Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 404/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 22 ust. 2 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 859
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć Asesor WSA Piotr Pyszny (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 maja 2021 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r., znak [...], [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (dalej jako organ, DIAS) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno- Skarbowego w K. z dnia [...]r. znak [...] nakładającą na A sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej jako strona, skarżąca, spółka), karę pieniężną w kwocie [...] zł z tytułu niewykonania obowiązku przewoźnika, polegającego na uzupełnieniu zgłoszenia o numerze referencyjnym [...]

w rejestrze zgłoszeń o dane wymagane przepisami prawa, o których mowa w art. 5 ust. 4 pkt 6 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 859 – dalej jako ustawa SENT, przy czym organ stosował przepisy obowiązujące w dacie kontroli, co zostanie niżej omówione.

Podstawą prawną wydania tej decyzji były również przepisy art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020r., poz. 1325 ze zm. – dalej również jako OP), oraz ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 919 – dalej jako ustawa

o transporcie drogowym.

W uzasadnieniu organ wskazał, że [...]r. o godz. 12:15, na autostradzie A1 na wysokość zjazdu C., funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. przeprowadzili kontrolę przewozu drogowego towarów dokonanego zespołem pojazdów składającym się z ciągnika samochodowego marki Volvo (nr rej. [...]) oraz naczepy (nr rej. [...]). W trakcie kontroli kierujący zespołem pojazdów przedstawił między innymi dowody rejestracyjne ciągnika i naczepy, wypis nr 1 z licencji nr [...], dowód przewozowy z dnia [...] r., dowód wydania nr [...] z dnia [...] r. oraz numer referencyjny [...]. Z przedstawionych dokumentów wynikało, że ww. zespołem pojazdów przewożono towar w postaci [...], klasyfikowanego do pozycji CN [...], w ilości 5 m3 podlegającego obowiązkowej rejestracji w systemie SENT. W trakcie kontroli ustalono, że przewoźnikiem i jednocześnie podmiotem wysyłającym przedmiotowy towar była spółka z o.o. A z siedzibą w S., zaś podmiotem odbierającym była spółka B Sp. z o.o. z siedzibą w D.. Stwierdzono, że przewoźnik nie uzupełnił zgłoszenia [...] o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 pkt 6 ustawy SENT tj. dotyczące numeru zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym. Szczegółowe ustalenia dotyczące przeprowadzonej kontroli zawarto w protokole

z dnia [...]r., znak; [...], do którego nie zgłoszono uwag. Protokół został podpisany przez kontrolujących i kierującego zespołem pojazdów.

W oparciu o powyższe ustalenia Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. postanowieniem z dnia [...]r., znak:[...], skierowanym do przewoźnika, wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymiaru kary pieniężnej w związku z naruszeniem przepisów wynikających z ustawy SENT. Po przeprowadzeniu postępowania. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. w dniu [...]r. wydał decyzję znak [...], którą wymierzył spółce A karę pieniężną w kwocie [...] zł z tytułu niewykonania obowiązku przewoźnika, polegającego na uzupełnieniu zgłoszenia o numerze referencyjnym [...] w rejestrze zgłoszeń o dane wymagane przepisami prawa,

o których mowa w art. 5 ust. 4 pkt 6 ustawy SENT.

Pismem z dnia [...]r. strona złożyła odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie dalszego postępowania w sprawie nałożenia na spółkę kary pieniężnej.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej

w K. decyzją z dnia [...]r. znak [...], uchylił w całości decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno- Skarbowego w K. znak [...] z dnia [...]r.

i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, wskazując, iż niezbędne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego

i zbadanie z urzędu przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary.

W związku z powyższym Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego

w K. pismem z dnia [...]r. znak

[...], poinformował stronę o możliwości zastosowania odstąpienia przez organ od nałożenia kary pieniężnej na podstawie przepisów art. 22 ust. 3 oraz 26 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania przewozu towarów, wzywając jednocześnie do wskazania czy występują okoliczności potwierdzające ważny interes przewoźnika, które uzasadniałyby odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Ponadto organ wezwał stronę do przedłożenia dokumentów finansowych wymaganych do rozpatrzenia wniosku o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej z art. 189 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia [...]r. strona stwierdziła, że nie była obowiązana do uzupełnienia zgłoszenia przewozu o dane określone w art. 5 ust. 4 pkt. 6 ustawy SENT, ponieważ zgodnie z art. 3, ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, niezarobkowy przewóz towarów wyłączony jest spod przepisów tejże ustawy, podczas gdy dane określone w uzupełnieniu zgłodzenia przewozu towarów, o których mowa w art. 5 ust. 4 pkt. 6 ustawy

o monitorowaniu, powinny być podawane jedynie wówczas, "o ile są wymagane".

Ponadto zdaniem strony, nawet gdyby uznać, że podlegała ona ww. obowiązkowi, to nałożenie kary pieniężnej za naruszenie, które nie miało żadnego wpływu na możliwość kontroli przewożonych towarów i nie powodowało ryzyka wystąpienia uszczupleń należności na rzecz Skarbu Państwa jest działaniem rażąco niesprawiedliwym i godzącym w ważny interes spółki. Zdaniem spółki, w niniejszej sprawie zasadne byłoby skorzystanie przez organ z możliwości odstąpienia od nałożenia na nią kary na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy SENT. Ponadto strona wskazała, że odstąpienie przez Naczelnika Urzędu Celno - Skarbowego

w K. od wymierzenia kary pieniężnej nie będzie stanowiło pomocy publicznej. Strona nie przedłożyła żadnych dokumentów umożliwiających ocenę sytuacji finansowej spółki, a tym samym nie wykazała przesłanek istnienia swojego ważnego interesu przemawiającego za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej.

W ramach prowadzonego postępowania Naczelnik [...] Urzędu Celno- Skarbowego w K. pismami z dnia [...]r. wystąpił do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. i Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w W., o udzielenie informacji czy spółka posiada zaległości publiczno - prawne i czy wobec podmiotu było prowadzone postępowanie egzekucyjne w okresie ostatnich pięciu lat.

Z uzyskanych od ww. instytucji informacji wynika, że spółka nie posiada zaległości w opłacaniu składek, nie posiada zaległości podatkowych, a także, że nie było wobec niej prowadzone postępowanie egzekucyjne.

Po przeprowadzeniu postępowania Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. decyzją z dnia [...]r. znak [...], nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o SENT.

W wyniku rozpoznania odwołania od tej decyzji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W., decyzją z dnia [...]r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Od tej decyzji skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 18 grudnia 2019r. sygn. akt

V SA/Wa 1117/19 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. W ww. wyroku sąd wskazał, że skoro właściwym miejscowo dla kontrolowanego podmiotu był Naczelnik [...] Urzędu Celno - Skargowego w K. podległy instancyjnie Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w K. i pozostający w jego zasięgu terytorialnym, to ten organ był właściwy do rozpatrzenia odwołania.

Po rozpoznaniu sprawy w postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wskazał, że istota sporu sprowadza się do oceny zasadności nałożenia na skarżącą spółkę kary pieniężnej z tytułu niewykonania obowiązku przewoźnika, polegającego na uzupełnieniu zgłoszenia

w rejestrze zgłoszeń systemu monitorowania SENT o dane wymagane przepisami prawa. W myśl art. 26 ust. 5 ww. ustawy, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa.

Odnosząc się do kwestii intertemporalnych DIAS wskazał, że ponieważ kontrola drogowa miała miejsce w dniu [...]r. w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy materialne ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym

w dniu dokonania kontroli.

Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokonał przytoczenia i omówienia przepisów prawa materialnego znajdujących zastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Stwierdził, że z art. 3 ust. 2 ustawy SENT wynika katalog towarów, które podlegają systemowi monitorowania, wraz z określającymi je podkategoriami Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług oraz pozycjami Nomenklatury Scalonej wraz z uszczegółowieniem dotyczącym masy brutto lub objętości przesyłki czy rodzaju opakowań jednostkowych. Do tego katalogu należał towar przewożony przez stronę. Strona zaś w ocenie organu wypełnia definicję przewoźnika, z art. 2 pkt 8 ustawy SENT. Organ wskazał ponadto na wynikające z art. 5 ust. 1i ust. 4 ustawy SENT obowiązki ciążące na przewoźniku, a dotyczące prawidłowego wypełnienia zgłoszenia do rejestru. Omówił również przepis art. 22 ust 2 ustawy SENT, który przewiduje, że w przypadku gdy przewoźnik nie uzupełni zgłoszenia o dane o których mowa w art. 5 ust. 4 i art. 6 ust 3, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną

w wysokości [...] zł.

Odnosząc się natomiast do podnoszonego w odwołaniu zarzutu, że strona nie miała obowiązku wpisywania danych z art. 5 ust. 1 kpt 6 ustawy SENT, ponieważ transport nie podlegał przepisom ustawy o transporcie drogowym organ wyjaśnił, że skoro przewoźnik posiadał wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, który kierowca przedłożył kontrolującym, to stosowny numer winien zostać wpisany w zgłoszeniu. Organ omówił wyłączenia ze stosowania ustawy o transporcie drogowym, a wynikające z art. 3 ust. 1 pkt 2 tej ustawy wskazując, że w przypadku, gdy towar podlegający obowiązkowemu wpisowi do systemu monitorowania drogowego, jest przewożony pojazdem samochodowym lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, to taki przewóz wyłączony jest spod stosowania przepisów ustawy o transporcie drogowym a tym samym z konieczności uzyskania zezwolenia, zaświadczenia lub licencji, o których mowa w ustawie o transporcie drogowym. W takiej sytuacji, przewoźnik nie ma obowiązku uzupełniania zgłoszenia o numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Zdaniem organu ten przepis wyjaśnia również przyczyny, dla których zastosowano rozwiązanie techniczne, w którym system akceptuje zgłoszenia SENT jako prawidłowe gdy pozostawało niewypełnione pole dotyczące numeru zezwolenia, zaświadczenia lub licencji, z uwagi na możliwość realizacji przewozu towaru zarówno w sytuacji gdy zezwolenie, zaświadczenie lub licencję było wymagane lub nie. Ocenie przewoźnika pozostawiono wypełnienie pola zawierającego informację

o numerze zezwolenia, zaświadczenia lub licencji, w zależności od sytuacji czy usługa transportowa będzie realizowana w sposób, gdzie na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym wymagane będzie posiadanie przez przewoźnika ww. dokumentów, czy też nie.

Tymczasem, w przedmiotowej sprawie [...] klasyfikowany do pozycji CN [...], zatem podlegający zgłoszeniu do systemu SENT, w ilości 5 m3, przewożony był samochodem ciężarowym z przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony.

Przewóz nie był również przewozem niezarobkowym – na potrzeby własne. Do tego wniosku organ doprowadziła analiza przepisów art. 33 ust. 1 oraz art. 4 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym.

DIAS wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 12 ustawy o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U z 2018r., poz. 1039). W myśl przywołanego wyżej przepisu do postępowań w sprawie nałożenia kar pieniężnych wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy wydaniem decyzji ostatecznej stosuje się art. 24 ust. 1a i art. 30 ust. 4 zdanie pierwsze ustawy zmienionej w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. W przypadku gdy ustalono, że nie doszło do uszczuplenia podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, postępowania te umarza się. Możliwość zastosowania przepisu art. 24 ust. 1a uzależniona jest od łącznego spełnienia następujących przesłanek: towar przewożony jest ze składu podatkowego, nieprawidłowości dotyczą danych innych niż dotyczące towaru, z wyjątkiem numeru rejestracyjnego środka transportu, są wynikiem oczywistego błędu, należne podatki zostały wpłacone przez podmiot wysyłający.

Z akt niniejszej sprawy jednoznacznie wynika, że spółka nie dopełniła obowiązku uzupełnienia zgłoszenia SENT o dane określone w art. 5 ust. 4 pkt 6, poprzez nie wpisanie numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji, mimo ustawowego obowiązku. Nie doszło zatem do oczywistego błędu.

Treść art. 30 ust. 4 ustawy SENT jednoznacznie wskazuje, iż ograniczenie możliwości nakładania przedmiotowych kar pieniężnych odnosi się wyłącznie do sytuacji, gdy nieprawidłowości ujawniono w wyniku czynności kontrolnych ex-post,

o których mowa w ust. 1. Nie dotyczy natomiast sytuacji gdy do ujawnienia nieprawidłowości doszło w trakcie, tzw. kontroli drogowej. Ponadto zgodnie z art. 30 ust. 5 ustawy SENT przepisu ust. 4 nie stosuje się do przewoźników.

Organ podkreślił, że przywołane przepisy ustawy SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że w razie stwierdzenia ich naruszenia, uprawniony organ obowiązany jest do nałożenia na podmiot wykonujący przewóz odpowiedniej kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej. Dlatego też bez znaczenia są okoliczności z powodu których przedsiębiorca dopuścił się nieprawidłowości, organ nie jest bowiem upoważniony do ustalania i oceny przyczyn zaistniałego naruszenia prawa, lecz ma za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. nie dopatrzył się

w niniejszej sprawie okoliczności, o którym mowa w art. 22 ust. 3 ustawy SENT, uzasadniających odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone podczas kontroli naruszenia. Przede wszystkim DIAS wskazał, że użyte w przepisach art. 22 ust. 3, art. 24 ust. 3 czy art. 26 ust. 3 ustawy SENT sformułowanie "może" wskazuje jednoznacznie, że odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej oparte jest na uznaniu administracyjnym, z istoty którego wynika pozostawienie organowi swobody wyboru konsekwencji prawnych. Organ podatkowy dysponuje pewnym marginesem swobody w odniesieniu do wykładni wyrażeń użytych w przepisie.

Dokując wykładni podjęcia ważnego interesu podatnika organ wskazał, że chodzi o sytuację, w której z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków, podatnik nie jest w stanie uregulować zobowiązań podatkowych. Przykładem, może tu być utrata możliwości zarobkowania, czy utrata losowa majątku. O istnieniu ważnego interesu strony nie decyduje jej subiektywne przekonanie o tym, że taki interes ma, lecz względy zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości,

w której wysoką rangę mają zdrowie i życie, a także możliwości zarobkowe w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny oraz zagrożenie egzystencji. Pojęcia ważnego interesu nie można jednak upatrywać wyłącznie w dolegliwości finansowej, jakiej doświadcza strona w związku z koniecznością wywiązania

się z ciążących na niej zobowiązań (por wyroki: z dnia 4 marca 2015r., sygn. akt

I GSK 1467/14, z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 797/14, z dnia 22 kwietnia 1999 r., sygn. akt SA/Sz 850/98. Organ uznał, że pojęcia ważnego interesu podatnika nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych. Winno się uwzględniać również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków.

Organ podniósł jednak, w trakcie prowadzonego postępowania strona nie przedstawiła żadnych dokumentów określających jej sytuację ekonomiczno-finansową, mimo iż w piśmie z dnia [...]r. organ informował o możliwości zastosowania art. 22 ust. 3 z uwzględnieniem art. 26 ust. 3 ustawy SENT pod warunkiem przedstawienia stosownej argumentacji. Strona nie przedłożyła dokumentacji potwierdzającej jej sytuację finansową na żadnym etapie postępowania, w tym postępowania odwoławczego. Do swojej sytuacji finansowej odniosła się jedynie w piśmie z [...] r. twierdząc, iż grożąca spółce kara będzie miała wpływ na funkcjonowanie spółki. W związku z tym organ we własnym zakresie i w ramach własnych możliwości, zanalizował przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary określone w art. 22 ust. 3 ustawy SENT. Organ przeprowadził

z urzędu uzupełniające postępowanie dowodowe m.in. o informacje z [...] Urzędu Skarbowego w R. i Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Jak wynika

z informacji przesłanych z ww. instytucji, podatnik nie posiada zaległości zarówno

w podatkach jak i innych należnościach publicznoprawnych oraz w składkach ZUS. Wobec podmiotu w ciągu ostatnich pięciu lat nie było i nie jest prowadzone postępowanie egzekucyjne. Z analizy powyższego wynika, że skoro kondycja strony nie jest zagrożona a jej sytuacja finansowa umożliwia zapłacenie kary, to nie można uznać, iż za odstąpieniem od nałożenia przedmiotowej kary przemawia ważny interes przewoźnika. Sama strona zaś nie przedłożyła żadnych dokumentów, które pozwoliłyby na dokonanie oceny aktualnej sytuacji finansowej prowadzonego przez nią przedsiębiorstwa, nie wykazała także żadnych przesłanek wskazujących na istnienie jej ważnego interesu przemawiającego za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej.

Zdaniem organu w sprawie nie zachodzi również przesłanka odstąpienia od nałożenia kary ze względu na ważny interes publiczny. Organ wyjaśnił, iż pojęcie interesu publicznego należy interpretować uwzględniając zasady konstytucyjne. Zgodnie z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych. Powołując się na tezy płynące

z orzecznictwa sądów administracyjnych organ stwierdził, że interes publiczny to sytuacja, gdy zapłata zaległości podatkowej spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa, gdyż nie będzie on w stanie zaspokajać swoich potrzeb materialnych. Interpretacji pojęcia interesu publicznego prowadzi do wniosku, iż powyższe pojęcie należy rozpatrywać na dwóch płaszczyznach:

1. ekonomicznej sytuacji zobowiązanego, niosącej doniosłe w skutkach pogorszenie sytuacji finansowej jego przedsiębiorstwa mogące doprowadzić do ograniczenia, bądź nawet upadku prowadzonej przez niego działalności, co w konsekwencji spowoduje konieczność sięgania przez niego do środków pomocowych państwa,

2. pozaekonomicznej sytuacji zobowiązanego, związanej z takimi wartościami jak sprawiedliwość, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, co nie powinno jednakże nieść ze sobą negatywnych skutków dla sprawności działania aparatu państwowego; w przypadku towarów "wrażliwych", objętych ustawą SENT, sprawność państwa można osiągnąć poprzez bezwzględne

i skrupulatne przestrzeganie przez wszystkich uczestników rynku przepisów wynikających z tej ustawy.

W ocenie organu odwoławczego nie wystąpiły przesłanki interesu publicznego na płaszczyźnie ekonomicznej, gdyż, jak wskazano powyżej, na skutek nałożenia kary pieniężnej nie zachodzi ryzyko sięgania przez stronę do środków Państwa ze względu na brak możliwości zaspokajania swoich potrzeb.

Dokonując w przedmiotowej sprawie oceny przesłanek interesu publicznego na gruncie pozaekonomicznym organ zwrócił uwagę, iż kary pieniężne wynikające

z naruszenia przepisów materialnych ustawy SENT ustanawiają odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną podmiotów wykonujących przewóz towarów wrażliwych. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Drugorzędne znaczenie ma przyczyna powstania stwierdzonych naruszeń, gdyż nawet

w przypadku popełnienia oczywistej omyłki, niezamierzonego ludzkiego błędu, okoliczności te same w sobie nie zwalniają z określonych w ustawie SENT sankcji.

Z treści przepisów ustawy SENT nie wynika również, aby nakładanie kar pieniężnych za naruszenia stwierdzone w trakcie kontroli przewozu towarów, wykonywanej

w oparciu o przepisy art. 13 ustawy SENT, uzależnione było od powstania uszczupleń podatkowych wskutek naruszenia przepisów tej ustawy. Nie można tym samym uzależniać istnienia interesu publicznego, jako potencjalnej możliwości odstąpienia od wymierzenia takich kar, od kwestii zapłaty lub nie należnych podatków.

Kara pieniężna zawsze wiąże się z trudnościami i problemami dla strony.

W przeciwnym przypadku nie spełniałaby swojej roli i funkcji w systemie prawa, która ma charakter prewencyjny wymuszający na ukaranym przestrzeganie przepisów prawa, w tym przypadku w systemie monitorowania przewozu towarów.

Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., w realiach niniejszej sprawy, niedopuszczalnym z punku widzenia interesu publicznego byłoby przerzucenie odpowiedzialności finansowej przewoźnika na Budżet Państwa a więc pośrednio na wszystkich obywateli, za niewypełnienie przez ten podmiot swoich ustawowych obowiązków. Odstępstwo od nałożenia kary pieniężnej jest instytucją

o charakterze wyjątkowym, gdyż zasadą jest płacenie kar, a nie zwalnianie z tego obowiązku. Zwolnienie z kary jest uzasadnione w sytuacjach bardzo szczególnych

i wyjątkowych, na które strona nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania.

Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie można przyjąć, że nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy regulującej zasady systemu monitorowania przewozu doprowadzi do skutków niepożądanych z punktu widzenia tak społecznego jak i indywidualnego, ani do sytuacji gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy. Zgromadzony

w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do stwierdzenia, że przewoźnik nie jest w stanie uiścić kary pieniężnej nałożonej z tytułu naruszenia przepisów ustawy SENT, oraz że zapłata należności doprowadzi do bankructwa prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa, skutkiem czego będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy.

Dodać należy, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. uwzględnił, że strona w istocie została ukarana karami w łącznej wysokości [...] zł w związku z wykonywaniem w tym samym czasie, tym samym zespołem pojazdów, trzech przewozów towarów, które objęte były odrębnymi zgłoszeniami

w rozumieniu art. 2 pkt 9, pkt 16 ustawy SENT. Zdaniem organu odwoławczego nałożenie kary pieniężnej w łącznej wysokości [...] zł było nieproporcjonalne

w odniesieniu do całokształtu okoliczności stanu faktycznego i należało rozważyć czy w zaistniałej sytuacji interes publiczny przemawia za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej, czego organ pierwszej instancji nie uczynił, dlatego też uchylił pozostałe dwie decyzje wymierzające kary pieniężne po [...] zł i przekazał sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, celem oceny dopuszczalności odstąpienia od nałożenia kary.

W skardze do tutejszego Sądu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 5 ust. 4 pkt 6 ustawy SENT w związku z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy

o transporcie drogowym poprzez uznanie, że Spółka zobowiązana była do wskazania w zgłoszeniu SENT numeru zezwolenia, zaświadczenia lub licencji mimo, że taki obowiązek nie wynika wprost z ustawy o transporcie;

- art. 24 ust. 1a oraz art. 30 ustawy SENT w związku z art. 12 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw poprzez uznanie, że na gruncie niniejszej sprawy, mimo niezaistnienia uszczuplenia w podatku od towarów i usług oraz

w podatku akcyzowym, nie doszło do umorzenia postępowania;

- art. 22 ust. 3 ustawy SENT poprzez uznanie, że na gruncie niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia ważnego interesu Spółki, a także naruszenia interesu publicznego;

- art. 121 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób tendencyjny nakierowany na nałożenie kary finansowej na Spółkę mimo niezaistnienia obiektywnych okoliczności uzasadniających zasadność takiej kary;

- art. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez nałożenie na Spółkę niewspółmiernej i zbyt surowej kary, co w konsekwencji narusza konstytucyjną zasadę proporcjonalności.

W oparciu o powyższe zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca stanęła na stanowisku, że nie była zobowiązana do uzupełnienia zgłoszenia przewozu w systemie SENT o dane dotyczące numeru zezwolenia, zaświadczenia łub licencji w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym, ze względu na fakt, że dokonywany przez nią przewóz był niezarobkowym przewozem rzeczy. Dokonując wykładni tego pojęcia na gruncie przepisów ustawy o transporcie drogowym spółka stwierdziła,

iż przesłanka wagi pojazdu oraz niezarobkowego przejazdu występuje łącznie. Ponadto jednak również wystąpienie tylko jednej z przesłanek jest wystarczające do zastosowania wyłączenia z art. 3. Dokonanie przez Organ niewłaściwej interpretacji art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie w konsekwencji doprowadziło do błędnego przekonania, że Spółka zobowiązana była do wskazania numeru licencji. Tym samym, uznać należy, że podstawa wydania decyzji, tj. niedopełnienie przez Spółkę obowiązku wskazania w dokumencie SENT numeru licencji, zezwolenia nie znajduje podstawy w brzmieniu obowiązujących przepisów.

Spółka wskazała, że nawet gdyby przyjąć, że interpretacja ustawy

o monitorowaniu dokonana przez Organ jest prawidłowa, to mimo wszystko

w świetle tego, że nie doszło do uszczuplenia po stronie Skarbu Państwa,

a niedopełnienie Spółki miało charakter błahy, Organ mógł umorzyć prowadzone względem Spółki postępowanie. Na podstawie dodanego do ustawy SENT przepisu art. 24 ust. 1a ustawy. Zdaniem Skarżącej, organ nieprawidłowo utożsamił błąd,

o którym mowa w art. 24 ust. 1a ustawy SENT z błędem pisarskim, co znacząco zawęziło zakres zastosowania tej regulacji. Spółka wywiodła, że możliwym jest również popełnienie błędu co do prawa. Błąd co do prawa na gruncie niniejszej sprawy, który mogła popełnić Spółka polegał na nieprawidłowej interpretacji art. 3 ustawy o transporcie. Spółka przedstawiła swój sposób interpretacji tej normy

i w oparciu o to uznała, że nie jest zobowiązana do uzupełniania dokumentu SENT

o numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji.

Argumentując zaś zarzut naruszenia art. 22 ust. 3 ustawy SENT spółka stwierdziła, iż uchybienie, którego się dopuściła nie miało żadnego wpływu na możliwość kontroli przewożonych towarów i tym samym nie powodowało jakiegokolwiek ryzyka wystąpienia uszczupleń należności na rzecz Skarbu Państwa. Nałożenie kary w tych okolicznościach w jej ocenie jest działaniem rażąco niesprawiedliwym i godzącym w jej ważny interes. Organ oceniając naruszenie ważnego interesu skarżącej odstąpił od rzetelnej i dogłębnej analizy i oceny wskazanych przez Spółkę na wcześniejszych etapach postępowania okoliczności faktycznych, tj. charakteru występującego w sprawie uchybienia, braku wpływu występującego w sprawie uchybienia na możliwość dokonania kontroli przewożonych towarów oraz na ryzyko wystąpienia jakichkolwiek uszczupleń należności podatkowych Skarbu Państwa, odstąpienie przez kontrolujących od zatrzymania towaru / pojazdu, nieproporcjonalność kary do wielkości transportu.

W ocenie skarżącej jedną z podstawą odpowiedzialności jest wina, albowiem nie ma kary bez winy. Niedopuszczalnym jest w światłe zasad demokratycznego państwa prawa wymierzenie kary bezpodstawnie, tj. bez podstawy materialnej

i faktycznej. Wymierzenie kary bez winy narusza ważny interes Spółki, tj. poczucie sprawiedliwości i świadomości karania tylko za działania zawinione. Co więcej, ten ważny interes Spółki przyjmuje również aspekt finansowy. Kara w wysokości [...] zł wobec charakteru dokonanego ewentualnie uchybienia jest karą bardzo surową, mającą wpływ na funkcjonowanie Spółki lub innych podmiotów, które bez własnej winy mogą się znaleźć w analogicznej sytuacji faktycznej. Kwota ta nie jest mała

i wpływa na bieżące funkcjonowanie Spółki. System rozliczeń stosowany przez Skarżącą opiera się na odroczonych terminach płatności, a część działalności finansowana jest zewnętrznie co powoduje, że nie zawsze Skarżąca dysponuje wolnymi środkami pieniężnymi.

Zdaniem Skarżącej, ze względu na fakt, że powstała omyłka nie była wynikiem celowego działania, nie można więc mówić o winie Spółki, nie doszło do powstania szkody, przewinienie miało bardzo błahy charakter - organ powinien był odstąpić od wymierzenia kary, bowiem nie będzie ona spełniała swoich założeń

i równocześnie będzie naruszała ważny interes Spółki, jak również interes publiczny. W interesie całego społeczeństwa jest bowiem karanie tylko za działania zawinione, szkodliwe społecznie.

Uzasadniając naruszenie art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej spółka wskazała, że organ oparł rozstrzygnięcie na niepełnym materiale dowodowym, czym świadczy pominięcie w prowadzonym postępowania okoliczności świadczących

o naruszeniu ważnego interesu Spółki, interesu publicznego oraz działania przez Spółkę w oparciu o błąd.

Uzasadniając zaś naruszenie art. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji skarżąca wskazała, że rozstrzygnięcie organu prowadzi do naruszania konstytucyjnej zasady proporcjonalności, gdyż kara pieniężna nałożona przez Organ jest zbyt surowa

i rygorystyczna względem popełnionego przez Spółkę przewinienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna, albowiem w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności przemawiające za wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji DIAS.

Przed przystąpieniem do kwestii merytorycznych należy zauważyć, że Przewodniczący Wydziału III tut. Sądu, powołując się na art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy

z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 374 ze zm., dalej uCOVID-19) oraz zarządzenie nr 31 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gliwicach z 23 października 2020 r, w sprawie odwołania rozpraw i wdrożenia

w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach dalszych działań profilaktycznych przeciwdziałających rozprzestrzeniania się wirusa SARScoV-2, skierował sprawę na posiedzenie niejawne, z uwagi na to, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można jej przeprowadzić na odległość

z jednoczesnym przekazem obrazu i dźwięku. W związku z tym, strony postępowania zawiadomiono o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne celem rozpoznania skargi. Ponadto pouczono strony, że mają prawo w terminie 5 dni od daty otrzymania zawiadomienia do pisemnego dodatkowego przedstawienia swojego stanowiska

w sprawie w granicach zarzutów złożonej skargi.

Zdaniem Sądu, uwzględniając zasadę jawności posiedzeń sądowych (art. 10 ppsa) i regułę rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych w formie rozprawy (art. 90 § 1 ppsa), przy jednoczesnym zastrzeżeniu wyjątku od nich, gdy przewiduje to "przepis szczególny", przy odpowiednim zastosowaniu rozwiązań przewidzianych w art. 15zzs4 ust. 2 i 3 uCOVID-19, za dopuszczalne uznano rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Bowiem z powołanych przepisów wynika odpowiednio, że: "W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu

i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących" (ust. 2) oraz "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów" (ust. 3). Należy mieć na względzie, że w pierwotnej wersji uCOVID-19 zamieszczono przepis art. 15 zzs ust. 6, z którego treści wynikało, że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 "nie przeprowadza się rozpraw ani posiedzeń jawnych", z wyjątkiem rozpraw i posiedzeń jawnych w sprawach określonych w art. 14a ust. 4 i 5 tej ustawy, określonych mianem "pilnych". Uchylenie przepisów art. 14a i art. 15zzs uCOVID-19 nastąpiło jednocześnie z dodaniem do tej ustawy m. in. przywołanych uprzednio regulacji zawartych w jej art. 15 zzs4 ust. 2 i 3. Sens takiego działania ustawodawcy sprowadza się zatem do tego, że istniejący stan epidemii ogłoszony z powodu COVID-19 (co jest okolicznością notoryjną) nie stanowi aktualnie przeszkody m. in. do działania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Gliwicach w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym.

Na wstępie należy wyjaśnić, iż w świetle art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako ppsa), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrolę tę sprawują stosując jedynie kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Zatem, aby stwierdzić, że wystąpiło naruszenie prawa prowadzące do uchylenia zaskarżonego aktu lub stwierdzenia jego nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ppsa sąd musi w pierwszej kolejności ustalić treść obowiązujących norm prawnych mających zastosowanie w sprawie i wywieść z nich określone prawa i obowiązki, następnie ustalić zakres niezbędnych okoliczności faktycznych, które należy wykazać w ramach postępowania dowodowego i w końcu ocenić prawidłowość dokonanej przez organy subsumcji ustalonych faktów do hipotetycznego stanu prawnego. Oznacza to, iż niewłaściwe zastosowanie przepisów materialnoprawnych każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy opartymi o właściwie ustaloną hipotezę badanej normy prawnej.

Przede wszystkim zwrócić należy uwagę na fakt, że jakkolwiek pierwotnie Naczelnik [...] Urzędu celno-Skarbowego w K. w trzech odrębnych decyzjach nałożył na skarżącą trzy kary pieniężne po [...] zł, to jednak dwie spośród tych decyzji zostały uchylone. Na dzień rozpoznawania niniejszej sprawy

w obrocie funkcjonowała zatem wyłącznie jedna decyzja nakładająca na stronę karę pieniężną w kwocie [...] zł, a będąca przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie. Okoliczności te mają w ocenie Sądu istotne znaczenie, albowiem skarżąca jako argument przeciwko nałożeniu kary pieniężnej wskazywała właśnie na nałożenie na nią aż trzech kar związanych z jednym transportem. Twierdzenia te jednak się dezaktualizują, skoro przedmiotem oceny jest tylko jedna kara orzeczona zaskarżoną decyzją.

Oceniając prawidłowość ustaleń faktycznych dokonanych przez organ stwierdzić przyjdzie, iż są one prawidłowe. Nie ulegało wątpliwości Sądu, że uchybienie w zgłoszeniu SENT zostało stwierdzone w toku przeprowadzonej kontroli, której przebieg znalazł odzwierciedlenie w sporządzonym protokole. Nie budzą wątpliwości również i te ustalenia organu dotyczące cech przewożonego, towaru, jego ilości oraz wagi środka transportu, którym był przewożony. Tych okoliczności zresztą skarżąca nie kwestionowała, a Sąd nie dopatrzył się uchybienia przepisom art. 187, 191 Ordynacji podatkowej, przez pryzmat których należało ocenić prawidłowość postępowania dowodowego i poczynionych ustaleń faktycznych.

Odnosząc się do zarzutów procesowych podniesionych w skardze należy rozważyć prawidłowość ustaleń w zakresie rzekomego pominięcia w prowadzonym postępowaniu okoliczności świadczących o naruszeniu ważnego interesu Spółki, interesu publicznego oraz działania przez Spółkę w oparciu o błąd. Odnosząc się do tych zarzutów stwierdzić jednak należy, że ustalenia organów w tym zakresie również są prawidłowe. Nie popełnił organ błędu uznając, że w sprawach, w których rozważenia wymaga ważny interes strony lub interes publiczny, na pierwsze miejsce wysuwa się inicjatywa dowodowa strony. Ciężar dowodzenia faktów istotnych dla oceny spełnienia przesłanek z art. 22 ust. 3 ustawy SENT spoczywa na stronie. Nie jest bowiem rolą organu podejmowanie czynności zmierzających do pozyskania bilansu spółki, składanych przez nią deklaracji podatkowych, czy innych dokumentów obrazujących jej sytuację materialną. Organ bowiem prawidłowo pouczył stronę

o treści art. 22 ust. 3 i 26 ust. 3 ustawy SENT wzywając jednocześnie do przedłożenia dokumentów potwierdzających ważny interes strony w odstąpieniu od nałożenia kary pieniężnej. Tych obowiązków strona nie wypełniła. Również

w złożonej do tutejszego Sądu skardze strona ograniczyła się wyłącznie do lakonicznego stwierdzenia, że konieczność zapłaty kary pieniężnej zachwieje jej sytuacją majątkową, a sytuacja przedsiębiorców na rynku [...] jest trudna. Taka deklaracja jednak jawi się jako niewystarczająca do zakwestionowania prawidłowości postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ. Ten zaś wypełnił swój obowiązek wskazując na przesłanki odstąpienia od nałożenia kary i obligując stronę do złożenia dokumentów uzasadniających wystąpienie tychże przesłanek. Ponadto organ z własnej inicjatywy podjął działania zmierzające do ustalenia, czy spółka posiada zaległości w regulowaniu należności publicznoprawnych.

Spółka w skardze wywodzi również, że organ dopuścił się błędu

w ustaleniach faktycznych dotyczącego pozostawania strony w błędzie co do prawa, co do obowiązku podania danych wynikających z art. 5 ust. 4 pkt 6 ustawy SENT

w zw. z art. 3 ustawy o transporcie drogowym. Trudno jednak ten zarzut rozpatrywać przez pryzmat postępowania dowodowego, albowiem rozbieżność między stronami w zakreślonym wyżej zakresie jest wynikiem odmiennej wykładni przepisów, a nie braków postępowania dowodowego. Nie ulegało wątpliwości na etapie postępowania odwoławczego, że spółka stwierdzała, że nie ciążył na niej obowiązek posiadania licencji, a to stanowisko opierała na wykładni przepisów ustawy o transporcie drogowym. Nie sposób w tym zakresie postawić zarzut organowi, że ten nie poczynił ustaleń faktycznych co do pozostawania spółki w błędzie co do prawa, bowiem błąd taki był wynikiem li tylko odmiennej interpretacji przepisu.

Nie sposób zatem zarzucić organowi uchybienie przepisom art. 121, art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej.

Badając prawidłowość zastosowania przepisów prawa materialnego, Sąd uznał, iż było ono prawidłowe. Słusznie wskazał organ, że w art. 3 ust. 2 ustawy SENT przedstawiono katalog towarów, które podlegają systemowi monitorowania, wraz z określającymi je podkategoriami Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług oraz pozycjami Nomenklatury Scalonej wraz z uszczegółowieniem dotyczącym masy brutto lub objętości przesyłki czy rodzaju opakowań jednostkowych. Do tego katalogu należą m.in. paliwa silnikowe i ich pochodne, paliwa opałowe, oleje smarowe i inne preparaty smarowe, w tym również przewożony [...]

o kodzie CN [...], jeżeli masa brutto przesyłki towaru przekracza 500 kg lub jej objętość przekracza 500 litrów.

Prawidłowo organ stwierdził, iż zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy SENT, przewoźnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, prowadząca działalność gospodarczą, wykonująca przewóz towarów.

