Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 323/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-10-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 199 i 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 16 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o zwrot opłat sądowych w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia wniosek oddalić.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 lutego 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. W dniu 3 kwietnia 2008 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi kasacyjnej od powyższego wyroku. W wyniku postępowania w zakresie prawa pomocy WSA w Krakowie oddalił wniosek skarżącego postanowieniem z dnia 26 września 2008 r., na które to postanowienie skarżący wniósł zażalenie pismem z dnia 9 października 2008 r.

Po rozpatrzeniu zarzutów skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt II FZ 553/08 oddalił powyższe zażalenie. Na postanowienie to skarżący J. K. wniósł ponownie zażalenie, które zostało odrzucone jako niedopuszczalne postanowieniem NSA z dnia 29 stycznia 2009 r., sygn. akt II FZ 553/08.

Do tut. Sądu w dniu 7 kwietnia 2009 r. wpłynęło pismo J. K. z prośbą o zwrot opłat sądowych, które skarżący poniósł w przedmiotowej sprawie (wpis od skargi oraz opłata kancelaryjna od odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem). Zdaniem skarżącego WSA w Krakowie winien mu zwrócić wszelkie opłaty, gdyż w zapadłym w sprawie rozstrzygnięciu Sąd wyjaśnił, że "tak naprawdę to nie wie, jak ma postępować w tego przypadku sprawach". J. K. wskazał ponadto, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego umorzył mu bliżej nieokreślone zaległości podatkowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek jest niezasadny i jako taki podlega oddaleniu.

Na wstępie należy wyjaśnić, iż ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) przewiduje generalną zasadę odpłatności wymiaru sprawiedliwości, wyrażoną w art. 199 tej ustawy, zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Natomiast wszelkie zwolnienia od ponoszenia tego rodzaju danin stanowią odstępstwo od konstytucyjnego obowiązku ich powszechnego i równego ponoszenia, wynikającego z art. 84 Konstytucji RP. Innymi słowy - zwolnienie strony od kosztów powoduje, iż ponosi je Skarb Państwa, a zatem w sposób pośredni wszyscy obywatele.

Zgodnie z art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (zasada rezultatu, tj. odpowiedzialności za wynik postępowania). Jednakże w przedmiotowej sprawie sąd pierwszej instancji wyrokiem z dnia 5 lutego 2008 r. skargę oddalił, działając na podstawie art. 151 powołanej ustawy. W takim przypadku nie zasądza się kosztów sądowych, a prawo nie przewiduje żadnych podstaw do zwrotu tych opłat, chyba że strona zostanie uprzednio od nich zwolniona, co nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie. Nie ma zwłaszcza podstaw do zastosowania art. 225 cytowanej ustawy, gdyż uiszczone przez skarżącego w niniejszej sprawie opłaty były opłatami należnymi.

W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji.