Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1652/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 16b ust. 2 pkt 2, art. 16g ust. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia WSA del. Wojciech Stachurski (sprawozdawca), Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, działającego z upoważnienia Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 2258/12 w sprawie ze skargi I. sp. z o. o. z siedzibą w W. (obecnie O. sp. z o.o. z siedzibą w W.) na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 28 lutego 2012 r. nr IPPB3/423-1602/08-6/12/S/MS w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2) zasądza od O. sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, działającego z upoważnienia Ministra Finansów kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu I instancji.

Wyrokiem z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. akt III SA/Wa2258/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi I. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (obecnie O. Sp. z o.o., dalej powoływana także jako "Spółka"), uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 28 lutego 2012 r. nr IPPB3/423-1602/08-6/12/S/MS w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.

2. Przedstawiony przez Sąd I instancji stan sprawy.

2.1. W dniu 30 kwietnia 2008 r. Spółka wystąpiła do Ministra Finansów, reprezentowanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. We wniosku podała, że nabyła przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551 Kodeksu Cywilnego, a przedmiot transakcji obejmował w szczególności: maszyny i urządzenia, zapasy magazynowe, nazwę, depozyty od kontrahentów, prawa do kontraktów handlowych, pracowników. W skład nabytego przedsiębiorstwa wchodziły ponadto maszyny, urządzenia oraz samochody będące przedmiotem umów leasingu operacyjnego na gruncie ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 ze zm., dalej powoływana jako "ustawa CIT") Zawarte umowy leasingu spełniały warunki, o których mowa w art. 17b ustawy CIT, jednak stanowiły dla celów rachunkowych umowy leasingu finansowego. Leasingodawcy wyrazili zgodę na zmianę podmiotu korzystającego z przedmiotów leasingu, w wyniku czego Spółka stała się stroną powyżej wskazanych umów leasingowych w miejsce Sprzedającego. W wyniku transakcji kupna powstała dodatnia wartość firmy stanowiąca różnicę pomiędzy ceną nabycia przedsiębiorstwa, powiększona o koszty związane z jego zakupem, a wartością rynkową z dnia kupna składników majątkowych wchodzących w skład kupionego przedsiębiorstwa. Spółka dokonuje amortyzacji dodatniej wartości firmy zgodnie z przepisami ustawy CIT.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy przy obliczaniu wartości firmy dla celów amortyzacji w rozumieniu art. 16b ust. 2 pkt 2 w powiązaniu z art. 16g ust. 2 ustawy CIT nie uwzględnia się wartości rynkowej przejętych maszyn, urządzeń oraz samochodów będących przedmiotem umów leasingu operacyjnego, jak również zobowiązań z nimi związanych, które wyłącznie ze względu na art. 3 ust. 4 ustawy o rachunkowości zostały wykazane odpowiednio jako aktywa i zobowiązania w bilansie Sprzedającego, a umowy leasingu nie spełniały warunków, o których mowa w art. 17f ustawy CIT?

Zajmując własne stanowisko w sprawie Spółka stwierdziła, że przy obliczaniu wartości firmy dla celów amortyzacji w rozumieniu art. 16b ust. 2 pkt 2 w powiązaniu z art. 16g ust. 2 ustawy CIT nie należy uwzględniać wartości rynkowej maszyn i urządzeń oraz samochodów będących przedmiotem umów leasingu operacyjnego w rozumieniu art. 17b ustawy CIT, jak również zobowiązań z nimi związanych.

2.2. W wydanej w dniu 27 stycznia 2009 r. interpretacji indywidualnej Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, działający w imieniu Ministra Finansów, uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe.

2.3. Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, Spółka złożyła na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 28 listopada 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 985/09, WSA w Warszawie uchylił zaskarżoną interpretację, nakazując Ministrowi Finansów ponowne przeanalizowanie wskazanych w interpretacji przepisów prawa i zajęcie jednoznacznego stanowiska, którą ustawę ma stosować Spółka ustalając wartość początkową firmy.

2.4. Wyrokiem z dnia 20 września 2011r., sygn. akt II FSK 590/10, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę kasacyjną Ministra Finansów od wyroku Sadu I instancji. Sąd kasacyjny stwierdził, że w uzasadnieniu udzielonej interpretacji organ nie odniósł się do stanowiska Spółki o tym, iż wykładnia pojęcia "aktywa" na gruncie ustawy o rachunkowości nie przystaje do rozróżnienia rodzajów leasingu w przepisach ustawy CIT.

2.5. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, działający w imieniu Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie wydał interpretację indywidualną z dnia 28 lutego 2012 r. nr IPPB3/423-1602/08-6/12/S/MS, w której uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ przywołał treść art. 16b ust. 2 pkt 2 lit. a, art. 16g ust. 2, art. 16g ust. 3, art. 4a pkt 2 ustawy CIT i stwierdził, że aby prawidłowo ustalić wartość początkową firmy, nie wystarczy opierać się tylko na ustawie CIT, ponieważ ustawodawca w art. 4a pkt 2 tej ustawy dla określenia jak należy rozumieć składniki majątkowe, o wartość rynkową których należy pomniejszyć cenę nabycia dla prawidłowego ustalenia wartości firmy, o której mowa w art. 16g ust. 2 ustawy CIT, wyraźnie odsyła do ustawy o rachunkowości, a dokładniej do definicji aktywów zawartej w tej właśnie ustawie. Powołując się na wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1091/10, organ interpretacyjny stwierdził, że nie można pominąć wyraźnego odesłania ustawodawcy do ustawy o rachunkowości, z przepisów której wynika, że do aktywów zalicza się również "obce" środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne używane przez jednostkę na podstawie umowy, o której mowa w art. 3 ust. 4 ustawy o rachunkowości, przy czym umowa ta musi spełniać jeden z warunków podanych w tym przepisie.

Dalej organ interpretacyjny wskazał, że z przedstawionego przez Spółkę stanu faktycznego wynika, że środki trwałe, które stanowią przedmiot przejętych wraz z nabyciem przedsiębiorstwa umów leasingu, który na gruncie ustawy CIT (art. 17b) uznawany jest za leasing operacyjny, spełniają warunki wymienione w ustawie o rachunkowości do zaliczenia ich do aktywów trwałych Spółki. Jak wynika z wniosku Spółki zaliczenie wymienionych składników do aktywów trwałych Spółki wynika z art. 3 ust.4 ustawy o rachunkowości. Tym samym, w świetle definicji z art.4a pkt 2 ustawy CIT wymienione składniki majątku, skoro stanowią aktywa w rozumieniu ustawy o rachunkowości, muszą być uwzględniane przy wyliczaniu wartości firmy dla celów podatkowych, zgodnie z art. 16g ust.2 ustawy CIT.

3. Skarga do Sądu I instancji i odpowiedź organu na skargę.

3.1. Po bezskutecznym wezwaniu Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, Spółka złożyła skargę na wymienioną wyżej interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie przepisów:

1) art. 16b ust. 2 pkt 2 w związku z art. 16g ust. 2 ustawy CIT, poprzez uznanie, że przy obliczaniu wartości firmy dla celów amortyzacji należy uwzględniać wartość rynkową maszyn i urządzeń oraz samochodów będących przedmiotem leasingu operacyjnego w rozumieniu art. 17b ustawy CIT, jak również zobowiązań z nimi związanych;

2) art. 3 ust. 1 pkt 12 ustawy o rachunkowości, poprzez błędną wykładnię pojęcia "aktywa" na gruncie ustawy o rachunkowości przez uznanie, że środki trwałe w leasingu operacyjnym według ustawy CIT (a w leasingu finansowym według ustawy u rachunkowości), stanowią aktywa w rozumieniu tej ustawy, ponieważ po spełnieniu określonych warunków mogą być one zaliczone do aktywów trwałych korzystającego;

3) art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm., dalej w skrócie "o.p."), który zgodnie z art. 14h o.p., znajduje zastosowanie w postępowaniu o wydanie pisemnej interpretacji, poprzez błędną wykładnię art. 16g ust. 2 w związku z art. 16b ust. 2 pkt 2 ustawy CIT oraz w związku z art. 3 ust. 1 pkt 12 ustawy o rachunkowości polegającą na uznaniu, że przy obliczaniu wartości firmy dla celów amortyzacji należy uwzględniać wartość rynkową maszyn i urządzeń oraz samochodów będących przedmiotem leasingu operacyjnego w rozumieniu art. 17b ustawy o CIT, jak również zobowiązań z nim związanych;

4) art. 120 o.p. w zw. z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a."), poprzez pominięcie w wydanej przez Ministra Finansów interpretacji indywidualnej oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 listopada 2009 r., sygn. III SA/Wa 985/09 oraz utrzymującym go w mocy wyroku NSA z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt II FSK 590/10;

5) art. 14c § 1 i § 2 o.p., poprzez brak uzasadnienia prawnego wydanej przez Ministra Finansów interpretacji indywidualnej oraz brak oceny stanowiska Skarżącej;

6) art. 121 § 1 o.p., poprzez wydanie interpretacji indywidualnej z naruszeniem zasady zaufania do organów podatkowych, która zgodnie z art. 14h o.p. znajduje zastosowanie w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej.

