Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 470/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 111 par 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Hanna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 1377/17 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi [...] na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w części i orzeczenia o prawidłowym okresie naliczania odsetek od kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 października 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 1377/17 odrzucił skargę [...] na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] marca 2017 r. w przedmiocie uchylenia decyzji w części i orzeczenia o prawidłowym okresie naliczania odsetek od kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że [...] - dalej: Skarżąca lub spółka - wniosła skargę na ww. decyzję Ministra Rozwoju i Finansów. Zaskarżona decyzja - zawierająca prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi - została doręczona spółce w dniu 19 kwietnia 2017 r. Skarga została natomiast wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu w dniu 3 lipca 2017 r. (data stempla pocztowego na kopercie - k. 9 akt sądowych), tj. po upływie trzydziestodniowego terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

E[...] wniosła zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia w całości i skierowania skargi do merytorycznego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu autor zażalenia podkreślił, że spółka złożyła w trybie art. 111 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 1960r. Nr 30, poz. 168 ze zm., dalej: k.p.a.) wniosek o uzupełnienie rozstrzygnięcia decyzji Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28 marca 2017 r. Organ ten postanowieniem z dnia 11 maja 2017 r. odmówił uzupełnienia decyzji. Postanowienie to zostało doręczone spółce w dniu 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z art. 111 § 2 k.p.a. w przypadku wydania postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji termin dla strony do wniesienia skargi biegnie od dnia jego doręczenia. Oznacza to, że termin wniesienia przez spółkę skargi upływał w dniu 3 lipca 2017 r. (30 dniowy termin upływał w sobotę 1 lipca 2017 r.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 53 § 1 p.p.s.a skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei zgodnie z treścią art. 111 § 1 k.p.a. strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia, co do rozstrzygnięcia bądź, co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia (art. 111 § 1b). Zgodnie natomiast z art. 111 § 2 K.p.a., w przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia.

Orzeczenie o uzupełnieniu decyzji lub o odmowie jej uzupełnienia nie ma bytu samodzielnego i pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona; w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym, zażaleniowym czy też sądowoadministracyjnym. Zgłoszenie żądania uzupełnienia decyzji przesuwa początek liczenia terminu wniesienia odwołania, skargi czy też powództwa do sądu powszechnego na dzień doręczenia stronie odpowiedzi (decyzji uzupełniającej albo postanowienia o odmowie uzupełnienia art. 111 § 2 k.p.a.) – tak też NSA w postanowieniu z 10 marca 2010 r. sygn. akt II OSK 373/10. W związku z powyższym przesunięcie terminu do złożenia środka odwoławczego służy zapewnieniu stronie możliwości skutecznego zakwestionowania decyzji w dalszym postępowaniu. Innymi słowy, jeżeli wydany akt dotknięty jest nieistotnymi brakami, które mogą podlegać uzupełnieniu przez organ w trybie art. 111 § 2 k.p.a., to winne one zostać uzupełnione czy też sprostowane przez ten organ, ale strona nie może ucierpieć w związku z upływem terminu jaki wiąże się procedurą określoną w cytowanym przepisie. W tym też znaczeniu art. 111 § 2 k.p.a. nie jest przesunięciem początku biegu terminu, lecz niejako jego przedłużeniem o okres, w którym dochodzi do rozpoznania wniosku o uzupełnienie bądź sprostowanie. Przepis art. 111 § 2 k.p.a. nie stanowi lex specialis w stosunku do przepisów regulujących terminy do złożenia środków odwoławczych, bowiem nie wyłącza ich zastosowania na rzecz innej regulacji, ale je uzupełnia. Nie można bowiem uznać, że wniosek o uzupełnienia decyzji oraz skarga, odwołanie są dla siebie środkami konkurencyjnymi. Złożenie wniosku w trybie art. 111 § 1 k.p.a. służy usunięciu braków nieistotnych, w przeciwieństwie do środków odwoławczych (skargi), które zmierzają do zakwestionowania samej istoty rozstrzygnięcia.

Analizy funkcji cytowanego przepisu kodeksu postępowania administracyjnego prowadzi do wniosku, że uzupełnienie nieistotnych braków decyzji nie powinno niweczyć możliwości zakwestionowania przez stronę samego rozstrzygnięcia. Odmienna interpretacja cytowanych przepisów prowadzi do niezasadnego ograniczenia prawa strony do rozpoznania środka odwoławczego - skargi.

Wraz z aktami postępowania Sąd I instancji otrzymał postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] maja 2017 r. o odmowie uzupełnienia decyzji, którą skarżąca uczyniła przedmiotem skargi do WSA. Zgodnie z art. 111 § 2 k.p.a. termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego zaczął, zatem biec od dnia doręczenia postanowienia organu z dnia 11 maja 2017 r., tj. w dniu 1 czerwca 2017 r. (ZPO w aktach administracyjnych). W konsekwencji, złożoną przez spółkę w dniu 3 lipca 2017 r. (data nadania k. 9 akt sądowych koperta) skargę należy uznać za wniesioną w terminie (art. 53 § 1 p.p.s.a.). Powyższe z uwagi na to, że w myśl art. 83 § 1 p.p.s.a. terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego z zastrzeżeniem § 2. Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy (art. 83 § 2 p.p.s.a.). Skoro, zatem w niniejszej sprawie termin do złożenia skargi upływał w sobotę, to należy uznać, że ostatnim dniem terminu do dokonania tej czynności procesowej był dzień 3 lipca 2017 r. (tj. poniedziałek).

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał zażalenie za uzasadnione i na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.