Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1497/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt. 2 i 6, art. 161 § 1 pkt. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 909/11 w sprawie ze skargi W.W. i M.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 stycznia 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 909/11, po rozpoznaniu sprawy ze skargi W.W. i M.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 2 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości, uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1), stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu (pkt 2) oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz skarżących W.W. i M.W. solidarnie kwotę 474 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 3).

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

F.W., W.W., A.W. i M.W. wnioskiem prawdopodobnie z dnia 15 lipca 1980 r. (poprzednia data na wniosku "26.V 1980 r." została skreślona) zwrócili się do Urzędu Dzielnicowego [...] o wydanie decyzji zezwalającej na podział nieruchomości położonej w [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta KW nr [...]. W uzasadnieniu wniosku podali, że na powyższej działce znajduje się budynek mieszkalny, a na pozostałej części strony zamierzają wybudować drugi budynek bliźniaczy. Wskazali, że podział pozwoli stronom na wyjście ze współwłasności i uregulowanie stanu prawnego. Do wniosku załączyli zaświadczenie hipoteczne potwierdzające, że są współwłaścicielami tej nieruchomości.

Naczelnik Dzielnicy [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 1980 r. nr [...], na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości (Dz. U. Nr 27, poz. 192 ze zm.), wyraził zgodę na podział w/w nieruchomości. Na egzemplarzu decyzji znajdującym się w aktach sprawy widnieje dopisek: "Otrzymałam 3 egzemplarze decyzji celem przekazania zainteresowanym (tu następuje nieczytelny podpis)", który nie został opatrzony datą.

Pismem z dnia 4 października 2010 r. (data wpływu do organu pierwszej instancji; data nadania 30 września 2010 r. uwidoczniona na stemplu na kopercie, w której przesłano odwołanie do Prezydenta [...]), zatytułowanym "odwołanie" W.W. i M.W. zakwestionowali w/w decyzję Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] sierpnia 1980 r. W uzasadnieniu podali, że przedmiotowa decyzja nie została doręczona stronom, gdyż odebrała ją niezidentyfikowana osoba (podpis nieczytelny), bez podania daty. Zatem, skoro decyzję tę strony otrzymały w dniu 16 września 2010 r. (dowód: potwierdzenie odbioru decyzji w dniu 16 września 2010 r. lub 18 września 2010 r., data dnia słabo czytelna), to przedmiotowe pismo należy potraktować jako odwołanie od w/w decyzji.

Wskazali również, iż ich podpisy pod wnioskiem z dnia 15 lipca 1980 r. o podział nieruchomości zostały sfałszowane. Podali, że w dniu dokonywania podziału przedmiotowa nieruchomość należała w 1/2 do F. i W. W. (dz. ew. nr [...] o powierzchni [...] m² ), w 1/4 do A.W. (dz. ew. nr [...] o powierzchni [...] m²) i w 1/4 do M.W. (dz. ew. nr [...] o powierzchni [...] m²), Powyższe wynika z aktu nabycia własności przedmiotowej nieruchomości z dnia [...] września 1961 r. (akt notarialny Rep. A nr [...]) przez J.J. w 1/2 i W. i F. W. w 1/2, postanowienia Sądu Powiatowego w [...] z dnia [...] marca 1972 r. w sprawie stwierdzenia nabycia spadku po J.J., według którego spadek ten nabyła w całości W.W., aktu darowizny z dnia [...] października 1979 r. (akt notarialny Rep. A nr [...]) przez W.W. odziedziczonej 1/2 w/w nieruchomości na rzecz synów A. i M. W. po 1/2 darowanej nieruchomości.

W konsekwencji stwierdzili, że decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] sierpnia 1980 r. nr [...] o podziale nieruchomości jest niezgodna ze stanem prawnym i faktycznym obowiązującym w dniu jej wydania, gdyż przedmiotowa nieruchomość została podzielona na 3 działki: [...]. Wskazując na powyższe wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania W.W. i M.W. od decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] sierpnia 1980 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej w skrócie K.p.a.) oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j.: Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.), zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. W uzasadnieniu decyzji podało, że W.W. w piśmie z dnia 24 stycznia 2011 r. oświadczył, że był obecny przy podziale nieruchomości w sierpniu 1980 r. oraz że F.W. (ojciec), W.W. (matka) oraz A.W. i M.W. (bracia) wyrazili zgodę na podział, co odbyło się w obecności geodety Urzędu Dzielnicowego [...]. Także F.W. w piśmie z dnia 24 stycznia 2011 r. oświadczył, że podział nieruchomości był zgodny z wolą jego żony – W.W. i synów: M.W. i A.W. Ponadto podał, że M.W. otrzymał w jego obecności decyzję z dnia [...] sierpnia 1980 r., zapoznał się z nią i nigdy jej nie kwestionował.

