Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 60/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-04-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie częściowym, poprzez ustanowienie adwokata
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1348
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi L. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2009r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na skutek sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 26 marca 2009r. postanawia: I. Przyznać L. B. prawo pomocy w zakresie częściowym przez ustanowienie adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka. II. Odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

W dniu 20 marca 2009r. skarżący złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy, domagając się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Postanowieniem z dnia 26 marca 2009r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym przez ustanowienie adwokata oraz odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Od postanowienia referendarza skarżący w ustawowym terminie złożył sprzeciw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Wniesienie sprzeciwu przez stroną skarżącą powoduje, na mocy art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., że zaskarżone postanowienie traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata jest żądaniem przyznania prawa pomocy w całkowitym zakresie (art. 245 § 2 ustawy p.p.s.a.).

Stwierdzić należy, że wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie w części dotyczącej ustanowienia adwokata. Przedstawiona w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, przesłanych na wezwanie dokumentach źródłowych i dodatkowych oświadczeniach oraz dokumentach załączonych do sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego, sytuacja materialna, rodzinna i zdrowotna skarżącego, uprawnia do stwierdzenia, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania (kosztów wynagrodzenia adwokata w wysokości 292,80 zł brutto - § 18 ust. 1 pkt 1 lit.c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm./ ), bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Mając powyższe na uwadze oraz na podstawie art. 260 w związku z art. 254 § 1 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a., sąd orzekł jak w pkt I postanowienia.

Jednocześnie brak jest podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy w całkowitym zakresie, skarżący bowiem nie wykazał, że nie jest w stanie uiścić jakichkolwiek kosztów postępowania. Podnieść w tym miejscu należy, że prawo pomocy w całkowitym zakresie jest przyznawane osobom, które ze względu na sytuację życiową (brak majątku, brak stałych dochodów lub bardzo niskie dochody), mimo największych starań, nie są w stanie wygospodarować środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.

W oparciu o dane zawarte w urzędowym formularzu oraz przedstawionych przez skarżącego dokumentach, stwierdzić należy, że sytuacja materialna skarżącego i jego rodziny nie należy do szczególnie trudnych. We wspólnym gospodarstwie domowym ze skarżącym pozostaje żona i troje dzieci. Łączne dochody rodziny wynoszą 5255,00 zł brutto miesięcznie (renta skarżącego – 1297 zł + wynagrodzenie żony – 2832,00 zł + wynagrodzenie jednego z synów – 1126,00 zł). Zatem miesięczny dochód na osobę w rodzinie skarżącego wynosi – 1051 zł. Skarżący jest właścicielem następującego majątku nieruchomego – mieszkania o pow. 62,43 m2, domu o pow. 40 m2 oraz dwóch działek o pow. 0,10 ha i 0,19 ha.

Rodzina skarżącego ma więc zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, posiada stały dochód, a w skład jej majątku wchodzi kilka nieruchomości. Zauważyć należy, że załączone do sprzeciwu dokumenty nie potwierdzają, aby sytuacja finansowa skarżącego była na tyle trudna, że nie mógłby on uiścić jakichkolwiek kosztów sądowych. Z zawiadomienia spółdzielni mieszkaniowej A. z dnia [...] marca 2009r., skierowanego do żony skarżącego wynika, że wystąpiła ona o przekształcenie lokalu, w którym zamieszkuje rodzina w odrębną własność i w związku z tym została m.in. zobowiązana do zabezpieczenia środków finansowych na ten cel. W ocenie sądu dokument ten świadczy o zdolnościach płatniczych strony, w tym do ponoszenia, przynajmniej częściowo, kosztów postępowania.

Reasumując, skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie uiścić kosztów wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 221, poz. 2193/), a także ewentualnych innych kosztów sądowych, które każdorazowo nie przekroczą kwoty 100 zł. Brak jest zatem podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Z tych względów oraz na podstawie art. 260 w związku z art. 254 § 1 ustawy p.p.s.a., należało orzec jak w pkt II postanowienia.