Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 386/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 138a, c, e; art. 163 § 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 6, art. 14, art. 2 ust. 3-5
journal: Dz.U. 2016 poz 471
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Paweł Zaborniak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzania gier na automatach poza kasynem gry -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. F. jest decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia wyżej wymienionej kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry, na automacie [...], w wysokości 12 000 zł.

W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, zwanej dalej

w skrócie "O.p.") w zw. z art. 2 ust. 3-5, art. 3, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 23a ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r.

o grach hazardowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 471 ze zm., zwanej dalej "u.g.h.").

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu 7 lipca 2015 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w [...] przeprowadzili kontrolę w lokalu użytkowym przy ul. K. w K. należącym do M. F. (prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...] M. F.). W trakcie kontroli stwierdzono, że w lokalu znajdują się trzy automaty, włączone i gotowe do gry, nieposiadające wymaganej rejestracji o jakiej mowa w art. 23a u.g.h. Ustalono także, że wyżej wymieniona w dniu 5 lipca 2015 r. zawarła z firmą [...] M. P., al. N. 145, [...] C., umowę dzierżawy powierzchni użytkowej, mocą której udostępniła 6m2 na instalację automatów do gier. Strony umówiły się na zapłatę czynszu dzierżawnego w wysokości 246,00 zł brutto.

W ramach wszczętego postępowania karnoskarbowego urządzenie [...] b/n poddane zostało badaniu przez Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej

w [...]. W jego trakcie stwierdzono, że gry rozgrywane są na urządzeniu elektronicznym, budowa zewnętrzna i wewnętrzna automatu pozwala na uzyskanie bezpośredniej wygranej pieniężnej – automat wyposażony jest w urządzenie wypłacające tzw. "hopper"; nadto umożliwia uzyskanie wygranej rzeczowej pozwalającej na rozpoczęcie nowych gier przez wykorzystanie wygranych punktów otrzymanych w poprzednich grach; przebieg gier ma charakter losowy, zawiera element losowości, otrzymane wyniki gier są nieprzewidywalne i niezależne od woli oraz zręczności grającego, warunkiem rozpoczęcia rozgrywania gier jest zakredytowanie automatu poprzez wprowadzenie monet do akceptora lub banknotów do akceptora banknotów.

W wyniku dokonanych ustaleń stwierdzono, że prowadzone na automacie gry mają charakter losowy, zawierając jednocześnie elementy losowości a uzyskiwane wyniki gier są nieprzewidywalne i niezależne od woli ani zręczności grającego, zawierają się w definicji gier na automatach określonej w art. 2 ust. 3 u.g.h., natomiast możliwość prowadzenia gry za punkty uzyskane w wyniku wygranej zawiera się w definicji wygranej rzeczowej, określonej w art. 2 ust. 4 u.g.h.

Wobec powyższych ustaleń Naczelnik Urzędu Celnego w [...] wszczął postępowanie podatkowe w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie, a decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] wymierzył M. F. karę pieniężną za urządzanie gier poza kasynem, na automacie [...] b/n, w wysokości 12 000 zł.

Organ uznał, że wyżej wymieniona jest urządzającym gry, gdyż wynajęła powierzchnię lokalu, zgodziła się na zainstalowanie automatu w lokalu, umożliwiała rozgrywanie gier.

Odwołanie od tej decyzji złożyła M. F. – reprezentowana przez pełnomocnika r. pr. R. P. wnosząc o jej zmianę lub uchylenie

i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zarzuciła naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. poprzez wymierzenie sankcji w sytuacji, gdy odwołująca nie może zostać uznana za urządzającego gry poza kasynem gry oraz w sytuacji gdy przepis ten nie ma zastosowania do osób fizycznych. Zarzuciła także naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez niepowiadomienie strony o czynnościach przeprowadzania dowodu z przesłuchania świadków oraz wydanie decyzji na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego poza postępowaniem w sprawie wymierzenia kary.

Po rozpoznaniu odwołania wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [....] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając swe stanowisko wyjaśnił, że na automacie rozgrywane były gry odpowiadające definicji zawartej w art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. Na podstawie dowodów, w postaci sprawozdania z badania automatu ustalono, że urządzane na spornym automacie gry mają charakter losowy, wynik gry jest nieprzewidywalny i nie jest uzależniony od gracza. Budowa zewnętrzna i wewnętrzna automatu umożliwia uzyskanie wygranej pieniężnej a automat wyposażony jest w urządzenie wypłacające – wyrzutnik, tzw. hopper. Automat umożliwia uzyskanie wygranej rzeczowej polegającej na prowadzeniu gier przy wykorzystaniu punktów uzyskanych

w poprzedniej grze (art. 2 ust. 4 u.g.h.). Gry na automacie są urządzane w celach komercyjnych. Organ podał, że wnioski płynące ze sprawozdania z badania

w sposób jednoznaczny pozwalają na uznanie automatu [...] b/n za urządzenie umożliwiające prowadzenie gier na automatach w rozumieniu u.g.h.

DIS uznał także, że M. F. swoim zachowaniem wypełniła znamiona pojęcia "urządzania gier" na automacie Potwierdza to już sam fakt zawarcia umowy na wydzierżawienie lokalu. Nadto proces urządzania gier nie ogranicza się wyłącznie do zachowań związanych z obsługą grających, ale obejmuje również i te działania które należy podjąć by w ogóle umożliwić prowadzenie gier na automatach, w tym przygotowanie lokalu, jego udostępnienie. W ocenie organu M. F. jako prowadząca lokal, wydzierżawiła część jego powierzchni pod instalację urządzeń do gry, w tym sporny automat, zapewniała ciągłość działania nielegalnego automatu do gier i udostępniała go dla ogółu klientów lokalu, nadto czerpała zyski z nielegalnie urządzanych gier na automacie. Automat wstawiony został do lokalu w celu podniesienia jego atrakcyjności. Organ zauważył, że odwołująca jako osoba prowadząca działalność gospodarczą (profesjonalny podmiot) działa na własne ryzyko i zobowiązana była do zachowania należytej staranności przy wykonywaniu swojej działalności. Przyjęcie przez nią ww. obowiązków, które nie wchodzą w zakres typowej umowy dzierżawy wskazuje na aktywny udział

w przedsięwzięciu urządzania gier.

Organ stwierdził zatem, że M. F. urządzała w swoim lokalu gry na automacie, a zatem jest "urządzającym" gry na automacie poza kasynem gry i bez zezwolenia, w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Organ zauważył nadto, że przepis ten nie zawiera wyłączeń o charakterze podmiotowym, zatem umożliwia on wymierzenie kary każdemu podmiotowi, zarówno osobie fizycznej, jak i prawnej. Bez znaczenia pozostaje także okoliczność własności automatu.

Odnosząc się natomiast do kwestii "podwójnego karania" za ten sam czyn, tj. na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. i na podstawie art. 107 ustawy

z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2013 r., poz. 186, ze zm., zwanej dalej "K.k.s.") Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że oba postępowania prowadzone są w różnych trybach, w efekcie czego kara wymierzana na podstawie K.k.s. oparta jest na zasadzie winy, natomiast odpowiedzialność na podstawie art. 89 ustawy o grach jest odpowiedzialnością obiektywną, oderwaną od kwestii winy. Kary, o których mowa w art. 89 ustawy o grach pełnią funkcje restytucyjną, uzupełniającą i rekompensującą straty Skarbu Państwa, w zakresie uszczuplenia wpływów, w związku z nielegalnie prowadzoną działalnością. Ustawa

o grach nie zawiera odesłania do K.k.s., w związku z tym wymierzana na jej podstawie sankcja nie może być utożsamiana z karą grzywny. Organ odwoławczy powołując się na wyrok TK z 21 października 2015 r., sygn. P 38/14 wskazał na możliwość jednoczesnego wymierzenia sankcji administracyjnej i karnej za ten sam czyn polegający na urządzaniu gry bez koncesji na automatach poza kasynem gry.

Analizując charakter przepisów ustawy o grach, w szczególności tych dotyczących nakładania kar, w związku z prowadzeniem gier poza kasynem,

w kontekście regulacji Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE.L.1998.204.37, dalej zwana Dyrektywą 98/34/WE),

a także wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z dnia 19 lipca 2012 r. C-213/11, C-214/11 i C 217/11, Dyrektor Izby Celnej w Przemyślu zauważył, że TSUE stanął na stanowisku, że przepisy ustawy o grach stanowią jedynie potencjalnie przepisy techniczne, w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE. Zdaniem organu ocena czy art. 14 ust. 1 ustawy o grach jest przepisem technicznym, jest kwestią jego wykładni, przy czym prawidłowa jego interpretacja zależy od ustalenia zakresu ograniczeń w używaniu automatów, będących konsekwencją wprowadzonej regulacji. Dyrektor Izby Celnej doszedł do wniosku, że przepisy ustawy

o grach, w tym jej art. 14 ust. 1, zgodnie z którym urządzanie gier na automatach dozwolone jest jedynie w kasynach gry, stanowią niedyskryminacyjne ograniczenie niektórych sposobów używania, czyli tzw. niedyskryminacyjne selling arrangements. Podkreślił przy tym, że automaty o niskich wygranych mogą zostać przeprogramowane, mogąc się stać automatami o wysokie wygrane, będąc przedmiotem dalszego wykorzystania gospodarczego. Zauważył nadto, że obrót tego typu automatami jest dopuszczalny w układzie transgranicznym, co świadczy o tym, że obrót ten nie zostaje ograniczony, a już na pewno ograniczony w stopniu istotnym. W związku z tym przepisy u.g.h. nie spowodują, że automaty takie staną się bezużyteczne, a zatem przepisy u.g.h. nie wpłynęły na obrót nimi.

Dyrektor Izby Celnej wskazał także, na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2015 r., sygn. P 4/14 w którym orzeczono o zgodności z Konstytucją przepisów art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.; uchwałę składu siedmiu sędziów NSA, sygn. II GPS 1/16 oraz wyrok TSUE z 13 października 2016 r., sygn. C-303/15.

Skargę na powyżej opisaną decyzję złożyła M. F. - reprezentowana przez r. pr. R. P. wnosząc o jej uchylenie, zwrot kosztów postępowania oraz o wstrzymanie jej wykonania.

Kwestionowanej decyzji zarzuciła:

1) naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie:

- art. 144 § 1 pkt 2, § 2 i § 5 O.p. poprzez niedoręczenie decyzji pełnomocnikowi skarżącej będącemu radcą prawnym w trybie doręczania pism za urzędowym poświadczeniem odbioru za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej;

- art. 169 § 1 O.p. poprzez brak wezwania strony do przedłożenia prawidłowego pełnomocnictwa, co umożliwiłoby organowi właściwe doręczenie wydanej decyzji, które w świetle art. 212 zd. pierwsze O.p. determinuje wejście do obrotu prawnego zapadłego rozstrzygnięcia;

- art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p. poprzez zaniechanie przez organy obu instancji realizacji obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w efekcie czego wydaną decyzję oparto zasadniczo na materiałach zgromadzonych poza postępowaniem w sprawie wymierzenia kary pieniężnej

w związku z urządzaniem gier na automacie;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy w świetle ustalonego stanu faktycznego sprawy brak było podstaw by uznać skarżącą za urządzającego gry na automatach poza kasynem gry w rozumieniu tego przepisu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (DIAS) wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko

w sprawie. Odnoszą się do zarzutu nieprawidłowego doręczenia decyzji organ podał, że w okolicznościach sprawy decyzja weszła do obrotu prawnego poprzez skuteczne jej doręczenie, mimo niedopełnienia przez organ podatkowy wezwania w celu uzupełnienia pełnomocnictwa o adres elektroniczny. W ocenie organu uchybienia tego nie można jednak kwalifikować jako dającego podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. DIAS podał, że wskazany w pełnomocnictwie adres nie jest adresem elektronicznym, lecz adresem strony internetowej Kancelarii Podatkowej [...]. Nadto sama skarżąca nie wskazała, by organ doręczył pisma na adres elektroniczny.

Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. II SA/Rz 368/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.). Sąd rozpoznający skargę na akt administracyjny (tu decyzja) dokonuje jego oceny mając na uwadze wyłącznie stan prawny obowiązujący w dniu podjęcia aktu (wydania decyzji), jak i stan sprawy istniejący na ten dzień, a wynikający z akt administracyjnych (art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 - zwanej dalej "P.p.s.a."/). Podstawą orzekania Sądu jest więc materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami obydwu instancji.

Aby usunąć z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny (tu decyzja) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, bądź przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt dotknięty jest jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych ustawach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję co do jej zgodności z prawem, tj. w granicach określonych przepisami ustaw powołanych wyżej, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Izby Celnej

z dnia [...] stycznia 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego

w [...] z dnia [...] października 2016 r., którą wymierzono M. F. karę pieniężną za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 89 i art. 91 u.g.h.

Zgodnie z art. 89 tej ustawy (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry (pkt 1); urządzający gry na automatach poza kasynem gry (pkt 2); uczestnik w grze hazardowej urządzanej bez koncesji lub zezwolenia (pkt 3). Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1 - wynosi 100% przychodu, w rozumieniu odpowiednio przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych albo przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych, uzyskanego z urządzanej gry (art. 89 ust. 2 pkt 1), zaś w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2 - wynosi 12 000 zł od każdego automatu (art. 89 ust. 2 pkt 2). Karę pieniężną wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa (art. 90 u.g.h.).

Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier

w karty, gier w kości oraz gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. Natomiast art. 14 ust. 1 u.g.h. stanowi, że urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, w tym turniejów gry pokera, gier w kości oraz gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gry na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy.

Z kolei art. 2 ust. 3 u.g.h. stanowi, że grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze (ust. 4 art. 2 u.g.h.). Zakres definicji legalnej gry na automatach został poszerzony - z mocy art. 2 ust. 5 u.g.h. grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych,

w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy.

W przedmiotowej sprawie organy orzekające ustaliły, że w lokalu użytkowym przy ul. K. w K., należącym do M. F. – prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...] M. F., urządzane były gry na automacie o nazwie [...] b/n. Automat ten zainstalowany został we wskazanym lokalu na podstawie umowy zawartej w dniu 5 lipca 2015 r. w K. z firmą [...] M. P. (al. N., [...] C.).

Jak wynika z zapisów ww. umowy wydzierżawiający (M. F.) oddała w dzierżawę 6 m2 powierzchni użytkowej lokalu z przeznaczeniem na zainstalowanie zarobkowych, bezobsługowych urządzeń, za co dzierżawca zobowiązał się opłacać czynsz w wysokości 246,00 zł brutto. Dzierżawca zobowiązał się też do ponoszenia ryzyka materialnego związanego z zainstalowanymi urządzeniami.

W ocenie Sądu organy celne prawidłowo wykazały, że urządzającym gry była M. F., która nie posiadała koncesji na prowadzenie kasyna gry wymaganego na podstawie art. 6 ust. 1 u.g.h. i dokonały trafnej subsumpcji ustaleń faktycznych pod odpowiednie normy.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że w toku prowadzonego postępowania karnoskarbowego zatrzymane urządzenie [...] b/n poddane zostało badaniu przez Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w [...] (upoważnienie Ministra Finansów z [...] kwietnia 2011 r. nr [...]). W jego trakcie stwierdzono, że gry rozgrywane są na urządzeniu elektronicznym, budowa zewnętrzna i wewnętrzna automatu pozwala na uzyskanie bezpośredniej wygranej pieniężnej – automat wyposażony jest w urządzenie wypłacające tzw. "hopper"; nadto umożliwia uzyskanie wygranej rzeczowej pozwalającej na rozpoczęcie nowych gier przez wykorzystanie wygranych punktów otrzymanych w poprzednich grach; przebieg gier ma charakter losowy, zawiera element losowości, otrzymane wyniki gier są nieprzewidywalne i niezależne od woli oraz zręczności grającego, warunkiem rozpoczęcia rozgrywania gier jest zakredytowanie automatu poprzez wprowadzenie monet do akceptora lub banknotów do akceptora banknotów.

W wyniku dokonanych ustaleń stwierdzono, że prowadzone na automacie gry mają charakter losowy, zawierając jednocześnie elementy losowości a uzyskiwane wyniki gier są nieprzewidywalne i niezależne od woli ani zręczności grającego, zawierają się w definicji gier na automatach określonej w art. 2 ust. 3 u.g.h., natomiast możliwość prowadzenia gry za punkty uzyskane w wyniku wygranej zawiera się w definicji wygranej rzeczowej, określonej w art. 2 ust. 4 u.g.h.

Jak już wyżej zaznaczono zgodnie z art. 2 ust. 3 u.h.g., grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych,

w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Przy czym według art. 2 ust. 4 u.g.h., przez wygraną rzeczową rozumie się także uzyskanie możliwości przedłużenia gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwości rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Definicja pojęcia gry na automatach, w rozumieniu komentowanej ustawy, ulega dalszemu rozszerzeniu, bowiem za taką grę, zgodnie z art. 2 ust. 5 u.g.h., uznaje się także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie mają możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy.

Posiłkując się słownikami języka polskiego należy stwierdzić, że stan rzeczy ma charakter "losowy", jeśli dotyczy nieprzewidzianych wydarzeń, jest oparty na przypadkowym wyborze lub na losowaniu, zależny jest od losu (por. M. Bańko, Słownik języka polskiego, Warszawa 2007, tom 2, s. 424; M. Szymczak, Słownik języka polskiego, Warszawa 1988, tom 2, s. 53; E. Sobol, Mały słownik języka polskiego, Warszawa 1994, s. 396). Tym bardziej opis taki można i należy odnieść do stanu rzeczy, który charakteryzuje się li tylko (zawiera) elementem losowości. Powyższe stwierdzenie koresponduje z przyjętą w orzecznictwie wykładnią użytego w art. 2 ust. 3 ustawy o grach sformułowania "element losowości", że taką cechę ma gra, której wynik jest nieprzewidywalny dla grającego, czyli nie zależy od jego umiejętności fizycznych i psychicznych, tj. zręczności, woli czy wiedzy (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1713/13, wyrok WSA w Rzeszowie

z 23.12.2015 r., sygn. akt II SA/Rz 397/15, publ. baza CBOiS).

Zatem, aby uznać, że dane urządzenie stanowi automat do gry w rozumieniu komentowanej ustawy, wystarczy stwierdzić, że cechą przeprowadzanej na nim gry jest jej organizowanie w celach komercyjnych, oraz że ma ona charakter losowy, co jest wystarczające do uznania, że urządzanie gier na tym automacie podlega działalności koncesjonowanej, nawet jeżeli nie występuje tutaj wygrana pieniężna lub rzeczowa, polegająca chociażby na przedłużeniu czasu gry bez wpłaty stawki, czy rozpoczęciu nowej gry, poprzez wykorzystanie wygranej (punktów) z poprzedniej gry.

W niniejszej sprawie organy celne bezspornie wykazały, że gra na badanym urządzeniu charakteryzuje się tymi cechami, albowiem jej organizowanie było nastawione na zysk, związany z odnoszeniem korzyści z wpłat inicjujących grę, przez osoby uczestniczące w grze (charakter odpłatny gry) i odbywało się przy tym na urządzeniu wystawionym w miejscu cechującym się dostępnością dla nieograniczonej liczby grających. Podczas gry na automacie istniała także możliwość uzyskiwania wygranych rzeczowych. Gra na przedmiotowym automacie odpowiada definicji gry na automacie w rozumieniu u.g.h. M. F. urządzając gry, czyniła to w celach komercyjnych, udział w grze uzależniony był od wpłat gotówki

a działalność nastawiona była na uzyskanie korzyści materialnych. Zatem uznać należy, że niewątpliwie ustalony stan faktyczny uprawniał organy celne do zastosowania przepisów ustawy o grach hazardowych i badania skontrolowanej działalności przez pryzmat przepisów tej ustawy i zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. Słusznie organ odwoławczy zauważył, że proces urządzania gier nie ogranicza się tylko do zachowań związanych bezpośrednio

z obsługą grających. Chodzi tu o proces umożliwienia prowadzenia gier na automacie, w tym przygotowanie lokalu czy jego udostępnienie. W zawartej umowie dzierżawy wprost wskazano, że jej "celem" a zarazem zgodnym zamiarem stron było podjęcie wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego umożliwiającego zainstalowanie zarobkowych bezobsługowych urządzeń. M. F. w prowadzonym lokalu stworzyła zatem warunki umożliwiające uczestnictwo w rozgrywaniu gier hazardowych.

Tut. Sąd w pełni podziela stanowisko zawarte w wyroku WSA w Białymstoku

z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 871/11 (Lex nr 1138371), że z art. 89 ust. 1 u.g.h. wynika, że "każdy, kto bez koncesji lub zezwolenia będzie urządzał grę hazardową, albo będzie urządzał grę na automacie poza kasynem gry podlegać będzie karze pieniężnej. Wynika stąd, że każdy, kto urządzi grę hazardową bez legitymowania się koncesją lub zezwoleniem, bez względu na formę prawną urządzającego tę grę (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębne przepisy przyznają podmiotowość prawną) i miejsce urządzenia tej gry podlegać będzie karze pieniężnej. Natomiast karze pieniężnej za urządzenie gry na automatach poza kasynem gry podlegać będzie zarówno podmiot legitymujący się koncesją lub zezwoleniem, jak i ten, kto dokumentem takim nie dysponuje. Istotne staje się wyłącznie ustalenie, że gra na automacie została urządzona poza kasynem gry. Wywieść zatem należy, że urządzającym grę jest każdy podmiot, który organizuje grę hazardową, w tym grę na automacie (art. 4 ust. 2 u.g.h.) bez względu na to, czy obiektywnie jest zdolny do spełnienia jednego z warunków uzyskania koncesji (zezwolenia) w postaci odpowiedniej, ustawowo określonej formy prawnej prowadzonej działalności regulowanej". Zdaniem Sądu każdy podmiot urządzający gry na automatach poprzez ich udostępnienie, zarządzający nimi lub pobierający korzyści z tej działalności, może być uznany za adresata decyzji o nałożeniu kary pieniężnej.

Przyjęcie odmiennego poglądu, prowadziłoby do nieuzasadnionego uprzywilejowania podmiotu, który w świetle u.g.h. nie może uzyskać wymaganej koncesji na prowadzenie kasyna, lecz wbrew temu obowiązkowi podejmuje jednak tę koncesjonowaną działalność. Spowodowałoby to naruszającą zasady państwa prawnego sytuację, w której podmiot nieposiadający statusu spółki akcyjnej lub spółki z o.o. mógłby urządzać gry na automatach poza kasynem gry, w dowolnych miejscach, nie ponosząc ryzyka sankcji z tego tytułu. Pod pojęciem "urządzającego gry" należy więc rozumieć zarówno osoby fizyczne jak i prawne.

Sąd stanął na stanowisku, że działanie skarżącej wyczerpywało dyspozycje przepisów ustawy o grach hazardowych, sankcjonujących zarówno urządzanie gier hazardowych bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonywania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry (art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h.), jak i urządzanie gier na automatach poza kasynem gry (art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.).

W takim stanie faktycznym organy zastosowały sankcję wynikającą z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w zw. z art. z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h., polegającą na wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości 12 000 złotych, przy czym w podstawie prawnej, obok wyżej powołanego art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach przywołały także art. 6 ust. 1 u.h.g. Taka kwalifikacja znajduje uzasadnienie w obowiązujących przepisach.

Prawidłowo zatem przyjęły organy, że osoba fizyczna może być stroną postępowania i adresatem decyzji o nałożeniu kary. Zasadnie uznano skarżącą za urządzającego grę, co dawało podstawę do wymierzenia jej kary pieniężnej. Ustawowy termin "urządzać" stanowi bowiem synonim takich pojęć, jak "utworzyć, uporządkować, zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić" co oznacza, że normatywne określenie "urządzanie gier" obejmuje podejmowanie aktywnych działań (czynności) dotyczących zorganizowania przedsięwzięcia

w zakresie gier na automatach, w znaczeniu art. 2 ust. 3 - 5 u.g.h. Urządzanie gier na automatach obejmuje zatem w szczególności zachowania aktywne polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca do zamontowania urządzeń, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej liczby graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiające ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, związane z obsługą urządzeń czy zatrudnieniem odpowiedniego przeszkolonego personelu i ewentualnie jego szkoleniem. W konsekwencji warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane

z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Nie wyklucza to oczywiście możliwości współdziałania wielu podmiotów w nielegalnym procesie urządzania gier, a więc np. właściciela automatu i właściciela lokalu, którzy na podstawie zawartej umowy dokonują podziału zadań i funkcji związanych

z procesem organizacji gier. Kryteriom tym odpowiada działalność prowadzona przez skarżącą, która na mocy umowy z właścicielem automatów zainstalowała urządzenie w lokalu do którego przysługiwał jej tytuł prawny i oddała je do używania klientom lokalu. Wypełniła więc przesłanki określone w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. W tym miejscu zwrócić także należy uwagę na umowę dzierżawy powierzchni jaką zawarła M. F. z "[...]" M. P. (właściciel automatu). Umowę tę należy bez wątpienia interpretować z zastosowaniem reguł przewidzianych przepisami prawa cywilnego. Podstawowe znaczenie będzie miała zatem norma zawarta w art. 65 § 2 Kodeksu cywilnego wedle której: "W umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu". W kontekście tym zwrócenia uwagi wymaga, że umowa zawarta przez skarżącą (w roli udostępniającego część powierzchni lokalu, do którego ma tytuł prawny) z "[...]" M. P. (korzystającym z tej powierzchni w celu umieszczenia należących do niego automatów) nazwana została przez strony umową dzierżawy powierzchni użytkowej. Obowiązywała od dnia 5 lipca 2015 r. i na jej podstawie M. F. zobowiązała się do dzierżawy powierzchni użytkowej lokalu celem zainstalowania na niej "zarobkowych bezobsługowych urządzeń". Dzierżawca zobowiązał się do wydzielenia miejsca na urządzenia w zamian za czynsz w wysokości 246 zł brutto.

Poszczególne elementy tej umowy zdają się wskazywać, że w zamian za swoje świadczenie, skarżąca uzyskuje roszczenie o zapłatę czynszu, a zatem "celem" tej umowy a zarazem "zgodnym zamiarem" stron było nie tyle zawarcie klasycznej umowy dzierżawy, ile podjęcie wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego, polegającego właśnie na połączeniu składników majątkowych, jakimi dysponowały strony kontraktu (lokalem użytkowym skarżącej oraz automatem), które dopiero wspólnie umożliwiały uruchomienie gier na automatach w sposób dostępny dla ogółu, a więc ich "urządzanie" (w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.g.h.). Dokonując interpretacji umowy zawartej pomiędzy wyżej wskazanymi podmiotami, zgodnie z dyspozycją art. 65 § 2 k.c., trzeba mieć dodatkowo na uwadze i to, że skontrolowany przez funkcjonariuszy celnych automat miał być eksploatowany

w celach ewidentnie komercyjnych (odpłatność uiszczana przez graczy za możliwość uruchomienia gry). Bez wątpienia skutkiem wspólnego przedsięwzięcia było zwiększenie atrakcyjności lokalu, a M. F. czerpała zyski z tytułu zawartej umowy w postaci czynszu dzierżawnego. Prowadzi to do wniosku

o wspólnym prowadzeniu przedsięwzięcia przez skarżącą (udostępniającą lokal) oraz "[...]" M. P. (dysponent skontrolowanego urządzenia), polegającym właśnie na urządzaniu gier, jako rzeczywistym celu i zamiarze, który przyświecał stronom kontraktu.

Biorąc pod uwagę powyższe wywody Skład orzekający, jako niezasadne

i bezpodstawne ocenił zarzuty skarżącej a dotyczące zastosowania wobec niej sankcji z art. 89 ust. 1 i 2 u.g.h. i uznania ją za urządzającego gry na automatach poza kasynem gry.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że w dniu 16 maja 2016 r. skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego podjął uchwałę, sygn. II GPS 1/16,

w której orzeczono, że : "1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym

w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności

w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej,

o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.).".

W świetle powyższej uchwały nie ulega wątpliwości, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. może stanowić materialnoprawną podstawę nałożenia kary pieniężnej za określone nim naruszenie przepisów u.g.h. Należy przy tym zaznaczyć, że art. 269 § 1 P.p.s.a. nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2014 r., II GSK 1518/14; wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014 r., II FSK 1474/14). Jeżeli skład sądzący w sprawie nie stwierdzi zasadności uruchomienia trybu przewidzianego

w art. 269 P.p.s.a. – a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie - to obowiązany jest respektować stanowisko wyrażone w uchwale składu poszerzonego Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2015 r., II OSK 1632/13).

Sąd nie dopatrzył się także wskazywanych naruszeń przepisów postępowania, a dotyczących prawidłowości przeprowadzonego przez organy celne postępowania dowodowego. Przypomnieć należy, że po myśli art. 180 O.p., jako dowód w sprawie należy dopuścić wszystko co nie jest sprzeczne z prawem, a co w pełni może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Organy podatkowe mają prawo dokonywania samodzielnej oceny charakteru gry i w tym kontekście posiłkowanie się dowodami zebranymi w toku postępowania karnego należy uznać za prawidłowe. Organ celny, prowadząc postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie u.g.h., jest uprawniony do czynienia ustaleń co do charakteru danej gry. Wynika to

z regulacji zawartej w ustawie z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1699), której zgodnie z treścią poszczególnych przepisów (w brzmieniu obowiązującym do 1 marca 2017 r.) powierzono kompleks zadań wynikających

z u.g.h.: od kompetencji w kwestiach podatkowych (wymiaru, poboru) do związanych z udzielaniem koncesji i zezwoleń, zatwierdzaniem regulaminów i rejestracją urządzeń. W zadaniach Służby Celnej mieści się też wykonywanie całościowej kontroli w wymienionych powyżej dziedzinach, a także - co istotne w realiach tej sprawy - w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie

i prowadzenie gier hazardowych. Kontrola ta przebiega w myśl przepisów rozdziału 3 u.s.c. (art. 30 ust. 1 pkt 3 u.s.c.), a w jej ramach funkcjonariusze celni są uprawnieni do podjęcia określonych czynności, w tym do przeprowadzania w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia, możliwości gry m.in. na automacie (art. 32 ust. 1 pkt 13 u.s.c.). Brak jest argumentów prawnych dla przyjęcia, że efekt tych czynności nie może być wykorzystany w postępowaniu będącym następstwem ustaleń kontrolnych.

Wszystko to pozwoliło na realizację wymogów określonych w art. 191 O.p. Przyjęta

w tym przepisie zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, że organ podatkowy nie jest skrępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. Aby w ramach owej swobodnej oceny nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów powinien, m.in. kierować się prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki

i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia

i wartości dla rozpatrywanej sprawy, wszechstronnością oceny. W przedmiotowej sprawie kryteriom tym organ sprostał.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 144 O.p. wskazać należy, że zgodnie z tym przepisem zasadą jest, że organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem, za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, pracowników urzędu obsługującego ten organ, funkcjonariuszy celnych lub upoważnionych pracowników innego organu podatkowego, lub przez organy lub osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów (pkt 1), lub za urzędowym poświadczeniem odbioru, za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej (pkt 2), przy czym - w myśl art. 144 § 2 O.p. - jeżeli przepisy ustawy przewidują doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, doręczenie następuje przez portal podatkowy w zakresie wynikającym z odrębnych przepisów lub przez elektroniczną skrzynkę podawczą. Stosownie zaś do w art. 144 § 5 O.p. doręczanie pism pełnomocnikowi będącemu adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym oraz organom administracji publicznej następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że przez portal podatkowy, o którym mowa w art. 144 § 2 O.p., należy rozumieć system teleinformatyczny administracji podatkowej służący do kontaktu organów podatkowych z podatnikami, płatnikami

i inkasentami, a także ich następcami prawnymi oraz osobami trzecimi,

w szczególności do wnoszenia podań, składania deklaracji oraz doręczania pism organów podatkowych za pomocą środków komunikacji elektronicznej (art. 3 pkt 14 o.p.).

