Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 432/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo (spr.) Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 31 stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 24 listopada 2021 r. Prezydent Miasta Krakowa, nr 380/2021 (znak: EE.313.2.549.2021) po rozpatrzeniu zarzutów wniesionych przez T.M. - pełnomocnika Zobowiązanej B.M., w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 28 września 2021 r. oddalił zarzuty nieistnienia obowiązku oraz braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia w sprawie egzekucji administracyjnej.

W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że w dniu 3 listopada 2021r. do wierzyciela wpłynęło pismo pełnomocnika B.M., z dnia 22 października 2021 r. dotyczące tytułu wykonawczego numer [...] wystawionego w związku z nieopłaconym postojem pojazdu samochodowego o numerze rej. [...] w dniu 26 listopada 2020 r. przy ul. [...] w Śródmiejskiej Strefie Płatnego Parkowania w K. Pismem z dnia 29 października 2021r. organ egzekucyjny - Urząd Miasta Krakowa Wydział Egzekucji Administracyjnej i Windykacji, zakwalifikował przedmiotowe pismo jako zarzut w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z art. 33 u.p.e.a. W ocenie organu podniesione w piśmie z dnia 22 października 2021r. argumenty pozwalają stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie podniesiono przesłankę z art. 33 § 2 pkt 1 i 4 u.p.e.a., tj. zarzut, którego podstawą jest nieistnienie obowiązku oraz brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia. Organ zauważył, iż w przedmiotowej sprawie pełnomocnik Zobowiązanej podniósł przesłankę nieistnienia obowiązku wskazując, iż postój pojazdu o numerze rej. [...] w dniu zdarzenia tj. dnia 26 listopada 2020 r. przy ul. [...] nie odbywał się w wyznaczonym miejscu parkingowym. W dalszej kolejności Wierzyciel zaznaczył, iż w toku trwającego postępowania egzekucyjnego, na podstawie posiadanej dokumentacji sprawy ustalił, że udokumentowany przez pracownika przez pracownika nieopłacony postój pojazdu o nr rej. [...] odbywał się w dniu 26 listopada 2020 r. przy ulicy [...] — na obszarze płatnego parkowania w K. w godzinach 15:59 - 16:08 tj. w czasie, w którym pobierane są opłaty za postój pojazdów. Miejsce, na którym odbywał się postój przedmiotowego pojazdu, oznakowane było znakiem pionowym D-18 "parking" oraz znakiem poziomym. Dalej organ I instancji wskazał, że jak wynika z akt sprawy, w okresie od grudnia 2020 r. do stycznia 2021 r. Zarząd Dróg Miasta Krakowa w ramach postępowania wyjaśniającego prowadził z użytkownikiem pojazdu korespondencję (w formie elektronicznej) w sprawie wystawionego w dniu 26 listopada 2020 r. zawiadomienia nr [...] o obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej. W korespondencji przesłanej przez T. M. do Zarządu Dróg Miasta Krakowa wskazano, że "pojazd [...] został zaparkowany w miejscu, w którym nie ma obowiązku ponoszenia opłaty, albowiem nie jest ono oznakowane odpowiednim znakiem poziomym". Wierzyciel odwołał się do prowadzonej z użytkownikiem pojazdu korespondencji, w której podtrzymał zasadność powstałej z mocy prawa opłaty dodatkowej za nieopłacony postój pojazdu o nr rej. [...], wskazanej w zawiadomieniu nr [...] . W korespondencji Zarząd Dróg Miasta Krakowa odniósł się do podniesionego przez reklamującego braku odpowiedniego znaku poziomego, wskazując, iż: "Szczegółowa weryfikacja dokumentacji zdjęciowej zdarzenia oraz wizja w terenie potwierdziła, że postój ww. pojazdu zarejestrowany przez kontrolera na zawiadomieniu oraz na wykonanej dokumentacji zdjęciowej odbywał się na obszarze płatnego parkowania w K. (podstrefa A) wyznaczonym znakami obszarowymi D-44, w wydzielonej w jezdni zatoce, w miejscu objętym dyspozycją oznakowania pionowego D-18 "parking-płatny" tj. za znakiem początku parkingu D-18 "parking-płatny" z tabliczką "dotyczy zatoki" oraz w ramach pasa postojowego wyznaczonego oznakowaniem poziomym P-19, w pasie drogowym drogi publicznej [...] , na której Rada Miasta Krakowa określa wysokość i sposób poboru opłat za parkowanie. Pragniemy zaznaczyć, że wizja w terenie potwierdziła częściową widoczność oznakowania poziomego (na skutek najazdów kołami samochodów oraz warunków atmosferycznych), w wydzielonej konstrukcyjnie (szara kostka) w jezdni zatoce. (...) Z uwagi na fakt, iż wyznaczone oznakowaniem pionowym i poziomym miejsce postoju ww. pojazdu znajdowało się na obszarze płatnego parkowania wyznaczonym znakami drogowymi D-44 "strefa płatnego parkowania", postój na tym miejscu, w czasie wskazanym na znaku D-44, wymagał wniesienia opłaty". Organ zauważył, iż w treści korespondencji sporządzonej przez Zarząd Dróg Miasta Krakowa, użytkownik pojazdu został wezwany do uiszczenia należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój pojazdu o nr rej. [...] w dniu 26 listopada 2020 r. przy ulicy [...] oraz poinformowany o przysługujących mu środkach odwoławczych. Z uwagi na nieuiszczenie opłaty dodatkowej w kwocie 150,00 zł, w dniu 3 marca 2021 r. - po pozyskaniu danych właściciela pojazdu z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców - Zarząd Dróg Miasta Krakowa wystawił upomnienie nr [...], a następnie w dniu 28 września 2021 r. - tytuł wykonawczy nr [...] .

Organ I instancji wskazał również, że opłata za postój pojazdów samochodowych w Śródmiejskiej Strefie Płatnego Parkowania w K. zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o drogach publicznych (dalej jako: u.d.p.) wynika z mocy prawa i jest pobierana w miejscach wyznaczonych do postoju, w dniach od poniedziałku do soboty w godzinach od 10:00 do 20:00. W przypadku nieuregulowania opłaty za postój, obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej powstaje wprost z mocy prawa na podstawie art. 13f ust. 1 u.d.p., a jej wysokość - uchwałą nr LXXXIX/2177/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 22 listopada 2017 r. (Dz. Urz. woj. Małop. 2021 r. poz. 3515) - ustalono na kwotę 150,00 zł. Zgodnie z § 3 ust. 1 obowiązującej w dniu zdarzenia uchwały Rady Miasta Krakowa, opłata za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w obszarze płatnego parkowania, pobierana jest od poniedziałku do soboty w dni robocze, w godz. 10:00 — 20:00. Opłatę tę wnosi się z góry, za cały deklarowany czas postoju (§ 3 ust. 3 uchwały), bez uprzedniego wezwania, niezwłocznie z chwilą zaparkowania pojazdu w miejscu postojowym i nie później niż po upływie 5 minut od czasu zajęcia miejsca postojowego (§ 3 ust. 4 uchwały).

Wierzyciel stwierdził, że nie ma wątpliwości, iż stanowisko wyrażone przez Zarząd Dróg Miasta Krakowa w sprawie prowadzonej pod sygnaturą znak: SR.623.17930.2020 znajduje odzwierciedlenie w zapisach przywołanej uchwały nr LXXXIX/2177/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 22 listopada 2017 r. oraz zapisach ustawy o drogach publicznych. Każdorazowy postój pojazdu (niezależnie od przyczyny) bez wniesionej wymaganej opłaty lub ważnego abonamentu postojowego obliguje użytkownika (właściciela) pojazdu do uiszczenia opłaty dodatkowej zgodnie z art. 13f ust. 1 u.d.p., która zgodnie z § 4 ust. 2 ww. uchwały Rady Miasta Krakowa wynosi 150,00 zł i jest kwotą stałą. Natomiast obowiązkiem kontrolera jest weryfikacja opłat za postój pojazdów wnoszonych przez kierowców, a w przypadku ich braku - wystawienie zawiadomienia, które w sposób zwyczajowo przyjęty umieszcza się na przedniej szybie pojazdu samochodowego pod wycieraczką.

