Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2353/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-09-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 64 ust. 3
journal: Dz.U. 2014 poz 1411
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 września 2021 r. sprawy ze skargi K. F. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę


UZASADNIENIE

Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiał się następująco.

Na podstawie skierowania z [...] maja 2019 r. nr [...], wystawionego przez Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego (dalej: "Szef CBA", "organ") celem ustalenia stanu zdrowia i zdolności do służby K. F. (dalej: "skarżący", "funkcjonariusz") w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (dalej: "CBA"), jak również związku poszczególnych schorzeń ze służbą, [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (dalej: "[...]RKL") wydała w dniu [...] lipca 2019 r. orzeczenie nr [...], w którym stwierdziła trwałą niezdolność skarżącego do służby w CBA i jednocześnie nie uznała schorzeń powodujących powyższe za spełniające kryteria uznania ich jako powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby w CBA.

Następnie wnioskiem z [...] lipca 2019 r. (data wpływu do organu: [...] lipca 2019 r.) skarżący, w oparciu o art. 64 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 1671; dalej: "ustawa o CBA"), wypowiedział stosunek służbowy i zwrócił się do Szefa CBA o zwolnienie go "w trybie przyspieszonym" z dniem [...] września 2019 r.

Decyzją personalną nr [...], wydaną [...] lipca 2019 r. na podstawie art. 64 ust. 3 oraz art. 54 ust. 1 i 3 ustawy z o CBA, a także § 18 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego (Dz. U. Nr 177, poz. 1311 ze zm.), Szef CBA zwolnił funkcjonariusza ze służby w CBA z dniem [...] września 2019 r.

W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia organ powołał się na wniosek skarżącego z [...] lipca 2019 r. oraz art. 64 ust. 3 ustawy o CBA, zgodnie z którym Szef CBA jest zobowiązany zwolnić funkcjonariusza ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia złożenia pisemnego wniosku o wystąpienie ze służby.

Od ww. orzeczenia [...]RKL z [...] lipca 2019 r. funkcjonariusz wniósł odwołanie do Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (dalej: "CKL"). Natomiast pismem z [...] sierpnia 2019 r., zatytułowanym "Prośba", skarżący zwrócił się do Szefa CBA o "wycofanie" złożonego w dniu [...] lipca 2019 r. wypowiedzenia stosunku służbowego, ponieważ odwołał się od orzeczenia [...]RKL i oczekuje na prawomocne orzeczenie CKL odnośnie stanu jego zdrowia. Pismem z [...] września 2019 r. nr [...] organ poinformował skarżącego, że nie wyraził zgody na wycofanie wniosku z [...] lipca 2019 r. o zwolnienie ze służby w CBA.

Wnioskiem z [...] września 2019 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zaskarżył decyzję personalną Szefa CBA z [...] lipca 2019 r.

Po rozpatrzeniu ww. wniosku, organ decyzją personalną z [...] września 2019 r. nr [...], na mocy art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 735; dalej "k.p.a.") uchylił swoją decyzję z [...] lipca 2019 r. w części dotyczącej daty zwolnienia funkcjonariusza ze służby i ustalił nową datę zwolnienia skarżącego ze służby na dzień [...] września 2019 r., zaś w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Orzeczeniem z [...] października 2019 r. nr [...] CKL uchyliła w całości zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez [...]RKL.

Decyzja personalna Szefa CBA z [...] września 2019 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi funkcjonariusza do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 25 września 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2681/19 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu ww. orzeczenia Sąd podniósł, że w przedmiotowej sprawie zaistniała przyczyna nieważności stypizowana w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż zaskarżona decyzja personalna Szefa CBA z [...] września 2019 r. nr [...] została wydana w następstwie merytorycznego rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, który był obarczony istotnym brakiem formalnym, wyłączającym jego skuteczność prawną. Otóż pismo datowane na dzień [...] września 2019 r., stanowiące wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie zawiera podpisu strony. Mimo to organ właściwy do rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wezwał strony, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.), do uzupełnienia braku i powyższy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozpoznał, mimo że nie wywoływał on skutków prawnych.

Powyższy wyrok tut. Sądu stał się prawomocny wobec niezaskarżenia go przez żadną ze stron postępowania.

Pismem z [...] lutego 2021 r. nr [...], na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., Szef CBA wezwał skarżącego do podpisania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z [...] września 2019 r. pod rygorem pozostawienia ww. wniosku bez rozpoznania. Skarżący wykonał w terminie powyższe wezwanie organu.