Organ odwoławczy stwierdził również, iż dopisek na zaskarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 1980 r. "Otrzymałam 3 egzemplarze decyzji celem przekazania zainteresowanym" z nieczytelnym podpisem, nie został opatrzony datą i dlatego nie można uznać, że decyzja została doręczona stronom. Dlatego też doręczenie w/w decyzji W.W. i M.W. w dniu 16 września 2010 r. należy uznać za doręczenie dokonane po raz pierwszy, a zatem od tej daty należało liczyć termin do wniesienia odwołania, które zostało wniesione w terminie. Wskazało, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości. Zgodnie z tym przepisem podział nieruchomości stanowiących własność osób fizycznych lub osób prawnych nie będących jednostkami gospodarki uspołecznionej może nastąpić pod warunkiem, że jest zgodny z planami zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] w niniejszej sprawie nie zachodził żaden z przypadków, o których mowa w art. 18 ust. 2 tej ustawy przewidujący podział nieruchomości nierolniczych na wniosek stron, niezależnie od ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto podało, że do momentu wniesienia przedmiotowego odwołania, zaskarżona decyzja była traktowana jako ostateczna m.in. przez organy państwowe i na jej podstawie dokonano zbycia jednej z działek powstałych w wyniku podziału. Stan prawny przedmiotowej nieruchomości uległ zatem zmianie i decyzja o podziale, jakkolwiek teraz uznana za nieostateczną, wywołała nieodwracalne skutki prawne i z tego powodu nie podlega ona uchyleniu. Wskazało również, iż w toku postępowania odwoławczego nie zostały przedstawione dowody potwierdzające twierdzenie odwołujących, że ich podpisy pod wnioskiem o podział nieruchomości zostały sfałszowane.

Powyższa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] stała się przedmiotem skargi W.W. i M.W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucili naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy;

2. art. 84 § 1 w związku z art. 7 K.p.a., polegające na niepowołaniu biegłego z zakresu grafologii, który stwierdziłby, że podpisy zamieszczone pod wnioskiem z dnia 15 lipca 1980 r. nie zostały złożone przez skarżących;

3. art. 107 § 3 in fine K.p.a., polegające na nienależytym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim tylko i wyłącznie powołania się na aktualnie obowiązujące przepisy prawne, bez jakiegokolwiek odwołania się do obowiązującego stanu faktycznego oraz wyjaśnienia związku pomiędzy ustalonym stanem faktycznym a przywołanymi przepisami prawnymi;

4. art. 130 § 1 K.p.a., polegające na wykonaniu decyzji nieostatecznej;

5. art. 156 § 2 K.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie w niniejszej sprawie, ze względu na fakt, iż skarżący od decyzji z dnia [...] sierpnia 1980 r. złożyli odwołanie w trybie zwykłym, a nie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że zgodnie z art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a., organy administracji publicznej są zobowiązane do podejmowania wszelkich niezbędnych kroków w celu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. W szczególności, organ administracji publicznej jest zobowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a swoje stanowisko winien uzasadnić w sposób przewidziany w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołano się na postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, odpisy z księgi wieczystej czy akty notarialne, które nie znajdują się w aktach sprawy, a umożliwiłyby prawidłowe wskazanie stron postępowania, który to obowiązek należy do organu administracji publicznej. Obowiązkiem organu odwoławczego w pierwszej kolejności jest zbadanie, czy stosownie do art. 127 K.p.a. odwołanie zostało wniesione w terminie oraz czy osobie wnoszącej je przysługuje przymiot strony.

