Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1233/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt 2, art. 176
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia del. WSA Dagmara Dominik-Ogińska (spr.), Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 2733/13 w sprawie ze skargi T. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 28 sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w podatku od towarów i usług za grudzień 2007 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organem podatkowym.

1.1. Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2014r. sygn. akt III SA/Wa 2733/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd pierwszej instancji) oddalił skargę T. J. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej: organ odwoławczy) z dnia 28 sierpnia 2013r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. (dalej: organ podatkowy pierwszej instancji) z dnia 28 maja 2013r. nr UKS [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (dalej: VAT) za grudzień 2007r.

1.2. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji wynika, że w trakcie postępowania kontrolnego stwierdzono nieprawidłowości polegające na pomniejszeniu w miesiącu grudniu 2007 r. podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktury VAT z 12 grudnia 2007 r. nr 05/12/2007 o wartości netto 200.000 zł., VAT 44.000 zł. dotyczącej nabycia brykieciarki mechanicznej Wektor z suszarką bębnową i rozdrabniaczem, która została wystawiona przez I. Sp. z o.o. Stwierdzono, że powyższa faktura dokumentowała czynności, które nie zostały dokonane a w konsekwencji pozbawiono podatnika prawa do odliczenia VAT wykazanego na ww. fakturze na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej: ustawy o VAT). Ustalenia tego dokonano na podstawie zgromadzonych w toku kontroli dowodów, w tym przesłuchań świadków i strony, a także materiałów uzyskanych z Prokuratury Okręgowej w L. nadzorującej śledztwo o sygn. akt [...]. Organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że przedmiotowa brykieciarka została fikcyjnie oddana w leasing firmie P. D. S. A., na podstawie umowy leasingu nr 30/U/2007 z dnia 19 grudnia 2007 r. Dodatkowo ustalono, że w miesiącu grudniu 2007r. podatnik nie wystawił faktur sprzedaży i nie rozliczył podatku należnego z tytułu dwóch rat czynszu leasingowego (wynikających z umów leasingu nr 18/U/2004 i 19/U/2004) pomimo obowiązku wynikającego z art. 19 ust. 13 pkt 4 ustawy o VAT.

1.3. Strona korzystając z unormowań art. 14c ust. 2 ustawy o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2001r. Nr 41, poz. 214 ze zm.; dalej: uks) w dniu 30 września 2009 r. złożyła deklarację korygującą VAT-7 za grudzień 2007 r., w której uwzględniła w całości powyższe ustalenia organu kontroli skarbowej. Następnie pismem z dnia 10 lipca 2012 r. zwróciła się do właściwego miejscowo Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. o zwrot niesłusznie naliczonego VAT w kwocie 44.000 zł. wpłaconego na podstawie korekty deklaracji VAT-7 za grudzień 2007 r. złożonej w dniu 30 września 2009 r. Żądanie swoje skarżący uzasadnił błędną interpretacją prawa dokonaną przez organ podatkowy pierwszej instancji, która jest sprzeczna z orzecznictwem sądów administracyjnych. W dalszej kolejności skarżący ponownie złożył deklarację korygującą VAT-7 za grudzień 2007 r., w której wykazał dane sprzed daty wszczęcia postępowania kontrolnego. Z uwagi na powyższe organ podatkowy pierwszej instancji postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2013 r. podjął zakończone postępowanie kontrolne w zakresie VAT za grudzień 2007 r., a następnie wydał powołaną na wstępie decyzję.

1.4. Na skutek wniesionego odwołania, organ odwoławczy wskazaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że z materiału dowodowego zebranego w sprawie przez organ podatkowy pierwszej instancji wynika, iż skarżący w grudniu 2007 r. dokonał odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury z 12 grudnia 2007 r., nr 05/12/2007, wystawionej przez spółkę z o.o. I. dokumentującej dostawę brykieciarki mechanicznej Wektor z suszarką bębnową i rozdrabniaczem. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje jednak, że podmiot ten wystawił na rzecz podatnika tzw. "pustą" fakturę, która nie odzwierciedlała faktycznego przebiegu zdarzeń gospodarczych pomiędzy wymienionymi na niej podmiotami (w ślad za fakturą skarżący nie otrzymał urządzenia będącego przedmiotem transakcji). Świadczą o tym opisane ustalone w sprawie okoliczności i dowody, w tym zeznania W. Ż. - prezesa I. Sp. z o.o., skarżącego oraz jego syna, a także B. A. W świetle powyższych ustaleń organ odwoławczy stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie traktowane we wzajemnym powiązaniu powołane wyżej okoliczności i dowody układają się w logiczną całość, z której bezspornie wynika, że faktura z 12 grudnia 2007r., nr 05/12/2007 wystawiona przez I. Sp. z o.o., nie potwierdza stanu faktycznego pod względem podmiotowym (sprzedawcą nie była firma figurująca na fakturze, gdyż z uwagi na brak maszyny nie doszło do żadnej sprzedaży) oraz przedmiotowym (nie sprzedano towaru wymienionego na tym dokumencie). W tych warunkach organ podatkowy pierwszej instancji uprawniony był do zastosowania regulacji wynikającej z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, i w konsekwencji do stwierdzenia, że ww. faktura - jako nie odzwierciedlająca rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, tzw. "pusta" faktura - nie stanowi podstawy do obniżenia przez podatnika podatku należnego o podatek naliczony z niej wynikający. Uznano ponadto, że okoliczności towarzyszące spornej transakcji dowodzą, że skarżący nie zachował należytej staranności kupieckiej wymaganej w obrocie gospodarczym. Jak bowiem wprost wynika z zeznań podatnika, na pytanie, czy sprawdzał faktyczne występowanie maszyny nabywanej od I. Sp. z. o.o. na podstawie faktury z dnia 12 grudnia 2007 r. nr 05/12/2007, czy kiedykolwiek ją nabył oraz czy ją widział - podatnik odpowiedział, że nie widział tej brykieciarki i nie sprawdzał jej faktycznego występowania. Brak przedmiotowego urządzenia jest zresztą bezsporny i wynika z całokształtu materiału dowodowego sprawy. Biorąc zaś pod uwagę, że wydatek na tę maszynę stanowił znaczną kwotę (244.000 zł) jest niewiarygodnym i sprzecznym z zasadami doświadczenia życiowego, aby racjonalnie działający przedsiębiorca nie upewnił się nawet, czy przedmiot transakcji w ogóle istnieje. Oceniono zatem, że w przypadku tej transakcji nabycia skarżący nie wykazał nawet minimum staranności, ażeby dokonaną czynności zakupu brykieciarki Wektor można było uznać za należycie udokumentowaną i aby nie stwarzała ona jakichkolwiek wątpliwości. W ocenie organu odwoławczego, w tych okolicznościach podatnik nie może zatem twierdzić skutecznie, że w dobrej wierze uczestniczył w tej transakcji, zaś czynności polegających na sprawdzeniu dokumentacji rejestrowej firmy, dokumentacji fotograficznej, opisu czy danych technicznych maszyny - bez sprawdzenia jej rzeczywistego istnienia nie można uznać jako wystarczające do zachowania należytej staranności wymaganej w obrocie gospodarczym. Wskazano na prawidłowość przeprowadzonego postępowania dowodowego przez organ podatkowy pierwszej instancji.

2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.

2.1. W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania i zarzucił naruszenie art. 122, art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.), poprzez:

- przeprowadzenie postępowania dowodowego z naruszeniem zasad rzetelności i obowiązków wynikających z powołanych przepisów O.p., w szczególności przez zaniechanie przez organ podatkowy ustalenia aktualnego stanu postępowania dowodowego w postępowaniach karnych, do których odwołuje się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji;

- zaniechanie dołączenia do akt sprawy karnej zawisłej przez Sądem Okręgowym w L., sygn. akt [...] (dawniej sygn. akt Prokuratury Okręgowej w L. [...]), w celu przeprowadzenia dowodów ze znajdujących się tam dokumentów i protokołów przesłuchań (m.in. W. Ż. i P. A.) na okoliczności dotyczące zakupu przez stronę od I. Sp. z o.o. brykieciarki mechanicznej Wektor z suszarką bębnową i rozdrabniaczem;

