Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 182/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki, Asesor WSA Ewa Alberciak, Protokolant Asystent sędziego Jarosław Szkudlarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2006 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Łodzi J. K. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rejestracji pojazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] 2. orzeka, że do dnia uprawomocnienia się wyroku zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 20 (dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego


UZASADNIENIE

III SA/Łd 182/06

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [..] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., działając na podstawie art. 138 §1 pkt. 1, art. 157 § 1 i 2 oraz art. 156 § 1 pkt.2 k.p.a. oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U.z 2001 r., Nr 79, poz. 856), art.64 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 1 lutego 1983r -Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 1992r, Nr 11 poz. 41 ze zm. ), § 5 ust. 1 pkt. 1 i § 5 ust. 1 pkt. 2 lit. b. rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lutego 1993r w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów ( Dz.U z 1996r Nr 155 poz. 722), utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] Nr [..] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] dotyczącej rejestracji pojazdu marki OPEL VECTRA o numerze rejestracyjnym [..] na A Spółka z.o.o. z siedzibą w Ł.. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. , po wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o zarejestrowaniu samochodu marki OPEL VECTRA nr rej.[...] , stwierdziło nieważność opisanej powyżej decyzji o rejestracji przedmiotowego pojazdu. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, iż decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. zarejestrował na rzecz A Spółki z.o.o w Ł. samochód marki OPEL VECTRA nr rej. [...] jako samochód ciężarowy- uniwersalny. Do wniosku o rejestrację wnioskodawca dołączył fakturę VAT z dnia 30 lipca 1996 r. wydaną przez B z siedzibą w Ł. na wymieniony pojazd dla A Sp.z.o.o. w Ł. na okoliczność sprzedaży samochodu dostarczonego przez C sp.z.o.o., zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z dnia 29 lipca 1996 r. i opis zmian dokonanych w pojeździe. Następnie przedmiotowy pojazd został sprzedany i w dniu 5 sierpnia 1998 r. przerejestrowany w Urzędzie Rejonowym w B. na nazwisko E. K. zam. B., A 2 m. 104.

Decyzją z dnia [...] nr [...] organ rejestrujący, po rozpoznaniu wniosku Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. odmówił wznowienia postępowania w sprawie rejestracji samochodu marki OPEL VECTRA o nr rej. [...] Organ wskazał, iż w dniu wydania decyzji o zarejestrowaniu wymienionego pojazdu brak jest podstaw żądania przedstawienia do wniosku o rejestrację pojazdu wyciągu ze świadectwa homologacji, a podstawą ustalenia danych technicznych pojazdu po dokonanych zmianach konstrukcyjnych jest zaświadczenie upoważnionej stacji kontroli pojazdów. Strona przedstawiła zaświadczenie, którego oryginalność nie została zakwestionowana, a tym samym nie zachodzi żadna z przesłanek określonych w art. 145 kpa, uzasadniających wznowienie postępowania.

Pismem z dnia 21 marca 2001 r. II Pa 11/01 Prokurator Prokuratury Okręgowej w Ł. na podstawie art. 184 § 1 i 2 k.p.a. wniósł sprzeciw od decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], mocą której zarejestrowano samochód marki OPEL VECTRA, zarzucając jej rażące naruszenie przepisów prawa:

§ 5 ust. 1 pkt 1 i § 5 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów (Dz. U. nr 155, poz. 772) polegające na zarejestrowaniu samochodu osobowego OPEL VECTRA jako samochodu ciężarowego-uniwersalnego i wpisaniu do dowodu rejestracyjnego danych, na podstawie zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym oraz opisu zmian dokonanych w pojeździe z pominięciem trybu postępowania homologacyjnego przewidzianego przepisami § 55 i 56 rozporządzenia.

Prokurator wnosił o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W dniu 12 czerwca 2001r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] wydanej przez Prezydenta Miasta Ł. o rejestracji samochodu marki OPEL VECTRA.

Urząd Miasta Ł. Wydział Komunikacji w piśmie z dnia 26 czerwca 2001r. podał, iż podtrzymuje stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...].

Pełnomocnik D Sp. z o.o. jako następca prawny A Sp. z o.o. w Ł. wyjaśnił w piśmie z dnia 2 lipca 2001 r., że decyzja o zarejestrowaniu pojazdu marki Opel VECTRA nr rej. [...] zapadła na rzecz poprzednika prawnego. W dniu 29 grudnia 2000 r. nastąpiło wykreślenie A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. z rejestru handlowego w związku z przyłączeniem do D sp. z o.o. z siedzibą w W. na podstawie art. 285 § 3 k.h. Ponadto w dniu 3 sierpnia 1998r. pojazd został zbyty na rzecz E. K. zam. B., A 2 m. 104. Wskazując na powyższe pełnomocnik podniósł, że skoro decyzja, co do której wszczęto postępowanie nie istnieje w obrocie prawnym, jak też nie istnieje podmiot na rzecz którego była wydana, to postępowanie powinno być umorzone jako bezprzedmiotowe.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż zgodnie z art. 157 § 1 k.p.a. - właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji, w przypadkach określonych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja została wydana przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ.

