Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 437/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.2 pkt 35 a, art. 41 ust. 4, art. 140 aa ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 września 2015 r. sprawy ze skargi A. A. Ż. w D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) maja 2015 r., nr (...), Dyrektor Izby Celnej w B. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej: "k.p.a.") oraz art. 61 ust. 2 pkt 1, ust. 3, art. 140 aa ust. 1, ust. 3, ust. 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. a w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 1 i art. 129 ust. 4a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137; dalej: "p.r.d."), po rozpatrzeniu odwołania A. A. Ż. w D. (dalej również jako "skarżący") od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia (...) marca 2015 r., nr (...) o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 500 zł, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym

i prawnym.

W dniu (...) lutego 2015 r. w Oddziale Celnym Drogowym w K. funkcjonariusze Służby Celnej dokonali kontroli pojazdu członowego - ciągnik marki D. o numerze rejestracyjnym (...) wraz z naczepą marki K. o numerze rejestracyjnym (...), wykonującego przewóz drogowy z Holandii na Białoruś. Pojazdem tym w dniu kontroli kierował W. K. na zlecenie A. Ż., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: A. A. Ż., ul. (...),D. W wyniku dynamicznego ważenia (naciski zmniejszone dla każdej osi o 200 kg i o 2% z uwagi na metodę pomiaru) nacisków osi ujawniono przekroczenie nacisku na potrójnej osi naczepy pojazdu o 40 kg, tj. 0,17% przekroczenia dopuszczalnej wartości (24 t). Masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów wyniosła 36710 t. Masa całkowita liczona była jako suma nacisków osi, zmniejszona o 200 kg dla każdej osi pojazdu

z uwagi na możliwe, dopuszczalne błędy wskazań wagi, a następnie jeszcze o 2% pozostałej wartości, ze względu na błędy zastosowanej metody cząstkowych ważeń pojazdów. Ważenia dokonano na wadze S. o nr fabrycznym (...), której ponowną legalizację przeprowadzono w dniu (...) października 2013 r., jej ważność obowiązuje do dnia 30 października 2015 r. Wynik pomiaru wymiarów zewnętrznych kontrolowanego zespołu pojazdów był normatywny. Kierowca pojazdu nie okazał funkcjonariuszom Służby Celnej wymaganego zezwolenia za przejazd pojazdu nienormatywnego.

Wyniki kontroli zostały zawarte w protokole nr (...)

z dnia (...) lutego 2015 r., w którym stwierdzono, że pojazd jest nienormatywny i nie posiada wymaganego zezwolenia kategorii VII (naciski). Kierowca ww. pojazdu podpisał protokół kontroli nie wnosząc żadnych uwag. Następnie złożył oświadczenie, z którego wynika, że ma świadomość przeładowania zespołu pojazdów o numerach rejestracyjnych (...) z uwagi na fakt, że rodzaj towaru uniemożliwia prawidłowe jego ustawienie.

W związku z powyższym decyzją z dnia (...) marca 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego w B., nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 500 zł. W uzasadnieniu organ stwierdził, że wysokość kary w myśl art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. a p.r.d., za brak zezwolenia kategorii VII, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, wynosi 500 zł. W wyniku kontroli w dniu 9 lutego 2015 r. ujawniono bowiem przekroczenie dopuszczalnych wartości nacisku osi o 40 kg, tj. 0,17 % dopuszczalnych wartości.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przez organ I instancji przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, poprzez błędną kwalifikację stwierdzonego naruszenia jako brak zezwolenia kategorii VII oraz prawa procesowego poprzez naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 107 § 1 k.p.a. Strona skarżąca podniosła, że organ I instancji nie zawiadomił jej o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 k.p.a.), nie zapewnił jej udziału w postępowaniu (art. 10, art. 79 k.p.a.) i nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego (art. 6, art. 7, art. 77 k.p.a.). Ponadto skarżący zarzucił organowi, że nie została mu przedstawiona legalizacja wagi, legalizacja przymiaru wstęgowego, przymiaru wysokościomierza, odczytu temperatury termometru. Wskazał również, że organ nie dokonał pomiaru długości, szerokości oraz wysokości pojazdu, które powinny być określone, aby można było nałożyć karę za brak zezwolenia kategorii VII oraz nie określił jaka oś przekracza parametry, tj. czy jest to oś pojedyncza czy składowa. Zaznaczył, że w czasie kontroli nieprawidłowo uwzględniono dopuszczalne błędy ważeń. Dodał również, że dochował należytej staranności by przejazd był wykonywany zgodnie z przepisami prawa, mając na uwadze bezpieczeństwo na drodze oraz dbałość o stan infrastruktury drogowej.

Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją

z dnia (...) maja 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przytoczył treść art. 64 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 p.r.d., po czym wskazał na definicję pojazdu nienormatywnego zawartą w art. 2 ust. 35a p.r.d. Organ zaznaczył, że z definicji pojazdu nienormatywnego wynika, że określenie pojazdu jako nienormatywnego nie zależy od tego, jakiego rodzaju ładunek (podzielny

czy niepodzielny) pojazd przewozi oraz, że dla uznania pojazdu za pojazd nienormatywny wystarczy spełnienie choćby jednej z wymienionych w art. 2 pkt 35a p.r.d. cech pojazdu nienormatywnego, a więc przekroczenie przez pojazd dopuszczalnego nacisku na oś, bądź też przekroczenie dopuszczalnych wymiarów lub masy rzeczywistej.

Dyrektor Izby Celnej w B. wskazał, że okolicznością niesporną

w sprawie jest fakt, że kierowca przewoził owoce i warzywa spakowane na paletach, a zatem realizował przewóz ładunku podzielnego. Organ odwoławczy stwierdził, że ww. podmiot przekroczył w dniu kontroli dopuszczalny nacisk potrójnej osi naczepy, jako że kontrola odbyła się na przejściu drogowym tj. drodze krajowej

o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Organ wskazał, że

z art. 41 ust. 1 ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. (tekst Dz. U. z 2013 r. poz. 260) wynika, że po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Zaznaczył, że protokół kontroli wskazuje, że ważenie pojazdu wykazało, że nacisk na potrójnej osi naczepy wyniósł 24040 kg przy limicie dla tej grupy 24000 kg (§ 5 ust. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia). Zatem na drodze, na której nacisk pojedynczej osi napędowej nie powinien przekraczać 11,5 t

w naczepie odwołującego ów nacisk osi naczepy wyniósł 24040 kg, a więc przekroczył wartości dopuszczalne o 40 kg, tj. o 0,17 %. Bezsprzecznie zatem,

w ocenie organu odwoławczego, strona realizowała przejazd pojazdem nienormatywnym, na który zgodnie z treścią pkt 7 załącznika nr 1 p.r.d., przedsiębiorca powinien uzyskać zezwolenie kategorii VII. Organ II instancji zaznaczył, że wbrew stanowisku skarżącego, w przypadku stwierdzenia zaistnienia wymienionej w ww. punkcie cechy w postaci przekroczenia nacisków osi ponad wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t nie jest już konieczne ani potrzebne określanie wymiarów czy rzeczywistej masy całkowitej pojazdu dla dokonania klasyfikacji pojazdu, jako pojazdu nienormatywnego, mogącego poruszać się na postawie zezwolenia kategorii VII.

Mając powyższe na względzie, organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo, z zachowaniem norm prawa materialnego wymierzył stronie karę pieniężną

w wysokości określonej w art. 140 ab ust.1 pkt 3 lit. a w zw. z art. 140 ab ust. 2 p.r.d.

w wymiarze 500 zł, za przejazd bez zezwolenia kategorii VII.

W dalszej kolejności Dyrektor Izby Celnej w B. odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu oraz stwierdził, że są one bezzasadne. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z protokołem kontroli, badaniu został poddany pojazd członowy z ilością osi 5 (2+3), numer osi z napędem -2, posiadającym opony bliźniacze na osi napędowej, zawieszeniem pneumatycznym o nadwoziu typu furgon (izoterma).

W ocenie organu, nie ma zatem mowy o pierwszej osi w pojeździe jako osi pneumatycznej, jak wskazała w odwołaniu strona skarżąca.

Za bezpodstawne organ II instancji uznał również zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego tj., art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 107 § 1 k.p.a. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji powołał właściwą podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz przytoczył dowody, na podstawie których je wydał. Pismem

z dnia (...) lutego 2015 r. nr (...) Naczelnik Urzędu Celnego w B. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wykonywania w dniu (...) lutego 2015 r. przewozu drogowego środkiem przewozowym marki D. o nr rej. (...) wraz z naczepą o nr rej. (...). Jednocześnie wezwał stronę do nadesłania wyjaśnień

i wskazania powodów wykonywania przewozu drogowego bez wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego. Zarówno pismo o wszczęciu postępowania jak i wezwanie do złożenia wyjaśnień zostały doręczone adresatowi, co potwierdza pieczęć firmy i podpis A. Ż. znajdujące się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru z dnia 19 lutego 2015 r.

Ponadto organ odwoławczy podniósł, że nie dopatrzył się przesłanek,

o których mowa w art. 140 aa ust. 4 p.r.d., uwalniających skarżącego od odpowiedzialności. Skarżący nie dostarczył dowodów wskazujących, że dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, jak i nie miał wpływu na powstanie naruszenia, w oparciu o regulację art. 140 aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. Organ zaznaczył, że skoro kierowca W. K. był świadomy, że pojazd jest przeładowany, to powinien o tym fakcie zawiadomić przedsiębiorcę, a ten winien podjąć stosowne kroki, aby wykonywany przewóz nie naruszał obowiązujących przepisów prawa. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w B., w przedmiotowej sprawie brak jest również możliwości zastosowania art. 140 aa ust. 4 pkt 2 p.r.d., gdyż kierowca przewoził świeże owoce i warzywa, które nie stanowią materiału sypkiego, ani drewna w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Za chybione organ odwoławczy uznał zarzuty dotyczące nieprzedstawienia skarżącemu legalizacji wagi (którą ważono pojazd), legalizacji przymiaru wstęgowego, przymiaru wysokościomierza, odczytu temperatury termometru, jak również niedokonania przez organ pomiaru długości, szerokości i wysokości pojazdu oraz brak powtórnego ważenia pojazdu. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej

w B. ww. zarzuty nie znajdują oparcia w zebranym materiale dowodowym. Strona miała możliwość zapoznania się z aktami spraw jak również wnoszenia wyjaśnień, dowodów w sprawie. Jednocześnie organ wskazał, że ważenia dokonano na wadze do dynamicznego ważenia pojazdu S., nr fabryczny (...), posiadająca ważną (do dnia 30 października 2015r.) legalizację Obwodowego Urzędu Miar w B. nr ref. (...), zatem spełniającą wymogi rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którymi powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych - podczas prawnej kontroli meteorologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U z 2007 r., Nr 188, poz. 1345). Proces ważenia dokonano przyrządami spełniającymi wymogi rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 grudnia 2007 r. w sprawie wymagań, którymi powinny odpowiadać przymiary, oraz szczegółowy zakres sprawdzeń podczas prawnej kontroli meteorologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 2 poz. 3). Organ nadmienił również, że podczas kontroli pojazdu w procesie jego ważenia uczestniczył upoważniony przedstawiciel strony - kierowca pojazdu, którego podpis widnieje na protokole z kontroli. Został on pouczony o możliwości zgłoszenia uwag odnośnie dokonanych czynności. Kierowca nie wniósł uwag do przeprowadzonych czynności co potwierdził podpisem. Ponadto po zakończeniu ważenia kierowcę poinformowano o możliwości dokonania powtórnego ważenia po złożeniu stosownego wniosku na piśmie. Kierowca nie skorzystał z tej możliwości, a jednocześnie złożył oświadczenie, że jest świadom przeładowania pojazdu. Zatem, zdaniem organu bezzasadny jest zarzut strony dotyczący konieczności przeprowadzania drugiego ważenia pojazdu w celu uzyskania miarodajnego wyniku.

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że argumenty strony zawarte

w odwołaniu nie mogą być podstawą odstąpienia od odpowiedzialności administracyjnej skarżącego oraz, że brak jest podstaw do uchylenia bądź zmiany zaskarżonej decyzji.

W skardze na powyższą decyzję, skarżący wniósł o jej uchylenie w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia (...) marca 2015 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił przepisów prawa procesowego, w szczególności:

- art. 6 k.p.a. - gdyż, decyzja została wydana bez poszanowania obowiązującego prawa,

- art. 7 k.p.a. - ponieważ organ administracji publicznej wydał decyzję bez podjęcia wszelkich czynności mających na celu dogłębne wyjaśnienie stanu faktycznego

i obowiązujących w tym zakresie przepisów,

- art. 8 k.p.a. - ponieważ sposób przeprowadzenia postępowania przez organ wydający decyzję podważył zaufanie do władzy publicznej,

- celowe pominięcie wręcz zignorowanie zapisu ustawy art. 140 aa pkt 4 p.r.d, zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd,

a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy

i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. nie zapewnił mu czynnego udziału w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji całkowicie odebrał mu prawo do ostatecznego wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów. Zaznaczył, że nie przesłano mu zawiadomienia o zakończeniu postępowania administracyjnego. Odnosząc się z kolei do odpowiedzialności przedsiębiorstwa w związku z przeprowadzoną kontrolą w dniu (...) lutego 2015 r. skarżący wskazał, że z czujników nacisku ładunku na oś, wbudowanych do naczepy pojazdu, w dniu kontroli nie przekroczono dozwolonych parametrów, co dodatkowo podważa odczyty wag na punkcie ważenia pojazdów. Zdaniem skarżącego, urzędnik nie zadał sobie trudu, aby powtórzyć ważenie w celu zweryfikowania owego przekroczenia wagi o 40 kg. Dodał, że w obowiązującym w dniu przeprowadzenia kontroli stanie prawnym ustawodawca określił dla dróg publicznych dopuszczalny nacisk osi jedynie wobec pojedynczych osi napędowych. Wskazał, że w art. 41 ust. 1 ustawy o drogach publicznych wyraźnie jest mowa o "nacisku pojedynczej osi napędowej", z kolei regulacje zawarte w ust. 2 i ust. 3 ww. artykułu, są przepisami szczególnymi wobec ust. 1, przez co i one odnoszą się do "nacisku pojedynczej osi". Skarżący podniósł również, że z protokołu kontroli wynika, że nie dokonano pomiarów przymiarem wstęgowym, wysokościomierzem czy termometrem. Ponadto podniósł, że wprowadził w przedsiębiorstwie "europejskie" wzorce odnośnie respektowania przepisów wspólnotowych oraz krajowych dotyczących bezpiecznego, terminowego dostarczania towarów, jak również zarządzenia wewnętrzne, aby przewożony ładunek posiadał odpowiednie zezwolenia na jego przewóz oraz, żeby przewóz towaru realizowany był zgodnie z przepisami ustawy o drogach publicznych oraz ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zatem w ocenie skarżącego przedsiębiorstwo A. dochowało należytej staranności by przejazd był wykonywany zgodnie z przepisami prawa, mając na uwadze bezpieczeństwo na drodze oraz dbałość o stan infrastruktury drogowej. Na poparcie przedstawionych zarzutów skarżący przytoczył orzecznictwo sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Wbrew zarzutom skarżącego w toku postępowania organ nie naruszył przepisów postępowania wskazanych w skardze. Ustalenia faktyczne dokonane przez organ znajdują uzasadnienie w materiale dowodowym sprawy. Wynika z nich, iż w dniu (...).02.2015r. funkcjonariusze Służby Celnej dokonali kontroli pojazdu członowego Marki D. o nr rej. (...) wraz z naczepą marki K. o numerze rejestracyjnym (...)., wykonującego przewóz drogowy z Holandii na Białoruś sporządzając z kontroli protokół. Po zważeniu pojazdu ujawniono przekroczenie nacisku na potrójnej osi naczepu pojazdu o 40 kg tj. 0,17% przekroczenia dopuszczalnej wartości (24t). Ważenia dokonano na wadze posiadającej ważną legalizację. Wynik pomiaru wskazał, że pojazd jest nienormatywny i nie posiada wymaganego zezwolenia kategorii VII. Wyniki kontroli zapisano w protokole. Na tej podstawie wszczęte zostało postępowanie, o którym skarżący został powiadomiony i wezwany do złożenia wyjaśnień w przedmiocie wykonywania przewozu bez wymaganego zezwolenia. Skarżący mimo zawiadomienia nie złożył żadnych wyjaśnień w sprawie. Również organ II instancji poinformował skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami i wypowiedzenia się, co do zebranych w sprawie materiałów dowodowych.

