Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 761/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Teza: Domniemanie wynikające z art. 72 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./, należy do domniemań podlegających obaleniu odpowiednim przeciwdowodem.

TEZY

Domniemanie wynikające z art. 72 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./, należy do domniemań podlegających obaleniu odpowiednim przeciwdowodem.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ludwik Żukowski po rozpoznaniu w dniu 13 września 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2005 r. sygn. akt 7/IV SA 4531-4532/03 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2005 r. sygn. akt 7/IV SA 4531-4532/03 w sprawie ze skargi E. C. i C. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 1 sierpnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego p o s t a n a w i a zażalenie oddalić


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 9 maja 2005 r. sygn. akt 7/SA 4531-4532/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił złożoną przez E. C. skargę kasacyjną od wyroku tego Sądu z dnia 18 lutego 2005 r. sygn. akt 7/IV SA 4531-4532/03, oddalającego skargę E. C. i C. S..

Argumentując postanowienie, Sąd I instancji wskazał, iż skarga kasacyjna została złożona z uchybieniem 30-dniowego terminu na jej wniesienia. Wyrok wraz

z uzasadnieniem doręczno pełnomocnikowi skarżącej w dniu 29 marca 2005 r., zaś skarga kasacyjna została złożona w dniu 29 kwietnia 2005 r. Tak ustalony stan faktyczny zobowiązywał sąd do odrzucenia skargi kasacyjnej z powołaniem się na art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

Postanowienie to E. C. zaskarżyła skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażaleniem. Pełnomocnik skarżącej podniósł, iż zakwestionowany skargą kasacyjną wyrok nie został prawidłowo doręczony. Pod adresem pełnomocnika wskazanym przez skarżącą, nie odebrała go bowiem pełnomocnik – L. W., ale właścicielka domu, A. P., u której ta pełnomocnik zamieszkuje w wynajętym pokoju. Okoliczność tę potwierdza dołączone do zażalenia oświadczenie pełnomocnik L. W. oraz sprostowanie adnotacji listonosza.

W swoich ustaleniach Sąd I instancji powinien był wziąć pod uwagę datę faktycznego przekazania przesyłki adresatce, przypadającą na dzień 2 kwietnia 2005 r. W takich okolicznościach przyjąć należałoby, że skarga kasacyjna wpłynęła

z zachowaniem terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2005 r. sygn. akt 7/IV SA 4531-4532/03 został przez ten Sąd doręczony za pośrednictwem poczty, pod wskazany w przez E. C. adres jej siostry, L. W., której skarżąca udzieliła pełnomocnictwa w dniu 11 lutego 2005 r.

Jak wynika z relacji poczty, sprostowanej następnie w stosownym piśmie pracownika poczty, osobą odbierającą przesyłkę w dniu 29 marca 2005 r. była właścicielka domu, A. P..

Wynik rozpatrywanej sprawy zależy od tego, czy A. P., właścicielka domu, w którym, w jednym z pokoi – jako najemca – zamieszkuje pełnomocnik skarżącej, była osobą, względem której skutecznie mogło nastąpić doręczenie adresowanej do L. W. przesyłki.

Stosownie do art. 72 p.p.s.a., jeżeli doręczający nie zastanie adresata

w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było

– administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów

w sprawie i podjęły się oddania mu pisma.

Zgodnie z relacją pracownika poczty, w jej ostatecznym, sprostowanym brzmieniu, z powodu nieobecności L. W. w mieszkaniu, adresowane do niej pismo doręczono właścicielce domu – A. P.. Przepis art. 72 p.p.s.a. tworzy domniemanie, że podjęcie się przez dorosłego domownika oddania przesyłki adresatowi jest równoznaczne w skutkach prawnych z doręczeniem przesyłki samemu adresatowi. Dodatkowym warunkiem skuteczności doręczenia jest brak sprzeczności pomiędzy interesami domownikiem i adresata.

A. P. spełnia wszystkie warunki, jakim powinien czynić zadość domownik uprawniony do odbioru przesyłki pod nieobecność adresata: 1) jest osobą dorosłą (ma 86 lat), 2) jest domownikiem, skoro zamieszkuje wspólnie z adresatką przesyłki pod tym samym adresem, jako właścicielka domu, 3) nie można w żaden sposób dopatrzeć się sprzeczności w interesach jej z interesami L. W.,

a także 4) podjęła się oddania przesyłki zamieszkującej u niej adresatce, którą przekazała jej w dniu 2 kwietnia 2005 r.

Domniemanie wnikające z art. 72 p.p.s.a. należy do domniemań podlegających obaleniu odpowiednim przeciwdowodem. Skarżąca jednak w żaden sposób nie wykazała w zażaleniu, że A. P., w dacie 29 marca 2005 r. nie spełniała któregokolwiek z wymienionych wyżej warunków, jakim odpowiadać powinien uprawniony do odbioru korespondencji dorosły domownik.

Skoro wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2005 r. sygn. akt 7/IV SA 4531-4532/03 wraz z uzasadnieniem został

w świetle prawa doręczony L. W. w dniu 29 marca 2005 r., to przyjąć należy, że skarga kasacyjna złożona w dniu 29 kwietnia 2005 r. została złożona

z uchybieniem 30-dniowego terminu. O terminie na złożenie skargi kasacyjnej skarżąca została prawidłowo pouczona.

Właściwie ocenił więc Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

w zaskarżonym postanowieniu, że skarga kasacyjna jako spóźniona podlegała odrzuceniu.

Mając powyższe na względzie, należało w oparciu o art. 184 w związku

z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.