3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

4. Uzasadnienie wyroku Sądu I instancji.

Uwzględniając skargę, Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżona interpretacja indywidualna narusza prawo, a w szczególności art. 153 p.p.s.a. Zdaniem Sądu Minister Finansów rozstrzygając ponownie sprawę nie zastosował się w sposób należyty do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniach sądów administracyjnych wydanych w niniejszej sprawie, tj. w wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 listopada 2009r., sygn. akt III SA/Wa 985/09 oraz wyroku NSA 20 września 2011r., sygn. akt II FSK 590/10. W ocenie Sądu Minister Finansów zamiast dokonać właściwej oceny stanowiska Spółki, w sposób wskazany przez sądy administracyjne w wydanych orzeczeniach, podjął nieuprawnioną polemikę z ich stanowiskiem stwierdzając, że "okoliczność, iż wykładnia pojęcia "aktywa" na gruncie ustawy o rachunkowości nie przystaje do rozróżnienia rodzajów leasingu w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ( art. 17b ust. 1 i art. 17f ustawy CIT) nie budzi wątpliwości zarówno Wnioskodawcy jak i organu wydającego niniejszą interpretację. Okoliczność ta (rozbieżność kwalifikacji umów leasingu na gruncie podatkowym i rachunkowym) nie ma jednakże znaczenia dla przedmiotowej sprawy".

Ponadto, organ wydający interpretację wbrew stanowisku zawartemu w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2009 r. ponownie przyznał pierwszeństwo przepisom ustawy o rachunkowości. Zaskarżona interpretacja w ocenie Sądu w sposób niedostateczny natomiast uwzględnia przedstawiony przez Spółkę stan faktyczny pod względem przepisów ustawy CIT. Mianowicie, elementem stanu faktycznego mającym zasadnicze znaczenie dla wydania prawidłowej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego w przedmiotowej sprawie jest to, że w skład nabytego przedsiębiorstwa wchodziły ponadto maszyny, urządzenia oraz samochody będące przedmiotem umów leasingu operacyjnego na gruncie ustawy CIT (zawarte umowy leasingu spełniały warunki, o których mowa w art. 17b ustawy CIT), stanowiące jednak dla celów rachunkowych umowy leasingu finansowego. Leasingodawcy wyrazili zgodę na zmianę podmiotu korzystającego z przedmiotów leasingu, w wyniku czego Spółka stała się stroną powyżej wskazanych umów leasingowych w miejsce Sprzedającego. Ten właśnie element stanu faktycznego nie został uwzględniony przez Ministra Finansów pod względem przesłanek zawartych w art. 16b ust. 2 pkt 2 lit b) w związku z art.16c pkt 4 ustawy CIT.

5. Skarga kasacyjna.

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji złożył Minister Finansów, reprezentowany przez pełnomocnika. Zaskarżając wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj:

1) art. 153 p.p.s.a., poprzez niezasadne przyjęcie, iż Minister Finansów wydając ponownie interpretację indywidualną nie zastosował się w sposób należyty do oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2009 r., III SA/Wa 985/09 oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2011 r., II FSK 590/10. Powyższe naruszenie przepisów miało istotny wpływ na wynik sprawy;

2) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, gdyż Sąd zobowiązał Ministra Finansów do oceny stanu faktycznego pod względem przesłanek zawartych w art. 16b ust. 2 pkt 2 lit. b w zw. z art. 16c pkt 4 ustawy o CIT. Tymczasem art. 16b ust. 2 pkt 2 lit. b tej ustawy nie znajdzie zastosowania w opisanym we wniosku stanie faktycznym, gdyż przepis ten dotyczy sytuacji w której wartość firmy powstała w drodze przyjęcia do odpłatnego korzystania, podczas, gdy w okolicznościach rozpoznawanej sprawy wartość firmy powstała w sposób określony w art. 16b ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy w drodze kupna. Natomiast art. 16c pkt 4 ustawy mówi, jakie wartości nie podlegają amortyzacji (będzie to m. in. wartość firmy nabyta w sposób inny niż określony w art. 16b ust. 2 pkt 2 ustawy), natomiast w stanie faktycznym wskazanym we wniosku Spółki, wartość firmy została nabyta w drodze kupna i jako taka podlega amortyzacji.

