Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 702/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 70 par. 6 pkt 1,  art. 70c
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.), Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, Protokolant st. sekretarz sądowy Arkadiusz Kmiotek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi A S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 11.187 zł (słownie: jedenaście tysięcy sto osiemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1. Pełnomocnik A S.A. w W. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r.

2. Stan sprawy przedstawia się następująco.

2.1. Postanowieniem z [...] Prezydent Miasta C. wszczął w stosunku do A1 S.A. w W. (poprzedniczka prawna skarżącej; dalej: A1 S.A.) postępowanie podatkowe w sprawie określenia wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2008, z uwagi na zmniejszenie wartości budowli w kolejnych korektach deklaracji.

Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata W.W., skierowała do Prezydenta Miasta pismo z 29 listopada 2013 r., w którym przedstawiła swoje stanowisko co do zebranego materiału dowodowego. Do pisma załączyła poświadczone odpisy pełnomocnictwa substytucyjnego z dnia 14 listopada 2011 r. do reprezentowania A1 S.A. przed organami podatkowymi, egzekucyjnymi i sądami administracyjnymi w sprawach z zakresu postępowań dotyczących należności powstałych z tytułu podatku od nieruchomości, udzielonego jej przez radcę prawnego T.B. oraz odpis pełnomocnictwa udzielonego w/w radcy prawnemu przez A1 S.A., obejmującego taki sam zakres umocowania, a także wydany przez Centralną Informację KRS odpis pełny z rejestru przedsiębiorców A1 S.A.

W piśmie z dnia 11 grudnia 2013 r. Prezydent Miasta złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. zawiadomienie o popełnieniu czynu z art. 54 § 3 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (t.j. Dz.U. 2018 r. poz. 1958 - dalej: k.k.s.) przez A1 S.A. poprzez fakt zmniejszenia podstawy opakowania budowli w 2008 r. o wartość [...] zł, co spowodowało uszczuplenie dochodu Gminy o wartość podatku od nieruchomości w kwocie [...] zł.

A1 S.A., reprezentowana przez kolejnego pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego A.L., złożyła do Prezydenta Miasta pismo z 10 grudnia 2013 r. dotyczące podatku od nieruchomości za rok 2008. Do pisma pełnomocnik załączył odpis pełnomocnictwa z dnia 25 stycznia 2008 r. obejmującego umocowanie do reprezentowania A1 S.A. przed organami podatkowymi oraz sądami administracyjnymi w sprawach z zakresu podatku od nieruchomości, a także wydany przez Centralną Informację KRS odpis pełny z rejestru przedsiębiorców A1 S.A.

Ponadto, A1 S.A. skierowała do Prezydenta Miasta pismo z 11 grudnia 2013 r., w którym powołując się na art. 145 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (obecnie t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 900 – dalej: o.p.), wskazała, że ustanowiła w sprawie pełnomocnika i dlatego domaga się przekazywania wszelkiej korespondencji pełnomocnikowi.

Pismem z dnia 19 grudnia 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. zawiadomił Prezydenta Miasta o wszczęciu w dniu [...] dochodzenia w sprawie podania nieprawdy w deklaracjach na podatek od nieruchomości za lata 2006-2008 składanych przez A1 S.A. poprzez zmniejszenie podstawy opodatkowania i narażenie dochodów Gminy C. na uszczuplenie w łącznej kwocie [...] zł, tj. o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 k.k.s.

2.2. Decyzją z [...] Prezydent Miasta określił w stosunku do A1 S.A. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie [...] zł. Decyzja doręczona została A1 S.A. – Administracji Zarządzania Majątkiem Nieruchomości, na adres [...], [...] K., w dniu [...].

Pismem z 30 grudnia 2013 r. Prezydent Miasta w trybie art. 70c o.p. zawiadomił A1 S.A. o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. dotyczącego spółki w związku z wszczęciem w dniu [...] przez Urząd Skarbowy postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 k.k.s. To zawiadomienie doręczone zostało A1 S.A. – Administracja Zarządzanie Majątkiem – Nieruchomości na adres [...], [...] K., w dniu [...]. Akta sprawy nie zawierają dowodu doręczenia tego zawiadomienia jednemu z pełnomocników ustanowionych przez A1 S.A.

Pismem z 7 stycznia 2014 r. A S.A. reprezentowana przez doradcę podatkowego A.C. wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z [...]. W uzasadnieniu skarżąca podniosła m.in. okoliczność, że zaskarżona decyzja nie została doręczona ustanowionym w sprawie pełnomocnikom, tj. adwokat W.W. i doradcy podatkowemu A.L.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z [...]. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że organ I instancji mimo, że A1 S.A. reprezentowana była w sprawie przez pełnomocników nie doręczył decyzji żadnemu z nich, a doręczenia dokonał jedynie na adres prowadzenia przez spółkę działalności gospodarczej w K. W rezultacie decyzja nie została skutecznie doręczona i nie weszła do obrotu prawnego, a co za tym idzie nie może być przedmiotem odwołania.

2.3. Decyzją z [...] Prezydent Miasta określił w stosunku do spółki wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu organ wskazał m.in., że w 2008 r. spółka powinna wykazać do opodatkowania także linie kablowe położone w kanalizacjach kablowych o wartości [...] zł, gdyż linie kablowe wraz z kanalizacją kablową stanowią w całości sieć telekomunikacyjną (techniczną) będącą budowlą.

Od powyższej decyzji odwołanie w imieniu spółki wnieśli jej pełnomocnicy A. L. - pismem z 7 lipca 2014 r. i W. W. - pismem z 15 lipca 2014 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] uchyliło decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] i określiło wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2008 w kwocie [...] zł.

W ocenie Kolegium kanalizacja kablowa i ułożone w niej kable stanowiąc sieć techniczną są budowlą w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1202, ze zm.), a zatem stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (obecnie t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1445, ze zm. – dalej: u.p.o.l.). Kolegium powołało orzecznictwo sądów administracyjnych i wskazało na ich jednolite stanowisko, że linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Przy ustalaniu podstawy opodatkowania dla budowli oparło się na danych z deklaracji dotyczących lat poprzednich. Przede wszystkim w oparciu o deklarację za 2006 r. i 2007 r. obliczyło wartość linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej w wielkości [...] zł, które spółka począwszy od 2007 r. zaprzestała deklarować. Następnie Kolegium wyliczyło różnicę pomiędzy wartością budowli [...] zł (korekta deklaracji za 2006 r. z 6 listopada 2011 r.), a wartością budowli [...] zł (pierwotna deklaracja z dnia 9 stycznia 2007 r. za 2007 r.). W takim stanie rzeczy Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji zasadnie przyjął, że opodatkowaniu podlegają linie kablowe usytuowane w kanalizacji kablowej.

Ponadto Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji niezasadnie opodatkował grunty o powierzchni [...] m2 położone w C., przy ul. [...] objęte umową dzierżawy z [...], bowiem z treści umowy wynika, że teren ten pozostawał jedynie w zarządzie wydzierżawiającego. Tym samym spółka nie mogła być podatnikiem z tytułu posiadania przedmiotowego gruntu.

Kolegium wskazało także, że chybione były zarzuty odwołania odnoszące się do niezbadania przez organ statusu działek znajdujących się pod budkami telefonicznymi, albowiem przedmiotem opodatkowania nie były grunty zajęte pod budki telefoniczne. Wszystkie grunty opodatkowane przez Prezydenta poza działką o powierzchni [...] m2 położoną przy ulicy [...] stanowiły przedmiot użytkowania wieczystego spółki, bądź też jako grunty jednostki samorządu terytorialnego znajdowały się w posiadaniu spółki na podstawie umowy zawartej z gminą.

Kolegium wskazało także, że orzekanie w sprawie podatku od nieruchomości za 2008 r. było dopuszczalne, albowiem nie upłynął 5 letni termin przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 o.p. W sprawie zaistniała bowiem okoliczność o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 o.p., skutkująca zawieszeniem biegu terminu przedawnienia. Wskazało, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w dniu [...] wszczął dochodzenie w sprawie podania nieprawdy w deklaracjach na podatek od nieruchomości za lata 2006 - 2008 poprzez zmniejszenie podstawy opodatkowania i narażenie dochodów Gminy na uszczuplenie w łącznej kwocie [...] zł, tj. o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 k.k.s. Pismem z 30 grudnia 2014 r. Prezydent Miasta w myśl art. 70c o.p. zawiadomił spółkę o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w związku z tym postępowaniem karnoskarbowym. Zawiadomienie doręczono w dniu 30 grudnia 2013 r. w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę, tj. w K., przy ul. [...]. W piśmie z 13 kwietnia 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował Kolegium, że postanowieniem z [...] przedmiotowe postępowanie przygotowawcze prowadzone w sprawie zostało zawieszone.

3.1. W skardze spółka zarzuciła naruszenie:

a) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 208 § 1 w zw. z art. 70 § 1 i § 4 o.p. poprzez dokonanie rozstrzygnięcia merytorycznego w sytuacji, w której nastąpiło przedawnienie zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2008, w związku z czym należało uchylić decyzję pierwszoinstancyjną i umorzyć postępowanie w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2008;

b) art. 191 zw. z art. 122 i art. 187 § 1 o.p. poprzez nieuwzględnienie wyjaśnień strony co do prawidłowej podstawy opodatkowania pomimo tego, że organ nie wskazał jego zdaniem prawidłowej podstawy opodatkowania wynikającej z ewidencji środków trwałych, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.;

c) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez obciążenie podatkiem od nieruchomości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, choć po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r., sygn. P 33/09 nie może już budzić wątpliwości, że również w stanie prawnym obowiązującym do 16 lipca 2010 r. nie podlegały one opodatkowaniu tym podatkiem.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że Kolegium orzekło w sprawie zobowiązania przedawnionego. Powołała art. 70 § 1, art. 208 § 1 i art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) o.p. oraz uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2014 r., sygn. II FPS 4/13, w której Sąd ten stwierdził, że w przypadku, gdy przedawnienie nastąpi przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, to będzie on zobligowany do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i umorzenia postępowania stosownie do art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) o.p. Mimo to Kolegium wydało decyzję rozstrzygającą co do istoty sprawy.

Skarżąca wskazała też, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące przerwaniem, ani zawieszeniem biegu terminu przedawnienia. Wszczęcie postępowania przygotowawczego o przestępstwo skarbowe nie zawiesiło biegu terminu przedawnienia, gdyż organ postępowania przygotowawczego nie przedstawił potencjalnemu sprawcy zarzutu, co jest konieczne do zawieszenia biegu terminu przedawnienia. W tym zakresie skarżąca powołała wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 maja 2014 r., sygn. V SA/Wa 2578/13 i wyrok WSA w Łodzi z dnia 5 lutego 2014 r., sygn. I SA/Łd 1266/13 oraz wyrok NSA z dnia 15 października 2013 r., sygn. I GSK 1543/11.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 191 zw. z art. 122 i art. 187 § 1 o.p. skarżąca zaakcentowała, że organ nie przeprowadził dowodu z ewidencji środków trwałych.

Z kolei co do zarzutu naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. skarżąca wskazała, że niezasadnie opakowano linie telekomunikacyjne, tj. obiekty, które w sposób oczywisty nie są budowlami podlegającymi podatkowi od nieruchomości. Skarżąca argumentowała, że organ pominął wykładnię definicji budowli, jaką przyjął Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 13 września 2011 r., sygn. P 33/09.

3.2. Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

3.3. Sąd postanowieniem z 26 listopada 2015 r. zawiesił postępowanie w sprawie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm. - dalej p.p.s.a.) wskazując, że jedną z kwestii sporych w sprawie jest przedawnienie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kontekście zawieszenia biegu terminu przedawnienia wynikającego z wszczęcia postępowania karnego skarbowego, w którym nie doszło jednak do przedstawienia zarzutów. Tymczasem do Trybunału Konstytucyjnego złożony został wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich o zbadanie zgodności art. 114a k.k.s. z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji oraz art. 70 § 6 pkt 1 o.p. (sprawa zarejestrowana pod sygn. K 31/14).

Postanowieniem z 8 października 2018 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie.

Następnie postanowieniem z 20 listopada 2018 r. Sąd ponownie zawiesił postępowanie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 30 października 2018 r. w sprawie I FSK 1960/16 przedstawił bowiem do rozpoznania składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: 1) czy dla skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c o.p. zawiadomienie, o którym mowa w tym przepisie, należy doręczyć bezpośrednio podatnikowi, czy jego pełnomocnikowi który został ustanowiony w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym nawet jeżeli zawiadomienia tego dokonuje organ podatkowy przed którym nie toczy się żadne postępowanie z udziałem pełnomocnika strony; 2) czy uchybienie w realizacji powyższego obowiązku powinno być badane przez pryzmat jego wpływu na wynik sprawy, czy jako brak ziszczenia się materialnoprawnego skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 o.p. Postanowieniem z 15 kwietnia 2019 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie.

3.4. Na rozprawie w dniu 17 czerwca 2019 r. pełnomocnik spółki w ramach zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego wskazał na naruszenie przez organ art. 70 § 6 pkt 1 o.p. powołując się na uchwałę NSA z dnia 18 marca 2019 r., I FPS 3/18.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

4. Zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, ponieważ narusza prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Organy nie wyjaśniły bowiem należycie kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego, gdyż okoliczność na którą się powołały, to jest doręczenie w trybie art. 70c o.p. zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, w obecnym stanie sprawy, nie było skuteczne. Zasadny okazał się więc podniesiony na rozprawie w dniu 17 czerwca 2019 r. zarzut naruszenia art. 70 § 6 pkt 1 o.p. w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.

5. W zakresie przedawnienia zobowiązania podatkowego w pierwszym rzędzie należy jednak podnieść, że argumentacja wyrażona wcześniej przez stronę skarżącą w tym zakresie, to jest w skardze, nie zasługuje na uwzględnienie. Pierwotnie skarżąca upatrywała bowiem przedawnienia zobowiązania podatkowego w tym, że postępowanie karnoskarbowe nie przekształciło się z fazy in rem w fazę in personam. Inny słowy, po wszczęciu postępowania "w sprawie", nikomu spośród pracowników, czy decydentów spółki, nie przedstawiono zarzutu popełnienia przestępstwa skarbowego.

Sąd orzekający nie podziela jednak tego stanowiska. Należy zauważyć, że to zagadnienie było przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego w wyroku z dnia 17 lipca 2012 r., P 30/11, OTK-A z 2012 r. poz. 81. W kontekście naruszenia art. 70 § 1 o.p. w zw. z art. 2 Konstytucji Trybunał wskazał, że nie jest poprawny wniosek, iż postępowanie w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe powinno być jawne dla podatnika, a w szczególności, że powinien on być zawiadamiany o wszczęciu postępowania in rem. Jak wyjaśnił dalej byłoby to sprzeczne z zasadą tajności tej fazy postępowania przygotowawczego, która ma istotne znaczenie z punktu widzenia prawdy materialnej. Gdyby bowiem podatnik wiedział, że w dotyczącej go sprawie toczy się postępowanie karne skarbowe, mógłby podjąć działania utrudniające lub uniemożliwiające zebranie niezbędnego materiału dowodowego. Naruszenie zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i prawa nie polega więc na tym, że podatnik nie jest informowany o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe. W konkluzji tego wątku Trybunał podkreślił, że " ... organy skarbowe w trakcie 5-letniego okresu przedawnienia mają prawo wszczynać i prowadzić postępowanie w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, co skutkować będzie, zgodnie z zakwestionowanym przepisem, zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Jednakże z chwilą upływu 5-letniego terminu przedawnienia podatnik musi zostać poinformowany, że przedawnienie nie następuje, bo jego bieg został zawieszony w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego." Z powyższego wyroku Trybunału Konstytucyjnego wynika, że przyczyną zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, jest wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe – in rem, nie zaś ukierunkowanie tego postępowania przeciwko określonej osobie – in personam. Nie może umknąć uwadze, że Trybunał Konstytucyjny uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wyraźnie rozróżnił fazy postępowania karnoskarbowego, a skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia jednoznacznie powiązał z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe (por. wyrok NSA z 15 marca 2018 r., I FSK 1024/16). Podobny pogląd NSA zaprezentował w wyrokach z 18 kwietnia 2018 r., I FSK 1163/16, czy z 5 marca 2019 r., I FSK 110/17, a przywołując między innymi cytowane powyżej orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego podkreślił, że nie ma żadnego uzasadnienia stanowisko, by do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia wymagane było wszczęcie postępowania in personam. Jak wynika z uzasadnień powyższych wyroków i zacytowanego tam orzecznictwa, pogląd ten jest w judykaturze ugruntowany.

6. Bezpośrednie znaczenie dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji miała zaś uchwała NSA z 18 marca 2019 r., I FPS 3/18, w której stwierdzono, że:

- po pierwsze, dla skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c o.p. zawiadomienie, o którym mowa w tym przepisie należy doręczyć pełnomocnikowi, który został ustanowiony w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym, nawet jeżeli zawiadomienia tego dokonuje organ podatkowy, przed którym nie toczy się żadne postępowanie z udziałem pełnomocnika strony;

- po drugie, uchybienie w realizacji powyższego obowiązku powinno być traktowane jako brak ziszczenia się materialnoprawnego skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 o.p.

Na gruncie niniejszej sprawy istotne znaczenie ma także art. 269 § 1 p.p.s.a., w myśl którego stanowisko zajęte w uchwałach Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Zgodnie bowiem z tym przepisem, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Owa ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, iż wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których zastosowanie ma przepis interpretowany w uchwale (por. wyrok NSA z 18 czerwca 2010 r., I FSK 994/09 i z 8 czerwca 2017 r., I FSK 1285/15). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w powołanej powyżej uchwale z 18 marca 2019 r., I FPS 3/18.

W rozpatrywanym przypadku należy zatem uwzględnić, że z akt sprawy wynika, iż przedmiotowe zawiadomienie w trybie art. 70c o.p. zostało doręczone (w dniu 30 grudnia 2013 r.) tylko spółce. Jednocześnie z akt wynika, że w tym czasie spółka ustanowiła w tym samym postępowaniu podatkowym pełnomocników. Sąd zwraca uwagę, że Kolegium już w postanowieniu z [...] (stwierdzającym niedopuszczalność odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z [...]) trafnie oceniło tę sytuację, stwierdzając w uzasadnieniu, że organ pierwszej instancji pomimo reprezentowania podatnika przez pełnomocników, nie doręczył decyzji żadnemu z nich.

Stwierdzić zatem należy, że akta rozpoznanej sprawy wskazują na to, iż zawiadomienie z 30 grudnia 2013 r., o którym mowa w art. 70c o.p., zostało doręczone bezpośrednio skarżącej spółce, mimo że była ona wówczas reprezentowana przez pełnomocników. W konsekwencji owo zawiadomienie doręczono wadliwie i z tego powodu nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r.

Z akt sprawy nie wynika także wystąpienie innej, niż określona w art. 70 § 6 pkt 1 o.p. przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania podatkowego, ani też, że bieg tego terminu uległ przerwaniu.

7. Sąd nie umorzył postępowania podatkowego (art. 145 § 3 p.p.s.a.), gdyż organ dotychczas w ogóle nie analizował i nie ustalał faktu, czy bieg terminu przedawnienia zobowiązania skarżącej uległ przerwaniu lub zawieszeniu z jakichś innych przyczyn, niż wszczęcie postępowania karnoskarbowego. W dalszym więc postępowaniu organ tę kwestię ustali, a w razie stwierdzenia, że takie inne przyczyny nie zaszły – umorzy postępowanie podatkowe.

8. Zarzuty skargi dotyczące wadliwości merytorycznego stanowiska organu co do oceny przeprowadzonej kwalifikacji prawnopodatkowej linii kablowych zlokalizowanych w kanalizacji kablowej, są więc na obecnym etapie sprawy bezprzedmiotowe. Mogłyby one zostać ocenione przez Sąd tylko przy uprzednim definitywnym stwierdzeniu, że nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego. Takie stwierdzenie nie może jednak zostać sformułowane.

9. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję.

W kwestii kosztów postępowania podstawą wyroku był art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty te (11.187 zł) złożył się uiszczony wpis od skargi (3.970 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika – adwokata (7.200 zł) ustalone na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 461) w związku z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. poz. 1800, ze zm.).