Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 791/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art.  95 pkt 1, art. 97a
journal: Dz.U. 2019 poz 330
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres jednego roku z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym aktem - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." – Minister Obrony Narodowej utrzymał w mocy swoje orzeczenie z [...] grudnia 2019 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. z [...] sierpnia 2019 r., którą przyznano [...] M. C., zwanemu dalej "Oficerem". świadczenie pieniężne z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Rozstrzygnięcie z [...] sierpnia 2019 r. będzie nazywane dalej "decyzją o świadczeniu".

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przywołano następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy:

- w aktach sprawy znajdują się poniższe dokumenty:

- decyzja Ministra Obrony Narodowej z [...] lutego 2019 r., z której wynika, że Oficera zwolniono z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] lipca 2019 r.;

- wniosek Oficera z [...] sierpnia 2019 r. o przyznanie uprawnień do świadczenia pieniężnego z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej;

- decyzja o świadczeniu;

- zawiadomienie z [...] września 2019 r. o wszczęciu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o świadczeniu;

- zapewniono stronie czynny udział w postępowaniu; skorzystała z tego uprawnienia zapoznając się - [...] września 2019 r. - z aktami sprawy oraz przedstawiając swoje stanowisko w formie pisemnej; w piśmie z [...] października 2019 r. (data wpływu) nie wyraziła zgody na stwierdzenie nieważności decyzji o świadczeniu; w kolejnym wystąpieniu – z [...] października 2019 r. - Oficer stwierdził, że w dniu złożenia wypowiedzenia przez niego stosunku służbowego pełnił zawodową służbę wojskową w rezerwie kadrowej; w związku z tym nie zaistniała sytuacja do zastosowania przesłanki wynikającej z art. 97a ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 330 ze zm.), zwanej dalej "ustawą pragmatyczną"; w tym dniu nie zajmował stanowiska służbowego, na które został wyznaczony rozkazem z [...] sierpnia 2018 r.; tym samym nie sposób stwierdzić, aby decyzja o świadczeniu rażąco naruszała prawo,

- ponieważ akta postępowania - w tym akta emerytalne - nie zawierały informacji, z jakim dniem Oficer objął obowiązki na stanowisku [...] Wydziału w Służbie Wywiadu Wojskowego, pismem z [...] października 2019 r. wystąpiono do Szefa Służby Wywiadu Wojskowego o przekazanie stosownych informacji w tym zakresie,

- [...] listopada 2019 r. do organu wpłynęła następująca informacja Dyrektora Biura Kadr Służby Wywiadu Wojskowego:

- Oficera wyznaczono na stanowisko [...] Wydziału rozkazem personalnym Szefa Służby Wywiadu Wojskowego z [...] grudnia 2008 r.;

- wyznaczenie i objęcie obowiązków nastąpiło [...] stycznia 2009 r.;

- rozkazem personalnym Szefa Służby Wywiadu Wojskowego z [...] sierpnia 2018 r. - w ramach dotychczasowego stanowiska – Oficer otrzymał wyższą grupę uposażenia (U-16B),

- decyzją z [...] grudnia 2019 r. stwierdzono nieważność decyzji o świadczeniu,

- sprawa jest rozpatrywana wobec wniosku Oficera o ponowne rozpatrzenie sprawy,

- przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określa enumeratywnie art. 156 § 1 K.p.a.,

- organ administracji publicznej stwierdza m.in. nieważność decyzji, którą wydano bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.),

- tryb stwierdzenia nieważności decyzji jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 K.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej; orzekający w tym trybie organ administracji publicznej ma jedynie uprawnienia kasacyjne - rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w tym trybie decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a.; postępowanie prowadzone w trybie nieważnościowym jest więc samodzielnym postępowaniem administracyjnym, ograniczonym przesłankami uzasadniającymi stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego; rozpatrując sprawę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie rozstrzyga się jej więc ponownie merytorycznie, lecz orzeka wyłącznie w kwestii kwalifikowanej wadliwości kontrolowanego aktu administracyjnego,

- bezspornie zwolniono Oficera z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] lipca 2019 r.; z tego tytułu przyznano i wypłacono mu świadczenie pieniężne, należne przez okres jednego roku - na podstawie art. 95 pkt 1 ustawy pragmatycznej,

- bezspornie również - w wynikającym z dokumentacji postępowania stanie faktycznym - Oficer spełnił przesłanki określone w art. 96 ust. 1 ustawy pragmatycznej - warunkujące otrzymywanie świadczenia określonego w art. 95 pkt 1 tego aktu,

- w myśl przywołanego przepisu, żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 94 wymienionej ustawy, przysługuje - przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby - wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne, w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby,

- powyższe świadczenie pieniężne przysługuje - z zastrzeżeniem art. 96 ust. 2-4 ustawy pragmatycznej - żołnierzowi który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez co najmniej 15 lat; stanowi to podstawowe kryterium nabycia uprawnień do przedmiotowego świadczenia pieniężnego,

- w art. 97a ustawy pragmatycznej ustalono jednak odrębne reguły ustalania wysokości świadczenia pieniężnego z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej,

- wydając natomiast decyzję o świadczeniu, w oparciu o art. 95 pkt 1 ustawy pragmatycznej, organ emerytalny nie analizował w trakcie postępowania, czy w przypadku Oficera nie powinna znaleźć zastosowanie norma szczególna z art. 97a danego aktu,

- zgodnie ze wskazanym przepisem, w przypadku wypowiedzenia przez żołnierza zawodowego stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej w okresie dwunastu miesięcy od dnia objęcia przezeń wyższego stanowiska służbowego albo stanowiska służbowego o tym samym stopniu etatowym, lecz z wyższą grupą uposażenia, podstawę wymiaru należności, o których mowa w art. 94 oraz 95 pkt 1 i 2 ustawy pragmatycznej, ustala się, przyjmując uposażenie należne żołnierzowi na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym,

- w decyzji z [...] grudnia 2019 r. prawidłowo wyłożono art. 97a ustawy pragmatycznej; z wykładni językowej tego przepisu jednoznacznie wynika, że przesłanki do jego zastosowania są następujące:

- złożenie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez żołnierza zawodowego, w myśl art. 111 pkt 9 lit. a ustawy pragmatycznej;

- objęcie obowiązków przez żołnierza zawodowego na wyższym stanowisku służbowym albo na stanowisku służbowym z tym samym stopniem etatowym, lecz z wyższą grupą uposażenia w okresie dwunastu miesięcy od daty złożenia przedmiotowego wypowiedzenia,

- wykładnia językowa art. 97a ustawy pragmatycznej jest wystarczająca i nie wymaga stosowania innych,

- z odpisu przebiegu służby wojskowej oraz zgromadzonej dokumentacji postępowania wynika:

- do [...] września 2018 r. Oficer pełnił zawodową służbę wojskową na stanowisku [...] Wydziału - zaszeregowanym do niższej grupy uposażenia (U16A);

- z dniem [...] września 2018 r. zwolniono go z zajmowanego stanowiska i wyznaczono na stanowisko [...] Wydziału - zaszeregowane do wyższej grupy uposażenia (U16B) – tak rozkaz personalny z [...] sierpnia 2018 r.;

- [...] stycznia 2019 r. Oficera przeniesiony do rezerwy kadrowej Ministra Obrony Narodowej - do pełnienia służby wojskowej w Dowództwie Operacyjnym Rodzajów Sił Zbrojnych;

- [...] stycznia 2019 r. zarejestrowano dokonane przez Oficera wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej,

- mając na uwadze datę objęcia stanowiska - wynikającą z rozkazu personalnego z [...] sierpnia 2018 r. - i datą wypowiedzenia dokonanego przez Oficera ustalenie uprawnień do przedmiotowego świadczenia z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej odbyło się z rażącym naruszeniem art. 95 pkt. 1 ustawy pragmatycznej; [...] stycznia 2019 r. zarejestrowano bowiem wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonane przez Oficera,

- data złożenia wypowiedzenia przez Oficera wskazuje zatem na obowiązek zastosowania przez organ emerytalny normy szczególnej - art. 97a ustawy pragmatycznej,

- tym samym decyzja o świadczeniu narusza rażąco art. 95 pkt. 1 ustawy pragmatycznej; organ emerytalny - z uwagi na spełnienie kryteriów wynikających z tego przepisu - winien obligatoryjnie uwzględnić stawki uposażenia przysługujące Oficerowi na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym,

- powyższa wadliwość decyzji o świadczeniu - godząca w podstawę prawną przyznanej należności pieniężnej - jest na tyle rażąca, że uzasadnia stwierdzenie jej nieważności,

- przeprowadzone ponownie postępowanie nieważnościowe dotyczące decyzji o świadczeniu nie potwierdziło innych przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1 i 3-7 K.p.a.,

- odnosząc się do zarzutów, przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazano:

- do pełnego zrozumienia art. 97a ustawy pragmatycznej wystarczy wykładnia językowa tego przepisu; w procesie wykładni prawa podstawowe znaczenie ma wykładnia językowa; dopiero gdy jest ona niewystarczająca należy sięgnąć do wykładni systemowej (tak: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 1999 r., sygn. akt I KZP 11/99),

- wbrew twierdzeniom Oficera, kluczowymi przesłankami do zastosowania art. 97a ustawy pragmatycznej jest złożenie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej w okresie od dwunastu miesięcy od daty objęcia obowiązków na wyższym stanowisku służbowym lub tożsamym stanowisku służbowym zaszeregowanym do wyższej grupy uposażenia; fakt zmiany tego stanowiska - przeniesienia do rezerwy kadrowej - nie stanowi przesłanki wykluczającej zastosowanie wspomnianego przepisu; nie zawiera on bowiem żadnej przesłanki wykluczającej; skoro ustawodawca nie przewidział wykluczenia, dotyczącego żołnierzy przeniesionych do rezerwy kadrowej, nie ma podstaw do domniemywania jego istnienia i dokonywania wykładni art. 97a ustawy pragmatycznej - jak czyni to Oficer; wobec istnienia danej regulacji wymagałoby to wyraźnej normy prawnej; w obecnym stanie prawnym przepisu takiego nie ma; istotne znaczenie ma objęcie "wyższego" stanowiska służbowego lub stanowiska zaszeregowanego do wyższej grupy uposażenia i złożenie wypowiedzenia w okresie 12 miesięcy od objęcia stanowiska,

- potwierdza to analiza pkt 23 uzasadnienia ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1355); zadaniem art. 97a ustawy pragmatycznej było ograniczenie liczby wypowiedzeń stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez żołnierzy wyznaczonych na wyższe stanowiska służbowe, którzy bezpośrednio po takim wyznaczeniu wypowiadają stosunek zawodowej służby wojskowej; stąd art. 97a wprowadza zasadę ograniczającą uprawnienia tych żołnierzy w zakresie ustalenia podstawy wymiaru świadczeń przysługujących z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, uwzględniając uposażenie należne żołnierzowi na poprzednim stanowisku służbowym,

