Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2325/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 13, 15,48
journal: Dz.U. 2012 poz 680
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity
article: ar 7, 8, 77,107
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2015 r. sprawy ze skargi Z. L. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy oddala skargę


UZASADNIENIE

Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. – zaskarżoną skargą przez Z. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2014 r. o odmowie wymienionej skarżącej nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i odmowie udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Decyzja tą objęto również małżonka skarżącej – O. L. oraz małoletnie dzieci: B. P. i E. L.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

Z. L. w dniu 9 kwietnia 2014 r. wniosła w imieniu własnym, męża O. L. oraz małoletnich dzieci: B. P. i E. L. o nadanie statusu uchodźcy. Skarżąca i jej mąż są obywatelami [...], przedstawili dokumenty tożsamości wydane przez władze [...], skarżąca deklaruje narodowość [...]. Wraz z dziećmi zamieszkiwali w J., na K. W dniu [...] lutego 2014 r. skarżąca udała się do siedziby organu paszportowego w J. w celu wymiany paszportu wewnętrznego w związku ze ślubem z O. L. Doszło tam do szamotaniny pomiędzy skarżącą i mężczyzną, który jej groził i chciał zabrać jej dokumenty tożsamości, ponieważ dowiedział się, że jest [...]. Na policji nie przyjęto zgłoszenia tego incydentu. Wówczas skarżąca i jej mąż zdecydowali się na opuszczenie K., miało to miejsce przed referendum. Udali się do rodziców skarżącej, którzy zamieszkiwali na pograniczu [...]-[...], po stronie [...]. Opuścili również to miejsce ze względu na zwiększającą się liczbę żołnierzy [...], a także telefony z [...] policji ponaglające do stawienia się i wymiany paszportu. Skarżąca nie zwróciła się do władz [...] o pomoc, ponieważ nie wierzyła, że mogą coś zrobić i dlatego udała się wraz z rodziną do Polski.

Z. L. stwierdziła, że nie brała udziału w działaniach wojennych, nie była poddana przemocy fizycznej lub psychicznej, nie była nigdy zatrzymana lub aresztowana, nie było przeciwko niej prowadzone nigdy postępowanie sądowe lub administracyjne, nie była nigdy skazana wyrokiem sądu, nie należała do organizacji politycznej, religijnej, kulturalnej, społecznej lub etnicznej. Wnioskodawczyni zaznaczyła natomiast, że była prześladowana ze względu na narodowość [...].

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] maja 2014 r. odmówił Z. L. nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej i udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Organ w uzasadnieniu decyzji przedstawił motywy wniosku skarżącej oraz na podstawie opracowań Ośrodka Studiów Wschodnich i Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia Urzędu do Spraw Cudzoziemców omówił sytuację w kraju pochodzenia. Odniósł się m. in. do sytuacji ludności opuszczającej K., której udzielana jest pomoc na obszarze [...] nieobjętym działaniami zbrojnymi. W tym kontekście organ uznał, że Z. L., jej mąż i małoletnie dzieci w istocie podlegali prześladowaniu, jednak posiadają możliwość bezpiecznego zamieszkania w innym regionie kraju pochodzenia, gdzie ich życiu i zdrowiu nie będzie zagrażało niebezpieczeństwo i gdzie nie będą narażeni na łamanie ich praw. Organ odmówił im nadania statusu uchodźcy, ponieważ stwierdził, że w przypadku powrotu na [...] brak jest podstaw do uznania, iż mogliby się obawiać prześladowania ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych. Nie było również podstaw do udzielenia cudzoziemce ochrony uzupełniającej, ponieważ po powrocie na [...] nie istniało ryzyko doznania poważnej krzywdy, nieludzkiego lub poniżającego traktowania, tortur albo karania, nie jest tam wymierzana i wykonywana kara śmierci. Organ stwierdził także, że nie zachodzą przesłanki udzielenia zgody na pobyt tolerowany, ponieważ decyzja obejmuje całą rodzinę cudzoziemki, a powrót do kraju pochodzenia nie naruszy praw dziecka ani zasady ochrony życia rodzinnego. Nie są zagrożone także prawa cudzoziemki do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego.

Po rozpoznaniu odwołania Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. utrzymała w mocy decyzję z dnia [...] maja 2014 r. Zdaniem Rady poglądy Z. L., że K. powinien pozostać [...], mogły być powodem prześladowania na terenie K. zajętego przez [...], jednak nie stanowi to dostatecznego uzasadnienia dla obawy prześladowania na terenie całej [...], a w konsekwencji udzielenia ochrony międzynarodowej. Cudzoziemka nie skorzystała także z możliwości ochrony wewnętrznej oferowanych przez jej kraj pochodzenia. W pozostałym zakresie Rada podtrzymała stanowisko wyrażone w decyzji organu pierwszej instancji.

Z. L. w skardze na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2014 r. podniosła zarzuty naruszenia art. 1 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców, sporządzonej w Genewie dnia 21 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r., Nr 119, poz. 515) oraz Protokołu dotyczącego statusu uchodźców sporządzonego w Nowym Jorku dnia 31 stycznia 1967 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 517) przez stwierdzenie, że skarżąca nie jest uchodźcą w rozumieniu tych przepisów. Zdaniem skarżącej naruszono także art. 7, art. 8, art. 77 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) - dalej w skrócie: "K.p.a.", przez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego, niewłaściwe uzasadnienie decyzji oraz prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie do organów państwa. Zdaniem skarżącej, obecny konflikt na [...] grozi wybuchem wojny, która dotknie cały kraj. Z tego względu skarżąca, a w szczególności jej mąż, który zostałby wtedy powołany do czynnej służby w armii, mogą być narażeni na utratę życia. Skarżąca oraz jej rodzina zintegrowali się z polskim społeczeństwem i nie chcą wracać do kraju pochodzenia. Z. L. wskazała także, że organ nie przeprowadził przesłuchania jej męża, co doprowadziło do pominięcia wyjaśnień na korzyść skarżącej. Skarżąca załączyła do skargi zaświadczenie i opinię ze szkoły syna B. P., zaświadczenie, że skarżąca i jej mąż uczestniczą w kursie języka polskiego, płytę CD z informacjami dotyczącymi sytuacji uchodźców z K. na [...] oraz wniosła o dopuszczenie ich jako dowodu w sprawie.

Rada do Spraw Uchodźców – w odpowiedzi na skargę - podtrzymała stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniosła o oddalenie skargi. Zdaniem Rady załączone dowody nie mają znaczenia dla sprawy, ponieważ są to informacje ogólnodostępne i nie zawierają informacji o prześladowaniu uciekinierów z K. na terenie całej [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego.

Stosownie do art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680 ze zm.), cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Przepis ten jest odpowiednikiem art. 1A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie 28 lipca 1951 r. Uregulowanie to ma charakter taksatywny, zawiera katalog przesłanek warunkujących nadanie statusu uchodźcy i nie obejmuje on ofiar wojen, klęsk żywiołowych, głodu, sytuacji rodzinnej, braku pracy i możliwości nauki, czy biedy. Uchodźcą jest więc osoba, która spełnia kryteria zawarte w przytoczonej definicji, a której kluczowy element stanowi “uzasadniona obawa przed prześladowaniem", wskazujący podstawowe cechy uchodźcy. Definicja ta posługuje się elementem subiektywnym, albowiem "obawa" jest odczuciem indywidualnym, stanem umysłu osoby ubiegającej się. Pojęciu "obawa" towarzyszy określenie “uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz że musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń ubiegającego się. Oświadczenia te nie mogą być jednak rozważane w oderwaniu od sytuacji, która je określa. Termin "uzasadniona obawa" łączy zatem element subiektywny i obiektywny, i oba – jak wskazane zostało w podręczniku Zasady i tryb ustalania statusu uchodźcy Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców (Genewa, styczeń 1992 r.) – muszą być brane pod uwagę w procedurze ustalania statusu. Dla przyjęcia, że ocena, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, musi być więc dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno-ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy.

Przenosząc powyższe reguły na grunt kontrolowanej sprawy, stwierdzić należy, że z uzasadnień wydanych decyzji wynika, że organy dokładnie przeanalizowały treść oświadczeń cudzoziemki zawartych we wniosku o nadanie statusu uchodźcy oraz treść jej wypowiedzi złożonych podczas późniejszych przesłuchań. Analiza materiału dowodowego nie wskazuje, aby w stosunku do skarżącej istniały rzeczywiste obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia. Skarżąca nie wykazała, że posiada uzasadnione, a nie tylko domniemane obawy przed prześladowaniami. Nie potwierdziła obiektywnego charakteru deklarowanych zagrożeń dla jej bezpieczeństwa, wolności, zdrowia i życia. Przede wszystkim nie wykazała, aby władze kraju pochodzenia skarżącej, prowadziły wobec niej działania noszące znamiona prześladowań w rozumieniu art. 13 powołanej ustawy. Zgodzić się więc należy ze stanowiskiem organów, że powód, który wskazała skarżąca, nie stanowi wystarczającej przesłanki do nadania statusu uchodźcy, gdyż nie ma on charakteru prześladowań ze strony władz, ani prześladowań, przed którymi władze nie byłyby w stanie zapewnić obywatelowi należytej ochrony. Słuszne jest zatem stanowisko Rady wobec poczynionych ustaleń, z których wynika, że skarżąca ani jej rodzina nigdy nie brała czynnego udziału w działaniach wojennych, nie była zatrzymana ani aresztowana, nie była poddana przemocy fizycznej, nigdy nie prowadzono wobec niej postępowania sądowego lub administracyjnego, nigdy nie była skazana wyrokiem sądu, nie może stanowić podstawy do objęcia takiej osoby ochroną międzynarodową. Mając na uwadze powyższe Sąd podzielił w pełni argumentację organów administracyjnych, że skarżąca nie spełnia przesłanek do nadania statusu uchodźcy, co w oparciu o treść art. 19 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy skutkuje odmową nadania statusu uchodźcy.

W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez:

1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji,

2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie,

3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego

- i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia.

Organy zasadnie przyjęły, że w stosunku do skarżącej i jej rodziny nie mają zastosowania przesłanki wymienione w powyższym przepisie. W szczególności, brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżąca ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być realnie narażona na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie ze strony władz lub innych podmiotów w przypadku powrotu do kraju pochodzenia.

W związku z powyższym, organ administracji słusznie uznał, że cudzoziemka nie potrzebuje międzynarodowej ochrony, bowiem nie spełnia przesłanek uzasadniających uznanie jej za uprawnioną do nadania statusu uchodźcy ani udzielenia jej ochrony uzupełniającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, określonych w art. 13 ust 1 i art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że zgodnie z dyspozycją przepisu art. 48 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, w ramach prowadzonego postępowania o nadanie statusu uchodźcy organy administracji państwowej zobowiązane są do ustalenia czy w przypadku odmowy uznania za uchodźcę oraz odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej zachodzą przesłanki do udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z przyczyn, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a, jeżeli nie sprzeciwiają się temu okoliczności określone w art. 97 ust. 1 a.

Przechodząc do oceny istnienia w niniejszej sprawie przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany, wskazać należy, że zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie:

1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.;

1a) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu;

2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca.

Mając zatem na uwadze ustalenia dokonane w trakcie prowadzonego postępowania statusowego, organy prawidłowo przyjęły, że skarżąca nie uwiarygodniła, że jest narażona na wymienione naruszenia praw człowieka. Nie przedstawiła bowiem żadnego wiarygodnego dowodu, że władze kraju pochodzenia lub inne podmioty podejmowały krzywdzące wobec niej działania mające związek z wyjazdem z kraju pochodzenia i nie wykazała w wystarczającym stopniu, że władze [...] nie mogły lub nie chciały zapewnić jej ochrony w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy. W istocie zarzuty skargi sprowadzają się do próby zakwestionowania poczynionych przez organy ustaleń faktycznych, do ich nieadekwatności w stosunku do aktualnej sytuacji politycznej na [...].

Analiza sytuacji na [...], na podstawie opracowań i ekspertyz wskazuje, że [...] nie jest stroną żadnego międzynarodowego konfliktu zbrojnego, który miałby być źródłem powszechnego stosowania w tym kraju przemocy względem ludności cywilnej, a konflikt mający miejsce na [...] nie jest konfliktem o charakterze zbrojnym w rozumieniu art. 15 ust. 3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Nie można również jeszcze mówić o występującym w tym kraju zespole zjawisk stanowiących wewnętrzny konflikt zbrojny, który stanowiłby poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia i zdrowia skarżącej. Obecnie nie można mówić, o tym by na [...] miało miejsce powszechne naruszanie praw człowieka lub stosowanie przemocy wobec ludności cywilnej. Twierdzenia zatem skarżącej, że sytuacja w jej kraju pochodzenia stanowi dla niej zagrożenie i uniemożliwia jej powrót do kraju nie znajduje uzasadnienia. Podobnie twierdzenia o zagrożeniu dla męża skarżącej wiążącym się z poborem do armii nie zostały poparte stosownymi dowodami i opierają się wyłącznie na subiektywnej obawie skarżącej.

Ponadto, jak wynika z analizy materiału dowodowego, skarżąca nie należała nigdy do żadnej organizacji politycznej, nie była członkiem, ani też nie była powiązana ze strukturami wojskowymi (np. separatystów). Za potwierdzeniem braku zainteresowania władz osobą skarżącej należy fakt nieutrudniania jej przez władze kraju pochodzenia poruszania się po jej terytorium i opuszczenia jej granic. Ponownie podkreślić należy, że z materiału dowodowego sprawy nie wynika, aby skarżącej groziły prześladowania ani innego rodzaju represje w chwili opuszczenia kraju i aby stan ten uległ zmianie w chwili obecnej. Zauważyć również należy, że w przypadku skarżącej istnieje możliwość tzw. ucieczki wewnętrznej, czyli faktyczna możliwość zamieszkania w innym, bezpiecznym regionie [...], co w następstwie wskazuje na brak potrzeby udzielania cudzoziemce ochrony międzynarodowej.

