Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 774/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 61a par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba Sędziowie: WSA Inga Gołowska (spr.) WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 października 2020r. sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] czerwca 2020r. nr [...] przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych -skargę oddala-


UZASADNIENIE

I.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020r. nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. po rozpoznaniu zażalenia M. M. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. z dnia [...] kwietnia 2020r. nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wydania zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych z uwagi na jego bezprzedmiotowość, działając na podstawie art. 138§1 pkt 1, art. 144 w zw z art. 61a ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U z 2020r. poz. 256 ze zm. dalej-K.p.a.), art. 17, art. 18, art. 23§1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U z 2019r. poz. 1438 ze zm. dalej-u.p.e.a.)-utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Postanowienie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Jak wynika z zaskarżonego postanowienia i akt administracyjnych sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. (organ egzekucyjny) prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] i dokonał wielu czynności egzekucyjnych oraz zastosował środki egzekucyjne w tym zajęcie nieruchomości objętych księgą wieczystą nr [...] i [...] Organ wydał postanowienie o przyznaniu własności nieruchomości w dniu [...] kwietnia 2018r. oraz dokonał planu podziału kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości.

Zobowiązana, pismem z dnia [...] listopada 2018r. zwróciła się do organy egzekucyjnego z wnioskiem o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2018r. nr [...] organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Na skutek złożenia zażalenia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., postanowieniem z dnia [...] marca 2019r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Zobowiązana wniosła do WSA w Krakowie skargę na powyższe postanowienie i Sąd wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2019r. sygn. akt: I SA/Kr 672/19 uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji.

W pisemnych motywach wyroku, Sąd przypomniał, iż organ przyjął, że niezakończenie postępowania egzekucyjnego nie pozwala na wszczęcie postępowania w przedmiocie wydania zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych.

Zdaniem Sądu, analiza akt postępowania nie pozwalała na zweryfikowanie tego stanowiska. Organ II instancji oparł się na informacji organu I instancji, że postępowanie egzekucyjne nadal trwa jednakże w żadnej mierze nie zostało to sprawdzone chociażby w oparciu o informacje jakie jeszcze czynności-w ramach toczącego się postępowania egzekucyjnego- mają być podjęte tym bardziej, że w sprawie wydano postanowienie o przyznaniu własności nieruchomości, które jest już ostateczne ( z dniem [...] maja 2018r.).

W sprawie poddanej osądowi, z dniem [...] maja 2018r. postanowienie o przyznaniu własności nieruchomości stało się ostateczne, co nie było przedmiotem kontrowersji. Nie budziło wątpliwości również i to, że w dniu [...] listopada 2018r. skarżąca (zobowiązana M. M.) działając przez pełnomocnika nadała w placówce pocztowej wniosek o wydanie zaświadczenia o wysokości kosztów egzekucyjnych.

Z uwagi na to, w odniesieniu do żądania wydania zawiadomienia, o którym mowa w art. 64c§6a pkt 1 u.p.e.a., a w konsekwencji postanowienia w sprawie kosztów, skarżącej nieprawidłowo odmówiono wszczęcia postępowania powołując się na okoliczności, które nie wynikały z akt sprawy i z pominięciem okoliczności, iż postanowienie o przyznaniu własności nieruchomości stało się ostateczne.

Sąd wskazał na konieczność uwzględnienia oceny prawnej dokonanej w uzasadnieniu wyroku oraz na to by ustalenia dokonywane w sprawie przez organy znalazły odzwierciedlenie w materiale dowodowym znajdującym się w tych aktach.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ w dniu [...] kwietnia 2020r. wydał postanowienie nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wydania zawiadomienia z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

W wyniku rozpoznania zażalenia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał na treść art. 61a§1 K.p.a. który stanowi, że gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędąca stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Stosowanie do regulacji art. 64c§1 u.p.e.a., opłaty o których mowa w art. 64§1 i 6 u.p.e.a. oraz w art. 64a u.p.e.a. wraz z wydatkami poniesionymi przez organ egzekucyjny stanowią koszty egzekucyjne. Koszty egzekucyjne z zastrzeżeniem §2-4 obciążają zobowiązanego. Na podstawie treści art. 64c§6a pkt 1u.p.e.a. organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o wysokości kosztów egzekucyjnych na wniosek złożony w terminie 6 miesięcy od dnia: a) wyegzekwowania wykonania obowiązku, a w przypadku wyegzekwowania obowiązku w egzekucji nieruchomości-od dnia, w którym postanowienie o przyznaniu własności nieruchomości stało się ostateczne, b) w którym postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stało się ostateczne.