Dalej organ I instancji podniósł, że dojeżdżając do obszaru płatnego parkowania w K. na podstawie znaków D-44 "strefa parkowania" kierujący był powiadomiony o odpłatności za postój, sposobie wnoszenia opłat (za pomocą parkomatów, telefonów komórkowych, abonamentów) i czasie wnoszenia opłat (od poniedziałku do soboty w godz. 10:00 - 20:00). Znaki D-44 znajdują się w widocznych miejscach, na ulicach wlotowych do obszaru płatnego parkowania oraz mają wymiary z grupy znaków dużych. Zgodnie z § 58 ust. 4 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (tekst jednolity: Dz. U. 2019 r. poz. 2310) wydanego na podstawie ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. 2021 r. poz. 450) znaki D-44 dotyczą obszaru (nie danej ulicy w strefie), nie są więc ponawiane w miejscach postojowych na poszczególnych ulicach, natomiast informacja o obowiązku i sposobie zapłaty za postój znajduje się na tych znakach. Zatem wjeżdżając w dniu 26 listopada 2020 r. na ulicę [...] i parkując na wskazanym przez znak D-18 miejscu postojowym, kierujący był już wcześniej poinformowany przez znak D-44, że znajduje się na obszarze płatnego parkowania, na którym opłaty wnoszone są m.in. za pomocą parkomatów, telefonów komórkowych i abonamentów. Jak podniósł organ I instancji bezsporny jest zatem fakt, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej — powstał.

Organ I Instancji zauważył również, iż pełnomocnik Zobowiązanej T.M. w przedmiotowej sprawie podniósł również przesłankę braku uprzedniego doręczenia upomnienia, wskazując, iż: "(..) Pani B.M. nie zostało doręczone upomnienie dotyczące obowiązku uiszczenia przedmiotowej należności". W tym zakresie organ I instancji wskazał, iż nie zgadza się z podniesionym twierdzeniem. Zdaniem Wierzyciela jak wynika z akt sprawy, upomnienie nr [...] z dnia 3 marca 2021 r., na podstawie którego wystawiony został tytuł wykonawczy [...], zostało skutecznie doręczone i odebrane w dniu 15 marca 2021 r. przez adresata przesyłki — B.M. Organ I instancji wskazał, iż elementem obligatoryjnym w świetle obowiązujących przepisów jest skuteczne doręczanie zobowiązanemu upomnienia przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego w administracji. Z akt sprawy wynika, iż niniejsza przesłanka została przez Wierzyciela spełniona.

Na powyższe postanowienie zażalenie w ustawowym terminie złożyła B.M. reprezentowana przez pełnomocnika. Zdaniem Zobowiązanej przedstawione w zaskarżonym postanowieniu stanowisko Prezydenta Miasta Krakowa jest nieprawidłowe. Zdaniem autora zażalenia w przedstawionej przez organ dokumentacji zdjęciowej nie zostały uwidocznione jakiekolwiek znaki poziome i pionowe, które wskazywałyby wyznaczone miejsca parkingowe, na których zaparkowanie pojazdu wymaga uiszczenia stosownej opłaty. Zobowiązana wskazała, że zgodnie z art. 13b ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, opłatę pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Dodatkowo to zagadnienie zostało szczegółowo uregulowane w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 września 2013 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach, które weszło w życie w dniu 14 lutego 2014 r. Zgodnie ze wskazanym rozporządzeniem w strefie oznakowanej znakiem D-44 miejsca dla postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi określonymi w pkt 5.2.18 oraz znakami poziomymi określonymi w załączniku nr 2 do rozporządzenia w: pkt 5.2.4, pkt 5.2.5, pkt 5.2.6 i pkt 5.2.9.2. Żaląca odwołała się do orzecznictwa sądowego - wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. akt Il GSK 233/15, w którym wskazano, że z treści przepisów art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 13b ust. 1 u.d.p. wynika, że utworzenie strefy płatnego parkowania wiąże się z obowiązkiem wyznaczenia w tej strefie miejsc dla parkowania pojazdów, a opłaty pobiera się wyłącznie za postój w wyznaczonym w strefie płatnego parkowania miejscu, stosownie do treści art. 13b ust. 1 u.d.p. Jak podniesiono nie do zaakceptowania jest stanowisko, iż cała strefa płatnego parkowania może być uznana za "miejsce wyznaczone" w rozumieniu przepisu art. 13b ust. 1 u.d.p. Analogiczne stanowisko, co do możliwości pobierania opłat za postój pojazdów w SPP tylko w miejscach wyznaczonych zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt Il GSK 1852/11, z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. akt Il GSK 1684/13, z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 2356/15 i z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2931/15. Autor zażalenia wskazał także na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w wyroku z dnia 14 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/Kr 1185/18, gdzie wskazano, że "Wobec powyższego uznać należy, że nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania to taki postój, który odbywa się nie tylko na terenie strefy płatnego parkowania, lecz także w miejscu wyznaczonym (znakami pionowymi i poziomymi) oraz bez uiszczonej opłaty. W sytuacji, gdy zobowiązany kwestionuje fakt postoju w miejscu wyznaczonym, organ powinien okoliczność tę wykazać". W ocenie Zobowiązanej organ, na którym spoczywa ciężar dowodu, nie wykazał, aby pojazd był zaparkowany w miejscu wymagającym wniesienia stosownej opłaty. Strona żaląca zwróciła uwagę, że ze zdjęć znajdujących się w aktach sprawy jednoznacznie wynika brak właściwego oznakowania poziomego, a sporządzona notatka służbowa z dnia 28 grudnia 2020 r. nie może stanowić dowodu na istnienie prawidłowego oznakowania. Dodatkowo podniesiono, że z notatki nie wynika nawet w jakim stopniu nastąpiło częściowe zatarcie oznakowania poziomego, a według Zobowiązanej było one całkowicie niewidoczne, co najwyżej można stwierdzić, że było częściowo zatarte w 99%. Ponadto, jak podniesiono, ogólnikowe stwierdzenia zawarte w notatce, brak wskazania stopnia zatarcia i brak dokumentacji fotograficznej, może świadczyć o zamierzonym działaniu Wierzyciela w poświadczeniu nieprawdy mającym na celu egzekucję nienależnej opłaty dodatkowej. Zobowiązana wskazała także na jeden z ostatnich wyroków jej dotyczący, tj. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Kr 1232/19, cytując obszerne fragmenty uzasadnienia tego wyroku odnośnie braku odpowiedniej dokumentacji zdjęciowej dokumentującej fakty istotne dla rozstrzygnięcia oraz wykładni uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2017 r., sygn. akt GPS 2/17.

Odnosząc się do zarzutu braku doręczenia zawiadomienia Zobowiązana zaprzeczyła, aby otrzymała takie zawiadomienie i wskazała, że nie miała możliwości zapoznania się z aktami sprawy (poza otrzymaną dokumentacją fotograficzną i notatką służbową z dnia 28 grudnia 2020 r.), a do zaskarżonego postanowienia nie dołączono potwierdzenia doręczenia zawiadomienia.

Rozpoznając przedmiotowe zażalenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia 31 stycznia 2022 r. SKO.EA/418/111/2021 utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygniecie wierzyciela

W uzasadnieniu swojego stanowiska organ II instancji po przypomnieniu znajdujących w sprawie zastosowanie przepisów prawa, wskazał m.in., iż w realiach stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy opłatą dodatkową został objęty postój pojazdu samochodowego marki [...] o nr rej. [...] na ul. [...] w K. w Śródmiejskiej Strefie Płatnego Parkowania w dniu 26 listopada 2020 r. Zdaniem Kolegium słusznie wskazał organ I instancji (co potwierdza dołączona do akt sprawy dokumentacja zdjęciowa oraz kopia zawiadomienia) we wskazanym terminie, w czasie, gdy wyżej wskazany pojazd zajmował miejsce parkingowe w Śródmiejskiej Strefie Płatnego Parkowania w K., nie została wniesiona stosowna opłata za postój. W konsekwencji w związku ze stwierdzonym i udokumentowanym nieopłaconym postojem pojazdu samochodowego marki [...] o nr rej. [...] w dniu 26 listopada 2020 r. na ul. [...] w K. w Śródmiejskiej Strefie Płatnego Parkowania wyznaczonej znakiem drogowym D-44, powstał ustawowy obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, o którym kierowca został poinformowany pozostawionym za wycieraczką pojazdu zawiadomieniem nr [...] o obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej w kwocie 150,00 zł. Nieuiszczenie w wyznaczonym terminie opłaty dodatkowej spowodowało wszczęcie postępowania egzekucyjnego mającego na celu przymusowe ściągnięcie powstałej z mocy prawa należności. Równocześnie Kolegium podkreśliło, iż sporną okolicznością w niniejszej sprawie jest kwestia, czy postój powyższego pojazdu w Śródmiejskiej Strefie Płatnego Parkowania na ul. [...] w K. odbywał się w miejscu do tego wyznaczonym i czy oznakowanie tego miejsca było prawidłowe. W ocenie organu II instancji na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdzić należy, że miejsce postojowe, na którym Zobowiązana zaparkowała w dniu 26 listopada 2020 (na ul. [...] w K.) pojazd samochodowy marki [...] o nr rej. [...] było oznaczone prawidłowo. Pojazd został zaparkowany na ulicy [...] w K. w miejscu wyznaczonym do parkowania (w zatoce postojowej) zgodnie z projektem organizacji ruchu. Z akt sprawy wynika, że postój odbywał się w miejscu wyznaczonym do parkowania zgodnie z projektem organizacji ruchu (postój odbywał się w wydzielonej w jezdni zatoce postojowej, w miejscu objętym dyspozycją oznakowania pionowego wyznaczonego znakiem D-18 "Parking-płatny", tj. za znakiem początku parkingu D-18 "parking płatny/' z tabliczką "dotyczy zatoki", w pasie drogowym drogi publicznej. Oznakowanie miejsca postoju ww. pojazdu jest zgodne z zatwierdzonym projektem organizacji ruchu, który przewiduje w miejscu postoju zarówno oznakowanie pionowe D-18, jak i oznakowanie poziome P-19. Wizja w terenie potwierdziła częściową widoczność oznakowania poziomego (na skutek najazdów kołami samochodów oraz warunków atmosferycznych), w wydzielonej konstrukcyjnie (szara kostka) w jezdni zatoce postojowej.

W odniesieniu do podnoszonego przez Zobowiązaną zarzutu, że miejsce postojowe, na którym został zaparkowany pojazd o nr rejestracyjnym [...] nie było oznaczone znakami poziomymi, gdyż były one zatarte Kolegium odwołało się do stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zawartego w wyroku z dnia 10 września 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 601/20, w którym Sąd wyjaśnił, że miejsca i stanowiska postojowe wyznacza się za pomocą odpowiednich znaków drogowych, określonych w przepisach wykonawczych do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (dalej: p.r.d.): w rozporządzeniu Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (tekst jednolity: Dz. U. 2019 r. poz. 2310) i rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (tekst jednolity: Dz. U. 2019 r. poz. 2311). Znaki dotyczące strefy płatnego parkowania i miejsc postojowych w tej strefie mają charakter znaków informacyjnych (art. 7 ust. 1 p.r.d.). Nie kreują one zatem obowiązku uiszczenia opłaty za postój w miejscach wyznaczonych tymi znakami, lecz informują, że w tych miejscach taki obowiązek istnieje z mocy prawa. Z § 58 ust. 4 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. wynika, że wjazd do strefy płatnego postoju oznacza się znakiem D-44 "strefa płatnego parkowania". Natomiast wyjazd ze strefy płatnego parkowania jest oznaczony znakiem D-45 "koniec strefy płatnego parkowania". Znak D-44 umieszcza się na wszystkich ulicach doprowadzających ruch do obszaru, na którym została ustalona strefa płatnego parkowania. Na tym znaku obok napisu "Postój płatny" wskazuje się sposób wnoszenia opłaty za postój pojazdu samochodowego przez umieszczenie napisu lub symbolu parkometru, karty zegarowej lub biletu. Jeżeli obowiązek wnoszenia opłaty za postój pojazdu samochodowego dotyczy określonych dni roboczych lub godzin, pod napisem "Postój płatny" umieszcza się informację określającą zakres stosowania znaku D-44 (pkt 5.2.50. załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r.). Natomiast w strefie płatnego parkowania określonej znakami D-44 i D-45 miejsca do postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi D-18 "parking" oraz znakami poziomymi - liniami: znakiem P-18 "stanowisko postojowe", P-19 "linia wyznaczająca pas postojowy", P-20 "stanowisko postojowe zastrzeżone "koperta"" i P-24 "miejsce dla pojazdu osoby niepełnosprawnej" (pkt 5.2.50, załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r.). Umieszczona pod znakiem D-18 tabliczka T-3a wskazuje koniec miejsca przeznaczonego na postój (§ 52 ust. 3 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2002 r.). W dolnej części znaku D-18 jest dopuszczalne umieszczenie napisu określającego rodzaj parkingu (np. płatny, strzeżony pkt 5.2.18. załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r.). Na tle tych przepisów prawnych pojawia się kwestia ustalenia prawidłowego rozumienia "wyznaczenia" miejsca postoju w strefie płatnego parkowania, stanowiącego, świetle art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych przesłankę poboru opłaty za parkowanie w takim miejscu.

W szczególności chodzi o to, czy prawidłowe wyznaczenie miejsca płatnego postoju wymaga zastosowania dwóch znaków: pionowego D-18 i jednego ze znaków poziomych, np. P-18, czy też wystarczający jest tylko jeden znak — pionowy lub poziomy. Spór ten rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 9 października 2017 r., sygn. akt Il GPS 2/17. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, spójnik "oraz" w zdaniu mówiącym, że "w strefie płatnego parkowania oznaczonej znakiem D-44 miejsca postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi oraz znakami poziomymi" wydaje się mieć znaczenie koniunktywne, a nie enumeratywne. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w tej interpretacji należałoby jednak również uwzględnić funkcje przypisane tym dwóm rodzajom znaków informacyjnych. Według omawianych załączników do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. znaki informacyjne pionowe mają na celu poinformowanie kierujących pojazdami o rodzaju drogi i sposobie korzystania oraz obiektach znajdujących się przy drodze lub w jej pobliżu przeznaczonych dla użytkowników dróg (pkt 5 załącznika nr 1). Znaki poziome dróg służą zaś zwiększeniu bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze, usprawnieniu ruchu pojazdów i ułatwieniu korzystania z dróg (pkt 1.2 załącznika nr 2). Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w świetle omawianych przepisów prawnych miejsca płatnego postoju wyznaczone w strefie płatnego parkowania to, co do zasady, miejsca podwójnie oznakowane: znakami pionowymi i znakami poziomymi. Niemniej jednak — jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny — to znaki pionowe informują o sposobie korzystania z drogi i dlatego tym znakom, należałoby przypisać rolę decydującą w wyznaczeniu miejsca płatnego postoju. Wojewódzki Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku, podzielając stanowisko zajęte w przytoczonej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznał, że to oznakowanie pionowe przesądza o spełnieniu przez miejsce postojowe wymogu miejsca wyznaczonego, do którego odnosi się art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych.

Przenosząc powyższą wykładnię na grunt rozpatrywanej sprawy Kolegium stwierdziło, że miejsce postojowe, na którym Zobowiązana zaparkowała w dniu 26 listopada 2020r. pojazd o nr rej. [...] było oznaczone prawidłowo. Postój odbywał się w miejscu wyznaczonym do parkowania zgodnie z projektem organizacji ruchu (postój odbywał się w wydzielonej w jezdni zatoce postojowej, w miejscu objętym dyspozycją oznakowania pionowego wyznaczonego znakiem D-18 "Parking-płatny", tj. za znakiem początku parkingu D-18 "parking płatny" z tabliczką "dotyczy zatoki", w pasie drogowym drogi publicznej. Oznakowanie miejsca postoju ww. pojazdu było zgodne z zatwierdzonym projektem organizacji ruchu, który przewiduje w miejscu postoju zarówno oznakowanie pionowe D-18, jak i oznakowanie poziome P-19, w wydzielonej konstrukcyjnie (szara kostka) w jezdni zatoce. Dodatkowo Kolegium podniosło, dojeżdżając do obszaru płatnego parkowania w Krakowie na podstawie znaków D-44 "strefa parkowania" kierujący był powiadomiony o odpłatności za postój, sposobie wnoszenia opłat (za pomocą parkomatów, telefonów komórkowych, abonamentów) i czasie wnoszenia opłat (od poniedziałku do soboty w godz. 10:00 - 20:00). Znaki D-44 znajdują się w widocznych miejscach, na ulicach wlotowych do obszaru płatnego parkowania oraz mają wymiary z grupy znaków dużych. Zgodnie z § 58 ust. 4 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych znaki D-44 dotyczą obszaru (nie danej ulicy w strefie), nie są więc ponawiane w miejscach postojowych na poszczególnych ulicach, natomiast informacja o obowiązku i sposobie zapłaty za postój znajduje się na tych znakach. Zatem wjeżdżając w dniu 26 listopada 2020 r. na ulicę [...] i parkując na wskazanym przez znak D-18 miejscu postojowym, kierujący był już wcześniej poinformowany przez znak D-44, że znajduje się na obszarze płatnego parkowania, na którym opłaty wnoszone są m.in. za pomocą parkomatów, telefonów komórkowych i abonamentów.

