Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3878/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2010 nr 168 poz 16 pkt 3 preambuły
law: Rozporządzenie Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z  jednostek pojazdowych oraz kart kierowców
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 10 ust. 5 lit. c;
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
article: § 3 ust. 1 pkt 1 i § 4 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2007 nr 159 poz 1128
law: Rozporzadzenie Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart  kierowców oraz warunków przechowywania tych danych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia del. WSA Cezary Kosterna (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 1493/15 w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 23 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 1493/15 uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej określany również jako: GITD) z [...] października 2015 r. [...], uchylającą po rozpatrzeniu odwołania A. A. (dalej: skarżący, strona lub przedsiębiorca) decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji) z [...] lutego 2015 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej oraz nakładającą ożył karę pieniężną w wysokości 20 000 złotych..

Sąd I instancji jako podstawę uchylenia decyzji obu instancji wskazał art. 145 § 1 pkt 1 i 3 oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 poz. 270 ze zmianami, dalej: ppsa).

WSA wydał zaskarżony wyrok w oparciu o następujący stan sprawy:

Organ I instancji decyzją z [...] lutego 2015 r. nr [...] nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 20 000 złotych z tytułu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Podstawę faktyczną tej decyzji stanowiło stwierdzenie szeregu uchybień, to jest:

1. skrócenie dziennego czasu odpoczynku,

2. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy,

3. przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu,

4. skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku,

5. przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym,

6. nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu,

7. naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego,

8. naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy.

W odwołaniu zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie:

- art. 6 kpa poprzez nieprawidłową wykładnię przepisu lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd

- art. 107 § 3 kpa poprzez oparcie decyzji na części materiału dowodowego,

- art. 7 w zw. z art. 77 kpa poprzez porzucenie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy.

Skarżący podniósł, iż organ nie zbadał możliwości zastosowania w sprawie art. 92b i art. 92c utd.

Odnośnie do naruszenia polegającego na nieregularnym wczytywaniu danych cyfrowych odwołujący się zarzucił, że organ oparł swoje rozstrzygnięcie na niewłaściwych przepisach prawnych. W decyzji przytoczono bowiem rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych cyfrowych, podczas gdy w sprawie zastosowanie powinno znaleźć rozporządzenie UE nr 581/2010. Przy określaniu terminu na wczytanie danych cyfrowych organ powinien był uwzględnić jedynie dni zarejestrowanej działalności, tj. dni w których zarejestrowano okresy aktywności wymienione w art. 15 ust. 3 rozporządzenia nr 3821/85. Organ I instancji pominął w swoich rozważaniach zasadę supremacji prawa unijnego nad prawem krajowym.

Wydając decyzję Główny Inspektor Transportu Drogowego jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał przepisy art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: Kpa), art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h, art. 92a ust. 1 - 6, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm. dalej: utd), lp. 5.1, lp. 5.2, lp. 5.3, lp. 5.4, lp. 5.6, lp. 6.3.7, lp. 6.3.11, lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do utd, art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006) dalej określane również jako: "rozporządzenie (WE) nr 561/2006", art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 r., P. 0008 - 00021), § 3, § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007 r., Nr 159, poz. 1128 ze zm.).

Organ uzasadniając decyzję na wstępie przytoczył treść art. 92 a ust. 3, 4, 5 i 6, art. 92 b ust. 1-2, art. 92c ust. 1 oraz art. 4 pkt 22 utd i wyjaśnił, że konsekwencją powyższych przepisów, w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, są określone co do wysokości kary pieniężne, wskazane w załączniku nr 3 do ustawy. Następnie GITD zawarł w uzasadnieniu swojej decyzji ustalenia faktyczne i odnoszące się do nich oceny prawne dotyczące wszystkich stwierdzonych naruszeń ustawy. Dokonał korekty niektórych ustaleń organu I instancji, co było powodem uchylenia decyzji organu i instancji i nałożenia łącznej kary pieniężnej w tej samej wysokości.

