Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 251/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kaja Angerman Sędziowie: Sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.) Asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi G. S.A. z siedzibą w L. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...], Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymał w mocy postanowienie Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na nieruchomości złożonej z działek o numerach ewidencyjnych [..] i [...], położonej przy ul. [...] w [...].

Stan sprawy przedstawiał się następująco:

Wskazanym wyżej postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. Miejski Konserwator Zabytków w [...] odmówił uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla opisanej inwestycji. W uzasadnieniu swojego orzeczenia organ ten wskazał, że obiekty przewidziane w projekcie decyzji przekazanym do uzgodnienia do zachowania (budynek w pierzei ulicy - pod nr [...]) oraz do wyburzenia (w szczególności budynki produkcyjne, oznaczone jako I i II - pod nr [...]), stanowią integralne składniki tego zespołu. Usunięcie tych dwóch obiektów produkcyjnych, o charakterystycznej lokalizacji w całości zespołu, w sposób istotny będzie prowadziło do jego destrukcji i zatarcia czytelności całości, a tym samym znaczącego pomniejszenia wartości historycznych i naukowych zabytku ujętego w Gminnej Ewidencji Zabytków Gminy [...].

Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła [...] S.A. z siedzibą w [...] podkreślając, że przeznaczone do wyburzenia budynki stanowiące element dawnego Zespołu Fabryki [...] nie zostały wpisane do rejestru zabytków. Wskazał ponadto, że wartość zabytkowa ww. obiektów ujętych w gminnej ewidencji zabytków jest wątpliwa, ze względu na ich "całkowitą degradację".

Organ zażaleniowy zważył, że dla terenu na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...], położonych przy ul. [...] w [...], nie został opracowany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym, zgodnie z art. 4 ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy, którą stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 2 i art. 60 ust. 1 tej ustawy, wojewódzki konserwator zabytków uzgadnia w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Do form ochrony konserwatorskiej należą: wpis do rejestru zabytków, wpis na Listę Skarbów Dziedzictwa, uznanie za pomnik historii, utworzenie parku kulturowego, ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji o warunkach zabudowy, decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej lub decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego. Stanowisko w sprawie uzgodnienia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, wojewódzki konserwator zabytków zajmuje w formie postanowienia, o którym mowa w art. 106 kpa.

Właściwość organu konserwatorskiego w rozpatrywanej sprawie wynika z faktu, że Zespół Fabryki [...], położony w [...] przy ul. [...] [...] (w tym budynki przeznaczone do rozbiórki oznaczone na mapie zasadniczej projektu decyzji: [...] i [...]), został ujęty w gminnej ewidencji zabytków prowadzonej przez Prezydenta Miasta [...].

Jak wynika z przedłożonego projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, planowana inwestycja miałaby polegać na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym. W ustaleniach dotyczących warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu wskazano: linie zabudowy - nie określa się; wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu - do 63%; szerokość elewacji frontowej - nie określa się; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki - do rzędnej 197 m n.p.m; geometria dachu - przykrycie płaskie (nachylenie do 15o) o wysokości w najwyższym punkcie do rzędnej 197 m n.p.m.; na dachu dopuszcza się lokalizowanie obudowanych osłonami urządzeń infrastruktury technicznej, nadszybia dźwigów, wyjść na dach, balustrad itp. o wysokości do 1,5 m; budynek w pierzei ul. [...] oznaczony na mapie zasadniczej u3 do pozostawienia bez zmian, pozostałe budynki na terenie inwestycji do rozbiórki; dopuszcza się lokalizację budynku bezpośrednio przy granicach sąsiednich działek; projektowane rozwiązania odpowiadać powinny aktualnym standardom techniczno-użytkowym, zapewniając harmonijne dopełnienie układu sąsiedniej zabudowy.

Zdaniem organu zażaleniowego, organ ochrony zabytków I instancji słusznie odmówił uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, kierując się zasadą określoną w treści art. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, zgodnie z którą ochrona zabytków polega m.in. na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań mających na celu zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków oraz udaremnianie niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków.

Działka nr ewid. [...] położona przy ul. [...] oraz część zabudowy na niej posadowionej, tj. budynek frontowy (dawny magazyn) oraz położone w głębi parceli dawne budynki produkcyjne I i II, a także budynki obejmujące tył działki, zlokalizowane są na terenie dawnego Zespołu Fabryki [...]. Czas powstania tego zespołu fabrycznego określany jest na lata [...]. Teren fabryki zajmuje dwie działki: zachodnią i wschodnią, rozdzielone ul. [...]. Na terenie tej pierwszej, objętej przedmiotową inwestycją, już w pierwszych latach działalności wzniesiono szereg obiektów fabrycznych: liczne ślusarnie, odlewnię, modelarnię, stolarnię, malarnię, kuźnię, oddział mechaniczny i montażowy, kotłownię, magazyny i składy. Przeznaczone do rozbiórki budynki produkcyjne wzniesiono na początku XX w.. Na podstawie dokumentacji historycznej i ikonograficznej dokumentującej układ zabudowy zespołu fabrycznego [...] od lat 90. XIX w. organ stwierdził, że w granicach obecnej działki nr [...] zachowały się do dzisiaj co najmniej trzy obiekty pofabryczne: budynek frontowy nr [...] (dawny magazyn) oraz dwa budynki produkcyjne (północy i południowy) usytuowane w centralnej części tej działki. Zespół fabryczny pomimo wtórnej parcelacji, przebudów i wyburzeń do dziś zachował czytelne pierwotne rozplanowanie i sposób zabudowy, widoczny szczególnie w centralnej części terenu objętego przedmiotową inwestycją.

Zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, zabytek jest to nieruchomość lub rzecz ruchoma, ich części lub zespoły, będące dziełem człowieka lub związane z jego działalnością i stanowiące świadectwo minionej epoki bądź zdarzenia, których zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na posiadaną wartość historyczną, artystyczną lub naukową.

Organ II instancji podzielił zdanie organu I instancji, iż realizacja planowanej inwestycji doprowadzi do radykalnej zmiany sposobu zagospodarowania zachowanego do czasów współczesnych Zespołu Fabryki [...]. Wyburzenie dwóch zabytkowych budynków produkcyjnych, pochodzących z czasów działalności fabryki pomniejszy jej wartość zabytkową poprzez pozbawienie elementów, stanowiących integralną część opisywanego zespołu. Przewidziane do rozbiórki budynku stanowią świadectwo postindustrialnego rozplanowania i zagospodarowania terenu ujętego w gminnej ewidencji zabytków i w sposób istotny kształtują relacje przestrzenne wewnątrz kwartału zabudowy dawnej fabryki.

Odnosząc się do treści zażalenia organ wskazał, że gminną ewidencję zabytków prowadzi Prezydent Miasta [...], dlatego Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie posiada kompetencji do weryfikacji zasobu tej ewidencji oraz oceny ujętych tam obiektów pod kątem stanu zachowania, czy stanu technicznego.

W tym stanie rzeczy organ zażaleniowy orzec o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2018 r. wniosła Spółka [...], zarzucając mu:

I. rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 77 § 1 i art. 80 w związku z art. 7 kpa, poprzez niezastosowanie powyższych przepisów i w następstwie tego nierozważenie wszystkich przepisów prawa, które mają zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym oraz niezbadanie i nieuwzględnienie wszystkich okoliczności występujących w niniejszej sprawie, w szczególności pominięcie faktu, iż nieruchomości położone na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...], położonych w [...] przy ul. [...] nie są wpisane indywidualnie do rejestru zabytków województwa lubelskiego, dlatego też organ nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymaganym warunkom i jest zgodne z przepisami odrębnymi;

- art. 6, art. 7 oraz art. 8 kpa, poprzez uznanie, że realizacja planowanej inwestycji doprowadzi do radykalnej zmiany sposobu zagospodarowania zachowanego do czasów współczesnych Zespołu Fabryki [...], podczas gdy zespół fabryczny od czasów jego świetności doświadczył szeregu wyburzeń oraz przebudów, poza tym uległ wtórnej parcelacji - wszystko to pozwala stwierdzić, że wygląd powyższego zespołu jako całości oraz jego poszczególnych składników diametralnie różni się od czasów, gdy przeżywał on swoje lata świetności, dlatego też planowana inwestycja nie pomniejszy jego wartości zabytkowej;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie i uznanie, iż organ I instancji słusznie odmówił uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, albowiem organy administracji publicznej winny podejmować działania mające na celu zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków, podczas gdy w świetle powyższej ustawy niemożliwym jest zabezpieczenie i utrzymanie zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie, korzystanie z zabytku w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości czy zapewnienie warunków prawnych, organizacyjnych i finansowych umożliwiających trwałe zachowanie zabytków oraz ich zagospodarowanie i utrzymanie, bowiem budynki te nie są w ogólne konserwowane, nie prowadzone są żadne prace zabezpieczające ich stan, dlatego też obecnie są to zaniedbane pustostany, których jakakolwiek adaptacja jest nierealna;

- art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji odmawiającego uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w sytuacji, gdy w świetle obowiązującego prawa czyni ona zadość wszystkim wymaganym warunkom, nie można więc odmówić ustalenia warunków zabudowy.

Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: ppsa), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż skarga jest bezzasadna.

Na podstawie art. 119 pkt 3 ppsa sprawa została rozpoznania w trybie uproszczonym.

Na wstępie podkreślić należy, że Sąd w całości podziela ustalenia dokonane przez organy obu instancji i dokonaną przez nie ocenę stanu faktycznego, stąd nie ma potrzeby ich powtarzania.

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu było postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2018 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na nieruchomości złożonej z działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...], położonej przy ul. [...] w [...].

Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.), decyzję o warunkach zabudowy wydaje właściwy organ po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 (w związku z art. 64 ust. 1), w tym z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków (pkt 2).

Stosownie do art. 22 ust. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, wójt (burmistrz, prezydent miasta) prowadzi gminną ewidencję zabytków w formie zbioru kart adresowych zabytków nieruchomych z terenu gminy. Z art. 22 ust. 5 pkt 3 tej ustawy wynika, że w gminnej ewidencji zabytków powinny być ujęte zabytki nieruchome wyznaczone przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w porozumieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków (inne niż zabytki nieruchome wpisane do rejestru i inne niż zabytki nieruchome znajdujące się w wojewódzkiej ewidencji zabytków). Wpis do takiej ewidencji, choć nie następuje na podstawie decyzji administracyjnej, a aktem wewnętrznym administracji jakim jest zarządzenie, to jednak podlega kontroli sądowo-administracyjnej na podstawie art. 3 § 2 pkt 6 ppsa w związku z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506), jako akt organu jednostki samorządu terytorialnego podejmowany w sprawach z zakresu administracji publicznej (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2012 r., II OSK 1950/12, LEX nr 1413428).

W związku z tym, choć budzą wątpliwości konsekwencje prawne wpisu zabytku do ewidencji gminnej, to w nauce podkreśla się, że po zmianie dokonanej ustawą z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 75, poz. 474) gminna ewidencja zabytków stała się jedną z prawnych form ochrony tych obiektów, mimo że wcale nie została jako taka wymieniona w przepisach, w szczególności w art. 7 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Na mocy powołanej noweli obiekty ujęte w gminnej ewidencji podlegają więc uzgodnieniom konserwatorskim m.in. na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy, zaś różnica w traktowaniu zabytków ujętych w rejestrze i tych wskazanych w ewidencji ma charakter wyłącznie proceduralny, a zabytki włączone do gminnej ewidencji zabytków traktowane są identycznie jak inne nieobjęte żadną formą ochrony zabytki w znaczeniu materialnym, czyli takie, które odpowiadają ustawowej definicji z art. 3 pkt 1 w związku z art. 6 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Artur Ginter, Anna Michalak; Ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Komentarz; WK 2016).

W postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie, zwłaszcza przed organem I instancji, przeprowadzone zostało bardzo szczegółowe badanie okoliczności faktycznych, co znalazło odzwierciedlenie w obszernym uzasadnieniu z odniesieniem się do szeregu źródeł i opracowań. Wynika z tego jednoznacznie, że Zespół Fabryki [...] stanowi zabytek w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, posiadający określoną wartość historyczną, artystyczną i naukową, stąd uzasadnione są względem niego działania rewaloryzacyjne i adaptacyjne. Natomiast planowana inwestycja zmierza do wyburzenia (rozbiórki) części istniejącej historycznej zabudowy. Za gołosłowne przy tym uznać należy twierdzenia skarżącej, że budynki (hale) produkcyjne znajdujące się na działce nr [...] uległy całkowitej degradacji. Strona nie przedstawiła na to żadnych dowodów, a okoliczność przeciwna wynika m.in. z dokumentacji fotograficznej zgromadzonej w toku postępowania administracyjnego. Wprawdzie budynki te są w złym stanie technicznym, lecz jak wynika z semantycznego znaczenia słów "całkowita degradacja", oznaczają one zupełne zniszczenie, a więc faktyczne unicestwienie i brak możliwości przywrócenia normalnego stanu, np. używalności. Niewątpliwie sytuacja taka nie występuje jednak w okolicznościach niniejszej sprawy.

Niekwestionowany był fakt, iż teren inwestycji nie jest wpisany do żadnego rejestru zabytków, jednak bezspornie budynki znajdujące się na nim wpisane są do Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta [...]. Jak już wyżej zostało to wyjaśnione, okoliczność ta nie wpływa na zakres ochrony konserwatorskiej. Słusznie więc organ zażaleniowy podniósł, że gminną ewidencję zabytków prowadzi Prezydent Miasta [...], dlatego Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie posiada kompetencji do weryfikacji zasobu tej ewidencji oraz oceny ujętych tam obiektów pod kątem stanu zachowania, czy stanu technicznego. Zwrócić tu należy uwagę na fakt, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, ochronie i opiece podlegają zabytki nieruchome bez względu na stan zachowania.

Dopóki więc budynki na działce nr [...] (budynek frontowy – dawny magazyn, budynek południowy – dawny budynek produkcyjny oznaczony jako I i budynek północny – dawny budynek produkcyjny oznaczony jako II) są uwzględnione w Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta [...], to objęte są ochroną konserwatorską i dlatego uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy w kształcie objętym wnioskiem inwestora mogłoby prowadzić do nieuzasadnionego pomniejszenia zasobów dziedzictwa kulturowego [...] i byłoby sprzeczne z celami ochrony zabytków.

Zauważyć należy, że przedmiotem postępowania uzgodnieniowego jest konkretny projekt decyzji o warunkach zabudowy, a organ współdziałający ma obowiązek zbadania sprawy pod określonym kątem i wyrażenia w wiążącej formie swojego stanowiska. Podejmuje on czynności w ramach swojej właściwości, uczestnicząc w czynnościach już prowadzonego postępowania w sprawie zawisłej przed innym organem. Przy tym działając w zakresie własnych kompetencji i powierzonych przez ustawę zadań, nie może wkraczać w kompetencje organu właściwego do wydania decyzji.

Organ ochrony konserwatorskiej zobligowany jest zatem ocenić pod kątem ochrony zabytków przedłożony przez organ główny projekt decyzji o warunkach zabudowy i uzgodnić ten projekt albo odmówić jego uzgodnienia – w tym przypadku z uwagi na niezgodności zamierzenia inwestycyjnego z państwowym porządkiem prawnym w odniesieniu do ochrony zabytków.

W postanowieniu Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] (a w ślad za nim w zaskarżonym postanowieniu) szczegółowo wyjaśniono, dlaczego projekt decyzji o warunkach zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego w przedstawionym kształcie nie może zostać uzgodniony. Gdyby organy dokonały oceny zgodnej z oczekiwaniami skarżącej, to faktycznie doszłoby do zniweczenia znaczenia gminnej ewidencji zabytków. Do takiej jednak oceny nie jest uprawniony organ administracji stosujący prawo w trybie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.

W świetle zaprezentowanych wywodów, zdaniem Sądu organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony, w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów. W sprawie nie doszło do naruszenia zasady legalizmu, a organom nie można zarzucić, że prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej lub naruszyły inne zasady wyrażone w art. 8 kpa (proporcjonalności, bezstronności lub równego traktowania).

Skoro więc planowana inwestycja nie czyni zadość przepisom o ochronie zabytków, to zasadnie odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.

W związku z powyższym, za chybione należało uznać wszystkie wyartykułowane przez skarżącą zarzuty naruszenia tak przepisów postępowania, jak i prawa materialnego.

Na zakończenie wskazać trzeba, że poza zarzuconymi w skardze, Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu zaskarżonego postanowienia.

Z tych wszystkich względów skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł w sentencji na podstawie art. 151 ppsa.