W związku z powyższym, w ocenie Kolegium zgromadzone w sprawie dowody pozwalają na stwierdzenie, iż egzekwowany obowiązek istnieje, a tym samym zasadnie Wierzyciel uznał podniesiony przez Zobowiązaną zarzut nieistnienia obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej za postój w strefie płatnego parkowania za nieuzasadniony.

Odnosząc się natomiast do zarzutu braku doręczenia Zobowiązanej upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., Kolegium stwierdziło, że zarzut ten również nie zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika bowiem, że upomnienie nr [...] z dnia 3 marca 2021 r. wzywające Zobowiązaną B.M. do uregulowania należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój pojazdu nr rej. [...] w dniu 26 listopada 2020 r. w K. przy ul. [...] zostało prawidłowo doręczone adresatowi — Pani B. M. w dniu 15 marca 2021 r. (zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a.), co zostało potwierdzone własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru upomnienia.

Z przedmiotowym postanowieniem Kolegium nie zgodziła się Zobowiązana zaskarżając go w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

W wywiedzionej skardze skarżąca zarzuciła zaskarżonemu rozstrzygnięciu:

1) Naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację art. 13b ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych co doprowadziło do wydania wadliwej decyzji;

2) Naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu skarżącej i z przekroczeniem swobodnej oceny dowodów a w konsekwencji błędne przyjęcie, że skarżąca była zobowiązana do wniesienia opłaty za postój pojazdu;

3) Błąd w ustaleniach faktycznych poprzez niewłaściwe przyjęcie, że skarżąca była zobowiązana do wniesienia opłaty za postój pojazdu.

Podnosząc przedmiotowe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji z powodu wskazanych naruszeń, które miały istotny wpływ na wynik postępowania, oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca zauważyła m.in., iż od samego początku kwestionowała powstanie obowiązku wniesienia opłaty za postój pojazdu w miejscu, które nie było odpowiednio oznakowane. Zdaniem skarżącej z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika aby miejsce postoju pojazdu w czasie jego postoju było oznaczone właściwymi znakami poziomymi. W ocenie Skarżącej nie trzeba wiadomości specjalnych aby zauważyć, że na załączonych przez organ zdjęciach brak jest widocznego odpowiedniego oznakowania poziomego. Protokół z rzekomo przeprowadzonej ponad miesiąc po zdarzeniu, przez organ wizji lokalnej można co najwyżej traktować jako twierdzenia organu w tym zakresie, ale nie może ten protokół być dowodem w sprawie, w szczególności, że zawiera ogólnikowe stwierdzenia i brak dokumentacji fotograficznej na poparcie zawartych w nim twierdzeń. Skarżąca podniosła nadto, że w identycznym stanie faktycznym w wyroku tut. Sądu z dnia 5 grudnia 2019 r. I SA/Kr 1232/19 została zawarta szeroka argumentacja dotycząca obowiązku ponoszenia opłaty za postój pojazdu oraz odpowiedniego udokumentowania tego faktu przez organ, która ona w całości podziela.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).

W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ postanowienie to nie narusza prawa.