Przepisy powyższe określają 6-miesięczny termin do zgłoszenia przez zobowiązanego żądania wydania przez organ egzekucyjny zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych liczony od dnia wyegzekwowania wykonania obowiązku albo od dnia w którym postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stanie się ostateczne.

Z informacji uzyskanej od organu egzekucyjnego-udokumentowanej w aktach sprawy- wynika, że postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku zobowiązanej nie zostało jeszcze zakończone. Oprócz należności wskazanych w tytule wykonawczym organ egzekucyjny posiada również tytuły innych wierzycieli. Art. 64c§6a pkt 1 u.p.e.a. jednoznacznie wskazuje na warunek wyegzekwowania obowiązku. Organ wydał postanowienie o przyznaniu własności nieruchomości, które stało się ostateczne jednak w wyniku sprzedaży nieruchomości nie wyegzekwował całości obowiązku objętego tym tytułem wykonawczym. Ostateczność postanowienia o przyznaniu własności nieruchomości nie zakończyła postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku zobowiązanej. Mając na uwadze art. 64c§6a pkt 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne nie zostało jeszcze zakończone ani poprzez całkowite wyegzekwowanie należności ani poprzez jego umorzenie-brak jest zatem podstaw do wydania zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych. Termin 6-miesięczny o którym mowa w art. 64c§6a u.p.e.a. nie rozpoczął jeszcze biegu. Wniosek zobowiązanej był przedwczesny.

II.

W skardze do Sądu, na ostateczne w administracyjnym toku instancji postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., skarżąca M. M. zarzuciła naruszenie:

1.przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy a to:

I. art. 64c§6a pkt 1 lit. a u.p.e.a. w zw z art. 2 Konstytucji w zw z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji poprzez błędną ich wykładnię o charakterze rozszerzającym, polegającą na uznaniu, iż z literalnego brzmienia przepisu wynika, że do czasu zakończenia postępowania egzekucyjnego nie rozpoczął biegu 6-miesięczny termin, o którym mowa w art. 64c§6a u.p.e.a. wobec czego wniosek o wydanie zawiadomienia o kosztach jest przedwczesny i nie może być przedmiotem rozpatrzenia, podczas gdy przepis stanowi jedynie o przypadku ,,wyegzekwowania obowiązku w egzekucji z nieruchomości" nie określając czy wyegzekwowanie ma nastąpić w całości czy w części,

II. art.64§1 w zw z art. 64§4 u.p.e.a. poprzez uznanie, że kosztów egzekucyjnych nie da się oznaczyć z góry i przewidzieć zarówno zdarzeń faktycznych jak i prawnych mających wpływ na ich wysokość i zasadę ponoszenia gdy koszty te zostają naliczone i poniesione w toku postępowania egzekucyjnego a nie tylko po jego zakończeniu oraz niektóre z nich pobierane są tylko raz w toku postępowania egzekucyjnego, chociażby takie same czynności były następnie ponawiane,

III. art. 64§9 u.p.e.a. poprzez uznanie, że nie zakończenie postępowania egzekucyjnego nie daje podstaw do ustalenia wysokości kosztów egzekucyjnych podczas gdy obowiązek uiszczenia opłat za dokonane czynności egzekucyjne oraz opłaty manipulacyjnej powstaje nie tylko w momencie zakończenia postępowania egzekucyjnego lecz także sukcesywnie w toku dokonywanych czynności,

IV. art. 10 K.p.a. w zw z art. 45 Konstytucji oraz art. 51 ust. 3 Konstytucji poprzez pozbawienie skarżącej prawa do czynnego udziału w postępowaniu na skutek odmowy sporządzenia zawiadomienia o kosztach postępowania i zamknięcia jej tym samym drogi do zaskarżenia decyzji dotyczących jej praw majątkowych na etapie gdy zaskarżenie tej decyzji może mieć realny wpływ na wysokość jej zobowiązań,

V. art. 9 K.p.a. i art. 8 K.p.a. w zw z art. 18 u.p.e.a. to jest zasady należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego poprzez brak zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych oraz prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej w szczególności poprzez niedokładne zbadanie okoliczności sprawy oraz nieuwzględnienie w decyzji słusznego interesu strony,

VI. art. 61a§1 K.p.a. w zw z art. 64c§6a lit. a u.p.e.a. w zw z art. 64c§7 u.p.e.a. w zw z art. 15 K.p.a. w zw z art. 78 Konstytucji poprzez nieuzasadnioną odmowę wydania zawiadomienia o kosztach postępowania egzekucyjnego co w rezultacie uniemożliwia skarżącej złożenie wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów na zasadzie art. 64c§7 u.p.e.a. a tym samym pozbawia skarżącą możliwości zaskarżenia naliczonej ich wysokości,

VII. art. 124§2 K.p.a. w zw z art. 126 K.p.a. w zw z art. 107§3 K.p.a. poprzez ograniczenie uzasadnienia jedynie do przytoczenia przepisów zastosowanych w sprawie oraz do pozornego odniesienia się do sytuacji faktycznej zaistniałej w sprawie zarzutów podniesionych przez skarżącą co nie stanowi w ogóle uzasadnienia a jedynie jego pozory.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, rozpoznanie sprawy na rozprawie i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

Uzasadniając skargę jej autor przypomniał dotychczasowy przebieg postępowania oraz zapadłe w sprawie skarżącej wyroki w sprawach: I SA/Kr 672/19, I SA/Kr 1101/19. Wyrok w sprawie I SA/Kr 1101/19 dotyczy sytuacji analogicznej jak w tej sprawie i winien mieć tu zastosowanie. Wskazano także, że pełnomocnikowi znane jest stanowisko doktryny i sądów administracyjnych wedle którego termin określony w art. 64c§6a u.p.e.a. liczony jest od zakończenia egzekucji ale judykaty te nie odnosiły się do egzekucji z nieruchomości.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

III.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3§1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2019r. poz. 2325 ze zm. dalej-p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3§2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd, podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt. 2 p.p.s.a.).

Sąd wydał wyrok na podstawie akt sprawy na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym (art. 133§1 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a). Zgodnie z art. 119 pkt 3 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Sąd był uprawniony do oceny działań organu w toku postępowania administracyjnego do dnia wniesienia skargi, ale z uwzględnieniem stanu sprawy na dzień orzekania. W przypadku tego rodzaju skarg, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że wyrok z dnia 8 sierpnia 2019r. sygn. akt: I SA/Kr 672/19 stał się prawomocny(art. 170 p.p.s.a.) bowiem żadna ze stron nie złożyła skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Skutki prawomocnego wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane; postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne; przyszłe postępowanie administracyjne, w tym także w sprawie stwierdzenia nieważności aktu i wznowienia postępowania administracyjnego, oraz ewentualne przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne, w tym także przed NSA w przypadku ewentualnego rozpoznawania skargi kasacyjnej od ponownego wyroku sądu pierwszej instancji. Skutkiem wyroku sądu administracyjnego w toku każdego z tych postępowań jest zakaz formułowania nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej przez sąd administracyjny poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. Odstąpienie od tej zasady uzasadniają dwie okoliczności, a mianowicie zmiana stanu prawnego sprawy lub istotna zmiana okoliczności faktycznych (A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, wyd. II, s. 325-326).

Zalecenia sformułowane w wyroku z dnia 8 sierpnia 2019r. zostały w pełni zrealizowane. Kontrolując zaskarżone postanowienie w tak zakreślonej kognicji oraz biorąc pod uwagę wiążące wytyczne zawarte we wskazanym wyroku, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, organ administracji wykonał bowiem wytycznych tego wyroku w sposób prawidłowy.

Kontroli Sądu zostało poddane postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] czerwca 2020r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. z dnia [...] kwietnia 2020r., w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zawiadomienia zobowiązanego o kosztach egzekucyjnych.