Decyzją personalną z [...] marca 2021 r. nr [...] Szef CBA, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję personalną z [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby z dniem [...] września 2019 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego organ podkreślił, iż w przypadku złożenia przez funkcjonariusza wniosku o zwolnienie ze służby, obowiązkiem organu jest wydanie decyzji w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza, nie później niż w terminie do 3 miesięcy od daty złożenia wniosku. Dodał, że z przepisów ustawy o CBA nie wynika, aby wniosek funkcjonariusza o zwolnienie ze służby wymagał uzasadnienia. Zatem funkcjonariusz w każdym czasie, niezależnie od powodów, które nim kierują, może doprowadzić do rozwiązania stosunku służbowego. Dla organu podejmującego decyzję o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby na jego prośbę nieistotne są motywy, jakimi kierował się, składając ten wniosek. Istotna i wiążąca dla organu jest wola funkcjonariusza rozwiązania stosunku służbowego. Dlatego racjonalny ustawodawca pozostawił Szefowi CBA, który kształtuje politykę kadrową w CBA, swobodę w zakresie określenia daty, w jakiej nastąpi zwolnienie ze służby z tym zastrzeżeniem, iż moment zwolnienia musi zamykać się w okresie 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Wobec jednoznacznej treści wniosku skarżącego, organ miał obowiązek zwolnić go ze służby. Brzmienie art. 64 ust. 3 ustawy o CBA, a zwłaszcza zawarty w nim zwrot "zwalnia się..." wskazuje na obligatoryjność zwolnienia ze służby w przypadku pisemnego zgłoszenia przez funkcjonariusza wystąpienia ze służby. Jednocześnie Szef CBA przychylił się do żądania skarżącego, określając w decyzji datę zwolnienia wskazaną we wniosku o wystąpienie ze służby w CBA, tj. [...] września 2019 r.

Dalej organ podał, że pisemne zgłoszenie przez funkcjonariusza zamiaru wystąpienia ze służby jest oświadczeniem woli w rozumieniu przepisów prawa cywilnego, do którego ma zastosowanie art. 61 Kodeksu cywilnego (vide uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: "NSA" z 5 grudnia 2011 r., sygn. akt I OPS4/11 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że w sytuacji, gdy funkcjonariusz chce uchylić się od swojego oświadczenia woli poprzez jego cofnięcie lub modyfikację, to w tym zakresie należy stosować przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r., poz. 1740 ze zm.; dalej: "k.c.") dotyczące składania oświadczeń woli oraz wad oświadczeń woli.

Zdaniem Szefa CBA, z materiału dowodowego nie wynika, aby w chwili składania oświadczenia woli przez skarżącego, zawierającego prośbę o zwolnienie ze służby, zachodziły przesłanki, o których mowa w art. 82-87 k.c. Tym samym oświadczenie woli skarżącego złożone we wniosku z [...] lipca 2019 r. o zwolnienie ze służby zostało przyjęte przez Szefa CBA zgodnie z dyspozycją art. 65 § 1 k.c. W analizowanej sprawie nie doszło bowiem do skutecznego cofnięcia złożonego przez funkcjonariusza oświadczenia woli.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję organu skarżący wniósł o stwierdzenie jej nieważności, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji, wyznaczenie daty zwolnienia przypadającej na dzień uprawomocnienia się wyroku wydanego w sprawie ze skargi na decyzję Szefa CBA z [...] marca 2021 r. nr [...], jak również zasądzenie zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów procesowych, w szczególności art. 6, art. 7, art. 7b, art. 8, art. 9, art. 77, art. 80, art. 130, art. 138 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 139 k.p.a. poprzez niewskazanie dnia, z jakim nastąpiło zwolnienie ze służby, naruszenie przepisów postępowania oraz art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia czynności niezbędnych do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także pominięcie słusznego interesu skarżącego;

2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu oraz niezawiadomienie go o zakończeniu postępowania przed wydaniem decyzji, jak również nieumożliwienie mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań;

3. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 64 ust. 3 ustawy o CBA poprzez niewydanie decyzji personalnej o zwolnieniu skarżącego ze służby oraz wobec wady prawnej zakażonej decyzji określonej w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. z uwagi na wydanie decyzji niewykonalnej w chwili wydania, której niewykonalność posiada trwały charakter.

