Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 85/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2012-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1, art. 3 ust. 2, art. 7 ust. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2008 nr 170 poz 1051
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 64 poz 427
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich
article: art. 7, art. 9, art. 10, art. 77, art. 138 par. 2, art. 71, art. 67,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 316 poz 65 art. 58
law: Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady  (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów  wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007  w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 marca 2012 sprawy ze skargi M.P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr: [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanego dalej ARiMR) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. nr [...] z dnia 6 października 2011r. w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010.

Przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

Wnioskiem z dnia 21 maja 2010r. M. P. domagał się przyznania się płatności do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu owoców i warzyw (płatności do pomidorów) – na rok 2010, deklarując do:

- jednolitej płatności obszarowej (JPO) 2 działki rolne główne o łącznej powierzchni 29,64 ha, położone na działkach ewidencyjnych w obrębach L., w gminie O. (powiat o.,) oraz D., w gminie B. (powiat o.,),

- uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) powierzchnię 1,23 ha.

W dniu 20 sierpnia 2010r. przeprowadzono w gospodarstwie rolnym wnioskodawcy kontrolę, która wykazała, że dla działki rolnej A o powierzchni deklarowanej 28,41 ha powierzchnia stwierdzona wynosi 19,71 ha. Na dowód dokonanych ustaleń został sporządzony raport z czynności kontrolnych, do którego dołączono szkice kontrolowanej powierzchni oraz zdjęcia dokumentujące stan zagospodarowania powierzchni zgłoszonej do płatności.

Mając na uwadze powyższe decyzją z dnia 5 maja 2011r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. odmówił przyznania M. P. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego z tytułu: jednolitej płatności obszarowej, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych oraz płatności do pomidorów.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Oddziału ARiMR, po rozpoznaniu odwołania M. P., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania strony – Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w O. W uzasadnieniu wskazano, że pomimo, że strona zmieniła swój adres w ewidencji producentów (zamiast O. – S.) organ I instancji nie zbadał swojej właściwości miejscowej do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że poczynione podczas kontroli ustalenia dotyczące działki rolnej A budzą wątpliwości. Wynika to z faktu, że wykluczając część powierzchni, inspektorzy wpisali na sporządzonym szkicu, że stanowią ją zakrzaczenia, co według nich dokumentują fotografie nr 430, 431 i 434. Tymczasem analiza tych fotografii wykazała, że na przedmiotowym obszarze brak jest zakrzaczeń – co dodatkowo potwierdza dostępny w systemie identyfikacji działek rolnych obraz ortofotomapy z 2009r.t W rezultacie organ I instancji – wobec oparcia rozstrzygnięcia na w/w raporcie, bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w przedmiocie wskazanych rozbieżności – nie rozpatrzył zgromadzonego materiału dowodowego, naruszając tym samym art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008r. nr 170, poz. 1051 ze zm.) i art. 7 k.p.a.

W dniu 23 sierpnia 2011r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w O. przekazał raport z czynności kontrolnych do Biura Kontroli na Miejscu ARiMR w celu przeprowadzenia ponownej analizy wyników dotyczących działki ewidencyjnej nr 1398. W dniu 15 września 2011r. Kierownik Biura Kontroli na Miejscu ARiMR , na podstawie przeprowadzonej weryfikacji dokumentacji pokontrolnej oraz wyjaśnień podmiotu kontrolującego stwierdził, że kontrola została prawidłowo.

Decyzją z dnia 6 października 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w O. odmówił M. P. przyznania wnioskowanych płatności na rok 2010. Odnosząc się do rozbieżności powołanych przez organ odwoławczy wskazano, że kontrolerzy terenowi pomyłkowo podczas kontroli działki rolnej A w uwagach dla tej działki wpisali "zakrzaczenie" zamiast "zachwaszczenie". W toku postępowania zostało potwierdzone i udokumentowane fotografiami, że na powierzchni 10,50 ha znajdują się wieloletnie chwasty (nawłoć kanadyjska) oraz pojedyncze samosiejki drzew iglastych. Świadczy to o nieprowadzeniu na tym terenie działalności rolniczej w 2010r. – do dnia kontroli w dniu 20.08.2010r. Organ I instancji podkreślił, że nawłoć kanadyjska jest wieloletnim chwastem ruderalnym i rośliną trującą dla bydła, stając się dominantem na zaniedbanych łąkach, nieużytkach czy murawach napiaskowych. Stan jej wzrostu z dnia kontroli potwierdza brak przeprowadzenia jakichkolwiek zabiegów agrotechnicznych w 2010r. Odnosząc się do odmowy przyznania płatności do pomidorów wskazano, że producent rolny nie podał żadnych danych uprawniających go do tej płatności. W podstawie prawnej powołano art. 7 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1 i 2, art. 24a ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 2.12.2009r., str. 1, ze zm.) oraz art. 104 k.p.a.