6. Odpowiedź na skargę kasacyjną.

Spółka nie złożyła odpowiedzi na skargę kasacyjną, ani nie odniosła się do niej w innej formie procesowej.

7. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

7.1. Zaskarżony wyrok podlegał uchyleniu, bowiem zasadne okazały zarzuty skargi kasacyjnej.

7.2. Przede wszystkim zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. Sąd I instancji błędnie ocenił, że zaskarżona interpretacja indywidualna narusza przywołany przepis prawa, poprzez niezastosowanie się przez organ interpretacyjny do oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2009 r., III SA/Wa 985/09 oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2011 r., II FSK 590/10.

Należy zauważyć, że ocena prawna sprawy, zawarta w wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 listopada 2009 r., III SA/Wa 985/09, sprowadzała się do stwierdzenia, że Minister Finansów uchylił się od udzielania pełnej odpowiedzi na zadane przez Spółkę pytanie poprzez przyjęcie założenia, że zasadniczą kwestią wniosku jest uznanie lub nie uznanie środków trwałych w leasingu za aktywa w rozumieniu ustawy o rachunkowości. Sąd podkreślił, że Spółkę interesowała ustawa CIT. Spółka zwróciła uwagę na rozbieżności w przepisach ustawy CIT w porównaniu z ustawą o rachunkowości. Wątpliwości Spółka rozstrzygnęła na korzyść ustawy CIT. Natomiast Minister Finansów po analizie przepisów obu ustaw udzielił odpowiedzi zasadniczo na podstawie ustawy o rachunkowości, nie rozstrzygając istniejącej niespójności (s. 7 uzasadnienia wyroku). W zaleceniach kierowanych do organu interpretacyjnego Sąd ten stwierdził, że wobec posługiwania się przez ustawę CIT i przez ustawę o rachunkowości różnymi pojęciami rozróżniającymi leasing finansowy od operacyjnego, co ma istotny wpływ dla ustalenia przez Spółkę wartości początkowej firmy, Minister Finansów musi przesądzić, której ustawie daje prymat dla tych ustaleń (s. 10 uzasadnienia wyroku). Mimo, że w dalszej części uzasadnienia tego wyroku WSA w Warszawie odwołał się do poglądów judykatury, mających wskazywać na pierwszeństwo ustaw podatkowych, to jednak kwestii tej ostatecznie nie przesądził. Sąd stwierdził jedynie, że cyt. " (...)nie jest możliwe, aby tak zasadnicza kwestia pozostać mogła niewyjaśniona do końca, powinna być jednoznacznie rozstrzygnięta. Wobec tego Sąd uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną, aby Minister Finansów ponownie przeanalizował wskazane w interpretacji przepisy i zajął jednoznaczne stanowisko" (s. 11 uzasadnienia wyroku).

W przywołanym wyroku Sąd I instancji nie wyraził wiążącej oceny prawnej w kwestii kwalifikacji umów leasingu dla potrzeb obliczenia wartości firmy, która stała się źródłem sporu między stronami.

Potwierdza to również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2011 r., II FSK 590/10. W wyroku tym Sąd kasacyjny podzielił stanowisko Sądu I instancji, że rozważania w udzielonej interpretacji poświęcono przepisom ustawy o rachunkowości i pominięto w niej odniesienie się do korelacji pomiędzy przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych a przepisami ustawy o rachunkowości. Sąd kasacyjny zaznaczył przy tym, że Sąd I instancji nie sformułował w uzasadnieniu wyroku, kategorycznie wykładni przepisów, których błędną interpretację przypisał mu w skardze kasacyjnej Minister Finansów. Wskazał jedynie na konieczność rozważenia stanowiska wynikającego z orzecznictwa sądów administracyjnych przyznającego w domenie prawa podatkowego prymat ustawom podatkowym (s. 7 i 9 uzasadnienia wyroku NSA).

