Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3782/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-10-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 pkt 6 lit. b tiret trzeci, art. 24 ust. 1 upzp
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art. 4 pkt 21, art. 19 ust. 1, art. 20 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2222
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
article: § 1 ust. 3 pkt 1 lit. a oraz § 9 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 124
law: Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać  drogi publiczne i ich usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 1266/18 w sprawie ze skargi Gminy D. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od Gminy D. na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 września 2018 r. sygn. IV SA/Wa 1266/18 uwzględnił skargę Gminy D. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] stycznia 2018 r. nr [...].

1.2. Jak wynika z ustalonego i niespornego stanu faktycznego, wnioskiem z 18 kwietnia 2017 r. Wójt Gminy D. zawiadomił Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w O. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek położonych przy drodze krajowej nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], gmina D.. W odpowiedzi na ww. zawiadomienie Oddział GDKiA w O. zgłosił uwagi do sporządzanego planu.

1.3. Powołanym postanowieniem z [...] stycznia 2018 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu planu. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że teren objęty projektem planu przylega do drogi krajowej nr [...], zaliczonej do klasy dróg głównych ruchu przyspieszonego oznaczonych symbolem GP. Stosownie do § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124; dalej: rozporządzenie), droga klasy GP powinna mieć powiązania z drogami klasy Z (wyjątkowo klasy L) i drogami wyższych co do zasady odstępy między skrzyżowaniami (węzłami) poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 2000 m oraz nie mniejsze niż 1000 m na terenie zabudowy. W stanie faktycznym niniejszej sprawy na terenie przylegającym do drogi publicznej projekt planu miejscowego dopuszcza lokalizację nowego skrzyżowania w km [...] dk 51 z projektowaną drogą lokalną oznaczoną symbolem 1KDL. Projektowane skrzyżowanie zlokalizowane byłoby w odległości 1638 m od istniejącego skrzyżowania w [...] z drogą gminną nr [...] (ul. [...]) i nie spełniało minimalnej odległości wskazanej w § 9 ust 1 pkt 3 rozporządzenia.

1.4. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowieniem z [...] lutego 2018 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] stycznia 2018 r. Ponownie organ wskazał, że planowane skrzyżowanie z drogą lokalną oznaczoną symbolem 1KDL, zlokalizowane byłoby w odległości 1638m od istniejącego skrzyżowania w km [...] z drogą gminną nr [...] (ul. [...]) i nie spełniłoby minimalnych odległości między skrzyżowaniami, która wynosi 2000 m poza terenem zabudowy.

1.5 Wójt Gminy D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie: art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.; dalej upzp), polegające na nie uzgodnieniu w projekcie planu inwestycji drogowej, pomimo uwzględnienia w nim zasad obsługi komunikacyjnej wskazanych przez organ oraz pomimo, iż jej przebieg zgodny jest z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy D., co w konsekwencji uniemożliwia skarżącej realizację jej ustawowych zadań w zakresie kształtowania polityki zagospodarowania przestrzennego Gminy; art. 23 upzp polegające na zaniechaniu współpracy przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w bezpośrednim sąsiedztwie wsi D. w obrębach geodezyjnych D. i Ł., polegające na odmowie dialogu z projektantem planu, nie respektowaniu ustalonych warunków gwarantujących uzgodnienie planu zawartych w piśmie z 10 maja 2017 r.; § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i w zw. z art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 11 Kpa.

1.6. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

1.7. Powołanym na wstępie wyrokiem z 7 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powyższą skargę uwzględnił i uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie. Zdaniem Sądu I instancji podstawa odmowy uzgodnienia dotyczy oceny wpływu planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego, a nie zakresu przewidzianego w art. 17 pkt 6 lit. b tiret trzeci upzp. Zakres uzgodnienia dokonywanego na etapie sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został ściśle określony i dotyczy wpływu planowanego zagospodarowania terenów przyległych do pasa drogowego bądź to na ruch drogowy bądź na samą drogę. Ocena natomiast wpływu planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego, dokonywana jest na podstawie odrębnych przepisów i w innym postępowaniu. Stosownie do postanowień art. 24i ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U z 2017 r., poz. 2222 ze zm., dalej: udp) ocenę wpływu planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego przeprowadza się na etapie planowania tej drogi przed wszczęciem postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w ustawie z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W ocenie Sądu to w tym postępowaniu znajdzie zastosowanie przepis § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia i ocena możliwości sytuowania konkretnych skrzyżowań tej drogi z innymi drogami.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd I instancji doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie je poprzedzające naruszają przepis art. 17 pkt 6 lit. b tiret trzeci upzp w zw. 24h udp oraz § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia.

2. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie następujących przepisów prawa materialnego:

1) art. 17 pkt 6 lit. b tiret trzeci w zw. z art. 24 ust. 1 upzp w zw. art. 19 ust. 1 i art. 4 pkt 21 udp w zw. z § 1 ust. 3 pkt 1 lit. a oraz § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że zakres uzgodnienia przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, jako organu uzgadniającego, projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie obejmuje oceny wpływu zmiany sposobu zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego [...] na drogę krajową nr [...] oraz ruch drogowy na tej drodze, w tym w oceny jego wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego, pomimo że art. 17 pkt 6 lit. b tiret trzeci w zw. z art. 24 ust. 1 upzp obejmuje swym zakresem wszystkie przepisy prawa oraz zasady w oparciu, o które działa zarządca drogi, a zatem również zasadę zachowania bezpieczeństwa ruchu drogowego i użytkowników drogi, jak również warunki techniczne przewidziane w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124);

2) art. 17 pkt 6 lit. b tiret trzeci w zw. z art. 24 ust. 1 upzp w zw. z § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że zakres uzgodnienia przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, jako organu uzgadniającego, projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie obejmuje oceny wpływu lokalizacji nowego skrzyżowania w km 79+270 z drogą publiczną (oznaczoną w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego symbolem 1KDL, powstałego w miejscu istniejącego zjazdu indywidulanego), w tym zachowania minimalnych odległości pomiędzy ww. projektowanym skrzyżowaniem a już istniejącym skrzyżowaniem w km [...] z drogą gminną nr [...] (ul. [...]), pomimo że projektowane skrzyżowanie znajdzie się częściowo na gruncie przyległym do pasa drogowego [...] i ma wpływ na ruch drogowy oraz samą drogę krajową nr [...];

3) art. 17 pkt 6 lit. b tiret trzeci w zw. z art. 24 ust. 1 upzp poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że podstawą odmowy uzgodnienia przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie była ocena wpływu zmiany sposobu zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego [...] na ruch drogowy oraz samą drogę, a tylko kwestie bezpieczeństwa ruchu drogowego, podczas gdy organ uzgadniający oceniał wpływ zmiany sposobu zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego [...] na ruch drogowy oraz samą drogę w oparciu o przepisy prawa materialnego wynikające z jego właściwości rzeczowej, jedynie uwzględniając zasadę zachowania bezpieczeństwa ruchu drogowego i użytkowników drogi;

4) art. 17 pkt 6 lit. b tiret trzeci w zw. z art. 24 ust. 1 upzp w zw. z art. 35 ust. 3 udp poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jako organ uzgadniający dokonał uzgodnienia w zakresie możliwości lokalizacji skrzyżowania w km [...], tzn. drogi krajowej nr [...] z projektowaną drogą publiczną - gminną (oznaczoną w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego symbolem 1KDL), podczas gdy organ uzgadniający dokonał oceny wpływu zmiany sposobu zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego [...] na ruch drogowy oraz drogę krajową nr [...];

5) § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w procedurze uzgodnieniowej projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ma on zastosowania, podczas gdy organ uzgadniający ma obowiązek stosować ww. przepisy prawa również przy uzgodnieniu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

6) art. 20 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 udp oraz § 1 ust. 3 pkt 1 lit. a w zw. z § 9 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia poprzez ich niezastosowanie przez Sąd I instancji i uznanie, że w procedurze uzgodnieniowej organ uzgadniający będący zarządcą drogi nie może oceniać wpływu zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego [...] na bezpieczeństwo ruchu drogowego, podczas gdy zasada bezpieczeństwa ruchu drogowego jest naczelną zasadą jaką powinien kierować się zarządca drogi w każdym przypadku, a zatem również podczas procedury uzgodnieniowej projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

7) art. 15 ust. 2 pkt 10 w zw. z art. 14 ust. 8 upzp poprzez ich niezastosowanie przez Sąd I instancji, pomimo że rozwiązania komunikacyjne niezgodne z przepisami prawa rangi ustawowej i podustawowej (tzn. ustawą o drogach publicznych oraz rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie) przyjęte w uchwalonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego są wiążące;

8) art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm.) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zawsze przedsięwzięcia wymagają uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy w niniejszej sprawie przedsięwzięcie polegające na realizacji projektowanej drogi gminnej (oznaczonej w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego symbolem 1 KDL) może nie wymagać uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, tj. nie należeć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko;

9) art. 24h udp poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy dotyczące transeuropejskiej sieci drogowej, podczas gdy w niniejszej sprawie art. 24h udp nie ma zastosowania, bowiem droga krajowa nr [...] nie jest drogą w transeuropejskiej sieci drogowej;

10) art. 24i udp poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie ma on zastosowanie, podczas gdy art. 24i udp ma zastosowanie wyłącznie do dróg w transeuropejskiej sieci drogowej, do której nie zalicza się zarówno droga krajowa nr [...], jak i projektowana droga gminna oznaczona w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego symbolem 1KDL.

Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej Ppsa) w związku z wyżej przytoczonymi przepisami prawa materialnego poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia, pomimo niezaistnienia przesłanek do ich uchylenia.

W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego w Warszawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4.1. Skarga kasacyjna jest zasadna.

4.2. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.). W ocenie NSA rozpoznanie sprawy we wskazanym trybie było konieczne, gdyż przeprowadzanie rozpraw w okolicznościach związanych z obowiązującym stanem epidemii zwiększyłoby zagrożenie dla osób biorących w nich udział. Jednocześnie ze względów technicznych nie można przeprowadzić wszystkich rozpraw na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

4.3. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zd. drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez Sąd I instancji.

4.4. Zasadne okazały się kluczowe zarzuty błędnej wykładni art. 17 pkt 6 lit. b tiret trzeci w zw. z art. 24 ust. 1 upzp w zw. art. 19 ust. 1 i art. 4 pkt 21 udp w zw. z § 1 ust. 3 pkt 1 lit. a oraz § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. Zawarta w zaskarżonym wyroku wykładnia tych przepisów jest oczywiście błędna.

4.5. Definiując zakres uzgodnienia projektu planu przez zarządcę drogi wskazać należy, że art. 17 pkt 6 lit. b tiret trzeci upzp nakazuje uzgodnić projekt planu z właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę. Taka ocena wpływu ustaleń planu na ruch drogowy lub samą drogę musi być odczytywana w kontekście właściwości rzeczowej organu (art. 24 ust. 1 upzp). W odniesieniu do zarządcy drogi ta właściwość została określona w art. 19 ust. 1 udp i obejmuje m.in. utrzymanie i ochronę dróg. Zgodnie z art. 4 pkt 21 udp ochrona drogi oznacza działania mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Nie ulega więc wątpliwości, że zarządca drogi uzgadniając projekt planu miejscowego powinien mieć na względzie zgodność planowanych rozwiązań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a także czy projektowane zmiany uwzględniają wymogi techniczne przewidziane rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Skoro w § 9 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia określono wymagania dotyczące ograniczenia dostępności do dróg klasy Z i dróg wyższych klas, w tym dróg klasy GP - do których należy droga krajowa nr [...], m.in. poprzez wskazanie dopuszczalnych odstępów między węzłami lub skrzyżowaniami, to ocena spełnienia tych przesłanek ma na celu zapewnienie wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz płynności ruchu drogowego i mieści się w kompetencji zarządcy drogi jak organu uzgodnieniowego. Ustanowienie bowiem wymogów technicznych dla dróg publicznych, jak i wymóg ich przestrzegania (w tym w zakresie zachowania minimalnej odległości pomiędzy skrzyżowaniami na drogach krajowych klasy GP), służy de facto zachowaniu płynności ruchu i bezpieczeństwa ich użytkowników. Reasumując, nie sposób przyjąć, że w świetle powołanych przepisów kwestia ewentualnego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, miałaby pozostawać poza kontrolą zarządcy drogi w ramach procedury uzgodnieniowej. Tym samym zarzuty nr 1-6 są w pełni zasadne i w sposób oczywisty przesądzają w wadliwości zaskarżonego wyroku

4.6. Zasadnie wskazuje się w skardze kasacyjnej na błędne zastosowanie art. 24h i art. 24i udp. Transeuropejska sieć drogowa została określona w decyzji nr 1692/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie wspólnotowych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej (Dz. Urz. WE L 228 z 09.09.1996, str. 1, z późn. zm.;Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 2, str. 364, z późn. zm.) i nie obejmuje na obszarze Państwa Polskiego drogi[...]. Zatem przepisy te w ogóle nie mogły mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie.

4.7. W świetle powyższego bezprzedmiotowe jest odnoszenie się do pozostałych zarzutów, ponieważ z uwagi na naruszenie przez Sąd I instancji kluczowej normy prawnej definiującej zakres uzgodnienia, nie miało to znaczenia dla rozstrzygnięcia.

4.8. Skoro dopuszczalna była odmowa uzgodnienia projektu planu z uwagi na zagrożenie proponowanych rozwiązań planistycznych dla bezpieczeństwa ruchu związane z niewypełnieniem wymogów wynikających z § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, to Sąd I instancji błędnie zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie, ponieważ skarga powinna zostać oddalona na podstawie art. 151 Ppsa.

4.9. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 w zw. z art. 193 i w zw. z art. 151 Ppsa, uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 Ppsa.