Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2199/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 61a par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 marca 2019 r. sprawy ze skargi E. H. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącej E. H.kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "GDDKiA") postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r., znak: [...], działając na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej "k.p.a.") odmówił wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku z dnia 6 lutego 2017 r. złożonego przez E. H.(dalej: "skarżąca") w przedmiocie uzgodnienia lokalizacji zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działki [...] obr. [...] w m. L..

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Decyzją z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] GDDKiA udzielił E. H.-C. zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w miejscowości L.. Z uwagi na upływ trzyletniego terminu, decyzja ta wygasła z dniem 10 marca 2011 r.

Skarżąca w dniu 12 sierpnia 2011 r. wystąpiła do GDDKiA z wnioskiem o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w L.. Po rozpatrzeniu wniosku GDDKiA wydał w dniu 5 grudnia 2011 r. decyzję znak [...] rozstrzygając sprawę co do istoty, tj. odmawiającą udzielenia zezwolenia na lokalizację ww. zjazdu. Skarżąca 20 grudnia 2011 r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po rozpatrzeniu wniosku, GDDKiA decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak [...], organ w pierwszej kolejności zwrócił uwagę na to, że skoro decyzja z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] udzielająca skarżącej zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] wygasła po upływie 3 lat, tj. z dniem 10 marca 2011 r., to organ zobowiązany jest rozstrzygnąć wniosek złożony w dniu 12 sierpnia 2011 r. w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie ponownego rozstrzygania. Organ powołał się na przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] września 2005 r., z którego wynika zakaz budowania nowych bezpośrednich wjazdów na drogi główne. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zaplanowano też budowę drogi wewnętrznej [...], która ma zapewnić dostęp działki nr [...] do drogi publicznej. GDDKiA wskazał, że pomimo braku faktycznej budowy drogi wewnętrznej [...] uwzględnienie wniosku E. H. nie jest możliwe, gdyż zarządzeniem nr [...] w sprawie klas istniejących dróg krajowych wydanym przez GDDKiA w dniu 18 grudnia 2008 r. droga krajowa nr [...] została zakwalifikowana do dróg głównych ruchu przyśpieszonego, wobec czego do tej drogi znajdują zastosowanie wymogi techniczne określone w § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430; dalej: "rozporządzenie z dnia 2 marca 1999 r."). W związku z tym zachodzi konieczność ograniczenia liczby zjazdów do sytuacji wyjątkowych, tj. do sytuacji, w których brak jest jakiegokolwiek innego dojazdu, w tym nie istnieje możliwość ustanowienia służebności drogowej na działkach sąsiednich. Z ustaleń poczynionych przez GDDKiA wynika natomiast, że działka nr [...] sąsiaduje od swojej zachodniej strony z działką nr [...], która z kolei przylega do drogi powiatowej [...]. Istnieje więc możliwość zapewnienia działce nr [...] dostępu do drogi publicznej w drodze ustanowienia służebności drogi koniecznej. W konsekwencji wykazanie, iż istnieje możliwość dostępu do drogi publicznej niższej kategorii (droga powiatowa) implikuje odmowę udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej wyższej kategorii (droga krajowa).

Organ wskazał, że kolejnym argumentem uzasadniającym odmowę uwzględnienia wniosku E. H. jest fakt, że wnioskowany zjazd z drogi krajowej nr [...] zagrażałby bezpieczeństwu ruchu drogowego. GDDKiA podniósł, że lokalizacja wnioskowanego zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do nieruchomości nr [...] jest niedopuszczalna ze względu na wystąpienie sytuacji, o jakiej mowa w przepisie § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r., albowiem wnioskowany zjazd publiczny znajdowałby się w obszarze oddziaływania skrzyżowania drogi krajowej nr [...] z drogą powiatową [...], na co wskazuje istniejące oznakowanie poziome oraz pionowe zawarte w projekcie organizacji ruchu dla analizowanego odcinka drogi krajowej nr [...]. Ponadto odnotowane podczas Generalnego Pomiaru Ruchu przeprowadzonego w 2010 r. natężenie ruchu drogowego na badanym odcinku drogi krajowej nr [...] jest znaczne i wynosi 9785 pojazdów na dobę, z tendencją do wzrostu, zaś zdaniem organu im większe jest natężenie ruchu, tym większe zagrożenie stwarza zjazd z drogi.

