Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1070/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8a  ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 288
law: Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,  Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony  Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Andrzej Góraj, , Bogumiła Kobierska, Protokolant starszy specjalista, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] marca 2019 r.

nr [...], na podstawie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej

i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2019 r. poz. 288 ze zm.), zwanej dalej również ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), po rozpatrzeniu wniosku D. S. z dnia [...] kwietnia 2017 r., odmówił wyłączenia stosowania wobec wymienionej art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy.

Organ podał, że G. S. we wniosku wskazała m.in., że na emeryturę odeszła z uwagi na pogarszający się stan zdrowia i zawsze posiadała wszystkie wymagane kwalifikacje konieczne do pełnienia służby w sposób rzetelny, sumienny i nienaganny. Ponadto ww. stwierdziła, że nigdy nie była karana dyscyplinarnie. Co więcej, D. S. za realizację zadań służbowych była nagradzana między innymi nagrodami pieniężnymi oraz awansami w stopniach.

Minister ustalił, że wnioskodawczyni została zwolniona ze służby w dniu

[...] października 2005 r. i ma ustalone prawo do emerytury oraz do renty inwalidzkiej, których wysokość ustalono z uwzględnieniem odpowiednio art. 15c i art. 22a ustawy

o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), z tym, że wypłacana jest emerytura jako świadczenie korzystniejsze.

Z pisma z dnia [...] kwietnia 20i 7 r. z Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu - stanowiącego Informację

o przebiegu służby Nr [...] wynika, że wnioskodawczyni pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej,

w okresie od dnia [...] grudnia 1978 r. do dnia [...] lipca 1990 r., tj. 11 lat, 7 miesięcy i 17 dni. W sprawie ustalono, że całkowity okres służby ww. wynosi 29 lat, 11 miesięcy i 22 dni (od dnia [...] października 1975 r. do dnia [...] października 2005 r.).

Organ wskazał, że Komendant Główny Policji w piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r. przekazał informacje dotyczące przebiegu służby ww. funkcjonariusza.

Ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że D. S. po dniu 12 września 1989 r. rzetelnie wykonywała zadania i obowiązki. Z informacji dotyczącej przebiegu służby wnioskodawczyni wynika, że w trakcie służby w Policji ww. zajmowała kolejne, wyższe stanowiska służbowe, miała podwyższane uposażenie zasadnicze

i dodatek służbowy, była awansowana w stopniu, a także pozytywnie ją opiniowano.

W aktach sprawy nie stwierdzono informacji o wymierzonych wobec wnioskującej karach dyscyplinarnych. Ponadto w zgromadzonym materiale brak Jest dokumentów potwierdzających udział D. S. w zdarzeniach, które mogły stanowić zagrożenie dla zdrowia i życia.

Organ przytoczył treść art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). Podał, że wskazane przesłanki muszą być spełnione łącznie.

Odnosząc się do pierwszej z przesłanek organ wskazał, że krótkotrwałość musi być każdorazowo oceniana indywidualnie, wszelako z zastrzeżeniem, że winna być ona rozpatrywana przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym, jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa. Dodatkowo organ winien ocenić powyższą przesłankę w aspekcie proporcjonalnym, tj. w porównaniu stosunku służby na rzecz totalitarnego państwa do całości okresu służby byłego funkcjonariusza. Oznacza to, że obok oceny czy dany okres czasu może być uznany jako "krótkotrwały" w ujęciu ogólnym, powinien on być także oceniony abstrakcyjnie, jako stosunek tego czasu do całego okresu służby. Podał, że krótkotrwałość jest wprawdzie pojęciem nieostrym, w zakresie którego trudno określić choćby przybliżoną definicję, jednak powołując się na wykładnię językową stwierdził, że krótkotrwałość jest tożsama z nietrwałością, przelotnością lub chwilowością. Również ze słownika wyrazów bliskoznacznych można przytoczyć synonimy powyższego słowa: "chwilowy, doraźny, niedługi, niestały, nietrwały, okresowy, przejściowy, przemijający, tymczasowy, krótkookresowy, czasowy, trwający krótko, niedługo trwający, nieustabilizowany, szybki, epizodyczny" (Wielki słownik wyrazów bliskoznacznych, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005 r.).

