Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 380/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 165a par. 1 w zw. z art. 14h
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys - Kmiecik Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 lipca 2018 r. sprawy ze skargi P. W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. nr [...] Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] r. nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku P. W. o wydanie interpretacji indywidulanej przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku od towarów i usług w zakresie klasyfikacji produkowanych wyrobów, a w konsekwencji zastosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia do ich dostawy. Postanowienie wydano powołując się na art. 13 § 2a, art. 221, art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017, poz. 201 z późn. zm. – dalej: O.p.).

W uzasadnieniu przedstawił następujący stan faktyczny sprawy.

Do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej [...] r. wpłynął wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku od towarów i usług w zakresie klasyfikacji produkowanych przez wnioskodawcę wyrobów, a w konsekwencji zastosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia do ich dostawy.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie produkcji elementów metalowych wnioskodawca dokonuje opodatkowanych podatkiem VAT dostaw towarów o następujących kodach: 1416, 1648, 1711, 1515, 1820, 1315, 1115, 1015, 3840, 450, 22, 22A1G, 22G, 22A2D, 22D, 22A3B, 22A4S, 22A5Z, 22A6W. Ponieważ ma wątpliwości, co do zasadności zastosowania odwrotnego obciążenia do każdego z tych produktów wystąpił o wydanie interpretacji podatkowej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie klasyfikacji produkowanych wyrobów. Jego pytanie sprowadzało się do następującej kwestii, czy dostawa opisanych we wniosku towarów będzie objęta mechanizmem odwrotnego obciążenia zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (DZ.U. 2017.1221 t.j., dalej: ustawa o VAT) ?

Zdaniem wnioskodawcy wskazane we wniosku o interpretację wyroby, których opis wraz ze składem chemicznym i procesem produkcji został przybliżony na stronach od 3 do 11, będą objęte mechanizmem odwrotnego obciążania. Powyższe wynika z załącznika nr 11 do ustawy o podatku od towarów i usług, o którym stanowi art. 17 ust. 1 pkt 7 tej ustawy. Rzecz jednak w tym, że wnioskodawca ma problem z prawidłowym klasyfikowaniem produkowanych wyrobów. I choć może wystąpić z wnioskiem do Ośrodka Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w Łodzi, który udziela informacji w zakresie stosowania standardów klasyfikacyjnych, to wskazania GUS nie są wiążące dla organów podatkowych. Opinie klasyfikacyjne - w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego - podlegają na równi z innymi dowodami ocenie organów podatkowych i nie dają szczególnej ochrony. Na potwierdzenie powyższego przywołano postanowienie 7 sędziów NSA z 20 listopada 2006 r., sygn. akt II FPS 3/06 oraz wyroki NSA z 26 sierpnia 2004 r., sygn. akt OSK 324/04; z 25 lutego 2005 r., sygn. akt FSK 1540/04 oraz z 12 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2121/04. Tymczasem w ocenie wnioskodawcy, jeżeli konkretny przepis podatkowy odwołuje się do klasyfikacji statystycznej jako warunku zastosowania określonego sposobu opodatkowania, organ nie powinien uchylać się od oceny prawidłowości zaklasyfikowania statystycznego konkretnego towaru, o ile zostaną mu przedstawione informacje o składzie produktu, czy sposobie jego wytworzenia mające znaczenie dla przyporządkowania towarów do konkretnych ugrupowań statystycznych. Takie stanowisko prezentuje WSA w Krakowie w wyroku o sygn. I SA/Kr 71/17, na który się powołano. Z jego treści wynika, że klasyfikacje statystyczne są w swej istocie zbiorami norm technicznych stanowiącymi usystematyzowane zbiory towarów lub czynności (usług) - przez ich wprowadzenie do systemu podatkowego, są jednocześnie swoistego rodzaju normami podatkowymi w zakresie podatku od towarów i usług. Tym samym organy podatkowe, nie zaś organy statystyczne, mając na uwadze stan faktyczny sprawy, podany we wniosku o wydanie interpretacji, w zakresie niezbędnym z punktu widzenia wszystkich jego elementów mogących mieć znaczenia klasyfikacyjne, powinny dokonać oceny, w jakim grupowaniu tej właśnie klasyfikacji mieszczą się towary sprzedawane przez wnioskodawcę.

