Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3072/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Podatek od spadków i darowizn
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1 ust. 2 art. 6 ust. 1 pkt 6 art. 7 ust. 1 art. 8 ust. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 142 poz 1514
law: Ustawa z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn - tekst jednolity.
article: art. 210 par. pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca) sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2014 r. sprawy ze skargi T. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od spadków i darowizn oddala skargę


UZASADNIENIE

Jak wynika z postanowienia Sądu Rejonowego w W. Wydział [...] z dnia [...] listopada 2009 r., sygn. akt [...] T. J. – dalej: "Skarżąca" lub "Strona" wraz z mężem B. J. nabyli z dniem 18 stycznia 1986 r., przez zasiedzenie, na zasadzie wspólności ustawowej małżeńskiej własność nieruchomości zabudowanej położonej w W. o pow. 3450 m².

W dniu 28 lutego 2011 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. wpłynęło zeznanie podatkowe SD-3 wraz z załącznikiem SD-3A, w którym Skarżąca oświadczyła, że wartość nabytej nieruchomości wynosi 1.042.500 zł (w tym wartość budynku o pow. 45 m² - 4.500 zł).

Następnie w dniu 5 kwietnia 2011 r. Skarżąca złożyła korektę zeznania podatkowego zmieniając w niej wartość nieruchomości z kwoty 1.042.500 zł na kwotę 1.148.000 zł (w tym wartość budynku - 110.000 zł) oraz powierzchnię budynku mieszkalnego na 110 m².

Ponieważ w ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. podana w korekcie wartość nabytej nieruchomości nie odpowiadała jej wartości rynkowej z dnia powstania w sprawie obowiązku podatkowego, pismem z dnia 18 kwietnia 2011 r. wezwał on Skarżącą do podwyższenia wartości przedmiotu zasiedzenia, wskazując jednocześnie, że wartość całej nieruchomości według własnej, wstępnej oceny organu podatkowego wynosi 3.347.000 zł (w tym wartość budynku mieszkalnego 242.000 zł).

W odpowiedzi na wezwanie Skarżąca wyraziła zgodę na zaproponowaną przez organ podatkowy pierwszej instancji wartość nieruchomości.

W związku z powyższym Naczelnik Urzędu SkarbowegoW. decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. ustalił Skarżącej zobowiązanie podatkowe w kwocie 117.145 zł, przyjmując za podstawę opodatkowania ustaloną w trakcie postępowania wartość nabytego przez nią udziału (½ cz.), tj. kwotę 1.673.500 zł.

Od powyższej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, a także o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 229 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) dalej: "O.p.", w celu ustalenia stanu i wartości nieruchomości na dzień jej nabycia przez zasiedzenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 187 §1 w związku z art. 122 O.p. z uwagi na nienależyte rozpatrzenie materiału dowodowego w zakresie stanu nieruchomości w dniu nabycia i jej wartości dla potrzeb ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, co skutkowało rażącym zawyżeniem należności. Zdaniem Strony zarówno wartość jak i stan nieruchomości powinny zostać przyjęte na dzień zasiedzenia nieruchomości, a nie na dzień "sporządzenia" wyceny przez organ podatkowy. Ponadto, zdaniem Skarżącej, nieuzasadnione jest przyjmowanie do wyceny obecnych cen nieruchomości, które są kilka lub kilkanaście razy wyższe niż w dacie nabycia tej nieruchomości i nie odzwierciedlają jej stanu z dnia nabycia (1986r.).

Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie podzielił tego zarzutu, wyjaśniając w oparciu o art. 6 ust. 1 pkt 6, art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 28.07.1983 r. o podatku od spadków i darowizn (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. nr 142, poz. 1514 ze zm.) – dalej: "u.p.s.d.", że stan faktyczny i prawny nieruchomości przyjmuje się z dnia nabycia, czyli ze stycznia 1986 roku, a wartość rynkową z dnia powstania w sprawie obowiązku podatkowego - tj: 4 grudnia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej uznając jednak, iż w sprawie zachodzą okoliczności przewidziane w art. 233 § 2 O.p. tj. rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., uchylił decyzję organu podatkowego pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W dniu 20 czerwca 2012 r. Skarżąca złożyła kolejną korektę zeznania podatkowego o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych, w której wykazała, że wartość nabytej przez Skarżącą i jej męża w drodze zasiedzenia nieruchomości wynosi 2.462.500 zł (w tym wartość budynku mieszkalnego o powierzchni użytkowej 110m² - 220.000 zł).

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia [...] maja 2013 r. ustalił Skarżącej zobowiązanie podatkowe w kwocie 86.188 zł. Decyzję powyższą wydał w oparciu o zgromadzone w trakcie trwania postępowania podatkowego dokumenty, w tym m.in. zaświadczenia wydane przez Prezydenta W. - nr [...] z dnia 21 września 2012 r. i nr [...] z dnia 25 września 2012 r., pisma wyjaśniające pełnomocnika Strony (w tym szczegółowy opis nieruchomości) oraz informacje pochodzące z aktów notarialnych zaewidencjonowanych w programie "Czynności Majątkowe", dotyczących umów kupna-sprzedaży nieruchomości podobnych pod względem lokalizacji, powierzchni oraz daty powstania obowiązku podatkowego do nieruchomości zasiedzianej przez Skarżącą. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że wartość nabytej nieruchomości podana w korekcie zeznania podatkowego złożonej w dniu 20 czerwca 2012 r. odpowiada jej wartości rynkowej z dnia powstania w sprawie obowiązku podatkowego.

Pismem z dnia 26 czerwca 2013 r. Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazała, że z treści zaskarżonej decyzji nie wynika, na jaki dzień została ustalona wartość nabytej nieruchomości, a w ocenie Skarżącej wartość przedmiotowej nieruchomości powinna być ustalona w oparciu o ceny obowiązujące w dniu jej zasiedzenia. Zaakcentowała również, że błędne jest też wskazanie w decyzji, że to Skarżąca podała wartość nabytych praw, gdyż zostały jej one zasugerowane. Ponadto podkreśliła, że nie jest przekonana co do wskazanych wartości.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] września 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu przywołał treść art. 1 ust.1 pkt 3 u.p.s.d., a także wskazał, że stwierdzenie nabycia własności przez zasiedzenie następuje na podstawie orzeczenia sądowego a z chwilą uprawomocnienia się tego orzeczenia powstaje w sprawie obowiązek podatkowy - art. 6 ust. 1 pkt 6 u.p.s.d. W dalszej części uzasadnienia Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał na przepisy regulujące sposób ustalania wartości podstawy opodatkowania w podatku od spadków i darowizn tj. art. 7 ust.1, art.8 ust.3, a także art. 8 ust.4 u.p.s.d. i stwierdził, że wynika z nich, że wartość nabytych rzeczy lub praw majątkowych jest ustalana w oparciu o ich stan z dnia nabycia i cen rynkowych z dnia powstania w sprawie obowiązku podatkowego. Jest to wymóg ustawowy, od którego w żadnych okolicznościach organ podatkowy nie może odstąpić. Określenie wartości rynkowej nabytych rzeczy lub praw majątkowych na inną chwilę niż dzień powstania obowiązku podatkowego stanowi naruszenie prawa materialnego, które należy ocenić jako mające istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy podkreślił, że postanowienie Sądu Rejonowego w W. Wydział [...] z dnia [...] listopada 2009 r., sygn. akt [...], na podstawie którego Skarżąca wraz z mężem z dniem 18 stycznia 1986 r. nabyli przez zasiedzenie własność zabudowanej nieruchomości, stało się prawomocne z dniem 4 grudnia 2009 r., a z chwilą uprawomocnienia się postanowienia sądu powstał w sprawie obowiązek podatkowy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że organ pierwszej instancji w celu ustalenia wartości rynkowej przedmiotowej nieruchomości dokonał w oparciu o akty notarialne kupna-sprzedaży zaewidencjonowane w programie "Czynności Majątkowe" analizy cen rynkowych nieruchomości podobnych, uwzględniając przy tym lokalizację, powierzchnię oraz datę powstania obowiązku podatkowego. Z informacji uzyskanych z bazy danych wynika, że wartość przedmiotu nabycia podana w korekcie zeznania podatkowego z dnia 20 czerwca 2012 r. odpowiadała jego wartości rynkowej z dnia powstania w sprawie obowiązku podatkowego, tj. 4 grudnia 2009 r. Mając powyższe ustalenia na uwadze, organ odwoławczy stwierdził, że organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo zastosował zasady wynikające z przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn regulujących kwestie związane ze sposobem i trybem ustalania wartości nabytych rzeczy i praw majątkowych do celów tego podatku. Ponadto stwierdził, że w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji zostały wskazane zarówno stosowne przepisy ustawy o podatku od spadków i darowizn jak i ustawy Ordynacja podatkowa.

