Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 658/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-10-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono przyznania prawa pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246  par. 2  pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wrocław, dnia 07 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 07 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A spółki akcyjnej w C. w likwidacji o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 28 lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do lipca 2010 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

A S.A. w C. w likwidacji (dalej spółka) zawarła wniosek

o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 28 lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do lipca 2010 r.

We wniosku o przyznanie prawa pomocy spółka podała, że nie ma środków na pokrycie wpisu od opisanej wyżej skargi.

Wskazała, że jej kapitał zakładowy wynosi 4.615.821 zł zaś w ostatnim roku obrotowym osiągnęła 669.062 zł zysku.

Na trzech ujawnionych rachunkach bankowych spółka wykazała salda: 12.301,69 zł; (-) 45,11 zł oraz 0 euro.

W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Wrocławiu spółka przedłożyła szereg dokumentów w tym bilans za 2012 r., zgodnie z którym jej aktywa na dzień 31 grudnia 2012 r. wyniosły 6.330.727,24 zł a pasywa 6.330.727,34 zł.

Na dzień 31 grudnia 2012 r. spółka dysponowała środkami Pieniężnami w kwocie 204.065,30 zł.

Z kolei według rachunku zysków i strat rok 2012 spółka zamknęła zyskiem

w wysokości 539.195,04 zł.

W zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy 2012 r. spółka wykazała przychody na poziomie 8.685.072,92 zł a koszty uzyskania przychodu

w wysokości 8.001.561,85 zł.

Przedstawione przez spółkę wyciągi z rachunku bankowego potwierdzają oświadczenie spółki co do wysokości posiadanych środków finansowych.

Natomiast z przedłożonych przez spółkę okresowych zestawień stanów

i obrotów kont księgi głównej wynika, że spółka w 2013 r. prowadzi działalność gospodarczą w znacznej skali z rosnącą przewagą pasywów.

Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2013 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu odmówił spółce przyznania prawa pomocy.

W sprzeciwie spółka podtrzymała stanowisko, że obecna jej sytuacja nie pozwala jej na uiszczenie wpisu od skargi.

Wpis w niniejszej sprawie wynosi 100 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że w myśl art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie referendarza, od którego został wniesiony sprzeciw, traci moc,

a sprawa będąca jego przedmiotem podlega rozpoznaniu przez sąd.

Prawo pomocy ma służyć przede wszystkim tym, którzy nie mają możliwości zgromadzenia środków na opłacenie kosztów związanych z obroną swoich praw przed sądem administracyjnym. Stanowi ono zatem wyjątek od ogólnej zasady, wyrażonej

w art. 199 p.p.s.a., zgodnie z którą strony ponoszą koszty związane ze swoim udziałem w sprawie.

Mając na uwadze, że koszty te stanowią daninę publiczną, której obowiązek uiszczenia jest powszechny, przyznanie prawa pomocy stronie oznacza obciążenie nimi pozostałych podatników. Dlatego też korzystanie z tej instytucji powinno mieć charakter wyjątkowy i być wynikiem wyważenia interesu publicznego oraz indywidualnego.

Należy ponadto pamiętać, że koszty sądowe powinny być zaspokajane przed zobowiązaniami cywilnoprawnymi. Prawo pomocy nie może tu stanowić wygodnej formy kredytowania bieżącej działalności stron, które pokrywając inne wydatki, liczą na zaoszczędzenie środków w postępowaniu przed sądem administracyjnym.

Stąd też przed wystąpieniem z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, strona powinna dopełnić wszelkich starań w celu zgromadzenia we własnym zakresie odpowiednich środków na uiszczenie kosztów sądowych, wliczając w to wyzbycie się niektórych składników swojego majątku, czy ograniczenie wydatków. Zwłaszcza, że strona już na etapie postępowania podatkowego powinna liczyć się z potrzebą wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 245 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jak stanowi § 3 art. 245 p.p.s.a., prawo pomocy

w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub

w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Z kolei, w myśl art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane osobie prawnej, jeżeli wykaże ona, że nie ma ona środków dostatecznych na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Z treści art. 246 p.p.s.a. wynika zatem, że ciężar udowodnienia istnienia przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy, spoczywa na stronie wnoszącej o przyznanie prawa pomocy. Rozwiązanie takie jest podyktowane tym, że tylko ona zna w pełni swoją sytuację faktyczną i prawną.

Wymaga również podkreślenia, że wszelkie dokumenty złożone

w dotychczasowym postępowaniu, pomimo wniesienia sprzeciwu, zachowują swoją moc dowodową.

Przechodząc do oceny wniosku spółki, należy stwierdzić, że sam fakt przynoszenia przez działalność gospodarczą straty nie oznacza, że utraciła ona płynność finansową. Koszty uzyskania przychodu stanowią bowiem pojęcie prawa podatkowego i nie są zawsze tożsame z faktycznymi nakładami finansowymi, ponoszonymi przez przedsiębiorcę. Zwłaszcza, że pogorszenie się kondycji spółki jest widoczne dopiero w 2013 r. - w poprzedzającym roku podatkowym spółka odnotowała znaczny dochód.

Ponadto należy zauważyć, że wpis w niniejszej sprawie wynosi 100 zł. Spółka została zaś postawiona w stan likwidacji, co oznacza, że ma ona zasadniczo środki na spłatę wierzycieli. Tym samym, biorąc pod uwagę to, że koszty sądowe powinny być zaspokajane w tej samej kolejności co inne daniny publiczne, uiszczenie tak małej

w stosunku do obrotu kwoty nie powinno stanowić dla niej istotnej trudności.

W ocenie Sądu brak jest dowodów na to, że spółce grozi obecnie groźba niewypłacalności.

Reasumując, przedstawione przez spółkę dokumenty nie pozwalają przyjąć, że pozostaje ona w złej sytuacji majątkowej.

Z tego też względu, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak

w sentencji.