Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SAB/Gd 8/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
658
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Burmistrz Miasta~Inne
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1 i par. 2, art. 149, art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 110 ust. 7
journal: Dz.U. 2009 nr 175 poz 1362
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia umorzyć postępowanie.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 1 grudnia 2011 r. A. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Burmistrza Miasta wskazując, że domaga się zobowiązania organu do wydania decyzji w terminie do 16 grudnia 2011 r.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta opisał przebieg postępowania wskazując, że w dniu 12 października 2011 r. wpłynęło pismo skarżącej, w którym wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy związanej z odmową przyznania zasiłku okresowego, po uchyleniu przez sąd administracyjny wcześniejszych decyzji. Podał również, że w dniu 14 grudnia 2011 r. Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej wydał decyzję o odmowie przyznania świadczeń w formie zasiłków okresowych z powodu braku współdziałania osób lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnych sytuacji życiowych.

W piśmie z dnia 5 marca 2012 r. skarżąca oświadczyła, że podtrzymuje skargę na bezczynność organu oraz zarzuciła przewlekłe załatwienie sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania:

1) jeżeli skarżący skutecznie cofnie skargę;

2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;

3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

Natomiast art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego przepisu obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

W myśl art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

Należy zauważyć, że zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08 (publ. ONSAiWSA 2009/4/63) przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Sąd w pełni podziela zaprezentowaną w niej argumentację i tok rozumowania.

Przedmiotowa skarga dotyczyła bezczynności Burmistrza Miasta w sprawie przyznania skarżącej zasiłku okresowego. Przepis art. 110 ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) wójt (burmistrz, prezydent miasta) upoważnia kierownika ośrodka pomocy społecznej do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do właściwości gminy.

W ocenie Sądu, fakt wydania przedmiotowej decyzji miał zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. W sytuacji bowiem, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność, organ wydał decyzję w sprawie, postępowanie przed sądem administracyjnym staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu (identycznie: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 stycznia 2009 r. wydanym w sprawie o sygn. II OSK 812/08, tak samo w przywołanej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. I OPS 6/08).

Postępowanie sądowo-administracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku nastąpiło zdarzenie, w którego następstwie zakończyła się sprawa sądowo-administracyjna, co oznacza, że przed wydaniem wyroku wygasł przedmiot zaskarżenia.

W chwili wniesienia skargi Burmistrz Miasta pozostawał w bezczynności, jednak w chwili wydana decyzji przez Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia 14 grudnia 2011 r. nr [...] (odmawiającej przyznania świadczenia) organ przestał pozostawać w bezczynności.

Tym samym, wobec wydania przez organ orzeczenia w sprawie, w dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, nie było możliwe rozstrzyganie na podstawie art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Należy również wskazać, że umorzenie postępowania, z uwagi na wydanie orzeczenia w sprawie, uniemożliwia stwierdzenie czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, jak i ewentualne wymierzenie grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Odnosząc się do wniosku zawartego w pkt 2) skargi, to zgłoszone przez skarżącą żądanie zostało wyłączone do odrębnego rozpoznania, podobnie jak zgłoszone później roszczenie o zasądzenia zadośćuczynienia.

Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie.