Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 372/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1 i 2, art. 61 ust. 1 i 8, art. 41 ust. 2 pkt 7 i 7a
journal: Dz.U. 2017 poz 1460
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych  w perspektywie finansowej 2014- 2020  - tekst jedn.
article: art. 17 ust. 1, art. 22
journal: Dz.U. 2017 poz 700
law: Ustawa z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.) Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Dolnośląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 marca 2021 r. sygn. akt III SA/Wr 776/20 w sprawie ze skargi [A] Sp. z o.o. w M. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa Dolnośląskiego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny projektu oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 4 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Wr 776/20, w sprawie ze skargi [A] Sp. z o.o. w M. na uchwałę Zarządu Województwa Dolnośląskiego z [...] listopada 2020 r. w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny formalno-merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu – stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia oraz orzekł o kosztach postępowania.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

Pismem z dnia [...] września 2020 r. Dolnośląska Instytucja Pośrednicząca (dalej: DIP) poinformowała skarżącego o odrzuceniu jego wniosku o dofinansowanie projektu pn.: "Wsparcie na utrzymanie działalności firmy [A] Sp. z o. o." z powodu niespełnienia kryteriów oceny formalno-merytorycznej, tj. "Rodzaj prowadzonej działalności wg PKD". W uzasadnieniu wskazano, że do złożenia wniosku o dofinansowanie uprawnieni są wyłącznie wnioskodawcy prowadzący na dzień 1 grudnia 2019 r. jako przeważającą – zgodnie z odpowiednimi rejestrami – wskazaną działalność gospodarczą, m.in. zakwaterowanie (sekcja I, cały dział 55).

Zdaniem organu przeprowadzającego nabór wniosków, zgodnie z dokumentami rejestrowymi na dzień 1 grudnia 2019 r. wnioskodawca nie miał zarejestrowanej jako przeważającej działalności gospodarczej mieszczącej się w zakresie wskazanym w Regulaminie konkursu. Zgodnie z dokumentem rejestrowym kod PKD 55.10 został wprowadzony jako przeważająca działalność dopiero z dniem 8 lipca 2020 r.

Uchwałą z [...] listopada 2020 r. Zarząd Województwa Dolnośląskiego nie uwzględnił złożonego przez skarżącą protestu. W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotowe kryterium sprawdza, jaka działalność wnioskodawców była wskazana jako przeważająca w publicznych rejestrach działalności gospodarczej na dzień 1 grudnia 2019 r. Zarząd wyjaśnił, że z informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z Krajowego Rejestru Sądowego (KRS) wynika, że kod przeważającej działalności gospodarczej w przypadku wnioskodawcy został wprowadzony wpisem nr 25 z dnia 8 lipca 2020 r., czyli po dacie 1 grudnia 2019 r. ZWD przytoczył treść art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. 2021 r. poz. 112, dalej ustawa o KRS) i stwierdził, że omawiane kryterium formalno-merytoryczne ma charakter tzw. "zero-jedynkowy", tzn. nie ma możliwości dokonania analizy projektu opartej o inne przesłanki niż te wymienione w definicji kryterium. Nawiązując do dołączonych przez wnioskodawcę na etapie protestu nowych informacji oraz załączników (m.in. wypisu z REGON z 11 marca 2004 r.), ZWD podkreślił, że na etapie procedury odwoławczej wnioskodawca nie ma możliwości przedstawiania dokumentów innych niż te, w oparciu o które dokonana została ocena jego wniosku o dofinansowanie, gdyż instytucja, rozpoznając protest od negatywnej oceny projektu, weryfikuje jedynie prawidłowość oceny dokonanej przez Instytucję Organizującą Nabór. Dodatkowo ZWD wyjaśnił, iż zaświadczenie o numerze REGON, zaświadczenie z Inspektoratu Sanitarnego, decyzja wojewody czy protokół z kontroli okresowej hotelu nie mają wpływu na ocenę spełnienia przedmiotowego kryterium. Jest ono bowiem weryfikowane na podstawie publicznych rejestrów działalności gospodarczej (w przedmiotowym przypadku w KRS) w określonej w opisie kryterium dacie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że powyższa ocena została przeprowadzona w sposób naruszający prawo.

Sąd wskazał, że w reakcji na epidemię COVID-19 na gruncie prawa unijnego, jak i prawa krajowego wprowadzonych zostało szereg szczególnych rozwiązań służących przeciwdziałaniom skutkom COVID-19, w tym ukierunkowanych na wsparcie dla MŚP (trwający stan epidemii COVID-19 powoduje, że przepisy są zmieniane oraz dostosowywane do aktualnych potrzeb). Powyższe nie spowodowało jednak, że podstawowe zasady unijne przestały obowiązywać, w tym obowiązujące przy realizacji programów operacyjnych finansowanych z budżetu Unii. Sytuacja związana z COVID-19 i przyjęte rozwiązania i przepisy prawne wprowadzają niewątpliwie nowy kontekst dla ich stosowania i oceny ich dochowania. A zatem nadal aktualna jest zasada zgodności operacji finansowanych z funduszy strukturalnych z prawem Unii (art. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U.UE.L.2013.347.320). Nie uległy również zmianie przepisy dotyczące należytego zarządzania funduszami. Na zasadę tę składa się m.in. wprowadzenie odpowiednich procedur wyboru i kryteriów, które będą stosowane przy realizacji operacji. Wynika to wprost z art. 125 ust. 3 lit. a) ww. rozporządzenia.

Sąd wyjaśnił, że instytucja organizująca przedmiotowy nabór projektów do finansowania z EFRR nie została zwolniona od stosowania procedur wyboru i kryteriów, które zapewniają, że operacje przyczynią się do osiągnięcia celów szczegółowych i rezultatów odpowiednich priorytetów przy jednoczesnym zagwarantowaniu przestrzegania m.in. zasady równości wobec prawa, zasady proporcjonalności, zasad przejrzystości, rzetelności, bezstronności.

Jak wynika z Regulaminu naboru, celem naboru jest wyłonienie projektów, które w największym stopniu przyczynią się do osiągnięcia celów RPO WD oraz celów Działania 1.5 D określonych w SZOOP RPO WD. Przedmiotem naboru jest udzielenie wsparcia na realizację projektów Osi priorytetowej 1 Przedsiębiorstwa i innowacje RPO WD 2014-2020, określonych dla Działania 1.5. Rozwój produktów i usług w MSP – typ 1.5.D, którego celem szczegółowym jest udzielenie wsparcia mikro i małym przedsiębiorstwom dotkniętych skutkami COVID-19. Celem projektu jest udzielenie wsparcia na utrzymanie działalności oraz płynności finansowej mikro i małego przedsiębiorstwa, które odnotowało spadek obrotów (przychodów ze sprzedaży) o co najmniej 50% w okresie wybranego jednego miesiąca w roku 2000, począwszy od 1 marca 2020 do 31 maja 2020 roku, w porównaniu do uśrednionych miesięcznych obrotów (przychodów ze sprzedaży) w roku 2019, poprzez finansowanie kapitału obrotowego za pomocą stawki jednostkowej zgodnie z przyjętymi założeniami zawartymi w niniejszym regulaminie.

Tak określonym celom (w tym celom szczegółowym) – zgodnie z art. 125 ust. 3 lit. a) rozporządzenia 1303/2013 oraz zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej – winny być dedykowane procedury wyboru i kryteria, tj. winny zapewnić osiągnięcie tych celów z zachowaniem, m.in. zasad przejrzystości, niedyskryminacyjnego charakteru, proporcjonalności.

Jednym z kryteriów określających krąg podmiotów, których ma dotyczyć ww. wsparcie, jest kryterium (sporne w sprawie), które przewiduje, że o wsparcie może ubiegać się wnioskodawca, prowadzący na dzień 1 grudnia 2019 r. jako przeważającą – zgodnie z odpowiednimi rejestrami – wskazaną działalność gospodarczą, m.in. Sekcja I, Cały Dział 55 Zakwaterowanie. Kryterium oceniane jest na podstawie zapisów wniosku oraz weryfikowane na podstawie dostępnych publicznych rejestrów działalności gospodarczej. A w rubryce opis znaczenia kryterium wskazano, że Kryterium obligatoryjne (spełnienie jest niezbędne dla możliwości otrzymania dofinansowania) – Brak możliwości korekty.

Odnosząc się do omawianego kryterium, Sąd zauważył, że w warunkach naboru nie zostało zdefiniowane pojęcie "przeważającej działalności", co jest ewidentnym mankamentem tego kryterium co do jego jasności, ponieważ wymaga odkodowania tego pojęcia poprzez poszukiwanie jego znaczenia w innych aktach prawnych.

W rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz.U. z 2007 r., NR 251, POZ. 1885 ze zm., dalej: rozporządzenie PKD), wydanym na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 443, ze zm.) w załączniku Zasady PKD Zasady Budowy Klasyfikacji pkt 7 wyjaśniono, że przeważającą działalnością jednostki statystycznej jest działalność posiadająca największy udział wskaźnika (np. wartość dodana, produkcja brutto, wartość sprzedaży, wielkość zatrudnienia lub wynagrodzeń) charakteryzującego działalność jednostki. W badaniach statystycznych zalecanym wskaźnikiem służącym do określenia przeważającej działalności jest wartość dodana.

W ustawie o KRS w art. 40 ust. 1 przewidziano z kolei obowiązek przedsiębiorcy do zamieszczenia w rejestrze przedsiębiorców przedmiot działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) – nie więcej niż dziesięć pozycji, w tym jeden przedmiot przeważającej działalności na poziomie podklasy. Jednak sama ustawa o KRS nie definiuje pojęcia przeważającej działalności.

W ustawie o statystyce publicznej w art. 42 ust. 3 pkt 4 wskazano, że wpisowi do Krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej (REGON) podlegają informacje dotyczące wykonywanej działalności, w tym rodzaj przeważającej działalności. Informacje te są wpisywane do rejestru na wniosek danego podmiotu. Do wniosku dołącza się dokumenty określone przepisami innych ustaw, potwierdzające powstanie podmiotu albo podjęcie działalności, zmianę cech objętych wpisem bądź skreślenie podmiotu. W samej ustawie o statystyce również nie ma definicji pojęcia "przeważającej działalności gospodarczej", ale w art. 46 ustawy zawarta jest delegacja ustawowa do określenia sposobu i metodologii prowadzenia i aktualizacji rejestru podmiotów, wzory wniosków, ankiet i zaświadczeń, uwzględniając konieczność zapewnienia kompletności oraz aktualizacji danych gromadzonych w tym rejestrze. Sposób kodowania wykonywanej działalności, w tym rodzaju przeważającej działalności, określa § 9 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie sposobu i metodologii prowadzenia i aktualizacji krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej, wzorów wniosków, ankiet i zaświadczeń z dnia 30 listopada 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 2009 ze zm., dalej: rozporządzenie o metodologii), stanowiąc, że Rodzaj przeważającej działalności ustala się (...) na podstawie procentowego udziału poszczególnych rodzajów działalności w ogólnej wartości przychodów ze sprzedaży lub, jeżeli nie jest możliwe zastosowanie tego miernika, na podstawie udziału pracujących, wykonujących poszczególne rodzaje działalności, w ogólnej liczbie pracujących.

Zdaniem WSA, w świetle zapisów Regulaminu naboru oraz przywołanych przepisów jedynym możliwym sposobem odkodowania pojęcia "przeważającej działalności" jest przyjęcie go w znaczeniu wynikającym z ww. przepisów statystycznych. Wobec tego należy stwierdzić, że podmiot, o jakim mowa w Regulaminie naboru część 6 pkt 10) i w załączniku nr 2 do Regulaminu Tabela L.p. 3, to – w przypadku osób fizycznych – przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą, który na dzień 1 grudnia 2019 r. prowadził przeważającą działalność we wskazanym zakresie (wg podanego PKD; w sprawie Sekcja I, cały Dział 55 Zakwaterowanie), a dana przeważająca działalność jest ustalona na podstawie procentowego udziału poszczególnych rodzajów działalności w ogólnej wartości przychodów ze sprzedaży lub, jeżeli nie jest możliwe zastosowanie tego miernika, na podstawie udziału pracujących, wykonujących poszczególne rodzaje działalności, w ogólnej liczbie pracujących.

Sąd podkreślił doniosłe znaczenie właściwego zdefiniowania pojęcia przeważającej działalności w kontekście celu RPO WD i celu szczegółowego przedmiotowego naboru do finansowania z EFRR, który stanowi reakcję na negatywne skutki epidemii COVID-19 i jak wynika z przepisów i unijnych i krajowych nastawiony jest na realne – rzeczywiste wsparcie dla podmiotów, które skutki epidemii COVID-19 faktycznie ponoszą (np. poprzez wprowadzone ograniczenia w prowadzeniu działalności). Chodzi zatem o to, aby wsparcie (oczywiście przy spełnieniu pozostałych celów i warunków naboru) otrzymały podmioty faktycznie prowadzące na dzień 1 grudnia 2019 r. jako przeważającą działalność we wskazanym zakresie wg podanego PKD.

Po wyjaśnieniu pojęcia przeważającej działalności, Sąd odniósł się do przyjętego w warunkach naboru sposobu potwierdzenia (weryfikacji) spełnienia wymogu "prowadzenia na dzień 1 grudnia 2019 r. jako przeważającej działalności w podanym zakresie wg PKD" oraz skutków przyjętego rozwiązania.

W ocenie Sądu zapisy ww. Regulaminu i Załącznika nr 2 w odniesieniu do sposobu wykazania spełnienia kryterium prowadzenia jako przeważającą działalności we wskazanym zakresie również nie zostały sformułowane w sposób przejrzysty. W Regulaminie przewidziano dokumenty rejestrowe oraz inne dokumenty, a w załączniku nr 2 Tabela Lp. 3, wyjaśniono że kryterium będzie oceniane na podstawie zapisów wniosku oraz weryfikowane na podstawie dostępnych publicznie rejestrów działalności gospodarczej. Dalsze doprecyzowanie powyższych zapisów znalazło się dopiero na stronie internetowej DIP w zakładce "często zadawane pytania". Do tej zakładki odsyłał Regulamin część 20 Forma i sposób udzielania wnioskodawcy wyjaśnień w kwestiach dotyczących naboru, gdzie wskazano, że ta baza będzie w pierwszej kolejności stanowić materiał pomocniczy dla wnioskodawcy. Tam też zawarto wyjaśnienie, że za "inne dokumenty" będą uznane wnioski do KRS/CEIDG lub wniosek aktualizacyjny dotyczący działalności złożony w terminie do 1 grudnia 2019 r. i nierozpoznany do dnia Naboru. Wykluczono tam również faktury, umowy i inne dokumenty związane z prowadzeniem działalności.

Nadto, jak wynika z niniejszej sprawy, w praktyce DIP i ZWD, przyjmują że decydujące znaczenie przy spełnieniu przedmiotowego kryterium ma wpis w CEIDG/KRS w określonej dacie, tj. w dacie 1 grudnia 2019 r. w KRS/CEIDG widnieć wpis dotyczący danej przeważającej działalności.

Dla oceny zasadności takiego sposobu weryfikacji spełnienia kryterium (dokumenty rejestrowe, wpis w rejestrze działalności gospodarczej) trzeba uwzględnić i odnieść się do znaczenia, jakie w przepisach krajowych ma wpis w rejestrze. Skoro bowiem w warunkach naboru posłużono się odesłaniem do rejestrów działalności gospodarczej, to nie ma powodu, aby wpis w rejestrze miał odmienny charakter, aniżeli wynika to z przepisów go normujących. Jest to również uzasadnione tym, że takie znaczenie rejestrów i wpisów w nich zamieszczanych jest wiadome/znane wnioskodawcom.

Z przepisów ustawy o KRS wynika, że wpis w rejestrze podlega aktualizacji. Podmiot zobowiązany jest do informowania o zachodzących zmianach w zakresie danych przekazanych we wniosku o wpis (m.in. przeważającej działalności) w terminie 7 dni od zdarzenia uzasadniającego dokonanie wpisu (art. 22). Natomiast zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o KRS domniemywa się, że dane wpisane do Rejestru są prawdziwe. W myśl art. 18 ust. 1 ww. ustawy podmiot wpisany do Rejestru ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną zgłoszeniem do Rejestru nieprawdziwych danych, jeżeli podlegały obowiązkowi wpisu na jego wniosek, a także niezgłoszeniem danych podlegających obowiązkowi wpisu do Rejestru w ustawowym terminie, chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą nie ponosi odpowiedzialności.

A według § 14 rozporządzenia o metodologii aktualizacja rejestru (REGON) jest dokonywana przez służby statystki publicznej na podstawie, m.in. wniosku na formularzu RG-OP. A zgodnie z § 2. Rejestr REGON jest aktualizowany w zakresie wpisu informacji, zmiany informacji objętych wpisem oraz skreślenia informacji, na podstawie:

1) danych oraz informacji przekazywanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (Dz. U. poz. 647, 1544, 1629 i 2244 oraz z 2019 r. poz. 60 i 730), zwanej dalej "ustawą o CEIDGPIP";

2) danych objętych treścią wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym oraz danych uzupełniających, o których mowa w art. 42 ust. 3a ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej, zwanej dalej "ustawą", przekazywanych odpowiednio z Krajowego Rejestru Sądowego oraz z Centralnego Rejestru Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników - w przypadku podmiotów podlegających wpisowi do Krajowego Rejestru Sądowego, z wyłączeniem rejestru dłużników niewypłacalnych i podmiotów, o których mowa w art. 49a ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1142, 1893 i 1923);

Sąd przypomniał, że domniemanie prawdziwości danych ujawnionych w Krajowym Rejestrze Sądowym jest domniemaniem wzruszalnym, które można obalić, wykazując, iż w rzeczywistości istnieje inny stan faktyczny niż ten ujawniony w rejestrze. Regulacja art. 17 ust. 1 ma charakter wzruszalny, a zatem osoba, której zależy na wykazaniu okoliczności odmiennych, może podjąć próby ich udowodnienia i tym samym obalenia domniemania.

W ocenie Sądu I instancji, przyjęty w warunkach przedmiotowego naboru jako jedyny sposób weryfikacji – warunku prowadzenia na dzień 1 grudnia 2019 r. jako przeważającej działalności gospodarczej wg podanego PKD – tj. wpis we właściwym dostępnym publicznym rejestrze działalności gospodarczej, nie przyczynia się do realizacji celu naboru, w tym celu szczegółowego, nie spełnia wymogu z art. 125 ust. 3 lit. a ppkt (i) i (ii), nie dochowuje zasady proporcjonalności, jak również w efekcie prowadzi do naruszenia zasady równości wobec prawa z art. 20 Karty praw podstawowych. Sąd podkreślił, że wsparcie w ramach niniejszego naboru jest reakcją na skutki epidemii COVID-19 i jest ukierunkowane na realne/faktyczne wsparcie dla podmiotów, które te skutki ponoszą (oczywiście przy spełnieniu innych celów i wymogów naboru), co wprost wynika z celów naboru i celów szczegółowych i przepisów unijnych. A zatem wprowadzane w naborze do wsparcia, kryteria i dowody na ich spełnienie nie mogą w żaden sposób utrudniać osiągnięcia tych celów.

Wprowadzony w sprawie jako jedyny sposób (dowód) spełnienia spornego kryterium – wpis w rejestrze – nie znajduje uzasadnienia ani jako pełniący funkcję zabezpieczenia przed dostępem do wsparcia podmiotów nieuprawnionych, ani jako uproszczenie procedur, na co powołuje się DIP i ZWD. Wpis w KRS korzysta wprawdzie z domniemania prawdziwości, jednak jest ono wzruszalne, a zatem nie można takiego wpisu traktować jako gwarancji, że podmiot wnioskujący o wsparcie na pewno spełnia wymagane kryterium, co uzasadniałoby wyłączność takiego dowodu, zwłaszcza że istnieje inna możliwość wykazania spełnienia kryterium.

Sąd I instancji nie podzielił argumentacji organu w kwestii odniesienia się jedynie do Krajowego Rejestru Sądowego, na podstawie którego dokonano oceny spełnienia spornego Kryterium przez beneficjenta. Zgodnie bowiem z powoływanym już Regulaminem naboru (rozdział 6 pkt 10) jednym z warunków udzielenia wsparcia jest okoliczność prowadzenia na dzień 1 grudnia 2019 r. jako przeważającej działalności (co ma odzwierciedlenie w dokumentach rejestrowych, innych dokumentach) w zakresie m.in. Sekcja I, cały Dział 55 – Zakwaterowanie. Natomiast z twierdzeń beneficjenta wynika, że w Krajowym Rejestrze Urzędowych Podmiotów Gospodarki Narodowej prowadzonym przez Urząd Statystyczny w zaświadczeniu z dnia 8 lutego 2005 r. urząd ten stwierdził, nadając spółce numer REGON, rodzaj prowadzonej działalności PKD 55.10.Z Hotele. Nadto w aktach administracyjnych znajduje się zaświadczenie z 11 marca 2004 r. KRUPGN o numerze REGON, z którego wynika jako rodzaj przeważającej działalności beneficjenta (PKD) – Hotele i Motele z restauracjami. Krajowy rejestr urzędowy podmiotów gospodarki narodowej jest publicznym rejestrem, został utworzony na podstawie art. 41 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. 2020, poz. 443, ze zm.). Rejestr ten dostarcza między innymi ogólnej charakterystyki działających w gospodarce narodowej podmiotów w przekrojach: terytorialnym, własnościowym, rodzajów działalności, form prawnych. Zdaniem Sądu, twierdzenie ZWD, że spełnienie przedmiotowego kryterium weryfikowane jest wyłącznie na podstawie KRS stanowi nadinterpretację zapisów Regulaminu. Interpretacja reprezentowana zarówno przez DIP jak i ZWD jest krzywdząca i sprzeczna z celem wsparcia, w szczególności w sytuacji skarżącego, którego działalność gospodarcza została ujawniona we wskazanym publicznym rejestrze i wskazuje na spełnienie przez beneficjenta wymaganego kryterium. Skoro zapisy rejestru korzystają z domniemania prawdziwości i na to powołuje się sam ZWD, to nie znajduje Sąd powodu, aby powyższy zapis w rejestrze strony z takiego domniemania nie miał korzystać.

Zdaniem WSA, sposób postępowania DIP spowodował, że wybór projektów do dofinansowania nie nastąpił w sposób przejrzysty z zachowaniem wymogów z art. 125 ust. 3 lit. a) ppkt (i) i (ii) rozporządzenia nr 1303/2013, doszło również do naruszenia art. 20 Karty praw podstawowych. Naruszono także art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało bowiem oparte na wykluczeniu skarżącego z kręgu podmiotów mogących ubiegać się o dofinansowanie bez umożliwienia wykazania, że skarżący spełnia kryterium prowadzenia na dzień 1 grudnia 2019 r. przeważającej działalności wg podanego PKD. Nadto nie uwzględniono danych z rejestru, jakim dysponował skarżący. Sąd wskazał, że rozpatrując ponownie sprawę organ zobowiązany będzie uwzględnić wyrażone w niniejszym uzasadnieniu stanowisko.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Zarząd Województwa Dolnośląskiego, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Oświadczył ponadto, iż zrzeka się rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono

I. naruszenie prawa materialnego, tj.:

1. art. 37 ust.1 w związku z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy wdrożeniowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że Dolnośląska Instytucja Pośrednicząca określiła kryterium nr 3 w sposób niezgodny z obowiązującym prawem, co spowodowało, że nabór wniosków nie został przeprowadzony w sposób przejrzysty, podczas gdy powyższe kryterium zostało sprecyzowane w sposób jasny i przejrzysty dla wszystkich potencjalnych wnioskodawców;

2. art. 37 ust. 2 w związku z art. 41 ust. 2 pkt 7 i 7a ustawy wdrożeniowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przy ocenie spornego kryterium organ winien dokonać szczegółowej analizy wszystkich przedstawionych przez skarżącego wraz z protestem dokumentów, co w efekcie prowadziłoby do naruszenia zasad przejrzystości oraz rzetelności wyboru projektów, gdyż to Regulamin naboru określa kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia, zakres, w jakim jest możliwe jego uzupełnianie lub poprawianie w części dotyczącej spełniania kryteriów wyboru oraz zasady równego dostępu wnioskodawców do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów i organ zobowiązany był do przestrzegania jego zapisów, które były jasno i jednoznacznie sformułowane;

3. art. 37 ust. 1 i 2 w związku z art. 41 ust. 2 pkt 7 i 7a ustawy wdrożeniowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że Instytucja Organizująca Konkurs określiła kryterium nr 3, a także zakres, w jakim jest możliwe uzupełnianie lub poprawianie projektu w części dotyczącej spełniania przez projekt kryteriów wyboru projektów w trakcie jego oceny w sposób niezgodny zobowiązującym prawem, podczas gdy Instytucja ta posiada ustawowe umocowanie do ustalenia obowiązujących w danym naborze zasad i ustaliła je wedle swojej najlepszej wiedzy i doświadczenia, kierując się zasadami przejrzystości, rzetelności i bezstronności;

4. art. 17 ust. 1 i art. 22 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 112) w zw. z art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że organ naruszył dyspozycję tego przepisu, skoro wpis w KRS wprawdzie korzysta z domniemania prawdziwości ujawnionych danych, ale jest domniemaniem wzruszalnym, to weryfikacja warunku prowadzenia działalności gospodarczej na dzień 1 grudnia 2019 r. jako przeważającej działalności tylko na podstawie KRS nie może oprzeć się na domniemaniu jego prawdziwości, tymczasem organ miał prawo oprzeć się na domniemaniu jego prawdziwości (podobnie jak IOK miało prawo do jego zastosowania, konstruując sporne kryterium zatwierdzone przez Komitet Monitorujący), bowiem organ nie może ponosić negatywnych skutków zaniechań skarżącego wnioskodawcy, który nie dokonał aktualizacji wpisu w terminie 7 dni od powstania zdarzenia uzasadniającego dokonanie wpisu;

5. art. 125 ust. 3 lit. a) ppkt (i) i (ii) rozporządzenia ogólnego w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że wybór projektów do dofinansowania nie nastąpił w sposób przejrzysty z zachowaniem wymogów wskazanych w tym przepisie, tj. braku zapewnienia przez utworzenie kryterium nr 3, że operacje przyczynią się do osiągnięcia celów szczegółowych i rezultatów odpowiednich priorytetów, a także, że wskazane kryterium narusza zasadę niedyskryminacji oraz jest nieprzejrzyste, podczas gdy wynikający z treści spornego kryterium krąg potencjalnych wnioskodawców/ beneficjentów został określony za pomocą jasnych reguł, a w jego treści jednoznacznie określono sposób jego weryfikacji, nie dyskryminując żadnego z potencjalnych wnioskodawców/beneficjentów, co w efekcie skutkuje tym, że sposób weryfikacji zasugerowany przez Sąd I instancji wprost prowadziłby do naruszenia celów i istoty naboru, skomplikowania procedury naboru (w tym jej przedłużenia), a w efekcie braku szybkiej pomocy mikro i małym przedsiębiorstwom dotkniętym skutkami COVID-19;

6. art. 37 ust. 1 i 2 w zw. z art. 41 ust. 1 i ust. 2 pkt 7 i 7a ustawy wdrożeniowej, art. 20 Karty Praw Podstawowych oraz art. 125 ust. 3 lit. a) ppkt (i) i (ii) Rozporządzenia ogólnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez Sąd I instancji, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób sprzeczny z prawem, gdyż należało umożliwić skarżącemu – z pominięciem zasad określonych w dokumentacji naborowej – spełnienie spornego kryterium oraz uwzględnić zaświadczenia wydane przez Urząd Statystyczny, dotyczące rodzaju prowadzonej przez skarżącego działalności, podczas, gdy takie zachowanie wprost prowadziłoby do naruszenia zasady przejrzystości, równości wobec prawa, dokumentacji naborowej a także obowiązku przeprowadzenia wyboru projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz skutkowałoby przeprowadzeniem oceny projektu wbrew ustalonym kryteriom ich wyboru.

7. art. 20 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (2007/C 303/01) (Dz.U.UE C z dnia 14 grudnia 2007 r.) w zw. z art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez Sąd I instancji, że w wyniku

zastosowanego kryterium nr 3 oraz jego nadinterpretacji przez organ, a także braku umożliwienia Skarżącemu wykazania – za pomocą innych dokumentów, aniżeli tylko wpis w KRS – że spełnia on wskazane kryterium, wybór projektów do dofinansowania oraz ocena projektu nastąpiły z naruszeniem zasady równości wobec prawa podczas gdy z uwagi na istotę procedury naborowej organ nie mógł badać dokumentacji przedstawionej na etapie protestu ani jej uzupełniać, a sporne

kryterium było skonstruowane w sposób jasny i dostępny dla wszystkich potencjalnych wnioskodawców.

II. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 125 ust. 3 lit. a ppkt (i) i (ii) rozporządzenia ogólnego, poprzez przyjęcie, że rozstrzygnięcie narusza zasadę rzetelności, która związana jest z ustanowieniem jasnym i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, gdy tymczasem zapisy dokumentacji naborowej – w tym dotyczące spornego kryterium nr 3 – określały w sposób jasny, przejrzysty i zrozumiały krąg potencjalnych wnioskodawców, a zatem sposób naboru nie powodował naruszenia zasady równości wnioskodawców wobec prawa;

2) art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej wobec przekroczenia przez przez Sąd I instancji zakresu kognicji ustalonego powyższym przepisem, gdyż Sąd, badając legalność dokonania oceny przez organ kryterium nr 3, w zasadzie uznał spełnienie przez skarżącego tegoż kryterium, podczas gdy zgodnie z ww. przepisem Sąd winien zbadać, czy ocena została dokonana zgodnie z przepisami prawa, w szczególności czy dany wniosek/projekt spełnia wymogi kryterium;

3) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli, polegające na nierozpoznaniu istoty sprawy, tj. pominięcie istoty i celów dokonywania oceny projektów w tzw. uproszczonej procedurze w związku z wystąpieniem epidemii Covid-19 w oparciu o zasady precyzyjnie określone w dokumentacji naborowej;

4) art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na niepełnym uzasadnieniu rozstrzyganego zagadnienia prawnego poprzez niewskazanie wyjaśnień brak wskazania co do dalszego postępowania w sprawie przez ZWD.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka, reprezentowana przez Prezesa Zarządu, wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336). Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała.

Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania sprowadzają się przede wszystkim do zarzutów przekroczenia przez Sąd I instancji kompetencji wynikających z art. 61 ust. 1 i ust. 8 ustawy wdrożeniowej w związku z art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a.

Odnosząc się do tych zarzutów, wskazać należy, że kompetencja sądów administracyjnych do rozpoznawania skarg na nieuwzględnienie protestu w postępowaniu określonym przepisami ustawy wdrożeniowej wynika z art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. W wyniku jednoznacznego wskazania w tym przepisie sądów administracyjnych jako instytucji rozpoznających skargi na nieuwzględnienie protestu, rozpoznawanie przez sądy administracyjne takich skarg mieści się w zakresie sądowej kontroli administracji publicznej określonej w art. 3 § 1 i § 3 p.p.s.a. oraz w zakresie sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sądy administracyjnej kreślonym w § 1 § 1 prawa o ustroju sądów administracyjnych. W myśl art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej, w wyniku rozpoznania skargi sąd może uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1. Natomiast zgodnie z art. 37 ust. 1 tej ustawy właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Zatem sąd, kontrolując zgodność z prawem postępowania takiego, jak przedmiotowe w sprawie, ocenia również przestrzeganie art. 37 ust. 1 i ust. 3 ustawy wdrożeniowej.

Wydając zaskarżony wyrok, Sąd I instancji działał w granicach tak określonych kompetencji, uznając, że ocena projektu pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów została dokonana naruszeniem prawa, nie zapewniając przejrzystości, rzetelności i bezstronności w przeprowadzeniu wyboru, a więc z naruszeniem art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej.

Wynikająca z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zasada przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości traktowania wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania dotyczy każdego etapu konkursu, począwszy od momentu przygotowywania Regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego, aż po zakończenie samego postępowania konkursowego. Zasady te mają charakter normatywny, stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej i znajdują umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów ma charakter instrumentalny w relacji do zasady równości, formułując wobec właściwej instytucji przeprowadzającej wybór projektów do dofinansowania, obowiązek jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Wymogi stawiane wnioskującym o udzielenie wsparcia, jeżeli na podstawie oceny ich spełnienia, miałoby to skutkować negatywnymi konsekwencjami, muszą być formułowane w sposób jednoznaczny, jasny i precyzyjny. Chodzi więc o to, aby nie pozostawiono żadnych wątpliwości odnośnie przyjmowanych w danym postępowaniu konkursowym kryteriów oceny projektów oraz oceny ich spełniania, które powinny być znane wnioskodawcom i w odpowiedni sposób im notyfikowane. Powyższe ma tą konsekwencję, że służy gwarantowaniu pewności i stałości obowiązywania kryteriów oceny, a w konsekwencji wyboru projektów do dofinansowania i eliminowania w tym zakresie jakichkolwiek domniemań stwarzających ryzyko zaistnienia pola dla jakiejkolwiek dowolności – gdy chodzi o stosowane kryteria oceny projektów – niweczącej przywołane powyżej zasady, a mianowicie zasady przejrzystości i rzetelności wyboru projektów oraz zasadę równego dostępu wnioskodawców do informacji o warunkach wyboru projektów (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2018 r., sygn. akt II GSK 4127/17, LEX nr 2479129). Regulamin konkursu wraz z jego załącznikami – jako dokument systemu realizacji – nie może podlegać wykładni, której rezultat byłby nie do pogodzenia z normatywnymi zasadami przejrzystości oraz rzetelności wyboru projektów do dofinansowania oraz z zasadą równego dostępu wnioskodawców do informacji o warunkach i sposobie (w tym kryteriach) wyboru projektów.

Kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się nie do weryfikacji merytorycznej wniosku, a do zbadania, czy przeprowadzona procedura konkursowa oraz dokonana w jej trakcie ocena projektu nie naruszają powyższych reguł. W przedmiotowej sprawie istota zagadnienia spornego sprowadzała się do tego, czy zgodnie ze wskazanymi zasadami oceniono spełnienie kryterium: "prowadzenia na dzień 1 grudnia 2019 r. jako przeważającej działalności w zakresie: m.in. Sekcja I, Cały Dział 55 Zakwaterowanie". W regulaminie wskazano przy tym, że kryterium to oceniane będzie na podstawie zapisów wniosku oraz weryfikowane na podstawie dostępnych publicznych rejestrów działalności gospodarczej. Sąd I instancji – wbrew zarzutom skargi kasacyjnej – nie stwierdził, że kryterium to zostało spełnione. Stwierdził tylko, że ocena niespełnienia tego kryterium na skutek braku wpisania takiej działalności jako przeważającej w KRS na dzień 1 grudnia 2019 r. naruszała wyżej wskazane zasady oceny projektów wynikające z art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej. Sąd I instancji wziął przy tym pod uwagę cele wsparcia, to jest pomoc dla podmiotów prowadzących jako przeważająca działalności działalność z działu 55 PKD. Wskazał na wynikające z przedstawionych przez Wnioskodawcę informacji i okoliczności, z których wynika możliwość spełnienia tego kryterium, mimo braku odpowiedniego wpisu co do przeważającej działalności w KRS. Sąd I instancji przeprowadził też analizę znaczenia wpisu w KRS, jego deklaracyjnego charakteru. Wskazał na inne możliwości ustalenia przeważającej działalności na dzień 1 grudnia 2019 r. Wskazał też na brak przejrzystości w regulaminie naboru, gdzie z jednej strony dla wykazania tego kryterium przewidziano dokumenty rejestrowe oraz inne dokumenty, a w załączniku nr 2 Tabela Lp. 3, wyjaśniono że kryterium będzie oceniane na podstawie zapisów wniosku oraz weryfikowane na podstawie dostępnych publicznie rejestrów działalności gospodarczej. Na stronie internetowej DIP wyjaśniono zaś, że za "inne dokumenty" dotyczące spełnienia tego kryterium będą uznane wnioski do KRS/CEIDG lub wniosek aktualizacyjny dotyczący działalności złożony w terminie do 1 grudnia 2019 r. i nierozpoznany do dnia naboru. Już samo stwierdzenie, że "kryterium będzie oceniane na podstawie wniosku oraz zweryfikowane na podstawie dostępnych publicznych rejestrów działalności gospodarczej" powinno prowadzić do wniosku, że kryterium ma być oceniane przede wszystkim na podstawie zapisów wniosku, a więc ma być oceniane jego materialne spełnienie. Nie wskazano wprost konkretnie wymaganego wpisu w KRS na dzień 1 grudnia 2019 r.

Zatem nie są zasadne zarzuty skargi kasacyjnej zarówno dotyczące przekroczenia kompetencji przez Sąd I instancji, jak i nierozpoznania istoty sprawy. Niezasadny jest też zarzut, że Sąd I instancji dokonał uznania spełnienia kryterium nr 3 przez skarżącą. WSA wskazał tylko wyczerpująco, dlaczego ocena niespełnienia tego kryterium została dokonana z naruszeniem prawa. Również nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut ten dotyczy braku zaleceń co do dalszego postępowania. Sąd I instancji wskazał, że przyjęty w warunkach przedmiotowego naboru jako jedyny sposób weryfikacji warunku prowadzenia na dzień 1 grudnia 2019 r. jako przeważającej działalności gospodarczej wg podanego PKD – tj. wpis we właściwym dostępnym publicznym rejestrze działalności gospodarczej nie przyczynia się do realizacji celu naboru, w tym celu szczegółowego. Sposób ten nie spełnia wymogu z art. 125 ust. 3 lit. a) ppkt (i) i (ii) rozporządzenia nr 1303/2013), nie dochowuje zasady proporcjonalności, jak również w efekcie prowadzi do naruszenia zasady równości wobec prawa z art. 20 Karty praw podstawowych. Wprowadzane w naborze kryteria i dowody na ich spełnienie nie mogą w żaden sposób utrudniać osiągnięcia celów wsparcia. Wpis w rejestrze, jako jedyny sposób weryfikacji spełnienia przedmiotowego kryterium, wobec jego deklaratoryjnego charakteru, nie wypełnia również swojej funkcji jako uproszczenie procedur naboru.

Wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie zasługiwały zatem na uwzględnienie.

Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, należy zauważyć, że w znacznej części stanowią one powtórzenie zarzutów naruszenia przepisów postępowania.

Pierwsze cztery zarzuty naruszenia prawa materialnego dotyczą naruszenia art. 37 ust. 1 i 2 oraz art. 41 ust. 2 pkt 7 i pkt 7a ustawy wdrożeniowej. Kluczowe znaczenie ma tu przepis art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Zgodnie z tym przepisem właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. To właśnie naruszenie tego przepisu wyznaczającego sposób oceny projektów zarzucił Sąd I instancji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku zasadnie uznał, że ocena spełnienia kryterium nr 3 w oparciu wyłącznie o stan zapisu w KRS na dzień 1 grudnia 2019 r. naruszała wyznaczone przez art. 37 ust. 1 zasady wyboru projektów. Jak wynika z pełnego odpisu KRS spółki, wpisu w zakresie przeważającej działalności (hotele i podobne obiekty zakwaterowania) dokonano 8 lipca 2020 r., zaś przed tą datą spółka w ogóle nie miała określonej przeważającej działalności gospodarczej w tym rejestrze. Wymóg w tym zakresie został wprowadzony do art. 40 ust. 1 ustawy o KRS na mocy art. 1 pkt 13 ustawy z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1161). Spółka natomiast, działając na rynku od 2004 roku, posiadała wpis co do przeważającej działalności gospodarczej w rejestrze REGON, o czym poinformowała organ na etapie postępowania odwoławczego. Uwzględnienie treści wniosku złożonego przez skarżącego o zmianę w KRS co do wpisu przeważającej działalności mogło zatem prowadzić do innej oceny spełnienia tego kryterium, kluczowego ze względu na cel wsparcia.

Nie naruszył też Sąd I instancji art. 17 ust. 1 i art. 22 ustawy o KRS. WSA trafnie zauważył, że przepis ten stwarza tylko domniemanie prawdziwości wpisanych danych, które jest usuwalne. Aktualny w danej dacie wpis nie przesądza o aktualności danych, w szczególności co do zakresu prowadzonej działalności, czy tym bardziej przeważającej działalności w sytuacji, gdy między zgłoszeniem aktualizacji danych, a dokonaniem wpisu w KRS upływa pewien czas. Nie wpływa też na ocenę rozbieżności wpisu w KRS ze stanem rzeczywistym przekroczenia 7-dniowego terminu do zgłoszenia zmian od ich zaistnienia. Trafnie WSA wskazał w tej sytuacji, że oparcie się wyłącznie na stanie wpisu w KRS na dzień 1 grudnia 2019 r. naruszało zasady oceny projektów wynikające z art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej. Sąd I instancji nie naruszył tym samym art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej ani art. 17 ust. 1 i art. 22 ustawy o KRS przez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów.

Nie narusza też art. 37 ust. i ust. 2 ustawy wdrożeniowej wymóg starannej oceny wniosku w oparciu o przedstawione dokumenty, w tym w szczególności co do spełnienia kryterium nr 3. Tym kryterium było zasadniczo prowadzenie przeważającej działalności gospodarczej określonej w dziale 55 PKD. Wpis w KRS na dzień 1 grudnia 2019 r. miał stanowić jeden z dopuszczalnych sposobów weryfikacji danych co do rodzaju przeważającej działalności w tym dniu, a nie zasadniczym wymogiem materialnym spełnienia kryterium 3. Twierdzenie autora skargi kasacyjnej, że szczegółowa analiza przedstawionych przez wnioskującą o przyznanie pomocy dokumentów prowadzi do naruszenia zasad przejrzystości oraz rzetelności wyboru projektów są oczywiście bezpodstawne.

Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 7 i pkt 7a ustawy wdrożeniowej, należy zauważyć, że przepisy te wskazują tylko na konieczne postanowienia regulaminu postępowania konkursowego, nie określając materialnej treści tych postanowień. Sąd I instancji nie zarzucał braku tych uregulowań, a więc naruszenia tego przepisu przez organ, a tylko naruszenie art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej. Zatem WSA nie naruszył art. 41 ust. 2 pkt 7 i pkt 7a ustawy wdrożeniowej przez wadliwe zastosowanie tego przepisu.

W tej sytuacji należało uznać, że zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego postawione w pkt 2 ppkt 1-4 petitum skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie.

Również nietrafny jest zarzut naruszenia art. 125 ust. 3 lit a) ppkt (i) i (ii) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013. Zgodnie z tymi przepisami instytucja zarządzająca sporządza i po zatwierdzeniu, stosuje odpowiednie procedury wyboru i kryteria, które zapewniają, że operacje przyczynią się do osiągnięcia celów szczegółowych i rezultatów odpowiednich priorytetów, są niedyskryminujące i przejrzyste. Wymóg stosowania niedyskryminujących i przejrzystych procedur zawiera również art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej. Skoro – jak wyżej wykazano – Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej, to tym samym za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 125 ust. 3 lit a) ppkt (i) i (ii) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013. Sąd I instancji nie tylko zasadnie uznał, że został naruszony art. 31 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej, ale wskazał też trafnie, że przeprowadzona przez organy procedura wyboru była skoncentrowana na formalnym (dodatkowo niejednoznacznie określonym) wymogu zarejestrowania jako przeważającej działalności z Działu 55 PKD, z pominięciem przyczynienia się jej do osiągnięcia celów szczegółowych i rezultatów objętych programem wsparcia, to jest wsparcia podmiotów gospodarczych prowadzących działalność z zakresie Działu 55 PKD, które dotknięte zostały istotnie skutkami ograniczenia działalności wywołanego pandemią covid-19.

Z wyżej przedstawionych przyczyn za niezasadne należało uznać również ostatnie dwa zarzuty skargi kasacyjnej wiążące zarzut naruszenia art. 37 ust, 1 i 2 oraz art. 41 ust. 1 i ust. 2 pkt 7 i 7a z naruszeniem art. 20 Karty Praw Podstawowych, stanowiącego, że wszyscy są równi wobec prawa. Przepis ten nie został naruszony, bowiem Sąd I instancji, dokonując właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, to jest art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej, prawidłowo je zastosował, uznając, że przedmiotowa procedura wyboru została dokonana z naruszeniem tych przepisów. Sąd I instancji nie uczynił art. 20 Karty Praw Podstawowych podstawą rozstrzygnięcia, a tylko powołał się na ten zapis w swej argumentacji, która była prawidłowa – co wyżej wykazano. Argumentacja ta byłaby też trafna bez powoływania się na art. 20 Karty Praw Podstawowych, tym bardziej wiec zarzut naruszenia tego przepisu jest nieuzasadniony.

Biorąc to wszystko pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skargę kasacyjna należało oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a. jako niemającą usprawiedliwionych podstaw.