- błędne są również wywody jakoby było nielogiczne unieważnienie decyzji o świadczeniu w całości, gdy - co do zasady - organ nie kwestionuje prawa Oficera do przedmiotowego świadczenia, a organ mógłby rozpatrywać sprawę stwierdzenia nieważności, co najwyżej do tej części należności, którą uznano za nieprawidłowo przyznaną; na uzasadnienie wywodów przywołano wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 lipca 2016 r. (sygn. akt I OSK 2520/14 – dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych); z jego uzasadnienia wynika jednak, że dopuszczalne jest stwierdzenie nieważności części decyzji administracyjnej w szczególności, gdy rozstrzygnięcie decyzji składa się z kilku elementów, z których każdy mógłby być przedmiotem rozstrzygnięcia w osobnej decyzji, co określane jest także jako wydanie decyzji składającej się z kilku decyzji częściowych; podkreślono tam, że nie ma reguły generalnej, kiedy jest możliwe stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej w części; unieważnienie części decyzji może nastąpić wtedy, gdy tylko unieważniana część zawiera wady z art. 156 § 1 K.p.a., a wadliwość rozstrzygnięcia nie wywiera wpływu na treść pozostałych zawartych w decyzji rozstrzygnięć; ponadto wolny od wad fragment decyzji, któremu nie odmawia się skuteczności, powinien stanowić rozstrzygnięcie, mogące samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym,

- uszło też uwadze Oficera, że dotyczące przyznania uprawnień rozstrzygnięcie wydano na podstawie art. 95 ustawy pragmatycznej; z uwagi na wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 97a ustawy pragmatycznej, winna być natomiast zupełnie inna podstawa prawna rozstrzygnięcia; zmianie uległyby ponadto składniki uposażenia; w myśl określonej w danym przepisie formuły, organ emerytalny winien bowiem przyjąć składniki uposażenia przysługujące Oficerowi na poprzednim stanowisku służbowym;

- zakładając zatem, że stwierdzenie nieważności decyzji o świadczeniu jest prawidłowe, wydanie kolejnej decyzji będzie wymagać nie tylko zmiany podstawy prawnej, ale również wszystkich składników przysługującego świadczenia, z uwagi na normę nakładającą na organ uwzględnienie uposażenia należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym.

W skardze zarzucono naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez uznanie, że przy ustalaniu Oficerowi prawa do świadczenia pieniężnego z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej doszło do rażącego naruszenia art. 97a ustawy pragmatycznej. Tymczasem wyniki wykładni językowej, systemowej oraz funkcjonalnej art. 97a nie prowadzą w przedmiotowej sprawie do jednolitych rezultatów.

W szerokim uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższy zarzut. Podkreślano, że w aktualnym orzecznictwie sądów zwraca się uwagę na obowiązek równoległego zastosowania zarówno wykładni językowej, jak i celowościowej oraz systemowej, oraz przyjmuje zasadę braku dominacji jednej z tych metod odkodowania treści przepisu. Podnoszono też, że także samo zastosowanie wykładni językowej nie prowadzi w przypadku art. 97a ustawy pragmatycznej do jednoznacznych wniosków, co do treści tej normy prawnej. W treści przepisu nawiązano do dnia objęcia przez żołnierza stanowiska o tym samym stopniu etatowym, lecz z wyższą grupą uposażenia zaś - w konkretnej sprawie - Oficer na dzień złożenia wniosku o zwolnienie ze służby, danego stanowiska już nie zajmował - przeniesiono go ze stanowiska [...] Wydziału do rezerwy kadrowej. Mogło to rodzić wątpliwości, czy w takim przypadku dany przepis znajdzie zastosowanie. Istnienie takiej wątpliwości wyklucza przyjęcie, jakoby doszło do rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., co jest warunkiem stwierdzenia nieważności decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym wobec treści § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. poz. 1758, ze zm.), § 4 zarządzenia nr 21 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2020 r. w sprawie wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 ustalonych w zarządzeniu nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. oraz § 1 pkt 2 i § 3 zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym – tak zarządzenie k. 37 akt sądowych.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Trafna jest argumentacja organu administracji, gdy chodzi o wskazanie prawnych i faktycznych uwarunkowań sprawy. Zreferowano m.in. treść, mających w sprawie zastosowanie przepisów oraz słusznie skonstatowano, że decyzję o świadczeniu wydano z rażącym naruszeniem prawa, na skutek pominięcia treści normatywnej art. 97a ustawy pragmatycznej, który w danej sprawie powinien był znaleźć zastosowanie. Skutki tego były istotne, skoro prowadziło to do orzeczenia o wypłacie świadczenia w niewłaściwej (zawyżonej) wysokości. Z uwagi na uprzednie pełne przytoczenie, ponowne powtarzanie stanowiska organu byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje je za własne, z zastrzeżeniem zamieszczonym w końcowej części uzasadnienia.

