Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1115/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-12-29 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 116
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 1115/21 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 grudnia 2022 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr.), Sędziowie: WSA Grzegorz Klimek, WSA Michał Niedźwiedź, Protokolant: Sekretarz sądowy Maksymilian Krzanowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2022 r., sprawy ze skargi P.J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 16 czerwca 2021 r. nr 1201-IEW-1.4123.1.2021.8 w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania spółki w podatku od towarów i usług za lipiec 2015 r. skargę oddala.


UZASADNIENIE

Obecnie zaskarżoną do WSA w Krakowie decyzją z 16 czerwca 2021 r., nr 1201-IEW-1.4123.1.2021.8, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (DIAS) uchylił w części decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków - Nowa Huta (NUS) z 7 grudnia 2020 r., nr 1209-SEW.4123.19.2020.40, dotyczącej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności P. J. (skarżący, strona, podatnik) jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe T. Sp. z o. o. z siedzibą w K. (spółka) w podatku od towarów i usług za lipiec 2015 r. – za koszty postępowania egzekucyjnego w kwocie ponad 100 zł i w tym zakresie umorzył postępowanie oraz utrzymał w mocy ww. decyzję NUS w pozostałym zakresie, tj. orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za lipiec 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami egzekucyjnymi.

Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Wobec istnienia zaległości podatkowej wobec T. Sp. z o. o. z siedzibą w K., Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków-Nowa Huta (NUS) wszczął postępowanie w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności P. J. (skarżący, strona, podatnik), tj. członka zarządu jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe ww. spółki w podatku od towarów i usług za lipiec 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami egzekucyjnymi.

Postępowanie zakończono wydaniem decyzji przez NUS (jak na wstępie) orzekającej o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej za ww. zaległość spółki wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi w łącznej kwocie 604.890,59 zł.

W odwołaniu zarzucono m. in. naruszenie art. 116 § 1 pkt 1) lit. b) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r. poz. 613) dalej: o.p. w zw. z art. 10, 11 ust. 1 i 2 oraz 21 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2012r. poz. 1112), poprzez niezastosowanie tego przepisu, a co za tym idzie nieuwzględnienie przez organ negatywnej przesłanki odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki, polegającej na tym, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania upadłościowego) w terminie, nastąpiło bez jego winy. Nadto zarzucono naruszenie szeregu przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niepowołanie biegłego rewidenta, nieprzesłuchanie skarżącego w szczególności w zakresie tego, czy w czerwcu oraz lipcu 2015 r. podatnik kontynuował leczenie psychiatryczne, przyjmował leki oraz czy doświadczał objawów choroby psychicznej, dokonanie dowolnych ustaleń faktycznych i prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie obywateli do państwa.

DIAS w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia (jak na wstępie) wyjaśnił, że odpowiedzialność osób trzecich ma charakter odpowiedzialności wyjątkowej, dlatego ustawodawca dokładnie określił warunki, jakie poprzedzają wydanie decyzji, o której mowa. Zgodnie z art. 108 § 2 pkt 2a o.p., postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Analizując tok czynności podjętych w sprawie, a znajdujących się w aktach sprawy, DIAS stwierdził, że przesłanka wynikająca z art. 108 § 2 pkt 2a o.p. została spełniona.

DIAS uznał, że koszty postępowania egzekucyjnego, zostały naliczone w niewłaściwej wysokości. Uwzględniając zmiany przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz informację zawartą w piśmie NUS z 27.04.2021 r., DIAS był zobowiązany do uchylenia decyzji organu I instancji w części dotyczącej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za koszty egzekucyjne w kwocie ponad 100 zł i w tej części umorzył postępowanie w sprawie.

W pozostałym zakresie, w ocenie DIAS, decyzja organu I instancji została wydana prawidłowo.

Dalej wskazano, że dla orzeczenia o odpowiedzialności członków zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, konieczne jest wykazanie przez organ podatkowy istnienia przesłanek pozytywnych, natomiast wykazanie przez stronę istnienia którejkolwiek z przesłanek negatywnych wyklucza możliwość orzeczenia o tej odpowiedzialności.

I tak analizując przesłanki do orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania spółki określone w art. 116 o.p., DIAS uznał, że zostały spełnione.

Wskazano, że egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna. Z akt sprawy wynika, że nienależnie otrzymany zwrot podatku od towarów i usług za VII 2015 r. nie został przez spółkę uregulowany. W związku z powyższym NUS wystawił spółce tytuł wykonawczy. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny dokonał czynności egzekucyjnych, które nie doprowadziły do zaspokojenia zaległości ww. spółki: spółka nie miała rachunku bankowego, nie posiada środków transportu, nie posiadała żadnych nieruchomości. W wyniku braku możliwości wyegzekwowania zaległości spółki, NUS na podstawie art. 59 § 3 i § 2 u.p.e.a. umorzył postępowanie egzekucyjne wobec spółki.

Wydając zaskarżoną decyzję, NUS ustalił bezsprzecznie, że skarżący był jedynym członkiem zarządu spółki. 21.05.2015 r. skarżący podpisał oświadczenie o wyrażeniu zgody na powołanie do pełnienia Członka Zarządu T. Potwierdza to również informacja z Krajowego Rejestru Sądowego, że skarżący był jedynym członkiem zarządu spółki od 5.01.2015 r. W związku z powyższym, w okresie, w którym powstała zaległość w podatku od towarów i usług z tytułu nienależnie otrzymanego zwrotu podatku za VII 2015 r. t.j. 28.08.2015 r. skarżący był jedynym Członkiem Zarządu T.

Organ odwoławczy przeanalizował również wystąpienie przesłanek negatywnych wyłączających możliwość orzeczenia o odpowiedzialności członków spółki za jej zaległości podatkowe, wskazując że ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na osobie, która zmierza do uwolnienia się od odpowiedzialności. Organ stwierdził, że ww. przesłanka mogąca uwolnić skarżącego z przedmiotowej odpowiedzialności, a wskazana w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a ustawy o.p. (w brzmieniu obowiązującym do 31.12.2015 r.) - nie zaistniała. Jak wynika bowiem z orzecznictwa analiza "właściwego czasu" na zgłoszenie tego wniosku jest uzasadniona wyłącznie wtedy, kiedy taki wniosek został w ogóle złożony. Natomiast w toku postępowania podatkowego skarżący nie wykazał, że został zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe). Z akt sprawy wynika, że w okresie, w którym skarżący pełnił funkcję członka zarządu spółki wystąpiła podstawa do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Zgodnie z art. 10 Prawa upadłościowego i naprawczego w brzmieniu obowiązującym do 31.12.2015 r. (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 233 ze zm.) upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Zgodnie z art. 11 ust. 1 i 2 tej ustawy dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Najwcześniejszą ujawnioną i udokumentowaną zaległością podatkową jest zaległość w podatku od towarów i usług za styczeń 2015 r. Niemniej jednak do zapłaty pozostają również zaległości w podatku od towarów i usług od II do VII 2015 r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych od IV do VI 2016 r. W aktach sprawy znajduje się lista zaległości sporządzona na dzień 7.12.2020 r. Organ ocenił, że podstawa do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości bądź wszczęcia postępowania zapobiegającego upadłości (postępowania układowego) powstała już w marcu 2015 r.

Na koniec DIAS nie podzielił zarzutów odwołania co do naruszenia przepisów postępowania i konieczności powołania biegłego rewidenta, co szczegółowo uzasadnił w zaskarżonej obecnie do WSA w Krakowie decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie powtórzono zarzuty sformułowane w odwołaniu. Zakresem skargi objęto część zaskarżonej decyzji, w jakiej utrzymuje w mocy orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki. W skardze zarzucono naruszenie m. in. art. 116 § 1 pkt 1) lit. b) o.p. w zw. z art. 10, 11 ust. 1 i 2 oraz 21 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2012r. poz. 1112), poprzez niezastosowanie tego przepisu, a co za tym idzie nieuwzględnienie przez organ negatywnej przesłanki odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki, polegającej na tym, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania upadłościowego) w terminie, nastąpiło bez jego winy. Nadto zarzucono naruszenie szeregu przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niepowołanie biegłego rewidenta, nieprzesłuchanie skarżącego w szczególności w zakresie tego, czy w czerwcu oraz lipcu 2015 r. podatnik kontynuował leczenie psychiatryczne, przyjmował leki oraz czy doświadczał objawów choroby psychicznej, dokonanie dowolnych ustaleń faktycznych i prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie obywateli do państwa.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadniona, a stanowisko DIAS prawidłowe.

W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że przepisy Ordynacji podatkowej w zakresie odpowiedzialności osób trzecich uległy istotnej zmianie od dnia 1 stycznia 2016 r. na mocy ustawy z 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 1649; dalej: ustawa nowelizująca). Zgodnie z art. 22 ww. ustawy, do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z tytułu zaległości podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Zaległości w niniejszej sprawie powstały przed dniem 1 stycznia 2016 r., zatem zgodnie ze wskazaną normą intertemporalną, zastosowanie znajdują przepisy ordynacji obowiązujące przed 1 stycznia 2016 r.

Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy podatkowe zasadnie obciążyły Skarżącego odpowiedzialnością za zaległości podatkowe Spółki z o.o. za lipiec 2015 r.

Kontrolując zaskarżoną decyzję DIAS w zaskarżonym zakresie, jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, Sąd uznał, że nie naruszają one prawa w sposób powodującym konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

Odpowiedzialność osób trzecich za zaległości podatkowe ma miejsce w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania podatkowego przez podatnika, płatnika lub następcę prawnego. Odpowiedzialność osób trzecich ma zatem charakter akcesoryjny, gdyż nie może powstać bez uprzedniego powstania obowiązku wobec pierwotnego dłużnika. Jest to także odpowiedzialność subsydiarna, ponieważ wierzyciel podatkowy nie ma swobody w kolejności zgłaszania roszczenia do podatnika lub osoby trzeciej, lecz kolejność ta jest ściśle określona przez przepisy prawa podatkowego.

Możliwość orzekania o odpowiedzialności osoby trzeciej warunkowana jest wcześniejszym niewykonaniem zobowiązania przez podatnika lub płatnika, a prowadzenie wobec niej egzekucji dopuszczalne jest jedynie w przypadku, gdy egzekucja z majątku podatnika okazała się w całości lub w części bezskuteczna (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 2635/10). Osoby trzecie odpowiadają za należności podatnika całym swoim majątkiem, co oznacza, że ich odpowiedzialność ma charakter osobisty. Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich ukształtowana została jako solidarna z podatnikiem (por. R. Dowgier w: C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Warszawa 2006, str. 443).

Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich uzależniona jest od spełnienia wymogów ogólnych wskazanych w przepisach art. 107 - 109 o.p., natomiast krąg podmiotów, które ponoszą odpowiedzialność z tytułu cudzych zaległości podatkowych został określony w art. 110 - 117 o.p.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 116 o.p., zgodnie z którym (§ 1) za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1) nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy;

2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Stosownie do przepisu art. 116 § 2 o.p. odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu.

Konstrukcja przywołanych przepisów wskazuje, że przesłanki odpowiedzialności członków zarządu podzielić można na pozytywne i negatywne (egzoneracyjne). Pozytywne przesłanki to takie, których spełnienie rodzi odpowiedzialność członka zarządu. Natomiast przesłankami negatywnymi są okoliczności, których brak zaistnienia, w powiązaniu ze spełnieniem przesłanek pozytywnych, stanowi podstawę wydania decyzji o odpowiedzialności osoby zarządzającej.

Organ podatkowy ma jedynie obowiązek umożliwienia stronie wykazania zaistnienia jednej z negatywnych przesłanek odpowiedzialności osoby trzeciej (por. wyrok NSA z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt II FSK 642/08). W tej kwestii poglądy orzecznictwa i doktryny są zbieżne i utrwalone (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2003 r. sygn. akt SA/Bd 85/03, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 24 marca 2005 r. sygn. akt I SA/Ol 345/04; wszystkie powołane w uzasadnieniu wyroki są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na internetowej stronie pod adresem: www.nsa.gov.pl).

Reasumując, na organie podatkowym spoczywa obowiązek wykazania okoliczności pełnienia przez osobę trzecią funkcji członka zarządu spółki w czasie, w którym upływał termin płatności zobowiązania podatkowego oraz wykazania bezskuteczności egzekucji wobec Spółki, natomiast członka zarządu (byłego członka) obciąża wykazanie okoliczności wyłączających odpowiedzialność.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy zauważyć, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że spółka posiadała zaległości podatkowe za lipiec 2015 r. Bezspornym był również fakt, że w okresie gdy upływały terminy płatności zobowiązań objętych postępowaniem skarżący ujawniony był w Krajowym Rejestrze Sądowym jako jedyny członek zarządu spółki.

Zarzuty skargi koncentrują się wokół ustalenia przez organ, że w sprawie zaszły przesłanki pozytywne solidarnej odpowiedzialności skarżącego, przy nieuwzględnieniu przez organ przesłanek negatywnych, wskazywanych przez skarżącego, jak nie zgłoszenie wniosku o upadłość spółki przez skarżącego w odpowiednim terminie Skarżący nie mógł ww. wniosku zgłosić, bo zaległości spółki pozostawały tylko wobec jednego wierzyciela (a istnieją do tego podstawy tylko w razie istnienia co najmniej dwóch wierzycieli) oraz że nie zgłosił tego wniosku bez własnej winy jako osoba lecząca się psychicznie i hospitalizowana z tego powodu w ewentualnym terminie do zgłoszenia wniosku), którego organ nie ustalił.

W zaistniałym sporze rację należy przyznać organom podatkowym.

Biorąc pod uwagę ugruntowane orzecznictwo sądowoadministracyjne (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na internetowej stronie pod adresem: www.nsa.gov.pl) należy zauważyć, że wykładnia językowa art. 116 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, wymaga rozróżnienia sytuacji, gdy wniosek o ogłoszenie upadłości (wszczęcie postępowania układowego) nie został zgłoszony w ogóle, od przypadku, gdy wniosek ten został zgłoszony, jednakże po terminie, o którym mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a Ordynacji podatkowej - a więc nie we "właściwym czasie". Pierwsza ze wskazanych wyżej okoliczności otwiera członkowi zarządu wyłącznie możliwość wykazania, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości (niewszczęcie postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy. Druga z opisanych sytuacji skutkuje uznaniem, że nie można wykazywać zaistnienia przesłanki ekskulpacyjnej z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b Ordynacji podatkowej, gdyż przepis ten nie znajduje w takim przypadku zastosowania. Inaczej mówiąc do badania istnienia przesłanki braku winy w niezłożeniu wniosku o upadłość (niewszczęcie postępowania układowego) można przejść jedynie wtedy, gdy ustalono, że nie został zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości (nie wszczęto postępowania układowego). Gdy wniosek o ogłoszenie upadłości został zgłoszony (wszczęto postępowanie układowe) art. 116 § 1 pkt 1 lit. b ww. ustawy nie znajduje w ogóle zastosowania i nie ma potrzeby rozważania przesłanki braku winy po stronie członka zarządu. Z kolei, jeżeli wniosek taki nie został zgłoszony (nie wszczęto postępowania układowego) nie ma zastosowania art. 116 § 1 pkt 1 lit. a Ordynacji podatkowej, a w związku z tym nie ma potrzeby ustalania właściwego czasu do jego zgłoszenia, bowiem – co podkreśla się w orzecznictwie - w art. 116 § 1 pkt 1 lit. b Ordynacji podatkowej ustawodawca nie odwołał się do "właściwego czasu", tak jak zrobił to w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a tej ustawy, co nie może pozostać bez wpływu na wynik wykładni tego przepisu. W myśl cytowanego wyżej art.116 § 1 Ordynacji podatkowej zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie jest przesłanką, której spełnienie pozwala członkowi zarządu uwolnić się od odpowiedzialności za zobowiązania spółki.

DIAS ustalił, że w toku postępowania podatkowego skarżący nie zgłosił wniosku o ogłoszenie upadłości i nie wszczął również postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe). Potwierdza to sam skarżący, wskazując, że nie było do tego przesłanek, bowiem spółka miała tylko jednego wierzyciela, nie było do tego wskazań ekonomicznych, a nieuzasadnione zgłoszenie takiego wniosku narażałoby go na odpowiedzialność karną, jak również nasiliła się jego choroba psychiczna, co w efekcie ma świadczyć o braku jego winy.

W ocenie Sądu organy podatkowe poprawnie ustaliły stan faktyczny w przedmiotowej sprawie, zgromadziły wystarczający, kompletny materiał dowodowy, jak również oceniły go w sposób logiczny i zgodny z przepisami prawa. Organy przeanalizowały wystąpienie przesłanek pozytywnych do orzeczenia odpowiedzialności subsydiarnej skarżącego, jak również przesłanki egzoneracyjne. Zdaniem Sądu słusznie także oceniły, że skarżący nie wykazał skutecznie, że nie ponosi winy w niezłożeniu wniosku o upadłość. DIAS odniósł się bardzo szczegółowo do ponoszonej przez skarżącego kwestii niezasadności złożenia wniosku o upadłość w zw. z brakiem do tego przesłanek, ewentualnej odpowiedzialności karnej i ewidentnej niewypłacalności spółki, jak również kwestii jego zdrowia psychicznego, nie znajdując przesłanek do uznania braku zawinienia ze strony jedynego członka zarządu. Uzasadnienie zakwestionowanej decyzji jest w tej mierze przekonywające, spójne, logiczne i znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym.

Z powyższych względów na uwzględnienie nie zasługiwały także wskazane w skardze zarzuty naruszenia postępowania. Zdaniem Sądu w sprawie nie zaistniała sytuacja powodująca konieczność przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego rewidenta. Organy podatkowe są wyspecjalizowane w sprawach tego typu i tylko wyjątkowo zachodzi potrzeba wiadomości specjalnych. W tej sprawie organy przedstawiły szczegółową analizę zadłużenia spółki, jej kondycji finansowej, zbadały dokumentację finansową spółki, co uzasadnia twierdzenie organów o niewypłacalności spółki już w marcu 2015 r. Słusznie również przyjęły, że dla zgłoszenia wniosku o upadłość spółka nie musi posiadać co najmniej dwóch wierzycieli, bowiem wymóg ten nie wynika z przepisów prawa. Natomiast z prawa upadłościowego wynika, że upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny, za którego ustawa ta uznaje takiego, który nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych lub także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. W ocenie Sądu skarżący nie podważył skutecznie stanowiska organów.

W tym stanie sprawy, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 329).