Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 223/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-09-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano pełnomocnikowi od Skarbu Państwa zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
Powołane przepisy: article: art. 250, art. 258 par. 1 i 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 18 ust. 1 pkt 2 lit. b i par. 2 ust. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1348
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Violetta Mielcarek po rozpoznaniu w dniu 19 września 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata KB o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi IG na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji zmieniającej harmonogram spłaty i ponownie rozkładającej zaległości podatkowe na raty postanawia: przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – na rzecz adwokata KB tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej kwotę [...] ([...]) + [...] ([...]) tytułem podatku VAT.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] oddalił skargę IG na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji zmieniającej harmonogram spłaty i ponownie rozkładającej zaległości podatkowe na raty.

Postanowieniem z dnia [...] referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ustanowił dla skarżącego adwokata.

Wyznaczony z urzędu adwokat KB pismem z dnia [...] przedłożyła opinię o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej od w.w wyroku i wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Oświadczyła, że koszty te nie zostały uiszczone nawet w części. Wskazała, że opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wysłano bezpośrednio listem poleconym skarżącemu.

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach i opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Na podstawie § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm., dalej jako rozp.) adwokatowi przysługuje za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie – 240 zł (por. § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c). W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłatę sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (por. § 2 ust. 3 rozp.). Zgodnie z § 19 pkt 1 rozp. koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 – 5 wskazanego rozporządzenia.

Z akt sprawy wynika, że sprawa dotyczy odmowy zmiany decyzji zmieniającej harmonogram spłaty i ponownie rozkładającej zaległości podatkowe na raty, a zatem przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna.

Wobec powyższego, uwzględniając wniosek adwokata KB, na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) i § 2 ust. 3 rozp. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.