Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1135/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 84
journal: Dz.U. 2016 poz 1782
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędziowie WSA Iwona Maciejuk, Przemysław Szustakiewicz, Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], Komendant Główny Policji (dalej także: "organ"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku R. B. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] października 2012 r. dotyczącego odmowy przyznania skarżącemu płatnego urlopu dodatkowego za pełnienie służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia - utrzymał w mocy w/w decyzję z dnia [...] marca 2017 r.

Zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy.

Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2012 r. Naczelnik Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji w W. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. o przyznanie płatnego urlopu dodatkowego za służbę pełnioną w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia [...] R. B. - ekspertowi Sekcji Chemii Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji w W.

Pismem z dnia [...] marca 2012 r. skarżącemu policjantowi udzielono odpowiedzi, iż Komisja powołana decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. w sprawie powołania komisji i określenia zasad udzielania płatnych urlopów dodatkowych policjantom pełniącym służbę w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia w dniu [...] marca 2012 r. negatywnie zaopiniowała wniosek z dnia [...] stycznia 2012 r. dotyczący przyznania skarżącemu dodatkowego urlopu za rok 2011. Jako podstawę negatywnego rozpatrzenia wniosku wskazano brak spełnienia warunku pełnienia służby przez co najmniej 80 godzin w miesiącu w warunkach szkodliwych lub uciążliwych dla zdrowia.

W dniu [...] kwietnia 2012 r. skarżący złożył raport do Komendanta Wojewódzkiego Policji w W., w którym domagał się spowodowania ponownej oceny warunków pełnienia służby.

Pismami z dnia [...] kwietnia 2012 r. oraz [...] lipca 2012 r. informowano skarżącego o braku podstaw do dokonania weryfikacji przyjętych ustaleń.

Raportem z dnia [...] sierpnia 2012 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. o wydanie decyzji o przyznaniu mu płatnego urlopu dodatkowego za pracę w warunkach szkodliwych za rok 2011.

Odpowiedzi na raport udzielono pismem Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w W. z dnia [...] września 2012 r.

W dniu [...] października 2012 r. skarżący złożył raport zawierający wezwanie do usunięcia naruszenia prawa - w trybie art. 52 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - poprzez wydanie decyzji w sprawie przyznania mu urlopu dodatkowego za pracę w warunkach szkodliwych.

W dniu [...] października 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w W. - działając na podstawie art. 84 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) w związku z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów (Dz. U. Nr 81, poz. 740 ze zm.) - wydał rozkaz personalny nr [...], na podstawie którego odmówił przyznania skarżącemu policjantowi płatnego urlopu dodatkowego za pełnienie służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia.

W uzasadnieniu rozkazu personalnego Komendant Wojewódzki Policji w W. podniósł, że skarżący nie spełnia warunku zawartego w § 12 ust. 2 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r., a więc przesłanki pełnienia służby co najmniej 80 godzin w miesiącu w warunkach szkodliwych lub uciążliwych dla zdrowia. Komendant Wojewódzki Policji w W. stwierdził, że z rejestrów "czasu pracy na stanowiskach służby, na których występują warunki szczególnie szkodliwe lub uciążliwe" prowadzonych przez kierownika Sekcji Chemii Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji w W. wynika, że skarżący policjant w 2011 r. w miesiącach: maj - przepracował 76 godzin, lipiec - przepracował 40 godzin, sierpień - przepracował 18 godzin, a więc tym samym nie spełnił warunku przepracowania minimum 80 godzin w miesiącu.

Wskazany rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. został doręczony stronie skarżącej w dniu [...] października 2012 r.

W dniu 9 listopada 2012 r. skarżący złożył odwołanie od wskazanego rozkazu personalnego.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. Komendant Główny Policji stwierdził niedopuszczalność odwołania, wskazując w uzasadnieniu postanowienia, że skarżący wniósł odwołanie od rozkazu personalnego, który nie jest decyzją administracyjną.

Wnioskiem z dnia [...] października 2013 r. skarżący R. B. - powołując się na przepisy art. 157 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - zwrócił się do Komendanta Głównego Policji z wnioskiem o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] października 2012 r. w przedmiocie odmowy przyznania mu urlopu dodatkowego za pełnienie służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia ze względu na wadę kwalifikowaną powodującą jego nieważność, tj. wydanie spornego rozkazu personalnego bez podstawy prawnej.

W uzasadnieniu skarżący wskazał m.in., iż z brzmienia § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, a także § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie urlopów policjantów wyraźnie wynika, że rozstrzygnięcie w przedmiocie udzielenia policjantowi urlopu przyjmuje postać czynności materialno-technicznej, która nie należy do katalogu czynności z zakresu spraw osobowych podlegających rozpoznaniu w trybie wydania rozkazu personalnego, tj. decyzji administracyjnej. Wobec tego, zdaniem skarżącego, wydany przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. rozkaz personalny z dnia [...] października 2012 r. nie ma podstaw prawnych, zaś z przepisów przytoczonych jako podstawa prawna wydania tegoż rozkazu w żaden sposób nie wynika możliwość rozstrzygnięcia w drodze rozkazu personalnego o prawie policjanta do urlopu dodatkowego. Skarżący podkreślił, że nie można zgodzić się z twierdzeniem, że przedmiotowego rozkazu personalnego nie można uznać za decyzję administracyjną, jest on bowiem decyzją administracyjną i stanowi rozstrzygnięcie o prawach strony. A zatem, mimo wydania go bez podstawy prawnej, obowiązuje on w obrocie prawnym dopóki nie zostanie z niego usunięty w sposób przewidziany prawem, a więc w drodze zastosowania trybu nadzwyczajnego, jakim jest tryb stwierdzenia nieważności decyzji.

W wyniku rozpoznania powyższego wniosku skarżącego Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. nr [...] z dnia [...] października 2012 r.

W uzasadnieniu postanowienia Komendant Główny Policji wskazał m.in., że rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. nr [...] z dnia [...] października 2012 r. nie stanowi decyzji administracyjnej. W tej sytuacji, zdaniem organu, żądanie skarżącego dotyczące stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nie będącego decyzją administracyjną ze względu na wydanie go bez podstawy prawnej powinno zostać załatwione przez wydanie rozstrzygnięcia o odmowie wszczęcia postępowania wówczas, albowiem w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ ustalił wystąpienie przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym, tj. brak decyzji administracyjnej.

W wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r.

Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2015 r., wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Wa 732/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił oba wskazane powyżej postanowienia Komendanta Głównego Policji, wskazując w uzasadnieniu wyroku, że: zaskarżone postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności z powodu braku decyzji administracyjnej jest wadliwe. WSA w Warszawie uznał, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania urlopu dodatkowego winno zapaść i zapadło w formie rozkazu personalnego posiadającego charakter decyzji administracyjnej, a więc istnieją warunki formalne do tego, aby badać kwestionowany przez skarżącego w trybie nadzwyczajnym rozkaz personalny w oparciu o normę prawną wyrażoną w przepisie art. 156 § 1 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 października 2016 r., sygn. akt I OSK 924/15, oddalając skargę kasacyjną Komendanta Głównego Policji od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - stwierdził m.in., że "(...) Nawet, gdyby przedstawione argumenty były nie dość przekonujące dla rozstrzygnięcia o formie załatwienia sprawy z wniosku policjanta o przyznanie płatnego urlopu dodatkowego, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przypadku wątpliwości w tym zakresie należy przyjąć, że sprawa ta winna być załatwiona w drodze decyzji administracyjnej. Trafnie Sąd I instancji wskazał, że rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] października 2012 r. posiada wszystkie elementy pozwalające na uznanie, że nosi on cechy decyzji administracyjnej. W rozkazie tym oznaczono organ podejmujący rozstrzygnięcie o prawach policjanta, wskazano adresata, zawarto samo rozstrzygnięcie i podpis osoby upoważnionej. Skoro zatem w sprawie uprawnienia policjanta do płatnego urlopu dodatkowego rozstrzygnął podmiot (organ) sprawujący nad nim władzę administracyjną, to orzeczenie takie - rozkaz personalny nosi wszelkie cechy decyzji administracyjnej. Zasadnie uznał Sąd I instancji, że w takim przypadku postanowienia odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego wydane w wyniku błędnej wykładni przepisów rozporządzenia w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów są niezgodne z prawem, co skutkować musiało ich uchyleniem".

W konsekwencji powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2016 r., sprawa ponownie trafiła do Komendanta Głównego Policji celem rozpatrzenia sprawy i wydania stosownych rozstrzygnięć.

W dniu [...] marca 2017 r. Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 157 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. i art. 158 § 1 k.p.a., wydał decyzję nr [...], mocy której odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] października 2012 r. dotyczącego odmowy przyznania skarżącemu płatnego urlopu dodatkowego za pełnienie służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia.

W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji stwierdził, iż na gruncie niniejszej sprawy nie można mówić o istnieniu okoliczności wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Zdaniem organu, zarzuty strony skarżącej nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w W., albowiem możliwość orzekania w sprawie przyznania bądź odmowy przyznania urlopu dodatkowego została wyartykułowana przez sądy administracyjne orzekające w tej sprawie, zaś dojście do odmiennego wniosku naraziłoby organ na zarzut złamania zasady związania wyrokiem wyrażonej w art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Komendant Główny Policji zauważył, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wydanym w niniejszej sprawie wyroku z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 732/14, stwierdził, że "Dopuszczenie rozstrzygnięcia decyzją zależy nie tyle od wskazania w ustawie decyzji, jako właściwej formy załatwienia sprawy, ale od wskazania w ustawie materialnoprawnych kryteriów jej wydania, przesłanek konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego umożliwiających jej późniejszą kontrolę". Organ wskazał ponadto, iż w przywołanym wyroku WSA w warszawie przesądził, że "rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania urlopu dodatkowego winno zapaść i zapadło w formie rozkazu personalnego posiadającego charakter decyzji administracyjnej". Organ podkreślił jednocześnie, że powyższą tezę podzielił w swoim wyroku z dnia 4 października 2016 r. także Naczelny Sąd Administracyjny, który stwierdził, że "(...) w przypadku wątpliwości w tym zakresie należy przyjąć, że sprawa ta winna być załatwiona w drodze decyzji administracyjnej".

Mając na względzie powyższe, Komendant Główny Policji stwierdził, że nie ma w tym stanie prawnym i faktycznym możliwości uznania, że sporny rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. nr [...] z dnia [...] października 2012 r. został wydany bez podstawy prawnej. W konsekwencji, zdaniem Komendanta Głównego Policji, stwierdzić należy, że - wbrew zarzutom strony skarżącej zawartym we wniosku z dnia [...] października 2013 r. - analiza stanu faktycznego i prawnego zapadłej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. nie prowadzi do konstatacji, iż w omawianej sprawie mamy do czynienia z wydaniem decyzji bez podstawy prawnej.

Komendant Główny Policji stwierdził ponadto, że sporny rozkaz personalny nie został również wydany z rażącym naruszeniem prawa, albowiem za rażące naruszenie prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana, jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Według organu, o rażącym naruszeniu prawa mówić można tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. Zdaniem organu, w niniejszej sprawie zastosowanie znalazły obowiązujące do dnia 8 października 2014 r. przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów, tj. w szczególności § 11 określający wymiar corocznego płatnego urlopu dodatkowego dla policjantów, którzy pełnią służbę w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia, a także § 12 określający m.in. tryb i warunki przyznania tego urlopu. Organ zauważył, że w myśl przepisu § 12 ust. 2 cyt. rozporządzenia, służbę określoną w § 11 ust. 1 pkt 1 lit. a - c i f, pkt 2 lit. a, c, f i g oraz pkt 3 lit. a i c-h, uważa się za pełnioną w warunkach szkodliwych lub uciążliwych dla zdrowia, jeżeli jest pełniona przez co najmniej 80 godzin w miesiącu, natomiast służbę określoną w § 11 ust. 1 pkt 3 lit. b - przez połowę dopuszczalnego czasu przebywania w strefie zagrożenia.