W sprawie, organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] wydanej przez Prezydenta Miasta Ł. jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł.

Jak wynika z art. 157 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., organ wyższego stopnia stwierdza nieważność decyzji, która:

1. wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości,

2. wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,

3. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,

4. została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie,

5. była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,

6. w razie jej wykonania wywoływałaby czyn zagrożony karą,

7. zawiera wadę powodującej jej nieważność z mocy prawa.

Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa "stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że uchylona decyzja jest dotknięta jedną z wad, określonych w art. 156 § 1 (wyrok NSA z dnia 7 lipca 1983 r., II S.A. 581/83, "Problemy praworządności 1984, Nr 10, s. 26). Wada decyzji określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie odnosi się do przepisów stanowiących jej podstawę prawną, lecz dotyczy ona stanu prawnego sprawy możliwego do ustalenia na podstawie treści przepisów prawnych. Wada decyzji administracyjnej powstała w wyniku naruszenia prawa powoduje konieczność eliminacji takiej decyzji z obrotu prawnego. Naruszenia prawa mają charakter rażący w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub części. (B. Adamiak J. Borkowski, w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 1996r. str. 720-721).

W sprawie miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. Prawo o ruchu drogowym , która obowiązywała do 31 grudnia 1997r. W myśl przepisów art. 59 ust. 1 i 3 ustawy, pojazd samochodowy podlegał obowiązkowi rejestracyjnemu, zaś sprawa administracyjna w tym zakresie była rozstrzygana przez właściwy organ w drodze decyzji administracyjnej o wydanie dowodu rejestracyjnego. Treścią rozstrzygnięcia w sprawie o rejestrację samochodu były zatem dane zawarte w dowodzie rejestracyjnym. Wspomniana ustawa - Prawo o ruchu drogowym nie zawierała unormowań co do szczegółowych zasad postępowania rejestracyjnego, tak więc w tym zakresie zastosowanie miały przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów (Dz.U.z 1996r.,Nr 155, poz. 772).

Zgodnie z art. 64 ust. l cytowanej ustawy, właściciel pojazdu podlegającego rejestracji obowiązany jest przedstawić go do badania technicznego przed pierwszą rejestracją. Obowiązkowi takiemu nie podlegają nowe pojazdy, na które wydano świadectwo homologacyjne, chyba że w pojeździe dokonane zostały zmiany dotyczące pierwotnego przeznaczenia pojazdu (art. 64 ust. 4).

W niniejszej sprawie w samochodzie dokonano zmian konstrukcyjnych polegających na wymontowaniu tylnego fotela trzymiejscowego i zamontowaniu przegrody oddzielającej przestrzeń ładunkową od pasażerskiej. Zmiany te wprowadzono w celu zmiany pierwotnego przeznaczenia pojazdu.

W myśl § 5 powołanego rozporządzenia dane techniczne pojazdu, do których należy zaliczyć także rodzaj i typ pojazdu, a zwłaszcza dopuszczalną ładowność, masę oraz liczbę miejsc, określa organ dokonujący rejestracji na podstawie danych zawartych w świadectwie homologacji.

Przedmiotowy samochód został oznaczony, jak wynika z danych w świadectwie homologacji z dnia 11 października 1995r. Nr 1032 jako samochód osobowy, a nie ciężarowy- uniwersalny jak stwierdzono w dowodzie rejestracyjnym pojazdu.

W przypadku dokonania przeróbki pojazdu, zgodnie z § 5 ust. l pkt 2 lit b. powołanego wyżej rozporządzenia - organ rejestrujący może wpisać do dowodu rejestracyjnego tylko takie dane stwierdzone przez stacje kontroli pojazdów, które odnoszą się do dopuszczalnej ładowności, liczby miejsc i masy całkowitej. Zatem powołane przepisy nie przewidują możliwości zmiany rodzaju /typu/ pojazdu w trybie oceny stacji kontroli pojazdów.

Rejestracja przedmiotowego samochodu jako ciężarowego – uniwersalnego, pomimo, iż ze świadectwa homologacji wynikało, że jest to samochód osobowy stanowi rażące naruszenie powołanych przepisów rozporządzenia o warunkach technicznych i badaniu pojazdów.

W dniu 2 października 2001 roku D Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wniosek o ponowne rozpatrzenie powyższej sprawy, wnosząc o uchylenie w/w decyzji Samorządnego Kolegium Odwoławczego w Ł. i umorzenie postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu wniosku skarżąca Spółka podniosła, iż w jej ocenie w sprawie nie zachodziły przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] o rejestracji samochodu Opel VECTRA jako samochodu ciężarowego-uniwersalnego. Przede wszystkim postawiono zarzut, że w uzasadnieniu decyzji organ nie odniósł się do stanowiska D sp. z o.o. wyrażonego w piśmie z dnia 2 lipca 2001r. w zakresie bezprzedmiotowości postępowania z uwagi na brak adresata decyzji jak również brak w obrocie prawnym decyzji będącej przedmiotem postępowania z uwagi na fakt zbycia przedmiotowego pojazdu i uzyskania przez nowego właściciela nowej decyzji – dowodu rejestracyjnego. Dodatkowo, wnioskodawca stwierdził, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji – dowodu rejestracyjnego z powodu rażącego naruszenia prawa /art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a./ jest również nieuzasadnione merytorycznie. Rażące naruszenie prawa następuje wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawa, gdy wbrew wszelkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono. Cechą rażącego naruszenia prawa jest więc to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Generalną przesłanką uznania, że nastąpiło rażące naruszenie prawa, o którym stanowi art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. jest stwierdzenie, iż w zakresie objętym konkretną decyzją administracyjną obowiązywał niewątpliwy stan prawny. Jest to podstawowe kryterium pozwalające oddzielić przypadki naruszenia prawa spowodowane błędną wykładnią przepisów lub nieodpowiednim ich zastosowaniem od rażącego naruszenia prawa. Dla wystąpienia przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa konieczna jest oczywista sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem, a treścią przepisu. W ocenie wnioskodawcy w sprawie brak jest tej podstawowej przesłanki. Podstawą zarejestrowania pojazdu był art. 59 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia l lutego 1983 roku – Prawo o ruchu drogowym /tekst jednolity Dz. U. Nr 11, poz. 41 z 1992 r. ze zm./. Zgodnie ze wskazanymi przepisami rejestracji pojazdu, na wniosek właściciela pojazdu, dokonywał kierownik rejonowego urzędu rządowej administracji ogólnej. Właściciel pojazdu podlegającego rejestracji obowiązany był przestawić go do badania technicznego przed pierwszą rejestracją. Obowiązek ten nie dotyczył nowych pojazdów, na które wydane zostały świadectwa homologacji lub decyzje zwalniające pojazd z obowiązku homologacji.

Warunki oraz tryb rejestracji pojazdów określało rozporządzenie z dnia 14 kwietnia 1993 r. Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie rejestracji, ewidencji i oznaczania pojazdów /Dz. U. Nr 37, poz. 164/. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia właściciel pojazdu przy wniosku o zarejestrowanie pojazdu obowiązany był przedstawić – oryginał dowodu własności pojazdu, a jeżeli pojazd był zarejestrowany także ostatni dowód rejestracyjny. Zgodnie zaś z ust. 5 § 3, jeżeli było wymagane badanie stanu technicznego pojazdu, właściciel był obowiązany przedstawić również dowód tego badania. Wskazane rozporządzenie nie nakładało na właściciela pojazdu obowiązku przedstawiania świadectwa homologacji, jeżeli zgodnie z art. 64 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. pojazd podlegał badaniom technicznym, a zatem nie posiadał homologacji. Praktyka rejestrowania pojazdów na wskazanych wyżej zasadach była powszechna do czasu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwałą z dnia 23 października 2000 r. w sprawie sygn. akt OPK/17/00. Interpretacja wyżej wymienionych przepisów przez Naczelny Sąd Administracyjny nie jest jednoznaczna, skoro Rzecznik Prawa Obywatelskich wniósł rewizję nadzwyczajną od wskazanego wyżej orzeczenia. Stanowisko prezentowane przez Rzecznika Praw Obywatelskich jest zbieżne ze stanowiskiem ustawodawcy - Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej /publikacja Rzeczpospolita nr 226 /5999/ z dnia 27 września 2001 r./.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu wniosku decyzją z dnia [...] Nr [..] utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [..] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o zarejestrowaniu samochodu marki OPEL VECTRA nr rej.[...].

W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło, iż wniosek D Spółki z o.o. z siedzibą w W. nie zasługuje na uwzględnienie. Pismem z dnia 21 marca 2001r. II Pa 11/01 Prokurator Prokuratury Okręgowej w Ł. na zasadzie art. 184 § l i 2 k.p.a. wniósł sprzeciw od decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o rejestracji samochodu marki Opel VECTRA i postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wszczęło w dniu [...] Organ administracji, w tym przypadku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., wszczynając postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności określonej decyzji, wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w decyzji będącej przedmiotem tego postępowania, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Konsekwencją powyższego jest stwierdzenie, że w swojej decyzji Kolegium Odwoławcze rozstrzyga wyłącznie co do nieważności albo jej niezgodności z prawem, a nie jest władne rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podzieliło pogląd wyrażony w decyzji Kolegium z dnia [...] [...] iż decyzja organu I instancji jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa zgodnie z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. Zarówno z orzecznictwa Sądu Najwyższego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że nie każde naruszenie prawa wywołuje skutki przewidziane w tym przepisie, ale konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, że miało ono charakter rażący. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wypowiadał się co należy rozumieć przez "rażące naruszenie prawa"; Sąd stwierdził, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 K.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to organ ocenił jako rażące, /wyrok NSA z dnia 21.10.1992 r. V SA 86/92 i 436-466/92 OSP z 1994 r. z. 2 póz. 23 oraz wyrok NSA z 06.07.1984 r. I SA 804/84 GPzl984r.nr20/.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozważając przedmiotową sprawę doszło do przekonania, że w sprawie wystąpiły dostateczne podstawy do oceny, iż wydanie decyzji w dniu [...] o rejestracji pojazdu marki Opel VECTRA nr rej. [...]- nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa tj. przepisu § 5 ust. 1 pkt. 1 i § 5 ust. 1 pkt.2 lit. b. rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lutego 1993r w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów ( Dz.U z 1996r Nr 155 poz. 772), polegającym na zarejestrowaniu wymienionego pojazdu na podstawie zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu oraz opisu zmian dokonanych w pojeździe, podczas gdy powołane przepisy nie przewidują zmiany rodzaju (typu) pojazdu w trybie oceny dokonanej przez stacje kontroli pojazdów, jedynie w trybie postępowania homologacyjnego przewidzianego w § 55 i 56 rozporządzenia z dnia 1 lutego 1993r. W przedmiotowej sprawie jest poza sporem, że w samochodzie dokonano zmian konstrukcyjnych wskazujących na zmianę pierwotnego przeznaczenia pojazdu.

Zgodnie z § 5 powołanego wyżej rozporządzenia - dane techniczne pojazdu, do których należy zaliczyć także rodzaj i typ pojazdu, a zwłaszcza dopuszczalną ładowność, masę oraz liczbę miejsc, określa organ dokonujący rejestracji na podstawie danych zawartych w świadectwie homologacji. W przypadku dokonania przerobienia pojazdu, zgodnie z § 5 ust. 1 pkt.2 lit. b cyt. rozporządzenia - organ rejestrujący może wpisać do dowodu rejestracyjnego tylko takie dane stwierdzone przez stacje kontroli pojazdów, które odnoszą się do dopuszczalnej ładowności, liczby miejsc i masy całkowitej. Zatem powołane przepisy nie przewidują możliwości zmiany rodzaju (typu) pojazdu w trybie oceny stacji kontroli pojazdów. Rejestracja przedmiotowego samochodu jako ciężarowo – uniwersalnego mimo, że ze świadectwa homologacji wynikało, że jest to samochód osobowy, jest wobec powyższego rażącym naruszeniem przepisów rozporządzenia o warunkach technicznych i badaniu pojazdów.

Kolegium nie podzieliło stanowiska pełnomocnika wnioskodawcy, że postępowanie administracyjne wszczęte w sprawie jest bezprzedmiotowe, gdyż nie istnieje adresat decyzji, jak również nie istnieje decyzja będąca przedmiotem postępowania. Decyzja z dnia 1 sierpnia 1996 r. nie utraciła bytu, gdyż eliminacja określonej decyzji z obrotu prawnego nastąpić może tylko w sposób określony w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego ( uchylenie, stwierdzenie nieważności).

Ponadto odnosząc się do zarzutów, iż postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważność ww. decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa jest również nieuzasadnione merytorycznie, Kolegium wyjaśniło, iż nie może się z tym zarzutem zgodzić. Zdaniem Kolegium sprawa była jak najbardziej uzasadniona merytorycznie – zmiany jakie faktycznie zostały dokonane w przedmiotowym samochodzie osobowym, mogły stwarzać możliwość wykorzystania go jako samochodu ciężarowego – uniwersalnego (po przeprowadzeniu odpowiednich badań technicznych przez stację kontroli pojazdów). Mogło to mieć jednak znaczenie jedynie dla celów dokonania określonych zmian w dowodzie rejestracyjnym. Dowód rejestracyjny służy jednak innym celom niż świadectwo homologacji, które stwierdza jaki samochód jest przedmiotem obrotu.

Powoływany przez wnioskodawcę argument, iż cyt. rozporządzenie nie nakładało na właściciela pojazdu obowiązku przedstawienia świadectwa homologacji, jeżeli zgodnie z art. 64 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 1 lutego 1983r. pojazd podlegał badaniom technicznym, a zatem nie posiadał homologacji i praktyka ta była powszechna do czasu podjęcia uchwały przez NSA z dnia 23 października 2000r sygn. akt OPK 17/00, następnie zaskarżonej rewizją Rzecznika Praw Obywatelskich do Sądu Najwyższego, nie może być uwzględniony. W dacie wydawania mniejszej decyzji Sąd Najwyższy podjął już w tej materii stosowne rozstrzygnięcie oddalając rewizję Rzecznika Praw Obywatelskich, potwierdzając tym samym konieczność uzyskiwania każdorazowo świadectwa homologacji w przypadku dokonania takich przeróbek, które zmieniły charakter samochodu.

Konkludując Kolegium wyjaśniło, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji wymaga bezspornego ustalenia, że uchylona decyzja jest dotknięta jedną z wad, określonych w cyt. przepisie. W przedmiotowej sprawie była podstawa do przyjęcia, iż decyzja organu I instancji z dnia 1 sierpnia 1996r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, które uzasadniało stwierdzenie jej nieważności. W tym stanie rzeczy brak było przesłanek do uwzględnienia wniosku D Sp. z o.o. i uchylenia własnej decyzji z dnia [...][...] oraz umorzenia postępowania w sprawie.

