Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA 2903/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grażyna Nasierowska, Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.), Asesor WSA Sylwester Golec, Protokolant Łukasz Duda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2004 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

U Z A S D N I E N I E

Decyzją z dnia [...].06.2003 r. Urząd Skarbowy w G. decyzją nr [...] odmówił Z. M. stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r.

Od decyzji tej zostało wniesione odwołanie, w którym strona zarzuciła decyzji organu I instancji, iż decyzja została wydana z naruszeniem prawa przez błędną interpretację i błędne zastosowanie prawa materialnego, a w szczególności art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz przepisów ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych. Odwołująca powołała się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego a w szczególności na następujące wyroki: wyrok z dnia 13 sierpnia 1999 r. I S.A./Łd 952/99, wyrok z dnia 4 sierpnia 1999 r. I S.A./Gd/1291/98, wyrok z dnia 8 lipca 1999r. Sa/Sz 1260/98a także uchwałę siedmiu sędziów NSA z dnia 17 maja 1999 r. FPS 3/99.Podniósła, iż pieniądze wypłacone sędziemu tytułem zwrotu kosztów przejazdu do pracy, na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.- Prawo o ustroju sądów powszechnych, nie stanowią przychodu w rozumieniu art.12 ust.1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z powołanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego jeżeli sędzia poniesie za zatrudniający go sąd wydatki związane z dojazdem do pracy, które mu zostaną następnie zwrócone przez sad to te wydatki nie stanowią przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych

Zaskarżoną do Sądu decyzją Izba Skarbowa po rozpatrzeniu odwołania Z. M. utrzymała decyzję organu I instancji w mocy.

Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska strony, iż dokonany jej przez Sąd w oparciu o przepisy art. 95 par.3 ustawy z dn. 27 lipca2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz .U. Nr 98, poz.1070 z póżn. zm) zwrot kosztów podróży z miejsca zamieszkania do siedziby Sądu nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W motywach swojej decyzji podał, że zwrot kosztów dojazdu do pracy sędziego jest świadczeniem pieniężnym ponoszonym przez zakład pracy za pracownika, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podlegającym opodatkowaniu na tych samych zasadach jak wynagrodzenie ze stosunku służbowego. Konsekwencją zakwalifikowania tego świadczenia do przychodów ze stosunku pracy jest jedynie możliwość stosowania podwyższonych kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 2a cytowanej ustawy oraz po zakończeniu roku podatkowego zgodnie z art. 22 ust. 11 ustawy możliwość odliczenia od przychodu kosztów faktycznie poniesionych na dojazdy do pracy.

Na decyzje Izby Skarbowej Z. M. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której zarzuciła organom podatkowym błędną wykładnię art.12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podtrzymując argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w W. wniosła o jej oddalenie .

Zgodnie z art.2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1271 z póżn. zm./z dniem 1 stycznia 2004 r. utraciła moc ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym/Dz. U. Nr 74, poz.368 z późn. zm./, zaś weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270/.

Zgodnie z art.97 par.1 ustawy Przepisy wprowadzające/.../ sprawy, których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zgodnie z zakresem swojej właściwości zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Kwestia opodatkowania zwrotu kosztów dojazdu sędziego z miejsca zamieszkania do siedziby sądu, będąca przedmiotem sporu pomiędzy stronami została rozstrzygnięta w drodze uchwały, podjętej w dniu 17 maja 1999 r. sygn. FPS. 3/99, w składzie siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd prawny wyrażony w powyższej uchwale.

Zgodnie z art. 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.) podstawową zasadą opodatkowania tym podatkiem jest objęcie nim wszelkiego rodzaju dochodów osób fizycznych, z wyjątkiem dochodów zwolnionych na podstawie odpowiednich przepisów. Dochodem w rozumieniu przepisów powołanej ustawy jest nadwyżka przychodów nad kosztami ich uzyskania. W przypadku przychodów ze stosunku służbowego - w myśl art. 12 ust. 1 ustawy - przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, a w szczególności wynagrodzenie zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki oraz świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

W doktrynie prawa podatkowego oraz orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych utrwalił się pogląd, że zawarte w omawianej ustawie opodatkowanie osób fizycznych dotyczy "przyrostu czystego majątku", uzyskanego przez podatnika w ciągu roku podatkowego (patrz R. Mastalski "Prawo podatkowe II - część szczególna" C.H. Beck, Warszawa 1996 r. oraz wyroki NSA z dnia 26.03.1993r. III SA 2219/92, lub z dnia. 26.05. 1995 r. III SA 1186/94.)

Z regulacji prawnej zawartej w art.95 par.3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.- Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz.1070 z póżn. zm.) wynika, że w przypadku wyrażenia zgody przez prezesa sądu wojewódzkiego lub apelacyjnego w stosunku do sędziów tego sądu na zamieszkiwanie sędziego w miejscowości nie będącej siedzibą sądu, sędziemu przysługuje odpowiedni zwrot kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania do miejsca siedziby sądu. Jeżeli więc sędzia poniesie za zatrudniający go sąd wydatki związane z dojazdem do pracy, które to wydatki zostaną mu następnie zwrócone przez sąd, to tego rodzaju przychody pieniężne nie mogą być uznane za przychody ze stosunku służbowego sędziego w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie stanowią one bowiem żadnego przysporzenia majątkowego po stronie sędziego, a także nie mieszczą się w pojęciu świadczeń pieniężnych ponoszonych za pracownika lub innych nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 cytowanej ustawy.

Mając powyższe na uwadze w rozpoznawanej sprawy brak jest zatem podstaw prawnych do uznania, że zwrot kosztów przejazdów, przysługujących skarżącej na mocy art.95 par.3 prawa o ustroju sądów powszechnych stanowi przychód ze stosunku służbowego w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z uwagi na powyższe Sąd, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku

Stosownie do art. 152 tej ustawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być w całości wykonana, przy czym rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia wyroku.