Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 855/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 4 i 5
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak- Pęczkowska, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant spec. ec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2019 r. znak [...] w przedmiocie wznowienia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ II instancji"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania A. C. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB", "organ I instancji") z dnia [...] października 2018 r., znak: [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Decyzja organu II instancji zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

[...]WINB decyzją nr [...] z [...] października 2016 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., stwierdzającą wykonanie obowiązku nałożonego decyzją tego organu nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r.

Decyzja z dnia [...] stycznia 2014 r., nakazywała K. W. jako inwestorowi budynku przy ul. [...] w W., wykonanie w tym budynku robót budowlanych, zgodnie z ekspertyzą stanu technicznego z maja 2012 roku, poprzez wzmocnienie podłoża pod posadzkami metodą iniekcji, w terminie jednego roku od dnia uprawomocnienia się tego orzeczenia. Powyższe rozstrzygnięcie stało się następnie przedmiotem skargi A. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd ten prawomocnym wyrokiem z 22 listopada 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2604/16, oddalił skargę.

W dniu 20 lutego 2018 r., do [...]WINB wpłynął wniosek A. C. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący") o wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją nr [...] z dnia [...] października 2016 r. Jako podstawę wniosku o wznowienie postępowania, skarżący wskazał art. 145 § 1 pkt 4, 5 i 6 k.p.a., podnosząc, że w przedmiotowej sprawie pojawiły się nowe okoliczności, "których nie było w poprzednim postępowaniu". Jako dowód, załączył ekspertyzę stanu technicznego budynku z dnia 15 stycznia 2018 r., przesłaną drogą elektroniczną. Dokonując analizy złożonego wniosku, organ I instancji postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2018 r., odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją [...]WINB z [...] października 2016 r., nr [...] z przyczyny określonej w art 145 § 1 pkt 4, natomiast postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2018 r., wznowił postępowanie z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a.

Po przeanalizowaniu akt sprawy pod kątem wyżej wskazanych przesłanek wznowienia postępowania, [...]WINB decyzją z października 2018 r., odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] października 2016 r., nr [...].

Odwołanie od powyższej decyzji złożył wnioskodawca, wskazując na naruszenie art. 7, art. 8 oraz art. 107 § 2 i § 3 k.p.a., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania GINB, skarżoną decyzją z [...] lutego

2019 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Uzasadniając swoją decyzję, organ II instancji wskazał, że na gruncie art. 145 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, bądź gdy decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu.

GINB wskazał, że skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania w terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a., tj. w terminie miesiąca od dnia sporządzenia wspomnianej wcześniej ekspertyzy, która w przekonaniu skarżącego uzasadnia ponowne przeprowadzenie postępowania w sprawie. W ocenie organu odwoławczego, uwzględniając, że skarżący był stroną postępowania objętego wnioskiem o wznowienie i powołuje się na podstawę wznowienia określoną w art. 145 k.p.a., organ wojewódzki zasadnie wznowił postępowanie.

Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie, w uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...] lutego 2018 r., wnioskodawca powołał się na ekspertyzę stanu technicznego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na nieruchomości przy ul. [...] w W., sporządzoną

[...] stycznia 2018 r. przez inż. S. K. (uprawnienia projektowe nr St. [...], uprawnienia rzeczoznawcy budowlanego nr ew. [...]).

Odnosząc się do zarzutów wnioskodawcy, GINB wyjaśnił, że kwestią sporną w niniejszym postępowaniu nie jest zasadność zastosowania przez organy nadzoru budowlanego trybu naprawczego z art. 51 Prawa budowlanego ani to, że obowiązkiem wykonania robót określonych w omawianych decyzjach powinien zostać obarczony inwestor – K. W.. Zdaniem organu odwoławczego, zasadność rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego, tak co do trybu postępowania jak i osoby zobowiązanej, została potwierdzona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 912/14, oddalającym skargę inwestora na decyzję [...]WINB z dnia [...] marca 2014 r. GINB podkreślił, że w uzasadnieniu powyższego wyroku, Sąd nie zakwestionował zakresu robót nałożonych na inwestora, a zakres ten ograniczony był jedynie do wzmocnienia podłoża pod posadzką metodą iniekcji. Rzutuje to więc w ocenie organu odwoławczego, na zakres postępowania zakończonego decyzją [...]WINB, objętego skargą o wznowienie, tj. decyzją z dnia [...] października 2016 r. utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie PINB [...] z [...] sierpnia 2016 r.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawę wydanych rozstrzygnięć, stanowił art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), zgodnie z którym po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, i wydaje decyzję o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Organ podkreślił, że decyzja wydana na tej podstawie, nie jest decyzją uznaniową, a organ nadzoru budowlanego jest zobligowany do wydania rozstrzygnięcia stwierdzającego wykonanie tych obowiązków.