- zaniechanie dołączenia do akt sprawy karnej zawisłej przez Sądem Rejonowym w R., sygn. akt [...] (dawniej sygn. akt Prokuratury Okręgowej w L. [...]), w celu przeprowadzenia dowodów z dokumentów i protokołów przesłuchań (m.in. S. A. i świadka P. A.) na okoliczności dotyczące zakupu przez stronę od I. Sp. z o.o. brykieciarki mechanicznej Wektor z suszarką bębnową i rozdrabniaczem;

- pominięcie przy ocenie materiału dowodowego zeznań przedstawicieli Banku Spółdzielczego w D. i pisemnych oświadczeń przedstawicieli następcy w/w Banku, tj. Banku Spółdzielczego w M., złożonych w sprawie karnej zawisłej przed Sądem Okręgowym w L., sygn. akt [...], dotyczących zakupu i leasingu przedmiotowej brykieciarki, wskazujących na rzeczywisty, a nie fikcyjny charakter tych transakcji oraz na bezpośrednie przekazanie przez zbywcę sprzedanej brykieciarki leasingobiorcy,

- pominięcie przy ocenie materiału dowodowego wyjaśnień oskarżonych złożonych na rozprawie w sprawie karnej przeciwko m.in. W. Ż. i S. A., w sprawie karnej zawisłej przed Sądem Okręgowym w L., sygn. akt [...]. dotyczących zakupu i leasingu przedmiotowej brykieciarki. wskazujących na rzeczywisty, a nie fikcyjny charakter tych transakcji oraz brak świadomości strony co do przestępczych zamiarów W. Ż.,

- pominięcie przy ocenie materiału dowodowego tej części zeznań i wyjaśnień W. Ż., w której wskazuje on na zawartą umowę leasingu i związane z tym faktem oświadczenie o przekazaniu brykieciarki bezpośrednio leasingobiorcy oraz faktyczne wykonanie tej umowy przez leasingobiorcę, jak również na okoliczność, że “fikcyjność" tej transakcji wyszła na jaw dopiero po upływie roku w następstwie problemów płatniczych P. D. S. A., a ponadto w tej części, w której W. Ż. wskazuje na sporządzoną przez niego dokumentację fotograficzną i opis techniczny sprzedanej brykieciarki oraz złożenie przez niego i leasingobiorcę zgodnego oświadczenia o przekazaniu brykieciarki leasingobiorcy;

- pominięcie przy gromadzeniu i ocenie materiału dowodowego wcześniejszych relacji handlowych łączących S. A. i stronę, w sytuacji gdy okoliczność ta ma kluczowe znaczenie dla oceny działań i staranności kupieckiej strony, w szczególności z uwagi na złożone przez S. A. oświadczenie o przyjęciu brykieciarki bezpośrednio od W. Ż. (który to potwierdzał w obecności strony oraz pracowników Banku Spółdzielczego), jak również S. A. wskazał brykieciarkę i osobę W. Ż. jako osoby, od których brykieciarka miała zostać zakupiona.

2.2. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie.

3. Uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji.

3.1. Sąd pierwszej instancji oddalił skargę na powołaną na wstępie interpretację indywidualną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: ppsa).

3.2. Sąd pierwszej instancji, powołał się na art. 122 O.p., art. 180 § 1 O.p. oraz art. 187 § 1 O.p. i podkreślił, że z protokołów zeznań świadków wynika, że świadek (podejrzany) W. Ż. wyjaśnił okoliczności wystawienia spornej faktury. Wskazał, że zamówienie na fakturę składał P. A., a pracownik firmy leasingowej o imieniu Paweł miał świadomość, że transakcja jest fikcyjna. Fakturze tej nie towarzyszyło wydanie wymienionego w niej towaru. Faktura ta była fakturą pustą. Za jej wystawienie W. Ż. pobrał prowizję w wysokości ok. 45 tys. zł. Wyjaśnił, że nigdy nie był w posiadaniu brykieciarki, będącej przedmiotem fikcyjnej transakcji. Razem z P. A. pojechał w miejsce, gdzie znajdowała się omawiana brykieciarka i telefonem komórkowym zrobił jej zdjęcia, które posłużyły do zawarcia umowy leasingu. Także, P. J. – syn skarżącego, pracujący na rzecz M. K. L. potwierdził, że zawartej umowie leasingu nie towarzyszyło wydanie jej przedmiotu. Natomiast zeznająca, jako świadek B. A., stwierdziła, że "S. A. na pewno nie otrzymał brykieciarki, ponieważ gdyby ją otrzymał na pewno byłaby zamontowana w tartaku." Protokoły przesłuchań umożliwiają odtworzenie całokształtu wzajemnych powiązań między firmami I. sp. z o.o., i D. sp. z o.o. oraz M. C. L. Dopuszczając więc jako dowody protokoły przesłuchań organy nie naruszyły art. 180 § 1 O.p. i art. 181 O.p.

3.3. Zdaniem Sądu pierwszej instancji w sprawie organy podatkowe dowiodły, że pomiędzy stronami wymienionymi w spornej fakturze nie wystąpiła żadna transakcja gospodarcza. Kluczowe w tej sprawie okazały się wyjaśnienia złożone przez W. Ż. Z wyjaśnień tych, włączonych do akt sprawy, wynika niezbicie, że I. sp. z o.o. nie posiadała żadnej brykieciarki, mogącej być przedmiotem transakcji. Faktura wystawiona przez niego poświadczała nieprawdę. W. Ż. szczegółowo opisał okoliczności wystawienia spornej faktury. Wyjaśnił, że działał w porozumieniu z P. A., a cała transakcja miała na celu "pozyskanie środków obrotowych dla firmy D." Za wystawienie przedmiotowej faktury otrzymał korzyść finansową w wysokości 45 tys. zł. Przedstawiony przez W. Ż. przebieg wydarzeń uwiarygodniają okoliczności dotyczące procedury zawarcia umowy leasingu wynikające z zeznań złożonych w dniu 23 lipca 2009 r. przez samego skarżącego. Otóż skarżący zeznał, że wraz z podpisaniem umowy leasingu podpisał również protokół wydania przedmiotu leasingu, lecz wcześniej nie sprawdzał istnienia brykieciarki będącej przedmiotem umowy. Z zeznań tych wynika także, iż podpisanie protokołu wydania nastąpiło bez faktycznego przekazania umówionej brykieciarki. W ocenie Sądu pierwszej instancji nie było podstaw, by ww. wyjaśnieniom W. Ż. odmówić wiarygodności. Ich wartości dowodowej nie umniejsza bynajmniej okoliczność, iż złożyła je osoba, której postawiono zarzuty. Sam fakt, iż wyjaśnienia składają osoby podejrzane o popełnienie przestępstwa nie dyskwalifikuje tych wyjaśnień. Brak jest bowiem w tym zakresie formalnych przeciwwskazań normatywnych, a formuła dowodu z art. 180 § 1 O.p. i art. 181 O.p. jest bardzo pojemna. Na ocenę wiarygodności wyjaśnień W. Ż. nie mogła mieć też wpływu kwestia etapu, na jakim znajdowało się toczące się przeciwko niemu postępowanie karne. Prowadząc postępowanie wymiarowe wobec określonego podatnika organy podatkowe nie są bowiem zobowiązane oczekiwać na rozstrzygnięcie sprawy karnej osoby, która – jak wskazuje całokształt materiału dowodowego sprawy – wystawiała temuż podatnikowi fikcyjną fakturę. Kwestia winy takiej osoby lub jej braku nie ma znaczenia dla oceny uprawnień podatnika do odliczenia podatku naliczonego z fikcyjnej faktury przez nią wystawianej. W postępowaniu podatkowym istotne jest jedynie wykazanie faktu wystawiania przez tą osobę takiej faktury podatnikowi oraz okoliczność odliczania przez niego podatku naliczonego na niej wykazanego. Te zaś okoliczności - w świetle zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego - zostały wykazane w sposób jednoznaczny. Tym samym organy podatkowe mogły przyjąć jako dowód w sprawie materiały z postępowania karnego, które nie zostało jeszcze prawomocnie zakończone. Organy podatkowe w sposób uprawniony przyjęły więc, że przedmiot umowy leasingu nie istniał.

3.4. Odwołując się do orzecznictwa TS w zakresie dobrej wiary, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że materiał dowodowy zebrany przez organy podatkowe w sposób wystarczający potwierdzał, że sporna faktura była fikcyjna, a skarżący, nie dochowując należytej staranności uczestniczył w procederze wprowadzenia jej do obrotu. Trudno także dostrzec, czemu miałoby służyć zeznania pracowników Banku Spółdzielczego w D. oraz oświadczenia przedstawicieli Banku Spółdzielczego w M. (następcy prawnego), których rola sprowadzała się do formalności związanych z udzieleniem kredytu. Fakt udzielenia kredytu na zakup spornej brykieciarki nie dowodzi rzeczywistości transakcji, tym bardziej, że prowadzone postępowanie karne dotyczyło wyłudzenia za pomocą dokumentów stwierdzających nieprawdę, pieniędzy na szkodę różnych instytucji finansowych. Sąd pierwszej instancji nie kwestionował możliwości dowodzenia faktu poniesienia określonych kosztów innymi - niż faktura - dowodami. Organy podatkowe muszą jednak dysponować takimi dowodami, aby móc zweryfikować te wydatki z uwzględnieniem art. 86 i 88 ustawy o VAT. Skarżący takich dowodów nie dostarczył. Dowodami takimi nie mogły być w jakimkolwiek zakresie "pusta faktura", umowa kredytowa, czy protokół przekazania brykieciarki.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. W skardze kasacyjnej, którą wywiódł podatnik na podstawie art. 173 § 1, art. 174 pkt 1 i 2, art. 177 § 1 ppsa zaskarżono wyrok Sądu pierwszej instancji w całości i zarzucono mu mające wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 122 O.p. oraz w zw. z art. 180 § 1 O.p. i art. 187 § 1 O.p. przez oddalenie skargi na decyzję organu odwoławczego w sytuacji, gdy postępowanie poprzedzające wydanie tej decyzji naruszało w sposób rażący powyższe przepisy przez zaniechanie przez organy podatkowe działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym w szczególności zaniechania uzupełnienia materiału dowodowego o protokoły zeznań świadków i dokumenty wskazane przez skarżącego w skardze do Sądu pierwszej instancji, jak również zaniechania bezpośredniego przesłuchania świadków przez organy podatkowe. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu podatkowego na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

4.2. Strona przeciwna nie skorzystała z uprawnienia wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5.1. Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

5.2. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej ma zastosowanie art. 183 § 1 ppsa, zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonymi przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

5.3. Z powołanego przepisu wynika, że granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez jej podstawy. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie do art. 176 ppsa podstawy kasacyjne powinny być uzasadnione. Oznacza to, że autor skargi kasacyjnej nie może ograniczyć się tylko do wskazania przepisu prawa, który w jego ocenie został naruszony, ma bowiem obowiązek uzasadnić, w czym upatruje uchybienia temu przepisowi. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno być skonstruowane w taki sposób, aby można było powiązać je z konkretnymi przepisami prawa, uznanymi przez autora skargi kasacyjnej za naruszone. Winno ono też być na tyle precyzyjne, aby pozwalało na sformułowanie zwrotu stosunkowego o zgodności, bądź niezgodności zaskarżonego wyroku z prawem. Zasada związania granicami skargi kasacyjnej determinuje zakres kontroli instancyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega więc na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz na kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie wskazanym w zarzutach przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach powołanych podstaw kasacyjnych (por. m.in. wyrok NSA z dnia 7 listopada 2014r. sygn. akt I FSK 1391/13, publ. CBOSA).