Analizując drugą z przesłanek organ wskazał, że pojęcie rzetelności w ujęciu określającym postawę oraz jakość wykonywania zadań i obowiązków zawodowych definiować należy jako sumienne, solidne i dokładne wykonywanie swojej pracy - przyjętych na siebie obowiązków.

Rzetelne wykonywanie obowiązków służbowych oznacza ich realizację na najwyższym poziomie. Postawa rzetelnego funkcjonariusza charakteryzuje

się wzorowością w działaniu służbowym, nie tylko w zakresie podejmowania

i nienagannej realizacji zadań obligatoryjnych, ale także wykazywania inicjatywy

i realizowania obowiązków dodatkowych. Ponadto istotna jest także postawa funkcjonariusza w służbie i poza nią, rygorystyczne przestrzeganie prawa, dyscypliny

i etyki zawodowej, a także honoru funkcjonariusza służb publicznych.

Organ stwierdził, że zwrot "szczególnie z narażeniem zdrowia i życia" traktować należy jako dodatkowy czynnik wpływający na ocenę wartości rzetelnej służby funkcjonariusza. Zauważyć jednak należy, że warunek "narażenie zdrowia i życia" odnosi się do kwalifikacji narażenia rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, czy też nie miało charakteru hipotetycznego, ale było rzeczywiste, dowiedzione i miało charakter wyjątkowy.

Minister wskazał, że jego zadaniem jest stwierdzenie, czy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego ww. przesłanki można uznać za spełnione, oraz ustalenie, czy zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek. Stwierdził,

że krótkotrwałość służby na rzecz państwa totalitarnego i rzetelność służby pełnionej po dniu 12 września 1989 r. nawet z narażeniem zdrowia i życia, nie wystarczą do oceny, czy zastosowanie art. 8a ustawy jest zasadne.

Zdaniem organu "szczególnie uzasadniony przypadek" zachodzi wówczas, gdy strona, poza spełnieniem dwóch wskazanych wyżej przesłanek formalnych, legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy. Uprawnienie z art. 8a ustawy ma charakter wyjątkowy i dotyczy wyłącznie osób, w przypadku których "krótkotrwałość" jest niezaprzeczalna,

a "rzetelność" służby oczywista, bezdyskusyjna i poparta nadzwyczajnymi osiągnięciami, bowiem tylko wówczas można uznać, że w sprawie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek".

Organ stwierdził, że całkowity okres służby D. S. wynosi 29 lat, 11 miesięcy i 22 dni. W sytuacji, w której służba zainteresowanej pełniona była na rzecz totalitarnego państwa przez okres 11 lat, 7 miesięcy i 17 dni, czyli przez około 39% całego okresu służby, to zdaniem organu nie można mówić o krótkotrwałej służbie pełnionej na rzecz totalitarnego państwa. W ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, przedmiotowy okres służby na rzecz totalitarnego państwa zarówno w ujęciu bezwzględnym - długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym - stosunku długości tego okresu do całego okresu służby, nie może być oceniony jako krótkotrwały. Ponad jedenastoipółletni czas wykonywania zadań i obowiązków nie może być uznany za tyn czasowy.

Strona mogła w sposób kompleksowy zapoznać się ze specyfiką stawianych przed nią zadań oraz charakterem służby.

Minister stwierdził jednocześnie, że nie kwestionuje rzetelnego wykonywania przez D. S. zadań i obowiązków w trakcie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r. Z informacji udzielonych przez Komendanta Głównego Policji wynika, że ww. funkcjonariusz rzetelnie wykonywał zadania obowiązki w okresie pełnienia służby w Policji. Organ wskazał, że brak jest jednakże jakichkolwiek dowodów, aby służba ta pełniona była z narażeniem zdrowia i życia. Organ zaznaczył przy tym,

że sam charakter zadań realizowanych w jednostkach organizacyjnych Policji

i wynikające z niego prawdopodobieństwo możliwości zaistnienia sytuacji stanowiących zagrożenie życia i zdrowia nie może być oceniany jako narażenie zdrowia i życia,

o którym mowa w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej.

Reasumując organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki dopuszczalności wyłączenia stosowania art. ]5c, art. 22a, art. 24a wskazane w art. 8a ust. 1 pkt l i pkt 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). Wskazał nadto, że jego zdaniem strona nie legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy. Zarówno charakter jak i warunki pełnienia służby, w ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, nie dowodzą, aby przedmiotowa sprawa stanowiła szczególnie uzasadniony przypadek, pozwalający na skorzystanie z uprawnień wynikających z art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...).

Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi D. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej skarżąca zarzuciła:

- naruszenie prawa materialnego, tj. przepisów art. 8a, art. 15c, art. 22a i art. 24 a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), poprzez ich błędną interpretację,

- naruszenia prawa procesowego, tj. przepisów art. 7, art. 12, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu podniosła m.in., że nie zna powodów, dla których organ podjął taką a nie inną decyzję. Zarzuciła, że organ nieprawidłowo interpretował art. 8a powołanej ustawy, w oderwaniu od pozostałych przepisów ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, a także sprzecznie z celem tego przepisu. Wskazała, że celem całej nowelizacji ustawy o zaopatrzeniu emerytalny było obniżenie wynagrodzenia osobom współpracującym z reżimem totalitarnym. Podkreśliła,

że ustawa z dnia 16 grudnia 2016 r. prowadzi nie tylko do naruszenia uprawnień nabytych w związku ze służbą w PRL, lecz także do niejednokrotnie drastycznego obniżenia świadczeń należnych za okres służby w III RP. Podniosła, że sam projekt zwracał uwagę w uzasadnieniu, że ma on dotyczyć zwłaszcza tych, którzy wykazywali się gorliwością i dyspozycyjnością. W takim też kontekście przepisy powinny być rozpatrywane i w takim kontekście powinna być rozpatrywana jej sprawa wyłączenia stosowania przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24 a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). W całym zaś uzasadnieniu decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji nie ma słowa o jakimkolwiek nieprawidłowym jej zachowaniu w czasie służby. Co więcej, z opinii Komendanta Głównego Policji wynika, że po 1989 r. rzetelnie wykonywała swoją pracę. Podniosła, że bez wątpienia zatem spełnia kryterium rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., co wprost wynika z materiału dowodowego, a czego organ nie bierze pod uwagę i nie wyciąga

z tego pozytywnych dla skarżącej skutków. Wskazała, że zwrot "w szczególności z narażeniem zdrowia i życia" przesądza, że wskazany warunek jest tylko przykładowym wskazaniem rzetelności wykonywania zadań i obowiązków. Nie jest on warunkiem koniecznym. Podała, że analizując przesłankę krótkotrwałości służby przed dniem 31 lipca 1990 r. należy analizować ją w kontekście całej służby dla Polski. Wskazała,

że służyła Polsce 30 lat, przy czym ponad 18 lat po roku 1990, a więc zdecydowana większość służby przypada na okres po 1990 r., co dodatkowo podkreśla jej wkład w budowę kraju i dowodzi tego, że służba przed 1990 r. była krótkotrwała w kontekście całej służby. Zarzuciła, że załatwienie jej sprawy zajęło organowi 2 lata. Wskazała też, że Minister nie odniósł się do argumentów zawartych we wniosku, nie odniósł się do jej służby i nie odniósł się do jej stanu zdrowia spowodowanego bezpośrednio służbą. naruszył też przepis art. 80 kpa, gdyż nie wziął pod uwagę pozytywnej opinii Komendanta Głównego Policji oraz jej stanu zdrowia spowodowanego bezpośrednio służbą po roku 1990, jako istotnych elementów stanu faktycznego.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł

o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ wskazał m.in., że wyjaśniony został stan faktyczny i prawny sprawy,

w uzasadnieniu wskazano i przeanalizowano podstawę prawną decyzji, zaś w osnowie decyzji wskazano fakty, które organ uznał za udowodnione oraz dowody na których

się oparł. Podał, że wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, w sposób wystarczający zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy. Wskazał, że zarzut niezgodności ustawy zaopatrzeniowej z Konstytucją oraz Konwencją Praw Człowieka nie może być rozpatrzony przez organ w niniejszym postępowaniu, bowiem tylko właściwe Trybunały są do tego uprawnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie podlegała uwzględnieniu.

Organ nie naruszył przepisów prawa materialnego i prawa procesowego

w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. Zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1

i art. 80 k.p.a. są niezasadne. Organ podjął czynności konieczne do należytego rozpatrzenia niniejszej sprawy, dokonał w tym zakresie niezbędnych ustaleń faktycznych. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie był dowolna. Odmienna ocena strony co do spełnienia przesłanek określonych w art. 8a ustawy

o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) od oceny organu, nie stanowi

o naruszeniu art. 80 k.p.a. Przesłanka dotycząca okresu pełnienia służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) ustalona została przez organ na podstawie pisma Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] kwietnia 2017 r. tj. informacji o przebiegu służby.

Zarzuty dotyczące braku dokonania przez Ministra oceny, czym skarżąca zajmowała się w trakcie służby na rzecz totalitarnego państwa, o którym mowa

w art. 13b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) nie są zasadne. Kwestie te nie podlegają badaniu przez Ministra na gruncie rozpatrywania wniosku

o wyłączenie stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...).

Podniesiona w skardze kwestia czasu trwania postępowania administracyjnego nie ma znaczenia w niniejszej sprawie i nie jest przedmiotem oceny Sądu w tym postępowaniu. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) przewidują możliwość wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, po wyczerpaniu środka zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym..

Stosownie do treści art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji,

w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c,

art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: (pkt 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz (pkt 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r.,

w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Zgodnie z art. 8a ust. 2 tej ustawy, do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 15, art. 22 i art. 24 (ust. 2).

Zgodnie z art. 11 powołanej ustawy, w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Podkreślenia wymaga, że decyzja wydawana przez organ na podstawie art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) ma charakter decyzji uznaniowej. Zakres badania decyzji posiadającej cechy uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z odpowiednim zachowaniem procedury administracyjnej. Wybór natomiast rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości pozostaje poza kontrolą sądowoadministracyjną (v. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1488/08, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Kontrola zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny sprowadza się zatem

do oceny, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, czy organ wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia i czy wyboru tego rozstrzygnięcia dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności.

W sprawie niniejszej organ dokonał istotnych ustaleń stanu faktycznego, co do okresów pełnienia służby przez skarżącą. Służba skarżącej na rzecz totalitarnego państwa, o którym mowa w art. 13b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) pełniona była przez okres 11 lat, 7 miesięcy i 17 dni. Całkowity okres służby skarżącej wynosi zaś 29 lat, 11 miesięcy i 22 dni.

Dokonując oceny, czy okres służby skarżącej na rzecz totalitarnego państwa był okresem krótkotrwałym, a zatem badając spełnienie przesłanki określonej w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), organ stwierdził,

że przesłanka ta nie została spełniona.

Ocenę tę Sąd podziela. Biorąc pod uwagę, że łączny okres służby skarżącej wynosi 29 lat, 11 miesięcy i 22 dni, trafnie organ przyjął, że okres 11 lat, 7 miesięcy

i 17 dni nie jest krótkotrwały. Organ dokonał prawidłowej wykładni pojęcia krótkotrwałości służby przed 31 lipca 1990 r. Według "Słownika przypomnień" Władysława Kopalińskiego (Wydawnictwo Wiedza Powszechna – Warszawa 1992 r.) krótkotrwały to przelotny, przemijający. Według z kolei Słownika wyrazów bliskoznacznych (Wydawnictwo Wiedza Powszechna – Warszawa 1988 r.) krótkotrwały to chwilowy, przemijający, efemeryczny, przelotny, niestały, nietrwały, tymczasowy, przejściowy, dorywczy, doraźny, prowizoryczny.

