Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 928/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 67c § 3, § 7 I § 8
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
Teza: Przepis art. 64c § 3 u.p.e.a. nie przyznaje zobowiązanemu żadnego żądania, jest on bowiem adresowany do organu egzekucyjnego wskazując mu kryteria zwrotu kosztów egzekucyjnych. Żądanie przyznaje zobowiązanemu dopiero art. 64c § 8 w związku z § 7 tej ustawy.

TEZY

Przepis art. 64c § 3 u.p.e.a. nie przyznaje zobowiązanemu żadnego żądania, jest on bowiem adresowany do organu egzekucyjnego wskazując mu kryteria zwrotu kosztów egzekucyjnych. Żądanie przyznaje zobowiązanemu dopiero art. 64c § 8 w związku z § 7 tej ustawy.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Sędzia NSA Stefan Babiarz (sprawozdawca), Sędzia NSA del. Jan Grzęda, Protokolant Dominika Kurek, po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "W. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" sp.k. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 1672/14 w sprawie ze skargi "W. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" sp.k. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 24 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o zwrot kosztów egzekucyjnych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 17 listopada 2014 r., III SA/Wa 1672/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W. (dalej: spółka) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej

w Warszawie z dnia 24 marca 2014 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o zwrot kosztów egzekucyjnych.

2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd I instancji wynika, że spółka wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego z wnioskiem o rozłożenie na raty zapłaty podatku VAT za miesiąc lipiec 2012 r. Decyzją z dnia 9 listopada 2012 r. organ wyraził zgodę. W międzyczasie organ prowadził postępowanie egzekucyjne przedmiotowej należności. W dniu 31 października 2012 r. organ doręczył spółce tytuł wykonawczy wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego. Za doręczenie odpisu tytułu wykonawczego oraz czynność zajęcia rachunku bankowego organ naliczył opłatę – 44.215,40 zł.

Strona nie zgadzając się z opłatą, wniosła pismem z dnia 10 lipca 2013 r. o zwrot kwoty 44.215, 40 zł.

Organ wskazał, że mimo rozłożenia na raty należnego podatku – z uwagi na doręczenie tytułu wykonawczego – opłata za podjęte czynności była należna.

Spółka podniosła, że faktyczne ściągnięcie spornych opłat nastąpiło w dniu 15 listopada 2012 r. – po zapadnięciu decyzji rozkładającej podatek na raty. Zaznaczyła, że wyegzekwowano 0 zł i za to naliczono koszty w wysokości 44.215,40 zł.

Spółka złożyła wniosek o zwrot pobranej kwoty w dniu 18 listopada 2013 r. Organ pozostawił ten wniosek bez rozpoznania- uznał bowiem, że jest on spóźniony. Doręczenie spółce postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego nastąpiło w dniu 2 lipca 2013 r. Prawo do żądania wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych przysługiwało spółce najpóźniej do dnia 16 lipca 2013 r. Tymczasem spółka złożyła stosowny wniosek później – w dniu 26 listopada 2013 r. Był to zatem wniosek spóźniony.

Spółka wskazała, że zarówno wniosek z dnia 10 lipca 2013 r., jak i wniosek z dnia 18 listopada 2013 r. nie były wioskami "o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych", lecz wnioskami "o zwrot kosztów egzekucyjnych".

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w sprawie znajdzie zastosowanie art. 64c § 7 oraz art. 64c § 8 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm., dalej: u.p.e.a.). To oznacza, że wnioski zostały wniesione po terminie i nie ma możliwości ich rozpatrzenia.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę uznał stanowisko organów za prawidłowe. Podniósł, że zestawienie treści normatywnej, zawartej w § 3 i § 7 art. 64c u.p.e.a., wyraźnie wskazuje na to, iż pierwszy z tych przepisów formułuje warunki obciążenia kosztami egzekucyjnymi wierzyciela, a drugi – określa proceduralne ramy rozstrzygania w tej kwestii. Organ egzekucyjny rozstrzyga zatem w sprawie kosztów egzekucyjnych postanowieniem wydawanym na podstawie art. 64c § 7 u.p.e.a., w oparciu o reguły określone w art. 64c § 3 u.p.e.a. Ten ostatni przepis nie stanowi więc samodzielnej podstawy formalnej rozstrzygnięcia. Jakkolwiek zatem możliwe jest dokonanie zwrotu zobowiązanemu pobranych od niego kosztów egzekucyjnych bez wydawania stosownego postanowienia

(w szczególności wtedy, gdy kosztami tymi nie obciąża się wierzyciela, a organ egzekucyjny stwierdza okoliczność wszczęcia i prowadzenia egzekucji niezgodnie

z prawem), w sytuacji sporu między zobowiązanym a organem egzekucyjnym, dotyczącego rozłożenia ciężaru kosztów egzekucyjnych, podstawę prawną wydawanego w tej sytuacji postanowienia stanowi art. 64c § 7 u.p.e.a.