W odpowiedzi na skargę Szef CBA wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie przewidzianym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Szefa CBA z [...] marca 2021 r. nie narusza przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Szef CBA - wydając zarówno zaskarżoną decyzję personalną, jak również poprzedzającą ją decyzję personalną z [...] lipca 2019 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w CBA - nie dopuścił się naruszenia norm procedury administracyjnej, w tym przede wszystkim przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, a także art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

W ocenie tut. Sądu, organ nie naruszył także norm prawa materialnego, w tym przede wszystkim przepisów art. 64 ust. 3 w związku z art. 54 ust. 1 i 3 ustawy o CBA.

Wbrew zarzutom funkcjonariusza, organ - prawidłowo interpretując regulację prawną wyrażoną w przepisie art. 64 ust. 3 ustawy o CBA, jak również uwzględniając skuteczne złożenie przez skarżącego w dniu [...] lipca 2019 r. jednoznacznego w swej treści oświadczenia woli o wystąpieniu ze służby w CBA – zasadnie zwolnił skarżącego ze służby w CBA z dniem [...] września 2019 r. Przyjmując powyższe stanowisko, Szef CBA prawidłowo ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, ustosunkowując się jednocześnie do podnoszonych przez skarżącego argumentów.

Na wstępie rozważań merytorycznych dotyczących oceny legalności zaskarżonej decyzji personalnej Szefa CBA, należy wyraźnie zaznaczyć, że przedmiotem analizy sądu administracyjnego w niniejszej sprawie mogły być wyłącznie prawidłowość działania organu administracji publicznej i w konsekwencji zasadność zastosowania materialnoprawnej podstawy kwestionowanego rozstrzygnięcia, którą stanowił przepis art. 64 ust. 3 ustawy o CBA.

Stosownie do treści art. 64 ust. 3 ustawy o CBA, Szef CBA jest zobowiązany zwolnić funkcjonariusza ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia złożenia pisemnego wniosku o wystąpienie ze służby. W orzecznictwie przyjmuje się, że w sytuacji, gdy funkcjonariusz wystąpił z jednoznacznym żądaniem zwolnienia go ze służby w CBA, to organ ma obowiązek zwolnić go ze służby (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 października 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 591/10). Zdaniem tut. Sądu, nie ulega wątpliwości, że w świetle powyższego przepisu, Szef CBA może swobodnie określić datę ustania stosunku służbowego, z wyraźnym jednak zastrzeżeniem, iż data zwolnienia musi przypadać w ciągu trzech miesięcy od dnia złożenia pisemnego wniosku o wystąpienie ze służby.

Trafnie organ wskazał, że w świetle dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych, przyjmuje się, iż pisemne zgłoszenie przez funkcjonariusza zamiaru wystąpienia ze służby jest oświadczeniem woli w rozumieniu przepisów prawa cywilnego. W tej kwestii jednoznacznie wypowiedział się NSA, podejmując w dniu 5 grudnia 2011 r. uchwalę w składzie 7 sędziów NSA, sygn. akt I OPS 4/11 (także przywołaną w zaskarżonej decyzji), w której stwierdził, że pisemne zgłoszenie przez funkcjonariusza wystąpienia ze służby na podstawie art. 60 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu jest oświadczeniem woli, do którego ma zastosowanie art. 61 ustawy - Kodeks cywilny. Z uwagi na analogiczne uregulowanie omawianej kwestii w innych ustawach dotyczących służb mundurowych, powyższe stanowisko składu 7 sędziów NSA znajduje zastosowanie także w odniesieniu do ustawy o CBA (vide wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 października 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 591/10; z 7 września 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 374/14; z 6 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1080/15; z 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1803/16). Powyższe stanowisko znalazło również akceptację w poglądach doktryny (vide S. Hoc, P. Szustakiewicz, Ustawa o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Komentarz, LEX/el., 2012 r., teza 11 komentarza do art. 64 ustawy o CBA). W ww. komentarzu przedstawiciele doktryny wyrazili jednocześnie pogląd, iż przełożony z chwilą otrzymania wniosku ma obowiązek zwolnić funkcjonariusza, natomiast nie może rozstrzygać, czy wniosek jest uzasadniony czy też nie.

Niekiedy – jak w kontrolowanej sprawie - dochodzi do sytuacji, w której funkcjonariusz chce uchylić się od swojego oświadczenia woli poprzez jego cofnięcie lub modyfikację. W myśl art. 61 § 1 zd. 1 k.c., oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią.

Na gruncie niniejszej sprawy bezsporna jest okoliczność, że [...] lipca 2019 r. do organu wpłynął pisemny wniosek skarżącego o zwolnienie ze służby z dniem [...] września 2019 r. Zatem w świetle regulacji art. 61 § 1 zd. 1 k.c., oświadczenie woli skarżącego zostało złożone Szefowi CBA w dniu [...] lipca 2019 r., a po stronie organu powstał obowiązek zwolnienia funkcjonariusza w nieprzekraczalnym terminie 3 miesięcy, licząc właśnie od tego dnia. Szef CBA prawidłowo zrealizował to żądanie, wydając [...] lipca 2019 r. decyzję nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby w CBA i jednoczesnym ustaleniu daty tego zwolnienia na dzień [...] września 2019 r., a więc zgodnie z żądaniem funkcjonariusza i w zgodzie z treścią przepisu art. 64 ust. 3 ustawy o CBA.

W rozpoznawanej sprawie nie doszło do skutecznego cofnięcia złożonego oświadczenia woli, ani też skarżący nie uchylił się skutecznie od tego oświadczenia woli poprzez wykazanie jego ewentualnych wad. Przepis art. 61 § 1 zd. 2 k.c. pozwala wprawdzie na odwołanie oświadczenia woli i przewiduje, że jest ono skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej. Natomiast z akt sprawy niepodważalnie wynika, iż kolejny wniosek, wycofujący żądanie zwolnienia ze służby, został złożony w dniu [...] sierpnia 2019 r. (jest to też data wpływu tego wniosku do organu), co jednoznacznie dowodzi, że nie można mówić o skutecznym - w świetle art. 61 § 1 zd. 2 k.c. - odwołaniu złożonego oświadczenia woli w postaci wniosku o zwolnienie ze służby w CBA.

Według art. 82 k.c., nieważne jest oświadczenie woli złożone przez osobę, która z jakichkolwiek powodów znajdowała się w stanie wyłączającym świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli. Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie przyjmuje się zgodnie, iż dotyczy to w szczególności choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego, chociażby nawet przemijającego, zaburzenia czynności psychicznych. Wprawdzie stan braku świadomości nie musi być całkowity i zupełny, jednak częściowe wyłączenie świadomości musi być znaczne. Tymczasem pismo funkcjonariusza z [...] sierpnia 2019 r. w żaden sposób nie potwierdza faktu znajdowania się skarżącego w stanie wyłączającym świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli podczas składania wniosku o zwolnienie ze służby. Co więcej, skarżący we wniosku z [...] sierpnia 2019 r. wprost wskazał, że "powyższa prośba podyktowana jest złożonym przeze mnie odwołaniem od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia [..] lipca 2019 roku i koniecznością wydania przez Centralną Komisję Lekarską prawomocnego orzeczenia lekarskiego co do mojego stanu zdrowia". Z treści cyt. wyżej pisma wynika, iż skarżący najwyraźniej zmienił swoje stanowisko w kwestii rozwiązania stosunku służbowego. Nie budzi wątpliwości stan psychiczny skarżącego w momencie składania wniosku o zwolnienie ze służby. W szczególności skarżący nie wykazał w toku postępowania, aby składając ten wniosek, działał w stanie wyłączającym świadome podjęcie decyzji i wyrażenie woli, czego konsekwencją byłaby nieważność powyższego oświadczenia. Brak jest również jakiegokolwiek dowodu, z którego wynikałoby, że chwili składania oświadczenia woli o rozwiązaniu stosunku służbowego, skarżący działał pod wpływem błędu czy też bezprawnej groźby (art. 84 k.c. i art. 87 k.c.). W konsekwencji nie można mówić o jakiejkolwiek wadliwości oświadczenia woli skarżącego o rozwiązaniu stosunku służbowego. Skoro zaś nie doszło do skutecznego cofnięcia złożonego oświadczenia woli w zakresie zwolnienia ze służby, to organ był zobowiązany wydać w zakreślonym terminie stosowną decyzję o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby.

Niezasadny jest zarzut skargi dotyczący niewykonalności zaskarżonej decyzji – utrzymuje ona w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne organu z [...] lipca 2019 r. odpowiadające dyspozycji art. 64 ust. 3 ustawy o CBA, co już wyżej stwierdzono.

Nieskuteczny jest również zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. Mianowicie zarzut ten może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, przy czym w takiej sytuacji to na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. W rozpoznawanej sprawie funkcjonariusz nie sprecyzował jakich to konkretnych czynności procesowych nie dokonał w wyniku naruszenia przez organ art. 10 k.p.a.

W ocenie Sądu, Szef CBA, podjął wszelkie możliwe i zarazem niezbędne czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Nadto poprzez pełne - zdaniem Sądu - uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji, organ nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).