Obowiązki przewoźnika zaś wynikają z art. 5 ust. 4 ustawy SENT, w myśl którego, w przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju podmiot wysyłający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia

i przekazać ten numer przewoźnikowi. Przewoźnik jest natomiast obowiązany przed rozpoczęciem przewozu uzupełnić zgłoszenie o dane wymienione w art. 5 ust. 4 ustawy SENT, tj.:

1. dane przewoźnika obejmujące:

a). imię i nazwisko albo nazwę,

b). adres zamieszkania albo siedziby;

2. numer identyfikacji podatkowej przewoźnika albo numer, za pomocą którego przewoźnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo podatku od wartości dodanej;

3. numery rejestracyjne środka transportu;

4. datę faktycznego rozpoczęcia przewozu towaru,

5. planowaną datę zakończenia przewozu towaru;

6. numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1907, 1935 i 1948), o ile są wymagane;

7. dane adresowe miejsca dostarczenia towaru albo miejsce zakończenia przewozu na terytorium kraju

8. numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi.

Właściwie uznał organ, że przepis art. 22 ust 2 ustawy SENT przewiduje,

że w przypadku gdy przewoźnik nie uzupełni zgłoszenia o dane o których mowa

w art. 5 ust. 4 i art. 6 ust 3, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 5.000 zł. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem przewoźnik towaru, nie uzupełnił zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 pkt 6 ustawy SENT dotyczące numeru zezwolenia, zaświadczenia lub licencji

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia o transporcie drogowym. Pole to nie zostało wypełnione.

Istota sporu w tym zakresie zasadza się na odpowiedzi na pytanie, czy przewoźnik rzeczywiście winien posiadać licencję, a w konsekwencji, czy był zobowiązany do wpisania numeru tejże licencji w zgłoszeniu SENT.

Organ stwierdził, że przewoźnik posiadał wypis z licencji na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, który kierowca przedłożył kontrolującym. Skoro więc, w świetle przepisów ustawy o transporcie drogowym, wypis z licencji jest dokumentem wymaganym, to przewoźnik powinien był, zgodnie

z brzmieniem art. 5 ust. 4 pkt 6 ustawy SENT, przed rozpoczęciem przewozu towarów, uzupełnić dane w zgłoszeniu SENT o numer licencji. Organ wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, nie stosuje się przepisów tejże ustawy do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy. W przypadku zatem, gdy towar podlegający obowiązkowemu wpisowi do systemu monitorowania drogowego, jest przewożony pojazdem samochodowym lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, to taki przewóz wyłączony jest spod stosowania przepisów ustawy o transporcie drogowym a tym samym z konieczności uzyskania zezwolenia, zaświadczenia lub licencji, o których mowa w ustawie o transporcie drogowym. Skoro zaś w przedmiotowej sprawie [...] klasyfikowany do pozycji CN [...], zatem podlegający zgłoszeniu do systemu SENT, w ilości 5 m3, przewożony był samochodem ciężarowym z przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, to wykonywanie tego przewozu drogowego warunkowane było uzyskaniem stosownego dokumentu - zgodnie z wymogami ustawy o transporcie drogowym. Skoro zatem licencja była wymagana, to również było konieczne uzupełnienie zgłoszenia o numer tego dokumentu.

Skarżąca zaś stanęła na stanowisku, że co prawda wykonywała przewóz pojazdem o masie przekraczającej 3,5 tony, to jednak był to niezarobkowy przewóz drogowy – przewóz na potrzeby własne. Skoro zatem był to przewóz niezarobkowy, to bez znaczenia pozostaje waga pojazdu, którym tenże przewóz był wykonywany.

Ze stanowiskiem skarżącej nie sposób się zgodzić. Przede wszystkim podnieść należy, że w wyrokach z 12 października 2016 r., sygn. akt II GSK 735/15 oraz z 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2264/17 (dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w myśl art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, przepisów tej ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy. Jednakże a contrario, co do zasady, każdy przypadek przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony, w tym także w niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy, podlega regulacji ustawy o transporcie drogowym. A skoro tak, to nie sposób zgodzić się ze skarżącą, że sam fakt wykonywania przewozu na potrzeby własne pojazdem o masie przekraczającej 3,5 tony powodował wyłączenie spod regulacji ustawy o transporcie drogowym. W związku z tym zarzut błędnej wykładni przepisów ustawy o transporcie drogowym jest niezasadny.

Co więcej zgodnie z art. 4 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - jest to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

1. pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

2. przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

3. w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy

z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby,

a także przewóz pracowników i ich rodzin,

4. nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej

w zakresie usług turystycznych;

Podstawowym warunkiem uznania przewozu za niezarobkowy jest służebny, pomocniczy charakter tego przejazdu, względem podstawowej działalności gospodarczej, prowadzonej przez przedsiębiorcę. Nie sposób uznać, by dokonywany przez stronę przewóz był takim właśnie przewozem.

Nadto warunkiem wykonywania przewozu drogowego w ramach transportu drogowego jest uzyskanie licencji transportowej, zaś podstawowym warunkiem realizowania przewozu niezarobkowego - przewozu na potrzeby własne jest zaświadczenie o zgłoszeniu takiego przewozu. W myśl bowiem art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej

w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Skoro zatem strona posiadała licencję dotyczącą krajowego zarobkowego przewozu drogowego to była zobligowana do wpisania jej numeru w systemie SENT.

Powołane wyżej rozważania wyjaśniają również przyczyny, dla których zastosowano rozwiązanie techniczne, w którym system akceptuje zgłoszenia SENT jako prawidłowe gdy pozostawało niewypełnione pole dotyczące numeru zezwolenia, zaświadczenia lub licencji, z uwagi na możliwość realizacji przewozu towaru zarówno w sytuacji gdy zezwolenie, zaświadczenie lub licencję było wymagane lub nie. Ocenie przewoźnika pozostawiono wypełnienie pola zawierającego informację

o numerze zezwolenia, zaświadczenia lub licencji, w zależności od sytuacji czy usługa transportowa będzie realizowana w sposób, gdzie na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym wymagane będzie posiadanie przez przewoźnika ww. dokumentów, czy też nie.

Nie jest zasadny również zarzut oparty na regulacji art. 12 ustawy o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U z 2018r., poz. 1039). W myśl przywołanego wyżej przepisu do postępowań w sprawie nałożenia kar pieniężnych wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy wydaniem decyzji ostatecznej stosuje się

art. 24 ust. 1a i art. 30 ust. 4 zdanie pierwsze ustawy zmienionej w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. W przypadku gdy ustalono, że nie doszło do uszczuplenia podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, postępowania te umarza się. Możliwość zastosowania przepisu art. 24 ust. 1a uzależniona jest od łącznego spełnienia następujących przesłanek: towar przewożony jest ze składu podatkowego, nieprawidłowości dotyczą danych innych niż dotyczące towaru,

z wyjątkiem numeru rejestracyjnego środka transportu, są wynikiem oczywistego błędu, należne podatki zostały wpłacone przez podmiot wysyłający. Na gruncie tej regulacji skarżąca wywodziła, że w zakres pojęcia błędu wchodzi nie tylko błąd faktyczny, pisarski, jak wywodziły organy, ale również błąd co do prawa, czyli błąd co do podlegania transportu przepisom ustawy o transporcie drogowym. Uwzględniając poczynione rozważania dotyczące podlegania transportu przepisom ustawy

o transporcie drogowym Sąd uznał zarzut skarżącej za niezasadny. Przepis bowiem wprost stanowi o oczywistym błędzie, co organ prawidłowo odniósł do błędu pisarskiego w dokonywanym zgłoszeniu, a nie do sytuacji, w której w ogóle dane pole pozostało niewypełnione. Z akt niniejszej sprawy jednoznacznie wynika,

że spółka nie dopełniła obowiązku uzupełnienia zgłoszenia SENT o dane określone w art. 5 ust. 4 pkt 6, poprzez nie wpisanie numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji, mimo ustawowego obowiązku. Nie doszło zatem do oczywistego błędu.

