Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 155/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6461 Wynalazki
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 24, art. 27, art. 37, art. 46, art. 49
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
article: art. 7, art. 8, art. 77, art. 80, art. 107
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Kacprzak Sędziowie Małgorzata Korycińska NSA Andrzej Kuba (spr.) Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 16 października 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 28 listopada 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1800/06 w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia patentu na wynalazek oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 28 listopada 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1800/06 oddalił skargę J. C. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia patentu na wynalazek pt. "Stacja pogoda".

W dniu [...] grudnia 2002 r. J. C. złożył podanie o udzielenie patentu na rozwiązanie "Stacja pogody" nr [...].

Decyzją z dnia [...] maja 2006 r. Urząd Patentowy RP, działając na podstawie art. 24, art. 27 i art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. - Prawo własności przemysłowej (tj.: Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm., zwanej dalej p.w.p.), odmówił udzielenia patentu na wskazany wyżej wynalazek, uznając, że przedmiot zgłoszenia nie nadaje się do stosowania zgodnie ze swoim przeznaczeniem. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że zarówno czujnik wskaźnika temperatury, jak i czujnik wskaźnika pogody stanowi bimetalowa spirala, a zatem obydwa czujniki reagują na tę samą wielkość fizyczną, tj. temperaturę. W konsekwencji drugi wskaźnik, mający wskazywać rodzaj pogody, wskazuje faktycznie temperaturę powietrza, a nie rodzaje pogody oznaczone na podziałce. Tymczasem rodzaj pogody zależy nie tylko od temperatury powietrza, ale również co najmniej od takich wielkości jak ciśnienie atmosferyczne i wilgotność powietrza, a te wielkości nie są mierzone przyrządem uwidocznionym na rysunku i opisanym w przykładzie realizacji wynalazku podanym w części opisowej zgłoszenia. Urząd Patentowy RP podniósł przy tym, że zgłoszenie nie zawiera informacji co do budowy "specjalnego typu bimetalu" higro-barometrycznego i nie ma w dokumentacji zgłoszenia mowy o jakimkolwiek zróżnicowaniu co do budowy elementów bimetalowych stosowanych w przedmiotowym rozwiązaniu. Nie jest zatem możliwe skonstruowanie przez osobę czytającą opis zgłoszeniowy, na podstawie informacji zawartych w tym opisie, urządzenia nazwanego "Stacją pogody", które wskazywałoby stan pogody.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zgłaszający stwierdził, że w jego ocenie wynalazek spełnia wymogi do uzyskania patentu. Wskazał, że wskaźnik temperatury i wskaźnik pogody są różnymi wskaźnikami. W dalszej części opisu i w zastrzeżeniach, wskaźnik wilgotności został zastąpiony wyrażeniem "wskaźnik pogody", gdyż określenie pogody zależne jest m.in. od wilgotności. Oba czujniki reagują na różne

parametry: wskaźnik temperatury tylko na temperaturę, a wskaźnik pogody na wilgotność. Tym samym możliwe jest określenie rodzaju pogody za pomocą wynalazku, ponieważ w dowolnej temperaturze z zakresu -50°C +50°C wskaźnik pogody może wskazywać deszcz, częściowe zachmurzenie lub słońce.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Urząd Patentowy RP utrzymał powyższe rozstrzygnięcie w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że zgłaszający nie ujawnił bowiem danych technicznych "bimetalu specjalnego typu" reagującego na wilgotność. W konsekwencji nie jest zrozumiałe, dlaczego element bimetaliczny, reagujący na zmiany temperatury, zaczyna reagować na zmiany wilgotności, a zmiany te interpretowane są jako zmiany pogody. Zdaniem Urzędu, tylko wskaźnik temperatury jest ujawnionym elementem technicznym działającym w zrozumiały dla czytelnika zgłoszenia sposób, elementem bimetalicznym zdolnym, po odpowiednim wyskalowaniu, wskazywać temperaturę powietrza. Drugi element, wykonany z bimetalu "specjalnego typu", reagujący według deklaracji zgłaszającego na wilgotność powietrza, nie jest ujawniony technicznie i nie jest zrozumiałe, co wskazuje reagując na oddziałujące na niego zjawiska fizyczne. Urząd Patentowy RP podniósł nadto, że nie jest zrozumiałe, dlaczego zgłaszający nazywa wskazania "bimetalu specjalnego typu" wskazaniami pogody. Pogoda jest określona zespołem elementów i zjawisk meteorologicznych, tj. wartościami ciśnienia, temperatury i wilgotności powietrza, rodzajem i ilością opadów, wielkością zachmurzenia i innymi. Wilgotność powietrza jest zatem jednym z parametrów określających pogodę.

Oddalając skargę J. C. na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, że Urząd Patentowy RP zasadnie uznał, iż w świetle art. 24 i 27 p.w.p. istnieją przeszkody do udzielenia patentu.

Urząd Patentowy RP prawidłowo odczytał w sensie technicznym treść opisu i zastrzeżeń patentowych stwierdzając, że w opisie wynalazku i zastrzeżeniu patentowym niezależnym (nr 1) podano, że czołowa płyta i obudowa zawierają wskaźnik temperatury ze wskazówką osadzoną na osi w przelotowym otworze obudowy, przy czym wskazówka termometru umocowana jest do jednego końca spirali bimetalu, której drugi koniec umocowany jest do osi termometru, a nadto, że czołowa płyta i obudowa zawierają wskaźnik pogody ze wskazówką osadzoną na osi w przelotowym otworze obudowy, przy czym wskazówka wskaźnika pogody umocowana jest do jednego końca spirali bimetalu, której drugi koniec umocowany jest do osi wskaźnika pogody.

Skoro zatem w opisie i zastrzeżeniach patentowych zgłaszający używa takiego samego określenia "spirala bimetalu" na określenie czujnika reagującego na temperaturę, sprzężonego ze wskazówką wskaźnika temperatury, jak i na określenie czujnika sprzężonego ze wskazówką wskaźnika pogody, to zgodnie z zasadami nauki obydwa czujniki mogą reagować tylko na tę samą wielkość fizyczną, w tym przypadku na temperaturę. Tym samym drugi wskaźnik mający wskazywać rodzaj pogody nie może wskazywać rodzaju pogody oznaczonego na podziałce. Rodzaj pogody nie zależy bowiem tylko od temperatury, ale również od innych wskazanych przez Urząd Patentowy RP parametrów w tym ciśnienia atmosferycznego i wilgotności. Wprawdzie zgłaszający w swych kolejnych wyjaśnieniach podnosił, że wskaźnik pogody zawiera bimetal specjalnego typu reagujący na wilgotność i tym samym wskazując wilgotność może służyć do jednoznacznej oceny rodzaju pogody, jednakże uwzględnienie tych wyjaśnień w zakresie określenia bimetalu stanowiącego wskaźnik pogody prowadziłoby do naruszenia art. 37 p.w.p. Tego rodzaju uzupełnienie było bowiem w zaistniałym stanie rzeczy niedopuszczalne w rozumieniu powołanego przepisu, ponieważ wykracza poza to, co zostało ujawnione jako przedmiot rozwiązania w opisie wynalazku w dniu zgłoszenia.

Sąd podniósł, że nie zachodziły przesłanki do zastosowania przez Urząd Patentowy RP trybu określonego w art. 46 p.w.p. i w tym trybie wprowadzenia uzupełnień nieujawnionych w dacie dokonania przedmiotowego zgłoszenia. Podnoszony w skardze zarzut, iż Urząd Patentowy uniemożliwił skarżącemu poprawienie opisu bądź ograniczenie zakresu żądanej ochrony jest zatem niezasadny.

Jeżeli zatem w świetle ujawnionej w dacie zgłoszenia technicznej konstrukcji przedmiotu rozwiązania obydwa czujniki mogą wskazywać jedynie temperaturę powietrza (bo stanowią identyczne bimetale), to - w ocenie Sądu - trafne jest stanowisko Urzędu Patentowego RP, że przedmiot zgłoszenia nie nadaje się do stosowania zgodnie ze swoim przeznaczeniem. W opisie wynalazku wskazano bowiem, iż "Stacja pogody" ma wskazywać jednocześnie pomiar temperatury i pokazywać pogodę.

Podnieść przy tym należy, że według przyjmowanej definicji pogody (podzielanej przez skarżącego) wilgotność powietrza jest tylko jednym z parametrów określających pogodę, a zgłaszający ubiegając się o udzielenie wynalazku na przedmiotowe rozwiązanie, uznaje w istocie, iż wilgotność powietrza jednoznacznie określa pogodę. Używa przy tym niezdefiniowanych pojęć "dobra" i "zła" pogoda, przyporządkowując te pojęcia wartości wilgotności powietrza. Jeżeli zatem nawet wskazówka sprzężana z elementem czujnikowym może wskazywać na odpowiedniej skali wilgotność względną (przy założeniu, że ten element, czemu przeczy opis i zastrzeżenia patentowe, poprawnie reaguje na wilgotność), to nie jest to wskazanie rodzaju pogody określanej jako "dobra" lub "zła".

W tym stanie rzeczy Urząd Patentowy RP dokonując oceny zdolności patentowej przedmiotowego rozwiązania na podstawie dokumentacji przedmiotowej w dacie zgłoszenia, trafnie uznał, że drugi z elementów, który miałby reagować na wilgotność powietrza nie został w tej dokumentacji ujawniony technicznie, a nawet gdyby podzielić odmienne stanowisko skarżącego (do czego nie ma jakichkolwiek podstaw), to i tak mógłby on wskazywać wilgotność, a nie bliżej niezidentyfikowany "stan pogody". Wyżej wymienione rozwiązanie nie nadaje się zatem do stosowania zgodnie ze swoim przeznaczeniem, co w świetle art. 24 i art. 27 p.w.p. skutkuje stwierdzonym przez Urząd istnieniem przeszkód do udzielenia patentu.

W skardze kasacyjnej J. C. zaskarżając w całości powyższy wyrok, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. (art. 185) oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I. Naruszenie następujących przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na

wynik sprawy przez niewłaściwe ich zastosowanie:

1) art. 24, 27 i 49 ust. 1 p.w.p. polegające na niezasadnym uznaniu przez WSA, że

przedłożone przez skarżącego rozwiązanie (wynalazek) nie nadaje się do

stosowania zgodnie ze swoim przeznaczeniem, co stanowi przeszkodę do

udzielenia patentu, a także m.in., że skarżący nie ujawnił danych technicznych

bimetalu specjalnego typu reagującego na wilgotność, które to wnioski Sądu nie

znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy i niesłusznie doprowadziły do oddalenia skargi;

2) art. 37 p.w.p. poprzez niesłuszne uznanie, że wprowadzone przez skarżącego

wyjaśnienia (niezasadnie nazwane przez Sąd uzupełnieniami i poprawkami) do

opisu wynalazku w dniu zgłoszenia wykraczały poza to, co zostało m.in.

ujawnione jako przedmiot rozwiązania w ww. opisie wynalazku i tym samym

niezasadne uznanie, że wyjaśnienia nie spełniają wymogów ograniczenia, o

którym wyżej mowa, co niesłusznie doprowadziło Sąd do oddalenia skargi;

II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik

sprawy, w szczególności:

1) art. 46 p.w.p. poprzez nieprawidłową ocenę dotyczącą przesłanek do zastosowania trybu wprowadzenia wyjaśnień (zdaniem Sądu - uzupełnień i poprawek) przez skarżącego do przedmiotowego zgłoszenia wynalazku i niesłuszne uznanie, iż takich przesłanek brak, podczas gdy wyjaśnienia dodatkowe skarżącego do zgłoszenia powinny stanowić o uznaniu zastosowalności wspomnianego trybu;

