Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 392/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 64ba, art. 64ca § 1
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Grzegorz Panek /spr./, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Tomasz Smoleń, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lutego 2023 r. sprawy ze skargi J.M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 15 kwietnia 2022 r., nr 1801-IEE.711.20.2022 w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J. M. (dalej: zobowiązany, skarżący) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 15 kwietnia 2022 r., nr 1801-IEE.711.20.2022 utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] lutego 2022 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

Jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego postanowienia postanowieniem z dnia 14 lutego 2022 r., organ egzekucyjny - Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanego - J. M. na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 10 czerwca 2021 r., o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na należności z tytułu podatku od towarów i usług.

Pismem z dnia 7 marca 2022 r., zobowiązany wniósł do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie zażalenie na powyższe postanowienie organu egzekucyjnego. Po rozpatrzeniu wniesionego zażalenia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie - postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2022 r. - utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego.

Na powyższe postanowienie organu odwoławczego skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W treści skargi stwierdził, że wydanie przez organ postanowienia z dnia 27 stycznia 2022 r. ,,o częściowymi większościowym umorzeniu należności", a następnie wydawanie decyzji sprzecznych z postanowieniem jest dla strony bardzo krzywdzące, narusza zaufanie obywatela do organów władzy, ponieważ ,,w tym postępowaniu organ odmawia umorzenia a w innym umarza należności w zasadniczej części uzasadniając umorzenie przedawnieniem (...), co więcej nie informuje strony o innych rozstrzygnięciach w tej

sprawie". Skarżący wskazał także, że ,,skarży postanowienie zgodnie z pouczeniem bo obawia się że jak tego nie wykona to organ uchyli sobie korzystne dla strony rozstrzygnięcie o umorzeniu, a później zarzuci stronie że mogła już w tym postępowaniu podnosić te argumenty i je skarżyć (...)". Zdaniem skarżącego ,,(...) obecnie organ mówi kiedy można umorzyć i że takie przesłanki nie zachodzą (gdzie wcześniej zachodziły), i nie informuje strony o tym jakie to będzie miało przełożenie dla niej". Skarżący wskazał ponadto, że chciałby uzyskać informację, że te wierzytelności są umorzone w części wynikającej z postanowienia z dnia 27 stycznia 2022 r., ponieważ uważa, że organ celowo wprowadza go w błąd i działa na jego niekorzyść. W ocenie skarżącego na te same należności umorzone przez organ zostały następnie wystawione nowe tytuły egzekucyjne. Końcowo skarżący stwierdził, że działanie organu jest niezgodne z zasadami współżycia społecznego i dobrymi obyczajami oraz z art.58 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r., poz. 1740 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że w myśl art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259; dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Jednocześnie sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w tak wyznaczonych granicach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem złożonej skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 15 kwietnia 2022 r., którym utrzymano w mocy postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...] lutego 2022 r., o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 10 czerwca 2021 r., o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...].

Argumenty podniesione przez skarżącego w skardze w ogóle nie odnoszą się do zaskarżonego postanowienia, lecz do sytuacji związanej z częściowym umorzeniem przez organ egzekucyjny - postanowieniem z dnia 27 stycznia 2022 r., nr [...] - postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 10 czerwca 2021 r., o numerach: [...], [...], [...], [...],[...] i [...], które to rozstrzygnięcie nie zostało zaskarżone przez zobowiązanego i jest ostateczne w administracyjnym toku instancji.

Wbrew twierdzeniom skarżącego w przedmiotowej sprawie nie doszło do wystawienia nowych tytułów wykonawczych na należności, które były już objęte tytułami wykonawczymi i się przedawniły. Postępowanie egzekucyjne prowadzone jest nadal na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 10 czerwca 2021 r., o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], z tym, że w odniesieniu do tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...], [...], [...], [...] i [...] pozostała do wyegzekwowania już tylko kwota należnych i wymagalnych kosztów egzekucyjnych i kosztów upomnienia. Zgodnie bowiem z art. 64ba ustawy postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wygaśnięcie obowiązku, którego dotyczy tytuł wykonawczy, po wszczęciu postępowania egzekucyjnego (a taka właśnie sytuacja miała miejsce w odniesieniu do kwot należności głównej i należnych odsetek dochodzonych na podstawie ww. tytułów wykonawczych) nie zwalnia z obowiązku zapłaty kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych. Stosownie natomiast do art. 64ca § 1 powołanej ustawy, koszty egzekucyjne powstałe w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego na należność pieniężną są dochodzone na podstawie tego tytułu, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Jeżeli zaś chodzi o samą podstawę odmowy zawieszenia postępowania to wydając rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie organy zasadnie uznały, że podstawą do podjęcia takiego rozstrzygnięcia nie może być wskazywana przez skarżącego okoliczność, że decyzje stanowiące podstawę wystawienia tytułów wykonawczych są sprzeczne z prawem i nie stanowią prawidłowej podstawy do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Okoliczności te w świetle przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie stanowią przesłanek uzasadniających zawieszenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Dopóki w obrocie prawnym pozostaje decyzja ostateczna stanowiąca podstawę wystawienia tytułu wykonawczego, podlega ona egzekucji, a organ egzekucyjny nie jest uprawniony do merytorycznego badania tej decyzji i nie ma możliwości negowania prawidłowości nałożenia na stronę obowiązków. Środki ochrony prawnej przysługujące zobowiązanemu w ramach postępowania egzekucyjnego nie mogą bowiem być wykorzystywane do weryfikacji decyzji, która stanowi podstawę wystawienia tytułu wykonawczego.

Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.