7.3. W wydanej ponownie interpretacji indywidualnej z dnia 28 lutego 2012 r., Minister Finansów odniósł się do wskazanego przez sądy obu instancji problemu rozbieżności występujących w ustawie o rachunkowości i w ustawie CIT. Wskazał, które – jego zdaniem – przepisy prawa będą miały w tej sprawie zastosowanie. Wyraził przy tym jednoznaczną ocenę prawną, że "przepisem na podstawie którego należy ustalić wartość początkową firmy jest art. 16g ust. 2 ustawy CIT". Wskazał też, że składniki majątkowe, wymienione w art. 16g ust. 2 ustawy CIT, definiuje art. 4a pkt 2 tej ustawy, jako aktywa w rozumieniu ustawy o rachunkowości. Z powyższego organ interpretacyjny wyciągnął wniosek, że aby prawidłowo ustalić wartość początkową firmy nie wystarczy tylko opierać się na ustawie CIT, ponieważ ustawodawca w art. 4a pkt 2 tej ustawy dla określenia jak należy rozumieć składniki majątkowe, wyraźnie odsyła do ustawy o rachunkowości (s. 11 uzasadnienia zaskarżonej interpretacji).

W ten sposób organ interpretacyjny wyjaśnił istniejącą niespójność przepisów i dlaczego – jego zdaniem - w tej sprawie mają zastosowanie przepisy art. 3 ust. 1 pkt 12 i ust. 4 ustawy o rachunkowości. W rezultacie Minister Finansów – zgodnie z zaleceniami zawartymi w wyrokach WSA i NSA - przesądził, której ustawie daje prymat w kontekście zaistniałego w sprawie problemu prawnego.

W zaskarżonej interpretacji indywidualnej Minister Finansów wyjaśnił też dlaczego nie podziela stanowiska Spółki co do tego, że przy obliczaniu wartości firmy dla celów amortyzacji w rozumieniu art. 16b ust. 2 pkt 2 w powiązaniu z art. 16g ust. 2 ustawy CIT nie należy uwzględniać wartości rynkowej maszyn, urządzeń i samochodów będących przedmiotem umów leasingu operacyjnego w rozumieniu art. 17b ustawy CIT. Przedstawił też własne stanowisko w sprawie wraz z uzasadnieniem prawnym.

Z wyrażonymi przez organ interpretacyjny poglądami można się zgadzać lub nie. Nie można natomiast zarzucić organowi, że nie wykonał zaleceń zawartych w prawomocnych wyrokach WSA i NSA. Dlatego Sąd I instancji niezasadnie zarzucił organowi naruszenie art. 153 p.p.s.a. i z tego powodu uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. Sąd I instancji powinien merytorycznie ocenić prawidłowości stanowiska organu interpretacyjnego.

7.4. Zasadny okazał się też zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Sąd I instancji, zarzucając organowi interpretacyjnemu nieuwzględnienie stanu faktycznego pod kątem przesłanek zawartych w art. 16b ust. 2 pkt 2 lit. b w zw. z art. 16c pkt 4 ustawy o CIT, nie wyjaśnił dlaczego – jego zdaniem – w tej sprawie należało przyjąć, że wartość firmy powstała w drodze przyjęcia do odpłatnego korzystania (art. 16b ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy CIT), a nie w drodze kupna (art. 16b ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy CIT). Brak tego wyjaśnienia jest szczególnie widoczny w kontekście przedstawionego przez Sąd I instancji stanu sprawy, z którego wynika, że to w wyniku transakcji kupna powstała dodatnia wartość firmy stanowiąca różnicę pomiędzy ceną nabycia przedsiębiorstwa, powiększona o koszty związane z jego zakupem, a wartością rynkową z dnia kupna składników majątkowych wchodzących w skład kupionego przedsiębiorstwa (s. 1 uzasadnienia wyrok). Takie stanowisko wyraziła Spółka we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i takie też stanowisko przyjął organ interpretacyjny. W zaskarżonym wyroku brakuje uzasadnienia do zobowiązania organu do dokonywania oceny stanu faktycznego pod względem przesłanek zawartych w art. 16b ust. 2 pkt 2 lit. b w zw. z art. 16c pkt 4 ustawy CIT.

7.5. Mając na uwadze zasadność zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490, ze zm.). Rozpoznając ponownie sprawę Sąd I instancji uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną sprawy.