Skarżący nie skorzystał z przysługujących mu uprawnień, nie zgłosił też żadnych wniosków dowodowych, stąd też organy wydały rozstrzygnięcie na podstawie zebranych w sprawie dowodów.

Zarzut braku dokonania powtórnego ważenia pojazdu jest o tyle niezasadny, że po zważeniu pojazdu kierowca przyznał fakt przeładowania pojazdu dodając, że rodzaj przewożonego towaru uniemożliwiał jego prawidłowe załadowanie. Trafnie zatem organy uznały, że nie zachodziła potrzeba powtórnego ważenia pojazdu.

Nie ma też uzasadnienia podnoszony w sprawie zarzut dotyczący przyjęcia, że przewóz był dokonywany pojazdem nienormatywnym. W tej kwestii organy miały na uwadze definicję pojazdu nienormatywnego określoną w art. 2 pkt 35a prawa o ruchu drogowym, zgodnie z którym za pojazd nienormatywny należy uznać pojazd przekraczający dozwolone wymiary lub pojazd przekraczający dozwoloną masę całkowitą lub nacisk na oś (osi) przekraczający dla drogi przewidzianą w przepisach o drogach publicznych. Art. 41 ust. 4 ustawy o drogach publicznych ustala normę nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 tony i przy tej wartości organ ustalił przekroczenie nacisku na oś.

Zasadnie tedy przyjął, że przewóz był wykonywany pojazdem nienormatywnym.

Nie można tez podzielić zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia art. 140aa pkt 4 ustawy prawo o ruchu drogowym przez jego niezastosowanie. Przepis ten daje podstawę do uwolnienia się od odpowiedzialności w sytuacji wykazania wymienionych w nim przesłanek, a mianowicie wykazaniu, że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miał wpływu na powstanie naruszenia lub rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich lub drewna.

Skarżący, mimo iż był poinformowany pismem o możliwości przedstawienia okoliczności i dowodów dających podstawę do zastosowania art. 140aa ust. 4 ustawy, jak trafnie przyjął organ, dowodów takich nie przedstawił.

Powołanie się w odwołaniu na wydanie zarządzeń wewnętrznych dotyczących organizowania przewozów zgodnie z przepisami ustawy o drogach publicznych oraz ustawy o ruchu drogowym i dołączanie do odwołania ksero wydanego w tym przedmiocie zarządzenia, w ocenie organu nie dawało podstaw do przyjęcia, że skarżący wykazał okoliczności uwalniające skarżącego od odpowiedzialności i tę ocenę należy uznać za trafną. Samo wydanie zarządzeń nie jest wystarczające do uznania, że skarżący jako profesjonalista dopełnił należytej staranności związanej z wykonywaniem przewozów. Konieczna jest bowiem także bieżąca kontrola wypełniania obowiązków przez kierowców, którzy dokonywali przewozów i reagowania na ujawnione uchybienia, a na te okoliczności skarżący nie wskazywał żadnych dowodów.

Przesłanka, o której mowa w art. 140aa ust. 4 pkt 2 ustawy prawo o ruchu drogowym nie mogła mieć zastosowania, ponieważ dotyczy ona przewozu materiałów sypkich oraz drewna, a w sprawie przewóz dotyczył owoców i warzyw na paletach.

Uznając tedy, że stan faktyczny został ustalony prawidłowo bez naruszenia przepisów postępowania i zastosowaniem właściwych przepisów prawa materialnego Sąd skargę oddalił stosownie do art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.