Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1022/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 4 pkt. 4
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie WSA Bożena Popowska (spr.) WSA Maciej Dybowski Protokolant Sekr. sąd. Joanna Andrzejak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2010 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty M. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] 2. Zasądza od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) na rzecz radcy prawnego P. K. wynagrodzenie w kwocie 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych podwyższone o kwotę 52,80 (słownie: pięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych stawki podatków od towarów i usług przewidzianej dla tego rodzaju czynności – łącznie 292,80 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. 3. Określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana


UZASADNIENIE

W dniu [...] września 2009 r. Starosta M. decyzją nr [...] orzekł utracie przez Pana A. O. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...].09.2009. Decyzje wydano na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 33 ust. 4 pkt 4, w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy /tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm. – dalej ustawa o promocji./ oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego /tekst jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.- dalej Kpa/.

W uzasadnieniu organ podał, że – jak wynika z posiadanych dokumentów – A. O. nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.

W odwołaniu od powyższej decyzji A. O. zarzucił zaskarżonej decyzji rażące naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art.33 ust.4 pkt 4 w zw. z art.75 ust.3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. oraz prawa procesowego, a w szczególności art.10 §1, art. 61 §1 i §4, art. 107 §1 i §3 oraz art. 40 §1, art.42 §1 i art.43 Kpa.

W uzasadnieniu wskazano, iż w Jego sprawie nie są spełnione wszystkie przesłanki, wymienione w art.33 ust.4 pkt 4 ustawy o promocji. Skarżący potwierdził, iż nie stawił się w PUP w M. dnia [...] września 2009r, jednak - zgodnie z pouczeniem zawartym w wezwaniu z dnia [...] sierpnia 2009r.- w dniu [...] września 2009r. pisemnie powiadomił o przyczynie tego niestawiennictwa, wskazując na okoliczność z art. 75 ust.3 powołanej ustawy. Zdaniem Skarżącego, powiadomienie nastąpiło w ustawowym terminie, jednak w dniu wydawania decyzji ([...] września 2009r.) jego treść nie była znana organowi administracji publicznej. Nadto, w ww. powiadomieniu Skarżący podał przyczynę określoną w art.75 ust.3 ww. ustawy po promocji, która to wyłącza możliwość orzeczenia o utracie statusu osoby bezrobotnej. Stąd nieprawdziwe jest twierdzenie organu, iż nie powiadomił "w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa". Stan faktyczny jest przecież dokładnie odwrotny, co jasno wynika z akt sprawy.

Skarżący zarzucił też brak powiadomienia Go na podstawie art. 10 Kpa oraz brak doręczenia Mu postanowienia w przedmiocie wszczęcia postępowania, z naruszeniem art. 61 §1 i §4 Kpa. Nadto wskazał na istotne wady uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Nie wskazano bowiem faktów, które uznano za udowodnione i dowodów, na których organ oparł się oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Ograniczenie się do enigmatycznej formułki "z posiadanych dokumentów wynika", nie czyni zadość wymogom, jakie nakłada na organ orzekający art. 107 §1 i §3 Kpa. Ponadto zaskarżona decyzja nie zawiera w ogóle uzasadnienia prawnego, wbrew obowiązkowi wynikającemu z treści wyżej powołanych przepisów. Skarżący podniósł także, zaskarżoną decyzję doręczono Jego mamie H. O., zam. w M., ul. K. W. [...], tj. pod innym adresem, niż Jego, co narusza art. 40 §1, art. 42 §1 i art.43 Kpa.

W dniu [...] października 2009 r. do PUP w M. wpłynęło kolejne pismo zainteresowanego - uzupełnienie odwołania od decyzji z dnia [...] września 2009 r., orzekającej o utracie statusu osoby bezrobotnej. W piśmie Skarżący wskazuje na analogiczną Jego zdaniem sytuację, w której pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r. (termin stawiennictwa wyznaczono zainteresowanemu na [...] sierpnia 2009 r.) poinformował Powiatowy Urząd Pracy w M. o wystąpieniu innej sytuacji powodującej brak gotowości podjęcia zatrudnienia. Wówczas Starosta M. nie wydał decyzji pozbawiającej zainteresowanego statusu osoby bezrobotnej.

Wojewoda W. decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu organ przedstawił stan faktyczny sprawy. Zdaniem organu, A.O. nie zgłosił się w dniu wyznaczonym i w ciągu 7 dni nie usprawiedliwił swojej nieobecności, dlatego wydano zaskarżona decyzję. W dniu [...] września 2009 r. Pan A. O. stawił się osobiście w Powiatowym Urzędzie Pracy w M. i złożył pismo z dnia [...] września 2009 r. z informacją, iż [...] września 2009 r., a więc w dniu wyznaczonym mu do stawienia się w PUP, będzie pozostawał w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia. Zdaniem Organu II instancji, uchylenie statusu osoby bezrobotnej wobec Pana A. O. orzeczono zasadnie.

W motywach rozstrzygnięcia Organ przytoczył treść przepisów art. 33 ust. 3 i ust. 4 oraz art. 75 ust. 3 ustawy o promocji. W odniesieniu do tego ostatnio wymienionego przepisu wskazano, iż z literalnego jego brzmienia należy wnioskować, że chodzi o zawiadomienie przed dniem wyznaczonego stawiennictwa. W rozpatrywanym stanie faktycznym, zainteresowany miał stawić się w Urzędzie w dniu [...] września 2009 r., natomiast pismo informujące o zaistnieniu innej sytuacji powodującej brak gotowości podjęcia zatrudnienia złożył osobiście w PUP w dniu [...] września 2009 r., a więc już po upływie terminu do stawienia się w urzędzie. Zdaniem organu II instancji, pismo z dnia [...] września 2009 r. z informacją o innej sytuacji powodującej brak gotowości podjęcia zatrudnienia można traktować jedynie jako usprawiedliwienie niestawiennictwa; powiadomienie o zamierzonej absencji powinno nastąpić przed datą wyznaczonego stawiennictwa.

Konkludując rozważania na tle przepisów prawa materialnego, Organ stwierdził, że argumenty zawarte w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ Pan A. O. W. był pouczany o zasadach stawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy w M. w wyznaczonych terminach i o sposobach usprawiedliwiania ewentualnej nieobecności. Zainteresowany przedstawił usprawiedliwienie na okoliczność niestawiennictwa, jednakże okoliczności w nim wskazane nie mogą być uznane za uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa, ponieważ tylko przyczyny, których bezrobotny bez swej winy, przy zachowaniu należytej staranności nie mógł pokonać, mogą usprawiedliwić niestawiennictwo w dniu wyznaczonym.

Wojewoda W. odniósł się też do zarzutów proceduralnoprawnych, zawartych w odwołaniu, przytaczając treść odnośnych przepisów. W związku z zarzutem naruszenia art. 10 Kpa, uznano, iż jest on nieuzasadniony, ponieważ bezrobotny pismem z dnia [...].10.2009 r. został wezwany do stawienia się w PUP w celu złożenia dodatkowych wyjaśnień i zapoznania się z zebraną w sprawie dokumentacją. Faktem jest, iż wezwanie zostało sporządzone dopiero po złożeniu odwołania od decyzji uchylającej Panu A. O. status osoby bezrobotnej, w którym zainteresowany wskazał, iż Urząd Pracy takiego wezwania zaniechał. Z ustaleń dokonanych przez organ II instancji wynika jednak, iż Pan A. O. nie stawił się w PUP celem złożenia wyjaśnień i zapoznania się z dokumentacją. Ponadto, z faktu złożenia do Powiatowego Urzędu Pracy w M. pisma stanowiącego uzupełnienie odwołania wynika, iż zainteresowany miał możliwość dodatkowego wypowiedzenia się odnośnie swojej sytuacji, jednak z tego nie skorzystał. Konkludując, Pan A. O. zarzucił Staroście ograniczanie praw wynikających z przepisów Kpa, a gdy stworzono mu możliwość skorzystania z tych praw, zainteresowany z nich nie skorzystał. Odnośnie zarzutów dotyczących doręczenia zaskarżonej decyzji, organ uznał, że należy domniemywać, iż matka zainteresowanego podjęła się doręczenia Mu ww. decyzji, co potwierdziła własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (załączone do akt sprawy). Wobec powyższego należy stwierdzić, iż doręczenie nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami Kpa. Odnośnie zarzutu dotyczącego trybu wszczęcia postępowania, Organ powołał się na pogląd NSA (wyrok z dnia 15 lipca 1992 r.; V SA 178/92), w myśl którego: "Przepisy prawa polskiego - poza wyjątkowym przypadkiem przewidzianym w art. 31 § 2 kpa (postanowienie o wszczęciu postępowania z urzędu na żądanie organizacji społecznej) nie przewidują wydawania odrębnego orzeczenia w przedmiocie wszczęcia postępowania." Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 107 par. 3 Kpa, przytoczono stanowisko orzecznictwa (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 24 czerwca 2008 r.; II SA/Op 164/08), według którego pismo zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwionej w drodze decyzji jest nią, pomimo nieposiadania w pełni warunków formalnych -przewidzianych w art. 107 § 1 Kpa, gdy pismo to zawiera minimum składników niezbędnych do zakwalifikowania go jako decyzję. To minimum stanowią cztery składniki takie jak: oznaczenie organu, adresata decyzji, czyli strony lub stron, rozstrzygnięcie i podpis osoby uprawnionej do jej wydania.