Co do naruszenia lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy GITD przytoczył treść art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 listopada 2010 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych. GIDT przyjął, że przedsiębiorca uchybił w 10 przypadkach 28 dniowemu terminowi na wczytywanie danych cyfrowych z kart kierowców i dlatego zasadne było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 5 000 (10x500) złotych z tytułu naruszenia lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 92 b i art. 92 c ustawy o transporcie drogowym mogące wyłączyć odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenie.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia lp. 6.3.11 oraz lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy wyjaśnił, że rozporządzenie Komisji nr 581/2010r. określa maksymalne okresy wczytywania danych. Obowiązujący natomiast art. 10 ust. 5 lit. a ppkt ii) rozporządzenia nr 561/2006 (WE) daje Państwom Członkowskim kompetencję do określenia częstotliwości pobierania danych ze wskazaniem, że dopuszczalne jest określenie krótszych terminów wczytywania danych. Powyższe zostało zrealizowane przez § 3 i 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, zgodnie z którym dane z karty kierowcy podmiot pobiera: co najmniej raz na 28 dni a dane z pojazdu co 90 dni.

Z treści tego przepisu wynika obowiązek wczytywania danych co 90 dni kalendarzowych a więc częściej niż wynikałoby to z przepisów rozporządzenia nr 581/2010 Komisji UE. Obowiązek ten wynika wprost z obowiązujących przepisów prawa tj. przytoczonego wyżej rozporządzenia wydanego na podstawie art. 23a ustawy o transporcie drogowym, które określają surowsze wymagania w zakresie wczytywania danych niż czyni to rozporządzenie unijne. Dlatego GITD za zasadne uznał nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej w zakresie naruszenia obowiązku niewczytywania danych cyfrowych z karty kierowcy oraz z urządzenia rejestrującego. Zdaniem organu przepisy rozporządzenia nr 581/2006 miałyby zastosowanie jedynie wtedy jeśli Państwo Członkowskie określiłoby dłuższe okresy sczytywania danych, wówczas obowiązywałyby okresy maksymalne określone przez Komisję.

Wyżej opisaną decyzję ostateczną zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. A. zarzucając:

- rażące naruszenie prawa materialnego poprzez wadliwe zastosowanie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 roku - o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 poz. 1414 ze zmianami) poprzez nieuwzględnienie w rozstrzygnięciu postanowień wynikających z art. 92b i 92c ustawy,

- naruszenie art. 6 Kpa poprzez nieprawidłową wykładnię przepisu Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym,

- rażące naruszenie art. 107 § 3 Kpa poprzez oparcie decyzji tylko na części materiału dowodowego,

- naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 Kpa poprzez porzucenie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie Uchylił zaskarżony wyrok wskazując jako podstawę rozstrzygnięcia art., 145 § 1 pkt 1 i 3 oraz art. 135 ppsa.

WSA uznał, że organy obu instancji dokonały niewłaściwej wykładni przepisów prawa materialnego i w efekcie niewłaściwie przepisy te zastosowały. Za trafny uznał podniesiony w skardze zarzut, że organy całkowicie pominęły w swoich rozważaniach znaczenie pkt 3 preambuły do Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców Przepis ten stanowi: "Określając maksymalne okresy na wczytywanie danych należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności".

W ocenie Sądu I instancji pojęcie "dni zarejestrowanej działalności" należy odnosić do dni zarejestrowanej działalności przez jednostkę pojazdową i dni zarejestrowanej działalności na karcie kierowcy, gdyż tylko takie rozumienie wynika z pkt 1 tejże preambuły. W kontekście pkt 3 preambuły do wyżej wskazanego Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 581/2010 WSA za zasadny uznał zarzut naruszenia zasady pierwszeństwa prawa unijnego nad prawem krajowym. Sąd I instancji wskazał, że o obowiązku stosowania się organu do przepisów rozporządzenia Komisji, decydowała treść art. 91 ust. 3 Konstytucji RP oraz związana z tym przepisem zasada zobowiązująca organy administracji do przestrzegania pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec prawa krajowego i odmowy stosowania prawa krajowego niezgodnego z prawem wspólnotowym. Zgodnie z art. 2 tego rozporządzenia wiąże ono w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z traktatami. W ocenie Sądu I instancji naruszając zasadę prymatu prawa unijnego nad prawem krajowym GITD pominął, iż dniami zarejestrowanej działalności (pkt 3 preambuły rozporządzenia 581/2010) są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni, w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Innymi słowy, nie są to wszystkie dni kalendarzowe jak przyjął to GITD, kierując się wyłącznie przepisami krajowymi. Zdaniem WSA, nie można wymagać od adresata normy ustanawiającej wymóg sczytywania danych rejestrowanych, aby realizował ten wymóg także za dni, w których obowiązek rejestracji danych nie istniał.