Skarżąca w dniu 14 maja 2012 r. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak [...]. W dniu 14 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. H., która nie wniosła skargi kasacyjnej. Z tej też przyczyny, decyzja z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak [...] posiada przymiot ostateczności i prawomocności.

W dniu 6 lutego 2017 r. skarżąca ponownie wystąpiła o zezwolenie na lokalizację zjazdu drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w L., podnosząc, że pomimo posiadania pozwolenia na budowę, które nie utraciło ważności, nie mogła zjazdu wybudować zgodnie z decyzją GDDKiA z dnia [...] marca 2008 r. Przyczyną była kolizja budowy z istniejącym światłowodem telekomunikacyjnym, powstałym – jak wyjaśniała skarżąca nielegalnie. Dopiero po usunięciu tej przeszkody możliwa stała się budowa zjazdu, ale stało się to dopiero wówczas, gdy udzielona przez GDDKiA zgoda utraciła ważność. Sprawa dotycząca nielegalnego światłowodu została rozstrzygnięta w roku 2016 przez Sąd Rejonowy w L..

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak [...] GDDKiA umorzył postępowanie w sprawie zainicjowanej wnioskiem E. H. z dnia 6 lutego 2017 r. wskazując na bezprzedmiotowość postępowania. Zdaniem organu uprzednie rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy co do istoty, zamyka możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy, ponieważ w innym przypadku skutkowałoby to wydaniem decyzji obarczonej wadami określonymi w art. 156 § 1 pkt. 2 i 3 k.p.a., które stanowiłyby przesłanki stwierdzenia nieważności takiej decyzji. Decyzja taka dotyczyłaby bowiem sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt. 3) oraz zostałaby wydana z rażącym naruszeniem art. 110 k.p.a. (art. 156 § 1 pkt. 2), zgodnie z którym organ administracji publicznej, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Oznacza to, w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych, iż organ, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, jeżeli w nowej sprawie, wszczętej przed tym organem, nie zmieniły się istotne elementy poprzednio wydanej decyzji, wynikające z art. 107 § 1 k.p.a., tj. nadal występują te same strony, nie zmieniła się podstawa prawna i faktyczna decyzji i podmiot inicjujący nowe postępowanie domaga się rozstrzygnięcia odmiennego od tego, jakie zapadło w poprzedniej decyzji.

Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, po rozpoznaniu którego GDDKiA decyzją z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. GDDKiA wskazał, że w analizowanej sprawie występowała tożsamość wniosków z dnia 12 sierpnia 2011 r. i 6 lutego 2017 r. w zakresie podmiotu, przedmiotu oraz stanu faktycznego, a zatem organ nie mógł wydać rozstrzygnięcia merytorycznego.

Z taką decyzją nie zgodziła się skarżąca, która pismem datowanym na 1 lipca 2017 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1737/17 uwzględnił w całości i uchylił decyzję z dnia [...] maja 2017 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że skoro zdaniem GDDKiA wystąpiła powaga rzeczy osądzonej, to taka okoliczność co do zasady nie zezwalała organowi na wszczęcie postępowania. Organ nie wyjaśnił jednak, na czym polegała ocena wniosku skarżącej, której wynik pozwolił GDDKiA wszcząć postępowanie i co takiego stało się od momentu wszczęcia postepowania do jego umorzenia, że w toku postępowania stało się ono bezprzedmiotowe. Jeżeli natomiast zaistniały uzasadnione przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania, a do takich przyczyn należą sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania (np. gdy w tej samej sprawie zapadło już rozstrzygnięcie) to obowiązkiem organu było odmówić wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że z powyższych przyczyn błędne było uznanie postępowania za bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., a w sprawie należało rozważyć niedopuszczalność wszczęcia postępowania (art. 61a § 1 k.p.a.). Umarzając postępowanie w trybie art. 105 § 1 k.p.a. GDDKiA naruszył więc ten przepis.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał również, że z akt sprawy nie wynika, czy organ przeprowadził jakiekolwiek ustalenia co do tego, czy również niezmienionym pozostaje stan faktyczny, będący podstawą (przyczyną) negatywnej decyzji tego organu z 2011 r. Obowiązkiem organu było więc rozważenie wszelkich przesłanek z art. 61a § 1 k.p.a. – przed wszczęciem postępowania i przed wydaniem jakiegokolwiek orzeczenia w sprawie. Poprzez niedokonanie przed wszczęciem postępowania właściwej oceny żądania skarżącej, które powinno polegać na ocenie, czy w sprawie występuje powaga rzeczy osądzonej, organ naruszył art. 8 § 1 k.p.a.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyraził również wskazania co do dalszego toku postępowania zlecając organowi ocenę wniosku skarżącej z dnia 6 lutego 2017 r. pod kątem dopuszczalności wszczęcia postępowania, zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a. ustalając, czy rzeczywiście występuje przedmiotowa tożsamość spraw: rozstrzygniętej ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] kwietnia 2012 r. i sprawy określonej we wniosku skarżącej z dnia 6 lutego 2017 r. W zależności od dokonanej oceny organ został zobowiązany do podjęcia stosownego rozstrzygnięcia.

Ponownie rozpoznając wniosek E. H. z dnia 6 lutego 2017 r., GDDKiA wydał w dniu [...] lipca 2018 r. opisane na wstępie postanowienie, znak: [...], którym odmówił wszczęcia postępowania.

W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że uprzednie rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy co do istoty zamyka możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy, ponieważ w innym przypadku skutkowałoby to wydaniem decyzji obarczonej wadami określonymi w art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a., które stanowiłyby przesłankę stwierdzenia jej nieważności. Decyzja taka dotyczyłaby bowiem sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt. 3) oraz zostałaby wydana z rażącym naruszeniem art. 110 k.p.a. (art. 156 § 1 pkt. 2), zgodnie z którym organ administracji publicznej, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Oznacza to, w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych, iż organ, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, jeżeli w nowej sprawie, wszczętej przed tym organem, nie zmieniły się istotne elementy poprzednio wydanej decyzji, wynikające z art. 107 § 1 k.p.a., tj. nadal występują te same strony, nie zmieniła się podstawa prawna i faktyczna decyzji i podmiot inicjujący nowe postępowanie domaga się rozstrzygnięcia odmiennego od tego, jakie zapadło w poprzedniej decyzji. Z tych przyczyn zastosowanie znalazł art. 61a § 1 k.p.a., co obligowało organ do wydania postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe rozstrzygnięcie wniosła E. H.wskazując, że organ zignorował wskazania co do dalszego toku postępowania wynikające z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1737/17 w ten sposób, że nie wszczął postępowania administracyjnego celem ponownego, wnikliwego i rzetelnego rozpoznania sprawy na podstawie wytycznych wskazanych przez Sąd w przedmiotowej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2017) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie narusza prawo w sposób opisany poniżej, zaś skarga jest zasadna.

Na wstępie wyjaśnić należy, że przyczyną wydania przez GDDKiA postanowienia z dnia [...] lipca 2018 r., znak: [...] było uznanie przez organ, że wniosek dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.

O ile należy zgodzić się z GDDKiA, że uzyskanie cechy ostateczności przez decyzję powoduje niemożność ponownego orzekania w tej samej sprawie i obliguje organ do odmowy wszczęcia postępowania w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a., o tyle należy podkreślić, że organ nie poczynił w sprawie wystarczających ustaleń mających wyjaśnić, czy zachodzi tożsamość pomiędzy sprawą zakończoną decyzją ostateczną z dnia [...] kwietnia 2012 r., a sprawą, której wszczęcia domagała się E. H. we wniosku z dnia 6 lutego 2017 r. O tożsamości sprawy można natomiast mówić, gdy w sprawie zaistnieją łącznie 4 następujące przesłanki: 1) zachodzi tożsamość podmiotowa, a więc w sprawie występują w charakterze stron te same podmioty; 2) sprawa dotyczy tego samego przedmiotu; 3) sprawa rozstrzygana jest w tym samym stanie prawnym; 4) nie uległ zmianie stan faktyczny (tak B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. C.H. BECK, wyd. 12, Warszawa 2012, str. 637).

W konsekwencji należy uznać, że ustalenia organu wskazujące na tożsamość podmiotową i przedmiotową oraz tożsamość stanu prawnego w zakresie sprawy rozstrzygniętej ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak [...] i sprawy określonej we wniosku skarżącej z dnia 6 lutego 2017 r. nie były wystarczające dla stwierdzenia, że w sprawie zachodzi powaga rzeczy osądzonej. Stwierdzenie tożsamości sprawy wymaga bowiem dodatkowo ustalenia, że nie uległ zmianie stan faktyczny.

