Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 420/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: Art. 92b i art. 92c
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Janusz Bociąga ( spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2019 r. sprawy ze skargi A K. M. i J. K. – K. sp. j. z siedzibą w J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2018 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Firmę A K. M. i J. K. – K. Spółka Jawna karę pieniężną we wysokości 12000,00 zł. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na

rejestrację danych; przekroczenie dziennego czasu prowadzenia "pojazdu" powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę

dzienną do 10 godzin - o czas powyżej 15 minut do mniej niż godziny, za czas od 1 godziny do mniej niż 2 godziny, za każdą rozpoczętą godzinę od 13 godzin i 30 minut, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego 4 godziny 30 minut. Przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone - o czas do mniej niż 1 godzinę, o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godziny, za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin, za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut. Skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno

w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: o czas do 1 godziny, o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin. Skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie

nie jest dozwolone: o czas do 3 godzin, o czas powyżej 3 godzin do 9 godzin. Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut; o czas od 30 minut do mniej niż 1 godziny 30 minut; za każde następne rozpoczęte 30 minut od 1 godziny 30 minut.

Powyższe naruszenia stwierdzono w dniu 24.09.2018 r. podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w W na drodze krajowej nr [...]. Kontroli poddano zespół pojazdów składających się z ciągnika marki Renault o nr rejestracyjnym [...] oraz naczepy o nr rejestracyjnym [...]. Dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów przekroczyła 3,5 tony. Powyższym kierował S. P. S., wykonując krajowy transport drogowy rzeczy z J do J na podstawie wypisu z licencji nr [...] na międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy na wszelkich trasach. Kontrolowany przewóz wykonywany był na rzecz i imieniu strony tj. firmy A K. M. i J. K. – K. Sp. Jawna. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia 24.09.2018 r.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła firma "A" K. M. i J. K. – K. Sp. Jawna kwestionując ustalenia organu w szczególności co do ponoszenia odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia w sytuacji gdy wyłącznie odpowiedzialny za nie jest kierowca ewentualnie P. W. - pracownik strony, odpowiedzialny za pobieranie danych z urządzeń rejestrujących oraz weryfikowanie czasu pracy kierowców. Dodatkowo strona zarzuciła, iż organ I instancji nie zastosował w sprawie przepisów art. 92b oraz 92c ustawy o transporcie drogowym. Jednocześnie odwołująca zarzuciła, że organ bezpodstawnie odmówił przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania świadka P. W. na okoliczności przesłanki z art. 92b ustawy. Dodatkowo strona podniosła, iż kierowca został ukarany karą upomnienia w dniu 4 czerwca 2018 r.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzja z dnia 8 lutego 2019 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 5 ust. 2, ust. 3 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1481), art. 4 pkt 22 lit. b i h, 92a ust.1l, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, zwanej dalej "utd" (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 58, ze zm.), lp. 5.1.1, Ip. 5.1.2, Ip. 5.1.3, Ip. 5.1.4, Ip. 5.2.1, Ip. 5.2.2, Ip. 5.2.3, lp. 5.2.4, lp. 5.7.1, lp. 5.7.2, lp. 5.7.3, lp. 5.8.1, lp. 5.8.2, lp. 5.8.3, lp. 5.11.1, lp. 5.11.2, lp. 5.11.3 oraz lp. 6.3.5 załącznika nr 3 do utd (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 58, ze zm.), lp. 5.1.1, lp. 5.1.2, lp. 5.2.1, lp. 5.2.2, lp. 5.3.1 oraz lp. 5.3.2 (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 2200), art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, zwanego dalej "rozporządzenie 561/2006" (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 32, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości 12000,00 zł.

W uzasadnieniu organ podniósł, że zgodnie z art. 5 ust. 2 oraz ust. 3 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw w przypadku gdy postępowanie administracyjne prowadzone w sprawach dotyczących naruszeń, o których mowa w ust. 1, zostało wszczęte po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, a naruszenie lub naruszenia powstały przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i zostały ujawnione po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy nowe, chyba że przepisy dotychczasowe są względniejsze dla strony. W przypadku gdy w postępowaniu administracyjnym, o którym mowa w ust. 2, ujawniono naruszenia powstałe przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy oraz naruszenia powstałe po dniu jej wejścia w życie, do ustalenia sumy administracyjnych kar pieniężnych stosuje się przepisy nowe. Stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć 12 000 złotych.

Organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do utd określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do utd. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d K.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Odnośnie naruszenia polegającego na niedopuszczalnym wyjęciu wykresówek lub karty kierowcy organ stwierdził, że zgodnie z art. 2 rozporządzenia 165/2014 "tachograf" lub "urządzenie rejestrujące" oznacza urządzenie przeznaczone do instalowania w pojazdach w celu automatycznego lub półautomatycznego wyświetlania, rejestrowania, drukowania, przechowywania i wysyłania szczegółowych danych dotyczących ruchu, w tym prędkości takich pojazdów, zgodnie z art. 4 ust. 3 i o pewnych okresach aktywności osób kierujących tymi pojazdami natomiast "czujnik ruchu" oznacza część tachografu dostarczającą sygnał odzwierciedlający prędkość pojazdu lub przebytą drogę. Natomiast zgodnie z art. 33 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 165/2014 przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za zapewnienie, by ich kierowcy byli właściwie wyszkoleni i poinstruowani w zakresie prawidłowego działania tachografów zarówno cyfrowych, jak i analogowych, przeprowadzają regularne kontrole, by zapewnić właściwe użytkowanie tachografów przez swoich kierowców i nie udzielają kierowcom żadnych bezpośrednich ani pośrednich zachęt, które mogłyby skłaniać ich do niewłaściwego-używania tachografów. Przedsiębiorstwa transportowe wydają wystarczającą liczbę wykresówek kierowcom pojazdów wyposażonych w tachografy analogowe, mając na uwadze indywidualny charakter wykresówki, długość okresu pracy i możliwość zaistnienia konieczności ich wymiany, w przypadku gdy zostaną zniszczone lub zatrzymane przez upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Przedsiębiorstwa transportowe wydają kierowcom tylko wykresówki zgodne z homologowanym wzorem i odpowiednie do użycia w urządzeniu zainstalowanym w pojeździe. W przypadku gdy pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy, przedsiębiorstwo transportowe i kierowca zapewniają, biorąc pod uwagę długość okresu pracy, by drukowanie danych z tachografu na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych mogło być prawidłowo przeprowadzone w razie kontroli. Natomiast zgodnie z art. 34 ust. 1, 2, 4, 5 oraz 7 rozporządzenia 165/2014 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniała, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu. Po przeprowadzonej przez organ odwoławczy analizie materiału dowodowego w tym protokołu kontroli drogowej, protokołu przesłuchania kierowcy, danych cyfrowych zabezpieczonych podczas postępowania kontrolnego należy stwierdzić, że kierowca wykonując zadanie transportowe na rzecz i w imieniu strony w momencie zatrzymania pojazdu do kontroli w tachografie nie było umieszczonej karty kierowcy. Dodatkowo kierowca przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że analogiczne zachowanie miało miejsce również w okresie od 27.08.2018 r. do 31.08.2018 r. oraz w dniach 2.09.2018 r., 4.09.2019 r. oraz 5.09.2018. W związku z powyższym organ odwoławczy nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 3000 zł.

Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin organ stwierdził, że zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu. Organ odwoławczy na podstawie analizy danych cyfrowych po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia oraz analizy protokołu przesłuchania kierowcy zważył, że kierowca S. P. S. rozpoczął dzienny okres prowadzenia pojazdu w dniu 2.09.2018 r. o godzinie 5:15 a zakończył w dniu 3.09.2018 r. o godzinie 9:07. W powyższym okresie kierowca prowadził pojazd łącznie przez 15 godzin i 58 minut i tym samym przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 6 godzin i 58 minut, względem normy 9 godzinnej. W niniejszej sytuacji naruszenie powstało w dniu 3.09.2018 r. czyli w okresie obowiązywania nowych przepisów. W toku postępowania nie okazano wydruków lub wykresówek uzasadniające odstąpienie od przepisów zgodnie z art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. (Dz. U. UE L z dnia 11 kwietnia 2006 r.), który stanowi, iż pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 2.250,00 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone organ wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu. Organ odwoławczy na podstawie analizy danych cyfrowych po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia oraz analizy protokołu przesłuchania kierowcy zważył, że kierowca rozpoczął dzienny okres prowadzenia pojazdu w dniu 28.08.2018 r. o godzinie 08:55 a zakończył w dniu 29.08.2018 r. o godzinie 18:29. W powyższym okresie kierowca prowadził pojazd łącznie przez 19 godzin i 12 minut i tym samym przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 9 godzin i 12 minut, względem normy 10 godzinnej. W niniejszej sytuacji naruszenie powstało przed dniem 3.09.2018 r. czyli winien mieć zastosowanie przepis art. 5 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw. W niniejszym przypadku kara nałożona przez organ I instancji na podstawie załącznika nr 3 do utd obowiązującego od dnia 03.09.2018 r. jest większa od kary jaka przysługuje za powyższe naruszenie na podstawie załącznika nr 3 obowiązującego do dnia 02.09.2018 r. Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy odstąpił od nakładania na stronę kary pieniężnej w wysokości 3.250,00 zł.

Organ odwoławczy na podstawie analizy danych cyfrowych po uwzględnieniu

zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia oraz analizy protokołu przesłuchania

kierowcy zważył, że kierowca rozpoczął dzienny okres prowadzenia pojazdu w dniu 30.08.2018 r. o godzinie 10:30 a zakończył w-dniu 31.08.2018 r. o godzinie 16:42. W powyższym okresie kierowca prowadził pojazd łącznie przez 19 godzin i 3 minuty i tym samym przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 9 godzin i 3 minuty, względem normy 10 godzinnej. W niniejszej sytuacji naruszenie powstało przed dniem 3.09.2018 r. czyli winien mieć zastosowanie przepis art. 5 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw. W niniejszym przypadku kara nałożona przez organ I instancji na podstawie załącznika nr 3 do utd obowiązującego od dnia 3.09.2018 r. jest większa od kary jaka przysługuje za powyższe naruszenie na podstawie załącznika nr 3 obowiązującego do dnia 2.09.2018 r. Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy odstąpił od nakładania na stronę kary pieniężnej w wysokości 3.800,00 zł.

Organ odwoławczy na podstawie analizy danych cyfrowych po uwzględnieniu

zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia oraz analizy protokołu przesłuchania kierowcy zważył, że kierowca rozpoczął dzienny okres prowadzenia pojazdu w dniu 23.09.2018 r. o godzinie 02:44 a zakończył w dniu 24.09.2018 r. o godzinie 10:46. W powyższym okresie kierowca prowadził pojazd łącznie przez 11 godzin i 20 minut i tym samym przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 1 godzinę i 20 minut, względem normy 10 godzinnej. W niniejszej sytuacji naruszenie powstało po dniu 3.09.2018 r. czyli już w okresie obowiązywania nowych przepisów. W toku postępowania nie okazano wydruków lub wykresówek uzasadniające odstąpienie od przepisów zgodnie z art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. (Dz. U. UE L z dnia 11 kwietnia 2006 r.), który stanowi, iż pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 300,00 zł.

Organ odwoławczy na podstawie analizy danych cyfrowych po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia oraz analizy protokołu przesłuchania kierowcy zważył, że kierowca rozpoczął dzienny okres prowadzenia pojazdu w dniu 4.09.2018 r. o godzinie 9:52 a zakończył w dniu 5.09.2018 r. o godzinie 13:11. W powyższym okresie kierowca prowadził pojazd łącznie przez 15 godzin i 58 minut i tym samym przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 5 godzin i 58 minut, względem normy 10 godzinnej. W niniejszej sytuacji naruszenie powstało po dniu 03.09.2018 r. czyli już w okresie obowiązywania nowych przepisów. W toku postępowania nie okazano wydruków lub wykresówek uzasadniające odstąpienie od przepisów zgodnie z art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. (Dz. U. UE L z dnia 11 kwietnia 2006. r.), który stanowi, iż pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 1.600,00 zł.

Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następna rozpoczęta godzinę organ odwoławczy wskazał, że przy stwierdzonych naruszeniach będą miały zastosowanie przepisy względniejsze dla stronnym tj. Ip. 5.1.1, Ip. 5.1.2 załącznika nr-3 do utd w stanie prawnym obowiązującym do dnia 02.09.2018 r. z uwagi na przepis art. 5 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw. W niniejszych przypadkach charakter względniejszy przejawia się w wysokości kary pieniężnej przy uwzględnieniu poszczególnych wymiarów naruszeń. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przepisem art. 139 K.p.a. organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Zgodnie z art. 4 lit. k rozporządzenia 561/2006 "dzienny czas prowadzenia pojazdu" oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku. Zgodnie z art. 6 ust. l rozporządzenia (WE) nr 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu. Organ odwoławczy na podstawie analizy danych cyfrowych po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia oraz analizy protokołu przesłuchania kierowcy zważył, że kierowca rozpoczął dzienny okres prowadzenia pojazdu w dniu 28.08.2018 r. o godzinie 08:55 a zakończył w dniu 29.08.2018 r. o godzinie 18:29. W powyższym okresie kierowca prowadził pojazd łącznie przez 19 godzin i 12 minut i tym samym przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 9 godzin i 12 minut,-względem, normy 10 godzinnej. W tym miejscu należy wskazać, iż organ I instancji stwierdził, że kierowca w tym wypadku prowadził pojazd łącznie przez 18 godzin i 57 minut i tym samym przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 8 godzin i 57 minut. W związku z tym przy uwzględnieniu przepisu art. 139 K.p.a. organ odwoławczy do ustalenia wysokości kary pieniężnej bierze pod uwagę wysokość przekroczenia wskazaną przez organ I instancji tj. 8 godzin i 57 minut. Jednocześnie należy wskazać, że naruszenie powstało przed dniem 03.09.2018 r. w związku z tym przy uwzględnieniu przepisu art. 5 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw względniejsze są przepisy obowiązujące do dnia 02.09.2018 r. W toku postępowania nie okazano wykresówki uzasadniającej odstąpienie od przepisów zgodnie z art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. (Dz. U.-UE L z dnia 11 kwietnia 2006 r.), który stanowisz pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 1.700,00 zł.

Organ odwoławczy na podstawie analizy danych cyfrowych po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia oraz analizy protokołu przesłuchania kierowcy zważył, że kierowca rozpoczął dzienny okres prowadzenia pojazdu w dniu 30.08.2018 r. o godzinie 10:30 a zakończył w dniu 31.08.2018 r. o godzinie 16:42. W powyższym okresie kierowca prowadził pojazd łącznie przez 19 godzin i 3 minuty i tym samym przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 9 godzin i 3 minuty, względem normy 10 godzinnej. Jednocześnie należy wskazać, że naruszenie powstało przed dniem 03.09.2018 r: w związku z tym przy uwzględnieniu przepisu art. 5 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw względniejsze są przepisy obowiązujące do dnia 02.09.2018 r. W toku postępowania nie okazano wykresówki uzasadniającej odstąpienie od przepisów zgodnie z art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. (Dz. U. UE L z dnia 11 kwietnia 2006 r.), który stanowi, iż pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 1.900,00 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej jak i kilkuosobowej o czas do 1 godziny, o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin oraz za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin organ stwierdził, że zgodnie z art. 8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku.

Organ odwoławczy na podstawie analizy danych cyfrowych po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia oraz analizy protokołu przesłuchania świadka, stwierdza, że S. P. S. rozpoczął w dniu 23.09.2018 r. o godzinie 02:44 - 24 godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego odebrał jedynie 5 godzin i 56 minut nieprzerwanego odpoczynku tj. od godziny 11:39 dnia 23.09.2018 r. do godziny 17:35 dnia 23.09.2018 r. Oznacza to, że kierowca skrócił skrócony dzienny czas odpoczynku o 3 godziny i 4 minuty w sytuacji gdy powinien odebrać minimum w wymiarze 9 godzinny nieprzerwany odpoczynek. W niniejszej sytuacji naruszenie powstało po dniu 03.09.2018 r. czyli już w okresie obowiązywania nowych przepisów. Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 1.600,00 zł.

Organ odwoławczy na podstawie analizy danych cyfrowych po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia oraz analizy protokołu przesłuchania świadka, stwierdził, że S. P. S. rozpoczął w dniu 02.09.2018 r. o godzinie 05:15-24 godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego odebrał jedynie 3 godziny i 25 minut nieprzerwanego odpoczynku tj. od godziny 01:50 dnia 03.09.2018 r. do godziny 05:15 dnia 03.09.2018 r. Oznacza to, że kierowca skrócił skrócony dzienny czas odpoczynku o 5 godzin i 35 minut w sytuacji gdy powinien odebrać minimum w wymiarze 9 godzinny nieprzerwany odpoczynek. W niniejszej sytuacji naruszenie powstało w dniu 03.09.2018 r. czyli już w okresie obowiązywania nowych przepisów. Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 2.700,00 zł.

Organ odwoławczy na podstawie analizy danych cyfrowych po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia oraz analizy protokołu przesłuchania świadka, stwierdził, że S. P. S. rozpoczął w dniu 04.09.2018 r. o godzinie 09:52 - 24 godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego odebrał jedynie 2 godziny i 2 minuty nieprzerwanego odpoczynku tj. od godziny 13:57 dnia 04.09.2018 r. do godziny 15:59 dnia 04.09.2018 r. Oznacza to, że kierowca skrócił skrócony dzienny czas odpoczynku o 6 godzin i 58 minut w sytuacji gdy powinien odebrać minimum w wymiarze 9 godzinny nieprzerwany odpoczynek. W niniejszej sytuacji naruszenie powstało po dniu 03.09.2018 r. czyli już w okresie obowiązywania nowych przepisów. Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 3.250,00 zł.

Organ odwoławczy na podstawie analizy danych cyfrowych po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia oraz analizy protokołu przesłuchania świadka, stwierdził, że kierowca S. P. S. rozpoczął w dniu 30.08.2018 r. o godzinie 10:30 - 24 godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego odebrał jedynie 3 godziny i 48 minut nieprzerwanego odpoczynku tj. od godziny 11:13 dnia 30.08.2018 r. do godziny 15:01 dnia 30.08.2018 r. Oznacza to, że kierowca skrócił skrócony dzienny czas odpoczynku o 5 godzin i 12 minut w sytuacji gdy powinien odebrać minimum w wymiarze 9 godzinny nieprzerwany odpoczynek W niniejszej sytuacji naruszenie powstało przed dniem 03.09.2018 r. czyli winien mieć zastosowanie przepis art. 5 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw. W niniejszym przypadku kara nałożona przez organ r instancji na podstawie załącznika nr 3 do utd obowiązującego od dnia 03.09.2018 r. jest większa od kary jaka przysługuje za powyższe naruszenie na podstawie załącznika nr 3 obowiązującego do dnia 02.09.20 1 8 r. Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy odstąpił od nakładania na stronę kary pieniężną w wysokości 2.700,00 zł.

