Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 720/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 1991 r. postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

J. D., zwany dalej "Skarżącym", pismem z [...] września 2019 r. wniósł skargę na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w zakresie rozpatrzenia jego wniosku z [...] lutego 1991 r.

W treści przedmiotowego wniosku – zatytułowanego "Prośba" – Skarżący zwrócił się do organu o przedłużenie zawodowej służby wojskowej do [...] maja 1991 r. – do czasu otrzymania awansu na stopień [...]. Poinformował również, że [...] lutego 1991 r. zapoznał się z rozkazem o zwolnieniu ze służby z uwagi na orzeczenie niezdolności do zawodowej służby wojskowej.

Sąd zważył, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, że wskazany wyżej wniosek Skarżącego z [...] lutego 1991 r. było już wielokrotnie przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Oceniając dopuszczalność skargi w niniejszej sprawie należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że postanowieniem z 9 maja 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 183/12 (dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej jako "CBOISA"), odrzucono skargę Skarżącego na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Ministra Obrony Narodowej w zakresie wskazanego wyżej pisma z [...] lutego 1991 r. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 2 października 2013 r., sygn. akt I OSK 2253/13 (dostępne w CBOISA) oddalił skargę kasacyjną od tego postanowienia.

W postanowieniu tym Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny prawnej przedmiotowego pisma Skarżącego z [...] lutego 1991 r. Sąd ten wskazał, że z treści pisma można co najwyżej wyprowadzić żądanie uchylenia rozkazu o zwolnieniu ze służby w części dotyczącej daty tego zwolnienia. Stwierdzono, że prośba Skarżącego zawarta w piśmie z [...] lutego 1991 r. o przedłużenie służby zawodowej do [...] maja 1991 r. (do czasu otrzymania awansu na stopień [...]) nie pozwala na uznanie, że stanowi wniosek złożony w trybie art. 54 wówczas obowiązującej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Przepis ten dotyczy żołnierza zawodowego, który nabył prawo do zaopatrzenia emerytalnego z tytułu wysługi lat, natomiast podstawą zwolnienia Skarżącego z zawodowej służby wojskowej był art. 50 ust. 1 pkt 1 (ustalenie przez wojskową komisję lekarską niezdolności do zawodowej służby wojskowej). Z kolei, art. 55 stanowił, że zwolnienie z zawodowej służby wojskowej z przyczyn określonych w art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz w art. 51 ust. 1 pkt 1, 4 i 5 i ust. 2, nie może nastąpić w okresie obłożnej choroby żołnierza, chyba że od dnia zachorowania upłynął okres 12 miesięcy albo mimo choroby żołnierz prosi o zwolnienie. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, okoliczność "przebywania na zwolnieniu lekarskim" powołana została przez niego w kontekście jakości odbywanej służby, która, jak twierdził, nie dawała podstaw do pozbawienia awansu. Dalej, Skarżący wskazał, że w roku 1990 jego zdrowie uległo znacznemu pogorszeniu, co wykorzystali byli przełożeni – Wojskowa Komisja Lekarska orzekła o jego niezdolności do służby zawodowej na czas określony. Na koniec, art. 63 ust. 3 stanowił, że żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej, którzy ze względu na wiek albo stan zdrowia nie podlegają obowiązkowi służby wojskowej, przenosi się w stan spoczynku. Wniosku (żądania) o takiej treści również nie można wyinterpretować z pisma Skarżącego z [...] lutego 1991 r. Aby przyjąć, że prośba Skarżącego dotyczy określonych uprawnień przewidzianych przepisami prawa, trzeba najpierw znaleźć do tego podstawę w tym piśmie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartość pisma z [...] lutego 1991 r. wskazuje na niezadowolenie Skarżącego z faktu, że zwolnienie ze służby nastąpiło przed momentem otrzymania awansu na stopień [...]. Z tego można co najwyżej wyprowadzić żądanie uchylenia rozkazu o zwolnieniu ze służby w części dotyczącej daty tego zwolnienia. Ocenę prawną wyrażoną w przywołanym orzeczeniu, że w kwestii procedowania z wnioskiem z [...] lutego 1991 r. nie można skutecznie wnieść skargi na przewlekłość postępowania (podlega ona odrzuceniu) związany jest Sąd orzekający w sprawie skargi na bezczynność. Co do meritum bowiem kwestia stosowania w sprawie reguł ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", w kwestii terminu załatwienia sprawy oraz procedur zwalczania zaniechania podjęcia przez organ stosownych czynności wobec danego wnioskodawcy przesądzono wskazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu.

Dodatkowo podkreślić należy, że Sąd jest związany w niniejszej sprawie oceną prawną wyrażoną w prawomocnym postanowieniu WSA o sygn. akt II SA/Wa 1051/10 (dostępne w CBOISA). Postanowieniem tym odrzucono skargę Skarżącego na rozkaz personalny Szefa Departamentu [...] Ministerstwa Obrony Narodowej z [...] stycznia 1991 r. w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Wskazano na przepis art. 79a ustawy z 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 16, poz. 134 ze zm.), zgodnie z którym "od decyzji wydanych przez organy wojskowe w sprawach określonych w ustawie żołnierz zawodowy (kandydat na żołnierza zawodowego) może wnieść, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia mu decyzji, odwołanie do organu wojskowego wyższego stopnia, a także skargę do sądu administracyjnego – na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego", który został dodany przez art. 2 pkt 70 ustawy z 25 października 1991 r. o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 491). Uznano, że w związku z tym, że powołany przepis wszedł w życie z dniem 9 grudnia 1991 r., to decyzje (rozkazy) organów wojskowych wydane przed 9 grudnia 1991 r. nie podlegały przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym nawet jeśli przyjąć, że pismo z 9 lutego 1991 r. stanowi odwołanie od rozkazu personalnego Szefa Departamentu [...] MON z [...] stycznia 1991 r. , nie zmieni to obowiązku stwierdzenia niedopuszczalności skargi na bezczynność organu w rozpoznaniu takiego odwołania.

W tej sytuacji, będąc związanym powołanymi wyżej prawomocnymi orzeczeniami, Sąd stwierdza, że pismo Skarżącego z [...] lutego 1991 r. nie mogło być rozpoznane wedle przepisów K.p.a., ani jako odwołanie od rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby, ani jako wniosek o uchylenie tego rozkazu personalnego w części dotyczącej daty zwolnienia. Stąd też rozpatrzenie tego pisma nie mogło zakończyć się wydaniem aktu lub dokonaniem czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) bądź wydaniem innego niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 przedmiotowej ustawy.

Z powyższych względów skarga na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z [...] lutego 1991 r. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Dlatego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.