Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 2067/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1, art.15 ust. 1-2, art.15 ust. 6, art. 29a ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 106
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia NSA Hieronim Sęk, Sędzia WSA del. Agnieszka Jakimowicz (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 lipca 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 457/21 w sprawie ze skargi Z. Spółki Akcyjnej w S. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 31 marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, 2) zasądza od Z. Spółki Akcyjnej w S. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 460 (słownie: czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Agnieszka Jakimowicz Danuta Oleś Hieronim Sęk


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 lipca 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 457/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu skargi Z. Spółki Akcyjnej z siedzibą w S., uchylił interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 31 marca 2021 r. o nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług.

Z uzasadnienia powyższego orzeczenia wynika, że we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej spółka podała, iż jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT i na podstawie umowy powierzenia zawartej z jednostką samorządu terytorialnego realizuje zadania własne Województwa polegające na prowadzeniu polityki rozwoju regionalnego, o których mowa w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1668). W ramach struktury spółki utworzono [...] Fundusz Rozwoju, który zarządza środkami pochodzącymi z instrumentów finansowych.

Podstawą do powierzenia spółce realizacji zadań własnych samorządu województwa były następujące przepisy:

– art. 98 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r., poz. 818), zgodnie z którym zarząd województwa jest wyłącznym dysponentem środków zwróconych z instrumentów inżynierii finansowej i zapewnia ich ponowne wykorzystanie na cele określone w art. 78 ust. 7 rozporządzenia 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1206/1999;

– art. 8 ust. 1 i art. 11 ustawy o samorządzie województwa;

– art. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2019 r. poz. 1295), zgodnie z którym przez politykę rozwoju rozumie się zespól wzajemnie powiązanych działań podejmowanych i realizowanych w celu zapewnienia trwałego i zrównoważonego rozwoju kraju, spójności społeczno-gospodarczej, regionalnej i przestrzennej, podnoszenia konkurencyjności gospodarki oraz tworzenia nowych miejsc pracy w skali krajowej, regionalnej lub lokalnej. Politykę rozwoju prowadzi m.in. samorząd województwa, na podstawie strategii rozwoju województwa;

– Strategii Inwestycyjnej [...] Funduszu Rozwoju do 2023 r.;

- uchwała Nr 506/17 Zarządu Województwa [...] z dnia 3 kwietnia 2017 r. w sprawie zatwierdzenia Strategii Inwestycyjnej [...] Funduszu Rozwoju do 2023 r. określającej cele, założenia, politykę produktową oraz wskaźniki dla efektywnego zarządzania powierzonymi środkami;

– decyzji Komisji nr 2012/21/UE z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie stosowania art. 106 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych przyznawanej przedsiębiorstwom obowiązanym do wykonywania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym.

Na podstawie powyższych przepisów wykonywanie zadań własnych Województwa zostało powierzone spółce, a sposób rekompensowania kosztów, jakie związane są z wypełnianiem tych zadań, określone zostały w umowie powierzenia.

Z uwagi na to, że działalność ta nie opiera się na zasadach wolnorynkowych, a celem samej spółki przy wykonywaniu zadań własnych powierzonych przez Województwo nie jest maksymalizacja zysku (typowa dla działalności komercyjnego przedsiębiorcy), zasady te określone zostały przy uwzględnieniu kosztów tej działalności oraz rozsądnego zysku.

Zgodnie z § 7 ust. 1 Statutu Z. S.A., celem działalności spółki jest stwarzanie warunków do trwałego i zrównoważonego rozwoju województwa [...], w tym wspieranie gospodarki, sfery socjalnej, infrastruktury technicznej, integracji społecznej, kultury lokalnej. Zgodnie z § 7 ust. 2 Statutu, spółka prowadzi działalność społecznie użyteczną w sferze zadań publicznych.

Przedmiot działalności spółki jest realizowany poprzez:

a) uczestniczenie w tworzeniu i realizowaniu lokalnych i regionalnych programów rozwoju społeczno-gospodarczego,

b) świadczenie usług eksperckich dla organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego oraz podmiotów gospodarczych,

c) promocję możliwości i potrzeb potencjału gospodarczego, kulturalnego i intelektualnego Regionu, w kraju i za granicą, w tym: opracowanie i wydawanie informatorów, organizowanie kampanii reklamowych oraz imprez informujących o walorach gospodarczych i turystycznych Regionu, prowadzenie banku informacji o lokalnych zasobach produkcyjnych i usługowych i inspirowanie związków pomiędzy podmiotami krajowymi i zagranicznymi, prowadzenie banku danych menedżerskich i kadrowych,

d) działalność innowacyjno-wdrożeniową,

e) wspieranie małych i średnich przedsiębiorstw w procesach integracji w ramach Unii Europejskiej,

f) realizację zadań wynikających z polityki rządu wobec mikro, małych i średnich przedsiębiorstw,

g) działalność informacyjną.

h) działalność doradczą w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania,

i) inicjowanie, koordynowanie udzielania wsparcia kapitałowego i organizatorskiego dla podmiotów gospodarczych,

j) działalność szkoleniową i edukacyjną,

k) organizowanie przedsięwzięć informacyjnych, promocyjnych, targowych i wystawienniczych w kraju i za granicą,

l) pomoc we wdrażaniu programów restrukturyzacji,

m) doradztwo techniczne.

