interpretację, art. 120, 121, 124, 125, 126, 127, 139, 194, 229 i 233 § 2 Ordynacji podatkowej, co poskutkowało uznaniem, iż konieczne jest uchylenie decyzji, jak i doręczeniem wadliwej decyzji. W motywach strona wywodziła, że organ odwoławczy powinien uchylić decyzję I instancji i merytorycznie rozpoznać sprawę. W aktach administracyjnych nie ma dokumentów obcojęzycznych, gdyż podatnik na żądanie organu I instancji wszystkie dokumenty dostarczył wraz z tłumaczeniem. Organ odwoławczy powinien sam dokonać korekty przeliczenia walut, bowiem wskaźniki te są ogólnie dostępne. Załączony do akt administracyjnych protokół kontroli zawiera dokładne zestawienie wydatków zaliczonych i niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodu, a poniesionych z tytułu prowadzenia biura w USA przez C. W. Organ II instancji samodzielnie mógł dokonać oceny związku konkretnych wydatków z przychodami podatnika w celu ich zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu. Rekapitulując strona skarżąca stwierdziła, że wykazane przez organ odwoławczy okoliczności konieczne do zbadania, zostały wyjaśnione przez organ I instancji. Nadto Dyrektor Izby Skarbowej powinien w uzasadnieniu decyzji szczegółowo ustosunkować się do wszystkich zarzutów odwołania i do całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 8 grudnia 2005 roku umorzył postępowanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniesienie przez stronę odwołania od decyzji organu podatkowego I instancji przenosi na organ odwoławczy kompetencję do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Art.233 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /t. jedn. Dz.U. 2005 r. Nr 8, poz.60 ze zm./ reguluje wyczerpująco rodzaje decyzji wydawanych przez organ odwoławczy. W analizowanej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej wydał decyzję mocą której, uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji w celu przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Podstawą wydania takiej decyzji jest art.233 § 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Niedopuszczalna jest zatem rozszerzająca wykładnia tego przepisu. W decyzji wydanej na podstawie art.233 § 2 powołanej ustawy organ odwoławczy powinien zatem wskazać jakie normy prawa procesowego naruszono decyzją organu I instancji i w jakim zakresie postępowanie dowodowe wymaga uzupełnienia, skoro przepis ten pozwala na przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia tylko w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie wymaga przeprowadzenia postępowania w całości lub w znacznej części.

Przedmiotem dokonanej przez organ podatkowy I instancji oceny były w analizowanej sprawie skutki podatkowe wynikające z realizacji przez stronę skarżącą umów z B z siedzibą w T., USA i z C. W. zamieszkałym w L., USA. Organ odwoławczy ograniczył się w zaskarżonej decyzji do oceny skutków podatkowych związanych z realizacją umowy z C. W. Przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, nie zawarł w zaskarżonej decyzji wyraźnej oceny prawidłowości postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji i wyników tego postępowania w zakresie skutków podatkowych związanych z realizacją umowy z B, mimo że strona kwestionowała w odwołaniu rozstrzygnięcie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. także w tym zakresie. Odpowiadając na zawarty w skardze zarzut nie odniesienia się do wszystkich spornych zagadnień organ odwoławczy stwierdził, że "decyzja kasacyjna powoduje konieczność dalszego prowadzenia tego samego postępowania podatkowego i wydania w jego toku ostatecznego rozstrzygnięcia." Dalej organ stwierdził, że decyzja taka "nie może być uznana za decyzję wydaną na niekorzyść strony, bowiem nie zawiera rozstrzygnięcia merytorycznego". Konkludując organ stwierdził, że "nie musiał, wbrew twierdzeniu Strony ustosunkować się do pozostałych, kwestionowanych przez Spółkę w odwołaniu spornych zagadnień." Stanowisko takie narusza wskazany przepis art.233 § 2 Ordynacji podatkowej, jako że ocena czy wystąpiła sformułowana w tym przepisie przesłanka "konieczności przeprowadzenia postępowania w całości lub w znacznej części", wymaga odniesienia się w decyzji organu odwoławczego do wszystkich kwestionowanych przez stronę w odwołaniu od decyzji organu I instancji zagadnień. Nadto stanowisko takie narusza zasadę legalności działania organów podatkowych, zasadę zaufania do tych organów, a także zasadę szybkości postępowania. Dopuszcza bowiem możliwość kolejnego uchylenia decyzji organu I instancji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy w wyniku ewentualnej innej oceny przyjętego przez ten organ stanowiska co do skutków podatkowych związanych z realizacją umowy z B.