Organ odwoławczy na podstawie analizy danych cyfrowych po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia oraz analizy protokołu przesłuchania świadka, stwierdził, że kierowca S. P. S. rozpoczął w dniu 28.08.2018 r. o godzinie 08:55 - 24 godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego odebrał jedynie 2 godziny i 31 minut nieprzerwanego odpoczynku tj. od godziny 13:08 dnia 28.08.2018 r. do godziny 15:39 dnia 28.08.2018 r. Oznacza to, że kierowca skrócił skrócony dzienny czas odpoczynku o 6 godzin i 29 minut w -sytuacji gdy powinien odebrać minimum w wymiarze 9 godzinny nieprzerwany odpoczynek. W niniejszej sytuacji naruszenie powstało przed dniem 03.09.2018 r. czyli winien mieć zastosowanie przepis art. 5 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw. W niniejszym przypadku kara nałożona przez organ I instancji na podstawie załącznika nr 3 do utd obowiązującego od dnia 03.09.2018 r. jest większa od kary jaka przysługuje za powyższe naruszenie na podstawie załącznika nr 3 obowiązującego do dnia 02.09.20 1 8 r. Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy odstąpił od nakładania na stronę kary pieniężnej w wysokości 3.250,00 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następna rozpoczętą godzinę organ wskazał, że przy stwierdzonych naruszeniach będą miały zastosowanie przepisy względniejsze dla stronnym tj. Ip. 5.3.1. Ip. 5.3.2 załącznika nr 3 do utd w stanie prawnym obowiązującym do dnia 02.09.2018 r. z uwagi na przepis art. 5 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw. W niniejszych przypadkach charakter względniejszy przejawia się w wysokości kary pieniężnej przy uwzględnieniu poszczególnych wymiarów naruszeń. Zgodnie z art. 8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku.

Organ odwoławczy na podstawie analizy danych cyfrowych po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia oraz analizy protokołu przesłuchania świadka, stwierdził, że kierowca rozpoczął w dniu 30.08.2018 r. o godzinie 10:30 - 24 godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego odebrał jedynie 3 godziny i 48 minut nieprzerwanego odpoczynku tj. od godziny 11:13 dnia 30.08.2018 r. do godziny 15:01 dnia 30.08.2018 r. Oznacza to, że kierowca skrócił skrócony dzienny czas odpoczynku o 5 godzin i 12 minut w sytuacji gdy powinien odebrać minimum w wymiarze 9 godzinny nieprzerwany odpoczynek. Jednocześnie należy wskazać, że naruszenie powstało przed dniem 03.09.2018 r. w związku z tym przy uwzględnieniu przepisu art. 5 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw względniejsze są przepisy obowiązujące do dnia 02.09.2018 r. Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy nałożył na stronę kary pieniężną w wysokości 1.100,00 zł.

Organ odwoławczy na podstawie analizy danych cyfrowych po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia oraz analizy protokołu przesłuchania świadka, stwierdził, że kierowca rozpoczął w dniu 28.08.2018 r. o godzinie 08:55 - 24 godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego odebrał jedynie 2-godziny i 31 minut nieprzerwanego, odpoczynku tj. od godziny 13:08 dnia 28.08.2018 r. do godziny 15:39 dnia 28.08.2018 r. Oznacza to, że kierowca skrócił skrócony dzienny czas odpoczynku o 6 godzin i 29 minut w sytuacji gdy powinien odebrać minimum w wymiarze 9 godzinny nieprzerwany odpoczynek. Jednocześnie należy wskazać, że naruszenie powstało przed dniem 03.09.2018 r. w związku z tym przy uwzględnieniu przepisu art. 5 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw względniejsze są przepisy obowiązujące do dnia 02.09.2018 r. Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy nałożył na stronę kary pieniężną w wysokości 1.300,00 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone: o czas do 3 godzin, o czas powyżej 3 godzin do 9 godzin oraz za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 9 godzin organ stwierdził, że stosownie do art. 4 lit. h) rozporządzenia (WE) 561/2006 "tygodniowy okres odpoczynku" oznacza tygodniowy okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny tygodniowy- okres odpoczynku" lub "skrócony tygodniowy okres odpoczynku", "regularny tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający co najmniej 45 godzin; "skrócony tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający krócej niż 45 godziny, który można, na warunkach ustalonych w art. 8 ust. 6, skrócić do nie mniej niż 24 kolejnych godzin. Zgodnie z art. 8 ust. 1 i 6-9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje, co najmniej: dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku, lub jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający, co najmniej 24 godziny. Skrócenie to należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24 godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Odpoczynek wykorzystywany, jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku wykorzystuje się łącznie z innym okresem odpoczynku trwającym, co najmniej dziewięć godzin. Jeżeli kierowcą dokona jakiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. Tygodniowy okres odpoczynku, który przypada na dwa tygodnie można zaliczyć do dowolnego z nich, ale nie obu.

Analiza zapisów z protokołu kontroli oraz danych cyfrowych z karty kierowcy i z tachografu cyfrowego po uwzględnieniu zdarzeń, lub błędów w postaci przerwy napięcia oraz przesłuchania świadka, stwierdził, że kierowca w przyjętym okresie rozliczeniowym, tj. od godz. 11:53 dnia 09.09.2018 r. do godziny 11:53 dnia 15.09.2018 r. nie odebrał prawidłowego odpoczynku tygodniowego. Najdłuższy odpoczynek w ww. okresie odebrano od godz. 11:46 dnia 14.09.2018 r. do godz. 04:35 dnia 16.09.2018 r. w wymiarze 40 godzin i 49 minut, podczas gdy w niniejszym przypadku kierowca winien był odebrać minimum 45 godziny nieprzerwanego odpoczynku. Oznacza to, iż kierowca skrócił tygodniowy regularny okres odpoczynku tygodniowego o czas odpoczynku o 4 godziny i 11 minuty. W niniejszej sytuacji naruszenie powstało po dniu 03.09.2018 r. czyli już w okresie obowiązywania nowych przepisów. Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 450,00 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy organ stwierdził, że zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca, co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego.

