Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 47/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2022-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
Powołane przepisy: article: art. 1 pkt 13, art. 13
journal: Dz.U. 2022 poz 91
law: Ustawa z dnia 17 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw.
article: art. 35,36,61
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 lipca 2022 r. sprawy ze skargi S.F. na bezczynność Wojewody w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody do załatwienia wniosku skarżącego S.F. z dnia [...] r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, II. stwierdza, że Wojewoda dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, III. przyznaje skarżącemu S.F. od Wojewody sumę pieniężną w wysokości 200 (dwieście) złotych, IV. w pozostałym zakresie skargę oddala, V. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego S.F. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dni [...] maja 2022 r. S.F. wniósł skargę na bezczynność Wojewody w rozpoznaniu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu prowadzenia działalności gospodarczej złożonego w dniu 9 czerwca 2020 r. Skarżący wniósł o :

1) zobowiązanie Wojewody do wydania decyzji będącej odpowiedzią na wniosek z dnia [...] czerwca 2020 r.,

2) stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

3) przyznanie od organu kwoty pieniężnej w wysokości 22 726, 24 zł,

4) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dniu 9 czerwca 2020 r. wystąpił do Wojewody z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu prowadzenia działalności gospodarczej (art. 142 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach). Sprawa nie została jednak załatwiona w terminie. W dniu 19 marca 2022 r. skarżący wystąpił z ponagleniem, natomiast w dniu 26 kwietnia 2022 r. ze skargą do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Skarżący powołał się na przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa) dotyczące terminów załatwienia sprawy administracyjnej i podniósł, że sprawa nie została załatwiona również w dwumiesięcznym terminie przewidzianym w art. 35 § 2 kpa. Ponadto organ nie zawiadomił skarżącego o niezałatwieniu sprawy w terminie na podstawie art. 36 kpa. Biorąc pod uwagę czas trwania postępowania, jak i postawę organu, zdaniem skarżącego bezczynność organu w prowadzonym postępowaniu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący podał, że nie przyczynił się do zaistniałej sytuacji, wręcz przeciwnie wykazywał aktywność zmierzającą do sprawnego załatwienia sprawy. Skarżący dodał, że sytuacja ta komplikuje mu sprawy życiowe.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej. W uzasadnieniu organ wskazał, że ostatnie dokumenty niezbędne do pozytywnego załatwienia sprawy cudzoziemiec przedłożył w dniu 18 maja 2022 r. Ich złożenie poprzedzone było wezwaniem z urzędu o uzupełnienie wniosku, jak również kontaktem telefonicznym ze strony osoby prowadzącej postępowanie. Dopiero po ich uzyskaniu możliwe stało się pozytywne załatwienie wniosku, co też miało miejsce w dniu 27 maja 2022 r. Organ zauważyć, że cudzoziemiec starał się o pobyt w Polsce ze względu na prowadzoną działalność gospodarczą. Rozpatrując tego rodzaju sprawę organ jest zobowiązany do zweryfikowania zarówno możliwości cudzoziemca związanych z utrzymaniem siebie i rodziny, jak również zweryfikowania czy prowadzona działalność gospodarcza jest korzystna dla Polskiej gospodarki. Organ wyjaśnił, że cudzoziemiec był informowany o każdym etapie postępowania, jak również w sposób wyczerpujący wyjaśniano jakie czynności należy podjąć w celu pozytywnego zakończenia postępowania. Efektem tych działań jest decyzja zezwalająca na pobyt cudzoziemca w Polsce do dnia [...] listopada 2022 r.

Wojewoda przytoczył treść art. 100c ust. 1 pkt 1 lit. a, ust. 3 i 4 ustawy z dnia 21 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terenie tego państwa (DZ.U. z 2022 r. poz. 583).

Sprawa niniejsza rozpoznana została w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2019 r. poz. 2325 zwana dalej p.p.s.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 57 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

W badanej sprawie pismem z dnia [...] marca 2022 r., powołując się na art. 37 § 1 pkt 1, § 2 oraz § 3 pkt 1 kpa skarżący wniósł ponaglenie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, wobec czego należy stwierdzić, że warunek formalny wniesienia skargi, o którym mowa w art. 57 § 2b p.p.s.a., został spełniony.

Na wstępie wartym zasygnalizowania jest fakt, że z dniem 29 stycznia 2022 r. weszła w życie ustawa z dnia 17 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 91; dalej: nowelizacja). Na mocy art. 1 pkt 13 nowelizacji dodano art. 112a ustawy o cudzoziemcach. W ust. 1 ww. artykułu przewidziano, że decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy wydaje się w terminie 60 dni. Przy czym w myśl art. 112a ust. 2 nowelizacji termin ten biegnie dopiero od dnia, w którym nastąpiło ostatnie ze zdarzeń wymienionych w tym przepisie. W przepisie art. 13 nowelizacji przewidziano przepisy intertemporalne. I tak w myśl art. 13 ust. 1 nowelizacji wskazano, że w postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy mają zastosowanie przepisy art. 7 ust. 3, art. 106 ust. 2a i 2b, art. 106a ust. 3 i 4, art. 112a, art. 203 ust. 2a i 2b oraz art. 210 ustawy zmienianej w art. 1 (ustawa o cudzoziemcach) w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Stosownie zaś do art. 13 ust. 3 nowelizacji jeżeli terminy załatwienia spraw, o których mowa w art. 112a lub w art. 210 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, rozpoczęły swój bieg przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, biegną one od nowa od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Zatem kluczową kwestią jest ocena wpływu rzeczonej nowelizacji na sytuację prawną skarżącego w niniejszej sprawie.

Z przepisu art. 13 ustawy nowelizacji wynika, że w celu zmiany m.in. terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu w sprawie wydania zezwolenia na pobyt czasowy ustawodawca posłużył się zasadą bezpośredniego działania nowej ustawy. Polega ona na tym, że od chwili wejścia w życie nowych norm prawnych należy je stosować do stosunków prawnych (zdarzeń, stanów rzeczy) danego rodzaju niezależnie od tego, czy dopiero powstaną czy też powstały wcześniej przed wejściem w życie nowego prawa, lecz trwają nadal w czasie dokonywania zmiany prawa. Zasada ta umożliwia ustawodawcy dokonanie szybkiej zmiany prawa i potraktowanie stosunków prawnych danego rodzaju jednakowo wg nowych norm prawnych przy założeniu, że nowe prawo odpowiada lepiej nowym warunkom jego obowiązywania niż prawo uchylane. Przy czym Trybunał Konstytucyjny w swoim orzecznictwie wyraził pogląd, że nie odmawiając ustawodawcy racji posługiwania zasadą bezpośredniego działania nowego prawa w określonych warunkach i w celu osiągnięcia stanu pożądanego przez ustawodawcę, wyraża jednak pogląd, że przedmiotowa zasada ma istotną wadę z punktu widzenia wymagań państwa prawnego. Jej stosowanie prowadzi bowiem do sytuacji zaskoczenia adresatów norm prawa nową regulacją prawną, może bowiem radykalnie zmieniać na niekorzyść ich dotychczasowe sytuacje prawne, nie daje możliwości skalkulowania zdarzeń, z którymi może się zetknąć adresat normy prawnej. Może zatem w konsekwencji podważyć zaufanie obywateli do prawa jako elementu zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), a zatem pozostawać w sprzeczności z tą zasadą (orzeczenie TK z 2 marca 1993 r. K 9/92, OTK 1993/1/6).