W odwołaniu od przedmiotowej decyzji M. P. zarzucił organowi I instancji naruszenie:

- art. 10 w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez pozbawienie możliwości udowodnienia stronie swoich racji, a także pozbawienia możliwości wypowiedzenia się do protokołu z kontroli w racjonalnym terminie co skutkowałoby udowodnieniem, że faktycznie teren porośnięty nawłocią kanadyjską nie wynosił prawie 10 ha – jak jest wskazane przez Biuro Kontroli na Miejscu ARiMR – a jedynie 1,5 ha,

- art. 67 - 71 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez dokonanie w toku postępowania twierdzenia sprzecznego z pierwotnie zawartymi twierdzeniami znajdującymi się w raporcie z kontroli (pierwotnie stwierdzono, że przedmiotem kontroli były zakrzaczenia, a dopiero potem w wyniku interwencji strony stwierdzono, że chodzi o zachwaszczenia), co w efekcie skutkowało brakiem zaufania obywatela co do prawidłowości prowadzenia postępowania administracyjnego.

Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, w całości podzielając ustalenia faktyczne i rozważania prawne poczynione przez organ I instancji. W uzasadnieniu podkreślono, że powierzchnia kwalifikująca się do płatności JPO wynosi 20,94 ha – zamiast deklarowanej przez wnioskodawcę 29,64 ha. Różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną wynosi zatem 8,70 ha, co stanowi 41,5473 % powierzchni stwierdzonej. Z tego też względu prawidłowo odmówiono przyznania wnioskowanych płatności. Jak wynika bowiem z art. 58 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, w przypadku zawyżenia wynoszącego ponad 20 % jednolita płatność obszarowa nie jest przyznawana. Odnosząc się do odmowy przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (1,23 ha) organ wskazał, że w konsekwencji wykluczenia producenta rolnego z możliwości otrzymania płatności JPO, należało również odmówić przyznania mu płatności uzupełniającej (UPO) – co znajduje potwierdzenie w art. 7 ust. 2 pkt 3 w/w ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. Z kolei odmowa przyznania płatności do pomidorów była uzasadniona art. 24a ust. 1 pkt 1 i 2 i art. 24a ust. 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ powołał się na przeprowadzoną przez Biuro Kontroli na Miejscu ARiMR weryfikację raportu z czynności kontrolnych zarówno przez Biuro Kontroli na Miejscu ARiMR oraz G. sp z o.o. , w której stwierdzono, iż kontrola została przeprowadzona prawidłowo i zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym zakresie. Ponadto z pisma Biuro Kontroli na Miejscu ARiMR z dnia 15 września 2011r. wynika, że na części działki rolnej A znajdowały się wieloletnie chwasty oraz pojedyncze samosiejki sosny – co potwierdzają zdjęcia o nr 430, 431, 434, 435 i 436. Ponadto na szkicu działki ewidencyjnej nr 1398 zaznaczono punkty wykonania zdjęć, które – po przełożeniu na ortofotomapę – potwierdzają obszar, na którym stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej w roku 2010.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. P. zarzucił organowi II instancji naruszenie:

- art. 7 oraz 8 k.p.a. poprzez niedbałość w zakresie sporządzania protokołu z kontroli na miejscu i naruszenie postępowaniem organów zaufania oraz poprzez nierzetelnie

prowadzone postępowanie wyjaśniające w sprawie, ograniczające się jedynie do zmiany wyrazów w protokole z kontroli uczynione przez nierzetelnie działających kontrolerów (działających jedynie na zlecenie ARiMR),

- art. 67, 68, 69, 70, 71 k.p.a. poprzez dokonanie sprostowania pomyłki znajdującej się w protokole decyzją organu – a więc w sposób nie przewidziany przepisami prawa.

Powyższe naruszenia miały, zdaniem skarżącego, wpływ na wynik sprawy, gdyż zachwaszczenia znajdowały się tylko i wyłącznie na powierzchni około 1-1,5 hektara, wobec należało przyznać pomoc finansową. M. P. wskazał ponadto, że wobec naruszenia zasad postępowania został pozbawiony możliwości prawidłowego działania. Z uwagi na upływ czasu, przeprowadzone dalsze prace rolne na polu oraz wprowadzenie przez organ w błąd, nie ma bowiem możliwości udowodnienia swoich racji.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji z dnia [...]

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy.

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu I lub II instancji.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest dokonana przez organy kwalifikacja zgłoszonych przez M. P. do płatności bezpośrednich na rok 2010 działek jako niespełniających wymaganych kryteriów powierzchni, od których zależy przyznanie płatności. Mianowicie organy twierdzą, że różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną (29,64 ha) a stwierdzoną podczas kontroli (20,94 ha) wynosi 8,70 ha – z uwagi na znajdujące się na tym obszarze zachwaszczenia – czemu skarżący stanowczo się sprzeciwia.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi ustawa z dnia 26 stycznia 2007r.

o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008r. nr 170 poz. 1051 ze zm.), zwana dalej ustawą o płatnościach oraz przepisy unijne.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa (JPO) do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku,

w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością jeżeli na ten dzień posiada działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr XX do rozporządzenia Nr 1973/2004, tj. 1,00 ha, a wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności. Jak wynika natomiast z art. 7 ust. 2 ustawy o płatnościach rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw.

W przypadkach zawyżenia powierzchni działek kwalifikujących się do przyznania płatności zadeklarowanych we wniosku o ich przyznanie przez beneficjenta zastosowanie znajduje art. 58 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 2 grudnia 2009r., str. 65, ze zm.). Jak wynika z powołanego przepisu, jeśli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 57, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru. Natomiast w sytuacji, gdy – tak jak w niniejszej sprawie – różnica ta przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej.

W świetle cyt. przepisów kluczowe i zasadnicze znaczenie dla oceny zasadności skargi miało ustalenie, jaka powierzchnia gospodarstwa spełnia wymogi przyznania płatności. Z tego też względu przedmiotowa okoliczność winna być wyjaśniona w toku postępowania administracyjnego w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości i jednoznaczny. W tym zakresie, odnosząc się do zarzutów M. P., podnieść trzeba, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. nr 64, poz. 427 ze zm.) do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy k.p.a., chyba że przepisy tej ustawy stanowią inaczej. W rezultacie, zasady wynikające z przepisów art. 7, 9, 10 oraz 77 k.p.a. doznają pewnej modyfikacji – jako że stosownie do art. 21 ust. 3 w/w ustawy z dnia 7 marca 2007r. strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2 są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą obiektywną i bez zatajania czegokolwiek, zaś ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Pomimo tego podkreślić należy, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie, jest obowiązany w sposób rzetelny i wnikliwy rozpoznać wniosek, albowiem zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach organ ten stoi na straży praworządności (pkt 1) i ciąży na nim obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego, wskazanego we wniosku oraz w innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę (pkt 2).

Nie budzi wątpliwości Sądu, że w niniejszej sprawie – wbrew podniesionym w skardze zarzutom – prawidłowo zrealizowano opisane powyżej wymogi. W tym zakresie wskazać trzeba, że organ odwoławczy, uchylając uprzednio decyzję z dnia 5 maja 2011r. o odmowie przyznania skarżącemu żądanych płatności i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, zwrócił uwagę na wpisanie przez inspektorów na szkicu (dotyczącym działki rolnej A) z przeprowadzonej w dniu 20 sierpnia 2010r. kontroli – przy wykluczeniu części powierzchni – że stanowią ją zakrzaczenia, podczas, gdy z analizy fotografii nr 430, 431 i 434, mających dokumentować ten stan, jak również z odpowiedniej ortofotomapy wynika, że na przedmiotowym obszarze brak jest zakrzaczeń. Jak wynika bowiem z art. 138 § 2 k.p.a. – stanowiącego podstawę wydania w/w decyzji – organ odwoławczy wskazuje, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Analizując materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych niniejszej sprawy stwierdzić należy, że rozbieżności w powyższym zakresie zostały przez organ I instancji całkowicie wyjaśnione.

Pismem z dnia 7.09.2011r. wystąpiono bowiem do G. sp z o.o. (wykonawcy kontroli) o ponowną weryfikację zakwestionowanej powierzchni działki.