Wobec powyższego składając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej wnioskodawca wystąpił o wydanie interpretacji w zakresie klasyfikacji PKWiU, gdyż prawidłowe ich zastosowanie jest niezbędne do ostatecznego ustalenia normy podatkowoprawnej - od niej bowiem zależy, czy dana usługa będzie opodatkowana według podstawowej stawki VAT czy obniżonej.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z [...] r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku strony o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie klasyfikacji produkowanych przez wnioskodawcę wyrobów, a w konsekwencji zastosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia do ich dostawy.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdził, że strona oczekiwała od organu wydania interpretacji w zakresie klasyfikacji PKWiU opisanych wyrobów, a dopiero w konsekwencji powyższego określenia, udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy dostawa produkowanych towarów podlegała mechanizmowi odwrotnego obciążenia. Tymczasem organ nie jest uprawniony do zaklasyfikowania dostarczanych przez stronę towarów do prawidłowego symbolu PKWiU. W celu odpowiedzi na postawione pytanie, musiałby dokonać interpretacji przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU). Ponieważ akt ten nie jest ustawą podatkową w rozumieniu art. 3 O.p., jego interpretacja nie leży w gestii Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Wykracza poza ramy określone w art. 14b § 1 O.p. Dlatego też na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem strona złożyła zażalenie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej – jako organu II instancji.

Domagając się jego uchylenia i wydania interpretacji indywidulanej zgodnie ze złożonym wnioskiem, zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p. W jej ocenie złożony wniosek dotyczył przepisów prawa podatkowego i nie było podstaw do odmowy wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji indywidulanej.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z [...] r. nr [...] utrzymał w mocy własne postanowienie nie znajdując podstaw do jego uchylenia i wydania interpretacji indywidulanej w zakresie podatku od towarów i usług dotyczącej klasyfikacji produkowanych przez wnioskodawcę wyrobów, a w konsekwencji zastosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia do ich dostawy.

W uzasadnieniu powyższego wskazał, że przesłanki odmowy wszczęcia postępowania zostały wymienione w art. 165a § 1 O.p. Dotyczą one następujących przypadków:

- przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego;

- przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów prawa podatkowego w sprawach pozostających poza zakresem przedmiotowym upoważnienia organu wydającego interpretacje indywidualne;

- wniosek dotyczy zagadnienia, unormowanego przepisami prawa podatkowego, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna - wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), a nie przepisu prawa podatkowego, bądź gdy wniosek dotyczy przepisów nieregulujących wprost sfery odpowiedzialności podatkowej wnioskodawcy;

- przedstawiony we wniosku opis sprawy nie dotyczy skonkretyzowanego zdarzenia, lecz odnosi się do ogólnie możliwej sytuacji.

Dalej wskazał na art. 14b § 1 O.p., który stanowi, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Przez przepisy te ustawa rozumie przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych (tak art. 3 pkt 2 O.p.). Natomiast przez ustawy podatkowe - zgodnie z art. 3 pkt 1 O.p. – rozumie się ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich.

Ponieważ z powołanych wyżej przepisów jednoznacznie wynika, że kompetencje Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w zakresie wydawania interpretacji prawa podatkowego zostały ograniczone wyłącznie do ustaw podatkowych. Natomiast w rozpoznawanej sprawie strona oczekiwała od organu wydania interpretacji w zakresie klasyfikacji PKWiU opisanych wyrobów, co wynikało z treści przedstawionego stanowiska, a dopiero w konsekwencji powyższego określenia, czy dostawa tych wyrobów podlegała mechanizmowi odwrotnego obciążenia. Dlatego też prawidłowo w jego ocenie organ I instancji odmówił wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p. I choć zgodził się ze stroną, że występowanie w ustawie numerów PKWiU nie uniemożliwia wydania interpretacji indywidualnej, co jednoznacznie potwierdza treść art. 5a ustawy, zgodnie z którym towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne. Jednak klasyfikacja PKWiU danego towaru winna stanowić element opisu stanu faktycznego, a nie być przedmiotem interpretacji. Ponieważ intencją strony było uzyskanie interpretacji indywidualnej w zakresie klasyfikacji PKWiU, co zostało jednoznacznie wskazane we wniosku, albowiem strona oczekiwała od tutejszego organu dokonania interpretacji przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU). Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podkreślił, że dla potrzeb podatku od towarów i usług od 1 stycznia 2011 r. stosuje się Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z 29 października 2008 r. (Dz. U. Nr 207, poz. 1293, z późn. zm.). Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług jest klasyfikacją produktów i usług, znajdujących się w polskim obiegu gospodarczym. Została ona wprowadzona głównie dla potrzeb statystyki oraz ewidencji źródłowej i stanowi podstawę do: opracowania nomenklatur pochodnych wyrobów i usług stanowiących wykazy grupowań wyrobów względnie usług wybranych z PKWiU i służących celom sprawozdawczości w zakresie produkcji, zbytu, obrotu towarowego, zapasów, transportu itp.; organizacji ewidencji źródłowej podmiotów gospodarczych w postaci indeksów materiałowych, towarowych itp. urządzeń ewidencyjnych. Dane zebrane z PKWiU są także umieszczane w urzędowych rejestrach i systemach informacyjnych administracji państwowej. Natomiast zgodnie z zasadami metodycznymi klasyfikacji statystycznych - na podstawie Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz. Urz. GUS Nr 1, poz. 11) zasadą jest, że zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność, swoje produkty (wyroby i usługi), towary, środki trwałe i obiekty budowlane według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach, wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów lub stosowanych bezpośrednio na podstawie przepisów Wspólnoty Europejskiej.

