Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2324/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny za niewykonanie wyroku-art. 154 PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 154 par. 6 i 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Marciniak Sędziowie: WSA Włodzimierz Kowalczyk WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2014 r. sprawy ze skargi M. B., W. B., H. B. i J. G. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 496/12 i ukaranie organu grzywną 1. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w wysokości 2.000 (dwa tysiące) złotych płatną w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 2. zasądza od Prezydenta W. na rzecz M. B., W. B., H. B. i J. G. solidarnie kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

H. B., M. B., J. G. i W. B., reprezentowani przez adw. M. R., wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na niewykonanie przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 496/12. Wskazanym wyrokiem Sąd w punkcie 1 zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], ozn. hip. "[...]" w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; w punkcie 2 stwierdził, że bezczynność Prezydenta W. w prowadzeniu postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu skargi H. B., M. B., J.G. i W. B. zaznaczyli, że do dnia wniesienia skargi Prezydent W. nie rozpoznał przedmiotowego wniosku o odszkodowanie. Skarżący wyjaśnili, że pismem z dnia 10 kwietnia 2014 r. ich pełnomocnik zwrócił się do organu o wyznaczenie rozprawy administracyjnej celem uzgodnienia interesów stron i rozstrzygnięcia sprawy. Aby przyspieszyć wydanie decyzji, skarżący przedłożyli operat szacunkowy z dnia 15 listopada 2013 r., sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego.

Pismem z dnia 9 czerwca 2014 r. skarżący wezwali Prezydenta W. do wykonania prawomocnego wyroku.

W wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze podniesiono, że organ odmawia operatowi szacunkowemu z dnia 15 listopada 2013 r. mocy dowodowej, w sytuacji, gdy nie sporządza operatu na własne zlecenie. Ponadto skarżący dodali, że wszyscy spadkobiercy dawnych właścicieli hipotecznych nieruchomości zostali ustaleni i nie ma przeszkód uniemożliwiających zakończenie sprawy. Tymczasem jedyną reakcją organu jest kolejne pismo przedłużające termin rozpoznania wniosku o odszkodowanie. Tym samym, w ocenie pełnomocnika skarżących, skarga jest uzasadniona i skutkować winna ukaraniem organu grzywną w wysokości 15.000 zł.

Odpowiadając na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że pełnomocnik stron pismem z dnia 14 lipca 2014 r. został poinformowany o przyczynach niedotrzymania terminu wyznaczonego przez Sąd (duża ilość spraw z zakresu odszkodowań) oraz o nowym terminie wydania decyzji do dnia 30 listopada 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, co skutkować musi wymierzeniem Prezydentowi W. grzywny.

Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - powoływana dalej jako "p.p.s.a.", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 496/12 zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], ozn. hip. "[...]" w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Bezsporne jest, że akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu wpłynęły do Urzędu Miasta W. w dniu 4 września 2013 r. Termin do wykonania wyroku upłynął zatem z dniem 4 listopada 2013 r. Niekwestionowaną okolicznością jest jednak to, że do dnia wniesienia skargi z dnia 10 czerwca 2014 r., mimo uprzedniego wezwania organu do wykonania prawomocnego wyroku, Prezydent W. nie wykonał nałożonego wyrokiem Sądu zobowiązania do zakończenia postępowania.

W tym stanie rzeczy wniosek o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny jest niewątpliwie uzasadniony. Zważyć bowiem należy, że niewykonywanie wyroków sądów - niezależnie od tego czy są to wyroki sądów administracyjnych (jak w niniejszej sprawie), czy sądów powszechnych - w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowane. W szczególności nie można zaakceptować, czy też usprawiedliwiać sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Taka sytuacja wszak prowadzić musi nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też szerzej do samej władzy publicznej. Świadczy przy tym o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania.

Stosownie do art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

W realiach niniejszej sprawy Sąd ocenił, iż wystarczająco represyjną, jak też dyscyplinującą funkcję spełni grzywna w wysokości 2000 złotych, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Wymierzając organowi grzywnę w wyżej wskazanej wysokości Sąd wziął pod uwagę skomplikowany charakter sprawy, jaką jest niewątpliwie sprawa z zakresu odszkodowań za grunt [...] oraz czas, jaki upłynął od dnia, w którym decyzja powinna zostać wydana (11 miesięcy), jak również podjęte w tym czasie przez Prezydenta W. czynności zmierzające do wydania decyzji w sprawie. I tak, w dniu 14 października 2013 r. organ wystąpił do właściwej jednostki organizacyjnej Urzędu W. o przesłanie akt lokalizacyjnych dotyczących nieruchomości przy ul. [...]. Następnie pismem z dnia 13 listopada 2013 r. zobowiązał strony mieszkające poza granicami kraju do ustanowienia pełnomocników do doręczeń mających miejsce zamieszkania w Polsce. Sąd uwzględnił także, że Prezydent W. pismami z dnia 14 października 2013 r., 30 kwietnia 2014 r. oraz 14 lipca 2014 r., czyniąc zadość przepisom art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), informował strony o przyczynie niezakończenia postępowania w terminie wyznaczonym przez Sąd oraz przewidywanej dacie wydania decyzji odpowiednio do dnia 31 stycznia 2014 r., 31 sierpnia 2014 r. i 30 listopada 2014 r. Ponadto w zawiadomieniu z dnia 30 kwietnia 2014 r. organ ustosunkował się do przedłożonego przez stronę operatu szacunkowego – jako dowodu w sprawie.

W realiach niniejszej sprawy podkreślenia wymaga, że duża ilość spraw z zakresu odszkodowań, jakkolwiek nie stanowi usprawiedliwienia dla niewykonania wyroku Sądu, to nie uzasadnia wymierzenia organowi grzywny w wyższej wysokości.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w pkt 2 sentencji na podstawie art. 200 p.p.s.a.