W odpowiedzi z dnia 13.09.2011r. w/w Przedsiębiorstwo podtrzymało swoje wcześniejsze ustalenia co do różnicy pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną podczas kontroli dla działki A (8,70 ha). Wykonawca kontroli, odnosząc się do zastrzeżeń organu, stwierdził, że doszło jedynie do pomyłkowego wpisania słowa "zakrzaczenie" zamiast "zachwaszczenie" w uwagach dla tej działki i na szkicu w części powierzchni działki ewid. nr 1398 wykluczonej z płatności – co zostało skorygowane w oryginale raportu. Przedsiębiorstwo potwierdziło, że na w/w działce stwierdzono wieloletnie chwasty - nawłoć kanadyjska (będącą dominantem na zaniedbanych łąkach, nieużytkach czy murawach napiaskowych i rośliną trującą dla bydła) oraz pojedyncze samosiejki drzew iglastych – co świadczy o nieprowadzeniu na tym terenie działalności rolniczej w 2010r. – do dnia kontroli w dniu 20.08.2011r. Opisany stan faktyczny udokumentowano fotografiami nr: 430, 431, 434, 435, 436.

Powyższe ustalenia w całości potwierdziło także Biuro Kontroli na Miejscu ARiMR (pismo z dnia 15.09.2011r.) – po przeprowadzonej weryfikacji dokumentacji pokontrolnej – w tym w/w raportu. Powołano się przy tym na w/w zdjęcia, jak również na szkic działki ewidencyjnej nr 1398, na którym zostały zaznaczone punkty wykonania zdjęć, które po przełożeniu na ortofotomapę będącą w posiadaniu ARiMR potwierdzają obszar, na którym stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej w roku 2010. Dodatkowo wskazano, że dokonany podział działki nr 1398 nie miał żadnego wpływu na deklarowaną powierzchnię i uprawy z grupy płatności, gdyż działki nr 1398/1, 1398/2 i 1398/3 zajmują dokładnie taką samą powierzchnię jak pierwotna działka.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego o naruszeniu art. 71 k.p.a., dotyczącego dokonywania poprawek i skreśleń w protokole, po jego podpisaniu wskazać trzeba, że wyniki kontroli terenowej zawarte są w raporcie z czynności kontrolnych – który nie stanowi protokołu w myśl art. 67 k.p.a. Jak wynika bowiem z art. 31 ust. 6 ustawy o płatnościach z czynności kontrolnych sporządza się raport. Odnosząc się natomiast do późniejszego skorygowania raportu z kontroli z dnia 20 sierpnia 2010r. w zakresie wykreślenia sformułowania o "zadrzewieniu" i wpisania w to miejsce pojęcia "zakrzewienia" stwierdzić trzeba, że nie mogło to mieć jakiegokolwiek wpływu na wynik niniejszej sprawy – jako, że organy w sposób niebudzący wątpliwości ustaliły powierzchnię zadeklarowanej do płatności działki wyłączoną z działalności rolniczej.

W rezultacie różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną we wniosku a stwierdzoną w wyniku kontroli wynosi 8,70 ha, co stanowi 41,5473 % powierzchni stwierdzonej i przesądza w konsekwencji o zasadności odmowy przyznania jednolitej płatności obszarowej – na podstawie cyt. wyżej art. 58 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009.

Wskazać również trzeba, że stosownie do art. 7 ust. 2 pkt 3 w/w ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. płatności uzupełniające do powierzchni upraw innych roślin położonych na działkach rolnych objętych wnioskiem o przyznanie jednolitej płatności obszarowej przysługuję rolnikowi, który spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej. Tym samym, pomimo, że powierzchnia zgłoszona przez M. P. do płatności uzupełniającej (1,23 ha) spełnia warunki do otrzymania tej płatności, to wobec zawyżenia o 41,5473 % powierzchni uprawnionej do jednolitej płatności obszarowej prawidłowo orzeczono o wykluczeniu producenta rolnego również z możliwości otrzymania uzupełniającej.

Odnośnie natomiast odmowy przyznania płatności do pomidorów podkreślić trzeba, że rozstrzygnięcie takie uzasadnia brak spełnienia przez skarżącego warunków do przyznania jednolitej płatności obszarowej, jak również nie podanie przez niego żadnych danych uprawniających go do tej płatności (art. 24a ust. 1 pkt 1 i 2 i art. 24a ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r.).

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.