Z akt sprawy wynika, że decyzja organu pierwszej instancji zezwalająca na podział nieruchomości została wydana w dniu [...] sierpnia 1980 r., zgodnie z wnioskiem, i była traktowana przez organy administracji publicznej jako ostateczna i na jej podstawie dokonano zbycia jednej z działek powstałych w wyniku podziału dokonanego tą decyzją. Skarżący, na których m.in. wniosek podział tej nieruchomości został dokonany zarzucili, że ich podpisy na wniosku z 1980 r. zostały sfałszowane, nie przedstawili jednak żadnego dowodu potwierdzającego ich twierdzenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podał, że na dole decyzji pierwszo instancyjnej odręcznie napisano: "Otrzymałem 3 egzemplarze decyzji...", a powinno być "Otrzymałam...", gdyż ze złożonego na rozprawie w dniu 10 stycznia 2012 r. oświadczenia pełnomocnika uczestnika postępowania A.W. – jego żony G.W. wynika, że otrzymała ona 3 egzemplarze decyzji podziałowej z dnia [...] sierpnia 1980 r., celem przekazania zainteresowanym, co potwierdziła własnoręcznym podpisem na znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy egzemplarzu decyzji, a jej odpisy przekazała zainteresowanym. Podała również, że na prośbę teściów napisała wniosek o wydanie decyzji zezwalającej na podział nieruchomości, "ponieważ oni nie byli w stanie sobie z tym poradzić". Wyjaśniła także, iż na wydzielonych działkach nr [...] został wybudowany dom bliźniaczy, jedna połowa tego domu jest własnością A.W., a druga połowa stanowi własność skarżącego M.W.; uczestniczka postępowania H.M., a w zasadzie H.M. jest córką W. i P. W., uczestnik postępowania W.W. jest bratem A., M. i H., która "została obdarowana chyba w 2003 r. domem wolnostojącym włącznie z działką, który już istniał w 1980 r., w chwili wydania decyzji podziałowej".

Ponadto Sąd pierwszej instancji odwołując się do treści art. 107 § 1 K.p.a. stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] sierpnia 1980 r. nr [...] zawiera okrągłą pieczęć, wskazuje imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do wydania decyzji, jednakże nie zawiera żadnego podpisu. Okoliczność ta nie została dostrzeżona przez organ odwoławczy, dlatego też przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, niezbędne będzie w pierwszej kolejności zbadanie, czy pismo z dnia [...] sierpnia 1980 r., nazwane decyzją organu pierwszej instancji, jest rzeczywiście decyzją administracyjną.

W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, że organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a., które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy w sposób umożliwiający merytoryczne rozstrzygnięcie wniosku strony, a zatem przedwczesne byłoby badanie przez Sąd ewentualnego naruszenia przepisów prawa materialnego.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), orzekł jak w sentencji wyroku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł uczestnik postępowania A.W., reprezentowany przez adwokata i zaskarżając go w całości zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., poprzez nieodrzucenie skargi z dnia 14 kwietnia 2011 r., jako złożonej po upływie terminu do jej wniesienia;

ewentualnie

2. rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., poprzez nieodrzucenie skargi z dnia 14 kwietnia 2011 r., jako wniesionej od orzeczenia nieistniejącego;

oraz

3. rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., poprzez nieumorzenie postępowania, które stało się bezprzedmiotowe.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania na podstawie art. 189 w związku z art. 161 p.p.s.a., jako bezprzedmiotowego oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Ponadto wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentów:

a) aktu notarialnego z dnia 3 stycznia 2003 r. Rep. A nr [...] (umowy zniesienia współwłasności) – na okoliczność, iż najpóźniej w dniu [...] stycznia 2003 r. W.W. i M.W. znana była treść decyzji z dnia [...] sierpnia 1980 r. nr [...];

b) decyzji z dnia [...] sierpnia 1980 r. nr [...] – na okoliczność, iż spełnia ona wszelkie wymogi formalne określone w art. 107 K.p.a.

Autor skargi kasacyjnej uzasadniając pierwszy z zarzutów stwierdził, że zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony, a skarga W.W. i M.W. powinna być odrzucona, jako złożona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia, gdyż zgodnie z zeznaniami świadków, złożonymi w niniejszej sprawie, decyzja z dnia [...] sierpnia 1980 r. nr [...] została w/w skarżącym doręczona tuż po jej wydaniu, a więc jeszcze w 1980 r., a z całą pewnością była im już znana w dniu [...] stycznia 2003 r., wynika to bowiem z załączonej kserokopii aktu notarialnego z dnia [...] stycznia 2003 r. Rep. A nr [...].