2) art. 47 ust. 1 i 2 p.w.p. dotyczącego trybu i terminu sporządzenia

sprawozdania do zgłoszenia, aby zgłaszający przed terminem publikacji

mógł wprowadzić poprawki do zgłoszenia w trybie art. 46. Tego warunku UP

nie spełnił, ponieważ sprawozdanie sporządzono [...] listopada 2005 r., a

publikacja bez żadnych uwag Urzędu ukazała się [...] czerwca 2004 r.;

3) art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie przed Sądem

postępowania w sposób umożliwiający zastosowanie kontroli działalności

administracji publicznej;

4) art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez nieobjęcie rozstrzygnięciem całości materiału

sprawy i oparcie rozstrzygnięcia na twierdzeniach UP powziętych bez

uwzględnienia aktualnego stanu nauki i obiektywnej analizy szeregu

problemów występujących w sprawie;

5) art. 135, 141 § 4 i 145 § 1 pkt 1 lit. a i c poprzez niezasadne oddalenie skargi

poprzedzone pominięciem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku

ustosunkowania się do wszystkich istotnych materialnoprawnych zarzutów

podnoszonych przez skarżącego w skardze oraz nieprawidłowe wyjaśnienie

ich elementów dotyczących przyjętych i zastosowanych podstaw prawnych

zarzutów, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez

uniemożliwienie zastosowania środków przewidzianych w k.p.a.,

niezbędnych do rozpatrzenia sprawy zgodnie z jego przepisami, w

szczególności z art. 7, 8, 80, 84 i 107 § 3 w celu wydania przez Urząd

Patentowy prawidłowej decyzji i usunięcia naruszenia prawa, a także m.in.

nieuznanie celowości powołania biegłego (biegłych) w specjalności

określenia właściwości metali i ich stopów - specjalisty z zakresu

termodynamiki i budowy przyrządów pomiarowych - w powiązaniu z

zasadami funkcjonowania i znaczeniem zgłoszonego wynalazku, a ewentualnie także biegłego z dziedziny synoptyki, co uniemożliwiło

stwierdzenie, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem

prawa.

Ustosunkowując się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej do przedmiotowego wyroku strona stwierdziła, że odmowa udzielenia patentu na wynalazek, potwierdzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie jest dostatecznie umotywowana w świetle aktualnego stanu nauki i techniki. Opis przedstawiony w podaniu oraz wyjaśnieniach złożonych w odpowiedzi na pisma Urzędu Patentowego zawierał wszystko to, co jest niezbędne dla uwzględnienia wniosku o udzielenie przedmiotowego patentu. Wnoszący skargę kasacyjną wskazał, że rodzaj materiału (bimetal czy inny produkt albo inne spirale) nie ma tu decydującego znaczenia. Podawanie w zgłoszeniu expressis verbis dalszych danych jak np. składu materiału nie było konieczne, ponieważ dla specjalisty (znawcy) przedstawione dane są wystarczające dla oceny wynalazku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć zarówno na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), jak i na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi.

Skarga kasacyjna wniesiona w rozpoznawanej sprawie została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a.

W związku z tym rozważania należy rozpocząć od oceny zasadności zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, gdyż zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię albo zastosowanie mogą podlegać ocenie dopiero wtedy, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwa zastrzeżeń.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego szczególny tryb postępowania administracyjnego w sprawach patentowych uregulowany w przepisach art. 46 i 47 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz.U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 z późn. zm.), zwanej dalej p.w.p., był przestrzegany przez organ - Urząd Patentowy RP w niniejszej sprawie i zarówno powyższe przepisy postępowania, jak i inne przepisy kodeksu postępowania administracyjnego mające zastosowanie w postępowaniu przed Urzędem Patentowym (art. 7-8, 80, 84, 107 k.p.a.) nie zostały naruszone w sposób istotny przez organ, aby to zgodnie z przepisami art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. mogłoby prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji.

Zaaprobowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonane przez organ - Urząd Patentowy ustalenia faktyczne będące podstawą rozstrzygnięcia sprawy, szczególnie w zakresie technicznego opisu wynalazku i zastrzeżeń patentowych, zostały wyczerpująco omówione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i nie powinny budzić poważniejszych zastrzeżeń co do ewentualnego naruszenia przepisów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu tego wyroku odniesiono się do zarzutów skargi - naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Argumenty skarżącego podnoszone w skardze kasacyjnej stanowią w zasadzie polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instnacji, szczególnie w zakresie oceny technicznej wynalazku pod nazwą "stacja pogody".

Nie budzi wątpliwości fakt, że w zgłoszeniu patentowym nie ujawniono drugiego elementu urządzenia wskazującego rodzaj pogody, a mianowicie reagujący na wilgotność powietrza, nie został w dokumentacji wynalazku ujawniony technicznie.

Zatem rozwiązanie wynalazku przedstawione w zgłoszeniu patentowym istotnie nie nadaje się do stosowania zgodnie ze swoim przeznaczeniem, co w świetle przepisów art. 24 i art. 2 7 p.w.p. nie pozwalało na udzielenie patentu.

Skarżący zarzucił, w późniejszych dwóch wyjaśnieniach podawał, że wskaźnik pogody zawierał bimetal specjalnego typu reagujący na wilgotność i tym samym wskazując wilgotność może służyć do jednoznacznej oceny rodzaju pogody, jednakże prawidłowo przyjął WSA, że uwzględnienie tych wyjaśnień w zakresie określenia bimetalu stanowiącego wskaźnik pogody prowadziłoby do naruszenia przepisu art. 37 p.w.p.

Zgodnie bowiem z art. 37 ust. 1 p.w.p. do czasu wydania decyzji w sprawie udzielenia patentu zgłaszający może, z zastrzeżeniem ust. 2, wprowadzać uzupełnienia i poprawki do zgłoszenia, które nie mogą jednakże wykraczać poza to, co zostało ujawnione jako przedmiot rozwiązania w opisie wynalazku w dniu dokonania zgłoszenia, a w myśl ust. 2 art. 37 p.w.p. zmiana zastrzeżeń patentowych w sposób rozszerzający pierwotny zakres żądanej ochrony może być dokonana tylko do czasu ogłoszenia o zgłoszeniu i przy zachowaniu ograniczenia określonego w ust. 1.

Zgłoszenie przedmiotowego wynalazku zostało dokonane w dniu [...] grudnia 2002 r., które zostało opublikowane w Biuletynie Urzędu Patentowego Nr [...] w dniu [...] czerwca 2004 r. Natomiast dodatkowe wyjaśnienia dotyczące rozwiązania, na skutek zarzutów Urzędu Patentowego przesłanych wnioskodawcy w zawiadomieniu z dnia [...] listopada 2005 r., skarżący złożył w dniu [...] grudnia 2005 r. oraz w dniu [...] marca 2006 r.

Ocena powyższych uzupełnień i wyjaśnień dokonana przez organ i WSA w zaskarżonym wyroku w świetle powołanego wyżej przepisu art. 37 p.w.p. nie może być skutecznie podważana i to zarówno co do treści tych wyjaśnień, ich zakresu i terminów w ich złożeniu.

W toku postępowania patentowego nie udało się organowi usunąć najistotniejszych wątpliwości co do możliwości przemysłowego stosowania tego wynalazku w rozumieniu przepisów art. 24 i 27 p.w.p.