W pozostałym zakresie Sąd I instancji nie znalazł podstaw do zakwestionowania ustaleń mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz do podważenia ocen prawnych związanych z tymi ustaleniami. Stwierdzone drobne błędy w obliczeniach nie miały wpływu na wynik sprawy. Za niezasadny uznał zarzut kwestionujący przypisane skarżącemu naruszenia obowiązku okazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych z karty kierowcy. WSA za niezasadne uznał wywody skargi kwestionujące stanowisko organu co do braku podstaw faktycznych i prawnych do zastosowania art. 92 b i c ustawy o transporcie drogowym.

Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżył omówiony wyrok w całości skargą kasacyjną. Wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi strony ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. Wniósł też o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 ppsa w związku z art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w mylnym uznaniu przez Sąd I instancji, że organy nie wyjaśniły wszystkich elementów stanu faktycznego, które miały w niniejszej sprawie znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, gdyż dla stwierdzonego naruszenia w postaci uchybienia obowiązkowi wczytywania danych z karty kierowcy oraz danych z urządzenia rejestrującego zasadnym było przyjęcie jedynie dni zarejestrowanej działalności w rozumieniu pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 r. z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej oraz kart kierowców, tj. wyłącznie dni w których kierowca prowadził pojazd, podczas gdy postępowanie organu administracji było prawidłowe i precyzyjnie odniesiono się do zarzutów strony zawartych w odwołaniu skarżącego (Vide strona 25 in fine i kolejna uzasadnienia uchylonej decyzji organu odwoławczego), organ wyjaśnił szczegółowo i dobitnie przyczyny, dla których stosując art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nałożył na stronę karę pieniężną wskazując, iż rozporządzenie Komisji (UE) nr 581/2010 określa maksymalne okresy wczytywania danych, natomiast art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia (WE) 561/2006 daje państwom członkowskim kompetencje do określania częstotliwości pobierania danych ze wskazaniem, iż dopuszczalne jest określenie krótszych terminów wczytywania danych, co zrealizowane zostało przez § 3 pkt 1 oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, co znalazło należyte odzwierciedlenie w uzasadnieniu uchylnej decyzji, natomiast wśród podstaw prawnych dla obu naruszeń podano przepisy rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 r. z dnia 1 lipca 2010 r. (Vide: strona 21 in fine i strona 23 in fine uzasadnienia uchylonej decyzji organu odwoławczego);

2) naruszenie - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 i 3 ppsa, poprzez podanie jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia zaskarżonego wyroku przepisu art. 145 § 1 pkt 1 i 3 ppsa (Vide: strona 25 in fine skarżonego wyroku WSA), podczas gdy z analizy uzasadnienia treści tego wyroku wynika, iż Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a;

3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE z dnia 11 kwietnia 2006 r. L 102, str. 1) i przepisów załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE Nr L 370, z 31.12.1985 r. z późn. zm.), art. 23a ustawy o systemie tachografów cyfrowych z dnia 29 lipca 2005 r. (Dz. U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1, § 4 ust. 1 pkt 1 i § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007 r. Nr 159, poz. 1128 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie w sprawie, a na które to przepisy powoływał się organ administracji, i z których jasno wynika w jakich okresach dane te winny być wczytywane.

Uzasadniając skargę kasacyjną jej autor powołał się w szczególności na art. 23a ustawy o systemie tachografów cyfrowych i § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007 r. Nr 159, poz. 1128 ze zm.), pobieranie danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy oznacza pobieranie danych, o którym mowa w rozdziale I lit. s załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Z kolei zgodnie § 3 ust. 1 pkt 1. rozporządzenia Ministra Transportu, dane z tachografu cyfrowego podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni, a stosownie natomiast do treści § 4 ust. 1 pkt 1 dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni. Z kolei art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) 561/2006 stanowi, że przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego;

Zdaniem skarżącego kasacyjnie organu fakt określenia w preambule maksymalnego okresu na wczytanie danych nie oznacza, że Państwa Członkowskie nie mogą określać terminów krótszych - zgodnie z art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia nr 561/2006. Gdyby tak było, zbytecznym byłoby bowiem użycie w rozporządzeniu nr 581/2010 - określenia "maksymalny" w odniesieniu do przewidzianego w nim okresu na wczytanie danych."

W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. A. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą ten środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują.

W skardze postawiono zarzuty zarówno naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Podniesiony w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania sprowadza się w istocie do tego,

że w ocenie skarżącego kasacyjnie organu Sąd I instancji niesłusznie zarzucił organowi niewyjaśnienie okoliczności faktycznych w zakresie uchybień obowiązkowi wczytywania danych z karty kierowcy oraz danych z urządzenia rejestrującego, gdyż w ocenie organu, Sąd I instancji dokonał niewłaściwej wykładni przepisów prawa materialnego.

Ocena trafności tego zarzutu wymaga więc w pierwszej kolejności odniesienia się do powiązanego z nim zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego.

Zarzut naruszenia prawa materialnego podniesiony w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej dotyczy przede wszystkim wykładni art. 10 ust. 5 rozporządzenia 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w zw. z art. 23a ustawy o systemie tachografów cyfrowych. Zarzut ten podniesiony został w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej. Pozostałe powołane w ramach tego zarzutu przepisy nie mają istotnego znaczenia, gdyż mają one w istocie charakter techniczny i nie stanowią przedmiotu sporu. Jak wynika z art. 23a ustawy o systemie tachografów cyfrowych do określenia w drodze rozporządzenia częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych mają zastosowanie wymagania określone w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006. Interpretacja pojęcia czasu zarejestrowanej działalności była już przedmiotem rozważań w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w szczególności w wyrokach: z 21 kwietnia 2017 r. (sygn. akt II GSK 3715/16), z 29 czerwca 2017 r. (sygn. akt II GSK 305/16), z 21 listopada 2017 r. (sygn. akt II GSK 651/16) i z 15 lutego 2018 r. (sygn. akt II GSK 1260/16, z 17 kwietnia 2018 r. (II GSK 1866/16), z 24 kwietnia 2018 (sygn., akt II GSK 1924/16).. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela zaprezentowane w tych orzeczeniach stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego odnośnie do norm dotyczących częstotliwości odczytu danych z karty kierowcy. Istota zarzutów skargi kasacyjnej złożonej w niniejszej sprawie sprowadza się do stanowiska, że w § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z 23 sierpnia 2007 r. polski prawodawca - na mocy kompetencji przyznanych państwu członkowskiemu w art. 10 ust. 5 lit. a) rozporządzenia nr 561/2006 - określił w sposób wyraźny częstotliwość pobierania danych. Sąd I instancji uznał, że przy określaniu tej częstotliwości należy uwzględniać również unormowania wynikające z pkt 3 preambuły rozporządzenia nr 581/2010. Stanowisko Sądu I instancji jest prawidłowe, a zatem podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego jest nietrafny. Zgodnie z art. 10 ust. 5 lit. a) pkt i) rozporządzenia nr 561/2006, przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego. Z art. 10 ust. 5 lit. c) rozporządzenia nr 561/2006 wynika natomiast, że Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, określić maksymalny okres, w którym zgodnie z lit. a) ppkt i) należy wczytać odpowiednie dane. Z kolei według art. 1 pkt 3 lit. b) rozporządzenia nr 581/2010 maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie może przekraczać 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Taki termin został też wskazany w § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z 23 sierpnia 2007 r. ("Dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni"). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przy wykładni wspomnianych przepisów należy wziąć pod uwagę pkt 3 preambuły rozporządzenia nr 581/2010, który stanowi, że określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 2 rozporządzenia nr 581/2006, rozporządzenie to wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z traktatami. W konsekwencji § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z 23 sierpnia 2007 r. należy wykładać w związku z pkt 3 preambuły rozporządzenia nr 581/2010, co oznacza, że przy ocenie, czy dany podmiot pobierał dane z karty kierowcy co najmniej raz na 28 dni należy uwzględniać tylko dni zarejestrowanej działalności. Dniami zarejestrowanej działalności (pkt 3 preambuły rozporządzenia nr 581/2010) są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni, w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Innymi słowy, nie są to wszystkie dni kalendarzowe czy też dni zarejestrowanej działalności samego przedsiębiorstwa. Nie można zatem wymagać od adresata normy ustanawiającej wymóg wczytywania danych rejestrowanych, aby realizował ten wymóg także za dni, w których obowiązek rejestracji danych nie istniał. Stosowanie sankcji administracyjnej (np. kary pieniężnej) może wchodzić w grę tylko wówczas, gdy istnieje w porządku prawnym wyraźna norma prawna podlegająca sankcjonowaniu (norma sankcjonowana). Ponieważ nie można powiązać wymogu rejestracji czasu pracy kierowcy z okresem jego zatrudnienia u przedsiębiorcy, to nie można karać za brak rejestracji danych, gdy kierowca nie wykonuje przewozu lub nie jest obowiązany odpocząć od wykonywania przewozu. Dlatego też organ winien uwzględniać w toku swych działań kontrolnych jedynie dni rejestrowane, czyli takie, które powinny interesować organ z uwagi na cele regulacji nakładających ograniczenia w zakresie czasu pracy kierowcy. Wątpliwości co do tej kwestii nie pozostawiają opisane wyżej przepisy rozporządzenia Komisji (por.: wyroki NSA: z 3 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 2396/14; z 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2677/14, z 5 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 2719/14; z 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 3715/16; z 29 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 305/16).

