Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 233/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-05-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Zwolniono od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2, art. 245 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi L. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zarzutów p o s t a n a w i a zwolnić L. G. z obowiązku uiszczania kosztów sądowych w całości.


UZASADNIENIE

W skardze na opisane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. L. G. zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Jak wynika z treści wniosku oraz nadesłanych dokumentów skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe mimo, iż w jej mieszkaniu przebywa również były mąż (małżeństwo zostało rozwiązane w 1982 r.), który zajmuje jeden pokój. Skarżąca podała, iż z uwagi na jego zły stan zdrowia opiekuje się nim. Każde z nich utrzymuje się jednak samodzielnie. Dochód skarżącej stanowi emerytura wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym w łącznej kwocie 1.189,00 zł brutto miesięcznie.

W zakresie posiadanego majątku skarżąca natomiast wskazała, że jest właścicielem mieszkania w L. o pow. 70 m2 oraz garażu o pow. 20,35 m2, działki zabudowanej pensjonatem w stanie surowym o pow. 600 m2 położonej w N., nieruchomości rolnej o pow. 0,84 ha fiz. (1,14 ha przelicz.) położonej w N., nieruchomości gruntowej o pow. 0,62 ha położonej w Ś. zabudowanej budynkiem magazynowym.

Zaznaczyła przy tym, że wszystkie wskazane nieruchomości są zajęte tytułem zabezpieczenia nieziszczonych należności publiczno-prawnych, a w chwili obecnej został jej odebrany zarząd nad zajętymi nieruchomości. Z zajętych nieruchomości nie uzyskuje żadnych dochodów, lecz same obciążenia z tytułu podatków i zarządu.

Rozpoznając wniosek referendarz sądowy zważył, co następuje:

Wniosek strony obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych. Ze względu na tak zakreślone granice wniosku, strona wnioskująca zobowiązana jest wykazać, że poniesienie kosztów sądowych w postaci opłat sądowych i wydatków sądowych, spowoduje znaczne obniżenie warunków minimalnej egzystencji. Jak bowiem stanowi art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwe, jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Dokonując w tym zakresie oceny możliwości płatniczych skarżącej w oparciu o podniesione w sprawie okoliczności, wniosek jej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych uznać należało za zasadny.

Wpływ na podjęte rozstrzygnięcie miało to, iż obecnie skarżąca utrzymuje się z niewielkiego dochodu (świadczenia emerytalnego), które wypłacane jest skarżącej po dokonaniu potrąceń z tytułu prowadzonej egzekucji administracyjnej. Dochód ten pozwala skarżącej na pokrycie jedynie kosztów utrzymania mieszkania oraz zakupu środków niezbędnych w codziennej egzystencji, bez możliwości poczynienia oszczędności na wymagane koszty sądowe.

Ponadto należy również mieć na uwadze, że sytuacja finansowa skarżącej była już kilkakrotnie badana przez referendarza sądowego. Ostatni raz w dniu 8 kwietnia 2014 r., kiedy to skarżąca została zwolniona od kosztów sądowych w kilkunastu sprawach. W ocenie referendarza jej sytuacja materialna i finansowa od czasu wydania tych postanowień nie uległa zmianie.

Z wyżej powołanych względów orzeczono jak w postanowieniu na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 p.p.s.a.