Organ odwoławczy po przeprowadzeniu ponownej analizy danych cyfrowych z uwzględnieniem błędów lub zdarzeń w postaci braku napięcia oraz analizy protokołu przesłuchania świadka zważył, że kierowca w dniu 28.08.2018 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o l godzinę i 35 minut. W okresie tym kierowca prowadził pojazd przez 6 godzin i 5 minut - tj. od godziny 15:40 do godziny 23:11 dnia 28.08.2018 r. nie odbierając w tym czasie przerwy w wymiarze 45 minut nieprzerwanego odpoczynku lub przerwy dzielonej w dwóch częściach, z których pierwsza powinna wynosić co najmniej 15, a druga co najmniej 30 minut nieprzerwanego odpoczynku - po 4 godzinach i 30 minutach prowadzenia pojazdu. W niniejszej sytuacji naruszenie powstało przed dniem 03.09.2018 r. czyli w okresie obowiązywania starych przepisów. Jednak organ odwoławczy wskazuje, iż kara za powyższe naruszenie przy zastosowaniu starych przepisów obowiązujących do dnia 02.09.2018 r. byłaby wyższa o 50,00 zł. W związku z tym organ odwoławczy na podstawie przepisu art. 5 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw stosuje nowe przepisy obowiązujące od dnia 03.09.2018 r. z uwagi na względniejszy charakter przejawiający się w wysokości kary o czym powyżej. Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 700,00 zł.

Organ odwoławczy po przeprowadzeniu ponownej analizy danych, cyfrowych, z uwzględnieniem błędów lub zdarzeń w postaci braku napięcia oraz analizy protokołu przesłuchania świadka zważył, że kierowca w dniu 30.08.2018 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 godziny i 59 minut. W okresie tym kierowca prowadził pojazd przez 7 godzin i 29 minut - tj. od godziny 15:01 dnia 30.08.2018 r. do godziny 00:25 dnia 31.08.2018 r. nie odbierając w tym czasie przerwy w wymiarze 45 minut nieprzerwanego odpoczynku lub przerwy dzielonej w dwóch częściach, z których pierwsza powinna.. wynosić co najmniej 15, a druga co najmniej 30 minut nieprzerwanego odpoczynku - po 4 godzinach i 30 minutach prowadzenia pojazdu. W niniejszej sytuacji naruszenie powstało przed dniem 03.09.2018 r. czyli winien mieć zastosowanie przepis art. 5 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw. W niniejszym przypadku kara nałożona przez organ I instancji na podstawie załącznika nr 3 do utd obowiązującego od dnia 03.09.2018 r. jest większa od kary jaka przysługuje za powyższe naruszenie na podstawie załącznika nr 3 obowiązującego do dnia 02.09.2018 r. Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy odstąpił od nakładania na stronę kary pieniężnej w wysokości 1.400,00 zł.

Organ odwoławczy po przeprowadzeniu ponownej analizy danych cyfrowych, z uwzględnieniem błędów lub zdarzeń w postaci braku napięcia oraz analizy protokołu przesłuchania świadka zważył, że kierowca w dniu 02.09.2018 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 4 godziny. W okresie tym kierowca prowadził pojazd przez 8 godzin i 30 minut - tj. od godziny 08:16 do godziny 18:13 dnia 02.09.2018 r. nie odbierając w tym czasie przerwy w wymiarze 45 minut nieprzerwanego odpoczynku lub przerwy dzielonej w dwóch częściach, z których pierwsza powinna wynosić co najmniej 15, a druga co najmniej 30 minut nieprzerwanego odpoczynku - po 4 godzinach i 30 minutach prowadzenia pojazdu. W niniejszej sytuacji naruszenie powstało przed dniem 03.09.2018 r. czyli winien mieć zastosowanie przepis art. 5 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw. W niniejszym przypadku kara nałożona przez organ I instancji na podstawie załącznika nr 3 do utd obowiązującego od dnia 03.09.2018 r. jest większa od kary jaka przysługuje za powyższe naruszenie na podstawie załącznika nr 3 obowiązującego do dnia 02.09.2018 r. Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy odstąpił od nakładania na stronę kary pieniężnej w wysokości 2.450,00 zł.

Organ odwoławczy po przeprowadzeniu ponownej analizy danych cyfrowych, z uwzględnieniem błędów lub zdarzeń w postaci braku napięcia oraz analizy protokołu przesłuchania świadka zważył, że kierowca w dniu 05.09.2018 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 9 minut. W okresie tym kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 39-minut - tj. od godziny 05:42 do godziny 12:21 dnia 05.09.2018 r, nie odbierając w tym czasie przerwy w wymiarze 45 minut nieprzerwanego odpoczynku lub przerwy dzielonej w dwóch częściach., z których pierwsza powinna wynosić co najmniej 15, a druga co najmniej 30 minut nieprzerwanego odpoczynku - po 4 godzinach i 30 minutach prowadzenia pojazdu. W niniejszej sytuacji naruszenie powstało po dniu 03.09.2018 r. czyli w okresie obowiązywania nowych przepisów. Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 350,00 zł.

Organ odwoławczy po przeprowadzeniu ponownej analizy danych cyfrowych, z uwzględnieniem błędów lub zdarzeń w postaci braku napięcia oraz analizy protokołu przesłuchania świadka zważył, że kierowca w dniu 04.09.2018 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o l godzinę i 58 minut. W okresie tym kierowca prowadził pojazd przez 6 godzin i 28 minut - tj. od godziny 16:00 do godziny 23:21 dnia 04.09.2018 r. nie odbierając w tym czasie przerwy w wymiarze 45 minut nieprzerwanego odpoczynku lub przerwy dzielonej w dwóch częściach, z których pierwsza powinna wynosić co najmniej 15, a druga co najmniej 30 minut nieprzerwanego odpoczynku - po 4 godzinach i 30 minutach prowadzenia pojazdu. W niniejszej sytuacji naruszenie powstało po dniu 03.09.2018 r. czyli w okresie obowiązywania nowych przepisów. Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 700,00 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut organ wskazał, że przy stwierdzonych naruszeniach będą miały zastosowanie przepisy względniejsze dla stronnym tj. lp. 5.3.1, lp. 5.3.2 załącznika, nr 3 do utd w stanie prawnym obowiązującym do dnia 02.09.2018 r. z uwagi na przepis art. 5 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw. W niniejszych przypadkach charakter względniejszy przejawia się w wysokości kary pieniężnej przy uwzględnieniu poszczególnych wymiarów naruszeń. Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca, co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego.

Organ odwoławczy po przeprowadzeniu ponownej analizy danych cyfrowych, z uwzględnieniem błędów lub zdarzeń w postaci braku napięcia oraz analizy protokołu przesłuchania świadka zważył, że kierowca w dniu 30.08.2018 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 godziny i 59 minut. W okresie tym kierowca prowadził pojazd przez 7 godzin i 29 minut - tj. od godziny 15:01 dnia 30.08.2018 r. do godziny 00:25 dnia 31.08.2018 r. nie odbierając w tym czasie przerwy w wymiarze 45 minut nieprzerwanego odpoczynku lub przerwy dzielonej w dwóch częściach, z których pierwsza powinna wynosić co najmniej 15, a druga co najmniej 30 minut nieprzerwanego odpoczynku - po 4 godzinach i 30 minutach prowadzenia pojazdu. Jednocześnie należy wskazać, że naruszenie powstało przed dniem 03.09.2018 r. w związku z tym przy uwzględnieniu przepisu art. 5 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw względniejsze są przepisy obowiązujące do dnia 02.09.2018 r. Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 1.150,00 zł.

Organ odwoławczy po przeprowadzeniu ponownej analizy danych cyfrowych, z uwzględnieniem błędów lub zdarzeń w postaci braku napięcia oraz analizy protokołu przesłuchania świadka zważył, że kierowca w dniu 02.09.2018 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 4 godziny. W okresie tym kierowca prowadził pojazd przez 8 godzin i 30 minut - tj. od godziny 08:16 do godziny 18:13 dnia 02.09.2018 r. nie odbierając w tym czasie przerwy w wymiarze 45 minut nieprzerwanego odpoczynku lub przerwy dzielonej w dwóch częściach, z których pierwsza powinna wynosić co najmniej 15, a druga co najmniej 30 minut nieprzerwanego odpoczynku - po 4 godzinach i 30 minutach prowadzenia pojazdu. Jednocześnie należy wskazać, że naruszenie powstało przed dniem 03.09.2018 r. w związku z tym przy uwzględnieniu przepisu art. 5 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw względniejsze są przepisy obowiązujące do dnia 02.09.2018 r. Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 1.550,00 zł.

Suma kary pieniężnej za powyższe naruszenia wyniosła w niniejszej sprawie 25.600,00 zł. Jednak organ odwoławczy mając na uwadze przepis art. art. 92 ust. 3 pkt 1 utd w brzmieniu od 3.09.2018 r. zredukował powyższą karę do kwoty 12.000,00 zł.

Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając sprawę, mając na względzie treść art. 7, art. 75, art. 77 oraz art. 80 K.p.a., po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania dowodowego wskazał, iż organ I instancji nie prawidłowo zastosował przepisy utd obowiązujące od 03.09.2018 r. do naruszeń, które powstały przed dniem obowiązywania powyżej regulacji. Jednocześnie należy wskazać, iż organ I instancji pominął przepis art. 5 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw, który stanowi, że w przypadku gdy postępowanie administracyjne prowadzone w sprawach dotyczących naruszeń, o których mowa w ust. 1, zostało wszczęte po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, a naruszenie lub naruszenia powstały przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i zostały ujawnione po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy nowe, chyba że przepisy dotychczasowe są względniejsze dla strony. W związku z tym organ odwoławczy przy analizie wszystkich naruszeń sprawdził, jeżeli naruszenia były popełnione przed dniem 03.09.2018 r. czy względniejsze są przepisy utd w brzmieniu po nowelizacji czy w brzmieniu obowiązującym do dnia 02.09.2018 r. Dodatkowo odnosząc się do zarzutu strony, iż organ I instancji nie przeprowadził przesłuchania P. W. -pracownika strony odpowiedzialnego za kontrolę kierowcy należy wskazać, iż strona w toku postępowania nie złożyła wniosku o dopuszczenie i przesłuchanie powyższego świadka na okoliczność wystąpienia w sprawie przesłanki z przepisu art. 92b albo art. 92c utd. Należy wskazać, iż strona pismem z dnia 15.10.2018 r. złożyła wniosek o przesłuchanie kierowcy S. S. Natomiast postanowieniem z dnia 24.10.2018 r. organ I instancji prawidłowo odmówił uwzględnienia wniosku strony o dopuszczenie i przeprowadzenie przesłuchania kierowcy. Jednocześnie należy wskazać, iż kierowca został przesłuchany w toku postępowania kontrolnego. W związku z tym należy wskazać, iż strona działając samodzielnie a następnie za pomocą pełnomocnika nie złożyła w sprawie wniosku o przesłuchanie P. W.

Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, iż w sprawie brak jest podstaw do dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania P. W. w toku postępowania odwoławczego. Należy wskazać, iż z wyjaśnień strony zawartych w odwołaniu wynika, iż powyższy jest pracownikiem strony i jest odpowiedzialny za pracę kierowcy, prawidłowe wczytywanie i analizę danych z kart kierowców oraz cyfrowych urządzeń rejestrujących pod kątem ewentualnych naruszeń. W tym miejscu należy wskazać, iż strona ponosi odpowiedzialność za działania swoich pracowników co zostało potwierdzone w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 21.01.2015 r. sygn. akt II SA/Bd 1376/14.

Z powyższą decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie zgodziła się A K. M. i J. K. – K. Spółka jawna i pismem z dnia 20 marca 2019 r. wniosła na nią skargę. Zaskarżonej decyzji skarżąca spółka zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania, a to:

a) art. 7 w zw. z art. 77 z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz oddalenie wniosku dowodowego o dopuszczenie i przeprowadzenie przesłuchania kierowcy – S. S. oraz oddalenie wniosku o przesłuchanie świadka P. W., nie dając tym samym możliwości skarżącemu na udowodnienie przesłanek egzoneracyjnych z art. 92b ustawy o transporcie drogowym oraz opierając decyzję wyłącznie na protokole kontrolnym z dnia 24 września 2018 r.,

b) art. 80 k.p.a., poprzez uznanie za fakt udowodniony braku podjęcia przez skarżącego w ramach prowadzonego przedsiębiorstwa środków zapewniających właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów wymienionych w art. 92b ust. 1 pkt 1 oraz prawidłowych zasad wynagradzania, niezawierających składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów, o których mowa w art. 92b ust. 1 pkt 1, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, mimo że okoliczność ta nie wynikała z całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego,

c) art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zawartej w przepisie zasady swobodnej oceny dowodowej, a to w zakresie w jakim organ uznał, że fakt ukarania kierowcy karą upomnienia w żaden sposób nie świadczy, iż w sprawie wystąpiły przesłanki z przepisu art. 92 b ustawy o transporcie drogowym

d) art. 68 § 1 w zw. z art. 7 w zw. z art. 12 § 1 in medio k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 1 ustawy prawo o transporcie drogowym, poprzez oparcie decyzji ha materiale dowodowym - protokole kontroli z dnia 24 września 2018 r., niezawierającym pełnego i wnikliwego wskazania co w wyniku czynności kontroli ustalono;

2. błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia, a to ustalenie, iż w przedmiotowej sprawie kierujący transportem nie podjął środków zapewniających właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów wymienionych w art. 92b; ustalenie, że skarżący nie zwrócił się w toku postępowania przed organem I instancji z wnioskiem o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania P. W.

