Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1532/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2017 poz 1785
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Grzęda (spr.), Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Krawczyk, Protokolant Agnieszka Kulesza, po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z. [...] S.A. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 934/16 w sprawie ze skargi Z. [...] S.A. z siedzibą w G. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta G. z dnia 28 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 934/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a." oddalił skargę Z. [...] S.A. z siedzibą w G. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta G. w przedmiocie podatku od nieruchomości.

Wyrok ten, jak i pozostałe wymienione w niniejszym uzasadnieniu, jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.

We wniesionej skardze kasacyjnej, Skarżąca zarzuciła:

Naruszenie prawa materialnego:

1. Art. 7 ust. 1 pkt 4 lit a) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., nr 95, poz. 849 z póź, zm.) – dalej "u.p.o.l.", przez jego błędną wykładnię i w rezultacie niewłaściwe zastosowanie, z uwagi na uznanie, iż budynek chłodni znajdujący się na gruncie użytkowanym wieczyście przez skarżącego nie jest "budynkiem gospodarczym'’ w rozumieniu tego przepisu, a więc skarżącemu nie przysługuje zwolnienie z podatku od nieruchomości na jego podstawie.

2. Błędną wykładnię i w rezultacie niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust, 1, art. 59a ust. 2 i art. 59f w zw. z załącznikiem do ustawy, ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414 z póź. zm.) – dalej "P.b", oraz § 3 pkt) 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), a także art. 21 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520) – dalej "P.g.i.k.", i związanego z tym przepisem § 63 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2015 r., poz. 542) oraz załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie klasyfikacji środków trwałych (Dz. U. z 2010 r. nr 242, poz. 1622), poprzez uznanie, iż z powyższych przepisów wynika bardzo wąska definicja "budynku gospodarczego’', którą należy stosować w niniejszej sprawie, a także, że budynek, chłodni składowej, sklasyfikowany zgodnie z ewidencją gruntów i budynków jako pomieszczenie magazynowe, nie jest "budynkiem gospodarczym" w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 4 lit a) u.p.o.l.,

Naruszenie przepisów postępowania:

3. Art. 145 § 1 pkt. 1 c) P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 tej ustawy oraz art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez oddalenie skargi mimo wskazanego wyżej naruszenia przez organ administracji publicznej art. 7 ust. 1 pkt 4 lit a) u.p.o.l.,

4. Art. 145 § 1 pkt. 1 c) P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. oraz art. 134 § 1, art. 135 i art, 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 1 i art. 3 § 1 tej ustawy oraz art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez niewłaściwą realizację sądowo-administracyjnej funkcji kontrolnej i nie rozpoznanie sprawy w jej części dotyczącej spełnienia przez skarżącego przesłanki wymienionej w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit a) u.p.o.ł. w zakresie prowadzenia przez skarżącego "działalności rybackiej",

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlegała oddaleniu. Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Analiza akt sprawy wskazuje, że nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 183 § 2 P.p.s.a. Rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie naruszeń przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej.

Zgodnie art. 21 ust. 1 P.g.i.k. podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z kolei § 30 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016, poz. 1034) stanowi, że wykaz budynków jest spisem danych o liczbie i wartości budynków wybudowanych na gruntach położonych w granicach jednostki ewidencyjnej, zestawionych według przynależności budynków do poszczególnych grup i podgrup rejestrowych, z jednoczesnym podziałem na rodzaje budynków według Klasyfikacji Środków Trwałych, zwanej dalej "KŚT", wprowadzonej przepisami wydanymi na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uwzględniając treść art. 21 ust. 1 P.g.i.k., organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por.m.in. uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09). Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji budynku dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków.

Podkreślić należy, że w złożonym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od nieruchomości Spółka wskazała, że w ww. ewidencji opodatkowany budynek został sklasyfikowany jako "zbiorniki, silosy i budynki magazynowe". Umieszczenie tej okoliczności w przedstawionym, zgodnie z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U.2017.201 t.j. ze zm.) - dalej jako "O.p.", stanie faktycznym przesądza, z uwagi na treść art. 21 ust. 1 P.g.i.k., o niemożliwości uznania (w trybie przewidzianym dla indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego) wspomnianego budynku za budynek gospodarczy służący działalności rybackiej, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l.

Jakkolwiek Naczelny Sąd Administracyjny podziela część argumentacji autora skargi kasacyjnej, zwłaszcza dotyczącą problemów z prawidłową klasyfikacją spornej nieruchomości, to jednak nie można tracić z pola widzenia, że zainicjowane przez stronę postępowanie dotyczy wyłącznie interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Zauważyć również należy, że opracowywanie standardowych klasyfikacji, nomenklatur i definicji podstawowych kategorii, ustalanie wzajemnych relacji między nimi oraz ich interpretacja należy do zadań Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego oraz urzędów statystycznych (art. 25 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej Dz. U. z 2016 r., poz. 1068). Wspomniane interpretacje nie stanowią źródła obowiązku czy uprawnienia, ale mogą być uznane za dowód w postępowaniu podatkowym, podlegający ocenie organu prowadzącego postępowanie.

Zatem aby uzyskać zwolnienie przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. skarżąca Spółka powinna doprowadzić do zmiany klasyfikacji budynku w ewidencji gruntów i budynków, ewentualnie podważyć informację wynikającą z tej ewidencji w trakcie postępowania wymiarowego. Środkiem do tego nie jest interpretacja indywidualna, której przedmiotem, stosownie do art. 14b § 1 O.p. jest interpretacja przepisów prawa podatkowego, przez które należy rozumieć przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych (art. 3 pkt 2 O.p.). Powyższe oraz czytelna i nie wymagająca wykładni treść art. 21 ust. 1 P.g.i.k. oznacza, że w trybie przewidzianym dla interpretacji indywidualnej nie można podważyć wiążących organy podatkowe zapisów ewidencji gruntów i budynków.

Z uwagi na powyższe, za prawidłowe należy uznać rozstrzygnięcie Sądu I instancji oddalające skargę na indywidualną interpretację prawa podatkowego, odmawiającą pominięcia danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Tym samym, skargę kasacyjną należało oddalić, bowiem zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu, nawet jeżeli Sąd I instancji w inny sposób uzasadnił swoje rozstrzygnięcie.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.