Mając na uwadze powyższe Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że kwestie dotyczące klasyfikacji statystycznej wyrobów i usług, nie stanowią zagadnień prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 ust. 1 O.p. Ich interpretacja nie leży w gestii organów podatkowych. Te bowiem zostały upoważnione do wydawania interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego, natomiast klasyfikacja statystyczna towarów nie stanowi przepisów prawa podatkowego. Tym samym organ I instancji nie był kompetentnym do wydania interpretacji dotyczącej klasyfikacji statystycznej produkowanych przez stronę wyrobów. Nie miał podstaw do merytorycznego rozpatrzenia złożonego wniosku, z uwagi na to, że nie był organem właściwym w sprawie dla tak sprecyzowanego żądania, czy do sprzedaży towarów ma zastosowanie mechanizm odwrotnego obciążenia podatkiem VAT, który zgodnie z wolą strony miał stanowić konsekwencję zaklasyfikowania produkowanych przez nią wyrobów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zobowiązanie organu do wydania interpretacji indywidualnej w zakresie zadanego pytania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

- art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez jego błędną wykładnię w postaci stwierdzenia, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego;

- art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 2 O.p. poprzez błędne przyjęcie, że zakwalifikowanie wyrobów określonych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej do odpowiedniej kategorii PKWiU nie podlega przepisom prawa podatkowego;

- art. 14b § 3 O.p. poprzez jego błędną wykładnię uznając, że we wniosku nie przedstawiono wyczerpująco stanu faktycznego oraz przez błędne uznanie, że wnioskodawca wnosił o ustalenie stanu faktycznego;

- art. 14g § 1 O.p. przez błędną wykładnię w postaci uznania, że wniosek o wydanie interpretacji nie spełniał kryteriów ustawowych przewidzianych do jego rozpatrzenia;

- art. 5a ustawy o VAT poprzez brak odniesienia się do kwalifikacji towarów określonej w załączniku nr 11 do tejże ustawy;

- art. 17 ust. 1 pkt 7 i art. 17 ust. 1c ustawy o VAT poprzez nieuzasadniony brak określenia podstawy stawki podatku VAT od wyrobów określonych we wniosku.

W uzasadnieniu powyższego strona wskazała, że gdyby wiedziała jak zakwalifikować podane we wniosku towary to wystąpienie o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego byłoby w praktyce niezasadne, bowiem zadanie organu sprowadzałoby się jedynie do określenia skutków podatkowych powyższego, czyniąc w praktyce zbędnym zadanie pytania o wskazanej we wniosku treści. Ponadto gdyby przyjąć rozumowanie organu za poprawne, tj. niemożność dokonania kwalifikacji PKWiU, oznaczałoby to absurdalne sytuacje, gdyż organ podatkowy byłby związany klasyfikacją statystyczną dokonaną przez producenta lub usługodawcę. Dlatego też w świetle aktualnego orzecznictwa sądowego, na które się powołano, organ podatkowy zobowiązany jest do wydania interpretacji indywidulanej w zakresie ustalenia klasyfikacji przedmiotu do odpowiedniego kodu PKWiU (tak wyroki WSA w Szczecinie z dnia 18.01.2018 r. sygn. akt I SA/Sz 988/17, WSA w Olsztynie z 7.11.2017 r. sygn. akt I SA/Ol 737/17, WSA w Krakowie z 11.04.2017 r. sygn. akt I SA/Kr 71/17, z 3.02.2017 r. sygn. akt I SA/Kr 519/16, WSA w Opolu z 24.08.2016 r. sygn. akt I SA/Op 184/16 czy NSA z 15.12.2015 r. sygn. akt I FSK 1359/14). Tym bardziej, gdy wskazanie symbolu PKWiU nie jest elementem stanu faktycznego, ale oceny prawnej określonego sposobu opodatkowania, który podlega procesowi wykładni. Na dowód powyższego przywołano wyroki NSA z 29 listopada 2017 r. sygn. I FSK 179/16 oraz z 11 października 2017 r. sygn. akt II FSK 2412/15.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie merytorycznych rozważań należy zauważyć, że sedno sporu dotyczy tego, czy Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej prawidłowo uznał, że przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stan faktyczny nie pozwalał na wydanie interpretacji, a w rezultacie, czy zasadnie odmówiono wszczęcia postępowania w tejże sprawie.

Odpowiadając na tak postawione pytania wyjaśnić należy, że postępowanie "interpretacyjne" opiera się wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę. Pozycję prawną organu podatkowego przy wydaniu interpretacji wytyczają przepisy art. 14b § 1, art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 i art. 14c § 2 O.p. I tak zgodnie z art. 14b § 1 O.p. interpretacje wydawane są na pisemny wniosek zainteresowanego w jego indywidualnej sprawie. Stosownie natomiast do art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie, oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i § 2 O.p.). Tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) wyrażana jest ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ podatkowy. Przy czym granice oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy zawartej w indywidualnej interpretacji zakreślone są treścią pytania postawionego we wniosku o interpretację, którego przedmiotem nie mogą być przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych oraz organów kontroli skarbowej (art. 14b § 2a O.p.).

Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie, wbrew zarzutom skargi, zachodziła wymieniona w art. 165a § 1 O.p. przyczyna uniemożliwiająca wszczęcie postępowania. Błędne jest bowiem rozumienie art. 14b § 1 O.p. w ten sposób, że każdy wniosek podatnika o wydanie interpretacji podatkowej w jego indywidualnej sprawie zobowiązuje organ podatkowy do wydania takiej interpretacji. Interpretacje indywidualne nie są wszak panaceum na wszelkie wątpliwości podatnika dotyczące sposobu rozumienia przepisów prawa podatkowego. Nie służą one też do udzielania porad podatkowoprawnych. Interpretacja podatkowa może być zatem wydana jedynie wtedy, gdy zakres przedmiotowy zagadnienia przedstawionego przez wnioskodawcę mieści się w zakresie przedmiotowym interpretacji. Powyższe oznacza, że organowi wolno dokonać wykładni tylko tych przepisów, które zawierają akty prawne wymienione rodzajowo w art. 3 pkt 2 O.p.