Z protokółu kontroli sporządzonego przez organ I instancji jak i z decyzji tego organu wynika, że rozstrzygnięcie jest wynikiem analizy zgromadzonych dowodów, w tym dokumentów w postaci umów, faktur i innych dokumentów księgowych. Ze skargi wynika, że skarżący przetłumaczył na żądanie Inspektora w toku kontroli wszystkie obcojęzyczne dokumenty.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że obcojęzyczne dokumenty bez ich urzędowego przetłumaczenia na język polski nie mogą być uznane - w świetle art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej - za dowód w sprawie, gdyż posługiwanie się nimi w postępowaniu prowadzonym przez organ administracji publicznej jest sprzeczne z prawem - art. 27 Konstytucji, który stanowi, że językiem urzędowym w Rzeczypospolitej Polskiej jest język polski. Analogiczną regulację zawiera art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy z 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. Nr 90, poz. 999 ze zm.), którą uchylono dekret z 30 listopada 1945 r. (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 9 lutego 2001 r., sygn. akt III SA 2339/99, Prz.Podat. 2001/11/63). Zasadne jest więc stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że organy podatkowe są zobligowane do posługiwania się urzędowymi tłumaczeniami obcojęzycznych dokumentów. Z zaskarżonej decyzji nie wynika jednak na podstawie jakich obcojęzycznych dokumentów orzekał organ I instancji, a w konsekwencji nie wynika jakie dokumenty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i w jakiej ilości wymagają przetłumaczenia.

Nieprecyzyjne są zalecenia organu odwoławczego co do konieczności przeprowadzenia dodatkowego postępowania w zakresie korekty kursu waluty dla rozliczenia kosztów, a także wykonania zestawienia wydatków poniesionych w 2000 r. na realizację umowy z p. W. Jak zasadnie stwierdza strona skarżąca, kurs waluty jest wielkością ogólnie dostępną i nie wymaga dowodu, a korekta kwoty kosztów wymagająca uwzględnienia właściwego kursu waluty wymaga jedynie prostego przeliczenia. Zestawienie i ocenę wydatków poniesionych w 2000 r. na realizację umowy z p. W. zawarto w protokóle kontroli. W zaskarżonej decyzji nie wskazano w jakim zakresie zestawienie to nie jest wystarczające dla prawidłowego rozstrzygnięcia.

Powyższe rozważania uzasadniają stwierdzenie, że organ odwoławczy nie wykazał w zaskarżonej decyzji istnienia przesłanek do zastosowania art.233 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, skutkujących przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi podatkowemu I instancji. Wykazanie takich przesłanek wymaga oceny wszystkich kwestionowanych w sprawie zagadnień oraz wskazania w wyniku analizy stanu faktycznego i prawnego konkretnych braków postępowania dowodowego wynikających z naruszenia przez organ podatkowy I instancji przepisów postępowania podatkowego.

W tej sytuacji Sąd uchylił decyzję organu II instancji stwierdzając, że narusza ona wskazane wyżej przepisy postępowania podatkowego w sposób mający wpływ na wynik postępowania w tej sprawie. Sąd orzekł jak w wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W oparciu o treść art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. O zwrocie kosztów sąd orzekł na mocy art. 200 i 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.