Formalne wymogi zgłoszenia przez zobowiązanego omawianego żądania określa § 8 art. 64c u.p.e.a., stanowiąc, że żądanie takie nie podlega rozpatrzeniu, jeżeli zostało wniesione po upływie 14 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia.

4. Powyższy wyrok oddalający skargę spółka zaskarżyła w całości skargą kasacyjną, zarzucając:

1) na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. polegające na nieuwzględnieniu zarzutów i oddaleniu skargi na postanowienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mimo istniejących podstaw do jej uwzględnienia, w związku z błędną wykładnią art. 64c § 7 i § 8 u.p.e.a. dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, tj. przyjęciem, że mają one zastosowanie do sytuacji przewidzianej przez art. 64c § 3 u.p.e.a., a tym samym w przedmiotowej sprawie,

2) art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. polegające na nieuwzględnieniu zarzutów i oddaleniu skargi na postanowienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie mimo istniejących podstaw do jej uwzględnienia, jako że Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie dopuścił się działań sprzecznych

z regułami prawidłowego postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy,

a w szczególności dokonał błędnej wykładni i niewłaściwie zastosował przepisy art. 64c § 7 i § 8 u.p.e.a., tj. przyjął, że mają one zastosowanie do sytuacji przewidzianej przez art. 64c § 3 u.p.e.a., a tym samym w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnie ocenił prawidłowość zastosowania tych przepisów;

3) art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nadanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie znaczenia przepisowi art. 64c § 3 u.p.e.a. niezgodnego z przepisami Konstytucji RP, tj. art. 2 oraz 77 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP oraz poprzez aprobowanie przez ten sąd nieprawidłowego zastosowania art. 64c § 3 u.p.e.a. w związku z art. 64c § 7 i 8 u.p.e.a. poprzez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie.

Mając na uwadze powyższe, spółka wniosła o:

– uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania,

– zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

5. Na wstępie należy wskazać, że przedmiotem egzekucji była zaległość w podatku od towarów i usług za lipiec 2012 r. w kwocie 720.000 zł należności. Oznacza to, że wymagalność tej należności przypadała na dzień 27 sierpnia 2012 r. Tytuł wykonawczy na tę należność wystawiono 3 października 2012 r., wskazując jako zobowiązaną skarżącą, a podstawą jego wystawienia była deklaracja skarżącej.

Z tytułu wynika też, że w dniu 10 września 2012 r. doręczono skarżącej upomnienie. W dniu 27 sierpnia 2012 r. skarżąca złożyła do organu podatkowego wniosek

o rozłożenie zaległości podatkowej na raty. Wniosek ten został uwzględniony decyzją Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia 9 listopada 2012 r. Zatem w tym przypadku zaistniała sytuacja, w której przed wystawieniem tytułu wykonawczego do organu podatkowego wpłynął wniosek skarżącej o rozłożenie zaległości podatkowej na raty. W takiej sytuacji, wprawdzie zgodnie z art. 26 § 1 u.p.e.a. – mimo wniosku o rozłożenie zaległości podatkowej na raty - organ egzekucyjny powinien wszcząć egzekucję, to jednak w związku

z zaistniałą sytuacją jego obowiązkiem było "ze szczególną wnikliwością ocenić,

czy nie zachodzą podstawy do odstąpienia od podjęcia czynności

egzekucyjnych do czasu wydania decyzji rozstrzygającej sprawę wniosku

o rozłożenie zaległości podatkowych na raty. Ocena ta powinna być dokonana

z uwzględnieniem zasad ogólnych rządzących postępowaniem prowadzonym przez organ administracji publicznej, w szczególności znajdującej tu w pełni zastosowanie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa" (J. Augustyn, Niesłusznie pobrane koszty egzekucji można odzyskać, Pr.iP. 2014, nr 11, s. 6-7).

W rozpoznawanej sprawie, z uwagi na jej zakres przedmiotowy Naczelny Sąd Administracyjny nie może się w tej kwestii wypowiedzieć, jednakże w związku

z zarzutami skargi kasacyjnej należało powyższy pogląd wyrazić.