Uzasadniając drugi z zarzutów skargi kasacyjnej podał, że zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony, a skarga W.W. i M.W. powinna być odrzucona, gdyż konieczną przesłanką dopuszczalności zaskarżenia danego aktu lub czynności jest fakt ich istnienia. Brak pod decyzją z dnia [...] sierpnia 1980 r. nr [...] podpisu osoby uprawnionej do jej wydania powoduje, że nie może być ona traktowana jako decyzja administracyjna. Jest to wada na tyle istotna, iż pismo to stanowi jedynie projekt decyzji, nie wchodzi do obrotu prawnego i nie wywołuje skutków, z którymi przepisy prawa łączą konsekwencje prawne.

Uzasadniając trzeci z zarzutów skargi kasacyjnej wskazał, że zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony, a postępowanie w sprawie powinno zostać umorzone, jako bezprzedmiotowe. W stosunku do przedmiotowej nieruchomości dokonał się już bowiem jej podział na mocy umowy stron, zawartej w formie aktu notarialnego w dniu [...] stycznia 2003 r. Niezależnie od tego, jedna z nieruchomości powstałych na skutek tego podziału przeszła w drodze czynności cywilnoprawnej, na osobę trzecią, a zatem dalsze procesowanie w niniejszej sprawie jest pozbawione jakiegokolwiek celu, ze względu na nieodwracalne skutki prawne, jakie nastąpiły na przestrzeni ponad trzydziestu lat.

W.W. i M.W. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnieśli o jej oddalenie stwierdzając, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w odróżnieniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Nie jest również uprawniony do samodzielnego precyzowania, uściślania lub korygowania zarzutów kasacyjnych.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jako chybione uznać należy zarzuty dotyczące naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a i rażącego naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Autor skargi kasacyjnej, stawiając zarzuty naruszenia powołanych przepisów, w istocie odnosi je do decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] sierpnia 1980 r. nr [...] w taki sposób, jakby to ona była przedmiotem skargi wniesionej do Sądu pierwszej instancji. Tymczasem w niniejszej sprawie W.W. i M.W. przedmiotem skargi uczynili decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], która utrzymywała w mocy w/w decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 1980 r.

Sąd pierwszej instancji nie mógł odrzucić skargi W.W. i M.W. wniesionej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], gdyż została ona wniesiona w terminie. Nie mógł również odrzucić skargi z tego powodu, że decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] sierpnia 1980 r. nr [...] nie zawiera podpisu osoby uprawnionej do jej wydania, a więc nie można było jej uznać za decyzję administracyjną. Jako decyzja organu pierwszej instancji nie podlegała zaskarżeniu do sądu administracyjnego, a zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. nie został postawiony w odniesieniu do przedmiotu skargi. Ubocznie zauważyć należy niekonsekwencję w rozumowaniu autora skargi kasacyjnej, który z jednej strony twierdzi, że decyzja z dnia [...] sierpnia 1980 r. nie zawiera podpisu osoby uprawnionej do jej wydania, a z drugiej strony wnosi o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci innego egzemplarza tej decyzji (podpisanego przez osobę uprawnioną do jej wydania), aniżeli ten, który znajduje się w aktach sprawy, na wykazanie okoliczności, że decyzja ta spełnia wszelkie wymogi formalne określone w art. 107 K.p.a.

Zamierzonego skutku nie mógł odnieść także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., poprzez nieumorzenie postępowania, które stało się bezprzedmiotowe. Przepis ten stanowi, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Sąd wydając postanowienie o umorzeniu postępowania w sprawie na podstawie tego przepisu, uwzględnia okoliczności, które stanowią przeszkodę merytorycznego rozpoznania sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie było przeszkód do rozpoznania niniejszej sprawy przez sąd administracyjny, a w konsekwencji podstaw do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego.

Organ odwoławczy, ponownie rozpatrując sprawę, weźmie pod uwagę i oceni powołane przez autora skargi kasacyjnej dowody.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu.