Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2752/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Magdalena Durzyńska, Sędziowie sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2014 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] września 2013 r. po rozpatrzeniu odwołania T. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w L. z dnia [...] marca 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie orzekł o wymierzeniu T. K. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" karę pieniężną za wprowadzenie do obrotu sprzętu elektrycznego i elektronicznego bez wpisu do rejestru, prowadzonego przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na podstawie art. 6 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz.U. Nr 180, poz. 1495 ze zm.) w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne.

W dniu 6 grudnia 2010 r. i 30 grudnia 2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w L. przeprowadził kontrolę działalności gospodarczej prowadzonej przez T. K. W trakcie kontroli ustalono, że kontrolowany podmiot od 11 marca 2009 r. prowadzi działalność polegającą na wewnątrzwspólnotowym nabyciu sprzętu elektrycznego i elektronicznego. T. K. wprowadził do obrotu na terytorium kraju, bez wpisu do GIOŚ jako wprowadzający sprzęt elektryczny i elektroniczny, 4986 kg sprzętu elektrycznego i elektronicznego przeznaczonego dla gospodarstw domowych w postaci: sprzętu oświetleniowego, odkurzaczy, frytkownic, robotów kuchennych, ekspresów do kawy, radioodbiorników, monitorów itd. Ponadto na podstawie ustnej informacji udzielonej przez T. K. kontrolujący wskazał, że wprowadzany do obrotu na terytorium kraju sprzęt elektryczny i elektroniczny pochodzi od firm: [...].

Na podstawie zgromadzonej w trakcie kontroli dokumentacji oraz biorąc pod uwagę kryteria dla ustalenia wysokości kary pieniężnej, określone w art. 80 ust. 11 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym tj.: stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu oraz masę wprowadzonego sprzętu, którą strona wprowadziła do obrotu nie posiadając wpisu w rejestrze Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, decyzją z dnia [...] marca 2011 r. L. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wymierzył T. K. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" karę pieniężną za wprowadzenie do obrotu sprzętu elektrycznego i elektronicznego bez wpisu do rejestru, prowadzonego przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na podstawie art. 6 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, w wysokości [...] złotych.

W związku z rozpatrywanym odwołaniem od decyzji organu pierwszej instancji, GIOŚ wezwał stronę do złożenia wyjaśnień w sprawie wprowadzenia do obrotu sprzętu elektrycznego i elektronicznego na terytorium kraju poprzez wskazanie wprowadzających sprzęt w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, od których pochodzi sprzęt będący przedmiotem niniejszego postępowania – wewnątrzwspólnotowo nabywany przez T. K. oraz przedstawienie dowodów świadczących, że wprowadzający sprzęt zrealizował obowiązki, o których mowa w art. 18, art. 19, art. 21, art. 24, art. 25, art. 27-34, art. 64 oraz art. 67 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym w zakresie sprzętu wprowadzonego do obrotu na terytorium kraju przez T. K.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zaniechania przez organ pierwszej instancji wyczerpującego zabrania i rozpatrzenia materiału dowodowego poprzez uznanie "nazw handlowych" takich jak [...] jako "nazw firm", od których nabywał wewnątrzwspólnotowo sprzęt elektryczny i elektroniczny T. K. organ odwoławczy wyjaśnił, że T. K. w "protokole ze złożenia ustnej informacji do protokołu z kontroli [...]" wskazał w/w "nazwy handlowe" jako "nazwy firm", od których nabywał wewnątrzwspólnotowo sprzęt elektryczny i elektroniczny przeznaczonych dla gospodarstw domowych nie posiadając wpisu w rejestrze GIOŚ jako wprowadzający sprzęt elektryczny i elektroniczny. Organ pierwszej instancji przyjął więc nazwy wskazane przez stronę, jako nazwy firm zagranicznych, od których sprzęt elektryczny i elektroniczny wewnątrzwspólnotowo nabywał T. K.

W związku z powyższym organ odwoławczy w piśmie z dnia 17 lipca 2013 r. wezwał T. K. do wskazania nazw wprowadzających sprzęt w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. W odpowiedzi na pismo T. K. wskazał, że nie posiada innych danych, niż te zebrane przez organ pierwszej instancji. Dodatkowo pełnomocnik strony wyjaśnił, że obowiązek wpisu do rejestru został wykonany przez podmioty wskazane w odwołaniu czyli m.in. spółki kapitałowe [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w/w firmy zarejestrowane są w rejestrze prowadzonym przez GIOŚ jako wprowadzający sprzęt elektryczny i elektroniczny, sprzętu, który same wprowadzają do obrotu na terytorium kraju, co oznacza, że odpowiadają jedynie za sprzęt wprowadzony bezpośrednio przez nie na rynek polski, a nie za sprzęt o tej samej nazwie handlowej wprowadzany na terytorium kraju przez stronę.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska wskazał, że zgodnie z art. 3a ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym w przypadku gdy wprowadzający sprzęt nie jest wpisany do rejestru albo będąc wpisany do rejestru nie realizuje zgodnie z ustawą obowiązków obciążających wprowadzającego sprzęt, obowiązki, o których mowa w art. 18, art. 19, art. 21, art. 24, art. 25, art. 27-34, art. 64 oraz art. 67 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym przejmuje przedsiębiorca dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia jego sprzętu. Organ odwoławczy podkreślił, że strona nie przedstawiła żadnych dowodów na to, że koszty związane z wprowadzanie do obrotu na terytorium kraju sprzętu elektrycznego i elektronicznego zostały już poniesione przez wprowadzających sprzęt elektryczny i elektroniczny, o którym mowa w odwołaniu strony. W ocenie organu skoro wskazani wyżej wprowadzający sprzęt nie ponoszą odpowiedzialności za sprzęt wprowadzony do obrotu na terytorium kraju przez T. K., gdyż brak jest dowodów świadczących o poniesieniu kosztów związanych ze sfinansowaniem zagospodarowania odpadów, które powstaną z tego sprzętu, to pełną odpowiedzialność za ten sprzęt, a w konsekwencji odpady, które z niego powstaną ponosi T. K. Organ wskazał ponadto, że dane, które przekazywane są do GIOŚ przez firmy takie jak: spółki kapitałowe [...] dotyczą sprzętu elektrycznego i elektronicznego, który wprowadzany jest na rynek krajowy bezpośrednio przez te firmy, nie zaś za sprzęt, który wprowadzają na rynek inni przedsiębiorcy, jak m.in. T. K.

Zdaniem organu strona bez jakiekolwiek podstawy oczekuje, że inni wewnątrzwspólnotowi nabywcy tego samego rodzaju sprzętu elektrycznego i elektronicznego o tych samych nazwach handlowych, który strona wprowadza do obrotu na terytorium kraju będą realizowali w Polsce jej obowiązki w stosunku do tego sprzętu.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska wskazał, że kara pieniężna jaką nałożono na T. K. została wymierzona zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Zgodnie z powyższym przepisem wprowadzający sprzęt, który wprowadza do obrotu sprzęt, nie będąc wpisanym do rejestru, o którym mowa w art. 6, podlega karze pieniężnej w wysokości od 5.000 do 5.000.000 zł. Wprowadzającym sprzęt jest natomiast przedsiębiorca, który produkuje i wprowadza sprzęt do obrotu pod własnym oznaczeniem; wprowadza sprzęt do obrotu pod własnym oznaczeniem wyprodukowany przez innego przedsiębiorcę; importuje sprzęt. Mimo, że zgodnie z przytoczoną definicją wprowadzającym sprzęt nie będzie przedsiębiorca dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia sprzętu, to organ zaznaczył, że zapisy art. 3a wskazują, iż w przypadku gdy wprowadzający sprzęt nie jest wpisany do rejestru, o którym mowa w art. 6, albo będąc wpisanym do rejestru nie realizuje zgodnie z ustawą obowiązków obciążających wprowadzającego sprzęt, obowiązki, o którym mowa w art. 7, art. 13 (które zostały wykreślone ustawą z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach), art. 18, art. 19, art. 21, art. 24, art. 25, art. 27-34, art. 64 oraz art. 67 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, przejmuje przedsiębiorca dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia jego sprzętu.

Organ odwoławczy wskazał, że w sytuacji gdy wprowadzający sprzęt (przedsiębiorca zagraniczny) nie jest wpisany do rejestru, lub będąc wpisanym nie ponosi kosztów związanych z finansowaniem zagospodarowania odpadów powstałych ze sprzętu elektrycznego i elektronicznego, który został wprowadzony na rynek polski przez przedsiębiorcę dokonującego wewnątrzwspólnotowego nabycia jego sprzętu nie wpisanego do rejestru GIOŚ, to zgodnie z dyspozycją art. 3a powyższej ustawy, odpowiedzialność za wprowadzanie sprzętu do obrotu bez wpisu do rejestru – w tym odpowiedzialności karnej – podlega przedsiębiorca dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia sprzętu w odniesieniu do sprzętu, który został przez niego wprowadzony na terytorium kraju. Przejęcie obowiązków przez wewnątrzwspólnotowego nabywcę od wprowadzającego sprzęt oznacza, że staje się on adresatem wszystkich norm dotyczących wprowadzającego sprzęt w zakresie przejętych obowiązków, w tym również możliwości wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.

Powyższy przepis nie będzie miał zastosowania tylko wtedy, gdy strona dokonująca wewnątrzwspólnotowego nabycia sprzętu przedstawi dowody wskazujące, że sprzęt który wprowadza na terytorium kraju pochodzi od wprowadzającego sprzęt wpisanego do rejestru prowadzonego przez GIOŚ, a wprowadzający ten realizuje zgodnie z ustawą obowiązki obciążające go, o których mowa w art. 7, art. 13, art. 18, art. 19, art. 21, art. 24, art. 25, art. 27-34, art. 64 oraz art. 67 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Brak takich dowodów musi być uznany za okoliczność wskazującą na fakt wprowadzania na terytorium kraju przez T. K. sprzętu pochodzącego od wprowadzającego sprzęt nie wpisanego do rejestru.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska wskazał, że wpis w rejestrze przedsiębiorców i organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego oznacza, że wprowadzający sprzęt wpisany do rejestru uczestniczy w systemie zbierania, przetwarzania, odzysku, w tym recyklingu i unieszkodliwianiu zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, a poprzez finansowanie tych działań przyczynia się do odpowiedniego zagospodarowania odpadów powstałych ze sprzętu wprowadzonego przez niego na rynek. Brak wpisu w rejestrze równoznaczny jest z pominięciem przez stronę całego systemu zorganizowania i finansowania zbierania, przetwarzania, odzysku, w tym recyklingu i unieszkodliwiania zużytego sprzętu, w którym zgodnie z ustawą strona powinna uczestniczyć również w okresie od dnia 11 marca 2009 r. do dnia 15 grudnia 2010 r. We wskazanym okresie strona nie finansowała działań mających na celu odpowiednie zagospodarowanie odpadów powstałych ze sprzętu wprowadzonego przez nią na terytorium kraju.

Zmniejszając wysokość wymierzonej kary pieniężnej Główny Inspektor Ochrony Środowiska wziął pod uwagę fakt wpisania się T. K. do rejestru prowadzonego przez GIOŚ jako wprowadzającego sprzęt elektryczny i elektroniczny. Zgodnie z art. 80 ust. 11 powyższej ustawy ustalając wysokość kary pieniężnej bierze się pod uwagę m.in. dotychczasową działalność danego podmiotu. W opinii organu przez dotychczasową działalność należy również rozumieć działalność po naruszeniu ustawy, a w szczególności działania zmierzające do celu, którym jest przestrzeganie ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym.

Podsumowując organ wskazał, że zgodnie z art. 214 pkt 36 lit. a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, art. 80 ust. 1 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym został uchylony z dniem 23 stycznia 2013 r. Stosownie jednak do art. 246 ustawy w sprawach wszczętych i niezakończonych stosuje się dotychczasowe przepisy karne oraz o karach pieniężnych w dotychczasowym brzmieniu. W niniejszej sprawie ma więc zastosowanie nadal art. 80 ust. 1 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył T. K. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:

1/ błędną wykładnię niewłaściwe zastosowanie art. 7 i 77 kpa poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego poprzez:

- nieuzasadnione przerzucenie ciężaru udowodnienia przesłanek odpowiedzialności na skarżącego;

- uznanie, że wprowadzający sprzęt nie jest wpisany do rejestru, albo będąc wpisany nie realizuje wynikających z ustawy obowiązków wprowadzającego sprzęt, a następnie przyjęcie, że skarżący przejmuje te obowiązki, mimo zaniechania zgromadzenia przez organ dowodów w tym zakresie;

- zaniechanie zbadania istnienia przesłanek odpowiedzialności, w tym przesłanek wewnątrzwspólnotowego nabycia oraz zgromadzenia przez organ dowodów w tym zakresie:

2/ błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 80 kpa poprzez dokonanie błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez

- uznanie, iż skarżący w spornym okresie dokonywał wewnątrzwspólnotowego nabycia sprzętu, mimo, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje na tę okoliczność;

- uznanie, że wprowadzający sprzęt nie był wpisany do rejestru albo nie będąc wpisany nie realizował wynikających z ustawy obowiązków wprowadzającego sprzęt mimo braków dowodów w tym zakresie;

- uznanie, że skarżący przejął ustawowe obowiązki wprowadzającego sprzęt pomimo braku podstaw faktycznych i prawnych;

- uznanie, że skarżący w spornym okresie miał obowiązek wpisu do rejestru prowadzonego przez GIOŚ na podstawie art. 6 powyższej ustawy, mimo braku przesłanek w tym zakresie;

3/ błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 3 a ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym poprzez:

- uznanie, iż wprowadzający sprzęt nie był wpisany do rejestru albo nie będąc wpisany nie realizował wynikających z ustawy obowiązków wprowadzającego sprzęt mimo braków dowodów w tym zakresie;

- uznanie, że skarżący przejął ustawowe obowiązki wprowadzającego sprzęt pomimo braku podstaw faktycznych i prawnych;

4/ błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 3 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym poprzez uznanie, iż skarżący w spornym okresie dokonywał wewnątrzwspólnotowego nabycia sprzętu mimo, że zaniechania zbadania przesłanek wewnątrzwspólnotowego nabycie oraz zgromadzenia w tym zakresie dowodów;

5/ błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 6 w zw. z art. 80 ust. 1 w zw. z art. 80 ust. 11 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym poprzez wymierzenie skarżącemu kary pieniężnej mimo barku przesłanek do jej nałożenia, w szczególności mimo braku obowiązku wpisu do rejestru prowadzonego przez GIOŚ na podstawie art. 6 powyższej ustawy.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części tj. w zakresie wymierzającym skarżącemu karę pieniężną w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu skargi skarżący szczegółowo opisał stan faktyczny i prawny sprawy, rozwijając wskazane zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga nie jest zasadna.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że w dniu 14 grudnia 2012 r. uchwalona została nowa ustawa o odpadach (Dz.U. z 2013 r., poz. 21), która z chwilą jej wejścia w życie uchyliła ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 roku o odpadach. Zgodnie z art. 214 pkt 36 lit. a powyższej ustawy uchylony został art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. Nr 180, poz. 1496 ze zm.) z dnia 23 stycznia 2013 r. Jednakże przepis art. 246 tej ustawy stanowi, że w sprawach wszczętych i niezakończonych stosuje się dotychczasowe przepisy karne oraz o karach pieniężnych w dotychczasowym brzmieniu, z zastrzeżeniem art. 237. Oznacza to, iż w niniejszej sprawie zastosowanie będzie miał nadal art. 80 ust.1 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym.

Zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym każdy podmiot wprowadzający sprzęt nie będąc wpisanym do prowadzonego przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na podstawie art. 6 powołanej ustawy rejestru wprowadzających sprzęt podlega każe pieniężnej w wysokości od 5.000 zł do 500.000 zł. W myśl natomiast ust. 3 i 5 powyższego przepisu kary pieniężne wymierza się w drodze decyzji administracyjnej i w sprawach dotyczących tych kar stosuje się odpowiednio przepisy działu III (z wyłączeniem art. 67) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Podkreślić należy, iż przepis art. 80 ust. 1 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym jednoznacznie wskazuje, że w przypadku, gdy podmiot wprowadzający sprzęt nie jest wpisany do rejestru podlega karze pieniężnej. Przepis ten, jak i przepisy przedmiotowej ustawy, nie podają żadnych wyjątków od zasady zapisanej w art. 80 ust. 1 ustawy.

W rozpoznawanej sprawie, co bezspornie wynika z analizy akt administracyjnych, skarżący T. K., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" w okresie od 11 marca 2009 r. do 15 grudnia 2010 r., a więc w okresie za jaki wymierzono mu karę pieniężną nie był wpisany do rejestru wprowadzających sprzęt prowadzonego przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Brak wpisu do wyżej wymienionego rejestru potwierdza również strona skarżąca. Ponadto (co zdaniem organu drugiej instancji miało wpływ na obniżenie wymiaru kary) skarżący w dniu [...] lutego 2011 r. uzyskał numer rejestrowy jako wprowadzający sprzęt elektryczny i elektroniczny, na podstawie wniosku z dnia 19 stycznia 2011 r.

Zatem skoro T. K., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" w okresie od 11 marca 2009 r. do 15 grudnia 2010 r. nie był wpisany do rejestru podmiotów wprowadzających sprzęt, a sprzęt wprowadzał to w świetle normy art. 80 ust. 1 powołanej ustawy prawidłowo organ wymierzył skarżącemu karę administracyjną. Sąd nie stwierdza również naruszenia przez organy norm procesowych, a w szczególności wskazanych przez stronę skarżącą art. 7 i art. 77 kpa albowiem zarówno organ odwoławczy, jak i organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy zgromadziły i oceniły całokształt materiału dowodowego sprawie. Nie sposób również zarzucić organom naruszenia art. 6 kpa gdyż z akt sprawy wynika, że prowadząc postępowanie administracyjne organy działały na podstawie obowiązującej normy prawnej - (art. 80 ust. 1 i 3 ustawy z dnia ustawy 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym) - i dokonały prawidłowego ustalenia znaczenia tej normy, prawidłowo uznały za udowodniony fakt wprowadzania przez skarżącego na terytorium kraju sprzętu bez uprzedniego uzyskania przez Spółkę wymaganego przepisami prawa wpisu do rejestru wprowadzających sprzęt, niewadliwie dokonały subsumcji faktu uznanego za udowodniony pod stosowana normę prawną. Za zasadne i prawidłowe uznaje sąd uzasadnienie organu odwoławczego w zakresie zmniejszenia, wymierzonej skarżącemu przez organ pierwszej instancji kary administracyjnej [...] złotych.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących nieprawidłowego zastosowania art. 3a ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 pkt 12 ustawy 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym wskazać należy, iż zarzuty te nie mogły być uwzględnione przez Sąd.

Zgodnie z art. 3a ust. 1 powyższej ustawy w przypadku gdy wprowadzający sprzęt nie jest wpisany do rejestru, o którym mowa w art. 6 powyższej ustawy, albo będąc wpisanym do rejestru nie realizuje zgodnie z ustawą obowiązków obciążających wprowadzającego sprzęt obowiązki (o których mowa w art. 7, 13, 18, 19, 21, 24, 25, 27-34, 64 i 67 ustawy) przejmuje przedsiębiorca dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia jego sprzętu. Przepis ten nie określa, niezrealizowanie których obowiązków obciążających wprowadzającego sprzęt spowoduje, że obowiązki, o których mowa w art. 7, 13, 18, 19, 21, 24, 25, 27-34, 64 i 67 ustawy, przejmuje przedsiębiorca dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia jego sprzętu ani w stosunku do jakiego sprzętu następuje to przejęcie. Przyjąć jednak należy, że chodzi o nierealizację obowiązków przez wprowadzającego sprzęt, które następnie przejmuje przedsiębiorca dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia, w stosunku do sprzętu, który został wprowadzony na terytorium kraju przez przedsiębiorcę dokonującego wewnątrzwspólnotowego nabycia.

Strona nie przedstawiła dowodów, z których wynikałoby, że koszty związane z wprowadzeniem do obrotu na terytorium kraju sprzętu elektrycznego i elektronicznego zostały już poniesione przez wprowadzających sprzęt elektryczny i elektroniczny np. [...]. Brak jest więc dowodów świadczących o poniesieniu kosztów związanych z finansowaniem zagospodarowania odpadów, które powstaną z tego sprzętu, który wprowadził na rynek T. K.

W ocenie Sądu nie zasługuje na uwagę zarzut wadliwego ustalenia przez organ stanu faktycznego, iż T. K., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" w okresie od 11 marca 2009 r. do 15 grudnia 2010 r. wprowadzał sprzęt bez wymaganego wpisu do rejestru skoro z materiału dowodowego sprawy wynika, iż skarżący uzyskał powyższy wpis dopiero w dniu [...] lutego 2011 r. Ponadto organ odwoławczy w piśmie z dnia 17 lipca 2013 r. wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień w sprawie wprowadzenia do obrotu sprzętu elektrycznego i elektronicznego na terytorium kraju poprzez wskazanie wprowadzających sprzęt w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, od których pochodzi sprzęt będący przedmiotem niniejszego postępowania – wewnątrzwspólnotowo nabywany przez T. K. oraz przedstawienie dowodów świadczących, że wprowadzający sprzęt zrealizował obowiązki, o których mowa w art. 18, art. 19, art. 21, art. 24, art. 25, art. 27-34, art. 64 oraz art. 67 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym w zakresie sprzętu wprowadzonego do obrotu na terytorium kraju przez T. K. W odpowiedzi na powyższe pismo skarżący wskazał, że nie posiada innych danych niż te zebrane przez organ pierwszej instancji.

Zaskarżona decyzja odpowiada warunkom określonym w art.107 kpa. Zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne oraz ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa.

Analiza akt postępowania administracyjnego i wydanej w tej sprawie decyzji wskazuje, że organy administracji publicznej prowadząc postępowanie w sposób właściwy zastosowały przepisy procedury administracyjnej, jak również przepisy prawa materialnego. Zarzuty zawarte w skardze dotyczące naruszenia przepisów postępowania są więc niezasadne.

Mając powyższe na względzie Sąd działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.