Tak więc Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni wskazanych w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej przepisów prawa materialnego. Czyni to również niezasadnym zarzut naruszenia przepisów postępowania podniesiony w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej.

Trafny jest zarzut podania przez Sąd I instancji jako podstawy prawnej wyroku "art. 145 § 1 pkt 1 i 3 ppsa." Jest to uchybienie procesowe. Ponieważ zaskarżona decyzja została uchylona, to podstawą rozstrzygnięcia powinien stanowić któryś z przepisów zawartych w art. 145 § 1 ppsa, a nie art. 145 § 1 pkt 3 ppsa. Z kolei art. 145 § 1 pkt 1 ppsa zawiera (w jednostkach redakcyjnych lit a) lit b0 i lit c) różne podstawy uchylenia i sąd I instancji uchylając decyzję powinien wskazać dokładnie, o którą z nich chodzi. W przedmiotowym wyroku WSA tego nie uczynił. Jednak – jak zauważa sam skarżący kasacyjnie – z uzasadnienia wyroku wynika jednoznacznie, że podstawę uchylenia decyzji organu I instancji stanowiły przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ppsa. Dlatego też to uchybienie procesowe nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, to jest na prawidłowość istoty zaskarżonego wyroku.

Ponieważ zaskarżony skarga kasacyjną wyrok odpowiada prawu mimo wskazanego błędu w uzasadnieniu, na podstawie art. 184 ppsa należało skargę kasacyjną oddalić.

Sąd nie zasądził zwrotu kosztów postępowania przed sądem administracyjnym na rzecz A. A., gdyż nie wykazał on poniesienia takich kosztów, o jakich mowa w art. 205 ppsa. Odpowiedź na skargę kasacyjną podpisał osobiście, nie był reprezentowany przez radcę prawnego, czy adwokata.