Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 147/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-05-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w całości
Powołane przepisy: article: art. 246  par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. C. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na rok 2009 postanawia przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.


UZASADNIENIE

B. C. w skardze na wyżej opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie.

Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu strona uzupełniła w dniu 1 marca 2010 r. (data stempla pocztowego). Jednocześnie wnioskodawczyni rozszerzyła swoje żądanie wnosząc o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, wnosząc o ustanowienie pełnomocnika w osobie adwokata.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.).

W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.

Na podstawie złożonego przez skarżącą oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, dokumentów dołączonych do wniosku oraz przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 12 marca 2010 r. (doręczone w dniu 5 kwietnia 2010 r.), ustalono, że prowadzi ona wspólne gospodarstwo domowe z 88-letnią matką, źródłem ich utrzymania jest wypłacane wnioskodawczyni świadczenie przedemerytalne w kwocie 695,66 zł netto miesięcznie, osiągany przez nią dochód z tytułu najmu budynku gospodarczego w kwocie 200 zł netto miesięcznie oraz renta matki w wysokości 1.394,30 zł netto miesięcznie (dowód: kopie potwierdzeń przekazania świadczeń za sierpień 2009 r. i luty 2010 r., kopia wyciągu z rachunku bankowego skarżącej sporządzonego za okres od 22 grudnia 2009 r. do 22 marca 2010 r., kopia umowy najmu), jej majątek stanowi mieszkanie o powierzchni 61,84 m2, udział w budynku gospodarczym w części ½ (8,55 m2) oraz nieruchomość gruntowa o powierzchni 500 m2, natomiast nie posiada przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, oszczędności oraz pojazdów mechanicznych. W dodatkowym oświadczeniu z dnia 12 kwietnia 2010 r. wnioskodawczyni wyjaśniła, że kwota 750 zł, która wpływa co miesiąc na jej rachunek bankowy stanowi dochód z tytułu najmu mieszkania koleżanki, która przebywa zagranicą. Należne z tego tytułu kwoty zgromadzone na jej rachunku bankowym przekazuje właścicielce mieszkania po jej powrocie do kraju.

Przyjęto również, że miesięczne wydatki wnioskodawczyni związane z bieżącymi kosztami utrzymania jej i matki kształtują się na poziomie 1.323 zł. Ich wysokość ustalona została na podstawie przedstawionych przez skarżącą opłaconych kopii faktur za gaz za okres od 12 stycznia do 15 lutego 2010 r. na kwotę 713,83 zł, za energię elektryczną za okres od 23 grudnia 2009 r. do 23 lutego 2010 r. na łączną kwotę 191,89 zł, za wodę za okres od 4 września do 14 grudnia 2009 r. na kwotę 100,54 zł, za telefon stacjonarny za luty 2010 r. na kwotę 95,20 zł, potwierdzenia uiszczenia należności za wywóz nieczystości za okres od stycznia do czerwca 2001 r. na kwotę 80,40 zł, odpisów dwóch decyzji burmistrza ustalających podatek od nieruchomości na rok 2010 w kwotach 345 zł i 118 zł, dowodów opłacenia składek na ubezpieczenie na życie matki za okres od stycznia do marca 2010 r. na kwotę 52,29 zł i wnioskodawczyni za okres od grudnia 2009 r. do lutego 2010 r. w kwocie 120 zł. Do kosztów bieżącego utrzymania zaliczono także opłaty za telefon komórkowy – 25 zł miesięcznie oraz zakup niezbędnych leków – około 250 zł miesięcznie.

Mając na uwadze powyższe uznano, że wnioskodawczyni wykazała, iż nie ma możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Za taką oceną przemawia wysokość uzyskiwanych przez nią i pozostającą z nią we wspólnym gospodarstwie domowym matkę miesięcznych dochodów w łącznej kwocie 2.289,96 zł, z których bez wątpienia nie jest ona w stanie poczynić oszczędności. Po odliczeniu bowiem niezbędnych kosztów związanych z bieżącym utrzymaniem do dyspozycji wnioskodawczyni i jej matki pozostaje kwota 967 zł.

Aktualna sytuacja finansowa wnioskodawczyni nie budzi wątpliwości. Tym samym przyjąć należało, że spełnia ona ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy.

Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.