Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1705/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Utrzymano w mocy zarządzenie - art. 260 §1 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 260 par. 1 i par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Andrzej Kania po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2016 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku A. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. S. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2016 r.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 12 lipca 2016 r. (złożonym w terminie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi) skarżący A. S. wniósł o przyznanie prawa pomocy, powołując się na trudną sytuację finansową. Wobec powyższego, w wykonaniu zarządzenia starszego referendarza sądowego, przy piśmie Sądu z 26 lipca 2016 r., przesłano skarżącemu - stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257) - urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej (PPF), zobowiązując do wypełnienia przedmiotowego formularza przez skarżącego i odesłania go Sądowi - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Odpowiadając na powyższe wezwanie Sądu, skarżący nadesłał w ww. terminie złożony na urzędowym formularzu (PPF) wniosek o przyznanie prawa pomocy w terminie, w którym nie została wypełniona rubryka nr 4.2. dotycząca żądania ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika.

W związku z tym, w wykonaniu zarządzenia starszego referendarza sądowego, pismem Sądu z 23 sierpnia 2016 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie sprecyzowania żądania prawa pomocy poprzez wypełnienie przez skarżącego rubryki nr 4.2. formularza PPF (niepotrzebną treść skreślić) - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia przedmiotowego wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W tym celu do wezwania załączono (nadesłany uprzednio przez skarżącego do akt niniejszej sprawy) formularz wniosku PPF, pozostawiając w aktach sprawy jego kserokopię. Przedmiotowe wezwanie Sądu doręczono osobiście skarżącemu 31 sierpnia 2016 r. Natomiast w dniu 12 września 2016 r. skarżący nadał w urzędzie pocztowym prawidłowo wypełniony wniosek o przyznanie prawa pomocy, w którym domagał się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego.

Zarządzeniem z dnia 16 września 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, podnosząc, iż skarżący nadał uzupełniony formularz PPF w urzędzie pocztowym po upływie siedmiodniowego terminu. Odpis ww. zarządzenia doręczono osobiście skarżącemu 10 października 2016 r.

W dniu 31 października 2016 r. skarżący nadał sprzeciw od zarządzenia starszego referendarza sądowego z 16 września 2016 r., które – zdaniem skarżącego - jest niesłuszne i niesprawiedliwe. Jednocześnie skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu, motywując ten wniosek stanem zdrowia.

Postanowieniem z dnia 21 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywrócił skarżącemu termin do wniesienia sprzeciwu. Powyższe orzeczenie nie zostało zaskarżone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 260 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (pkt 6 dotyczy wydawanie zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania), Sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym.

W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast w myśl art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

W niniejszej sprawie skarżącemu doręczono w dniu 31 sierpnia 2016 r. urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej (PPF) w celu wypełnienia rubryki nr 4.2. i odesłania do Sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia przedmiotowego wniosku bez rozpoznania. Zatem siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku upływał 7 września 2016 r. Mając na uwadze fakt, że skarżący nadał uzupełniony formularz PPF w urzędzie pocztowym w dniu 12 września 2016 r., a więc po upływie siedmiodniowego terminu, należy stwierdzić, iż w tej sytuacji starszy referendarz sądowy słusznie zastosował rygor przewidziany w przepisie art. 257 p.p.s.a., pozostawiając wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.

Niezależnie od niniejszego rozstrzygnięcia, podkreślić należy, że stosownie do art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. W niniejszej sprawie skarżący w piśmie z 5 listopada 2016 r. zawarł kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, któremu zostanie nadany dalszy bieg.