Odnosząc się natomiast do kwestii "zasugerowania" przez organ podatkowy wartości nabytej nieruchomości Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał, że korekty zeznań podatkowych o nabyciu przez Skarżącą i jej męża w drodze zasiedzenia, na zasadzie wspólności ustawowej małżeńskiej, własności przedmiotowej nieruchomości wpłynęły do Urzędu Skarbowego W. w dniu 20 czerwca 2012 r., a dane w nich zawarte - w tym również wartość przedmiotu nabycia - jako prawidłowe zostały potwierdzone własnoręcznym podpisem pełnomocnika Stron.

Pismem z dnia 12 listopada 2013 r. Skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub jej zmianę i orzeczenie obowiązku podatkowego w niższym wymiarze. Skarżąca zakwestionowała wartość zasiedzianej nieruchomości, stanowiącą zarazem podstawę opodatkowania w sprawie, uznając ją za zbyt wysoką. Skarżąca, uzasadniając swoje stanowisko, wskazała przede wszystkim na zły stan budynku w chwili nabycia, bliskość drogi szybkiego ruchu, bliskość lotniska, a także przemysłowy charakter pobliskich nieruchomości, co utrudnia zamieszkiwanie. Skarżąca podkreśliła także, że w przedmiotowej decyzji nie zostało wykazane jakie nieruchomości - podobne do nabytej przez Skarżącą - były brane pod uwagę przy dokonywaniu przez organ podatkowy analizy cen rynkowych.

W odpowiedzi na skargę organ, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej zwana: "P.p.s.a.") sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Z art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.p.s.d. podatkowi od spadków i darowizn, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem:

1) dziedziczenia, zapisu zwykłego, dalszego zapisu, zapisu windykacyjnego, polecenia testamentowego;

2) darowizny, polecenia darczyńcy;

3) zasiedzenia;

4) nieodpłatnego zniesienia współwłasności;

5) zachowku, jeżeli uprawniony nie uzyskał go w postaci uczynionej przez spadkodawcę darowizny lub w drodze dziedziczenia albo w postaci zapisu;

6) nieodpłatnej: renty, użytkowania oraz służebności.

Podatkowi podlega również nabycie praw do wkładu oszczędnościowego na podstawie dyspozycji wkładem na wypadek śmierci oraz nabycie jednostek uczestnictwa na podstawie dyspozycji uczestnika funduszu inwestycyjnego otwartego albo specjalistycznego funduszu inwestycyjnego otwartego na wypadek jego śmierci (art. 1 ust. 2 u.p.d.s.).

Ustawodawca zawęził przedmiot opodatkowania, jakim jest nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych, tylko do tych przypadków, gdy nabycie wynika (ma związek) z tych konkretnie wskazanych tytułów prawnych.