W sytuacji gdy nowa ustawa nie reguluje kwestii intertemporalnych, "lukę" tę powinny wypełnić w drodze wykładni organy stosujące prawo. W tym zakresie prezentowany jest też pogląd, że brak jednoznacznego stanowiska ustawodawcy co do tego, jakie należy stosować przepisy do zdarzeń mających miejsce przed wejściem w życie nowych przepisów, nie oznacza istnienia luki w prawie (uchwała NSA z dnia 20 października 1997 r. FPK 11/97, ONSA z 1998 r., z. 1, poz. 10; wyrok TK z dnia 10 maja 2004 r. SK 39/03, OTK ZU 2004, nr 5/A, poz. 40). Rozstrzygnięcie kwestii intertemporalnych przez ustawodawcę lub też w przypadku braku takiego rozstrzygnięcia w procesie stosowania prawa, polegać może na przyjęciu jednej z trzech zasad: po pierwsze - zasady bezpośredniego działania prawa (nowe prawo od momentu wejścia w życie reguluje wtedy także wszelkie zdarzenia z przeszłości); po drugie - zasady dalszego obowiązywania dawnego prawa, zgodnie z którą prawo to mimo wejścia w życie nowych regulacji ma zastosowanie do zdarzeń, które wystąpiły w przeszłości; po trzecie - zasady wyboru prawa, zgodnie z którą wybór reżimu prawnego mającego zastosowanie do zdarzeń zaistniałych przed wejściem w życie nowego prawa pozostawia się zainteresowanym podmiotom (wyrok TK z dnia 31 stycznia 2005 r. P.9/04, OTK 2005, Nr 1/A, poz. 9 odsyłający w uzasadnieniu do: J. Mikołajewicz, Prawo intertemporalne. Zagadnienia teoretycznoprawne, Poznań 2000, s. 62). W sytuacji, gdy sam ustawodawca wyraźnie nie rozstrzyga w ustawie problemów intertemporalnych, nie ma jednoznacznej reguły, mającej uniwersalne zastosowanie we wszystkich przypadkach. Z pewnością taką regułą nie może być też automatyczne stosowanie przepisów nowej ustawy do stanów prawnych (zdarzeń) mających miejsce i zakończonych przed datą wejścia w życie nowej ustawy.

To jednak, czy dać pierwszeństwo zasadzie dalszego działania przepisów dotychczasowych, czy też zasadzie bezpośredniego działania ustawy nowej, musi każdorazowo wynikać z konkretnej sprawy, charakteru przepisów podlegających zmianie, biorąc jednocześnie pod uwagę skutki, jakie może wywołać przyjęcie jednej lub drugiej zasady.

Na bezpośrednie działanie ustawy nowej, do zdarzeń mających miejsce przed jej wejściem w życie, powinien zdecydować się ustawodawca tylko w sytuacji, gdy za tym przemawia ważny interes publiczny, którego nie można wyważyć z interesem jednostki (orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego K.9/92, OTK 1993, cz. I, s. 69i nast., K.14/92, OTK 1993, cz. II, s. 328i nast.). Poza tym, bezpośrednie działanie prawa nowego, chociaż wygodne dla ustawodawcy z punktu widzenia porządku prawnego, w praktyce niesie liczne zagrożenia w postaci naruszenia zasady zaufania obywatela do państwa, zasady ochrony praw nabytych, czy też zasady nieretroakcji prawa, które to zasady wynikają z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP). Zasada niedziałania prawa wstecz stanowiła wielokrotnie przedmiot rozważań Trybunału Konstytucyjnego. Trybunał Konstytucyjny wypowiadał się o jej znaczeniu, jako istotnym składniku konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego. W orzeczeniu z dnia 29 stycznia 1992 r. K. 15/91, OTK 1992/1/8 - Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że ustawa działa z mocą wsteczną, kiedy początek jej stosowania ustalony został na czas wcześniejszy, aniżeli ten, w którym ustawa stała się obowiązująca, tj., w którym została prawidłowo ogłoszona. Treścią zasady "lex retro non agit" jest bowiem zakaz nadawania prawu mocy wstecznej. zakaz ten dotyczy zwłaszcza przepisów normujących prawa i obowiązki obywateli, jeżeli prowadzi to do pogorszenia ich sytuacji w stosunku do stanu poprzedniego (orzeczenie TK z 30 listopada 1993 r., K 18/92, OTK 1993/2/41).

Przyjęte przez ustawodawcę ustalenia w zakresie przepisów intertemporalnych, czy też przyjęte przez organ w drodze wykładni reguły intertemporalne w przypadku braku regulacji ustawowych, nie mogą naruszać podstawowych zasad konstytucyjnych (uchwała NSA z dnia 10 kwietnia 2006 r., I OPS 1/06, CBOSA).

Badana sprawa dotyczyła bezczynności organu w załatwieniu wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy. W postępowaniu przed sądem wszczętym na podstawie skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przedmiotem kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w przewidzianym przez prawo terminie. Zakres działania sądu administracyjnego ogranicza się zatem do badania, czy organ miał wynikający z przepisów prawa obowiązek wydania aktu lub podjęcia czynności i czy dokonał tego w terminie ustawowym. W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84).

Terminy załatwienia sprawy administracyjnej regulują przepisy kpa. W art. 35 k.p.a. ustawodawca wskazał m.in., że sprawy winny być załatwiane bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca od wszczęcia postępowania, a sprawy szczególnie skomplikowane - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy. Z tego okresu ustawodawca wyłączył terminy przewidziane w przepisach dla dokonania określonych czynności, okresy zawieszenia postępowania, trwania mediacji, opóźnień leżący po stronie wnioskodawcy lub niezależne od organu administracji. Jednocześnie art. 36 § 1 k.p.a. stanowi, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Przy czym stosownie do § 2 ww. przepisu obowiązek ten ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Z tych zapisów jednoznacznie wynika, że sprawa winna być rozpoznana w terminie miesiąca zaś skomplikowana zamknięta po upływie dwóch miesięcy. Wskazać należy, że zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej.

Przenosząc powyższe uwagi na tło rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że akt sprawy wynika, iż wniosek strony o udzielenia pozwolenia na pobyt czasowy wpłynął do organu w dniu 9 czerwca 2020 r. Pismem z dnia [...] listopada 2020 r. organ zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowanie w sprawie, nadto o tym że w związku z koniecznością zasięgnięcia opinii odpowiednich organów sprawa ma skomplikowany charakter, wobec czego przewiduje się dwumiesięczny termin jej załatwienia (art. 35 § 3 kpa). Termin załatwienia sprawy organ wyznaczył do 9 sierpnia 2021 r. Pismo to zostało przez skarżącego odebrane w dniu 10 listopada 2020 r. Następnie pismem z dnia [...] grudnia 2020 r., na podstawie art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach (DZ.U. z 2020 r. poz. 35), Wojewoda zwrócił się do Szefa ABW Wydział Zamiejscowy o przekazanie stosownej informacji dotyczącej skarżącego jako cudzoziemca ubiegającego się o pobyt czasowy na terytorium RP. Kolejną czynnością podjętą przez organ w niniejszej sprawie było pismo z dnia [...] listopada 2021 r. wzywające skarżącego do przedstawienia brakujących dokumentów. Jednocześnie w piśmie ntym organ wyznaczył termin załatwienia sprawy do dnia 1 marca 2022 r.

W ocenie Sądu w powyższym okresie, tj. od stycznia 2021 r. (przyjmując, że udzielenie informacji przez Szefa ABW Wydział Zamiejscowy nastąpiło w trybie art. 109 ust. 4 ustawy, czyli poprzez milczenie organu) do dnia 30 listopada 2021 r. organ prowadzący postępowanie pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego o udzielenie zgody na pobyt czasowy. W tym okresie nie przeprowadzono żadnej czynności procesowej oraz nie zawiadomiono o przyczynie niezałatwienia sprawy na podstawie art. 36 kpa. Stan sprawy uzasadnia zatem twierdzenie, że w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia terminów załatwienia sprawy wynikających z art. 35 i 36 kpa. Zdaniem Sądu przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw, z przedstawionych powyżej powodów, nie mają zastosowania w danej sprawie, bowiem stwierdzony w sprawie stan bezczynności miał miejsce w okresie od stycznia 2021 r. do [...] listopada 2021 r., a zatem przed wejściem w życie tej ustawy. Jak wyżej wywiedziono przepisy ustawy nowelizującej nie dają podstaw do przyjęcia, że reguluje ona stany faktyczne, które miały miejsc przed datą wejścia jej życie, w sprawie znajduje zatem zastosowania zasada prawna - lex retro non agit (niedziałania prawa wstecz).

Jednocześnie, w ocenie Sądu, zaistniała bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Podkreślić trzeba, że na organach państwa ciąży obowiązek zapewnienia sprawnej realizacji ich zadań, przy zapewnieniu przestrzegania obowiązujących przepisów i respektowania wyznaczonych tymi przepisami standardów działania administracji. Konsekwencje zaniedbania tego obowiązku nie mogą obciążać stron postępowania (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 26 listopada 2020 r., sygn. akt III SAB/Gd 76/20). Orzekając w zakresie rażącego naruszenia prawa Sąd uwzględnił, że rażącym naruszeniem prawa jest takie naruszenie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Dla jego stwierdzenia nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy, gdyż wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie bezczynności lub przewlekłości organu jako naruszającej prawo w sposób rażący, jest oczywistość, drastyczność naruszenia prawa z jednoczesnym brakiem racjonalnego uzasadnienia. Do przypadków rażącej bezczynności zalicza się zwykle zbyt długi okres prowadzenia sprawy, niemający uzasadnienia ani w jej stopniu skomplikowania, ani w konieczności prowadzenia szerokiego postępowania dowodowego. Wymienia się również oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania administracyjnego w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień strony w postępowaniu, z wyjątkiem przepisów dających podstawę do wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 2339/19 i powołane tam orzecznictwo). Kierując się powyższym kryteriami, Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa na co wskazuje długotrwałość powadzonego postępowania oraz fakt, że sprawa dotyczyła udzielenia pozwolenia na pobyt czasowy, a jej rozpoznanie w rozsądnym terminie miało dla skarżącego, jako obcokrajowca, istotne znaczenie.

Rezultatem dokonanej przez Sąd oceny było orzeczenie na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. zawarte w pkt III wyroku - o przyznaniu skarżącemu od organu sumy pieniężnej w kwocie 200 zł. Dalej idącą skargę w zakresie przyznania wyższej sumy pieniężnej, w pkt IV wyroku, Sąd oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. W tym zakresie Sąd uwzględnił, że instytucja sumy pieniężnej przyznawanej stronie od organu, podobnie jak i grzywna, pełni funkcję represyjną oraz prewencyjną - mającą na celu wzmocnienie instytucji przeciwdziałających bezczynności oraz przewlekłemu prowadzeniu postępowania. Tak jak w przypadku grzywny jej celem jest zdyscyplinowanie organu do załatwienia sprawy. Jest to zatem dodatkowa gwarancja terminowego załatwienia sprawy, a jednocześnie dodatkowe wzmocnienie ochrony interesów strony skarżącej. Przewidziana w art. 149 § 2 p.p.s.a. suma pieniężna nie ma jednak wyłącznie charakteru dyscyplinująco-represyjnego. Pełni bowiem również funkcję kompensacyjną. Wysokość sumy pieniężnej Sąd miarkował stosowanie do art. 154 § 6 p.p.s.a., mając na uwadze zakres koniecznych czynności zmierzających do załatwienia sprawy oraz ich uzasadnienie w świetle przepisów prawa. Sad wziął również pod uwagę, że po wniesieniu skargi, a przed jej rozpoznaniem wniosek strony został rozpatrzony z pozytywnym dla niej skutkiem, co oznacza że podstawowy cel skargi na bezczynność został w sprawie osiągnięty. Stosownie do tego Sąd uznał, że przyznana kwota będzie adekwatna do naruszenia przepisów, a zarazem spełni wystarczająco swą funkcję prewencyjno-represyjną.

Decyzją z dnia [...] maja 2022 r. Wojewoda udzielił skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę w Polsce na okres od dnia [...] maja 2022 r. do dnia [...] listopada 2024 r. Załatwienie wniosku skarżącego o udzielnie zgody na pobyt czasowy poprzez wydanie w.w. decyzji czyniło bezprzedmiotowym postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji w tym przedmiocie, dlatego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd umorzył postępowanie sądowe w tym zakresie, o czym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku.

Na podstawie art. 200 p.p.s.a. w pkt V wyroku Sąd orzekł o kosztach postępowania, na które składa się wpis od skargi w kwocie 100 zł.

Odnosząc się do argumentacji organu zawartej w odpowiedzi na skargę zauważyć należy, że przepisy ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy (DZ.U. z 2022 r. poz. 583) dotyczą obywateli Ukrainy, którzy przybyli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium Ukrainy w związku z działaniami wojennymi prowadzonymi na terytorium tego państwa, oraz obywateli Ukrainy posiadających Kartę Polaka, którzy wraz z najbliższą rodziną z powodu tych działań wojennych przybyli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 1 ustawy). Bezspornie rozpatrywana sprawa nie stanowi przypadku, o którym mowa w powyższej ustawie. Jak wyżej wykazano, a co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy, skarżący złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP w dniu 9 czerwca 2020 r., a zatem przez rozpoczęciem konfliktu zbrojnego. W związku z powyższym przepisy art. 100c ust. 1 pkt 1 lit. "a" oraz ust. 3 i 4 w.w. ustawy nie znajdują w sprawie zastosowania.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3, § 1a i § 1b oraz art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.