Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 212/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-04-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 10 kwietnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

R. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2012 r., w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Jednocześnie skarżący, działający przez pełnomocnika, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku, wskazano, że wykonanie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł może zagrozić płynności finansowej przedsiębiorstwa prowadzonego przez skarżącego, a w konsekwencji wyrządzi mu poważną szkodę finansową, bowiem jest to jedyne źródło utrzymania jego rodziny. W ocenie strony skarżącej konsekwencje egzekucji powyższej kwoty mogą być trudne do odwrócenia, a późniejszy jej zwrot może nie przywrócić stanu sprzed egzekucji. Dodatkowo podniesiono, że działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącego wymaga ciągłych nakładów finansowych związanych z wydatkami na paliwo, przeglądy techniczne, czy ubezpieczenia, w związku z czym egzekucja nałożonej kary pieniężnej może utrudnić pokrywanie bieżących wydatków, w tym wynagrodzenia dla pracowników firmy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże § 2 art. 61 p.p.s.a. przewiduje, że w razie wniesienia skargi właściwy organ może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, wykonanie w całości lub w części zaskarżonych decyzji, postanowień, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków oraz aktów terenowych organów administracji rządowej, za wyjątkiem przepisów prawa miejscowego. Stosownie zaś do przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu skargi sądowi administracyjnemu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W analizowanym przepisie chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, albo przez przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy. Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno prawne, jak i faktyczne. Rodzaj i zakres wystąpienia tych skutków musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2008 r., sygn. akt II GZ 139/08).

Dokonując oceny złożonego wniosku w okolicznościach niniejszej sprawy, sąd uznał, że brak jest uzasadnienia dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że zachodzą ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, ograniczając się do lakonicznego i skrótowego uzasadnienia. W takiej sytuacji sąd pozbawiony został możliwości oceny zasadności wniosku, polegającej na zbadaniu, czy wykonanie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł może rodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki dla strony skarżącej. Uzasadnieniem przyznania ochrony tymczasowej nie może być samo ryzyko wyegzekwowania nałożonej kary.

Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak m.in.: postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). Wobec powyższego, nie wystarczy ogólny wywód strony. Twierdzenia strony powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wywody w tej materii powinny być poparte nie tylko szczegółową argumentacją ale także materiałem dowodowym (por. postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 2910/11).

W opinii sądu strona skarżąca w istocie nie uzasadniła swoich tez i twierdzeń odnoszących się do wniosku i przemawiających za jego uwzględnieniem. Skarżąca nie przedłożyła jakichkolwiek dokumentów dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej, a także nie powołała się na konkretne okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak danych wskazujących na aktualną sytuację majątkową strony nie pozwolił na ocenę, czy wykonanie tej decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku wnioskodawcy, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki. Sąd administracyjny nie ma zaś obowiązku działania w tej kwestii z urzędu.

W konsekwencji należało uznać, że okoliczności powołane w niniejszej sprawie dla uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie stanowią tego rodzaju okoliczności, które zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. mogłyby skutkować pozytywnym orzeczeniem w tej kwestii.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.