Treść art. 30 ust. 4 ustawy SENT jednoznacznie wskazuje, iż ograniczenie możliwości nakładania przedmiotowych kar pieniężnych odnosi się wyłącznie do sytuacji, gdy nieprawidłowości ujawniono w wyniku czynności kontrolnych ex-post,

o których mowa w ust. 1. Nie dotyczy natomiast sytuacji gdy do ujawnienia nieprawidłowości doszło w trakcie, tzw. kontroli drogowej. Ponadto zgodnie z art. 30 ust. 5 ustawy SENT przepisu ust. 4 nie stosuje się do przewoźników.

Wskazać należy, że wymierzenie w rzeczywistości trzech kar w związku

z jedną kontrolą drogową mogło naruszać zasadę prowadzenia postępowania

w sposób budzący zaufanie do obywateli, jednakże uchybienie to w stanie niniejszej sprawy traci na aktualności, bowiem dwie decyzje zostały uchylone przez DIAS. Nie ulega jednak wątpliwości Sądu, że do spółka dopuściła się uchybienia przepisom ustawy SENT i za to uchybienie słusznie została nałożona kara pieniężna w kwocie [...] zł. Skoro zadaniem Sądu Administracyjnego jest kontrola zgodności z prawem procedowania organu, to takiej zgodności organom odmówić nie można. Sąd bowiem dokonywał oceny prawidłowości postępowania organu w sytuacji, w której już tylko jedna decyzja funkcjonowała w obrocie prawnym. Nie sposób bowiem przyjąć za zasadne twierdzenia o konieczności uchylenia i tej decyzji będącej przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, skoro ta decyzja sama w sobie pozostaje zgodna

z prawem. To właśnie nałożenie kary pieniężnej świadczy o równym traktowaniu obywateli i osób prawnych wobec prawa, jest wyrazem czuwania organów do tego powołanych nad legalnością obrotu prawnego. Poprzez nałożenie kary określonej ustawą organ zapobiega naruszeniu przepisów prawa. Celem wprowadzenia systemu monitorowania przewozu towarów była ochrona legalnego handlu towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez krajowego prawodawcę za "wrażliwe", ułatwienie walki z "szarą strefą" oraz ograniczenie poziomu uszczupleń

w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług

oraz podatku akcyzowym, a także zwiększenie skuteczności kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów.

W uzasadnieniu projektu argumentowano, że wyspecjalizowane grupy przestępcze działające na rynkach towarów wrażliwych nie płacą należnych podatków

oraz dokonują wyłudzeń nienależnych zwrotów, wykorzystując do tego sfałszowane dokumenty (faktury). Istniała więc konieczność powiązania przepływu dokumentów oraz faktycznego przepływu towaru. Dzięki danym z rejestru możliwe miało być dokonywanie analiz schematów działań podmiotów biorących udział w przewozie towarów. Z drugiej strony łatwiejsze ujawnianie przewozów towarów niedeklarowanych jako opodatkowane. Wprowadzany projektowaną ustawą obowiązek dokonywania zgłoszenia przewozu towaru do rejestru nakłada na podmioty prowadzące działalność gospodarczą dodatkowe obowiązki. Oceniono je jednakże jako w pełni uzasadnione i proporcjonalne w stosunku do obszarów, które miały podlegać ochronie, ponieważ przedmiotem monitorowania przewozu towarów są towary określane jako "wrażliwe", należące do grupy najwyższego ryzyka w kraju ze względu na naruszenia przepisów prawa podatkowego oraz negatywny wpływ na konkurencję (druk nr 1244 rządowy projekt ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów; publ. sejm.gov.pl, prace sejmu, druki sejmowe).

Mając zatem na uwadze powyższe cele ustawy oraz jednoznaczne brzmienie przepisu ustawy organ był zobligowany do nałożenia kary pieniężnej. Nie zachodziła bowiem konieczność rozważenia innych przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej poza ważnym interesem strony i interesem publicznym. Stanowisko organu w tym zakresie jest prawidłowe.

Jak wskazano wcześniej organ w sposób prawidłowy zebrał materiał dowodowy obrazujący sytuację strony i na tej podstawie uznał, że nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Oceniając zasadność nałożenia jednej kary w kwocie [...] zł Sąd doszedł do przekonania, że w okolicznościach badanej sprawy słuszne jest stanowisko organu co do braku podstaw do odstąpienia od nałożenia kary. Spółka bowiem na dzień wydania zaskarżonej decyzji nie odnotowała problemów z realizowaniem bieżących zobowiązań, ani nie posiadała zaległości wobec Skarbu Państwa. Prawidłowo również ustalił organ, że konieczność spłaty kary pieniężnej nie pociągnie za sobą niemożności regulowania innych zobowiązań spółki i nie spowoduje konieczności pomocy państwa dla samej spółki, czy jej pracowników. Nie zaszły żadne nadzwyczajne okoliczności przemawiające za koniecznością odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Dość powiedzieć, że skarżąca nadal prowadzi działalność mimo rzekomo trudnej sytuacji finansowej. Właściwe osoby władne decydować

o kierunkach działalności skarżącej nie podjęły decyzji o złożeniu wniosku

o ogłoszenie upadłości. A skoro tak, to zasadnie można twierdzić, że posiadany przez Spółkę majątek nie dozna nadmiernego uszczerbku wskutek konieczności zapłaty kary pieniężnej. Sąd zdaje sobie sprawę z tego, że obowiązek uiszczenia nałożonej kary stanowi dolegliwość, jednakże nie jest ona nie do udźwignięcia. Skarżąca bowiem nie posiada zaległości w regulowaniu należności publicznoprawnych, co organ również ustalił. Spółka zaś nie przedstawiła żadnego dowodu potwierdzającego niemożność uregulowania należności wynikającej z kary pieniężnej.

Odnosząc się z kolei do przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, w wynikających z art. 22 ust. 3 ustawy SENT, Sądowi znane jest stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące wykładni pojęcia ważnego interesu strony lub interesu publicznego, a zawarte m.in. w wyrokach np. z 4 czerwca 2019 r. (sygn. akt II GSK 359/19), z 23 maja 2019 r. (sygn. akt II GSK 183/19), z 21 listopada 2019 r. (sygn. akt II GSK 1112/19), z 1 lipca 2020 r. (sygn. akt II GSK 362/20),

z 13 października 2020 r., sygn. akt II GSK 1052/20 – wszystkie dostępne

w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę z przedstawionymi w tych wyrokach argumentami się zgadza. W myśl tego przepisu w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 albo 2, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3.

Pojęcia ważnego interesu przewoźnika oraz interesu publicznego nie zostały zdefiniowane w ustawie. Zatem ich interpretacja należy do organów orzekających. Odstępstwo od nałożenia kary pieniężnej jest instytucją o charakterze wyjątkowym, gdyż zasadą jest płacenie kar, a nie zwalnianie z tego obowiązku. Zwolnienie z kary jest uzasadnione w sytuacjach bardzo szczególnych i wyjątkowych, na które strona nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania. O istnieniu ważnego interesu przewoźnika, uprawiającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, w każdym przypadku inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. Pojęcie interesu publicznego powinno być oceniane

z uwzględnieniem wartości takich, jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy.