W skardze skierowanej w dniu 27 grudnia 2001r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi D sp. z o.o. zarzuciła decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] naruszenie:

- art. 7 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym, jak i prawnym, a w konsekwencji brak ustalenia stanu rzeczywistego sprawy – nieistnienia w obrocie prawnym decyzji będącej przedmiotem postępowania, jak i podmiotu, na rzecz którego decyzja została wydana;

- art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli do organów państwa, nieuwzględnienie powszechnej w całym kraju praktyki stosowania przepisów art. 59 ust. 3 oraz art. 64 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. Prawo o ruchu drogowym;

- art. 77 i 78 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego skarżącego w przedmiocie ustalenia faktu wydania nowej decyzji – dowodu rejestracyjnego nabywcy pojazdu, a tym samym brak ustalenia, że będąca przedmiotem postępowania decyzja nie istnieje i strona postępowania nie posiada w czasie prowadzonego postępowania żadnych praw i obowiązków z niej wynikających;

- art. 30 § 4 k.p.a. przez przyjęcie, że decyzja o zarejestrowaniu pojazdu dotyczy praw zbywalnych i tym samym D sp. z o.o. posiada przymiot strony w postępowaniu;

- art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 71 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym poprzez brak stwierdzenia z jakich powodów naruszenie przepisów § 5 ust. 1 pkt 1 i § 5 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 1 lutego 1993 r. w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów, polegające na wpisaniu do dowodu rejestracyjnego zmiany typu pojazdu, stanowi rażące naruszenie prawa, mimo utraty bytu prawnego przez decyzję o zarejestrowaniu pojazdu.

Skarżąca ponownie podniosła, iż nie posiada przymiotu strony w postępowaniu. Rejestracja pojazdu, dokonana decyzją Prezydenta Miasta Ł., nastąpiła na rzecz ówczesnego jego właściciela –A sp. z o.o. w Ł. Spółka ta utraciła byt prawny w wyniku przyłączenia do D sp. z o.o. w W. w trybie art. 283 pkt 1 kodeksu handlowego Wynikające z decyzji o rejestracji pojazdu uprawnienie do poruszania się konkretnym pojazdem po drogach publicznych, którego materialnym wyrazem jest dokument – dowód rejestracyjny pojazdu jest w ocenie skarżącej uprawnieniem osobistym ze sfery prawa publicznego, które nie może być przedmiotem obrotu prawnego nie stanowią bowiem prawa zbywalnego. W konsekwencji nie mogło być przeniesione na D sp. z o.o. – zgodnie bowiem z art. 30 § 4 k.p.a. na inny podmiot przenieść można wyłącznie prawa zbywalne. Ponadto skarżąca podtrzymała swoją argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 2 października 2001r. i wskazywała, że nie jest dopuszczalne obarczanie adresata decyzji ryzykiem błędnej oceny okoliczności decydujących o przesłankach zastosowania przepisów przewidujących uprawnienia lub nakładających ciężary. Strona postępowania administracyjnego ma bowiem prawo liczyć w tym zakresie na umiejętności i fachową wiedzę urzędników, którym jest obowiązana dostarczyć niezbędne fakty i dokumenty umożliwiające prawidłową ocenę i wnioskowanie. Strona zastosowała się do obowiązujących przepisów, a przedstawione przez nią dokumenty nie zostały zakwestionowane.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Prokurator Prokuratury Okręgowej w Ł., który zgłosił udział w sprawie pismem z dnia 20 kwietnia 2005 r. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1271 ze. zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z tym, że skarga D z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wniesiona została w dniu 27 grudnia 2001 roku i do dnia 1 stycznia 2004 roku postępowanie sądowe nie zostało zakończone, właściwym do rozpoznania tej skargi jest Wojewódzki Sąd

Administracyjny w Łodzi, utworzony z dniem 1 stycznia 2004 roku dla obszaru

województwa łódzkiego rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia roku w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych/.../

/Dz. U. z 2003r. Nr 52 poz. 6521.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1 uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami i podstawą prawną skargi (art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Szczegółowa analiza akt niniejszej sprawy wykazała, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie stanowi - zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a.- podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

W postępowaniu nie brały bowiem udziału – bez swej winy –wszystkie strony tego postępowania. Podkreślić należy, iż przez “brak udziału" należy rozumieć zarówno sytuację, w której strona w ogóle nie brała udziału w postępowaniu jak również taką, gdy nie brała udziału w istotnych czynnościach podejmowanych na etapie postępowania wyjaśniającego ale też i w czynnościach decydujących, który jest realizowany przez doręczenie stronie decyzji. Skonkretyzowana w treści art. 10 §1 k.p.a. zasada czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym nakłada na organ to postępowanie prowadzący obowiązek zapewnienia stronie prawnych możliwości podejmowania przez podmiot wszelkich czynności, które mogą przyczynić się do obrony jej interesów (Sąd podziela w tym zakresie pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 1998 r. sygnatura akt I SA/Lu 652/97, LEX nr 34721). W myśl bowiem art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wyrazem tej zasady jest m.in. konieczność zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 k.p.a.) oraz doręczenia wydanej w sprawie decyzji (art. 109 § 1 k.p.a.). Niedoręczenie któregokolwiek z powyższych pism prowadzi nieuchronnie do pozbawienia strony postępowania prawa do czynnego w nim udziału. Ustalenie natomiast, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu prowadzi do stwierdzenia, że miało miejsce naruszenie prawa dające podstawę do jego wznowienia (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.).