Mając na względzie brzmienie tych przepisów oraz fakt, że we wniosku dotyczącym strony skarżącej wskazano, jako podstawę żądania § 11 ust. 1 pkt 3 lit. e cyt. rozporządzenia, Komendant Główny Policji uznał, że Komendant Wojewódzki Policji w W. słusznie uwzględnił ustalenia powołanej przez siebie - zgodnie z wymogami wskazanego rozporządzenia - komisji, która dokonała oceny warunków uciążliwości lub szkodliwości dla zdrowia uprawniających do uzyskania urlopu dodatkowego i odmówił przyznania skarżącemu policjantowi płatnego urlopu dodatkowego za pełnienie służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia ze względu na niespełnianie w lipcu i sierpniu 2011 r. wymogu przepracowania w tychże warunkach co najmniej 80 godzin w miesiącu, albowiem - według poczynionych ustaleń - skarżący w lipcu 2011 r. pełnił służbę w przywołanych warunkach przez 40 godzin, zaś w sierpniu 2011 r. - przez 18 godzin.

Ponadto, Komendant Główny Policji uznał, że sporny rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] października 2012 r. nie jest również obarczony żadną z pozostałych wad wymienionych w przepisie art. 156 § 1 k.p.a., albowiem kwestionowany przez skarżącego rozkaz personalny nie został wydany z naruszeniem przepisów o właściwości, ani też z rażącym naruszeniem prawa, a także nie dotyczy też sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, został skierowany do strony postępowania, jak również nie był niewykonalny w dniu jego wydania.

Jednocześnie, Komendant Główny Policji wyraźnie podkreślił, że - jeśli chodzi o przesłankę rażącego naruszenia prawa - istotne jest to, iż kontrola zgodności spornego rozstrzygnięcia z prawem w przypadku trybu nadzwyczajnego jest znacznie węższa niż w trybie odwoławczym.

Komendant Główny Policji stwierdzić także, iż wykonanie spornego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] października 2012 r. nie wywoływało czynu zagrożonego karą, a nadto nie istnieją odrębne przepisy, które przesądzałyby, że powołane rozstrzygnięcie zawiera wadę powodującą jego nieważność z mocy prawa. Organ nadmienił przy tym, że art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji jedynie wtedy, gdy przepis prawa wyraźnie stanowi, że określona w nim wadliwość decyzji powoduje jej nieważność (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 271/12, LEX nr 1146268), a także wówczas, gdy wada, którą sporna decyzja zawiera, istnieje od chwili jej wydania. Nie będzie natomiast chodziło o wady związane z wykonaniem decyzji, czy też o skutki nią spowodowane (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 23/07, LEX nr 338869).

W związku z powyższym, Komendant Główny Policji uznał, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności spornego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w W.

W piśmie z dnia 31 marca 2017 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Zaskarżając w całości powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2017 r., skarżący zarzucił organowi:

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka pozytywna stwierdzenia nieważności decyzji w postaci wydania decyzji administracyjnej bez podstawy prawnej;

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów w związku z § 3 ust. 4 tego rozporządzenia oraz w związku z § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów - poprzez ich błędną wykładnię i stwierdzenie, że stanowisko organu Policji dotyczące odmowy przyznania skarżącemu prawa do płatnego urlopu dodatkowego mogło być zajęte w formie spornego rozkazu personalnego, podczas gdy powołane przepisy nie dają podstaw prawnych, by w sprawie przyznania bądź odmowy przyznania funkcjonariuszowi Policji urlopu dodatkowego mógł być wydany rozkaz personalny, tj. decyzja administracyjna.

W konsekwencji, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie nieważności spornego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. nr [...] z dnia [...] października 2012 r.

W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia skarżący zauważył m.in., iż Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wydanego w niniejszej sprawie postanowienia z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2804/13, stwierdził wprost, że w kwestii przyznania urlopu dodatkowego podejmowane jest rozstrzygnięcie, które nie jest decyzją administracyjną, lecz należy do innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których jest mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, Naczelny Sąd Administracyjny, oceniając stan faktyczny w niniejszej sprawie, wskazał zatem wyraźnie, że rozstrzygnięcie w zakresie przyznania urlopu dodatkowego nie może zapaść w formie rozkazu personalnego, tj. decyzji administracyjnej. Skarżący uznał zatem, iż nie ulega wątpliwości, że wydany przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] października 2012 r. obarczony jest wadą kwalifikowaną powodującą jego nieważność, gdyż został wydany bez podstawy prawnej, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 127 § 2 k.p.a., decyzją z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], utrzymał w mocy w/w decyzję z dnia [...] marca 2017 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] października 2012 r. dotyczącego odmowy przyznania skarżącemu płatnego urlopu dodatkowego za pełnienie służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia.

W uzasadnieniu wydanej decyzji Komendant Główny Policji stwierdził, iż na gruncie niniejszej sprawy nie można mówić o istnieniu okoliczności wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., żadna z wymienionych w tym przepisie przesłanek nie obejmuje swoim zakresem zarzutów strony skarżącej. Organ uznał, że zarzuty strony skarżącej oraz jej argumenty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności spornego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w W., albowiem możliwość orzekania w sprawie przyznania bądź odmowy przyznania urlopu dodatkowego została wyartykułowana przez sądy administracyjne orzekające w tej sprawie, zaś dojście do odmiennego wniosku naraziłoby Komendanta Głównego Policji na zarzut naruszenia zasady związania wyrokiem, o której mowa w art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ zauważył, że treść przywołanego przepisu ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że organ administracji publicznej, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż jest nimi związany (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 3548/15 oraz z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt ll FSK 563/10). Tymczasem, jak zauważył organ, zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 732/14, jak i Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 października 2016 r., sygn. akt I OSK 924/15 - wyraźnie stwierdził, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania urlopu dodatkowego winno zapaść w formie rozkazu personalnego posiadającego charakter decyzji administracyjnej.

W tej sytuacji, zdaniem Komendanta Głównego Policji, nie ma w tym stanie prawnym i faktycznym możliwości uznania, że sporny rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. nr [...] z dnia [...] października 2012 r. został wydany bez podstawy prawnej, jak sugeruje strona skarżąca.

Ustosunkowując się do argumentów strony skarżącej zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] marca 2017 r., organ stwierdził, że nie mogą być one uznane za zasadne. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, zarzuty odnośnie "diametralnej zmiany zdania" organu co do sposobu procedowania w tej sprawie są o tyle chybione, o ile zwróci się uwagę, że Komendant Główny Policji zobowiązany jest rozpoznać niniejszą sprawę w ramach związania oceną prawną wynikającą z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 732/14 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2016 r., sygn. akt I OSK 924/15.

W związku z powyższym, Komendant Główny Policji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko o braku podstaw do stwierdzenia nieważności spornego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] października 2012 r.

W piśmie z dnia 26 czerwca 2017 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2017 r.

Wnosząc o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zarówno zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2017 r., jak i poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...] marca 2017 r., a także o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów postepowania, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności:

- naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy brak było podstaw do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji organu nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. o odmowie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. nr [...] z dnia [...] października 2012 r.;

- naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka pozytywna stwierdzenia nieważności decyzji w postaci wydania decyzji administracyjnej bez podstawy prawnej, ewentualnie - wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że z brzmienia § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, a także § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie urlopów policjantów wyraźnie wynika, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie udzielenia policjantowi urlopu przyjmuje postać czynności materialno-technicznej, która nie należy do katalogu czynności z zakresu spraw osobowych podlegających rozpoznaniu w trybie wydania rozkazu personalnego (tj. decyzji administracyjnej).

Z uwagi na powyższe, skarżący wyraził opinię, iż wydany przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. rozkaz personalny z dnia [...] października 2012 r. nie ma podstaw prawnych, co w pełni uzasadnia stwierdzenie jego nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Odnosząc się z kolei do argumentacji organu przedstawionej w obu spornych decyzjach, a dotyczącej związania organu ocena prawną wyrażoną w przedmiotowej sprawie zarówno przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 732/14, jak i przez Naczelny Sąd Administracyjny, skarżący zarzucił, że Komendant Główny Policji pominął stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w przedmiotowej sprawie postanowieniu z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2804/13, w którego uzasadnieniu NSA stwierdził wprost, że w kwestii przyznania urlopu dodatkowego podejmowane jest rozstrzygniecie, które nie jest decyzją administracyjną. a należy do innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których jest mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy - Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem skarżącego, we wspomnianym wyżej postanowieniu Naczelny Sąd Administracyjny - oceniając stan faktyczny w niniejszej sprawie - wskazał zatem wyraźnie, że rozstrzygnięcie w zakresie przyznania urlopu dodatkowego nie może zapaść w formie rozkazu personalnego, tj. decyzji administracyjnej. Tymczasem, jak zauważył skarżący, w zaskarżonej decyzji Komendant Główny Policji w żaden sposób nie odniósł się do podniesionej przez skarżącego argumentacji, pomimo, iż pozostaje to istotne z uwagi na wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny dwie odmienne oceny prawne dotyczące dokładnie tego samego stanu faktycznego, co w konsekwencji nie może pozostać bez wpływu na wynik niniejszej sprawy.

Niezależnie od powyższego, skarżący wskazał, że nawet, gdyby przyjąć, że o prawie skarżącego do płatnego urlopu dodatkowego za rok 2011 r. prawidłowo rozstrzygnięto w formie decyzji administracyjnej, tj. rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] października 2012 r. wydanego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w W., to i tak zachodzi podstawa do stwierdzenia nieważności tegoż rozkazu w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z uwagi na wydanie przedmiotowego rozkazu personalnego z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie skarżącego, Komendant Wojewódzki Policji w W. dopuścił się bowiem rażącego naruszenia przepisu § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że służbę określoną m.in. w § 11 ust. 1 pkt 3 lit. e cyt. rozporządzenia uważa się za pełnioną w warunkach szkodliwych lub uciążliwych dla zdrowia, jeżeli jest ona pełniona przez co najmniej 80 godzin w każdym miesiącu danego roku, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu winna prowadzić do wniosku, że za tego rodzaju służbę uważa się służbę pełnioną średnio 80 godzin w miesiącu w roku, za który ustalane jest prawo do dodatkowego płatnego urlopu z tegoż tytułu, a w konsekwencji - poprzez uznanie, iż skarżącemu nie przysługuje prawo do dodatkowego płatnego urlopu za rok 2011 z tytułu pełnienia przez niego służby w takich warunkach. Skarżący uznał, że zarzucane naruszenie prawa ocenić należy jako rażące z uwagi na fakt, iż dokonana przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. interpretacja przepisu stoi w sprzeczności z jego literalnym brzmieniem, albowiem przepis § 12 ust. 2 cyt. rozporządzenia nie używa zwrotu: "w każdym miesiącu", a nadto, przyjęcie, że chodzi o przepracowanie co najmniej 80 godzin każdego miesiąca jest oczywiście sprzeczne z celowością istnienia innych przepisów przedmiotowego rozporządzenia, jak chociażby § 12 ust. 5 cyt. rozporządzenia, co również ewidentnie wskazuje na rażąco błędną interpretację organu. W opinii skarżącego, Komendant Wojewódzki Policji w W. dopuścił się rażącego naruszenia przepisu § 12 ust. 2 wskazanego wyżej rozporządzenia, albowiem przepis ten literalnie stanowi o pełnieniu służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia przez co najmniej 80 godzin w miesiącu. Zdaniem skarżącego, nie zostało zatem w przepisie dosłownie zapisane, iż ma to być 80 godzin każdego miesiąca. Co więcej, skarżący zauważył, iż brzmienie § 12 ust. 5 przedmiotowego rozporządzenia (w którym postanowiono, iż przerwa w służbie trwająca nie dłużej niż 3 miesiące w ciągu roku, wliczana jest do okresu uprawniającego do nabycia prawo do urlopu dodatkowego określonego w § 11 ust. 1 tegoż rozporządzenia), przemawia wprost za tym, by zwrot "co najmniej 80 godzin w miesiącu" interpretować jako wyliczenie średniej wszystkich godzin przepracowanych we wszystkich miesiącach danego roku, albowiem nawet, jeżeli funkcjonariusz nie świadczył służby przez okres do 3 miesięcy w roku to i tak przysługuje mu prawo do urlopu dodatkowego. Według skarżącego, jeśli miałoby chodzić o godziny przepracowane "w każdym miesiącu" oczywistym pozostaje, iż w takiej sytuacji niemożliwym byłoby spełnienie przez takiego funkcjonariusza warunku pełnienia służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia przez co najmniej 80 godzin każdego miesiąca. Dlatego też, według strony skarżącej, również ze względu na brzmienie ww. przepisu należy przyjąć, iż prawidłowa interpretacja treści § 12 ust. 2 cyt. rozporządzenia prowadzi do wniosku, iż wymagane jest pełnienie służby średnio przez co najmniej 80 godzin w miesiącu.

Biorąc zatem pod uwagę, iż skarżący w roku 2011 pełnił służbę średnio w miesiącu przez 88 godzin przy konserwowaniu, magazynowaniu, transporcie i stosowaniu materiałów wybuchowych, łatwo palnych i samozapalnych, jak również, iż spełnił inne warunki wymagane rozporządzenie w sprawie urlopów policjantów, rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. odmawiające skarżącemu prawa do płatnego dodatkowego urlopu za 2011 r. uznać należy za niezasadne, a dokonaną w tym rozkazie personalnym wykładnię przepisu § 12 ust. 2 cyt. rozporządzenia w sprawie urlopów policjantów uznać należy za dokonaną z rażącym naruszeniem prawa skutkującym koniecznością stwierdzenia nieważności tegoż rozkazu.

Na marginesie, skarżący wskazał również, iż do roku 2011 r. Komendant Wojewódzki Policji w W. interpretował przepis § 12 ust. 2 cyt. rozporządzenia w ten sposób, że wyliczano średnią przepracowanych godzin w miesiącu biorąc pod uwagę ilość godzin przepracowaną każdego miesiąca danego roku. Jeżeli średnia arytmetyczna tych godzin wynosiła co najmniej 80 godzin na miesiąc, Komendant Wojewódzki Policji w W. uważał, iż warunek określony § 12 ust. 2 rozporządzenia został spełniony. Skarżący zauważył, że w ten sposób właśnie pozytywnie zaopiniowano m.in. wniosek o przyznanie skarżącemu urlopu dodatkowego w wymiarze 13 dni za rok 2010, wskazując, iż w roku tym pełnił on służbę w warunkach szkodliwych lub uciążliwych średnio przez 106 godzin w miesiącu, na skutek czego Komendant Wojewódzki Policji w W. przyznał skarżącemu 13 dni płatnego urlopu dodatkowego za rok 2010. Abstrahują zatem od podniesionych powyżej argumentów, skarżący uznał, iż całkowicie niezrozumiałe pozostaje prezentowane w spornym rozkazie Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. stanowisko, skoro wówczas stan faktyczny, jak również podstawy prawne ustalania prawa do dodatkowego płatnego urlopu za służbę pełnioną w warunkach szkodliwych lub uciążliwych dla zdrowia w stosunku do lat poprzednich - nie uległy zmianie.

Skarżący zarzucił również, iż wskazana powyżej interpretacja § 12 ust. 2 cyt. rozporządzenia w ten sposób, iż konieczne jest spełnienie wymagania w postaci pełnienia służby przez co najmniej 80 godzin w każdym miesiącu - jest sprzeczna z wykładnią celowościową tego przepisu. Skarżący podniósł, iż przepis ten reguluje warunek do uzyskania przez policjanta pewnego rodzaju "bonusu" w postaci dodatkowego płatnego urlopu, co jest uzasadnione wykonywaniem przez tego policjanta służby w warunkach innych, niż zwykłe, standardowe, przeciętne warunki pracy. Chodzi bowiem o warunki, które są szczególnie uciążliwe lub szkodliwie dla zdrowia. W tej sytuacji, skarżący uznał, że interpretacja Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. wyrażona w spornym rozkazie personalnym z dnia [...] października 2012 r. jest krzywdząca dla funkcjonariuszy (w tym skarżącego), którzy w niektórych miesiącach 2011 r. mieli tych godzin wypełnionych poniżej 80, a w innych miesiącach wiele powyżej 80, co w konsekwencji dawało średnią miesięczną co najmniej 80 godzin służby, a zatem de facto nie umniejszyło wymaganego przepisami cyt. rozporządzenia czasu, w jakim funkcjonariusze ci przebywają w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia. W związku z powyższym, skarżący uznał, że w takich wypadkach - zakładając, że inne warunki konieczne dla przyznania urlopu również zostały spełnione - nie można odmówić funkcjonariuszowi przyznania dodatkowego płatnego urlopu z tego tytułu.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.")

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga R. B. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] nie narusza przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzję utrzymująca w mocy wcześniejszą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2017 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] października 2012 r. dotyczącego odmowy przyznania skarżącemu płatnego urlopu dodatkowego za pełnienie służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia - nie dopuścił się naruszenia norm procedury administracyjnej, w tym przede wszystkim przepisów art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a także art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Ponadto, w ocenie Sądu, wydając obie sporne decyzje administracyjne, Komendant Główny Policji nie dopuścił się naruszenia normy prawnej wyrażonej w przepisie art. 153 p.p.s.a., albowiem - wbrew zarzutom strony skarżącej - działał zgodnie z oceną prawną i zaleceniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartymi w uzasadnieniu wyroku tego Sądu z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 732/14, a także oceną prawną wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2016 r., sygn. akt I OSK 924/15.

Według Sądu, wydając obie sporne decyzje administracyjne odmawiające stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] października 2012 r., organ prawidłowo ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, ustosunkowując się jednocześnie do wszelkich wątpliwości i argumentów strony skarżącej.

Jednocześnie, nie sposób zgodzić się z zarzutem strony skarżącej, zgłoszonym dopiero na etapie skargi wniesionej do Sądu, jakoby Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzję, w sposób niezgodny z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ocenił sposób zastosowania i interpretacji przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. norm prawa materialnego wyrażonych w przepisach obowiązującego wówczas aktu normatywnego wykonawczego w stosunku do ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, tj. w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów.

Na wstępie wszelkich dalszych rozważań, należy - zdaniem Sądu - wyraźnie wskazać, iż Komendant Główny Policji, wydając obie decyzje administracyjne w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącego z dnia [...] października 2013 r. o stwierdzenie nieważności wspomnianego rozkazu personalnego z dnia [...] października 2012 r., był związany rygorami procedury administracyjnej określającej obowiązki organów administracji publicznej w zakresie sposobu przeprowadzenia tego typu postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy.

Nie ulega wątpliwości, że związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że Komendant Główny Policji był obowiązany m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa (art. 8 k.p.a.), z której to zasady wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Realizując tą zasadę, organ administracji publicznej obowiązany jest przede wszystkim do ścisłego przestrzegania prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń strony skarżącej oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu wspomnianej wyżej strony postepowania administracyjnego. Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Należy zauważyć jednocześnie, że z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., uzupełnionej w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. - wynika, iż generalnie to organ administracji zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, poprzez zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego.

Jednakże, należy zarazem bardzo wyraźnie podkreślić, iż rozpoznając skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji odmawiającą stwierdzenia nieważności spornego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] października 2012 r., Sąd zobowiązany był jednocześnie uwzględnić zarówno kwestię specyfiki postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, jak również fakt, że przyjęta w Kodeksie postępowania administracyjnego konstrukcja nieważności decyzji administracyjnej wiąże się jedynie ze szczególnie ciężkimi naruszeniami prawa, określonymi w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.

Nie ulega wątpliwości, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej stanowi wyjątek od zasady stabilności decyzji, zatem wymaga bezspornego ustalenia, że uchylana decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. (tak: m.in. Naczelny Sąd Administracyjny /w:/ wyrok z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1578/09, LEX nr 746660).

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest niewątpliwie instytucją szczególną, godzącą w zasadę trwałości decyzji administracyjnych, a zatem zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności, musi być oczywiste. Odnosząc tę oczywistość do przesłanki rażącego naruszenia prawa, wskazać trzeba, że treść spornej decyzji musi pozostawać w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana, jako akt wydany przez organ praworządnego państwa i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego, przy czym należy wyraźnie pamiętać o tym, iż naruszenie prawa musi mieć charakter niedwuznaczny.

W sposób rażący może zatem zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Oznacza to, że sankcji w postaci stwierdzenia nieważności decyzji nie można stosować, jeżeli decyzja została wydana na podstawie przepisów prawa, których stosowanie wymaga złożonego procesu wykładni i której wynik jest sporny w judykaturze. Odmienna wykładnia konkretnego przepisu prawa, choćby następnie okazała się błędną, nie stanowi rażącego naruszenia prawa, a tym samym nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji. Już sam fakt istnienia kilku różnych wykładni przepisów prawa może sugerować, że nie mamy do czynienia z zaistnieniem przesłanki rażącego ich naruszenia (por. m.in. wyroki NSA z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt II GSK 1061/08, z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 867/10, czy też z dnia 2 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 217/09; podobnie: m.in. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Bk 401/09).

Z uwagi na fakt, że instytucja stwierdzenia nieważności stanowi nadzwyczajny tryb wzruszania decyzji, stanowiący odstępstwo od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w przepisach k.p.a., należy przyjąć, że nie każdy (nawet uzasadniony) zarzut naruszenia prawa może stanowić skuteczną podstawę do wzruszenia decyzji w tym trybie (vide: m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 402/10, LEX nr 952029).

W przepisach procedury administracyjnej nie znajduje oparcia oczekiwanie, że w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji sprawa zakończona ostateczną decyzją zostanie po raz kolejny rozstrzygnięta co do jej istoty. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bowiem postępowaniem nowym, w którym rzeczą organu jest jej zbadanie i rozstrzygnięcie wyłącznie co do nieważności decyzji. Przesłanki stwierdzenia nieważności spornej decyzji, objęte przepisem art. 156 § 1 k.p.a., dotyczą wyłącznie prawa, a nie faktów. Tak więc, prowadzenie w postępowaniu nieważnościowym na nowo postępowania dowodowego w takim zakresie, jak ma to miejsce w postępowaniu zwykłym, nie jest możliwe (podobnie: Naczelny Sąd Administracyjny m.in. /w:/ wyrok z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt II GSK 1061/08).

W tej sytuacji uznać należy, że zakres rozstrzygania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie ograniczał się zatem wyłącznie do zbadania i oceny, czy w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu decyzji w trybie zwykłym i taki też jest zakres kontroli sprawowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest rozpoznanie i rozstrzygnięcie w trybie unormowanym przepisami prawa procesowego zgodnego z przepisami, głównie materialnego prawa administracyjnego, rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej materialnej, a zatem jej prawidłowości, pod kątem kwalifikowanych wad prawnych decyzji administracyjnej kończącej postępowanie zwykłe lub nadzwyczajne. W postępowaniu tym organ nie może jednak przejść do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej materialnej. W przeciwieństwie do pozostałych dwóch trybów postępowania nadzwyczajnego, w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji przedmiot tego postępowania został ograniczony wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy procesowej (tak: B. Adamiak /w:/ Przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, PiP z 2001 r., zeszyt nr 8, s. 31).