W skardze, A. O. zarzucił zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art.33 ust.4 pkt 4 w związku z art.75 ust.3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji, poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż skarżący nie powiadomił w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie swego niestawiennictwa, oraz

liczne naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym ostatnim zakresie wymieniono: art.61 § 4 Kpa poprzez niedopełnienie obowiązku zawiadomienia skarżącego o wszczęciu 1 postępowania z urzędu; art.10 § 1 Kpa poprzez uniemożliwienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu; art.9 Kpa poprzez pouczenie o możliwości usprawiedliwienia niestawiennictwa w terminie siedmiu dni, przy czym zastosowanie się do tego pouczenia wywołało negatywne skutki dla skarżącego; art. 107 § 1 i § 3 Kpa poprzez zaniechanie uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji organu I instancji, wbrew oczywistemu obowiązkowi prawnemu; art.43 Kpa poprzez doręczenie decyzji organu I instancji matce skarżącego, która nie jest jego domownikiem. Skarżący, na podstawie art. 145 § 1 pkt la i lc ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody W. i poprzedzającej ją decyzji Starosty M.. Skarżący powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu i piśmie uzupełniającym.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. pełnomocnik Skarżącego, radca prawny P. K. uzupełniając skargę, wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości ze względu na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym pierwszym zakresie wskazano na naruszenie w szczególności: art. 75 ust. 3 ustawy o promocji poprzez przyjęcie że usprawiedliwienia niestawiennictwa w dniu [...].09.2009r. z powodu pozostawania w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia powinno mieć charakter uprzedni oraz art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy, poprzez całkowity brak prawnego wyjaśnienia dlaczego usprawiedliwienie przedstawione przez Skarżącego w zakresie nieobecności w dniu [...].09.2009 r. zostało uznane za nieprawidłowe skoro wcześniej organ akceptował tą okoliczność jako wystarczające usprawiedliwienie. W zakresie wad proceduralnoprawnych wskazano na naruszenie w szczególności: art. 54 § 1 pkt 6 Kpa. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez obciążenie Skarżącego negatywnymi skutkami zastosowania się do pouczenia sformułowanego przez organ administracji; art. 61 § 4 Kpa w zw. z art. 10 Kpa poprzez uniemożliwienie Skarżącemu udziału w postępowaniu przed organem I instancji, oraz art. 107 § 1 Kpa w zw. z art. 8 i 11 Kpa w zakresie braku prawidłowego uzasadnienia decyzji.

W uzasadnieniu szeroko uargumentowano zarzuty, wskazując na dokumenty sprawy oraz powołując się na orzecznictwo i doktrynę. W konkluzji stwierdzono, że w przedmiotowej sprawie Skarżący zastosował się w dobrej wierze do pouczenia sformułowanego przez organ administracji, a mimo to został obciążony negatywnymi skutkami takiego pouczenia.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. Skarżący uzupełnił skargę, wskazując na naruszenie art. 42 par. 1 kpa, poprzez doręczenie wezwania z dnia [...] września 2009 r. Jego żonie w miejscu Jej pracy. W istocie wezwanie było bezskuteczne; "bezskuteczne nie powodowało w konsekwencji obowiązku stawiennictwa."

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 par. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi DZ. U. z 2002r nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej ppsa).

W niniejszej sprawie jest bezsporne, iż pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r. wezwano Skarżącego do stawienia się w PUP w M. w dniu [...] września 2009 r., a także, że Skarżący stawił się w dniu [...] września 2009 r., składając oświadczenie z powołaniem się na art. 75 ust. 3 ustawy o promocji. Spór dotyczy kwestii proceduralnoprawnych oraz interpretacji i zastosowania przepisów materialnoprawnych.