Z uwagi na to, że spółka spełnia warunki w zakresie zamówienia in-house udzielanego w trybie zamówienia z wolnej ręki zgodnie z art. 67 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 11 września 2019 r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2019) efektywne inwestowanie środków publicznych pochodzących z wkładów wniesionych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] 2007-2013 do instrumentów inżynierii finansowej wdrażanych na podstawie art. 44 rozporządzenia 1083/2006 w ramach Inicjatywy J. oraz Inicjatywy J1., zostało powierzone spółce po przeprowadzeniu procedury zamówienia z wolnej ręki, zgodnie z przepisami Prawa zamówień publicznych. Zapewnienie warunków dla dalszego efektywnego wykorzystania środków pochodzących z instrumentów finansowych jest zadaniem własnym Województwa, spoczywającym - w myśl art. 98 ustawy wdrożeniowej - na Zarządzie Województwa, który jest jednocześnie wyłącznym dysponentem tych środków. Zadania, które zostały powierzone spółce, a polegające w szczególności na wspieraniu przedsiębiorczości oraz wspieraniu rozwoju obszarów miejskich poprzez ułatwienie im dostępu do finansowania o charakterze zwrotnym, zgodne są z celami określonymi w Strategii Rozwoju Województwa do 2020 r. Celem tych zadań nie jest maksymalizacja zysku, lecz prawidłowe zarządzanie środkami finansowymi Województwa, w celu osiągnięcia najwyższej jakości w efektywnym wspieraniu aktywności mikro, małych i średnich przedsiębiorstw oraz wspomaganiu rozwoju obszarów miejskich.

Przedmiotem umowy powierzenia jest realizacja następujących zadań Województwa:

1) zarządzanie środkami finansowymi pochodzącymi z wkładów wniesionych w ramach RPO WZ 2007-2013 do instrumentów finansowych zwróconymi lub niezaangażowanymi, o których mowa w art. 98 ust. 1 ustawy wdrożeniowej oraz przychodami wygenerowanymi na tych środkach,

2) zarządzanie i nadzorowanie wkładami wniesionymi w ramach RPO WZ 2007-2013 do instrumentów finansowych zaangażowanymi w obowiązujące umowy z Pośrednikami Finansowymi zgodnie z założeniami Strategii Inwestycyjnej.

Zgodnie z Umową Powierzenia i Strategią Inwestycyjną, do zadań spółki należy m in.:

1) realizacja zadań o charakterze formalno-technicznym w postaci osiągnięcia pełnej zdolności finansowej i organizacyjnej, przejęcia formalnego i prawnego wszystkich praw i obowiązków zgodnie z zapisami umowy powierzenia, w tym określonych w umowach z pośrednikami finansowymi, prowadzenie monitoringu i sprawozdawczości dotyczącej aktywności pośredników finansowych oraz odbiorców wsparcia;

2) realizacja wskaźników poprzez udostępnienie pośrednikom finansowym środków w sposób zwrotny, przyjmowanie środków powracających od pośredników finansowych z udzielonego wsparcia i ponowne ich wykorzystanie na cele Strategii Inwestycyjnej, osiąganie wartości docelowych wskaźników ilościowych oraz parametrów jakościowych i technicznych określonych przez Województwo w umowie (w szczególności w Strategii Inwestycyjnej).

W okresie obowiązywania umowy powierzenia spółka otrzymuje rekompensatę z tytułu realizacji zadania własnego Województwa. Rekompensata jest wypłacana za każdy okres rozliczeniowy na podstawie okresowych rozliczeń z wykonania zadania sporządzanych przez spółkę i przekazywanych Województwu w określonym umową terminie. Szczegółowy sposób obliczenia rekompensaty określony został w załączniku nr 2 do umowy powierzenia. Zasady obliczania rekompensaty przewidują rozsądny zysk, rozumiany jako stopa zwrotu z kapitału, której zażądałoby typowe przedsiębiorstwo rozważające, czy przy uwzględnieniu ryzyka podjąć się wykonywania danej usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym. Sposób kalkulacji rekompensaty opracowany został zgodnie z odpowiednimi regulacjami Unii Europejskiej w tym zakresie, w szczególności postanowieniami decyzji Komisji o rekompensacie.

Spółka w ramach wykonywanej działalności wykonuje również czynności opodatkowane VAT polegające np. na komercyjnym najmie pomieszczeń i dokonuje rozliczenia VAT w analizowanym zakresie na zasadach ogólnych. Spółka podkreśliła, że przedmiotem jej wniosku jest wyłącznie działalność spółki z zakresu wykonywania zadań własnych Województwa na podstawie umowy powierzenia. Jednocześnie spółka wskazała, że w przyszłości nie wyklucza zawarcia z Województwem kolejnych umów powierzenia realizacji zadań własnych Województwa, według wskazanego powyżej schematu.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1. Czy spółka wykonując powierzone przez Województwo zadania własne jest/będzie uznana za podatnika VAT w zakresie wykonywania tych zadań?