Należy zauważyć, że stosownie do przepisu art. 16 § 1 k.p.a., statuującego zasadę trwałości decyzji ostatecznych, wzruszenie takich decyzji może nastąpić tylko w trybach szczególnych przewidzianych w k.p.a. i w przypadkach przewidzianych w przepisach. Zasada trwałości decyzji administracyjnych, zawarta w art. 16 § 1 k.p.a., jest związana z ochroną porządku prawnego oraz z konstytucyjną zasadą ochrony praw słusznie nabytych i stanowi element konstrukcji demokratycznego państwa prawnego. Przesłanki zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności takich decyzji nie mogą być poddane wykładni rozszerzającej a wręcz przeciwnie - muszą być interpretowane dosłownie, a nawet ścieśniająco. Tak więc, zasada trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wymaga ścisłego przestrzegania granic rozpoznania sprawy dla konkretnego, przewidzianego przez k.p.a., trybu eliminacji z obrotu prawnego ostatecznej decyzji.

Zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., przy czym taka ocena dokonywana jest w oparciu o stan faktyczny i prawny z daty wydania kwestionowanej decyzji, a organ dokonujący nadzoru nie jest uprawniony do czynienia samodzielnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego. Postępowanie takie ma odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego. Warto zauważyć, że takie stanowisko zajął także Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 marca 1996 r. (sygn. akt III ARN 70/95, OSNCP 1996/18/258), w którym uznał, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy.

Należy wyraźnie zaznaczyć, że skoro postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznych decyzji administracyjnych jest wyjątkowym środkiem ich weryfikacji i stanowi odstępstwo od ustanowionej w przepisie art. 16 § 1 zdanie pierwsze k.p.a. zasady stabilności decyzji ostatecznych, to przedmiotowe postępowanie prowadzone w trybie nadzwyczajnym nie może być traktowane tak, jakby jego przedmiotem było ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, albowiem nie zastępuje ono postępowania odwoławczego i nie może być postępowaniem o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo zebrany materiał dowodowy, przeprowadza dowody uzupełniające lub ponownie ocenia wszystkie zarzuty strony. Takiej weryfikacji, m.in. co do prawidłowości ustaleń stanu faktycznego, służy postępowanie odwoławcze, a nie tryb stwierdzenia nieważności.

Podkreślenia wymaga ponadto, że interpretacja przepisów dotyczących możliwości podważenia decyzji ostatecznych musi być ścisła i nie może rozszerzać zakresu normowania. Usuwanie orzeczeń ostatecznych narusza bowiem ład systemu prawnego, stanowi odstępstwo od zasady stabilności decyzji ostatecznych oraz zasady dwuinstancyjności postępowania. Zatem tylko wyraźnie określone w ustawie przyczyny, które obejmują najdalej idące wadliwości orzeczenia lub poprzedzającego go postępowania, mogą prowadzić do jego wzruszenia.

Przechodząc do oceny legalności obu spornych decyzji, warto zauważyć, że strona skarżąca dopiero na etapie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazała na zupełnie nową, niepodnoszoną wcześniej, podstawę prawną żądania stwierdzenia nieważności, tj. postawiła zarzut wydania spornego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z rażącym naruszeniem przepisów prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. z rażącym naruszeniem przepisów § 12 ust. 2 w zw. z § 11 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów.

Niemniej, Sąd uznał, że Komendant Główny Policji - mając świadomość, że jako organ administracji publicznej, rozpatrując wniosek strony skarżącej o stwierdzenie nieważności danego aktu, ma obowiązek ex officio zbadać, czy dana decyzja (w tym przypadku sporny rozkaz personalny z 2012 r.), nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa - dokonał stosownej analizy również w tym zakresie.

W tej sytuacji, należy wskazać, że naruszenie prawa, o którym mówi przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., należy rozumieć szeroko, bo na zakres tego pojęcia składają się zarówno przepisy prawa materialnego i procesowego oraz przepisy o charakterze ustrojowym i kompetencyjnym. Podkreślenia przy tym wymaga, że naruszenie przepisów postępowania może stanowić przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji, jednakże wada wskazująca na nieważność decyzji musi tkwić w samej decyzji. Oznacza to, że z reguły jest następstwem rażącego naruszenia prawa materialnego. Nie będzie zatem uzasadniać stwierdzenia nieważności decyzji naruszenie przepisów postępowania, nawet o charakterze rażącym, jeżeli treść decyzji odpowiada prawu (tak: np. NSA /w:/ wyrok z dnia 8 grudnia 2005 r., sygn. akt II FSK 27/05). Sankcję nieważności może pociągać tylko takie naruszenie norm postępowania, które wprost godzi w samą decyzję, nie zaś naruszenie przepisów, które może, lecz nie musi mieć wpływu na rozstrzygnięcie. Postępowanie szczególne, jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, nie jest postępowaniem o charakterze merytorycznym, zmierzającym do ustalenia okoliczności sprawy i nie ma w nim miejsca na weryfikowanie ustaleń faktycznych dokonanych przez organ. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji, w przeciwieństwie do odwołania, nie pozwala na ponowne rozpoznanie sprawy, a tylko podczas takiego rozpatrywania można zbadać zasadność zarzutów związanych z wyjaśnieniem stanu faktycznego i jego oceną (vide: wyrok NSA z dnia 19 października 2006 r., sygn. akt I FSK 104/06). Ewentualne wady postępowania mogą więc być korygowane na etapie odwołania w postępowaniu zwykłym. W postępowaniu nadzwyczajnym mogłyby być skuteczne tylko wtedy, kiedy prowadziłyby do wykazania rażącego naruszenia prawa materialnego.

Konkludując, stwierdzić należy, iż w przypadku nadzwyczajnego postępowania nieważnościowego chodzi o niedopuszczalne przekroczenie prawa, które nastąpiło wówczas (a więc w dacie wydania spornej decyzji) w sposób jasny i niedwuznaczny.

Według Sądu, w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, co zasadnie stwierdził w zaskarżonej decyzji Komendant Główny Policji.

Należy zauważyć, iż w związku z wnioskiem skarżącego z dnia [...] października 2013 r., przedmiot analizy organu w niniejszej sprawie stanowił rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] października 2012 r. dotyczący odmowy przyznania skarżącemu płatnego urlopu dodatkowego za pełnienie służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia.

Analizując stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy, Komendant Główny Policji nie stwierdził wystąpienia przesłanki rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Należy wskazać, że zgodnie z treścią § 12 ust. 2 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów, służbę określoną w § 11 ust. 1 pkt 1 lit. a - c i f, pkt 2 lit. a, c, f i g oraz pkt 3 lit. a i c - h, uważa się za pełnioną w warunkach szkodliwych lub uciążliwych dla zdrowia, jeżeli jest pełniona przez co najmniej 80 godzin w miesiącu, natomiast służbę określoną w § 11 ust. 1 pkt 3 lit. b - przez połowę dopuszczalnego czasu przebywania w strefie zagrożenia. Strona skarżąca w treści skargi próbowała wykazać, iż przepis ten brzmi w taki sposób, że odnosi się do średniej arytmetycznej, która winna wynosić wówczas co najmniej 80 godzin w miesiącu. W tej sytuacji, należy zauważyć zatem, iż spór dotyczy sposobu wykładni normy prawnej wyrażonej w powołanym przepisie cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, gdy tymczasem, w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się zgodnie, że tylko w przypadku norm jasnych, spójnych, niewymagających interpretacji możliwe jest dopuszczenie się przez organ rażącego naruszenia prawa.

W związku z powyższym, nie sposób uznać, że Komendant Wojewódzki Policji w W., wydając w 2012 r. sporny rozkaz personalny, dopuścił się rażącego naruszenia wskazanych przez skarżącego przepisów.

Niemniej, na marginesie uznać należy, że Komendant Główny Policji zasadnie przyjął, że powołane wyżej przepisy cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie urlopów policjantów nie odnoszą się do godzin uśrednionych, jak sugeruje strona skarżąca, lecz do zagrożenia i uciążliwości występujących w każdym miesiącu w określonym rozmiarze.

Odnosząc się z kolei do podstawowego zarzutu podnoszonego w toku postępowania przez skarżącego, a mianowicie do zarzutu wydania rozkazu personalnego z dnia [...] października 2012 r. bez podstawy prawnej, wskazać należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dokonując oceny legalności obu spornych decyzji - stwierdził, że Komendant Główny Policji, rozstrzygając w niniejszej sprawie, działał zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem - mając na względzie normę prawną wyrażoną w tym przepisie - zastosował się w pełni do oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wydanym w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 732/14, a także wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2016 r., sygn. akt I OSK 924/15, w których to orzeczeniach sądy te wyraźnie stwierdziły, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania urlopu dodatkowego winno zapaść w formie rozkazu personalnego posiadającego charakter decyzji administracyjnej.

Zgodnie z przepisem art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Przyjmuje się zgodnie, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla tego sądu oraz organu administracji publicznej zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach, a tym bardziej w orzeczeniach organów administracyjnych wydanych w innych sprawach (por. m.in. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 5, LexisNexis, Warszawa 2012, s. 398; podobnie: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, LexisNexis, Warszawa 2011, s. 691-692 i cyt. tam wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2320/05, LexPolonica nr 402781).

Uznać trzeba, że nawet w przypadku sporu co do stanu faktycznego, będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego (tak również: m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 1999 r., sygn. akt I SA 1089/99, niepublik.).

Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 153 p.p.s.a., rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych.

Niewątpliwie, ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie administracji oraz sądzie, może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku.

Pamiętać należy przy tym, że ocena prawna, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a., to wyjaśnienie przez sąd istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku, a więc nie tylko sama wykładnia w ścisłym tego słowa znaczeniu (tak m. in. /w:/ wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 marca 2004 r., sygn. akt IV SA 3103/02).

Należy ponadto wskazać, że ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku, a także oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku. Te natomiast kwestie, które były już przedmiotem oceny sądu i co do których sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji, ponownie oceniane być nie mogą.

Warto zauważyć, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 426/08, stwierdził jednoznacznie, że związanie samego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku (por. m. in. M. Jagielska, J. Jagielski i R. Stankiewicz /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, po red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, 2 wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2013, s. 592 i powołane tam orzecznictwo).

Mając na względzie powyższe, należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie Komendant Główny Policji bezwzględnie związany był oceną prawną i wskazaniami zawartymi w powołanym wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 732/14 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2016 r., sygn. akt I OSK 924/15.

W tej sytuacji, uznać trzeba, iż odwołanie się przez skarżącego do postanowienia NSA z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2804/13, pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem - po pierwsze - przedmiotem rozpoznania, w której zapadło to postanowienie, było pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] kwietnia 2012 r., a - po drugie - powołane postanowienie NSA wydane zostało znacznie wcześniej, niż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 732/14 oraz wyrok NSA z dnia 4 października 2016 r., sygn. akt I OSK 924/15, w których to orzeczeniach sądy, orzekając bezpośrednio w przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...], miały odmienne stanowisko odnośnie charakteru rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania płatnego urlopu dodatkowego. W tej sytuacji, Komendant Główny Policji, rozpoznając wniosek strony skarżącej z dnia [...] października 2013 r., zobowiązany był zastosować się do poglądu prawnego wyrażonego w powołanych wyżej wyrokach WSA w Warszawie (sygn. akt II SA/Wa 732/14) i NSA (sygn. akt I OSK 924/15).

Mając na względzie powyższe wskazania, stwierdzić należy, iż Komendant Główny Policji słusznie uznał, że zarzuty strony skarżącej nie mogą stanowić podstawy stwierdzenia nieważności spornego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w W., albowiem nie sposób uznać, iż wydając przedmiotowy rozkaz personalny z dnia [...] października2012 r., organ ten dopuścił się któregokolwiek z naruszeń wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a.

Wobec powyższego, należy uznać, że Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] maja 2017 r., nie uchybił normom prawnym zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem podjął wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia sprawy.

Ponadto, poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji, organ ten nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Komendant Główny Policji, utrzymując w mocy swoją decyzję z dnia [...] marca 2017 r., nie dopuścił się również w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa wyrażonej w art. 8 k.p.a., albowiem prowadząc postępowanie w kontekście zastosowania przepisu 156 § 1 k.p.a., wszechstronnie wyjaśnił wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśnił w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego - w świetle powołanego wyżej przepisu k.p.a. - brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] października 2012 r.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.