Zdaniem Sądu, podstawową wadą proceduralnoprawną decyzji organu I instancji jest brak prawidłowego pouczenia w wezwaniu do stawienia się w PUP (art. 54 par. 1 pkt 6 Kpa). Uchybienia tego nie zauważył organ II instancji. Powyższe uchybienie spowodowało negatywne dla Skarżącego skutki prawne w postaci rozstrzygnięcia o utracie przez Pana A. O. statusu osoby bezrobotnej. Powyższa wada decyzji I-szoinstancyjnej ujawniła się na tle określonego rozumienia zastosowanych przepisów materialnoprawnych. Dlatego w pierwszej kolejności Sąd przedstawi stan prawny sprawy.

Zagadnienia będące przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, normują przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy /tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm. – dalej ustawa o promocji. W myśl art. 33 ust. 4 pkt 4 tej ustawy, Starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. Zgodnie z art. 75 ust. 3 ustawy, bezrobotny, który w okresie krótszym niż 10 dni, przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy. Zasiłek za ten okres nie przysługuje. Całkowity okres zgłoszonego pobytu za granicą oraz braku gotowości do pracy z innego powodu nie może przekroczyć łącznie 10 dni w okresie jednego roku kalendarzowego.

Odnośnie do przepisów ujętych w art. 33 ust. 4 ww. ustawy, Skarżący i organ prezentują takie samo ich rozumienie co do tego, od jakiego dnia należy liczyć początek okresu 7 dni na powiadomienie o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Sąd podziela taki pogląd, tj., iż termin ten należy liczyć od dnia, w którym bezrobotny miał się stawić w PUP. Taka interpretacja jest też powszechna w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (m. in. wyrok NSA z 5 grudnia 2007 r.; I OSK 245/07; lex nr. 452353).

Odnośnie do przepisu art. 75 ust. 3 ustawy o promocji, to wprost jego interpretację przedstawił w uzasadnieniu swej decyzji Organ Odwoławczy, z treści decyzji I-szoinstancyjnej wynika, że w taki sam sposób rozumie ten przepis Starosta M.. Mianowicie organy uznają, iż zawiadomienie o pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia winno mieć charakter uprzedni. Natomiast Skarżący w odwołaniu i skardze zawartej w piśmie z dnia [...] listopada 2009 r. przedstawia swój sposób rozumienia art. 75 ust. 3 ww. ustawy w związku z treścią art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji, co może być zrozumiałe, zwłaszcza w świetle pouczenia, jakie Starosta M. zawarł w uzasadnieniu swojej decyzji. Jak pisze Skarżący, powiadomienie o przyczynie niestawiennictwa zgodnie z art. 75 ust. 3 ustawy, "z natury rzeczy oraz na mocy art. 33 ust. 4 pkt 4 musi (...) nastąpić post factum." Pełnomocnik Skarżącego prezentuje taki sam pogląd, dochodząc do tego poprzez wyróżnienie w przepisie art. 75 ust. 3 ustawy o promocji dwóch przypadków, w ramach których bezrobotny może być pozbawiony statusu bezrobotnego. Zdaniem Pełnomocnika, zwrot o "zamierzonym pobycie" odnosi się tylko do pobytu za granicą, natomiast zwrot ten nie ma zastosowania do okoliczności pozostawania w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia.

Sąd nie podziela tego ostatniego sposobu rozumienia treści art. 75 ust. 3 ustawy, wskazując przede wszystkim na znaczenie wyrażenia "lub". Według Słownika języka polskiego PWN pod red. Prof. Stanisława Dubisza "od K do Ó (Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 2006): ""lub" to spójnik przeciwstawiający to, co komunikują łączone zdania bądź inne wyrażenia i dopuszczający zarazem możliwość współwystępowania tego, do czego się odnoszą człony przeciwstawienia (...)" (s. 474). Tak więc według Sądu, określenie "zamierzony" odnosi się zarówno do pobytu jak i do pozostawania w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia. Taka interpretacja znajduje potwierdzenie w orzecznictwie (m. in. wyrok z 5 grudnia 2008 r., III SA/łd 142/08; lex nr 528055).

Nadto Sąd zauważa, że Organy w niniejszej sprawie nie zajęły, w wyraźny sposób, stanowiska co do relacji między 33 ust. 4 ustawy o promocji a art. 75 ust. 3 tej ustawy. Zdaniem Sądu, art. 75 ust. 3 ustawy o promocji stanowi rozwiązanie lex specialis wobec art. 33 ust. 4 tej ustawy. Podsumowując, w przypadku powołania się na motyw "pozostawania w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia" na podstawie art. 75 ust. 3 ustawy o promocji, bezrobotny jest obowiązany zawiadomić PUP przed datą wskazaną w wezwaniu do stawienia się. W tej kwestii Sąd podziela pogląd Wojewody. Nie uprawnione jest zatem takie rozumowanie, jakie prezentuje Skarżący, że – wskazując na przesłankę z art. 75 ust. 3 – powołuje się na termin powiadomienia o przyczynie niestawiennictwa z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy.