Według art. 18 ust. 1 ustawy o udzielaniu ochrony, jeżeli na części terytorium kraju pochodzenia nie zachodzą okoliczności uzasadniające obawę cudzoziemca przed prześladowaniem lub doznaniem poważnej krzywdy i istnieje uzasadnione przypuszczenie, że cudzoziemiec będzie mógł bezpiecznie i legalnie przemieścić się na tę część terytorium i zamieszkać na niej, uznaje się, że nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem lub rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy w kraju pochodzenia. Natomiast art. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z 13 grudnia 2011r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do uzyskania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (tzw. dyrektywa kwalifikacyjna) stanowi, że oceniając wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, państwa członkowskie mogą stwierdzić, że wnioskodawca nie potrzebuje ochrony międzynarodowej, jeżeli na części terytorium w jego kraju pochodzenia a) nie zachodzi uzasadniona obawa, że będzie on prześladowany, lub nie istnieje realne niebezpieczeństwo, że dozna on poważnej krzywdy lub, b) ma dostęp do zdefiniowanej w art. 7, ochrony przed prześladowaniem lub poważną krzywdą; a także może on bezpiecznie i legalnie pojechać i uzyskać wstęp do tej części kraju oraz można racjonalnie oczekiwać, że może on się tam osiedlić (ust. 1).

W tym miejscu należy zauważyć, że skarżąca bez żadnych przeszkód wyjechała z K. do K. W drodze do Polski przez terytorium [...] nie była prześladowana, poddawana przemocy fizycznej i psychicznej. Nie wskazała także żadnych okoliczności, które obiektywnie uniemożliwiałby jej osiedlenie się w Centralnej lub Zachodniej [...] w ramach tzw. wewnętrznej emigracji.

W ocenie Sądu, wydanie decyzji odmawiających skarżącej nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej i zgody na pobyt tolerowany, nie narusza w jakikolwiek sposób jej prawa do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie człowieka i podstawowych wolności. Stąd brak jest podstaw do udzielenia cudzoziemce zgody na pobyt tolerowany.

Zatem, w ocenie Sądu, organ trafnie orzekł, w oparciu o posiadany materiał dowodowy, że przytoczone przez skarżącą okoliczności nie dają podstaw uzasadniających obawę przed prześladowaniem z powodów, o których mówi art. 1A pkt 2 Konwencji Genewskiej oraz nie uzasadniają udzielenia ochrony uzupełniającej lub zgody na pobyt tolerowany. Decyzja skierowana do skarżącej obejmuje także jej męża i małoletnie dzieci, dlatego nie doszło do naruszenia prawa do życia rodzinnego skarżącej.

Sąd również nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie naruszenia przepisów postępowania, tj. naruszenia treści art. 7, art. 8, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. Organ odniósł się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wziął pod uwagę okoliczności, na które powoływała się w postępowaniu skarżąca oraz szczegółowo wskazał, które z nich uznał za udowodnione i jaki miało to wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Takie działanie organu pogłębia zaufanie stron do administracji państwowej.

W odniesieniu do przesłuchania męża skarżącej należy stwierdzić, że materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu był wystarczający dla wydania rozstrzygnięcia i nie było potrzeby przeprowadzania kolejnych dowodów w sprawie. Skarżąca nie wskazała, by okoliczności, co do których miał wypowiedzieć się jej mąż, mogły dać inny obraz sprawy, w szczególności że prześladowanie psychiczne w [...] dotyczyło głównie samej skarżącej ze względu na jej [...] pochodzenie. W razie zaś jakichkolwiek zmian, zaistnienia nowych okoliczności, w tym dotyczących sytuacji politycznej w kraju pochodzenia, czyli innych podstaw faktycznych bądź prawnych, uprawnieniem skarżącej jest rozważenie wniesienia nowego wniosku o nadanie statusu uchodźcy.

Również Sąd na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. odmówił dopuszczenia dowodu uzupełniającego z dokumentów dołączonych do skargi, ponieważ po pierwsze nie mają one wpływu na wynik postępowania, dotyczyły jedynie ogólnodostępnych informacji o sytuacji w kraju pochodzenia oraz poziomu integracji skarżących z polskim społeczeństwem. Nie są to okoliczności, które należy brać pod uwagę w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy prowadzonego na podstawie przepisów ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony; po drugie wszystkie te dokumenty zostały sporządzone po dniu wydania zaskarżonej decyzji, tj. po [...] sierpnia 2014 r., a dla rozstrzygnięcia sprawy i organu miarodajny jest stan sprawy na dzień wydania decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.