2. Czy podstawa rozliczeń pomiędzy spółką a Województwem, tzn. rekompensata stanowi/będzie stanowiła podstawę opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 106 z późn. zm.)?

Zdaniem spółki:

1. Spółka, wykonując powierzone przez Województwo zadania własne, nie jest/nie będzie uznana za podatnika VAT w zakresie wykonywania tych zadań.

2. Rekompensata, stanowiąca podstawę rozliczeń pomiędzy spółką a Województwem, nie stanowi/nie będzie stanowiła podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

W opisanej na wstępie interpretacji indywidualnej organ uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. Przywołał przepisy art. 2 pkt 6, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług i wyjaśnił, że aby dana czynność podlegała opodatkowaniu, musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy jej wykonaniem a otrzymanym świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Organ podkreślił przy tym, że na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk sprzedającego. Zastrzegł jednak, że warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze - dana czynność musi zostać ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu; po drugie - czynność ta musi zostać wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem działa jako podatnik VAT. W tym kontekście organ powołał się na treść art. 15 ust. 1, 2 i 6 ustawy o podatku od towarów i usług, stanowiących implementację odpowiednio - art. 9 ust. 1 i art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE nr 347 poz. 1 z późn. zm.).

Ponadto, odwołując się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 29 października 2015 r., C-174/14 organ wyjaśnił, że osoba, która wykonuje czynności należące do prerogatyw władztwa publicznego w sposób niezależny, nie pozostając częścią administracji publicznej, nie może zostać zaklasyfikowana jako podmiot prawa publicznego w rozumieniu art. 13 ust. 1 dyrektywy 112. Status podmiotu prawa publicznego nie może wynikać jedynie z tego, że dana działalność polega na wykonywaniu czynności należących do prerogatyw władztwa publicznego.

W kontekście podstawy opodatkowania wskazano, że art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (stanowiący implementację odpowiednio art. 73 i art. 78 dyrektywy 112) odnosi się do wszystkiego, co stanowi zapłatę. Przepis ten obejmuje swoim zakresem każdą formę zapłaty otrzymaną przez sprzedawcę z tytułu dostawy towarów lub wykonania usługi.

W ocenie Dyrektora KIS analiza opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego prowadzi do stwierdzenia, że przedstawiona we wniosku sytuacja nosi znamiona odpłatnego świadczenia usług, podlegającego opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Spółka, co prawda, wykonuje/będzie wykonywać czynności związane z realizacją zadań własnych Województwa, ale wykonuje/będzie wykonywać te czynności jako odrębny podmiot posiadający status podatnika VAT. Spółka sama nie wchodzi w skład administracji samorządowej, lecz prowadzi niezależną działalność gospodarczą. Stopień zależności spółki od Województwa nie może automatycznie przesądzać o braku możliwości uznania wykonywanych zadań własnych Województwa powierzonych spółce za podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako odpłatne świadczenie usług. Na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług otrzymane z tytułu świadczenia opisanych we wniosku usług świadczenie pieniężne określane jako "rekompensata", stanowi/stanowić będzie - przy uwzględnieniu zapisów art. 29a ust. 1 i 2 cyt. ustawy - podstawę opodatkowania. Z punktu widzenia spółki, wynagrodzenie to w istocie stanowić będzie wynagrodzenie za świadczone przez nią usługi. Mimo że spółka wykonuje/wykonywać będzie czynności z katalogu zadań własnych samorządu województwa, to jednak sama nie wchodzi/nie będzie wchodzić w skład administracji samorządowej, lecz prowadzi/prowadzić będzie niezależną działalność gospodarczą. Pomiędzy płatnością, którą otrzyma/będzie otrzymywać spółka w ramach rekompensaty od Województwa, a świadczeniem na jego rzecz, zachodzić/będzie zachodzić związek bezpośredni. Płatność nastąpi bowiem w zamian za świadczenie spółki.