W niniejszej sprawie wskazując na ustalenia faktyczne organu oraz na materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji Sąd zaakceptował stanowisko organu, który nie dopatrzył się wystąpienia w sprawie zarówno ważnego interesu podatnika, jak i interesu publicznego. Posłużenie się przez ustawodawcę w treści art. 22 ust. 3 ustawy SENT nieostrymi pojęciami: "ważny interes przewoźnika" i "interes publiczny" oznacza brak określonego katalogu przesłanek i wymaga wypełnienia ich treści w konkretnej sprawie przez odwołanie się do całokształtu konkretnych okoliczności i faktów. Ogólną dyrektywą interpretacyjną w stosunku do tych pojęć jest wyjątkowość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Ważnego interesu przewoźnika nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Niewątpliwie nadzwyczajne, losowe sytuacje jak utrata możliwości wywiązania się z zobowiązań, utrata możliwości zarobkowania, trudności finansowe, które w konkretnych okolicznościach wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanego, przesądzają o wystąpieniu ważnego interesu strony. Te okoliczności jednak w sprawie nie wystąpiły, co prawidłowo ustaliły organy, a na co zwrócono wyżej uwagę.

W rozpoznawanej sprawie organ oceniając zaistnienie przesłanki "ważny interes przewoźnika" wziął pod uwagę argumenty dotyczące sytuacji majątkowej skarżącej spółki, a także skutków ekonomicznych, które wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania. Organy w tym zakresie wezwały również stronę do wykazania jej sytuacji majątkowej, której analiza mogłaby doprowadzić do wniosku o konieczności odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Strona nie przedłożyła stosownych dowody, które mogłyby zostać poddane dogłębnej analizie. Nie sposób podzielić zarzutu skargi, że wnioski płynące z analizy sytuacji majątkowej strony są błędne. Strona bowiem ich nie podważyła nie dołączając nawet do skargi jakichkolwiek dokumentów potwierdzających stanowisko co do negatywnego wpływu nałożonej kary na sytuację majątkową strony.

Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie podkreśla się, że "interes publiczny" to dyrektywa postępowania nakazująca respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej takich jak: sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo i zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy.

Wbrew zarzutom zawartym w skardze, organy dokonały również prawidłowej oceny wystąpienia w sprawie "interesu publicznego". Z treści art. 84 Konstytucji RP wynika nałożony na każdego obowiązek ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych określonych w ustawie. Odstąpienie od wymierzenia kary w przypadku braku szczególnych okoliczności byłoby naruszeniem konstytucyjnej zasady powszechności obciążenia daninami publicznymi. Wskazać należy w ślad za organem na konieczność uwzględnienia wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej. Organy wskazały również, że w interesie publicznym leży, aby dłużnicy publicznoprawni przestrzegali przepisy prawa, by była przestrzegana zasada równości i sprawiedliwości.

W ocenie Sądu organ prawidłowo dokonał analizy interesu publicznego nie tylko w oparciu o płaszczyznę ekonomiczną (odnoszącą się do ekonomicznej sytuacji zobowiązanej spółki) lecz również na płaszczyźnie pozaekonomicznej, a więc także związanej z takimi wartościami jak sprawiedliwość, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej czy też sprawność działania aparatu państwowego.

Organ oceniając spełnienie przez skarżącego "interesu publicznego" na płaszczyźnie pozaekonomicznej dokonał również analizy popełnionego przez skarżącego błędu w stosunku do takich wartości jak: przestrzeganie przez wszystkich uczestników rynku przepisów ustawy czy też ratio legis ustawy SENT i uznał, że

w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka interesu publicznego przemawiająca za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej. Stwierdzony podczas kontroli brak

w zgłoszeniu do rejestru SENT nie stanowił oczywistej omyłki, leczy był wynikiem niedopełnienia ciążących na skarżącej, a wynikających wprost z przepisu ustawy obowiązków. Organ słusznie wskazał, że możliwość zamknięcia zgłoszenia bez uzupełnienia danych określonych w art. 5 ust. 4 pkt 6 ustawy SENT wynika

z konieczności umożliwienia dokonania zgłoszenia podmiotom, które wykonują przewóz środkiem transportu o masie niższej niż 3,5 tony. To w takim przypadku nie jest wymagane podanie w zgłoszeniu danych, których również skarżąca nie uzupełniła. Niemniej jednak na skarżącej ciążył obowiązek ich podania. Przepisy ustawy SENT nie wyłączają odpowiedzialności przewoźnika nawet za uchybienia, które popełnione zostały wskutek błędów, czy pomyłek, poza regulacją art. 24 ust. 1a. Zaznaczyć należy, że skarżący, jako podmiot zajmujący się profesjonalnie przewozem towarów, winien posiadać rozeznanie co do obowiązków jakie w tym zakresie nakłada na niego ustawa. Nie mogą natomiast stanowić podstawy do odstępstwa od nałożenia kary okoliczności związane z brakiem rzetelności

i staranności w realizacji obowiązków wynikających z ustawy SENT. Organ dopełnił również obowiązku powiadomienia strony o treści przepisów art. 22 ust. 3 i art. 26 ust. 3 ustawy SENT i wezwał stronę do wykazania okoliczności, które przemawiały za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej.

Skoro zaś spółka funkcjonuje w obrocie gospodarczym jako jego profesjonalny uczestnik, to z jednej strony winna zdawać sobie sprawę z ciążących na niej obowiązków, a z drugiej strony winna ponosić negatywne konsekwencje ich niedopełnienia. W okolicznościach badanej sprawy kwota kary pieniężnej nie jest wysoka, mając na uwadze to, że rozstrzygnięcia nakładające na spółkę pozostałe kary zostały uchylone w toku kontroli instancyjnej przez DIAS.

Trudno też podzielić argumentację skarżącej, jakoby konieczność odstąpienia od nałożenia kary z powodu wystąpienia jej ważnego interesu, była uzasadniona stopniem zawinienia w uchybieniu obowiązkom z ustawy SENT. Przepis art. 22 ust. 2 nie warunkuje nałożenia kary ustaleniem winy, czy też stopnia winy w niedokonaniu wpisu określonych danych. Ustawa w swej treści takiej regulacji nie zawiera, poza przypadkiem z art. 24 ust. 1a. Należy również mieć na uwadze, iż przepis art. 24 ust. 1a ustawy o SENT odnosić się powinien do uchybień wymienionych w ustępie 1 tego przepisu, a nie do wszystkich uchybień przepisom ustawy. Skoro zaś strona nie dopełniła obowiązku z art. 22 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym na dzień dokonania kontroli, to nie sposób przyjąć, by przesłanki z art. 24 ust. 1a znajdowały w sprawie zastosowanie. A skoro tak, to wobec jednoznacznego stwierdzenia braku

w zgłoszeniu organ zobligowany był do nałożenia kary, po uprzednim zbadaniu przesłanek odstąpienia od jej nałożenia, co zresztą organ uczynił.

Słusznie również organ ocenił, że udowodnienie szkody w należnościach Skarbu Państwa nie jest przesłanką wymierzenia kary, skoro ustawodawca uzależnił ją wyłącznie od zaistnienia określonego braku w zgłoszeniu do rejestru.

Bez znaczenia pozostaje i ta okoliczność, że kontrolujący nie zastosowali zatrzymania pojazdu, czy też towaru.

Odnosząc się do zarzutów opartych na art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji stwierdzić przyjdzie, że i one nie mogą się ostać. Przede wszystkim konstytucyjność art. 22 nie została podważona we właściwym trybie. Przepis ten w brzmieniu na dzień kontroli był jasny i obligował organ do nałożenia kary pieniężnej w określonej ustawą wysokości w sytuacji stwierdzenia uchybienia obowiązkom w nim wymienionym, przy jednoczesnym braku okoliczności z art. 22 ust. 3 ustawy o SENT. Organ nie miał zatem możliwości miarkowania wysokości kary i nie mógł zmniejszyć jej wysokości stosując zasadę proporcjonalności.

Mając na uwadze przedstawione wyżej argumenty Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.