Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 20/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzające ją postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 14a
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 21 ust. 1 pkt 46
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Asesor WSA Hieronim Sęk (spr.), Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2008 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone decyzja i postanowienie nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz J. S. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 4 stycznia 2006 r. (data wpływu wniosku do organu podatkowego) J. S. - Skarżący w niniejszej sprawie, zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (dalej zwanego "NUS") z wnioskiem o udzielenie interpretacji podatkowej w trybie art. 14a § 1 ustawy z dnia 13 listopada 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), powoływanej dalej jako "O.p.", w zakresie stosowania zwolnienia podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przedstawiając stan faktyczny stwierdził, że: - w dniu [...] listopada 2004 r. zawarł umowę o pracę z Przedstawicielstwem Programu Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju (UNDP); - na podstawie tej umowy wykonuje pracę bezpośrednio związaną z celami programów finansowanych z bezzwrotnej pomocy pochodzącej ze środków Unii Europejskiej, budżetu państwa oraz Organizacji Narodów Zjednoczonych; - pracodawca wypłaca mu wynagrodzenie za pracę bezpośrednio realizującą cel Programu Operacyjnego - Program Inicjatywy Wspólnotowej EQUAL dla Polski 2004-2006 r. z Ministerstwa Gospodarki, finansowanego ze środków pomocowych pochodzących z budżetu Unii Europejskiej PIW EQUAL, - jest zgłoszony w oficjalnej nocie UNDP do Ministerstwa Spraw Zagranicznych jako pracownik tego programu.

Do wniosku o udzielenie interpretacji załączono kopię umowy o pracę wraz z aneksami, tłumaczeniami, zakresem obowiązków oraz kopię noty z listą pracowników UNDP.

Zdaniem wnioskodawcy uzyskany dochód z umowy o pracę jest przedmiotowo zwolniony z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 17 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f.".

Postanowieniem z dnia [...] marca 2006 r. NUS uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu stwierdził, że z przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji stanu faktycznego oraz załączonych do wniosku dokumentów wynika, iż wnioskodawca jest koordynatorem ds. komunikacji zatrudnionym przez Program Rozwoju Narodów Zjednoczonych (UND), do jego obowiązków należy wykonywanie określonych czynności (aktualizowanie stron internetowych UNDP, rozprowadzanie miesięcznika UNDP w Polsce, nadzorowanie komunikacja w związku z imprezami organizowanymi przez UNDP, sporządzanie materiałów pisemnych związanych z kampanią /.../), ale nie wynika natomiast, aby wnioskodawca realizował bezpośrednio cel Programu Operacyjnego - Program Inicjatywy Wspólnotowej EQUAL dla Polski. W związku z tymi okolicznościami organ podatkowy uznał, że uzyskane przez wnioskodawcę wynagrodzenie z tytułu zawartej umowy z UNDP nie podlega zwolnieniu z opodatkowania na mocy art. 21 ust. l pkt. 46 u.p.d.o.f... i wnioskodawca ma obowiązek odprowadzania stosownych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składania deklaracji podatkowych z tym związanych...

W piśmie z dnia 6 kwietnia 2006 r. żalący się wniósł o zmianę wydanego postanowienia i uznanie stanowiska zawartego we wniosku o udzielenie interpretacji za prawidłowe. Podkreślił, że jako etatowy pracownik UNDP poprzez swoją pracę bezpośrednio realizuje cele programów UNDP, które są finansowane ze środków Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz Unii Europejskiej (Inicjatywa Współnotowa EQUAL). W jego ocenie postanowienie NUS oparte zostało na błędnej interpretacji dołączonej do wniosku umowy o pracę. Z przedstawionych bowiem dokumentów wynika, że osoba zatrudniona na umowę o pracę z UNDP jest pracownikiem UNDP z prawami i obowiązkami związanymi bezpośrednio z wykonywaną funkcją a nie zewnętrznym podwykonawcą Organizacji. Wskazał również, że stanowisko jego ma potwierdzenie w piśmie Departamentu Podatków Bezpośrednich Ministerstwa Finansów z dnia 27 czerwca 2003 r., w którym stwierdzono, że w przypadku spełnienia przesłanek z art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. zwolnienie od odprowadzania podatku dochodowego dotyczy pracowników instytucji, która otrzymała środki na realizację programu pomocowego, a także w interpretacjach wydawanych przez inne organy podatkowe. Do zażalenia żalący się dołączył zaświadczenia pracodawcy na okoliczność źródła otrzymywanych dochodów, charakteru i statusu jego pracy.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. (zwany dalej "DIS") decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. odmówił zmiany postanowienia organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji podniósł, iż ze stanu faktycznego podanego we wniosku oraz z dokumentów dołączonych do zażalenia wynika, że wynagrodzenie wypłacane przez UNDP jest finansowane ze środków Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz Unii Europejskiej (Inicjatywa Współnotowa EQUAL). Zgodnie zaś z przepisami, którymi przyjęto Program Inicjatywy Wspólnotowej EQUAL dla Polski 2004-2006 (rozdział IX Programu) płatność na rzecz Partnerstw na Rzecz Rozwoju, tj. na rzecz grupy podmiotów realizujących projekt w ramach Programu EQUAL jest finansowana z dwóch odrębnych źródeł krajowych: prefinansowania (75% funduszy przeznaczonych do refundacji przez Europejski Fundusz Społeczny) i współfinansowania (25% funduszy z krajowej rezerwy, zgodnie z zasadami rezerwy budżetowej). Pomoc zatem jaką otrzymują beneficjenci realizujący projekt w ramach programu EQUAL w 75% pochodzi ze środków pożyczonych z budżetu państwa na prefinansowanie realizowanego programu. W związku z tym nie jest to pomoc otrzymana ze środków bezzwrotnej pomocy, a jedynie takie pochodzenie warunkuje zwolnienie przedmiotowe z podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f... Reasumując, DIS stwierdził, że wypłacane Skarżącemu przez UNDP wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę z dnia [...] listopada 2004 r. stanowi przychód podlegający opodatkowaniu na zasadach wskazanych w zaskarżonym postanowieniu, z tym że od przychodów uzyskanych z tego tytułu w 2007 r... Skarżący jest obowiązany wpłacać zaliczki bez równoczesnego składania deklaracji PIT-53.

W skardze z dnia 16 marca 2007 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżący wniósł o uchylenie decyzji DIS. Zaskarżając decyzję w całości zarzucił naruszenie:

1) art. 122 O.p. poprzez:

- nie wyjaśnienie jakiego rodzaju czynności, a szczególności na rzecz jakiego podmiotu i w ramach jakich programów wykonywane są przez Skarżącego na rzecz UNDP, a w konsekwencji nie wyjaśnienie, czy otrzymywane przez niego dochody spełniając warunki określone w art. 21 ust. 1 pkt 46 lit. b) u.p.d.o.f.,

- nie wyjaśnienie na czym polegają działania UNDP, a w szczególności niewyjaśnienie jakiego rodzaju programy i z jakich środków finansowane realizuje UNDP, co skutkowało błędnym przyjęciem, iż osiągane przez Skarżącego dochody nie korzystają ze zwolnienia podatkowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f.;

2) prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. przez przyjęcie, wbrew zasadom wykładni językowej, iż programy realizowane ze środków pochodzących z Europejskiego Fundusz Społecznego są programami finansowanymi przez budżet Państwa.

W uzasadnieniu skargi, dołączając do niej szereg dokumentów w postaci umów o dofinansowanie i umów o Partnerstwie, Skarżący szeroko dowodził, iż w ramach wykonywanych obowiązków pracowniczych bezpośrednio realizuje cele różnych Programów wchodzących w zakres Programu EQUAL dla Polski, których Partnerem realizującym lub Partnerem – administratorem jest UNDP. Jego zdaniem organ pierwszej instancji wadliwie zatem przyjął, iż nie realizuje on celów programu EQUAL. Natomiast DIS w ogóle nie odniósł się do zaświadczeń z dnia 31 marca 2006 r. oraz z dnia 5 kwietnia 2006 r., dołączonych do zażalenia, które potwierdzały bezpośrednią realizację przez Skarżącego powyższych celów. Zdaniem Skarżącego wadliwe było też przyjęcie przez organ odwoławczy, że program EQUAL jest finansowany z budżetu Państwa. Wskazany w decyzji mechanizm prefinansowania a następnie zwracania środków z Europejskiego Fundusz Społecznego nie dotyczy UNDP, gdyż podmiot ten, jako agenda ONZ korzysta ewentualnie z dofinansowania pochodzącego z tej Organizacji. Okoliczność ta, wywodził Skarżący, jest potwierdzona zaświadczeniem z dnia 12 marca 2006 r., wystawionym przez UNDP, z którego wynika, że wynagrodzenie Skarżącego refinansowane jest ze środków bezzwrotnej pomocy udzielanej przez UNDP na rzecz Polski, a następnie środki te zwracane są przez Krajową Strukturę Wsparcia – Fundusz Współpracy.

W odpowiedzi na skargę DIS wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 26 lutego 2008 r. Skarżący wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje:

skarga okazała się zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja oraz poprzedzające ją postanowienie organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 14a § 3 w związku z § 2 zdanie drugie O.p., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy zauważyć, iż zaskarżona decyzja odmawiała zmiany postanowienia wydanego w przedmiocie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, tj. art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. W tej sytuacji zwrócić trzeba uwagę na kilka charakterystycznych cech postępowania w ramach którego wydawana jest interpretacja. Cechy te mają istotne znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającego ją postanowienia.

W realiach rozpoznanej sprawy postępowanie o wydanie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego uregulowane było przepisami art. 14a – 14e O.p. W art. 14a § 2 O.p. ustawodawca określił warunki formalne wniosku o udzielenie interpretacji. Zgodnie z tym przepisem wniosek składa się do właściwego naczelnika urzędu skarbowego, naczelnika urzędu celnego lub wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty albo marszałka województwa. Składający wniosek jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie. Z kolei organ podatkowy ma obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego zawierając w niej ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa, o czym stanowi art. 14a § 1 i § 3 O.p.

W konsekwencji stwierdzić należy, że w postępowaniu w przedmiocie wydania interpretacji tylko i wyłącznie podatnik (albo płatnik albo inkasent) "wyczerpująco przedstawia stan faktyczny". Przedstawia go przy tym w całym niezbędnym dla oceny prawnej zakresie wprost w treści wniosku, który kieruje do organu mającego wydać interpretację. Oznacza to, iż stan faktyczny brany pod uwagę do wydania interpretacji nie może być "dopowiadany" dołączanymi do wniosku dokumentami. Podatnik w tym postępowaniu nie powinien, a tym bardziej nie musi udowadniać, iż przedstawiany przez niego stan faktyczny ma umocowanie i potwierdzenie w określonym materiale dowodowym. Jednocześnie nie może wymagać, aby organ podatkowy w oparciu o dowody składane przez podatnika lub poszukiwane z urzędu ustalał stan faktyczny, uzupełniał go, czy też oceniał zgodność opisu stanu faktycznego formułowanego we wniosku z rzeczywistością (w przypadku, gdy wniosek podatnika dotyczy stanów, które mają lub miały już miejsce). Z przyczyn zaś oczywistych jest to zupełnie niemożliwe w odniesieniu do stanów przyszłych-hipotetycznych, a takich także może dotyczyć interpretacja. Postępowanie w przedmiocie interpretacji opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym wyczerpująco przedstawionym przez wnioskodawcę, czyli takim stanie, którego wszelkie elementy istotne dla wyrażenia własnego stanowiska w zakresie i sposobu zastosowania prawa podatkowego podatnik przedstawi we wniosku. W stosunku do tak opisanego stanu faktycznego wyrażane jest stanowisko przez podatnika. Natomiast organ podatkowy dokonuje oceny prawnej stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa. Organ ten, co należy podkreślić, w postępowaniu zmierzającym do wydania interpretacji nie jest uprawniony do ingerowania (poprzez negację bądź uzupełnianie) w stan faktyczny nakreślony we wniosku o jej udzielenie. Jak już wspomniano, nie może go własnymi ocenami podważać, ustalać, uzupełniać ani też zmieniać w jakimkolwiek zakresie, nawet wówczas, gdyby w oparciu o inne źródła, czy wiedzę znaną mu z urzędu, miał uzasadnione wątpliwości co do zgodności przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego z obiektywną rzeczywistością... Instytucja interpretacji podatkowej nie daje bowiem organowi podatkowemu w tym względzie stosownych uprawnień dowodowych, co ma swoje uzasadnienie w zupełnie innej roli jaką ma do spełnienia ten organ w rzeczonym postępowaniu (wyraża w nim prawną kwalifikację opisanego przez wnioskodawcę zdarzenia podatkowego – stanu faktycznego) w stosunku do roli, która przypada mu w klasycznym postępowaniu podatkowym (ustala w nim istnienie określonego zdarzenia podatkowego – stanu faktycznego oraz dokonuje jego prawnej kwalifikacji).

Wobec powyższego w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji nie może toczyć się spór o stan faktyczny. Nie może też być prowadzone postępowanie dowodowe zmierzające do zbierania materiałów dowodowych w sposób odpowiadający dyspozycji art. 187 w związku z art. 122 O.p. Brak jest także podstaw do poddawania jakichkolwiek dowodów składanych przez wnioskodawcę swobodnej ocenie, zgodnie z art. 191 O.p. Innymi słowy, postępowanie to nie może zmierzać do kwestionowania przez organ podatkowy stanu faktycznego podawanego przez wnioskodawcę, lecz organ ten ma obowiązek przyjąć do sformułowania oceny prawnej taki stan faktyczny, jaki podaje podatnik. Co najwyżej może wyłącznie w trybie art. 14a § 5 w związku z art. 169 § 1 O.p. żądać od wnioskodawcy uszczegółowienia opisu stanu faktycznego, jeśli uzna, że jest to niezbędne do dokonania jego prawidłowej kwalifikacji prawnej. Organ podatkowy dokonuje więc interpretacji przyjmując za stroną ściśle określony stan faktyczny.

Przedstawione założenia oznaczają, iż czy to interpretacja wydana w formie postanowienia, czy tzw. milcząca interpretacja wywołują skutki prawnopodatkowe o tyle tylko, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będzie pokrywał się ze stanem faktycznym podanym przez podatnika we wniosku. Weryfikowanie zatem rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, jak również ocena dowodów z nim związanych będą mogły mieć miejsce dopiero wówczas, gdy dojdzie do stosowania prawa podatkowego w konkretnym postępowaniu podatkowym, np. zmierzającym do określenia lub ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego za dany okres rozliczeniowy w stosunku do konkretnego podatnika...

Powyższe reguły orzekania obowiązujące w sprawach o udzielenie interpretacji podatkowej nie zostały zachowane przez organy orzekające. Doprowadziło to w konsekwencji do powstania sporu o stan faktyczny, co w tego typu sprawach w ogóle nie może mieć miejsca. Nieuprawnione w szczególności było prowadzenie przez organ pierwszej instancji oceny treści dokumentów złożonych przez Skarżącego razem z wnioskiem o udzielenie interpretacji (umowy o pracę i zakresu obowiązków). Dokonując bowiem takiej oceny organ podatkowy sam zaczyna czynić ustalenia w zakresie stanu faktycznego, co jest niedopuszczalne. Jak już Sąd wyżej wyjaśnił, rolą podatnika w takim postępowaniu nie jest przedstawianie dowodów, lecz przedstawienie (opisanie) stanu faktycznego w sposób wyczerpujący dla możliwości zajęcia własnego stanowiska w sprawie. Rolą zaś organu podatkowego ocena prawna tego stanowiska w ramach przepisów prawa podatkowego w oparciu o taki stan faktyczny, jaki podał podatnik. Wyjaśniono już, że postępowanie w sprawie udzielenia interpretacji podatkowej nie może "przekształcić się" w postępowanie, w którym zbiera się materiał dowodowy i formułuje na jego podstawie ustalenia faktyczne. Organ podatkowy ogranicza się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych tylko okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które zawsze winno być także ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę (art. 14a § 3 O.p.). Z tych samych przyczyn w sprawie nie można było brać pod uwagę kolejnych dowodów, które Skarżący dołączył do zażalenie.

Reasumując, skoro Skarżący przedstawiając we wniosku o udzielenie interpretacji stan faktyczny twierdził, iż w ramach zatrudnienia bezpośrednio realizuje cele programów finansowanych ze środków bezzwrotnej pomocy i że otrzymywane przez niego wynagrodzenie z tytułu świadczenia pracy jest finansowane z takich środków pomocowych pochodzących z budżetu Unii Europejskiej PIW EQUAL i w oparciu o taki stan faktyczny formułuje własne stanowisko w sprawie, to organ podatkowy w tych samych ramach, tj. przy uwzględnieniu takiego właśnie stanu powinien dokonać oceny prawnej stanowiska pytającego. Wydana w takich warunkach interpretacja, jak już wspomniano, będzie wywoływała skutki prawne dla niej właściwe o tyle, o ile rzeczywisty stan faktyczny będzie zgodny ze stanem faktycznym przyjętym za podstawę do jej wydania, tj. stanem faktycznym podanym we wniosku o jej udzielenie.

Tymczasem organy podatkowe, z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów, nie ograniczyły się w swoich ocenach do stanu faktycznego zawartego we wniosku, lecz same dokonały jego zmiany. Organ pierwszej instancji zanegował bezpośrednią realizację przez wnioskodawcę programu finansowanego ze środków bezzwrotnej pomocy, a organ odwoławczy zanegował, iż wynagrodzenie wnioskodawcy pochodzi z takich środków. Podnieść jednak trzeba, że w nakreślonym we wniosku stanie faktycznym nie było mowy o tym, iż ww. wynagrodzenie, uzyskiwane przez Skarżącego, jest finansowane w jakiejkolwiek części ze środków krajowych (współfinansowania w ramach rezerwy budżetowej), bądź jakichkolwiek innych środków niż środki pomocowe.

Wadliwość rozstrzygnięć organów podatkowych źródło swoje miała zatem w tym, że organy te w istocie dokonały własnych ustaleń faktycznych, czego czynić nie mogły z przyczyn wyżej już wyjaśnionych. Negując zatem stan faktyczny nakreślony przez wnioskodawcę we wniosku z dnia 4 stycznia 2006 r. (pismo opatrzone datą 23 listopada 2005 r.) doszły do innej kwalifikacji prawnej wynagrodzenia otrzymywanego przez Skarżącego. Doprowadziły przy tym do podjęcia przez Skarżącego polemiki w tej nowej płaszczyźnie ustaleń faktycznych... Brak z kolei tożsamości stanów faktycznych poddawanych ocenie prawnej przez wnioskodawcę oraz przez organy podatkowe sprawił, że w takim stanie rzeczy mieliśmy do czynienia z oceną dwóch różnych w swym stanie faktycznym spraw – co innego oceniał podatnik, a co innego organ podatkowy. Oczywistym przy tym jest, że zmiana stanu faktycznego może skutkować (i zazwyczaj skutkuje) odmienną jego kwalifikacją prawną. Problem jednak tkwi w tym, że organy podatkowe miały obowiązek poprzestać na stanie faktycznym prezentowanym przez wnioskodawcę, czego nie uczyniły, doprowadzając do wydania interpretacji odnośnie do innego stanu faktycznego, niż tego sobie życzył wnioskodawca.

Mając na uwadze powyższe, Sąd nie mógł uznać za zasadne zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 122 O.p., tj. braku podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Nie mógł również uwzględnić zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. Wydane rozstrzygnięcia oparto bowiem na innym stanie faktycznym, niż podany został we wniosku z dnia 4 stycznia 2006 r., co było działaniem wadliwym. Wadliwość ta sprawiła, że w takiej sytuacji czynienie rozważań w zakresie uchybień prawu materialnemu byłoby przedwczesne.

Organ podatkowy w ponownym postępowaniu winien zatem opierając się na stanie faktycznym opisanym we wniosku o udzielenie interpretacji, dokonać oceny prawnej stanowiska zaprezentowanego przez wnioskodawcę.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania (inne niż dające podstawę do wznowienia postępowania), jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 135 P.p.s.a., Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W razie uwzględnienia skargi Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, a rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku, co wynika z art. 152 P...p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie wskazanych przepisów orzekł zatem jak w sentencji.

Odnośnie do zwrotu kosztów, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do kosztów tych zalicza się między innymi koszty sądowe, w tym wpis (art. 205 § 1 i art. 212 § 1 P.p.s.a.). Wniosek o zwrot kosztów Sąd rozstrzygnął zatem w oparciu o wskazane przepisy zasądzając na rzecz Skarżącego kwotę 200 zł, odpowiadającą uiszczonemu w sprawie wpisowi sądowemu...