W podsumowaniu swoich rozważań, Dyrektor wskazał, że spółka, wykonując powierzone zadania własne Województwa działa/będzie działać w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Wykonywanie przez spółkę powierzonych zadań własnych Województwa stanowi/będzie stanowiło odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Rekompensata, którą spółka otrzyma/będzie otrzymywać od Województwa w związku z wykonywaniem powierzonych zadań własnych stanowi zaś/będzie stanowiła element podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie spółka, domagając się uchylenia zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzuciła naruszenie:

– art. 15 ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 9 ust. 1 i art. 13 ust. 1 dyrektywy 112, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwą ocenę w zakresie zastosowania, co doprowadziło do uznania, że w zakresie wykonywania przez skarżącą powierzonych jej zadań własnych Województwa skarżąca jest podatnikiem VAT (art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług i art. 9 ust. 1 dyrektywy 112), prowadzącym działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług (art. 15 ust. 2 tej ustawy i art. 9 ust. 1 dyrektywy 112) i nie korzysta w tym zakresie z wyłączenia określonego w art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług (art. 13 ust. 1 dyrektywy 112), a tym samym dokonano błędnej wykładni tego przepisu i w konsekwencji nie zastosowano go w niniejszej sprawie;

– art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwą ocenę w zakresie zastosowania, co doprowadziło do uznania, że skarżąca wykonując powierzone jej zadania własne Województwa świadczy podlegające opodatkowaniu VAT odpłatne usługi na rzecz Województwa, podczas, gdy skarżąca wykonując zadania własne Województwa nie działa w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, wykonującego działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 tej ustawy. W zakresie w jakim skarżąca realizuje ww. zadania, objęta jest regulacją art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług;

– art. 29a w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwą ocenę w zakresie zastosowania prowadzącą do uznania, że rekompensata stanowiąca podstawę rozliczeń pomiędzy skarżącą a Województwem stanowi podstawę opodatkowania, podczas gdy w ocenie skarżącej rozliczenie kosztów realizacji zadań własnych nie jest powiązane z czynnością opodatkowaną VAT wykonywaną przez podatnika VAT i w konsekwencji nie powinno stanowić podstawy opodatkowania VAT.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji.

Sąd I instancji uchylając przedmiotową interpretację na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaakceptował stanowisko spółki i stwierdził, że w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej spółka nie ma statusu podatnika VAT. Rozpatrując kwestię podmiotowości spółki na gruncie podatku od towarów i usług Sąd odwołał się do wyroku TSUE z dnia 29 października 2015 r. w sprawie C-174/14 i na tym tle ocenił, że dla uznania skarżącej spółki za organ władzy publicznej w rozumieniu art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług niezbędne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność wykonywaną w charakterze organu władzy publicznej. Ponadto należy ustalić, czy wyłączenie tej działalności z opodatkowania nie spowoduje znaczących zakłóceń konkurencji.

Sąd zaznaczy, że w rozpoznawanej sprawie z przedstawionego przez skarżącą opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wynika, że:

– założycielem i jedynym wspólnikiem skarżącej jest Województwo,

– w celu powierzenia spółce przez Województwo swoich zadań publicznych, Województwo zawarło z nią umowę w sprawie powierzenia realizowania zadań publicznych,

– skarżąca realizuje/będzie realizować zadania własne Województwa służące zarządzaniu środkami finansowymi, pochodzącymi w szczególności z wkładów wniesionych w ramach RPO WZ 2007-2013 do instrumentów inżynierii finansowej oraz przychodami wygenerowanymi na tych środkach,

– zadania te stanowią/będą stanowić jej główny przedmiot działalności, a wykonywane są/będą pod ścisłą kontrolą zlecającego te zadania Województwa,

– skarżąca w zakresie wykonywania zadań własnych Województwa nie jest/nie będzie podmiotem biorącym udział w wolnej grze rynkowej, a jej celem w tym zakresie nie jest/nie będzie maksymalizacji zysku, lecz legalne, rzetelne i gospodarne zarządzanie powierzonymi jej środkami finansowymi, poprzez tworzenie organizacyjnych i finansowych warunków sprzyjających rozwojowi i pobudzaniu aktywności gospodarczej oraz podnoszeniu poziomu konkurencyjności i innowacyjności regionu,

– ustalenie wysokości rekompensaty za realizację powierzonych zadań następuje/będzie następować według przepisów decyzji Komisji Europejskiej, bez możliwości jej negocjowania, co byłoby charakterystyczne dla równoważnych relacji pomiędzy przedsiębiorcami.

W rezultacie, mając na uwadze powołane na wstępie tezy wyroku Trybunału, Sąd stanął na stanowisku, że skarżąca stanowi inny podmiot prawa publicznego, o którym mowa w art. 13 ust. 1 dyrektywy 112.

W przedstawionym przez skarżącą opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wykonywane przez nią czynności są/będę ponadto realizowane w charakterze organu władzy publicznej. W tym kontekście powtórnie zaznaczył, że skarżąca realizować będzie zadania publiczne Województwa. Jak wskazano w opisie, spółka realizuje na rzecz Województwa usługę w ogólnym interesie gospodarczym, tj. usługę, która nie byłaby świadczona na rynku bez interwencji publicznej lub byłaby świadczona, jednak na innych warunkach pod względem jakości, bezpieczeństwa, przystępności cenowej, równego traktowania czy powszechnego dostępu do takiej usługi. Ponadto, zgodnie ze statutem skarżącej, spółka nie jest podmiotem nastawionym na zysk i nie ma charakteru komercyjnego. Przytoczone okoliczności są charakterystyczne zdaniem Sądu dla działań organów władzy publicznej.

Sąd I instancji podkreślił przy tym, że przeszkody dla wyłączenia skarżącej z kręgu podatników VAT nie może stanowić fakt, że jest ona spółką prawa handlowego. Wykonywanie władzy publicznej nie zostało bowiem ograniczone do określonych form działalności, a dotyczy różnych aktywności, w wyniku których powstaje możliwość władczego kształtowania sytuacji podmiotu.

Analogiczne wnioski w ocenie Sądu I instancji wynikają także z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt I FSK 1117/15, w którym wskazano, że "spółka komunalna działająca w ramach powierzonych jej zadań organu władzy publicznej nie jest podatnikiem podatku VAT. Spółka prawa handlowego, w której jedynym udziałowcem jest gmina, dokonując (...) czynności zmierzających do załatwienia indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej, działa jako podmiot prawa publicznego w rozumieniu art. 13 ust. 1 Dyrektywy 112 (...), tak jak organ władzy publicznej". Sąd na poparcie swoich tez przywołał także inne nieprawomocne wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych.

W konsekwencji uznał, że na uwzględnienie zasługuje podniesiony w skardze zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 15 ust. 1, 2 i 6 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez uznanie, że skarżąca wykonując powierzone jej zadania własne Województwa może być uznana za podatnika podatku od towarów i usług i nie korzysta w tym zakresie z wyłączenia określonego w art. 15 ust. 6 cyt. ustawy.

Końcowo Sąd I instancji odnotował, że stwierdzenie, iż w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej skarżąca spółka nie ma statusu podatnika VAT, czyni bezprzedmiotowym rozważenie czy wykonywanie przez skarżącą powierzonych zadań własnych Województwa może być uznane za odpłatne świadczenie usług na rzecz Województwa oraz czy rekompensata, którą skarżąca będzie otrzymywała od Województwa w związku z wykonywaniem powierzonych zadań własnych, będzie stanowiła element podstawy opodatkowania.

W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego wyroku pełnomocnik organu zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.

1. art.15 ust. 1, 2 i 6 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że skarżąca wykonując powierzone zadania własne Województwa [...] nie może być uznana za podatnika podatku od towarów i usług. W sytuacji, gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów prowadzi do wniosku, że skarżąca wykonując powierzone jej zadania własne Województwa [...] będzie działać w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług;

2. art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że wykonywanie przez skarżącą powierzonych jej zadań własnych Województwa [...] nie może być uznane za odpłatne świadczenie usług na rzecz Województwa podlegające opodatkowaniu. W sytuacji, gdy prawidłowa wyładnia ww. przepisów prowadzi do wniosku, że wykonywanie przez skarżącą powierzonych jej zadań własnych Województwa będzie stanowiło odpłatne świadczenie usług na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podlegające opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy;

3. art. 29a ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że rekompensata, którą skarżąca otrzyma/będzie otrzymywała od Województwa [...] w związku z wykonywaniem powierzonych jej zadań własnych Województwa [...] nie stanowi/nie będzie stanowiła elementu podstawy opodatkowania. W sytuacji, gdy rekompensata, którą wnioskodawca otrzyma/będzie otrzymywał od Województwa w związku z wykonywaniem powierzonych zadań własnych stanowi/będzie stanowić - przy uwzględnieniu zapisów art. 29a ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług – element podstawy opodatkowania VAT.

W konsekwencji tak sformułowanych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Szczecinie, a także o zasądzenie stosownych kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na wstępie należy podnieść, że z uwagi na zrzeczenie się rozprawy przez kasatora i brak stosownego wniosku strony przeciwnej o przeprowadzenie rozprawy, rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym w trybie art. 182 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), który stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.

Zgodnie natomiast z art. 183 § 1 cyt. ustawy Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w sprawie tej jednak nie występuje. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej, którą można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 cyt. ustawy).

Mając powyższe na względzie zaznaczyć należy, że zaskarżony wyrok wydany został w sprawie dotyczącej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, zaś skarga kasacyjna została oparta na podstawie kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż zarzuca się w niej wyłącznie naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie do stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego zaprezentowanego przez wnioskodawcę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

Rozpatrując zatem skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Jak zasadnie zauważył Sąd I instancji, spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia trzech kwestii. Po pierwsze, czy wykonywanie przez spółkę akcyjną powierzonych zadań własnych Województwa może być uznane za odpłatne świadczenie usług na rzecz Województwa. Po drugie, czy spółka wykonująca powierzone zadania własne Województwa może być uznana za podatnika podatku od towarów i usług. Po trzecie, czy rekompensata, którą spółka otrzymuje/będzie otrzymywała od Województwa w związku z wykonywaniem powierzonych zadań własnych, będzie stanowiła element podstawy opodatkowania.

Rozważania należy zatem rozpocząć od analizy kwestii podmiotowości spółki na gruncie podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Powyższy przepis stanowi prawidłową implementację art. 13 ust. 1 dyrektywy 112. Norma ta stanowi, że krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami. Jednakże jeżeli podejmują one taką działalność i dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tej działalności lub transakcji, w przypadku gdy wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziłoby do znaczącego zakłócenia konkurencji. W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych działań sprawia, że mogą być one pominięte.

Zagadnienie skutków podatkowych w zakresie VAT powierzenia spółce prawa handlowego wykonywania niektórych zadań publicznych było przedmiotem orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku z dnia 22 lutego 2018 r. w sprawie C-182/17 [...], do którego zasadnie odwołuje się pełnomocnik organu w skardze kasacyjnej, Trybunał orzekł, że:

1. Artykuł 2 ust. 1 lit. c dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że z zastrzeżeniem sprawdzenia przez sąd odsyłający istotnych okoliczności faktycznych, działalność taka jak będąca przedmiotem postępowania głównego, polegająca na wykonywaniu przez spółkę niektórych zadań publicznych gminy zgodnie z umową zawartą między tą spółką a gminą stanowi odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej na mocy tego przepisu.

2. Artykuł 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że – z zastrzeżeniem sprawdzenia przez sąd odsyłający istotnych okoliczności faktycznych i prawa krajowego – działalność, taka jak omawiana w postępowaniu głównym, polegająca na wykonywaniu przez spółkę określonych publicznych zadań gminy na mocy umowy zawartej między tą spółką a gminą, nie jest objęta zasadą nieopodatkowania podatkiem od wartości dodanej przewidzianą w tym przepisie wówczas, gdy działalność ta stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 tej dyrektywy.

W sprawie, w której orzekał TSUE ustalono, że w dniu 1 lipca 2007 r. N., spółka z ograniczoną odpowiedzialnością o celu niezarobkowym należąca w 100% do gminy [...], zawarła z tą gminą rozważaną umowę "w sprawie realizacji zadań i wykorzystania majątku", zgodnie z którą zobowiązała się do wykonania określonych zadań publicznych wymienionych w załączniku do tej umowy w zamian za rekompensatę wypłacaną przez tę gminę i udostępnienie niektórych z należących do niej nieruchomości.

Zadania te obejmują w szczególności zarządzanie mieszkaniami i innymi nieruchomościami, utrzymanie lokalnych dróg publicznych, kwarantannę, zwalczanie szkodników i powstrzymywanie rozmnażania komarów, utrzymywanie parków, przestrzeni publicznej oraz innych terenów zielonych, prowadzenie zakładu utylizacji i usług utylizacyjnych oraz utrzymywanie targowiska lokalnego.

W 2014 r. gmina wypłaciła N. kwotę 23 850 000 HUF (forintów węgierskich), co odpowiada ok. 93 000 EUR, w ramach rekompensaty za wykonanie tych zadań.

N. nie wystawiła faktury gminie [...] w odniesieniu do realizacji tych zadań i nie naliczyła kwoty VAT od kwoty otrzymanej w zamian za ich wykonanie.

W następstwie przeprowadzonej kontroli organ podatkowy I instancji wydał dwie decyzje ustalające saldo dłużnego VAT obciążającego N. za pierwsze trzy kwartały roku i nałożył na tę spółkę grzywnę skarbową wraz z odsetkami za zwłokę.

N. podniósł przed organami podatkowymi, że na mocy omawianej umowy gmina [...] powierzyła jej realizację zadań publicznych poprzez wykorzystanie udostępnionego majątku i że umowa ta nie stanowiła umowy o świadczenie usług. Ponadto jest ona "jednostką budżetową", ponieważ wypełnia swe zadania dzięki "pomocy", tj. środkom finansowym udostępnionym jej przez tę gminę.

Organ stwierdził natomiast, że N. otrzymała rekompensatę będącą przedmiotem postępowania głównego w zamian za konkretne usługi, a zatem została zrealizowana transakcja podlegająca opodatkowaniu, z uwagi na co kwota tej rekompensaty podlegała opodatkowaniu. Fakt, że gmina [...] może wprost żądać od N. przedstawienia sprawozdań oraz regularnego informowania o realizacji danej umowy, stanowi inną okoliczność wskazującą, że spółka ta nie otrzymała pomocy, lecz została opłacona za wyświadczenie konkretnych usług.

TSUE stwierdził, że fakt, iż sporna działalność, polega na wykonywaniu funkcji przyznanych i regulowanych przez ustawę w celu leżącym w interesie ogólnym, jest bez znaczenia dla oceny, czy działalność ta stanowi odpłatne świadczenie usług. W tym kontekście Trybunał orzekł, że nawet jeśli omawiana działalność ma na celu wykonywanie konstytucyjnego obowiązku ciążącego wyłącznie i bezpośrednio na danym państwie członkowskim, nie można tylko z tego powodu podważać bezpośredniego związku istniejącego pomiędzy dokonanym świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem (zob. podobnie wyrok z dnia 2 czerwca 2016 r., [...], C-263/15, EU:C:2016:392, pkt 42).

Ponadto, jakkolwiek leżący w interesie ogólnym cel, którego dotyczą pewne usługi świadczone między innymi przez podmioty prawa publicznego, został uwzględniony w ramach wspólnego systemu VAT, ponieważ na mocy art. 132 ust. 1 dyrektywy 2006/112 niektóre z tych usług wymagają zwolnienia z VAT, bezsporne jest, że działalność, za którą odpowiedzialna jest N. na mocy rozważanej umowy, nie wchodzi w zakres żadnego z tych wyjątków (zob. podobnie wyrok z dnia 29 października 2015 r., [...], C-174/14, EU:C:2015:733, pkt 41).

Stąd też, działalność taka jak będąca przedmiotem postępowania głównego, polegająca na wykonywaniu przez spółkę niektórych zadań publicznych zgodnie z umową zawartą między nią samą a gminą stanowi odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu VAT na mocy tego przepisu.

Ponadto, N. nie dysponuje, na potrzeby wykonywania zadań publicznych powierzonych tej spółce na mocy rozważanej umowy, jakąkolwiek prerogatywą władztwa publicznego spośród tych przysługujących gminie [...].

Niektóre z innych cech N. również wydają się przemawiać przeciwko zaklasyfikowaniu tej spółki jako "podmiotu prawa publicznego" w rozumieniu art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112, albowiem podważają możliwość uznania, że spółka ta jest wystarczająco wkomponowana w ramy organizacyjne administracji publicznej tej gminy.

Jako że N. została utworzona przez gminę [...] w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością o celu niezarobkowym, spółka ta jest przede wszystkim osobą prawną prawa prywatnego posiadającą, według przepisów, którym podlega, pewną autonomię w stosunku do wspomnianej gminy w zakresie funkcjonowania i bieżącego własnego zarządzania.

Chociaż zakres autonomii N. jest oczywiście ograniczony ze względu na fakt, iż kapitał spółki, w którym osoby prywatne nie mogą objąć udziałów, jest w 100% własnością gminy [...], inne czynniki mogą wskazywać na to, że owa gmina nie jest w stanie wywierać decydującego wpływu na działalność N..

Uwzględniając zasadę, zgodnie z którą art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112, jako odstępstwo od ogólnej zasady opodatkowania VAT każdej działalności o charakterze gospodarczym, musi być interpretowany ściśle (wyrok z dnia 29 października 2015 r., [...], C-174/14, EU:C:2015:733, pkt 49 i przytoczone tam orzecznictwo), wydaje się, że omawiana spółka nie może zostać uznana za "podmiot prawa publicznego" w rozumieniu tego przepisu.

Stąd też jej działalność nie jest objęta zasadą nieopodatkowania VAT przewidzianą w tym przepisie, wówczas gdy działalność ta stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 tej dyrektywy.

Powyższe stanowisko Trybunału było doprecyzowaniem i rozwinięciem wcześniej wyrażonych poglądów w wyroku z dnia z dnia 29 października 2015 r., [...], C-174/14, na który zresztą powoływał się zarówno organ, jak i Sąd I instancji, wysnuwając jednakże z jego tez odmienne wnioski. W orzeczeniu tym TSUE wyraźnie stwierdził, że "osoba, która wykonuje czynności należące do prerogatyw władztwa publicznego w sposób niezależny, nie pozostając częścią administracji publicznej, nie może zostać zaklasyfikowana jako podmiot prawa publicznego w rozumieniu tego przepisu (zob. podobnie w szczególności postanowienie [...], C-456/07, EU:C:2008:293, pkt 18 i przytoczone tam orzecznictwo)". Przy czym zdaniem Trybunału pomimo uznania, iż fakt posiadania przez podmiot władzy publicznej 100% udziałów w spółce prawa cywilnego stanowi istotną okoliczność, to jednak nie ma charakteru przesądzającego, że podmiot taki – wyłącznie z tego względu – należy uznać za podmiot władzy publicznej w rozumieniu dyrektywy 2006/112. Analogicznie, okoliczność, iż dany podmiot posiada na podstawie właściwego prawa krajowego prerogatywy władztwa publicznego, nie ma decydującego znaczenia dla celów wspomnianej klasyfikacji, ale stanowi wskazówkę o pewnym znaczeniu dla ustalenia, czy podmiot ten należy zaklasyfikować jako podmiot prawa publicznego (pkt 58).

Jak słusznie zauważył organ, wnioskodawczyni jest spółką prawa handlowego, nie wchodzi w skład administracji samorządowej, ale prowadzi niezależną działalność gospodarczą, przy czym Województwo nie jest jej jedynym "klientem". Dodatkowo podlega regulacjom prawa cywilnego i jako osoba prawna jest względnie samodzielna w zakresie swojego funkcjonowania i zarządzania (przynajmniej z wniosku o wydanie interpretacji nie wynikają ograniczenia w tym zakresie, oprócz tych zawartych u umowie powierzenia, które wiążą się z koniecznością należytego jej wykonaniem pod pewną kontrolą Województwa), zaś wykonując zadania własne Województwa, nie dysponuje jakąkolwiek prerogatywą władztwa publicznego przysługującego Województwu, co tym samym powoduje – w świetle przytoczonych orzeczeń TSUE – że nie jest objęta zasadą nieopodatkowania podatkiem VAT. Podobne stanowisko zostało zaprezentowane w wyroku NSA z dnia 26 maja 2021 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 1803/18 oraz z dnia 10 czerwca 2021 r., sygn. akt I FSK 1947/18 (opublikowane w CBOSA).

Sąd I instancji dla wsparcia swojej argumentacji powołuje się na tezę zawartą w wyroku NSA z dnia 8 czerwca 2017 r. o sygn. akt I FSK 1117/15, zgodnie z którą "Spółka prawa handlowego, w której jedynym udziałowcem jest gmina, dokonując na podstawie uchwały Rady Miasta, której legalność potwierdził w prawomocnym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny, czynności zmierzających do załatwienia indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej, działa jako podmiot prawa publicznego w rozumieniu art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej". Nie zauważa jednakże, że zapadł on w odmiennym, specyficznym stanie faktycznym, w którym spółka prawa handlowego została upoważniona na podstawie uchwały organu stanowiącego (wydanej w oparciu o przepis art. 39 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym, przy uwzględnieniu odesłania zawartego w art. 6q ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach) do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej, przedmiotowo związanych z opłatami za gospodarowanie odpadami komunalnymi (np. przyjmowanie deklaracji, określanie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami, wysokości zaległości z tytułu tej opłaty). Dysponowała zatem w tym zakresie władztwem publicznym, albowiem doszło w drodze uchwały do przeniesienia kompetencji organu wykonawczego związanych z załatwieniem spraw indywidualnych zarówno w formie decyzji, jak i innych aktów i czynności zmierzających do załatwienia spraw indywidualnych (m. in. czynności materialno - technicznych, sprawozdawczych i kontrolnych), określonych przepisami Ordynacji podatkowej, które wiązały się z wykonywaniem zadań związanych z szeroko rozumianymi sprawami opłat za usuwanie odpadów, związanymi z wykonywaniem zadań gminy w zakresie utrzymania czystości i porządku. W realiach tej sprawy zatem wykonywanie zadań powierzonych spółce odbywało się w ramach władztwa publicznoprawnego, skoro gmina przekazała jej prerogatywy do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej (w tym do wydawania decyzji, czyli władczych aktów nakładających na mieszkańców gminy określone prawa i obowiązki).

Kolejne orzeczenia, do których odwołał się Sąd I instancji nawiązywały do powyższego wyroku z dnia 8 czerwca 2017 r. o sygn. akt I FSK 1117/15, jednakże pomijają one wyżej wskazaną okoliczność specyfiki stanu faktycznego, na gruncie którego wyrok ów zapadł, dlatego nie mogą być miarodajne w niniejszej sprawie. Trudno bowiem uznać, by zarządzanie środkami finansowymi, o których mowa we wniosku, a w tym zakresie tworzenie organizacyjnych i finansowych warunków sprzyjających rozwojowi i pobudzaniu aktywności gospodarczej oraz podnoszeniu konkurencyjności i innowacyjności regionu, a także osiąganiu celów, o których mowa w art. 78 ust. 7 rozporządzenia 1083/2006, nosiło cechy władztwa publicznoprawnego.

Z tego powodu za zasadny należało uznać zarzut skargi kasacyjnej błędnej wykładni, a w konsekwencji niewłaściwego zastosowania art. 15 ust. 1, 2 i 6 ustawy o podatku od towarów i usług.

W sytuacji natomiast, gdy Sąd I instancji nie wypowiedział się co do dwóch pozostałych spornych kwestii (czy wykonywanie przez skarżącą powierzonych zadań własnych Województwa może być uznane za odpłatne świadczenie usług na rzecz Województwa oraz czy rekompensata, którą skarżąca będzie otrzymywała od Województwa w związku z wykonywaniem powierzonych zadań własnych, będzie stanowiła element podstawy opodatkowania), za przedwczesne Naczelny Sąd Administracyjny uznał odnoszenie się do zarzutów skargi kasacyjnej naruszenia art. 5 ust. 1 i art. 8 ust. 1, a także art. 29a ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Do kwestii tych odniesie się WSA w Szczecinie przy ponownym rozpoznaniu sprawy, uwzględniając przy tym stanowisko zawarte w niniejszym uzasadnieniu, zgodnie z którym w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym opisanym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, spółka wykonując powierzone jej zadania własne Województwa nie działa w charakterze podmiotu, o którym mowa w art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług.

Z powyższych względów, na podstawie art. 185 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono natomiast na podstawie na podstawie art. 209, art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 w zw. z art. 207 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).

sędzia WSA (del.) sędzia NSA (przew.) sędzia NSA

Agnieszka Jakimowicz Danuta Oleś Hieronim Sęk