Rzecz jednak w tym, iż powyższe absolutnie nie wynika z pouczenia, jakie zawarto w wezwaniu do stawienia się w PUP. W istocie przytoczono treść 33 ust. 4 pkt 4, ale bez wskazania: "z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3" i bez przytoczenia treści tego unormowania. W świetle takiego pouczenia, nie można uznać za bezpodstawne, że Skarżący powołując się na okoliczność z art. 75 ust. 3 ustawy, dostosował się do informacji co do terminu powiadomienia o przyczynie niestawiennictwa. Tym bardziej, że w toku wcześniejszego postępowania, takie "usprawiedliwienie" zostało uwzględnione. Nie ma przy tym znaczenia to, że wówczas owo "usprawiedliwienie" dostarczono przed wyznaczonym terminem stawienia się w PUP. Istotna jest treść pouczenia zastosowanego w niniejszej sprawie, a z niej wynika, że bezrobotny ma 7 dni czasu na powiadomienia o przyczynie swego niestawiennictwa, zaś z orzecznictwa dotyczącego art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji wynika, iż ów okres liczy się od dnia wskazanego w wezwaniu.

Przyjmując powyższe, zgodzić się trzeba z zarzutami Skarżącego naruszenia przez organy art. 54 par. 1 pkt 6 w związku z art. 9 Kpa. Sąd podziela też argumenty przywołane w piśmie Pełnomocnika Skarżącego, w tym poglądy judykatury i orzecznictwa. Zwłaszcza wskazać należy na ugruntowane stanowisko, iż naruszenie zasady ogólnej postępowania administracyjnego stanowi wystarczającą przesłankę uchylenia decyzji. Jak zacytowano w ww. piśmie Pełnomocnika: "Jest to jedyny sposób odpowiadający zasadzie art. 1 Konstytucji sposób rozumienia art. 9 KPA." (patrz wyrok SN z 23 lipca 1992 r.; sygn. III ARN 40/92) oraz glosa aprobująca do ww. wyroku W. Tarasa w: PiP 1993, Nr 3, s. 110 i nast., a także glosa J. Zimmermanna w PiP 1993, Nr 8, s. 116 i nast.). Sąd podziela też stanowisko, że pouczenie z art. 9 Kpa powinno mieć charakter pouczenia należytego i wyczerpującego, czyli pełnego. O wadze obowiązku należytego pouczenia strony świadczy to, że jest on także przedmiotem regulacji Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji (art. 22 ust. 1).

Zgodzić się należy także z innym zarzutami natury proceduralnej. Chodzi o nieprawidłowe doręczenie pism: raz żonie, drugi raz – matce, pod innym adresem, niż mieszka Skarżący. To, że zostały one przekazane adresatowi nie zmienia faktu, iż naruszono zasady doręczania pism, unormowane w Kpa: art. 42 par. 1 i art. 43.

Wadą postępowania I-szoinstancyjego było również to, iż nie powiadomiono Skarżącego o prawach przysługujących na mocy w myśl art. 10 Kpa. Inną kwestią jest to, że Skarżący faktycznie miał możność zapoznać się z materiałami (złożył oświadczenie na jeden dzień przed dniem wydania decyzji). W aktach brak jednak końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ pouczył stronę o przysługującym jej prawie. Powyższe tym bardziej było pożądane, że organ nie doręczył Skarżącemu zawiadomienia o wszczęciu postępowania.

Zgodzić należy się ze Skarżącym, że decyzja Organu I instancji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 par. 3 Kpa. Rację ma też Pełnomocnik Skarżącego, że nie można utożsamiać "minimum" treści decyzji z wymogami prawidłowej decyzji, jakie stawia art. 107 par. 3 Kpa. Natomiast, zdaniem Sądu, decyzja organu II instancji jest – od strony formalnej – prawidłowa. Wojewoda W. przedstawił szczegółowe uzasadnienie, wyjaśniając stan prawny i stan faktyczny sprawy, a także ustosunkowując się do zarzutów Skarżącego. O uchybieniach materialno- i procesowoprawnych decyzji Wojewody Sąd wypowiedział się wyżej.

W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a/ oraz c/ ppsa, rozstrzygnięto jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 250 ppsa oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, § 19 pkt 1 w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348), a o wykonalności na podstawie art. 152 ppsa.

MZ