3. naruszenie prawa materialnego, a to art. 92c ustawy o transporcie drogowym polegające na jego niezastosowaniu, poprzez umorzenie postępowania, mimo to, iż okoliczności i dowody w sprawie wskazują, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło w skutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć.

Skarżąca spółka wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z decyzją organu I instancji oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków: S. S. oraz P. W. na okoliczność właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przepisów wymaganych zgodnie z art. 92b ustawy prawo o ruchu drogowym, a S. S. także na okoliczność powodów niezachowania określonych prawem maksymalnych norm czasu prowadzenia pojazdu.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Dokonana w oparciu o wskazane wyżej kryterium kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego uchylająca decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2018 r. w całości oraz nakładająca na skarżącą Spółkę karę pieniężną w wysokości 12000,00 zł - nie narusza przepisów prawa w stopniu, który uzasadniałby konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło: niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych; przekroczenie dziennego czasu prowadzenia "pojazdu" powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin - o czas powyżej 15 minut do mniej niż godziny, za czas od 1 godziny do mniej niż 2 godziny, za każdą rozpoczętą godzinę od 13 godzin i 30 minut, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego 4 godziny 30 minut. Przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone - o czas do mniej niż 1 godzinę, o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godziny, za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin, za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut. Skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: o czas do 1 godziny, o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin. Skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone: o czas do 3 godzin, o czas powyżej 3 godzin do 9 godzin. Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut; o czas od 30 minut do mniej niż 1 godziny 30 minut; za każde następne rozpoczęte 30 minut od 1 godziny 30 minut. Powyższe naruszenia stwierdzono w dniu 24.09.2018 r. podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w W na drodze krajowej nr [...]. Kontroli poddano zespół pojazdów składających się z ciągnika marki Renault o nr rejestracyjnym [...] oraz naczepy o nr rejestracyjnym [...]. Dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów przekroczyła 3,5 tony. Powyższym kierował S. P. S., wykonując krajowy transport drogowy rzeczy z J do J na podstawie wypisu z licencji nr [...] na międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy na wszelkich trasach. Kontrolowany przewóz wykonywany był na rzecz i imieniu strony tj. firmy A K. M. i J. K. – K. Sp. Jawna. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia 24.09.2018 r.

W ocenie sądu jak wynika z materiału dowodowego zebranego w sprawie w tym przede wszystkim danych cyfrowych zabezpieczonych podczas postępowania kontrolnego i protokołu kontroli należy stwierdzić, iż miały miejsce naruszenia opisane w protokole kontroli. Konsekwencją stwierdzonych naruszeń jest nałożona na stronę kara pieniężna. Postępowanie organu odwoławczego zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów K.p.a. Organ działał na podstawie przepisów prawa, podejmując czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący.

Przedmiotem sporu między stronami pozostawała w istocie kwestia oceny spełnienia przez skarżącą spółkę w niniejszej sprawie przesłanek egzoneracyjnych określonych w art. 92b i art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. 2019, poz.58 ze zm., dalej jako utd), w kontekście podjętych przez organy obu instancji czynności prowadzących do ich wyjaśnienia oraz dokonanej w tym zakresie oceny zgromadzonego materiału dowodowego

Zdaniem sądu podzielić należy stanowisko organów, że w sprawie nie zachodzą okoliczności pozwalające na zastosowanie art. 92b utd oraz art. 92c utd. Zgodnie z art. 92 b ust. 1 - 2 utd, nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98. jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,

b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym,

c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087);

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt I lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Za naruszenie przepisów, o których mowa w ust. 1, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń.

Zgodnie z art. 92 c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Podzielić należy stanowisko zaprezentowane przez orzekające w sprawie organy, że wpływ przedsiębiorcy na pracę zatrudnianych przez niego kierowców polega nie tylko na prowadzonych szkoleniach czy odbieraniu oświadczeń od kierowców o zobowiązaniu do przestrzegania przepisów lecz przede wszystkim na doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło.

Mając powyższe na uwadze należy podkreślić, że ciężar udowodnienia okoliczności egzoneracyjnych wymienionych w art. 92b i art. 92c utd spoczywa każdorazowo na podmiocie wykonującym przewóz drogowy, bowiem to on musi wykazać - a nie tylko wskazać - że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa przez kierowcę, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Należy pamiętać, że nie wystarczy wykazanie braku winy przedsiębiorstwa, lecz wymagane jest pozytywnie udowodnione podjęcia wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa, przy czym okoliczności objęte hipotezą przepisów art. 92b i art. 92c utd powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu. To na przedsiębiorcę nałożony został obowiązek wyboru właściwych rozwiązań organizacyjnych dotyczących dyscyplinowania osób wykonujących na jego rzecz usługi kierowania pojazdem; przedsiębiorcę obciążają kwestie właściwego doboru osób współpracujących, właściwego systemu motywacyjnego czy szkoleniowego. Wykonywanie przewozu przez kierowcę najczęściej odbywa się z wyłączeniem możliwości sprawowania bezpośredniej kontroli przez przedsiębiorcę, co nie może oznaczać zwolnienia przedsiębiorcy z odpowiedzialności za naruszenia, których dopuszcza się kierowca. Pamiętać należy, że samowolne działanie kierowcy, którym przedsiębiorca posługuje się przy wykonywaniu działalności w żadnym razie nie może zostać zakwalifikowane jako zdarzenie spowodowane wystąpieniem nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 utd, a w istocie rzeczy jest ono wyłącznie skutkiem niewłaściwej organizacji pracy samego przedsiębiorstwa oraz wynikiem braku właściwych rozwiązań mających na celu zdyscyplinowanie pracownika (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 171/16; por. także wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 35/16).

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 lipca 2016 r. sygn. akt II GSK 399/15 wskazał, że przesłanek wyłączających odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy, o których mowa w art. 92b ust. 1, tzn. zapewnienia właściwej organizacji i dyscypliny pracy oraz prawidłowych zasad wynagradzania, niezawierających składników wynagrodzenia zachęcających do naruszania przepisów o czasie pracy oraz w art. 92c ust. 1 pkt 1 utd, nie da się wykazać jedynie poprzez wskazanie na odbycie przez kierowcę przeszkolenia. Przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 udt odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, w których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i takich rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem. Akceptacja poglądu przeciwnego prowadziłaby do trudnych do zaaprobowania skutków, tj. przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej, w jej najbardziej ryzykownym wymiarze z przedsiębiorcy na jego kierowców.

Jeszcze raz podkreślić należy, że przedsiębiorca powinien tak kształtować swoje relacje z pracownikami wykonującymi na jego rzecz transport drogowy, aby - przy użyciu odpowiednich środków kontroli i nadzoru - nie dochodziło do łamania przepisów znajdujących w tym zakresie zastosowanie. Na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek szkolenia oraz takiej organizacji pracy i nadzorowania czasu pracy kierowców, aby nie dochodziło do naruszeń w powyższym zakresie (art. 92b ust. 1). W niniejszej sprawie przedsiębiorca nie wykazał by wcielał w życie takie rozwiązania. Brak stosowania przez przedsiębiorcę właściwych rozwiązań obciąża pracodawcę, który powinien wykazać szczególną dbałość w zakresie przestrzegania przez kierowców czasu pracy, gdyż naruszenia w tym zakresie stwarzają zagrożenia dla życia i mienia innych użytkowników dróg. Oceny tej nie zmienia okoliczność, iż kierowca sam prowadzi pojazd oraz, że trasa przejazdu została tak zaplanowana, aby kierowca przestrzegał przepisów o czasie pracy, gdyż są to sytuacje typowe w stosunkach tego rodzaju (patrz: wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r., IIGSK 205/14). Przedsiębiorca jest odpowiedzialny za rezultat prowadzonej działalności transportowej, a nie wyłącznie za stworzenie warunków do realizacji działalności zgodnej z prawem. Wszelkie stwierdzone nieprawidłowości obciążają zatem przedsiębiorcę. Dla przyjęcia jego odpowiedzialności wystarczające jest ustalenie, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, że nastąpiło naruszenie obowiązków, nawet jeśli powstało ono w sposób niezawiniony.

Należy zauważyć, że nadzór osoby zarządzającej transportem nie może być nadzorem teoretycznym, a więc sprowadzać się do organizowania szkoleń, w których bierze udział kierowca czy inny pracownik, pouczeń, czy nawet kary upomnienia nałożonej na kierowcę, ale ma być nadzorem rzeczywistym, uniemożliwiającym naruszanie ustawy o transporcie drogowym i promującym działania kierowców zgodne z ustawą. Prawidłowo więc organ odwoławczy podkreślił, iż "zgodnie z art. 4 rozporządzenia 1071/2009, przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem, która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b i d i która: a) w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa; b) ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą."

Zdaniem Sądu w sprawie nie została wyczerpana pierwsza przesłanka tego przepisu, albowiem zarządzanie transportem przez skarżącą spółkę było pozorne. O braku nadzoru nad pracą kierowcy, a także niewłaściwą organizacją tej pracy świadczy fakt, że spółka starała się przenieść tą odpowiedzialność na P. W., któremu powierzono wykonywanie obowiązków należących do osoby zarządzającego transportem. Ponadto o braku nadzoru świadczy także analiza danych cyfrowych zabezpieczonych podczas postępowania kontrolnego, z których wynika, że w kontrolowanym okresie od 27 sierpnia 2018 r. do 24 września 2018 r. kierowca S. P. S. poprzez swoje zachowanie naruszył wielokrotnie normy regulujące czas prowadzenia pojazdu oraz konieczność odbierania odpoczynków dobowych oraz tygodniowych. Tak długotrwałe naruszenia bez żadnych wątpliwości i jednoznacznie przesądzają o winie przedsiębiorcy.

Sąd zwraca uwagę na to, że protokół kontroli jest specjalnym dokumentem urzędowym, który został sporządzony w oparciu w wyniki odczytu tachografu cyfrowego i koreluje z pozostałymi materiałami dowodowymi, w tym z zeznaniami kontrolowanego kierowcy, złożonymi w charakterze świadka. Przeczy to twierdzeniom skarżącej spółki, jakoby protokół kontroli był jedynym dowodem, oderwanym od innych dowodów. Należy zauważyć, że z treści zeznań kierowcy wynikają naganne praktyki mające miejsce w tym przedsiębiorstwie, jak choćby prowadzenie pojazdu bez karty kierowcy, czy przerwy w prowadzeniu tego pojazdu nie przeznaczone na rzeczywisty odpoczynek, ale na jazdę samochodem osobowym za pojazdem posiadającym tachograf i po tzw. przerwie przesiadanie się z samochodu osobowego na pojazd kontrolowany. Świadczy to jednoznacznie co najmniej o jakimkolwiek braku nadzoru zarządzającego transportem nad sposobem wykonywania transportu.

Zdaniem Sądu, miał rację organ odwoławczy odmawiając przesłuchania w charakterze świadka P. W. albowiem nawet gdyby podległy pracownik zeznał, że to on ponosi odpowiedzialność za niedostateczny nadzór nad transportem i powstałe naruszenia, to i tak nie zwolniłoby to z odpowiedzialności skarżącej spółki.

W ocenie organu - z czym Sąd się zgadza - okoliczności sprawy i zgromadzone dowody nie wskazują, że skarżąca spółka jako podmiot wykonujący przewozy nie miała wpływu na powstanie naruszeń, a naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie można było przewidzieć ani im zapobiec przy odpowiednim nadzorze zatrudnionych kierowców oraz zapewnieniu właściwej dyscypliny i organizacji pracy.

Wobec powyższego Sąd za nieuzasadnione uznał zarzuty skargi, dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego tj. przepisu art. 92b ust. 1 oraz art. 92 c utd poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.