Ponadto organ II instancji przypomniał, że decyzja [...]WINB z [...] października 2016 r., podlegała już ocenie sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 22 listopada 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2604/16, oddalił skargę wnioskodawcy. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że uprawniony organ, dysponujący wykwalifikowanymi w zakresie budownictwa pracownikami, dokonał pozytywnej oceny wykonania obowiązku nałożonego na inwestora. Ustalenie to, stanowiło wiążącą okoliczność jak chodzi o wydanie rozstrzygnięcia stwierdzające wykonanie obowiązku. Wykonanie przez adresata ostatecznej decyzji wydanej w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, nakładającej określony obowiązek, obliguje organ nadzoru budowlanego do zastosowania trybu wynikającego z art. 51 ust 3 pkt 1 tej ustawy.

Zdaniem GINB, nie zachodzą również podstawy do kwestionowania decyzji [...]WINB z dnia [...] października 2016 r. w trybie wznowieniowym.

Odnosząc się do wskazanej przez wnioskodawcę podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie prowadzone w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego nie wymaga uprzedniego uzyskania stanowiska innego organu, bowiem decyzja potwierdzająca wykonanie nałożonego obowiązku jest samodzielną decyzją organu. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że wnioskodawca nie wskazał organu, którego stanowisko byłoby wymagane, ani przepisu prawa, z którego wynikałby obowiązek uzyskania takiego stanowiska.

Zdaniem GINB, brak było również podstaw do wznowienia postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Organ II instancji wyjaśnił, że aby wznowić postępowanie na tej podstawie, powinny być spełnione łącznie trzy przesłanki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy muszą być nowe. Obejmuje to okoliczności lub dowody zarówno nowoodkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Nowe okoliczności faktyczne czy nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne. Muszą zatem dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne. Kolejną przesłanką jest istnienie nowych okoliczności faktycznych czy nowych dowodów w dniu wydania decyzji ostatecznej. Trzecią przesłanką jest to, że nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, nie były znane organowi, który wydał decyzję. GINB wyjaśnił, że jak wynika z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., nowe dowody lub okoliczności muszą istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej objętej skargą o wznowienie. Są to więc dowody lub okoliczności nowoodkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę, ale istniejące wcześniej w dacie orzekania przez organ. GINB stwierdził, że w przedmiotowej sprawie, ekspertyza autorstwa inż. S. K. ze stycznia 2018 roku, powołana jako nowy dowód, nie istniała w dacie wydania decyzji [...]WINB, a więc [...] października 2016 r. Oczywiste jest więc zdaniem organu, że powyższa ekspertyza nie stanowi nowego dowodu w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jednocześnie GINB podkreślił, że od nowego dowodu należy odróżnić nową okoliczność, jako podstawę wznowienia postępowania. Teoretycznie możliwa jest sytuacja, gdy nowy dowód, powstał już po wydaniu ostatecznej decyzji (np. nowa ekspertyza), ale jednocześnie stanowi on środek dowodowy dla wykazania istnienia okoliczności istniejących już wcześniej, w czasie orzekania przez organ, nieznanej organowi. Zdaniem organu odwoławczego, należało zatem dokonać analizy przedłożonej przez wnioskodawcę ekspertyzy stanu technicznego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na nieruchomości przy ul. [...] w W., aby ocenić, czy potwierdza ona okoliczność istniejącą przed zakończeniem postępowania. Zdaniem GINB wskazana ekspertyza istnienia takiej nowej okoliczności nie potwierdza. Potwierdza ona bowiem wykonanie napraw związanych ze stabilizacją podłoża gruntowego pod posadzkami parteru w 2015 roku, jak również zaistnienie spękań posadzki oraz zarysowań ścian wynikających z osiadania posadzki. GINB odnotował, że w opisie zdjęć dołączonych do ekspertyzy, ekspert wskazuje jednak, że po wzmocnieniu podłoża metodą iniekcji, stan osiadań posadzki można uznać za stabilny.

GINB przypomniał, że zastrzeżenia ekspertyzy przedłożonej przez skarżącego, odnoszące się do robót budowlanych wykonanych w 2015 r. dotyczą dwóch kwestii: 1) "do wykonania tego wzmocnienia w warstwie posadzkowej, wykładzina terakotowa, wykonano siatkę odwiertów, które zalane zaprawą cementową pozostawiono. Niszcząc posadzkę wykonawca miał obowiązek naprawy uszkodzeń posadzki w sposób przywracający pierwotną strukturę, tzn. wymagane jest przełożenie posadzki terakotowej parteru"

2) "zakresem napraw iniekcyjnych, stabilizujących podłoża gruntowe, nie objęto uszkodzeń wywołanych osiadaniem, zewnętrznych tarasów wejściowego i ogrodowego" oraz "należy wykonać ponowne zagęszczenie gruntu pod tarasami metodami iniekcji lub wymiany gruntu nasypowego na stabilny".

Organ zauważył jednak, że do protokołu kontroli przeprowadzonej przez pracowników organu powiatowego w dniu 24 czerwca 2016 r., celem sprawdzenia wykonania obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., wnioskodawca oświadczył, że iniekcja została wykonana pod posadzką w budynku i garażu. Z protokołu tego nie wynika, że iniekcja została wykonana również pod tarasami. O wykonaniu iniekcji świadczy też dokumentacja fotograficzna uwidaczniająca "zaprawione" otwory w posadce. W związku z powyższym, GINB uznał, że ustalenia poczynione przez organ oraz eksperta sporządzającego ekspertyzę w kwestii wykonania iniekcji i jej zakresu, są tożsame.

Z powyższych względów GINB stwierdził, że przedłożona ekspertyza nie potwierdza istnienia nowoodkrytej okoliczności, która mogłaby wpłynąć na ocenę wykonania nałożonego obowiązku. Twierdzenia ekspertyzy dotyczące obowiązku naprawy uszkodzeń posadzki oraz zagęszczenia gruntu pod tarasami są oceną sporządzającego ekspertyzę dotyczącą zakresu robót, które jego zadaniem należy jeszcze wykonać, a nie oceną tego czy obowiązek wykonania iniekcji pod posadzkami, nałożony decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. został wykonany, czy nie. Pozostałe okoliczności wskazane w ekspertyzie są zaś zdaniem organu odwoławczego, nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Zakres uchybień na etapie realizacji wyliczonych w przedłożonej ekspertyzie, jak również "program napraw" niezależnie czy znany, czy też nieznany organowi w dniu wydania decyzji z [...] października 2016 r., nie ma wpływu na to rozstrzygnięcie. GINB wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] października 2016 r., organ mógł wyłącznie stwierdzić wykonanie lub niewykonanie wzmocnienia podłoża posadzki metodą iniekcji, ponieważ tylko taki obowiązek został nałożony na inwestora decyzją organu powiatowego z [...] stycznia 2014 r. GINB zaznaczył, że wbrew sugestii wnioskodawcy, wykonawca nie został zobowiązany decyzją organów nadzoru budowlanego do usunięcia wszystkich wymienionych w ekspertyzie uszkodzeń budynku powstałych w wyniku błędów wykonawczych i projektowych, jak również następstw tych błędów, np. powstałych z czasem spękań ścian i posadzek. Organ zauważył, że z materiału dowodowego wynika, że nie wykonano bieżących napraw (np. pęknięcia tynku) już po wykonaniu wzmocnienia podłoża. Podkreślił jednak, że roboty te nie były objęte decyzją nakazująca iniekcję, a tym samym nie miały one znaczenia dla stwierdzenia wykonania obowiązku. Podsumowując, organ odwoławczy stwierdził, że skarżący nie może w drodze wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją stwierdzającą wykonanie obowiązku nałożonego w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane, oczekiwać zmiany zakresu tego obowiązku.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. C.. W uzasadnieniu skarżący, powołując się na orzecznictwo podniósł, że w jego ocenie przedłożona ekspertyza, spełnia warunki nowych okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Skarżący wskazał, że w związku z wykonaną w dniu 15 stycznia 2018 r. nową ekspertyzą, skierował wniosek do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o naprawienie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej i przywrócenie go do stanu pierwotnego zgodnie z wydanym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 30 grudnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 912/14. Opisane uszkodzenia nie zostały jednak naprawione do dzisiaj.

Równocześnie w obecnej ekspertyzie stwierdzono, że po naprawach instalacji nie została odtworzona struktura posadzki i stwierdzono brak przełożenia posadzki terakotowej parteru i łazienki na piętrze. Uszkodzenia budynku powstały w wyniku błędów wykonawczych i projektowych za które odpowiada inwestor. Zatem w ocenie skarżącego, nie można scedować sprawy administracyjnej dotyczącej błędów wykonawczych oraz projektowych i łączyć ją ze sprawą cywilną. Na drodze administracyjnej inwestor powinien naprawić budynek zgodnie ze sztuką budowlaną oraz przywrócić obiekt skarżącego do stanu zgodnego z Prawem budowlanym, zaś na drodze cywilnej można żądać nie naprawy lecz odszkodowania za doznane straty finansowe i materialne. Zdaniem skarżącego, [...]WINB dopuścił się uchybień przy wydawaniu zaskarżonej decyzji i odmówił uchylenia własnego rozstrzygnięcia z [...] października 2016 r.

Z kolei błędem GINB w przedmiotowym postępowaniu jest zdaniem skarżącego wadliwa analiza nowej ekspertyzy, która potwierdza okoliczność istniejącą przez zakończeniem postępowania. W ocenie skarżącego, w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, ekspertyza wykonana w dniu 15 stycznia 2018 r. jest ekspertyzą rozszerzoną, do której w żaden sposób nie zastosował się organ administracyjny. Skarżący zwrócił uwagę, że do kwestii naprawy przedmiotowego budynku odniósł się w sposób rzeczowy jedynie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 30 grudnia 2014 r., o sygn. akt VII SA/Wa 912/14, w którym oddalił skargę inwestora w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych. Z jego treści wynika, że naruszeń Prawa budowlanego w rozpoznawanej sprawie dopuścił się inwestor.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria, skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja, nie naruszają prawa.

Skarżący wniósł o wznowienie postępowania, zakończonego decyzją [...]WINB z [...].10. 2016 r., którą utrzymano w mocy decyzję PINB [...] z dnia [...].08.2016 r. stwierdzającą wykonanie obowiązków nałożonych na inwestora decyzją PINB [...] z dnia [...].01.2014 r.

Tytułem przypomnienia wskazać należy, że podstawą wniosku skarżącego, był art. 145 § 1 pkt 4, 5 i 6 k.p.a. Z uwagi na to, że [...]WINB, postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2018 r., odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją [...]WINB z [...] października 2016 r., z przyczyny określonej w art 145 § 1 pkt 4 k.p.a., przedmiotem kontroli jest wyłącznie zasadność podniesionych we wniosku skarżącego przesłanek wznowienia postępowania, określonych w art. 145 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a.

Zacząć należy od przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., ponieważ w realiach rozpoznawanej sprawy, jej brak nie wymaga szerszego omówienia. Dotyczy ona sytuacji, gdy kwestionowana decyzja, została wydana bez wymaganego przez prawo stanowiska innego organu. Przesłanka ta będzie spełniona wtedy, gdy wydanie decyzji powinno nastąpić w wyniku współdziałania dwóch organów administracji ( tryb i zasady tego współdziałania reguluje art. 106 k.p.a. ), a przed wydaniem decyzji nie uzyskano stanowiska organu współdziałającego. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, czy ten akt współdziałania miał mieć charakter wiążący w postaci zgody, uzgodnienia, porozumienia, braku sprzeciwu, czy tylko opiniodawczy w postaci opinii, zalecenia. Wznowienie postępowania w takim przypadku następuje niezależnie od tego, czy niezasięgnięcie tego stanowiska wywarło wpływ na treść decyzji czy też nie (por. wyrok NSA z 29.12.1986 r., II SA 1035/86, LEX nr 9907). Istotne natomiast jest, że wspomniane "wymagane prawem stanowisko", musi wynikać z przepisów prawa materialnego. Należy zatem w tym miejscu podkreślić, że postępowanie zakończone kwestionowaną decyzją, było prowadzone w trybie art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., zaś sama decyzja PINB [...] z dnia 08.08.2016 r., stwierdzająca wykonanie obowiązków nałożonych na inwestora decyzją PINB [...] z dnia [...].01.2014 r., utrzymana w mocy kwestionowaną decyzją [...]WINB z [...].10. 2016 r., wydana została na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem, po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, i wydaje decyzję: 1) o stwierdzeniu wykonania obowiązku, 2) w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Zarówno więc przepisy postępowania naprawczego uregulowanego w art. 50 – 51 Prawa budowlanego, jak też sam przepis stanowiący podstawę wydania wspomnianej decyzji, nie przewidują konieczności uzyskania stanowiska innych organów w rozumieniu art. 106 § 1 k.p.a. Decyzja potwierdzająca wykonanie nałożonego obowiązku, wymaga jedynie uprzedniego sprawdzenia wykonania tego obowiązku przez organ nadzoru budowlanego, nie wymaga natomiast uzyskania stanowiska innego organu.

Odnosząc się do przesłanki określonej w art 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w postaci ujawnienia nowych istotnych dla sprawy okoliczności lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję, pamiętać należy o trzech elementach, jakie muszą być spełnione dla jej skutecznego podniesienia. Po pierwsze, muszą się pojawić – wyjść na jaw – nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które istniały już w chwili wydania decyzji. Po drugie, powinny być one istotne dla sprawy. Po trzecie, nie były one znane organowi, który wydał decyzję. Wskazaną we wniosku o wznowienie nową okolicznością, były ustalenia dotyczące stanu technicznego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na nieruchomości przy ul. [...], zawarte w ekspertyzie autorstwa inż. S. K. ze stycznia 2018 r. Należy odróżnić pojęcie nowych okoliczności faktycznych od nowych dowodów. Możliwa jest bowiem sytuacja, gdy nowy dowód, powstał już po wydaniu ostatecznej decyzji, ale jednocześnie stanowi on środek dowodowy dla wykazania istnienia okoliczności istniejących już wcześniej, w czasie orzekania przez organ, nieznanej organowi. Z pewnością wspomniana ekspertyza techniczna, nie istniała jako dowód w dacie wydania decyzji z dnia [...].10.2016 r., nie może więc jako dowód stanowić przesłanki do wznowienia postępowania. Należy zatem rozważyć, czy ekspertyza ta, zawiera fakty, które realnie istniały już w czasie wydawania decyzji ostatecznej i były na tyle istotne, że gdyby były one znane organowi, zawarte w kwestionowanej decyzji rozstrzygnięcie mogłoby być inne. W ocenie Sądu przedłożona przez skarżącego ekspertyza, takich okoliczności nie zawiera.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., utrzymaną w mocy decyzją [...]WINB z dnia [...] marca 2014 r" PINB [...] na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, nakazał inwestorowi wykonać roboty budowlane zgodnie z ekspertyzą stanu technicznego z maja 2012 roku poprzez wzmocnienie podłoża pod posadzką metodą iniekcji. Jak już wyżej wspomniano, decyzja PINB [...] z dnia [...].08.2016 r. stwierdzająca wykonanie obowiązków nałożonych na inwestora decyzją PINB [...] z dnia [...].01.2014 r., utrzymana została w mocy kwestionowaną decyzją [...]WINB z [...].10. 2016 r.

Przedłożona przez skarżącego ekspertyza na str. 5 zawiera stwierdzenie, że wskazana w ekspertyzie z 2012 r. metoda wzmocnienia gruntu pod posadzkami metodą iniekcji, została przeprowadzona w 2015 r. Ekspertyza z 2018 r. wskazuje również na zaistnienie spękań posadzki oraz zarysowań ścian wynikających z osiadania posadzki. Podkreślić jednak należy, że w ekspertyzie z 2018 r. wskazano także w opisie zdjęć dołączonych do ekspertyzy ( str. 12), że po wzmacnianiu podłoża w roku 2015, metodą iniekcji, stan osiadań posadzki można uznać za stabilny.

Zastrzeżenia ekspertyzy z 2018 r., odnoszące się do robót budowlanych wykonanych w 2015 r. są następujące:

1) "do wykonania tego wzmocnienia w warstwie posadzkowej, wykładzina terakotowa, wykonano siatkę odwiertów, które zalane zaprawą cementową pozostawiono. Niszcząc posadzkę wykonawca miał obowiązek naprawy uszkodzeń posadzki w sposób przywracający pierwotną strukturę, tzn. wymagane jest przełożenie posadzki terakotowej parteru":

2) "zakresem napraw iniekcyjnych, stabilizujących podłoża gruntowe nie objęto uszkodzeń wywołanych osiadaniem, zewnętrznych tarasów wejściowego i ogrodowego" oraz "należy wykonać ponowne zagęszczenie gruntu pod tarasami metodami iniekcji lub wymiany gruntu nasypowego na stabilny".

Należy więc zgodzić się z organem, że przedłożona przez skarżącego ekspertyza z 2018 r., nie potwierdza istnienia nowoodkrytej okoliczności, która mogłaby wpłynąć na ocenę wykonania nałożonego na inwestora obowiązku. Twierdzenia ekspertyzy dotyczące obowiązku naprawy uszkodzeń posadzki oraz zagęszczenia gruntu pod tarasami, jak trafnie wskazał organ, są oceną sporządzającego ekspertyzę dotyczącą zakresu robót, które jego zadaniem należy jeszcze wykonać, a nie oceną tego czy obowiązek wykonania iniekcji pod posadzkami, nałożony decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. został wykonany, czy nie. Przedłożona ekspertyza wskazuje bowiem na błędy projektowe i wykonawcze przy realizacji obiektu. Nie mają one jednak żadnego wpływu na kwestionowane przez skarżącego rozstrzygnięcie. Podkreślić bowiem należy zakres obowiązków nałożonych na inwestora, który dotyczył, jak już wspomniano wzmocnienia podłoża pod posadzką metodą iniekcji. Te prace zostały wykonane, co potwierdza nie tylko ekspertyza z 2018 r. ale także kwestionowana decyzja z [...].10.2016 r. Decyzją z dnia [...] października 2016 r., organ mógł wyłącznie stwierdzić wykonanie lub niewykonanie wzmocnienia podłoża posadzki metodą iniekcji, ponieważ tylko taki obowiązek został nałożony na inwestora decyzją organu powiatowego z dnia [...] stycznia 2014 r. Wykonanie tego obowiązku, zostało stwierdzone przy pomocy wykwalifikowanych pracowników, a zatem organ, jak wskazał w prawomocnym wyroku 22 listopada 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2604/16 tutejszy Sąd, był zobligowany do wydania decyzji stwierdzającej wykonanie tego obowiązku. Należy wyraźnie podkreślić, że wbrew argumentacji zawartej w skardze, inwestor nie został zobowiązany decyzją organów nadzoru budowlanego do usunięcia wszystkich wymienionych w ekspertyzie uszkodzeń budynku powstałych w wyniku błędów wykonawczych i projektowych, jak również następstw tych błędów np. powstałych z czasem spękań ścian i posadzek. Należy więc zgodzić się z organem odwoławczym, że skarżący nie może w drodze wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją stwierdzającą wykonanie obowiązku nałożonego w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane, oczekiwać zmiany zakresu tego obowiązku. Należy także wskazać za organem, że WSA w Warszawie z wydanym w sprawie wyroku z dnia 22 listopada 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2604/16, oddalającym skargę na decyzję, której uchylenia domaga się skarżący w postępowaniu wznowieniowym, wskazał, że "w przypadku ujawnienia się innych wad budowlanych, niż objęte wykonanym przez inwestora nakazem, skarżący może oczywiście dochodzić interwencji organu nadzoru budowlanego w odrębnym, kolejnym postępowaniu".

Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.