Nabycie własności przez zasiedzenie następuje z mocy prawa, po spełnieniu przesłanek, o których mowa w art. 1 u.p.s.d. Należy przy tym podkreślić, że postanowienie sądu powszechnego stwierdzające zasiedzenie ma jedynie charakter deklaratoryjny. Niemniej jednak orzeczenie to ma istotne znaczenie na gruncie prawa podatkowego, zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 pkt 6 u.p.s.d., obowiązek podatkowy w tym podatku powstaje z chwilą uprawomocnienia się postanowienia sądu stwierdzającego zasiedzenie. Mimo, że sąd w postanowieniu o stwierdzeniu nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych określa datę, w której doszło do zasiedzenia (por. postanowienie SN z dnia 28 kwietnia 1999 r., I CKU 105/98, OSNC 1999, nr 11, poz. 197), data ta nie ma wpływu na moment powstania obowiązku podatkowego w podatku od spadków i darowizn.

Stosownie do art. 7 ust. 1 u.p.s.d., podstawę opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po potrąceniu długów i ciężarów (czysta wartość), ustalona według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego.

Z kolei w dyspozycji art. 8 u.p.s.d. określono zasady ustalenia wartości nabytych rzeczy i praw majątkowych. Stanowi ona zatem uzupełnienie unormowań wynikających z art. 7 u.p.s.d., określających podstawę opodatkowania. Wartość rzeczy i praw może być przyjęta w wysokości określonej przez nabywcę (art. 8 ust. 1 4 u.p.s.d.). Powinna ona bowiem być określona odpowiednio do wartości rynkowej rzeczy i praw majątkowych. Określenie wartości rzeczy i praw ma istotny wpływ na wartość podstawy opodatkowania, a więc również na wysokość należnego podatku. Nabywca powinien przy tym uwzględniać postanowienia art. 7 ust. 1 u.p.s.d., tzn. potrącić długi i ciężary oraz mieć na uwadze stan rzeczy i praw majątkowych. Odwołanie się przez ustawodawcę do tzw. wartości rynkowej oznacza konieczność określania wartości na podstawie przeciętnych cen stosowanych w danej miejscowości w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem ich stanu i stopnia zużycia, a także w obrocie prawami majątkowymi tego samego rodzaju, z dnia powstania obowiązku podatkowego (art. 8 ust. 3 u.p.s.d.). Nie należy więc brać pod uwagę tych zdarzeń, które zaszły po powstaniu obowiązku podatkowego, ale z zastrzeżeniem postanowień art. 7 ust. 1 zd. 2 u.p.s.d. Oznacza to, że jeżeli przed wymiarem podatku nastąpi ubytek rzeczy spowodowany siłą wyższą, do ustalenia jej wartości należy przyjąć stan rzeczy w dniu dokonania wymiaru, a odszkodowanie za ubytek należne z tytułu ubezpieczenia wliczyć do podstawy wymiaru podatku.

Sąd zwraca ponadto uwagę, że z art. 8 ust. 4 u.p.s.d. wynika, że jeżeli nabywca nie określił wartości nabytych rzeczy lub praw majątkowych, albo wartość określona przez niego nie odpowiada, według oceny naczelnika urzędu skarbowego wartości rynkowej, organ ten wezwie nabywcę do jej określenia, podwyższenia lub obniżenia, w terminie nie krótszym niż 14 dni od dnia doręczenia wezwania, podając jednocześnie wartość według własnej, wstępnej oceny. Jeżeli nabywca, pomimo wezwania, nie określił wartości lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, naczelnik urzędu skarbowego dokona jej określenia z uwzględnieniem opinii biegłego lub przedłożonej przez nabywcę wyceny rzeczoznawcy. Jeżeli organ podatkowy powoła biegłego, a wartość określona z uwzględnieniem jego opinii różni się o więcej niż 33% od wartości podanej przez nabywcę, koszty opinii biegłego ponosi nabywca.

Zestawienie unormowań zawartych w ust. 1 i 4 art. 8 u.p.s.d. wskazuje, że dopiero, gdy nabywca rzeczy lub prawa majątkowego, nie określi wartości lub poda wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej nabytych rzeczy i praw majątkowych, organ podatkowy będzie uprawniony do samodzielnego określenia tej wartości, z uwzględnieniem opinii biegłego lub przedłożonej przez nabywcę wyceny rzeczoznawcy. Określenie wartości nabytych rzeczy lub praw majątkowych przez organ podatkowy winno zostać dodatkowo poprzedzone wezwaniem podatnika do określenia tej wartości, jej podwyższenia lub obniżenia, ze swoistą sugestią co do wartości, wg wstępnej oceny organu.

W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie zachodzi, bowiem wartość nieruchomości została określona zgodnie z wartością wskazaną przez Stronę w ostatniej korekcie zeznania podatkowego o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych, w której wykazano, że wartość nabytej przez małżonków B. i T. J. w drodze zasiedzenia nieruchomości wynosi 2.462.500,00 zł (w tym wartość budynku mieszkalnego o powierzchni użytkowej 110 m2 - 220.000,00 zł). Pismem z dnia 18 kwietnia 2011 r. organ wezwał Skarżącą do podwyższenia wartości przedmiotu zasiedzenia, wskazując jednocześnie, że wartość całej nieruchomości według własnej, wstępnej oceny organu podatkowego wynosi 3.347.000 zł (w tym wartość budynku mieszkalnego 242.000 zł).Skarżąca również wtedy zaakceptowała ocenę organu, co w sprawie sporne nie jest.

Nie było więc podstaw do powoływania w sprawie biegłego zgodnie z art.8 ust. 4 u.p.s.d. Jak wynika z akt sprawy, organy podatkowe zweryfikowały podaną przez Stronę wartość nieruchomości w oparciu o umowy sprzedaży ewidencjonowane w organach podatkowych, wykazy wartości rynkowych rzeczy i praw majątkowych w obrocie na danym terenie, w granicach działania poszczególnych urzędów skarbowych, uwzględniając przy tym takie czynniki cenotwórcze jak: lokalizację, powierzchnię gruntu i jego uzbrojenie, rok budowy budynku i jego powierzchnię oraz stan z dnia nabycia - według opisu sporządzonego przez pełnomocnika oraz datę powstania obowiązku podatkowego. Po przeanalizowaniu transakcji sprzedaży nieruchomości zabudowanych jakie miały miejsce na rynku lokalnym do dalszych rozważań wybrano tylko te najbardziej podobne do nieruchomości Skarżącej. Organy podatkowe szczegółowo opisały w zaskarżonych decyzjach jakimi kryteriami się kierowały wskazując, iż określając wartość 1m2 gruntu po zastosowaniu współczynnika korygującego (zmniejszającego) - 0,85 z uwagi na dużą powierzchnię działki oraz mankamenty wskazane w opisie nieruchomości, tj. brak ogrodzenia oraz brak pełnego uzbrojenia i wartość ta została ustalona w wysokości 680,00 zł - wartość całego gruntu 2.346.000,00 zł. Wartość natomiast 1 m 2 budynku mieszkalnego określono z uwzględnieniem współczynnika zmniejszającego wartość o 0,8 z uwagi na brak sieci kanalizacyjnej, wodociągowej i gazowej (zgodnie z opisem). Przy wycenie tej organy podatkowe całkowicie pominęły komórkę usytuowaną na spornej nieruchomości, uznając ją za bezwartościową z uwagi na zły stan techniczny. Mimo, iż wycena organu wskazywała na wyższą wartość nieruchomości (2.557.200, 00 zł), niż ta, którą wskazywała Strona, organy podatkowe uznały, iż wartość nabytej w drodze zasiedzenia nieruchomości deklarowana przez Stronę, tj. 2.462.500,00zł (w tym wartość budynku mieszkalnego 220.000,00 zł) odpowiada wartości rynkowej z dnia powstania w sprawie obowiązku podatkowego (4 grudnia 2009 r.) i przyjął tę wartość do podstawy opodatkowania.

W skardze Strona wskazuje, na wartość budynku w kwocie 242 000 zł, z której to ceny organ się wycofał, przyjmując wartość jak wyżej 220.000 zł (cena wskazana w ostatniej korekcie zeznania podatkowego przez Stronę). W trakcie całego postępowania podatkowego, co też wymaga zauważenia, Strona złożyła dwie korekty zeznania podatkowego, a ponadto zgodziła się na wycenę nieruchomości, przedstawioną przez organ. Niezasadne jest więc stanowisko Strony, która podnosi w skardze, że prawidłowa wartość nieruchomości, to ta, którą wskazała w pierwszym zeznaniu podatkowym, przed wstępną wyceną organu. Skoro Strona złożyła korektę zeznania podatkowego to ta ostatnia korekta (deklaracja ) jest wiążąca dla organu i dla Strony. Ponadto, złożenie korekty zeznania podatkowego zgodnie z wyceną przedstawioną przez organ, miało wpływ na dalsze procedowanie organu podatkowego. Zwrócić też należy uwagę, iż organ zastosował w niniejszej sprawie prawidłowo procedurę wskazaną w art.8 u.p.s.d. i to, że poinformował Stronę o treści art.8 ust.4 u.p.d.s., nie może być traktowane jako szantaż, czy też presja wywierana na Stronę, bowiem jest to obowiązek organu. Strona co prawda, tego zarzutu podnoszonego w trakcie postępowania podatkowego, już na etapie skargi nie podnosi, jak również nie kwestionuje, iż wartość nieruchomości powinna być ustalona na dzień powstania obowiązku podatkowego, to jednak całkowicie pomija okoliczność, iż w swoich korektach zeznania podatkowego podawała wartość nieruchomości taką samą jak organ podatkowy po wstępnej wycenie. Strona pomija również, iż w trakcie postępowania podatkowego, organ uwzględnił wszystkie wyjaśnienia dotyczące stanu i lokalizacji nieruchomości oraz wyjaśnił na jakich przesłankach oparł swoje stanowisko.

W ocenie Sądu organ wywiązał się w tym zakresie z nałożonych na niego obowiązków określonych w art.122, art.187 i art.191 O.p. Podkreślenia również wymaga, iż mimo, że Strona przed organem pierwszej instancji, wyraziła zgodę na wycenę przedstawioną przez organ, Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., uchylił pierwszą wydaną w sprawie decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, celem wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, co zdaniem Sądu zostało wykonane przez organ pierwszej instancji. Wówczas Skarżąca złożyła ponowną korektę zeznania podatkowego, w której podała wartość nieruchomości, zgodną z wyceną organu podatkowego. Organ nie miał więc podstaw do przyjęcia wartości nieruchomości, innej niż ta, która ostatecznie została ustalona w postępowaniu podatkowym.

Sąd nie podziela również stanowiska Strony, iż przy wycenie nieruchomości nie uwzględniono istotnych elementów cenotwórczych, przez co doszło do zawyżenia wartości. Jak już Sąd wskazał organy podatkowe uwzględniły, oceniając wartość nieruchomości, przeciętne ceny stosowane w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem ich miejsca położenia, stanu i stopnia zużycia (art. 8 ust. 3 u.p.s.d.).

To, że Strona nie jest zorientowana, czy w ogóle jakiegolwiek transakcje sprzedaży w pobliżu nieruchomości zostały zawarte, nie oznacza, iż wycena przedstawiona przez organ jest błędna.

Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut, iż w decyzji nie zawarto wyczerpującego uzasadnienia wskazującego, dlaczego wartość nieruchomości została określona w takiej a nie innej kwocie. Uzasadnienia decyzji spełniają wymogi określone w art.210 § 4 pkt 6 O.p.

Z powyższych względów Sąd, działając na podstawię art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.