Zaskarżona decyzja utrzymywała w mocy decyzję stwierdzającą nieważność decyzji w przedmiocie rejestracji pojazdu. Przed wszczęciem postępowania pojazd ten został przez A sp. z o.o. w Ł. zbyty i zarejestrowany na rzecz E. K. zam. B., A 2 m. Stwierdzenie nieważności decyzji o rejestracji pojazdu ma więc wpływ na ewentualną sytuację prawną nabywcy rzeczy i byt prawny wydanej na jego rzecz decyzji w przedmiocie rejestracji pojazdu. Ewentualne stwierdzenie nieważności decyzji o pierwotnej rejestracji bowiem, wiązać się będzie z uchyleniem – w wyniku wznowienia postępowania – decyzji o rejestracji wydanej na rzecz kolejnego nabywcy. W tym zaś postępowaniu aktualny właściciel pojazdu nie będzie już mógł skutecznie kwestionować decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o pierwotnej rejestracji. W ocenie Sądu, nie ma zatem wątpliwości, iż aktualny właściciel przedmiotowego pojazdu posiada interes prawny – w rozumieniu art. 28 k.p.a. – w występowaniu w toczącym się postępowaniu administracyjnym, jako strona postępowania. Organy administracji winny dołożyć wszelkich starań, by zarówno poprzedni jak i aktualny właściciel pojazdu brał udział w toku wszystkich etapów postępowania. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika tymczasem, iż nabywcy przedmiotowego pojazdu (E. K.) nie zostało doręczone ani zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, ani decyzja SKO Nr [...] z dnia[...]. W ocenie Sądu nie można bowiem uznać, że obydwa te dokumenty doręczono stronie w trybie art. 44 k.p.a. Na wezwanie Sądu SKO przedstawiło wprawdzie niedoręczoną korespondencję ( zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności oraz decyzję z dnia 30 lipca 2001roku) z adnotacją o awizowaniu obu przesyłek, a następnie ich zwrocie z uwagi na ich niepodjęcie w terminie, jednak w opinii Sądu nie można przyjąć fikcji prawnej ich doręczenia unormowanej w art. 44 k.p.a. Przepis ten w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zawiadomienia z dnia 12 czerwca 2001roku i decyzji z dnia [...] stanowił, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 (doręczenie właściwe do rąk adresata oraz doręczenie zastępcze) pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w skrzynce na korespondencję lub, gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata albo biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w miejscu widocznym na nieruchomości, której postępowanie dotyczy, w tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane w upływem ostatniego dnia tego okresu. Doręczenie unormowane w tym przepisie zakłada możliwość przyjęcia fikcji prawnej doręczenia pisma stronie, to jest dopuszcza powstanie skutku doręczenia pisma wtedy, gdy faktycznie pismo to do adresata nie dotarło. By doręczenie pisma adresatowi w omawianym trybie mogło być uznane za prawnie skuteczne muszą być bezwzględnie spełnione przesłanki określone w ww. art. 44 k.p.a. Skutecznie zawiadomienie o złożeniu w placówce pocztowej pisma przesłanego za pośrednictwem poczty (awizo) następuje przez umieszczenie odpowiedniego zawiadomienia w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe doręczyciel pocztowy ma obowiązek umieścić zawiadomienie w jednym z miejsc wskazanych w art. 44 k.p.a. Ponieważ wzmiankowany przepis przewiduje możliwość przyjęcia fikcji doręczenia pisma, co może mieć doniosłe skutki dla strony postępowania administracyjnego, nie może budzić wątpliwości, że doręczyciel dochował wymogu dotyczącego sposobu zawiadomienia adresata o złożeniu przesyłki na określony czas w placówce pocztowej. Zatem o fakcie tym musi być dokonana stosowna adnotacja doręczyciela na dowodzie doręczenia przesyłki. Samo umieszczenie na kopercie zawierającej przesyłkę lub na dowodzie potwierdzającym doręczenie pisma stempla, czy wzmianki o awizowaniu przesyłki nie może być dla organu wysyłającego pismo wystarczające do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki doręczenia pisma w trybie art. 44 k.p.a. Musi być wyraźnie zaznaczone, że doręczyciel powiadomił adresata o przesyłce w sposób wskazany w cyt. art. 44 k.p.a. Takie stanowisko zajął również NSA w wyroku z dnia 28 lutego 2006 roku sygn. akt I OSK 528/05 ( niepublikowany). W niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 44 k.p.a., brak jest bowiem adnotacji doręczyciela o miejscu (sposobie) powiadomienia adresata o złożeniu przesyłki na określony czas w placówce pocztowej. Z tych względów w opinii Sądu jest to równoznaczne z niedoręczeniem E. K. ani zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji , ani decyzji z dnia[...].

Wskazane wyżej uchybienie procesowe nie może zostać w żaden sposób konwalidowane, prowadzenie postępowania przy niezawinionym braku udziału strony stanowi bezwarunkową podstawę wznowienia tego postępowania i to niezależnie od tego, czy to naruszenie procedury ma wpływ na treść decyzji czy też nie (Sąd podziela w tym zakresie pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 1 lipca 1999 r. sygn. akt IV SA 595/99, LEX nr 47888.). Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2004 r. - OSK 831/04 (niepublikowany) wydanym w sprawie o bardzo podobnym stanie faktycznym i prawnym. Wobec powyższego przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ administracji winien zapewnić czynny udział we wszystkich czynnościach całego postępowania również kolejnym nabywcom pojazdu.

W przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził również naruszenie art. 7, 77 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wobec uznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., iż wydanie decyzji o rejestracji samochodu marki Opel Vectra nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, które polegać miało na naruszeniu § 5 ust. 1 pkt 1 i § 5 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lutego 1993r. w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów (Dz. U. z 1993r. Nr 21, poz. 91) z uwagi na zarejestrowanie tego samochodu na podstawie zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu oraz opisu zmian dokonanych w pojeździe, podczas gdy powołane przepisy nie przewidują zmiany rodzaju (typu) pojazdu w trybie oceny dokonywanej przez stację kontroli pojazdów lecz jedynie w trybie postępowania homologacyjnego przewidzianego § 55 i 56 powołanego wyżej rozporządzenia.

Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż podstawą rozstrzygnięcia było stanowisko, że skoro istniał obowiązek przedłożenia świadectwa homologacji, to tym samym zarejestrowanie samochodu jako samochodu ciężarowego uniwersalnego stanowiło rażące naruszenie prawa. W stanowisku tym pominięta została całkowicie ocena, czy w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji o rejestracji samochodu zagadnienie obowiązku przedłożenia świadectwa homologacji w przypadku rejestrowania samochodu osobowego po przeróbkach jako samochodu ciężarowego uniwersalnego, było na tyle jednoznacznie unormowane, że można przyjąć, iż naruszenie tego obowiązku i zarejestrowanie samochodu bez świadectwa homologacji, może być zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa. Stwierdzenie nieważności decyzji na tej podstawie, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa wymaga w każdym przypadku nie tylko ustalenia treści przepisu prawnego (przepisów prawnych) na podstawie, którego została wydana kwestionowana decyzja a także oceny, czy przyjęcie innego rozumienia przepisów przez organ, który wydał taką decyzję odbiega od prawidłowego rozumienia treści przepisów prawa w stopniu, który może być uznany za rażące naruszenie prawa. Inaczej mówiąc, nie jest wystarczające stwierdzenie, że określony przepis (przepisy) należy rozumieć inaczej niż to przyjął organ, wydający kwestionowaną decyzję, ale konieczne jest ponadto dokonanie oceny w okolicznościach sprawy, że to inne rozumienie treści przepisu (przepisów) jest rażąco wadliwe.

W ocenie Sądu, decyzje wydane przez organ administracji w tej sprawie, stwierdzające nieważność decyzji o rejestracji pojazdu Opel Vectra takiej oceny nie zawierają. Nie można bowiem uznać za taką ocenę jedynie ogólnych rozważań odwołujących się do orzecznictwa sądowego i doktryny, wyjaśniających pojęcie rażącego naruszenia prawa, które zostało użyte w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Te ogólne rozważania, które przytoczył organ administracji, muszą być przeniesione na grunt konkretnej sprawy z dokonaniem oceny stosowania określonych przepisów, które miały w tej sprawie zastosowanie. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, a nawet z odpowiedzi na skargę nie wynika w sposób jednoznaczny, czy organ dopatruje się wadliwości decyzji o rejestracji samochodu w tym, że strona nie załączyła do wniosku o rejestrację samochodu świadectwa homologacji na ten pojazd, czy też w tym, że nie przedłożyła świadectwa homologacji na ten pojazd jako samochód ciężarowy uniwersalny, po dokonaniu określonych przeróbek w samochodzie osobowym.

W tym stanie rzeczy nie jest jasne, czy zarzut rażącego naruszenia prawa odnosi się do nieprzedłożenia dodatkowego świadectwa homologacji w związku ze zmianą typu pojazdu z osobowego na samochód ciężarowy uniwersalny, a wobec tego, które przepisy ustawy prawo o ruchu drogowym oraz rozporządzenia wykonawczego zostały naruszone i to w sposób rażący. Organ w tej kwestii zaprezentował niejednoznaczne stanowisko powołując się na treść § 5 ust. 1 pkt 1 i § 5 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lutego 1993r. w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów, a także utrwalone orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym uchwałę pięciu sędziów z dnia 23 października 2000r. sygn. akt OPK 17/2000. Organ ograniczył się do stwierdzenia, iż skoro istniał obowiązek przedłożenia świadectwa homologacji, to organ rejestrując samochód bez przedłożenia takiego świadectwa rażąco naruszył prawo. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się w swoich decyzjach do treści art. 56 ustawy z dnia 1 lutego 1983r. Prawo o ruchu drogowym ( tj. Dz. U. z 1992r. Nr 11, poz. 41 ze. zm.), zgodnie z którym producent lub importer pojazdów samochodowych i przyczep oraz producent ich wyposażenia i części obowiązany jest uzyskać na nie świadectwo homologacji, wydane przez Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej. Z brzmienia tego przepisu ustawowego, wynika, iż osoba nie będąca producentem lub importerem pojazdów samochodowych nie miała obowiązku występowania o świadectwo homologacji. Delegacja zawarta w ust. 2 pkt 1 tego przepisu, zezwalała Ministrowi Transportu i Gospodarki Morskiej na rozciągnięcie tego obowiązku również na inne pojazdy, ale nie na inne podmioty. Również rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lutego 1993r. w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów, w § 55 i 56 zobowiązywało tylko producentów i importerów pojazdów samochodowych do uzyskania świadectwa homologacji. Organ nie dokonał oceny powyższych przepisów na tle okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, a w uzasadnieniu swojego stanowiska powołał się jedynie na brzmienie § 5 ust. 1 pkt 1 i § 5 ust. 1 pkt 2 lit. b cytowanego rozporządzenia. Warto jednocześnie zaznaczyć, iż cytując treść tego przepisu organ dodaje sformułowanie, którego przepis ten nie zawiera. Zgodnie bowiem z normą wynikającą z § 5 ust. 1 pkt 1 powołanego wyżej rozporządzenia "dane techniczne pojazdu, a zwłaszcza dopuszczalną ładowność lub dopuszczalną masę całkowitą pojazdu oraz liczbę miejsc w pojeździe określa organ dokonujący rejestracji pojazdu na podstawie danych zawartych w świadectwie homologacji...". Tymczasem organ w treści uzasadnienia decyzji pisze, że "dane techniczne pojazdu, do których należy zaliczyć także rodzaj i typ pojazdu, a zwłaszcza dopuszczalną ładowność lub dopuszczalną masę całkowitą pojazdu oraz liczbę miejsc w pojeździe określa organ dokonujący rejestracji pojazdu na podstawie danych zawartych w świadectwie homologacji..." i na podstawie tak sformułowanego przez siebie przepisu, organ wnioskuje, że zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia stacja kontroli może dokonać zmian tylko w zakresie dopuszczalnej ładowności, dopuszczalnej masy całkowitej albo liczby miejsc, a zmiana typu pojazdu jest możliwa jedynie w drodze postępowania homologacyjnego.

W przekonaniu Sądu, nie można przyjąć poglądu, iż w dacie wydania kwestionowanej decyzji przepisy ustawy prawo o ruchu drogowym oraz przepisy wykonawcze były dostatecznie jasne, a organ rejestrujący powinien wiedzieć, że homologacja jest konieczna, skoro przepisy te wymagały wykładni, jakiej dokonał Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 23 października 2000r. sygn. akt OPK 17/2000 i z dnia 18 grudnia 2000r. sygn. akt OPK 18/00 (ONSA z 2001r. Nr 3 poz. 102). Stanowisko takie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 26 maja 2004r. sygn. akt OSK 221/04 oraz z dnia 15 czerwca 2005r. sygn. akt OSK 1499/04 (niepublikowane). Sąd w tym składzie pogląd ten podziela.

Ponadto, organ administracji nie odniósł się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą w toku postępowania administracyjnego. Nie wyjaśnił bowiem, na jakiej podstawie uznał stronę skarżącą za następcę prawnego A Spółki z o.o. w rozumieniu art. 30 § 4 k.p.a. W aktach administracyjnych sprawy brak jest dokumentów, dotyczących połączenia A ze skarżącą spółką, nie oceniono też – mimo zarzutu strony skarżącej - ewentualnego przejścia na skarżącą uprawnień wynikających z decyzji Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie rejestracji pojazdu i dopuszczalności takiego przejęcia w świetle art. 283 i 284 § 1 k.h. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien więc przeprowadzić postępowanie dowodowe w celu ustalenia, czy skarżąca stała się , w wyniku połączenia z A spółką z o.o. następcą prawnym tej ostatniej w przedmiocie uprawnień wynikających z rejestracji pojazdu. Wynik oceny dowodów winien zostać przedstawiony w uzasadnieniu decyzji.

Z uwagi na naruszenie przez organ wskazanych wyżej przepisów prawa procesowego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Uchybienia dotyczyły bowiem całego postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym, co czyniło celowym dla końcowego załatwienia sprawy, uchylenie obu decyzji na podstawie art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach rozstrzygnięto stosownie do art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) w związku z art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze. zm.)

Uwzględniając treść art. 152 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym, w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, Sąd stwierdza, iż do czasu uprawomocnienia się wyroku zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.