Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1546/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 13 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r. i 2013 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Skarżąca – Gmina D. , wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r. i 2013 r.

W skardze Skarżąca zawarła ponadto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W osnowie wniosku podkreśliła, że w przedmiotowej sprawie występuje realne ryzyko wystąpienia znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. Według Skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji, przy realnie ograniczonych perspektywach uzyskania dochodów oraz braku wolnych środków, spowoduje utratę przez Skarżącą płynności finansowej. Wykonanie zaskarżonej decyzji oznaczać będzie zatem powstanie realnego ryzyka, iż na koniec roku Skarżąca nie będzie regulować zobowiązań finansowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a.

Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać decyzja nakładająca zobowiązanie podatkowe, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności.

Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy również, iż samo powołanie się na ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku, a tym bardziej nie obliguje sądu do poszukiwania takich okoliczności z urzędu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć trzeba, że Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniając jednak wnikliwie swojego wniosku. Podkreśliła jedynie, wykonanie zaskarżonej decyzji, przy realnie ograniczonych perspektywach uzyskania dochodów oraz braku wolnych środków, spowoduje utratę przez Skarżącą płynności finansowej oraz będzie skutkować ryzykiem, iż na koniec roku Skarżąca nie będzie regulować zobowiązań finansowych. Z powyższego Skarżąca wywiodła, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Odnosząc się do powyższego Sąd zauważa, że Skarżąca w istocie nie przedstawiła żadnych konkretnych okoliczności, powiązanych z jej stanem majątkowym, które wskazywałyby na wystąpienie niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody w jego sprawie.

Sąd nie stwierdził ponadto, aby dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, czy to sądowych, czy też administracyjnych, uprawdopodobniały twierdzenia Skarżącej o grożącym jej niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji. Ze znajdujących się bowiem w aktach sprawy dokumentów nadesłanych przez Skarżącą w toku postepowania w przedmiocie prawa pomocy wynika, że wysokość jej majątku wynosi [...] zł, wartość środków trwałych [...] zł, strata za ostatni rok wyniosła 2.561.532,12 zł in minus. Na rachunku bankowym Skarżąca posiada środki w wysokości [...] zł. Ponadto, planowany deficyt roku 2015 to 3.396.878 zł in minus, a kwota planowanego długu to 15.552.485,79 zł in minus. Zaplanowane na 2015 r. dochody to 25.634.819 zł. Zaskarżona decyzja opiewa zaś na kwotę 1.005.810 zł.

W świetle powyższego stwierdzić trzeba zatem, że Skarżąca nie wykazała zajścia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniających przyznanie jej ochrony tymczasowej.

Zauważyć należy przy tym, co słusznie akcentował już referendarz sądowy WSA w Warszawie w wydanym wobec Skarżącej w dniu 21 lipca 2015 r. postanowieniu w przedmiocie prawa pomocy, że gminy jako jednostki samorządu terytorialnego, obejmujące swoją działalnością różne sfery życia publicznego i gospodarczego, są zobowiązane do przewidywania związanych z tym skutków i zabezpieczenia niezbędnych środków finansowych. Sytuacja taka dotyczy także prowadzonych wobec gminy postępowań podatkowych oraz wynikających z tych postępowań zobowiązań podatkowych. A także, iż to, że gmina ma deficyt rozumiany jako wynik bilansu nadwyżki kosztów nad przychodami nie może być utożsamiane z brakiem środków finansowych. W konsekwencji zaś, jak słusznie zauważył referendarz sądowy w odniesieniu do kwestii kosztów sądowych, a co przekłada się bezpośrednio także na kwestię zobowiązań podatkowych – zobowiązania podatkowe stanowią należność publicznoprawną i gmina obowiązana jest do ich ponoszenia, nawet jeżeli związane z tym wydatki przewyższają dochody tworząc deficyt budżetowy.

Wyjaśnić ponadto należy na koniec, że egzekwowanie zaległości podatkowych, co do zasady powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który ponoszony przez stronę postępowania (tu Skarżącą) przy regulowaniu zobowiązań podatkowych, nie jest pojęciem tożsamym z groźbą spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czy też wyrządzenia znacznej szkody. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia tej decyzji strona skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por.: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r. o sygn. akt II GSK 1562/11).

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.