Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 547/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2009-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 8 stycznia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie: sędzia WSA Anna Klotz (spr.) sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 8 stycznia 2009 roku sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia utwardzenia działki oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 547/08

Uzasadnienie

S. K. działając przez pełnomocnika radcę prawnego P. W., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), a utrzymującą w mocy decyzję z upoważnienia Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, w przedmiocie zgłoszonego sprzeciwu w sprawie zgłoszenia utwardzenia części działki nr 277/20 w m.[...] , gm. [...].

Z akt sprawy wynika, że postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] r., sygn. akt [...] na nieruchomości stanowiącej współwłasność M. K., M. K. oraz W. K., położonej w [...], gm. [...], dla której Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą Kw 50051, ustanowiona została na rzecz każdoczesnego właściciela tej nieruchomości, zapisanej w księdze wieczystej nr Kw 50371, prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...], na A. R. K. i S. K. we wspólności ustawowej, służebność drogi koniecznej wg. załącznika mapowego.

Pismem z dnia [...] r. działając w imieniu skarżącego – pełnomocnik radca prawny P. W. zgłosił Staroście [...] zamiar wykonania przejazdu poprzez położenie kostki brukowej na nieruchomości obciążonej służebnością drogi koniecznej w granicach ustalonych powyższym postanowieniem Sądu Rejonowego w [...].

Do zgłoszenia zostało załączone postanowienie Sądu Rejonowego w [...] o ustanowieniu drogi koniecznej, które w ocenie zgłaszającego na podstawie art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego zastępuje oświadczenie wymagane na podstawie art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego.

Postanowieniem z dnia [...] r. Starosta [...] wezwał skarżącego w terminie 7 dni o uzupełnienie zgłoszenia poprzez złożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, określonego rozporządzeniem Ministra Infrastruktury (Dz. U. Nr 120, poz. 1127), obejmującego działkę nr 227/20 w m. [...] wraz ze wskazaniem dokumentów bądź tytułów prawnych, z których wynika prawo do dysponowania ww. działką.

W piśmie z dnia [...] r. pełnomocnik S. K. złożył oświadczenie, że zgłaszającemu przysługuje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oznaczoną nr 277/20 stanowiącą własność M. K., M. K. oraz W. K. w postaci ograniczonego prawa rzeczowego, ustanowionego postanowieniem Sądu Rejonowego w [...]. Radca prawny oświadczył również, że jest świadomy odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdy w złożonym oświadczeniu. Powyższe pismo zostało podpisane tylko przez pełnomocnika skarżącego.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] naczelnik Wydziału Architektury i Budownictwa, działając z upoważnienia Starosty [...] zgłosił sprzeciw w sprawie utwardzenia części działki nr 277/20 w ramach prawa służebności – drogi koniecznej objętego wnioskiem skarżącego.

Jako powód rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał to, że oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie zostało złożone przez inwestora osobiście i nie zostało złożone na wzorze określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury.

Organ stwierdził, że czynność ta jest objęta rygorem odpowiedzialności karnej, która jest odpowiedzialnością zindywidualizowaną i w przypadku osób fizycznych, działanie przez pełnomocnika w tej sprawie jest wykluczone.

Od powyższej decyzji organu I instancji skarżący poprzez pełnomocnika złożył odwołanie, w którym zarzucił :

-naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.), art. 30 ust. 2 , art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11, art. 81 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11, art. 81 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 82 ust. 2 Prawa budowlanego i w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym.

-art. 6, 7, 8, 9, 32 i 55 4 kpa,

-art. 244 kc w zw. z art. 145 kc.

Z uwagi na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł, że ustanowienie prawomocnym postanowieniem Sądu drogi koniecznej daje mu pełne prawo do korzystania z drogi koniecznej w zakresie dojazdu do swojej działki pozbawionej dostępu do drogi publicznej. W ocenie skarżącego Starosta błędnie powołał w decyzji art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego jako podstawę prawną zgłoszenia. Przepis ten dotyczy utwardzenia powierzchni gruntu na działkach budowlanych, a w rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z pojęciem działki budowlanej, które to pojecie zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zdaniem odwołującego się definicja obiektu budowlanego zawarta w art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego nie daje żadnych podstaw do przyjęcia, że dostosowanie wjazdu jest budynkiem, czy też budowlą, czy też obiektem małej architektury. Zatem dostosowanie dojazdu na działce o powierzchni 27 m² nie wymaga zgłoszenia w myśl art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Zdaniem skarżącego nieuzasadnione jest stanowisko organu o konieczności osobistego złożenie oświadczenia na podst. art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego przez inwestora i z żadnego przepisu prawa nie wynika obowiązek złożenia oświadczenia na wzorze przewidzianym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury. Skarżący podkreślił również, że organ nie przesłał ww. wzoru.

Nie honorowanie drogi koniecznej ustanowionej prawomocnym postanowieniem sądu potwierdza podejrzenie sprzyjania p. K.

Zdaniem skarżącego Prawo budowlane w art. 3 pkt 11 wprost wymienia ograniczone prawo rzeczowe jako prawo do dysponowania gruntem.

Skarżący zakwestionował również, że decyzja organu I instancji została wydana przez Starostwo Powiatowe w [...], a nie przez Starostę lub upoważnionego przez niego pracownika.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy stwierdził w uzasadnieniu decyzji, że z akt administracyjnych sprawy jednoznacznie wynika, że inwestor zgłaszając zamiar wykonania robót polegających na utwardzeniu kostką brukową części działki nr 277/20, na której została ustanowiona droga konieczna nie dołączył oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pomimo, iż obowiązek ten został pod rygorem wniesienia sprzeciwu nałożony na inwestora w drodze postanowienia wydanego przez organ I instancji.

Zdaniem Wojewody pismo pełnomocnika z dnia [...] r. nie jest oświadczeniem w rozumieniu art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Nadto organ dodał, że pełnomocnictwo załączone do akt nie potwierdza, aby inwestor upoważnił pełnomocnika do podpisania w jego imieniu oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Załączone natomiast postanowienie Sądu Rejonowego w [...] o ustanowieniu drogi koniecznej nie uprawnia do przeprowadzania robót objętych zgłoszeniem bez uzgodnienia z właścicielem terenu.

Wojewoda odnosząc się do zarzutu podpisania decyzji przez osobę nieuprawnioną stwierdził, że decyzja ta podpisana została przez osobę uprawnioną, działającą z upoważnienia Starosty [...], a użyte w zaskarżonej decyzji pieczęcie są zgodne z załącznikiem nr 5 określającym wzory blankietów korespondencyjnych, pieczęci nagłówkowych i pieczęci do podpisu w organach samorządu powiatowego stanowiącym załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej dla organów powiatu (Dz. U. Nr 160, poz. 1074).

Mając powyższe na uwadze Wojewoda uznał sprzeciw organu I instancji do zgłoszenia za całkowicie uzasadniony.

W skardze do Sądu skarżący działając przez pełnomocnika wniósł o uchylenie decyzji Wojewody [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starostwa Powiatowego oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Zarzucił naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 5 prawa budowlanego w zw. z art. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 30 ust. 2, art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 , art. 81 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11, art. 81 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 82 ust. 2 Prawa budowlanego i w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym.

art. 6, 7, 8, 9, 32 , 77 i 107 3 kpa,

art. 244kc w zw. z art. 145 kc.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, ale przede wszystkim nie zajął stanowiska co do istoty sprawy, a mianowicie, czy w świetle przepisów Prawa budowlanego w ogóle istnieje obowiązek dokonania zgłoszenia przygotowania, przystosowania drogi dojazdowej w sytuacji ustanowienia drogi koniecznej w orzeczeniu sądowym.

Skarżący w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w odwołaniu, które ma stanowić integralną część skargi oraz zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 77 kpa w zw. z art. 140 kpa.

W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Sąd administracyjny posiada uprawnienia kontrolne, które polegają na ocenie czy zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa materialnego oraz przepisami prawa proceduralnego.

Powyższe znajduje odzwierciedlenie w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Katalog spraw przewidzianych do kontroli sądowej zawarty został w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd badając niniejszą sprawę w zakresie swoich kompetencji nie dostrzegł naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ustalony przez organy stan faktyczny sprawy nie budzi żadnych wątpliwości.

Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego do zgłoszenia robót budowlanych należy dołączyć m. in. oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, czyli pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W razie braku takiego oświadczenia właściwy organ nakłada na inwestora w drodze postanowienia obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w określonym terminie, a w przypadku jego nieuzupełnienia - wnosi w formie decyzji sprzeciw.

Nie zrozumiały w ocenie Sądu jest zarzut naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego, który to przepis stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych, w związku z art. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który to znowu przepis stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa "działce budowlanej" - należy przez to rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego.

Bezsporne jest, że działka o nr 277/20 obciążona służebnością jest nieruchomością gruntową. Utwardzenie powierzchni gruntu poprzez ułożenie kostki brukowej na drodze jest robotami budowlanymi, poprzez które należy stosownie do art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Nadto Prawo budowlane w art. 3 pkt 3 zdefiniowało pojecie budowli, poprzez którą należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: (...), drogi, (...)budowle ziemne(...). Przepis ten nie stanowi katalogu zamkniętego. Zatem w ocenie Sądu utwardzenie drogi dojazdowej kostką brukową , będzie stanowiło roboty budowlane.

Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3: wykonywanie robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1, 4–6 oraz 9–13;

Natomiast art. 30 ust. 2 tej ustawy stanowi, że w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia – wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia (ust. 5 cyt. ustawy).

W art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane została uregulowana instytucja sprzeciwu w zakresie wykonywania robót budowlanych objętych zgłoszeniem. Przepis powyższy stanowi, że właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy.

W rozpoznawanej sprawie skarżący naruszył przepis art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Przepis ten stanowi, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę, określony został wzór oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stanowiący załącznik nr 2 do rozporządzenia (Dz. U. z dnia 10 lipca 2003 r.). Zgodnie ze wskazanym wzorem składając oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, inwestor zobowiązany jest wskazać m.in. oznaczenie tytułu prawnego, z którego wynika prawo inwestora do dysponowania daną nieruchomością na cele budowlane.

W świetle powyższego, wbrew twierdzeniu skarżącego przepisy określają wzór oświadczenia.

W toku postępowania administracyjnego pełnomocnik skarżącego złożył tylko kserokopię postanowienia Sądu Rejonowego w [...] o ustanowieniu służebności gruntowej drogi koniecznej, które uprawnia wyłącznie do przechodu i przejazdu przez teren, który zamierza utwardzić kostką brukową. Postanowienie Sądu nie rodzi natomiast prawa do czynienia na nieruchomości obciążonej jakichkolwiek inwestycji, w tym jej utwardzenia. W zaistniałym stanie rzeczy organ, nałożył na skarżącego obowiązek złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania przedmiotowym terenem na cele budowlane, czemu jednak skarżący uchybił. Organ zatem dokonał prawidłowej subsumcji, co wyraża się tym, iż stan faktyczny ustalony w sprawie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej zawartej w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego.

Zgodnie z przepisem art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane. Definicja prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane została określona w art. 3 pkt 11 ustawy - Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem, za prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych.

Zatem ograniczone prawo rzeczowe, w rozpoznawanej sprawie, służebność gruntowa drogi koniecznej, powinna przewidywać uprawnienie do wykonywania robót budowlanych.

Droga konieczna - jest szczególnym rodzajem służebności polegającej na ustanowieniu drogi prowadzącej do drogi publicznej przez nieruchomość sąsiadującą z drogą publiczną na rzecz nieruchomości, która dostępu do drogi publicznej nie ma. Szczególność tej służebności polega na tym, że właścicielowi nieruchomości, która nie ma drogi publicznej przysługuje roszczenie do właścicieli gruntów sąsiednich o ustanowienie za wynagrodzeniem takiej drogi. Przesłanki tego roszczenia reguluje art. 145 Kodeksu cywilnego. Przeprowadzenie drogi koniecznej następuje z uwzględnieniem potrzeb nieruchomości nie mającej dostępu do drogi publicznej; z najmniejszym obciążeniem gruntów, przez które droga ma prowadzić.

Stosownie do treści art. 244 Kc służebność jest ograniczonym prawem rzeczowym. Podstawowe znaczenie ma zapis w akcie notarialnym, który ustanawia służebność gruntową, a w rozpoznawanej sprawie w postanowieniu Sądu Rejonowego w [...]. Z zapisu tego powinien wynikać zakres tej służebności. Właściciel nieruchomości władnącej może dokonać wszelkich czynności - w zakresie przysługującej mu służebności – przejazdu i przechodu - aby prawidłowo mógł wykonywać swe uprawnienie. Jeżeli warunkiem prawidłowego korzystania z prawa przechodu i przejazdu jest dokonanie remontu drogi, właściciel nieruchomości obciążonej nie może przeciwstawić się działaniom uprawnionego. Jeżeli więc remont ma na celu doprowadzenie drogi do stanu, w którym możliwe jest prawidłowe wykonywanie służebności, właściciel nieruchomości obciążonej nie może sprzeciwiać się takiemu remontowi. W związku z powyższym należy stwierdzić, że czynności właściciela nieruchomości obciążonej, polegające na niedopuszczeniu do prac remontowych sprzeciwiają się ustanowionej służebności, są więc sprzeczne z prawem. Właściciel nieruchomości władnącej może w takim przypadku wezwać właściciela nieruchomości obciążonej do umożliwienia mu prawidłowego wykonywania służebności, a w razie braku pozytywnej odpowiedzi, skierować sprawę do sądu.

Zatem w celu realizacji zamiaru utwardzenia drogi stanowiącej służebność drogi koniecznej konieczna jest zgoda właścicieli nieruchomości obciążonej lub odpowiednie orzeczenie Sądu w tym zakresie.

Załączone do akt administracyjnych postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] r. Sygn. akt [...] nie przewiduje w treści uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Rozstrzyga jedynie o ustanowieniu służebności drogi koniecznej na nieruchomości stanowiącej współwłasność M. K., M. K. oraz W. K.. Służebność drogi koniecznej oznaczana została przerywaną linią na mapie sporządzonej 16 września 2004 r. przez biegłego z zakresu geodezji, i mapa ta stanowi integralną część postanowienia. Powyższe postanowienie Sądu Rejonowego w [...] nie zwolniło skarżącego z obowiązku wykazania się posiadanym prawem dysponowania nieruchomością obciążoną służebnością drogi koniecznej na cele budowlane.

W tym stanie rzeczy całkowicie jest nieuzasadniony zarzut skarżącego naruszenia art. 30 ust. 2, art. 34 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 3 pkr 11 ustawy Prawo budowlane oraz art. 244 w zw. z art. 145 Kc.

Odbiegając od powyższego, wyjaśnienia w sprawie wymaga to, czy pełnomocnik skarżącego mógł złożyć oświadczenie, o którym jest mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 - Prawo budowlane, zważając przy tym na formalno - materialnoprawny charakter tego oświadczenia. Prowadząc rozważania w omawianym powyżej zakresie Sąd podziela stanowisko organów, iż oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w przypadku, gdy inwestorami są osoby fizyczne, nie może być złożone przez pełnomocnika.

W ocenie Sądu niedopuszczalne jest zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych podpisane przez pełnomocnika. To inwestor osobiście winien złożyć oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie to nie jest oświadczeniem woli, tylko oświadczeniem wiedzy, składanym pod rygorem odpowiedzialności karnej i dlatego nie może być złożone przez pełnomocnika. W myśl art. 32 kpa strona może działać przez pełnomocnika, chyba, że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Taka właśnie sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Organ winien wezwać stronę do osobistego działania. Organ dopełnił tej czynności kierując wezwanie do skarżącego w postanowieniu z dnia [...] r.

Sąd przy kontroli legalności zaskarżonych decyzji nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania. Uzasadnienia organów oddają istotę sprawy.

Zatem na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd skargę oddalił, jako nieuzasadnioną.

A. Klotz E. Piechowiak R. Owczarzak