Z zaskarżonego postanowienia oraz z akt sprawy administracyjnej wynika, że GDDKiA przed odmówieniem wszczęcia postępowania nie poczynił jakichkolwiek ustaleń mających wyjaśnić, czy stan faktyczny sprawy nie uległ zmianie. Zakres niezbędnych ustaleń, pozwalających na dokonanie oceny w przedmiocie niezmienności stanu faktycznego wynika natomiast z treści decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak [...] rozstrzygającej sprawę co do istoty, w której organ wskazał fakty przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia. W decyzji tej GDDKiA szczegółowo wyjaśnił, które okoliczności faktyczne uniemożliwiały uwzględnienie wniosku E. H.. Tym samym przed odmówieniem wszczęcia postępowania z uwagi na tożsamość spraw obowiązkiem organu było ustalenie, czy okoliczności te nie uległy zmianie.

Z decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r. wynika, że organ odmawiając udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w L. powołał się na możliwość zapewnienia działce nr [...] dostępu do drogi publicznej niższej kategorii (droga powiatowa) w drodze ustanowienia służebności drogi koniecznej albo na skutek wybudowania drogi wewnętrznej KDW3. Powołał się również na ustalenia faktyczne wskazujące, iż wnioskowany zjazd z drogi krajowej nr [...] zagrażałby bezpieczeństwu ruchu drogowego, gdyż jego lokalizacja znajdowałaby się w obszarze oddziaływania skrzyżowania drogi krajowej nr [...] z drogą powiatową [...], na co wskazuje istniejące oznakowanie poziome oraz pionowe zawarte w projekcie organizacji ruchu dla analizowanego odcinka drogi krajowej nr [...]. Ponadto GDDKiA stwierdził, że o zagrożeniu dla bezpieczeństwa ruchu w związku z wnioskowanym zjazdem świadczy natężenie ruchu drogowego na badanym odcinku drogi krajowej nr [...], które wynosi 9785 pojazdów na dobę, z tendencją do wzrostu.

W świetle powyższych uwag stwierdzenie tożsamości sprawy wymagało poczynienia przez GDDKiA ustaleń, czy wymienione wyżej elementy stanu faktycznego pozostają nadal aktualne, a więc czy nadal istnieje możliwość zapewnienia działce nr [...] dostępu do drogi publicznej niższej kategorii (droga powiatowa) w drodze ustanowienia służebności drogi koniecznej albo na skutek wybudowania drogi wewnętrznej KDW3, czy oznakowanie poziome oraz pionowe zawarte w projekcie organizacji ruchu dla analizowanego odcinka drogi krajowej nr [...] pozostaje takie samo i nadal wynika z niego, że wnioskowana lokalizacja zjazdu znajdowałaby się w obszarze oddziaływania skrzyżowania drogi krajowej nr [...] z drogą powiatową [...], jak również czy natężenie ruchu na drodze krajowej nr [...] nadal jest znaczne. Dopiero poczynienie ustaleń w tym przedmiocie pozwoli na jednoznaczne stwierdzenie, że pomiędzy sprawą zakończoną ostateczną decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak [...] a sprawą, której załatwienia zażądała skarżąca we wniosku z dnia 6 lutego 2017 r. zachodzi tożsamość.

Poprzez niedokonanie przed wszczęciem postępowania właściwej oceny żądania skarżącej, które powinno polegać na ocenie, czy w sprawie występuje powaga rzeczy osądzonej, organ naruszył art. 7 § 1 k.p.a., zaś nie czyniąc ustaleń w zakresie wynikającym ze wskazań co do dalszego postępowania zawartych w prawomocnym wyroku tut. Sądu z dnia 20 kwietnia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1737/17, organ naruszył art. 153 p.p.s.a.

GDDKiA, związany dokonaną przez tut. Sąd oceną prawną oceni wniosek skarżącej z dnia 6 lutego 2017 r. pod kątem dopuszczalności wszczęcia postępowania, zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a. ustalając, czy rzeczywiście występuje przedmiotowa tożsamość spraw: rozstrzygniętej ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak [...] i sprawy określonej w ww. wniosku skarżącej, uwzględniając wskazane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku elementy tożsamości przedmiotowej. W zależności od dokonanej oceny organ podejmie stosowne rozstrzygnięcie; w wypadku tożsamości spraw, uzasadniającej wystąpienie powagi rzeczy osądzonej GDDKiA w sposób należyty wywiedzie swoje stanowisko. W wypadku, jeżeli organ oceni, że sprawy nie są jednak tożsame, rozpozna wniosek skarżącej i załatwi sprawę w sposób przewidziany prawem.

Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącej zwrot uiszczonego wpisu.