Wobec zarzutów skargi dodać należy jedynie, co następuje.

Trafnie zauważono w skardze, że w aktualnym orzecznictwie sądów podkreśla się istotną rolę stosowania równolegle innych metod wykładni niż językowo-logiczna. Nie zagłębiając się kwestię, czy stanowisko takie jest zasadne, trzeba wskazać, że nie ma to istotnego znaczenia z perspektywy rozpoznawanej sprawy. Należy podkreślić za organem, że brzmienie przepisu - wbrew wywodom skargi - jest jednoznaczne w tym zakresie, gdzie w jego hipotezie zakreślono, kiedy znajdzie on zastosowanie. Chodzi o przypadek wystąpienia mniej niż rocznego okresu pomiędzy czasem podwyższenia uposażenia żołnierza oraz złożeniem przezeń wniosku o wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. W takim przypadku uprawnienie do świadczenia po odejściu ze służby pozostaje w związku z uprzednio, pobieranymi przezeń poborami a nie ostatnimi. Jak trafnie zauważa organ z treści danej normy nie wynika, aby znaczenie w sprawie miało to, czy na dzień wypowiedzenia stosunku służbowego, żołnierz zajmuje nowe stanowisko bądź to, na którym podniesiono mu uposażenie. Także przy odwołaniu się do innych metod wykładni danej regulacji – w tym, przy uwzględnieniu wyrażonej w uzasadnieniu noweli ustawy pragmatycznej woli prawodawcy - nie sposób znaleźć racjonalnych przesłanek, aby dana regulacja nie miała dotyczyć Oficera. O ile nie wypowiedziałby on stosunku służbowego, pozostawałby nadal w dyspozycji, jako zaplecze kadrowe. Wolą prawodawcy było zaś ograniczenie przypadków opuszczenia służby przez żołnierzy bezpośrednio po podniesienie im uposażenia - przyjęto tu okres 12 miesięczny.

Biorąc pod uwagę powyższe uwarunkowania zaskarżony akt jest zgodny z prawem. W szczególności nie naruszono przepisu prawa materialnego, zakreślającego warunki, gdy decyzja dotknięta jest wadą nieważności – tu: jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa - co potwierdza się stosownym orzeczeniem organu administracji (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Z kolei żadne istotne okoliczności faktyczne sprawy nie są sporne - daty objęcie przez Oficera stanowiska służbowego o tym samym stopniu etatowym, lecz z wyższą grupą uposażenia (z dniem [...] września 2018 r. – wobec rozkazu z [...] sierpnia 2018 r.) oraz wypowiedzenia przezeń w stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej (wpływ wniosku – [...] stycznia 2019 r.). Z kolei - wydając decyzję o świadczeniu - uwzględniono ostatnie uposażenie Oficera, z oczywistym pominięciem reguły art. 97a ustawy pragmatycznej. Bez znaczenie dla wyniku sprawy pozostaje oczywisty błąd, popełniony w jednym passusie uzasadnienia skarżonego aktu. Mianowicie na str. 5 ak. 5 od doły wskazano, że rażąca wadliwość decyzji o świadczeniu wynika z naruszenia art. 95 pkt 1 ustawy pragmatycznej, wobec braku zastosowania wynikających z tego przepisu reguł ustalenia wysokości świadczenia. W kontekście pozostałych wywodów organu wnosić trzeba jednoznacznie, że w danej wypowiedzi chodziło w istocie o oczywiste pominięcie treści art. 97a danej ustawy, zaś konkretną jednostkę redakcyjną – art. 95 pkt. 1 – wskazano tu omyłkowo.

Zarówno więc argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jego uchylenia.

Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.