Brak było podstaw do uznania przez Sąd I instancji zarzutu naruszenia przez organ przepisu art. 46 p.w.p., gdyż organ dążył do pełnego i wszechstronnego wyjaśnienia sprawy zgodnie z dyrektywami kodeksu postępowania administracyjnego (art. 7, 8, 77, 80 i 107 k.p.a.), czego dowodem jest, że aż dwukrotnie wzywał zgłaszającego do nadesłania w wyznaczonym terminie wyjaśnień dotyczących tego zgłoszenia i zajęcia stanowiska względem zarzutów organu z zastrzeżeniem wynikającym z art. 37 ust. 1 p.w.p.

W świetle dokonanych przez organ ustaleń faktycznych potwierdzonych w zaskarżonym wyroku, z których jednoznacznie wynikało, że zgłoszenie patentowe zawierało braki, które nie zostały uzupełnione do wydania decyzji oraz zastrzeżenia patentowe, które nie mogły być po ogłoszeniu zgłoszenia zmienione (art. 37 ust. 2 p.w.p.), zaistniały przesłanki do wydania odmownej decyzji na podstawie art. 49 p.w.p.

Należy stwierdzić, że organ - Urząd Patentowy przed wydaniem decyzji wyznaczał zgłaszającemu termin do zajęcia stanowiska co do zebranych dowodów i materiałów mogących świadczyć o istnieniu przeszkód do uzyskania patentu (art. 49 ust. 2 p.w.p.).

Argumentacja skarżącego, że istnieją specjalne bimetale, które reagują na wilgotność powietrza i ciśnienie i one mogły być użyte do wykonania drugiego wskaźnika pogody, stanowiący zasadniczy element przedmiotowego rozwiązania, nie mogła zmienić stanowiska organu, jak i Sądu I instancji, że ten zasadniczy element techniczny wynalazku nie został należycie ujawniony w dokumentacji zgłoszeniowej wynalazku, co było warunkiem koniecznym do przyjęcia, że zostały spełnione wszystkie przesłanki z art. 24 i 27 p.w.p., w tym możliwość przemysłowego stosowania wynalazku.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego całokształt materiału dowodowego, w tym sprawozdanie o stanie techniki, oceniony wszechstronnie i wnikliwie nie wymagał uzupełnienia go poprzez przeprowadzenie dodatkowego dowodu z opinii biegłego w zakresie specjalistycznej aktualnej wiedzy technicznej, gdyż po pierwsze - merytorycznej oceny technicznej rozwiązania dokonał ekspert organu w odpowiedniej dziedzinie techniki, przy wykorzystaniu pełnej aktualnej wiedzy i nauki, a po drugie - zasadniczą przeszkodą udzielenia patentu było nieujawnienie w dokumentacji zgłoszeniowej wynalazku, jak również w terminie późniejszym niezbędnego elementu tego rozwiązania pozwalającego na przemysłowe stosowanie tego rozwiązania.

Skoro zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie podważyły skutecznie ustaleń faktycznych, będących podstawą rozstrzygnięcia Sądu I instnacji, to pozostały jeszcze do rozważenia zarzuty naruszenia prawa materialnego, a konkretnie art. 24, art. 27 i art. 49 ust. 1 p.w.p., do których już częściowo odniesiono się powyżej.

Przepis art. 24 p.w.p. w związku z art. 27 p.w.p. określa przesłanki udzielenia patentu, a wśród nich przesłankę nadawania się wynalazku do przemysłowego stosowania, która została w przedmiotowym rozwiązaniu zakwestionowana.

W świetle przedstawionego stanu faktycznego wykładnia tego przepisu i jego zastosowanie nie powinna nasuwać zastrzeżeń.

Możliwość zrealizowania omawianego wynalazku musi nawiązywać do opisu technicznego wynalazku zawartego w zgłoszeniu wynalazku łącznie z zastrzeżeniami patentowymi i dlatego zastosowanie przepisu art. 27 p.w.p. w niniejszej sprawie było prawidłowe.

W konsekwencji stwierdzenia braku przesłanki z art. 24 i 27 p.w.p. organ był zobowiązany do zastosowania przepisu art. 49 ust. 1 p.w.p.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.