Ponieważ intencją strony w rozpoznawanej sprawie było uzyskanie interpretacji indywidualnej w zakresie klasyfikacji PKWiU, co zostało jednoznacznie wskazane we wniosku, albowiem strona oczekiwała od organu dokonania interpretacji przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU). Expresis verbis podała, że domaga się weryfikacji swego stanowiska w przedmiocie kwalifikacji wyrobów, zaś w przypadku odmowy nie znajduje podstaw od ubiegania się o wydanie interpretacji. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług została wprowadzona głównie dla potrzeb statystyki oraz ewidencji źródłowej i stanowi podstawę do: opracowania nomenklatur pochodnych wyrobów i usług stanowiących wykazy grupowań wyrobów względnie usług wybranych z PKWiU i służących celom sprawozdawczości w zakresie produkcji, zbytu, obrotu towarowego, zapasów, transportu itp.; organizacji ewidencji źródłowej podmiotów gospodarczych w postaci indeksów materiałowych, towarowych itp. urządzeń ewidencyjnych. Dane zebrane z PKWiU są także umieszczane w urzędowych rejestrach i systemach informacyjnych administracji państwowej. Natomiast zgodnie z zasadami metodycznymi klasyfikacji statystycznych - na podstawie Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz. Urz. GUS Nr 1, poz. 11) zasadą jest, że zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność, swoje produkty (wyroby i usługi), towary, środki trwałe i obiekty budowlane według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach, wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów lub stosowanych bezpośrednio na podstawie przepisów Wspólnoty Europejskiej. To oznacza, że kwestie dotyczące klasyfikacji statystycznej wyrobów i usług, nie stanowią zagadnień prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 ust. 1 O.p. Ich interpretacja nie leży w gestii organów podatkowych. Te bowiem zostały upoważnione do wydawania interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego, natomiast klasyfikacja statystyczna towarów nie stanowi przepisów prawa podatkowego. Tym samym organy podatkowe nie były uprawnione do wydania interpretacji dotyczącej klasyfikacji statystycznej produkowanych przez stronę wyrobów. Nie miały podstaw do merytorycznego rozpatrzenia złożonego wniosku, z uwagi na to, że nie były organem właściwym w sprawie dla tak sprecyzowanego żądania, czy do sprzedaży towarów ma zastosowanie mechanizm odwrotnego obciążenia podatkiem VAT, który zgodnie z wolą strony miał stanowić konsekwencję zaklasyfikowania produkowanych przez nią wyrobów. Odpowiedź na tak postawione pytanie rozstrzygałaby o sposobie zachowania się organu podatkowego. Tymczasem użyte w art. 14b § 1 O.p. pojęcie przepisów prawa podatkowego należy rozumieć jako odnoszące się do przepisów procesowych, materialnoprawnych takich, których potencjalnym adresatem nie jest organ podatkowy lecz jest nim wyłącznie podatnik. Celem interpretacji indywidualnej jest przecież wskazanie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega prawnopodatkowe skutki opisanego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, a w przypadku błędnego stanowiska wnioskodawcy wskazanie stanowiska prawidłowego wraz z uzasadnieniem prawnym. Sam stan faktyczny opisany we wniosku o wydanie interpretacji przedstawia stanowisko wnioskodawcy, a jego element w postaci określenia kodów PKWiU danego produktu winien być w tym wniosku opisany w sposób niealternatywny. Przy takim sformułowaniu wniosku organ wydający interpretację odnosi się do przedstawionej w sprawie wykładni przepisów prawa podatkowego, oceniając kwestie klasyfikacji jedynie w kontekście przedstawionych norm prawnych obejmujących jak w niniejszej sprawie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.

Wobec powyższego kwestia dotycząca klasyfikacji statystycznej wyrobów i usług nie stanowi zagadnień prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 ust. 1 O.p., a zatem nie może być przedmiotem interpretacji indywidualnej. Klasyfikacja danego towaru winna stanowić element opisu stanu faktycznego. Natomiast w przypadku, kiedy stanowi ona przedmiot oceny organu wykracza poza ramy przewidziane przez ustawodawcę i w konsekwencji stanowi podstawę do odmowy wszczęcia postępowania, co w rozpoznawanej sprawie miało właśnie miejsce. Organy podatkowe wydając interpretację indywidualną nie ustanawiają bowiem normy indywidualnej, nie rozstrzygają też o prawach i obowiązkach. Ich rola sprowadza się do przedstawienia poglądu dotyczącego rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej sprawy indywidualnej. Nie dokonują przy tym władczych działań zmierzających do wskazania arbitralnych rozwiązań, gdyż ich rola sprowadza się do rozumienia normy prawnej - przepisu prawa podatkowego.