6. Po wystawieniu tytułu wykonawczego zawiadomieniem z dnia 24 października 2012 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego skarżącej w 14 bankach i w wyniku tego zajęcia [...] Bank SA przekazał na rachunek organu egzekucyjnego kwotę 107.629,94 zł, z której kwotę 44.215,40 zł zaliczono na poczet pozostałych kosztów egzekucyjnych a resztą zwrócono na rachunek bankowy skarżącej. Miało to związek z powyższą decyzją o rozłożeniu zaległości podatkowej skarżącej na raty. W związku z wykonaniem decyzji ratalnej postanowieniem z dnia 27 czerwca 2013 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. umorzył postępowanie egzekucyjne, a postanowienie to doręczono skarżącej 2 lipca 2013 r., przy czym wcześniejszym postanowieniem z dnia 27 listopada 2012 r. Naczelnik tego Urzędu wyraził zgodę na uchylenie czynności egzekucyjnych, tj. zajęć praw majątkowych zgodnie z art. 57 § 2 u.p.e.a. Następnie

w dniu 18 lipca 2013 r. do organu egzekucyjnego wpłynął wniosek spółki "o zwrot kwoty 44.215,40 zł jako niesłusznie pobranej na pokrycie kosztów egzekucyjnych

z konta firmowego spółki". Wniosek ten załatwiono odmownie pismem z dnia 16 sierpnia 2013 r. doręczonym spółce 27 sierpnia 2013 r. Po tym skarżąca ponownie pismem z dnia 18 listopada 2013 r. (data wpływu do organu egzekucyjnego 26 listopada 2013 r.) wniosła o zwrot kosztów egzekucyjnych. Postanowieniem z dnia 27 grudnia 2013 r. wniosek ten pozostawiono bez rozpoznania z uwagi na naruszenie terminu. Zażalenie skarżącej nie zostało uwzględnione i Dyrektor Izby Skarbowej

w Warszawie postanowieniem z dnia 24 czerwca 2014 r. utrzymał je w mocy.

7. Zgodnie z art. 64c § 7 u.p.e.a. organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na żądanie zobowiązanego albo z urzędu, jeżeli koszty te obciążają wierzyciela. Na postanowienie to przysługuje zażalenie. Natomiast wedle art. 67c § 8 u.p.e.a. "żądanie, o którym mowa w § 7 nie podlega rozpatrzeniu, jeżeli zostało wniesione po upływie 14 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, a w przypadku zakończenia postępowania egzekucyjnego wskutek wyegzekwowania obowiązku od dnia powiadomienia zobowiązanego o wysokości pobranych kosztów egzekucyjnych". W sprawie nie budzi wątpliwości, że postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego doręczono skarżącej 2 lipca 2013 r. zatem termin do wniesienia powyższego żądania upłynął w dniu 16 lipca 2013 r. Wniosek z dnia 10 lipca 2013 r. skarżącej wpłynął do organu egzekucyjnego w dniu 18 lipca 2013 r.,

a więc po terminie. Po terminie, o którym niżej mowa wpłynął też następny wniosek spółki skarżącej z dnia 18 listopada 2013 r. W tej sytuacji wydane postanowienie

o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania nie narusza prawa.

8. Postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał (art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a). W takim przypadku organ egzekucyjny, na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Rozważając pojęcie obowiązku wymiennego we wskazanym przepisie należy stwierdzić, że w treści art. 1 u.p.e.a. ustawa określa sposób postępowania wierzycieli w przypadkach uchylania się zobowiązanych od wykonania ciążących na nich obowiązków oraz prowadzone przez organy egzekucyjne postępowanie i stosowane przez nie środki przymusu służące doprowadzeniu do wykonania lub zabezpieczenia wykonania danych obowiązków.

Obowiązkami podlegającymi egzekucji są, między innymi, podatki oraz należności pieniężne wynikające z tytułu podatków od towarów i usług, a także odsetki z nimi związane (art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). W pojęciu obowiązku mieszczą się należności pieniężne jeśli mają charakter publiczny lub inny wyraźnie przez prawo przewidziany (por. R. Hauser, Z. Leoński, A. Skoczylas, Postępowanie egzekucyjne

w administracji. Komentarz, Warszawa 2005, s. 19). Koszty egzekucyjne nie są objęte zakresem zastosowania norm art. 2 u.p.e.a. Dlatego też pojęcie obowiązku

i należności pieniężnej, w znaczeniu art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., należy odnosić do tego obowiązku i tej należności pieniężnej, które legły u podstaw wszczęcia postępowania egzekucyjnego, nie zaś kosztów postępowania generowanych przez postępowanie egzekucyjne. Normy wynikające z art. 59 u.p.e.a. nie zawierają odwołania do kosztów egzekucyjnych, w szczególności nie określają, by przeszkodą do umorzenia postępowania, w przypadku zaistnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie, były okoliczności związane z ustalaniem i obciążaniem uczestników postępowania egzekucyjnego kosztami egzekucyjnymi.

18. Zasadą jest, że koszty związane z tym postępowaniem obciążają zobowiązanego (dłużnika) i podlegają przymusowemu ściągnięciu w drodze egzekucji. Jak podkreślono w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2006 r. (II FSK 487/05, nie publ.) zobowiązany już w czasie postępowania egzekucyjnego odpowiada z mocy prawa z tytułu powstających w jego trakcie obowiązków uiszczenia określonych kosztów egzekucyjnych (art. 64 § 2, art. 64 § 9 (pkt 1 - 11), art. 64 § 10, art. 64c § 1 i art. 64c § 6 u.p.e.a., natomiast wierzyciel, na podstawie art. 64c § 4 u.p.e.a., na zasadzie ustawowego wyjątku ponosi odpowiedzialność za całość kosztów postępowania egzekucyjnego, jeżeli nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego. Zobowiązany odpowiada zatem za koszty egzekucyjne już w trakcie toczącego się, nie zakończonego postępowania egzekucyjnego, od daty, w której, na podstawie danego przepisu prawa, powstaje obowiązek ich uiszczenia. Wierzyciel natomiast, na podstawie ustawowego wyjątku od zasady i zasadniczego trybu prawnego odpowiedzialności za koszty egzekucyjne, może ponosić odpowiedzialność za koszty postępowania egzekucyjnego, to jest za całość nie zapłaconych i nie wyegzekwowanych kosztów zakończonego postępowania egzekucyjnego.

Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie wprowadza reguły, że są one ustalane w formie jakiegoś aktu administracyjnego (tak R. Hauser, Z. Leoński, A. Skoczylas, Postępowanie egzekucyjne...,op. cit., s. 177 i n.). Tym samym ponoszenie kosztów egzekucyjnych podporządkowane jest zasadzie rządzącej należnościami wynikającymi z przepisu prawa. Ustawa przewiduje kompetencje do domagania się wydania postanowienia przez zobowiązanego lub też obowiązek jego wydania z urzędu, gdy koszty obciążają wierzyciela (art. 64c § 7 u.p.e.a.). Zatem obligatoryjne lub fakultatywne rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania egzekucyjnego zostało powiązane z zasadami rządzącymi ciężarem poniesienia tych kosztów (por. S. Babiarz [w:] S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, Warszawa 2007, s. 348).

Wzgląd na zasady koncentracji i unifikacji kosztów postępowania, prowadzi do wniosku, że postanowienie z art. 64c § 7 u.p.e.a. może być wydane dopiero po zakończeniu postępowania egzekucyjnego (także przez umorzenie egzekucji). Zasadę tę wprost statuuje § 8 wskazanego przepisu. Kosztów egzekucyjnych nie da się bowiem oznaczyć z góry i przewidzieć zdarzeń faktycznych i prawnych mających wpływ na zasadę ich ponoszenia lub wysokość. Do wydanie tego postanowienia nie jest więc przeszkodą, że część lub nawet całość kosztów została już pobrana od zobowiązanego przy egzekucji należności głównej wynikającej z tytułu wykonawczego (por. S. Babiarz [w:] S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, Koszty postępowania...,op. cit., s. 349).

Użyte w art. 64c § 7 u.p.e.a. wyrażenie "postanowienie w sprawie kosztów" należy zatem rozumieć w ten sposób, że może ono dotyczyć zarówno wysokości tych kosztów ale także zasady ich ponoszenia, w szczególności, gdy obciążają one wierzyciela. To właśnie w postępowaniu "w sprawie kosztów egzekucyjnych" powinny być rozstrzygane szczególne okoliczności przewidziane art. 64c § 3 lub § 4 u.p.e.a. decydujące o rozdziale tych kosztów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2007, II FSK 139/06 oraz z dnia 10 czerwca 2008, II FSK 524/07). Dodać należy, że postanowienie wydane w trybie art. 64c § 7 u.p.e.a podlega odrębnemu od postanowienia wydanego w trybie art. 59 § 3 u.p.e.a. zaskarżeniu i ewentualnej kontroli sądowoadministracyjnej.

9. Zagadnieniem stosunku art. 67c § 3, § 7 i § 8 u.p.e.a. zajmował się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 sierpnia 2014 r., II FSK 2012/12 i wskazał na pogląd, który sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela.

"Organ egzekucyjny rozstrzyga w sprawie kosztów egzekucyjnych postanowieniem wydawanym na podstawie art. 64c § 7 u.p.e.a., w oparciu o reguły określone w art. 64c § 3 u.p.e.a. Ten ostatni przepis nie stanowi więc samodzielnej podstawy formalnej rozstrzygnięcia. jakkolwiek zatem możliwe jest dokonanie zwrotu zobowiązanemu pobranych od niego kosztów egzekucyjnych bez wydawania stosownego postanowienia (w szczególności wtedy, gdy kosztami tymi nie obciąża się wierzyciela, a organ egzekucyjny stwierdza okoliczność wszczęcia i prowadzenia egzekucji niezgodnie z prawem), w sytuacji sporu między zobowiązanym a organem egzekucyjnym, dotyczącego rozłożenia ciężaru kosztów egzekucyjnych, podstawę prawną wydawanego w tej sytuacji postanowienia stanowi art. 64c § 7 u.p.e.a."

Wynika to z zastosowania treści normatywnej zawartej w § 3 i § 7 art. 64c u.p.e.a., wskazującej na to, że pierwszy z tych przepisów formułuje warunki obciążenia kosztami egzekucyjnymi wierzyciela, a drugi – określa proceduralne ramy rozstrzygania w tej kwestii. Organ egzekucyjny rozstrzyga zatem w sprawie kosztów egzekucyjnych postanowieniem wydawanym na podstawie art. 64c § 7 u.p.e.a.,

w oparciu o reguły określone w art. 64c § 3 u.p.e.a. Ten ostatni przepis nie stanowi więc samodzielnej podstawy formalnej rozstrzygnięcia. Jakkolwiek zatem możliwe jest dokonanie zwrotu zobowiązanemu pobranych od niego kosztów egzekucyjnych bez wydawania stosownego postanowienia (w szczególności wtedy, gdy kosztami tymi nie obciąża się wierzyciela, a organ egzekucyjny stwierdza okoliczność wszczęcia i prowadzenia egzekucji niezgodnie z prawem), w sytuacji sporu między zobowiązanym a organem egzekucyjnym, dotyczącego rozłożenia ciężaru kosztów egzekucyjnych, podstawę prawną wydawanego w tej sytuacji postanowienia stanowi art. 64c § 7 u.p.e.a.

Zatem z tych powodów nieuzasadniony jest zarzut skargi kasacyjnej zmierzający do podważenia zasadności wskazanego wyroku jako naruszającego art. 64c § 3

w związku z art. 64c § 7 i 8 u.p.e.a. i w dodatku będącego naruszeniem art. 2 i art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji. Wskazane przepisy ustawy egzekucyjnej są przejrzyste, czytelne i jednoznaczne. Przepis art. 64c § 3 u.p.e.a. nie przyznaje zobowiązanemu żadnego żądania, jest on bowiem adresowany do organu egzekucyjnego wskazując mu kryteria zwrotu kosztów egzekucyjnych. Żądanie przyznaje zobowiązanemu dopiero art. 64c § 8 w związku z § 7 tej ustawy. Nie można więc przyjąć by były to regulacje niejasne naruszające zasadę zaufania do państwa i tworzonego przezeń prawa (art. 2 Konstytucji). Działanie organu egzekucyjnego było zgodne z prawem albowiem zasadnie wydał postanowienie o pozostawieniu żądania bez rozpatrzenia (art. 27 § 1 Konstytucji RP nie ma zastosowania), a ocena wcześniejszych zachowań organu egzekucyjnego nie była złośliwa.

Termin 14 dni jest bowiem terminem ustawowym, zawitym o charakterze materialnoprawnym, a więc nieprzywracalnym. Uprawnienie zobowiązanego po jego upływie wygasa, a termin nie podlega przywróceniu (zob. wyrok NSA z dnia 30 maja 2012 r., II FSK 2193/10, LEX nr 1218954; W. Grześkiewicz (w:) D.R. Kijowski (red.) praca zbiorowa, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, LEX 2015, art. 64c pkt 18.2).

10. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.