Jako krótkotrwała może być rozumiana służba, której czas trwania w porównaniu do całego okresu służby skarżącego nie był długi, trwał w porównaniu do tego okresu krótko, był nietrwały, przemijający. Taka sytuacja nie występuje w niniejszej sprawie. Okres około 39% całego okresu służby nie może być uznany za przelotny,

czy chwilowy. Nie jest to okres krótkotrwały. Taki czas trwania służby, o której mowa w art. 13b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) nie wskazuje na jej przejściowy charakter. Organ wskazał w decyzji zarówno jak rozumie pojęcie krótkotrwałości, jak też jednoznacznie stwierdził, że okres 11 lat, 7 miesięcy i 17 dni zarówno w ujęciu bezwzględnym, jak i proporcjonalnym nie jest okresem krótkotrwałym.

Zasadnie tym samym organ stwierdził, że skarżąca nie spełnia jednego

z warunków koniecznych do zastosowania art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). Zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego nie jest zasadny.

Trafnie organ wskazał również w decyzji, że wszystkie przesłanki określone

w art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) muszą być spełnione łącznie. Z konstrukcji art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) wynika, że przesłanki określone w tym przepisie muszą być spełnione łącznie, na co wskazuje użyty spójnik "oraz" miedzy punktami 1 i 2. Organ zasadnie zatem stwierdził, że wobec skarżącej nie ma możliwości wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...).

Kwestia oceny spełnienia pozostałych przesłanek, tj. przesłanki dotyczącej rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r.,

w szczególności z narażeniem życia i zdrowia, jak i szczególnie uzasadnionego przypadku, pozostaje zatem bez wpływu na wynik niniejszej sprawy.

Niezależnie jednak od powyższego Sąd wskazuje, że Minister nie kwestionował, że wnioskodawczyni rzetelnie wykonywała zadania i obowiązki w trakcie pełnienia służby po 12 września 1989 r. Wskazać można jedynie odnosząc się do trafnych twierdzeń skargi, że brzmienie art. 8a ust. 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy nie zawęża rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków wyłącznie do służby pełnionej z narażeniem zdrowia i życia. Powyższe jednakże, w sytuacji, gdy organ

nie kwestionował rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków przez skarżącą, nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawy.

W zaskarżonej decyzji organ wskazał, że "szczególnie uzasadniony przypadek" zachodzi wówczas, gdy strona, poza spełnieniem dwóch przesłanek z art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2, legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy. Organ podał, że uprawnienie z art. 8a ustawy ma charakter wyjątkowy i dotyczy wyłącznie osób, w przypadku których krótkotrwałość służby jest niezaprzeczalna, a rzetelność służby oczywista, bezdyskusyjna i poparta nadzwyczajnymi osiągnięciami.

W ocenie Sądu takie rozumienie pojęcia szczególnie uzasadnionego przypadku jest na gruncie powołanego przepisu uprawnione. Organ stwierdził,

że wnioskodawczyni nie legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy. Wprawdzie organ nie dokonał szerszych rozważań w tym zakresie, w tym także nie wziął pod uwagę,

że wnioskodawczyni, jak podała we wniosku do organu, zaliczona została przez Wojewódzką Komisję Lekarską MSW w [...] do III grupy inwalidzkiej na trwałe

w związku ze służbą w Policji, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., jednakże uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy.

Zaskarżona decyzja, wobec niespełnienia przez skarżącego przesłanki krótkotrwałości służby przed dniem 31 lipca 1990 r., określonej w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), nie narusza prawa.

Odnosząc się do pozostałych kwestii podniesionych w skardze, podkreślenia wymaga, że zaskarżona decyzja nie rozstrzyga o obniżeniu świadczenia emerytalnego. Wszelkie zarzuty dotyczące naruszenia zasad konstytucyjnych w tym zakresie nie mogły odnieść skutku w niniejszym postępowaniu. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...).

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), orzekł jak w wyroku.

-----------------------

2