Podstawą prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia był art. 61a§1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, powyższy przepis przewiduje dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z ich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną, zaś drugą zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania, przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 marca 2013r., sygn. akt: III SA/Kr 487/12, publ. CBOSA). Przez "inne uzasadnione przyczyny", należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 marca 2012r., sygn. akt: VIII SA/Wa 1127/11, publ. CBOSA). Organ jest zatem zobowiązany odmówić wszczęcia postępowania administracyjnego w sytuacji gdy stwierdzi, że zachodzi przeszkoda uniemożliwiająca rozpoczęcie i prowadzenie tego postępowania.

Godzi się również odnieść do kwestii relacji między postępowaniem egzekucyjnym a egzekucją administracyjną, w tym czasu ich trwania. Administracyjne postępowanie egzekucyjne obejmuje, oprócz stosowania środków egzekucyjnych, także inne czynności procesowe podejmowane przez podmioty inne niż organ egzekucyjny, np. przez wierzyciela. Egzekucja administracyjna oznacza zaś stosowanie przez powołane do tego organy egzekucyjne konkretnych środków przymusu służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych obowiązków o charakterze pieniężnym bądź niepieniężnym. Związek pomiędzy egzekucją i postępowaniem egzekucyjnym wyraża się w tym, że egzekucja odbywa się w ramach tego postępowania i nie może się odbyć inaczej niż w tym postępowaniu. Inny jest też moment wszczęcia postępowania egzekucyjnego i egzekucji administracyjnej. Datą wszczęcia postępowania egzekucyjnego jest dzień doręczenia organowi egzekucyjnemu przez wierzyciela wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego wraz z tytułem wykonawczym (art. 61§3 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.). Zgodnie bowiem z art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Z uwagi na fakt, że regulacje ustawy o egzekucyjnej nie przewidują wprost daty wszczęcia postępowania egzekucyjnego, to w tym zakresie zastosowanie znajdzie zasada wynikająca z art. 61§3 K.p.a., zgodnie z którym datą wszczęcia postępowania na żądanie strony (w postępowaniu egzekucyjnym-na żądanie wierzyciela) jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (w postępowaniu egzekucyjnym-organowi egzekucyjnemu). Natomiast w myśl art. 26§1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. W związku z tym wszczęcie postępowania egzekucyjnego następuje w dniu doręczenia organowi egzekucyjnemu wniosku wierzyciela o wszczęcie postępowania egzekucyjnego wraz z tytułem wykonawczym. Stosownie natomiast do art. 26§5 pkt 1 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego.

Z kolei zakończenie egzekucji administracyjnej (co następuje z momentem wyegzekwowania dochodzonej należności) nie zawsze oznacza zakończenie postępowania egzekucyjnego. Z taką sytuacją będziemy mieli do czynienia, gdy pomimo zrealizowania środka egzekucyjnego organ egzekucyjny będzie musiał podjąć jeszcze inne czynności procesowe związane z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym.

W ocenie Sądu należy zaakceptować prezentowany w literaturze pogląd, że generalnie nie można utożsamiać zakończenia egzekucji z zakończeniem postępowania egzekucyjnego. W tym zakresie nie ma wyraźnej regulacji która odnosiłaby się do zakończenia postępowania egzekucyjnego. Nie można utożsamiać zakończenia egzekucji z zakończeniem postępowania egzekucyjnego nie oznacza, że moment zakończenia egzekucji oraz zakończenia postępowania egzekucyjnego nie może być tożsamy. Pomimo, że pojęcia postępowania egzekucyjnego i egzekucji różnią się, to w sytuacji gdy zrealizowanie środka egzekucyjnego powoduje wykonanie obowiązku objętego egzekucją i jednocześnie nie zachodzi potrzeba podejmowania dalszych czynności procesowych w danym postępowaniu, zakończenie egzekucji oznacza jednocześnie zakończenie postępowania egzekucyjnego (por. T. Jędrzejewski, M. Masternak, P. Rączka, Administracyjne postępowanie egzekucyjne, Toruń 2013, s. 111).

Sąd, zauważa, że Skarżąca pomija kluczową w niniejszej sprawie okoliczność, że postępowanie egzekucyjne się nie zakończyło.

Wyjaśnić trzeba i to, że różne są momenty wszczęcia postępowania egzekucyjnego i egzekucji. Zasadą jest, że postępowanie egzekucyjne wszczynane jest wcześniej niż sama egzekucja, stąd pojęcie postępowania egzekucyjnego jest pojęciem znacznie szerszym od pojęcia egzekucji administracyjnej, co ma odpowiednie znaczenie w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego.

W administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym, co do zasady, wyróżnić można trzy etapy: stadium poprzedzające wszczęcie egzekucji administracyjnej, stadium stosowania egzekucji oraz stadium następujące po przeprowadzeniu egzekucji. Nie zawsze postępowanie egzekucyjne przebiega przez wszystkie wymienione stadia, gdyż niekiedy może zakończyć się już na etapie poprzedzającym wszczęcie egzekucji. Sama egzekucja administracyjna oznacza stosowanie przez powołane do tego organy egzekucyjne konkretnych środków służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych obowiązków o charakterze pieniężnym bądź niepieniężnym. Związek pomiędzy egzekucją i postępowaniem egzekucyjnym wyraża się w tym, że egzekucja odbywa się w ramach tego postępowania i nie może się odbyć inaczej niż w ramach tego postępowania.

W rozpoznawanej sprawie, kluczowym było, że pismo Strony-wniosek o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych- zostało złożone w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, a przedmiotowe zawiadomienie nie może być wydane w czasie, gdy egzekucja i postępowanie egzekucyjne pozostają w toku.

Trafnie organ, odwołując się do powyższej regulacji, wskazał, że postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec skarżącej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] nie uległo zakończeniu-ani nie został wyegzekwowany obowiązek, ani postępowanie nie zostało umorzone. Sprzedaż nieruchomości nie zakończyła postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec dłużniczki M. M.. Organ zaznaczył, że dokonał zajęć wierzytelności z rachunków bankowych, zajęć nieruchomości, spisano protokoły o stanie majątkowym zobowiązanej. Organ wskazał również, iż oczekuje rozstrzygnięcie zaskarżonego przez skarżącą planu podziału kwoty uzyskanej z egzekucji nieruchomości by formalnie zakończyć postępowanie egzekucyjne z majątku nieruchomego skarżącej.

W takiej sytuacji, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami art. 64c u.p.e.a. rozstrzyganie w sprawie ustalenia kosztów egzekucyjnych jest przedwczesne. Podzielić zatem należy, jako zgodny z prawem, pogląd, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, na obecnym etapie postępowania, zachodzi "inna uzasadniona przyczyna" uzasadniająca odmowę wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia kosztów egzekucyjnych. Prawidłowo więc organ egzekucyjny w sprawie ustalenia kosztów egzekucyjnych odmówił wszczęcia postępowania, zgodnie z treścią art. 61a§1 K.p.a., stanowiącego, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, tj. żądanie wszczęcia postępowania, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Powołany przepis ma zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym na podstawie art. 18 u.p.e.a.

Tym samym prawidłowe było utrzymanie w mocy, przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, postanowienia organu egzekucyjnego co do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia kosztów egzekucyjnych.

Ustosunkowując się do zarzutów naruszenia przepisów Konstytucji wyszczególnionych w petitum skargi, Sąd ich nie podzielił bowiem organy w przedmiotowej sprawie działały zgodnie z prawem i w sytuacji kontynuowania postępowania egzekucyjnego nie sposób było wydać zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych.

Ustosunkowując się natomiast do przytoczonego orzecznictwa sądów administracyjnych to wynika z niego, że zakończenie postępowania egzekucyjnego jest momentem miarodajnym dla ustalania wysokości kosztów, które do tego czasu mogą ulegać modyfikacji. Tylko zakończenie postępowania egzekucyjnego pozwala na ustalenie kosztów w ich realnej wysokości.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał za niezasadne zarzuty Skarżącej podniesione w jej skardze. Ponadto Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa pozwalających na uwzględnienie skargi.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie 151 p.p.s.a. skargę oddalił.