Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 437/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 2, art. 200, art. 205 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 107 § 1 pkt 8, art.156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 16 września 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski, Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 września 2020 roku sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków lokalizacji celu publicznego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącej K. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U z 2020 r. poz. 256) – powoływanej dalej jako: "k.p.a.", art. 2 pkt 5 i art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 293.) – powoływanej dalej jak: "u.p.z.p.", utrzymało w mocy decyzję Burmistrza K. z dnia [...] r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na demontażu istniejącej napowietrznej elektroenergetycznej jednotorowej linii 110 kV relacji O. - R. w odcinku od bramki liniowej na stacji O. do słupa na stanowisku nr 28 oraz budowie nowej napowietrznej elektroenergetycznej dwutorowej linii 110 kV relacji O.-R. oraz O.-S. na dz. nr 1312 obr. [...] miasta K. i w odcinku od dz. nr 402 obr. K., gm. K. (okolice słupa 6) do dz. nr 298 obr. Ś., gm. K. (słup nr 28) wraz z demontażem odcinków istniejących napowietrznych linii 15 kV oraz budowa w ich miejsce linii kablowych w obrębie 5 miasto K., w obrębie K., obrębie D., obrębie J., obrębie T., obrębie K. i obrębie Ś..

Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] r. nr [...] organ I instancji, po rozpatrzeniu wniosku A, ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na demontażu istniejącej napowietrznej elektroenergetycznej jednotorowej linii 110 kV relacji O. - R. w odcinku od bramki liniowej na stacji O. do słupa na stanowisku nr 28 oraz budowie nowej napowietrznej elektroenergetycznej dwutorowej linii 110 kV relacji O.-R. raz O.-S. na dz. nr 1312 obr. 5 miasta K. i w odcinku od dz. nr 402 obr. K., gm. K. (okolice słupa 6) do dz. nr 298 obr. Ś., gm. K. (słup nr 28) wraz z demontażem odcinków istniejących napowietrznych linii 15 kV oraz budowa w ich miejsce linii kablowych:

- kierunek D. – S. kolidującej z linią 110 kV w przęśle 10-11,

- O. – T. kolidującej z linią 110 kV w przęśle 19-20 i 27-28,

- kierunek M. kolidującej z linią 110 kV w przęśle 27-28,

- kierunek do stacji nr [...] kolidującej z linią 110 kV w przęśle 2930, na działkach oznaczonych numerami ewid.:

- 1312 - obr. 5 miasto K.,

- 402, 403/2, 404, 405, 406/2, 407/3, 408, 409, 410/1, 410/2, 411, 412/1, 413/1, 414, 475, 473, 417, 418, 450, 419/2, 420/2, 425, 426, 427/2, 466 - obr. K., 186/1, 301, 35, 36, 37, 302, 288, 305,48, 44, 304, 1, 2, 3, 294, 5, 290, 6, 88/2, 89, 303, 90/2, 91/2, 92, 93, 94, 95, 96, 97, 98, 99, 103, 104, 105, 106, 107, 108, 109, 110, 111, 112, 114/1, 114/2, 116, 117, 118, 119, 120, 121, 122,124 - obr. D.,

- 204, 205 - obr. J.,

- 1,4, 10, 2 - obr. T.,

- 241, 259,255,252, 261, 253, 254, 262, 263, 257,293/1, 293/2, 293/6, 291, 289,283, 290, 287,285 - obr. W.,

- 16, 14, 53, 17, 15 - obr. K.,

- 304, 303, 302/2, 301, 300, 299, 298, 135/1, 136 - obr. Ś.

Odwołanie od decyzji organu I instancji złożyły I. H. i K. K. W szczególności, I. H. w odwołaniu wskazała, że planowana inwestycja będzie szpecić piękno krajobrazu otuliny K.. Rozumiejąc potrzebę modernizacji i rozwoju struktury energetycznej, odwołująca się wniosła, aby w wyniku negocjacji z inwestorem doszło do przeprowadzenia planowanej linii energetycznej pod ziemią. Wniosek ten, zgodnie z twierdzeniem zawartym w odwołaniu, poparły także M. L. i A.L.

Z kolei K.K. w odwołaniu zarzuciła decyzji organu I instancji naruszenie:

1. art. 8 k.p.a. oraz art. 77 § 1 i 4 k.p.a. poprzez:

a) brak należytego wyjaśnienia, jaka inwestycja jest przedmiotem postępowania, a w konsekwencji, czy planowane zamierzenie stanowi przebudowę istniejącej linii na terenie działek odwołującej się, w rozumieniu art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane, czy też rozbiórkę starej linii i wybudowanie nowej linii, czy też jednocześnie przebudowę starej linii, jak i budowę nowej linii;

b) braku należytego wyjaśnienia, jaki jest teren planowanej inwestycji, a jaki obszar, na który inwestycja będzie oddziaływać;

c) brak wyjaśnienia, jaką szerokość będą miały skrajne przewodów fazowych nowej linii oraz jaką szerokość skrajne przewodów fazowych obecnej linii;

d) pominięcie okoliczności, iż przed Sądem Rejonowym w B. za sygn. akt [...] toczy się postępowanie z wniosku A w L. (wnioskodawcy w niniejszej sprawie) z udziałem K. K. o ustalenie służebności przesyłu dla urządzeń elektroenergetycznych stanowiących jednocześnie przedmiot niniejszego postępowania, w których wnioskodawca wskazuje ten sam cel, ale inny zakres działek, na których inwestycja ma być zlokalizowana (wyłącza z postępowania sądowego działkę nr 14).

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu powyższych odwołań, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wskazało, że elektroenergetyczna linia napowietrzna opisana we wniosku inwestora z dnia 15 października 2019r., ze względu na skalę i zasięg jest inwestycją o charakterze lokalnym i stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 ust. 5 u.p.z.p.

Następnie organ odwoławczy, odwołując się uprzednio do treści art. 53 ust. 3 u.p.z.p., stwierdził, że organ I instancji uznał, iż planowane zamierzenie jest dopuszczalne na terenie wskazanym we wniosku inwestora. W decyzji organ I instancji wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz zasady zagospodarowania, które muszą być wzięte pod uwagę przy przeprowadzeniu inwestycji, oraz jakie warunki musi inwestor spełnić, aby do tego doprowadzić.

Kolegium zwróciło uwagę, że w aktach sprawy znajdują się wykazy działek ewidencyjnych stanowiących teren inwestycji, wykaz podmiotów będących ich właścicielami oraz analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu. Dodał również, że z uwagi na fakt, że planowane przedsięwzięcie należy do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, inwestor do wniosku załączył decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z dnia [...] grudnia 2017r. nr [...] stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pod nazwą przebudowa istniejącej napowietrznej elektroenergetycznej jednotorowej linii 110 kV relacji O. – R. w odcinku od bramki liniowej na stacji O. do słupa na stanowisku nr 28 oraz decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] listopada 2017r. nr [...] stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na przebudowie istniejącej napowietrznej elektroenergetycznej jednotorowej linii 110 kV na dwutorową relacji O. - R. w odcinku od stanowiska nr 51 do stanowiska 85.

Następnie organ II instancji powołując się na stosowane przepisy, w tym art.61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wskazał, że organ I instancji nie był zobowiązany do wyznaczenia wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, obszaru analizowanego i przeprowadzenia na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Zauważył jednak, że w aktach sprawy znajduje się mapa w skali 1:2000 stanowiąca załącznik do decyzji, na której pokazano granice ternu inwestycji. Granice te obejmują działki ewidencyjne wymienione w zaskarżonej decyzji położone w obrębach: 5 miasto K., K., D., J., T., K. i Ś..

W dalszej kolejności Kolegium stwierdziło, że wbrew żądaniu odwołującej się, organ orzekający w tej sprawie nie miał ani możności modyfikacji treści wniosku we własnym zakresie, ani uprawnień do nakłaniania inwestora do zmiany jego treści. Dotyczy to także podnoszonej w odwołaniu kwestii zmiany charakteru planowanej inwestycji z linii napowietrznej na linię kablową.

W ocenie Kolegium decyzja organu I instancji obejmuje:

1. demontaż istniejącej napowietrznej elektroenergetycznej jednotorowej linii 110 kV i budowę nowej linii 110 kV po istniejącej trasie. Kolegium zaznaczyło przy tym, że słupy mocne (załomowe) zostaną umieszczone w dotychczasowej lokalizacji, możliwe jest natomiast przesunięcie słupów tzw. przelotowych, jednakże tylko w granicach działek ewidencyjnych, na których są obecnie usytuowane. Jednocześnie organ odwoławczy zwrócił uwagę na brak ciągłości linii napowietrznej 110 kV w decyzji Burmistrza K. z dnia [...] r. nr [...], który to wynika z faktu, że część terenów, przez które inwestycja ta przebiega, objętych jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zatem z treścią art. 50 ust. 1 u.p.z.p., w odniesieniu do tych terenów decyzji lokalizacyjnej nie wydaje się;

2. demontaż odcinków istniejących napowietrznych linii 15 kV oraz budowę w ich miejsce linii kablowych:

Linia napowietrzna 110 kV przecina linie napowietrzne 15 kV (linie te wielokrotnie się krzyżują). Ze względów bezpieczeństwa zatem linie 15 kV, w okolicach przecięcia z linią napowietrzną 110 kV, będą kablowane.

Odnosząc się natomiast do kwestii podnoszonej w odwołaniu K. K., a dotyczącej postępowania sądowego w sprawie ustanowienia służebności przesyłu na jej działce nr 14 w obrębie K., organ II instancji wyjaśnił, że kwestia ta musi pozostawać bez wpływu na możliwość podjęcia rozstrzygnięcia w tej sprawie. Organ dodał przy tym, że decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego nie pozbawia właścicieli ich uprawnień i nie odbiera tytułu prawnego do nieruchomości. Nie rodzi także praw inwestora do terenu i nie narusza uprawnień osób trzecich. Wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie przesądza jeszcze, że do realizacji inwestycji w ogóle dojdzie. Dopiero po uzyskaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, inwestor może przejść do realizacji zamierzenia, a do tego czasu nie może on podejmować żadnych czynności związanych z budową. Kolegium wskazało także, że decyzja organu I instancji w swej treści zawiera informację, iż decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, co wynika z art. 63 ust. 2 u.p.z.p.

Zdaniem Kolegium, zasada nienaruszania cudzych praw (czy to rzeczowych czy obligacyjnych), związanych z nieruchomością, wynika także z istoty decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Można tu chociażby przytoczyć przepis cyt. wyżej art. 52 u.p.z.p., określający konieczną treść wniosku obydwu rodzajów decyzji. Nie zamieszcza się we wniosku żadnych dokumentów związanych z udowadnianiem praw do nieruchomości.

W ocenie Kolegium, poprzez wykładnię systemową treść art. 63 ust. 2 u.p.z.p. należy odnieść także do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stanowisko, zgodnie z którym dla sprawy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie mają znaczenia kwestie własnościowe, reprezentowane jest też powszechnie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Ponadto Kolegium wyjaśniło, że wskazane w odwołaniu K.K. działki ewidencyjne, będące jej własnością, wskazane zostały we wniosku inwestora, a w konsekwencji także w decyzji jako teren inwestycji. Na działkach nr 15 i 16 zlokalizowane są słupy (po jednym na każdej z nich) oraz linia napowietrzna. W wyniku planowanej inwestycji lokalizacja słupów i linii pozostanie niezmieniona. Na działkach nr 17 i nr 53 zlokalizowana jest jedynie linia napowietrzna 110kV. Odnośnie zaś działki nr 14, której dotyczy postępowanie o ustanowienie służebności, organ II instancji wyjaśnił, że na tej działce nie jest planowana lokalizacja ani słupów ani linii napowietrznej. Ujęcie jednakże tej działki we wniosku (oraz w decyzji) było konieczne z uwagi na to, że znajduje się ona w 10 - metrowym pasie oddziaływania planowanej linii kablowej 110 kV.

Mając zaś na uwadze pozostałe zarzuty odwołania Kolegium stwierdziło, że sprawa dotycząca oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko została rozstrzygnięta w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zaś kwestia zastosowania odpowiednich rozwiązań technicznych może być rozważana dopiero na etapie pozwolenia na budowę.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła K.K.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj: art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a., poprzez wydanie i doręczenie decyzji niezawierającej podpisu pracownika organu kolegialnego upoważnionego do wydania decyzji (jednego z trzech), co w konsekwencji powoduje, że jest ona niezgodna z prawem.

Z powyższych względów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów niniejszego postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, ponieważ została wydana i doręczona bez podpisu pracownika (jednego z trzech) organu upoważnionego do jej wydania. Zdaniem skarżącej, decyzja obciążona tego typu wadą nie może wejść do obrotu prawnego.

Skarżąca podniosła, że doręczona jej w dniu 6 kwietnia 2020 r. decyzja nie zawiera podpisu jednego z członków organu kolegialnego, zaś przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie stanowią o możliwości uzupełnienia decyzji poprzez złożenie na niej brakującego podpisu.

Tym samym, w ocenie skarżącej, decyzja niespełniająca wymogów określonych w art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. nie może wejść do obrotu prawnego, gdyż w rozumieniu art. 107 k.p.a. powyższe pismo nie jest decyzją. Zdaniem skarżącej, nie może zatem wywołać jakichkolwiek skutków prawnych.

Skarżąca podkreśliła, że doręczenie stronie decyzji niepodpisanej (w tym wypadku niekompletnie podpisanej) stanowi istotne naruszenie norm procedury administracyjnej i brak jest możliwości uzupełnienia decyzji w tym zakresie.

Ponadto skarżąca podniosła, że decyzja doręczona stronie pozbawiona jest podpisu, co stanowi jej oczywistą wadę, jak również podważa zaufanie do działań organu administracji publicznej oraz co równe istotne, stanowi naruszenie obowiązku prawidłowego informowania strony postępowania. Zdaniem skarżącej, niepodpisany egzemplarz decyzji administracyjnej, dotknięty jest na tyle istotną wadą prawną, iż nie można przyjąć, by stanowił prawidłowy nośnik zawartych w nim informacji, a te były w sposób skuteczny i niebudzący wątpliwości przekazane stronie. Na poparcie prezentowanego w skardze stanowiska skarżąca odwołała się do poglądów orzecznictwa sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że istotnie egzemplarz decyzji skierowany do K. K. nie został podpisany przez jednego z członków składu orzekającego Kolegium. Organ dodał przy tym, że decyzja znajdująca się w aktach sprawy, jak też skierowana do organu I instancji, została podpisana prawidłowo. Co do pozostałych egzemplarzy decyzji Kolegium zaznaczyło, że żaden z adresatów nie kwestionował jej prawidłowości ani pod względem merytorycznym, ani formalnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu.

Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sąd administracyjny w ramach sprawowanej kontroli działaności administracji publicznej bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron, oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.); stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.).

Jednocześnie wyjaśnić należy, że w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co obliguje go do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, których dopuściły się organy prowadzące postępowanie administracyjne w kontrolowanej sprawie. Jednakże sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest obarczona wadą nieważności, przyjmującą postać rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co tym samym uzasadnia jej wyeliminowanie z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie nieważności w całości.

Wyjaśnić przy tym należy, że rozpoznanie niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów nastąpiło stosownie do art. 119 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania. Dodać należy, że w przypadku skargi na decyzję dotkniętą tego rodzaju wadliwością kwalifikowaną skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów nie zostało uzależnione od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Stąd też sprawa niniejsza została skierowana do rozpoznania w tym trybie na podstawie zarządzenia z dnia 16 września 2020 r.

Zgodnie z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. decyzja administracyjna powinno zawierać między innymi podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jej wydania. Powyższe wymagania odnoszą się do decyzji wydawanych również przez organy kolegialne. Postępowanie administracyjne bowiem toczy się przed organami kolegialnymi według tych samych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, na podstawie których przebiega postępowanie przed organami jednoosobowymi. W związku z tym, gdy decyzję wydaje organ kolegialny, wówczas - jeśli przepisy szczególne nie stanowią inaczej - powinna być ona podpisana przez wszystkich członków organu biorących udział w wydaniu tej decyzji.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych i Sądu Najwyższego dotyczącym sposobu podpisywania decyzji organów kolegialnych (zob. m.in. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 1991 r. sygn. SA/Gd 1152/90 - ONSA 1991, z. 2, poz. 34; wyrok NSA z dnia 6 października 1993 r. sygn. I SA 1270/93 - OSP 1994, nr 7-8, poz. 131 oraz uchwała SN z dnia 30 września 1992r. sygn. III AZP 17/92 - OSNCP 1993, nr 3, poz. 25).

Z przywołanego powyżej art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. wynika, iż podpis pod rozstrzygnięciem osób, które je wydały, należy do istotnych składników rozstrzygnięcia. Brak podpisu jednego z członków składu kolegialnego pod decyzją, zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa i doktryny, stanowi rażące naruszenie prawa. Taka kwalifikowana wada kontrolowanej decyzji jest przesłanką stwierdzenia jej nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Niewątpliwie z taką wadą decyzji mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Na zaskarżonej decyzji, której potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię skarżąca załączyła do skargi, widnieją jedynie dwa podpisy członków trzyosobowego składu orzekającego Kolegium. Okoliczności tej neguje przy tym organ, który w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że istotnie egzemplarz decyzji skierowany do K.K. nie został podpisany przez jednego z członków składu orzekającego Kolegium.

Zdaniem Sądu, ustalenie w toku postępowania sądowoadministracyjnego, iż kontrolowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, stanowiącym przesłankę nieważności, skutkuje koniecznością jej wyeliminowania aktu z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Oceny tej nie zmienia fakt, iż pozostałe egzemplarze tej decyzji - jak wskazało Kolegium w odpowiedzi na skargę - zostały podpisane prawidłowo.

Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji przez Sąd w toku ponownego rozpoznania sprawy skutkuje obowiązkiem organu odniesienia się do stanowiska i zarzutów zawartych w odwołaniach od decyzji organu I instancji z dnia [...] r.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.

dc