5.4. Przenosząc te rozważania na rozpoznawaną skargę kasacyjną zauważyć należy, że oparto ją w istocie na podstawie kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 ppsa. Zgodnie z tym przepisem skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W świetle zacytowanej treści przepisu nie powinno budzić wątpliwości, że o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie decyduje każde uchybienie, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Istotny wpływ na wynik sprawy to taki, w którym istnieje związek przyczynowy pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem wojewódzkiego sądu administracyjnego, który uzasadnia istnienie choćby hipotetycznej możliwości odmiennego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09, publ. CBOSA). Obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc wskazanie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, również w odniesieniu do uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy (art. 176 ppsa). Skarżący zobowiązany jest więc do wykazania, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego byłby inny (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 315/11, CBOSA).

5.5. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej skarżący nie wskazał żadnych argumentów, dla wykazania, że pomiędzy wytkniętym uchybieniem w postaci naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. z art. 122 O.p. oraz w zw. z art. 180 § 1 O.p. i art. 187 § 1 O.p., a wynikiem sprawy zachodzi związek, o którym mowa w art. 174 pkt 2 ppsa. Formułując zarzut, autor skargi kasacyjnej ograniczył się jedynie do ogólnego stwierdzenia, że organy podatkowe zaniechały uzupełnienia materiału dowodowego o protokoły zeznań świadków i inne dokumenty zawarte w sprawach karnych wskazane przez skarżącego przed Sądem pierwszej instancji, jak też zaniechały bezpośredniego przesłuchania świadków. Samo zaś uzasadnienie skargi kasacyjnej ma charakter niespójny i niezrozumiały. Jego analiza w istocie doprowadza do wniosku, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z zaakceptowaną przez Sąd pierwszej instancji oceną poczynioną przez organy podatkowe wskazującą na fakt, że faktura z dnia 12 grudnia 2007r. była fakturą pustą. Z ustaleń poczynionych w sprawie przez organy podatkowe a zaakceptowanych przez Sąd pierwszej instancji wynika, że I. sp. z o.o. nie posiadała żadnej brykieciarki, mogącej być przedmiotem transakcji. Faktura wystawiona przez niego poświadczała nieprawdę. W. Ż. szczegółowo opisał okoliczności wystawienia spornej faktury. Wyjaśnił, że działał w porozumieniu z P. A., a cała transakcja miała na celu "pozyskanie środków obrotowych dla firmy D." Za wystawienie przedmiotowej faktury otrzymał korzyść finansową w wysokości 45 tys. zł. Przedstawiony przez W. Ż. przebieg wydarzeń uwiarygodniają okoliczności dotyczące procedury zawarcia umowy leasingu wynikające z zeznań złożonych w dniu 23 lipca 2009 r. przez samego skarżącego. Otóż skarżący zeznał, że wraz z podpisaniem umowy leasingu podpisał również protokół wydania przedmiotu leasingu, lecz wcześniej nie sprawdzał istnienia brykieciarki będącej przedmiotem umowy. Z zeznań tych wynika także, iż podpisanie protokołu wydania nastąpiło bez faktycznego przekazania umówionej brykieciarki. Także, P. J. – syn skarżącego, pracujący na rzecz M. K. L. potwierdził, że zawartej umowie leasingu nie towarzyszyło wydanie jej przedmiotu. Natomiast zeznająca, jako świadek B. A., stwierdziła, że "S. A. na pewno nie otrzymał brykieciarki, ponieważ gdyby ją otrzymał na pewno byłaby zamontowana w tartaku."

5.6. Należy też zauważyć, że w skardze kasacyjnej przede wszystkim nie wskazano na naruszenie art. 188 O.p. Zgodnie z powołanym przepisem żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Brak wskazania na naruszenie tego przepisu skutkuje tym, że Naczelny Sąd Administracyjny nie ma możliwości oceny prawidłowości rozstrzygnięcia o odmowie uwzględnienia wniosków dowodowych skarżącego.

5.7. Wobec powyższego należy uznać, że nie doszło do skutecznego podważenia stanu faktycznego przyjętego przez Sąd pierwszej instancji za podstawę wyrokowania i zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. z art. 122 O.p. oraz w zw. z art. 180 § 1 O.p. i art. 187 § 1 O.p. są zarzutami bezpodstawnymi.

5.8. Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznając, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, działając na podstawie przepisów art. 184 ppsa, oddalił skargę kasacyjną.