Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SAB/Wr 6/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58,  par. 2,  pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek Sędziowie Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz Asesor WSA Dagmara Dominik (sprawozdawca) Protokolant Aleksandra Słomian po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 października 2006 r. przy udziale - sprawy ze skargi A sp. z o.o. w J. na bezczynność Wójta Gminy M. w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r. postanawia: I) odrzucić skargę; II) zwrócić uiszczony wpis w kwocie 100 (słownie: stu) zł.


UZASADNIENIE

W przedmiotowej sprawie w konsekwencji decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] Nr [...] uchylającej decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji Nr [...] z dnia [...] w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r. i umarzającej postępowanie w sprawie, w mocy pozostała powołana wyżej ostateczna decyzja Wójta Gminy M. w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2003 r. w kwocie [...]. Pismem z dnia 10 marca 2006 r. skierowanym do Wójta Gminy M. strona skarżąca wezwała do niezwłocznego zwrotu nienależnie pobranego podatku od nieruchomości za lata 2002-2004 r. W odpowiedzi z dnia [...] Nr [...] Wójt wskazał, że wystąpił do Prokuratora Okręgowego w L. w wnioskiem o złożenie skarg na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. za lata poprzednie /dotyczy lat 1999, 2000, 2001/ oraz wystąpił o wstrzymanie wykonania decyzji za lata 2002, 2003, 2004.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wójta Gminy M. w przedmiocie wykonania ostatecznej decyzji z dnia [...] Nr [...] stwierdzającej nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2004 r. strona skarżąca wniosła o zobowiązanie Wójta Gminy M. do wykonania ostatecznej decyzji w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty za 2004 r. w podatku od nieruchomości i zwrotu nadpłaconego podatku w terminie jednego miesiąca. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że pomimo upływu ustawowych terminów do załatwienia sprawy określonych w art. 77 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm. zwanej dalej "O.p.") nadpłacony podatek nie został zwrócony spółce.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy M. wskazał na bezzasadność żądania odnosząc się do zaistnienia obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości wobec strony skarżącej, jak też o zamiarze wystąpienia do jednego z organów z art. 53 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej "p.s.a.") o złożenie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4 p.s.a. Tak więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Stąd też z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, albo - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r. sygn. akt. I SAB 90/98, LEX nr 48016). Istotnym dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie jest wyjaśnienie pojęcia aktów lub innych czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień albo obowiązków wynikających z przepisów prawa. Za takie akty lub czynności należy bowiem uznać akty lub czynności, które: nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, te bowiem zaskarżalne są na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 p.s.a; są podejmowane w sprawach indywidualnych, ponieważ akty o charakterze ogólnym zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.s.a.; muszą mieć charakter publicznoprawny, ponieważ tylko w tym zakresie działalność administracji została poddana sądowej kontroli; dotyczą uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" LexisNexis Warszawa 2006, s. 29-30).

Należy wskazać, że zgodnie z art. 77 § 1 pkt 2 O.p. nadpłata podlega zwrotowi w terminie 30 dnia wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę (...). W ocenie Sądu można dopuścić skargę na bezczynność co do materialno-technicznej czynności zwrotu stwierdzonej nadpłaty podatku na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1-4 jako, że zwrot ten jest czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uznania uprawnienia wynikającego z przepisu prawa (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2000 r. sygn. akt III S.A. 8344/98 LEX nr 40396).

Mając na względzie powyższe wypada wskazać, że stosownie do art. 52 § 1 p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (...). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.s.a.). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne po wyczerpaniu środków zaskarżenia, do których należy zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 k.p.a.) oraz ponaglenie (art. 141 O.p.).

Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy wskazać, że strona skarżąca, nie wyczerpała w sprawie środków zaskarżenia. Strona wniosła zatem skargę do sądu administracyjnego, mimo że przysługiwał jej wymieniony w art. 52 § 2 p.s.a. środek zaskarżenia w postępowaniu przed organem administracji publicznej (tj. organem podatkowym wyższego stopnia) w postaci ponaglenia. Zgodnie z art. 141 § 1 pkt 1 O.p. na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia. Organ ten uznając ponaglenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości (art. 141 § 2 O.p.). Organem takim w odniesieniu do wójta gminy jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 13 § 1 pkt 3, w zw. z art. 13 § 3 O.p. Stąd też wezwanie przez stronę skarżącą Wójta Gminy do zapłaty podatku pismem z dnia 10 marca 2006 r. nie stanowiło ponaglenia w rozumieniu powołanego przepisu art. 141 O.p.

Wobec zaistnienia przesłanki niedopuszczalności skargi z innych przyczyn określonej w art. 58 § 1 pkt 6 p.s.a. skarga podlegała odrzuceniu. Zwrotu wpisu dokonano na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) p.s.a.