Stosownie do art. 138a O.p. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania (§ 1), a pełnomocnictwo może być ogólne, szczególne albo do doręczeń (§ 2). Zgodnie z art. 138c § 1 O.p. pełnomocnictwo wskazuje dane identyfikujące mocodawcę, w tym jego identyfikator podatkowy, dane identyfikujące pełnomocnika, w tym jego identyfikator podatkowy,

a w przypadku nierezydenta - numer i serię paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość, lub inny numer identyfikacyjny, o ile nie posiada identyfikatora podatkowego, adres tego pełnomocnika do doręczeń w kraju,

a w przypadku adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego - także jego adres elektroniczny. Zgodnie z art. 138e o.p. pełnomocnictwo szczególne upoważnia do działania we wskazanej sprawie podatkowej lub innej wskazanej sprawie należącej do właściwości organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej (§ 1), przy czym pełnomocnictwo szczególne udzielone na piśmie oraz zawiadomienie o jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu składa się do akt sprawy według wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 138j § 1 pkt 2, w oryginale lub jego notarialnie poświadczony odpis. Wzór pełnomocnictwa szczególnego został określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2015 r. w sprawie wzorów pełnomocnictwa szczególnego i pełnomocnictwa do doręczeń oraz wzorów zawiadomienia o zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu tych pełnomocnictw (Dz. U. z 2015 r., poz. 2330 ze zm.).

W aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo szczególne przedłożone przez radcę prawnego R. P. – pełnomocnika skarżącej, które nie zostało złożone na druku PPS-1 określonym w załączniku nr 1 ww. rozporządzenia według wzoru obowiązującego w dniu udzielania pełnomocnictwa. Nadto w treści tego pełnomocnictwa wskazano adres strony internetowej Kancelarii Rady Prawnego nie zaś adres elektroniczny, tj. adres w systemie teleinformatycznym wykorzystywanym przez organ podatkowy.

W niniejszej sprawie skarżąca twierdzi, że powyższe oznacza, że pełnomocnictwo obarczone było brakiem formalnym co powinno skutkować wezwaniem pełnomocnika będącego radcą prawnym o uzupełnienie braku złożonego pełnomocnictwa poprzez wskazanie wymaganego przez przepisy prawa adresu elektronicznego, tj. adresu konta na platformie e-PUAP.

W orzecznictwie wyrażany jest pogląd, a Skład orzekający go akceptuje, że brak adresu elektronicznego w pełnomocnictwie udzielonym pełnomocnikowi profesjonalnemu nie stanowi przeszkody w prowadzeniu postępowania, gdyż tego typu brak w żadnej mierze nie niweczy skuteczności udzielonego pełnomocnictwa. Wymóg wskazania w pełnomocnictwie adresu elektronicznego nie dotyczy istoty stosunku prawnego pełnomocnictwa, lecz wiąże się z przewidzianą w art. 144 § 5 O.p. zasadą doręczania pism pełnomocnikom profesjonalnym za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Brak takiego adresu nie stanowi zatem naruszenia przepisu prawa powszechnie obowiązującego, a w konsekwencji nie podlega konieczności jego wskazania na zasadach usunięcia formalnego braku takiego pełnomocnictwa w trybie art. 169 § 1 O.p. (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt I GSK 166/17 oraz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 31 maja 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 278/17). Skoro zatem nawet brak wskazania adresu elektronicznego

w treści pełnomocnictwa nie stanowi podstaw do uzupełnienia tego braku w trybie art. 169 § 1 O.p., to tym bardziej wskazanie omyłkowego adresu poczty elektronicznej nie mogłoby nakładać na organ obowiązku wezwania skarżącego (jego pełnomocnika) do usunięcia tego braku we wskazanym trybie.

Niezależnie od tych wyjaśnień, Sąd pragnie wskazać, że zgromadzony

w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje na to, że doręczenie pełnomocnikowi strony decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z [...] października 2016 r.

w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, zostało dokonane z naruszeniem przywołanych powyżej przepisów.

Reasumując w ocenie Sądu organy celne prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, wyjaśniły i wykazały w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji jakie dowody

i jakie poczynione na nich ustalenia przesądziły o wydaniu zaskarżonych decyzji. Nie były zasadne zarzuty naruszenia zasady legalności (art. 120 O.p.). Organy podjęły wszelkie niezbędne czynności w celu wyjaśnienia spraw działając na podstawie

i w granicach prawa, a wywiedzione wnioski mieszczą się w granicach zasad logicznego rozumowania, doświadczenia i wiedzy. Nie stwierdzono, aby same postępowania prowadzono w sposób naruszający zasadę zaufania strony do organów podatkowych (art. 121 O.p.). Jeżeli chodzi o gromadzenie i ocenę materiału dowodowego to organy oparły swe ustalenia na opinii Laboratorium Celnego Izby Celnej w [...].

Sąd nie dopatrzył się także uchybień procesowych, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.