W kontekście powyższego prawidłowo w rozpoznawanej sprawie organy przyjęły, że żądanie wnioskodawcy nie dotyczy przepisów prawa podatkowego i wykracza poza ten zakres, a sposób skonstruowania problemowego zagadnienia we wniosku nie daje możliwości wydania interpretacji indywidualnej, zawierającej elementy wymagane dla tego rodzaju aktu i spełniającej funkcje przewidziane dla niego przez ustawodawcę. W szczególności, właściwie oceniły, że żądanie, w którym strona oczekiwała potwierdzenia dokonanej klasyfikacji towarów nie dotyczy przepisów prawa podatkowego, i wykracza poza ten zakres. Bo choć przepisy prawa podatkowego nie funkcjonują w legislacyjnej próżni, lecz odnoszą się także do instytucji, pojęć i zagadnień uregulowanych w innych przepisach prawa, to nie może to stanowić przesłanki do żądania od organu, aby udzielił interpretacji przepisów prawa wykraczającej poza jego kompetencje. Zasadnie zatem Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przyjął, że w sprawie zaistniały przesłanki z art. 165a § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p. oraz z art. 14b § 2a O.p., do odmowy wszczęcia postępowania interpretacyjnego. To z kolei oznacza, że podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 165a § 1 w zw. z art. 14h i art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 2, art. 14b § 3 oraz 14g § 1 O.p., jako niezasadne, nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Z treści art. 14b § 1 O.p. jasno wynika, że przedmiotem wykładni mogą być jedynie przepisy prawa podatkowego określone w art. 3 pkt 2 O.p., czyli: przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Z kolei w myśl art. 3 pkt 1 O.p. termin "ustawy podatkowe", odnosi się do ustaw dotyczących podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określających podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujących prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 czerwca 2010 r., sygn. akt I FSK 1021/09 (dotyczącym usług) wskazał, że Minister Finansów nie jest uprawniony do dokonywania klasyfikacji towarów i usług do właściwego grupowania PKWiU ani też weryfikacji klasyfikacji wskazanej przez wnioskodawcę. Do tego wyroku odwołał się również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1803/13 (dotyczącym również usług), który opowiada się za brakiem obowiązku określenia w interpretacji indywidualnej klasyfikacji PKWiU. Mianowicie w jego treści podkreślono, iż powiązanie opodatkowania podatkiem od towarów i usług z klasyfikacją statystyczną towarów (usług) nie zmienia faktu, że w myśl przepisów o statystyce publicznej klasyfikacji tej dokonuje producent (usługodawca) oraz ewentualnie właściwy urząd statystyczny w wydawanych opiniach. Natomiast w postępowaniu podatkowym organy podatkowe oceniają dowody w postaci opinii klasyfikacyjnych właściwych organów statystycznych. Dokonywana ocena opinii statystycznej jako zwykle jednego z szeregu dowodów, stanowi element ustalania prawidłowej klasyfikacji statystycznej danego wyrobu (usługi) i jest elementem czynionych przez organ ustaleń faktycznych, które następnie poddane zostają ocenie na gruncie ustawy podatkowej. Postępowanie dowodowe pozwala na zbadanie rzeczywistych okoliczności produkcji danego wyrobu lub świadczenia usługi oraz porównanie ich z opisem we wniosku do właściwego organu statystycznego, stanowiącego podstawę wydania przez ten organ opinii klasyfikacyjnej. Natomiast w postępowaniu interpretacyjnym Minister Finansów nie ustala stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), wiąże go bowiem stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) opisany przez wnioskodawcę. Jeżeli zatem wnioskodawca twierdzi, że jego zdaniem określony wyrób należy zakwalifikować do danego grupowania PKWiU, organ obowiązany jest tę klasyfikację przyjąć i uwzględnić badając, jaką stawkę podatku należy zastosować. Dysponuje bowiem jedynie informacjami podanymi przez wnioskodawcę, których w żaden sposób nie weryfikuje. Dlatego też nie może stwierdzić, czy podana mu przez wnioskodawcę klasyfikacja będzie prawidłowa w rzeczywistym stanie faktycznym, ocenianym w ewentualnym postępowaniu podatkowym. Zarówno w postępowaniu podatkowym, jak i postępowaniu interpretacyjnym, przystępując do określenia stawki, z zastosowaniem której opodatkowana jest dostawa określonych towarów lub świadczenie określonych usług, a zatem przystępując do zastosowania (interpretacji) przepisów ustawy podatkowej, organ musi już znać klasyfikację statystyczną towaru (usługi), jeżeli ma ją uwzględnić przy ustaleniu właściwej stawki.

W skardze skarżący przywołał szereg orzeczeń sądów administracyjnych na poparcie swego stanowiska, a poglądy te co do zasady należy podzielić. Jednakże w rozpoznawanej sprawie wnioskodawca skupia się na prawidłowości opisanej klasyfikacji towarów do PKWiU, nie zaś na jej odniesieniu do przepisów prawa podatkowego, ustawy o podatku od towarów i usług, odmiennie niż to uczyniono np. w sprawie I FSK 179/16. W części pozostałe cytowane orzeczenia nie odnoszą się do rozpoznawanej sprawy. I tak np. w wyroku WSA w Szczecinie z 18 stycznia 2018r. sygn. akt I SA/Sz 988/17 wskazano, że spółka w sposób jednoznaczny wskazała jakie produkty sprzedaje, z czym nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie

Wobec powyższego należało stwierdzić, że kwestia dotycząca klasyfikacji statystycznej wyrobów i usług nie stanowi zagadnień prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 ust. 1 O.p., a zatem nie może być przedmiotem interpretacji indywidualnej, co oznacza, iż przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia organ nie naruszył art. 165a § 1 w zw. z art. 14h i art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 2, art. 14b § 3 oraz 14g § 1 O.p.

Wobec powyższego skargę jako niezasadną, na mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało oddalić.