W realiach niniejszej sprawy istota sporu w kontekście zarzutów skargi sprowadza się przede wszystkim do ustalenia, czy stanowisko Kolegium zawarte w zaskarżonym postanowieniu odpowiada prawu, a mianowicie, że dla prawidłowego określenia w strefie płatnego parkowania (SPP) "wyznaczonego miejsca", o jakim mowa w art. 13b ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2017 r. poz. 2222 ze zm.) dalej w skrócie u.d.p., konieczne jest łączne zastosowanie znaków pionowych, jak i poziomych.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. W myśl art. 13b ust. 1 opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Zgodnie natomiast z art. 13b ust. 6 u.d.p. organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach w uzgodnieniu z zarządcą drogi: 1) wyznacza w strefie płatnego parkowania miejsca przeznaczone na postój pojazdów, w tym stanowiska przeznaczone na postój pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową; 2) może wyznaczać w strefie płatnego parkowania zastrzeżone stanowiska postojowe (koperty) w celu korzystania z nich na prawach wyłączności w określonych godzinach lub całodobowo.

Niejednolita praktyka interpretacji przepisu art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. została rozstrzygnięta przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów z dnia 9 października 2017 r., II GPS 2/17. Sąd podkreśla równocześnie, że z art. 269 § 1 p.p.s.a., wynika moc ogólnie wiążąca uchwał, zaś istota uchwały podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny sprowadza się do tego, że stanowisko w niej zajęte wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki zatem nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować. Powyższe nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony NSA. Skład sądu orzekający w rozpoznawanej sprawie wykładnię zaprezentowaną w przedstawionej uchwale podziela. Jak wskazał w przywołanej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera się wyłącznie za postój w wyznaczonym do tego miejscu. Rzeczywiście nie można odmówić art. 13b ust. 1 u.d.p. znaczenia normatywnego i ustalać miejsca płatnego postoju jedynie na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. (cała strefa płatnego parkowania). Celem regulacji dotyczącej opłat za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, określonym w art. 13b ust. 2 u.d.p. jest usprawnienie ruchu pojazdów w obszarach o znacznym deficycie miejsc postojowych, z uwzględnieniem ogólnych przepisów prawnych o ruchu drogowym. Pobieranie opłat za postój w każdym miejscu, w granicach wyznaczonej strefy parkowania, wywoływałoby skutki przeciwstawne do zamierzonych. Oznaczałoby faktyczną aprobatę dla zachowań korzystających z dróg publicznych, które są niezgodne z przepisami prawa - naruszają ograniczenia i zakazy postoju (art. 46 ust. 2 i art. 49 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym). W ten sposób cel przedsięwzięcia - ustalenie strefy płatnego parkowania zostałby zredukowany do zapewnienia przychodów z tytułu pobierania opłat za postój w tej strefie. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał dalej, że przez ustalenie strefy płatnego parkowania należy rozumieć określenie granic obszaru, który charakteryzuje się znacznym deficytem miejsc postojowych i w związku z tym za postój w tym obszarze pobiera się opłatę. Ustawodawca nakazuje organowi właściwemu do zarządzania ruchem wyznaczenie w tej strefie, w uzgodnieniu z zarządcą drogi, miejsc przeznaczonych na postój pojazdów, w tym stanowisk przeznaczonych na postój pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową (art. 13b ust. 6 pkt 1 u.d.p.). Ten organ może również wyznaczać w strefie płatnego parkowania zastrzeżone stanowiska postojowe (koperty) w celu korzystania z nich na prawach wyłączności w określonych godzinach lub całodobowo (art. 13b ust. 6 pkt 2 ustawy). Można dodać, że posłużenie się przez ustawodawcę w tej regulacji różnymi pojęciami - "ustalenie" strefy płatnego parkowania i "wyznaczenie" miejsc płatnego postoju, a także rozdzielenie tych kompetencji między różne podmioty, potwierdza tezę, że ustalenie strefy płatnego parkowania nie jest równoznaczne z wyznaczeniem miejsc płatnego postoju. Nie cały zatem obszar strefy płatnego parkowania jest miejscem, w którym za postój pojazdów samochodowych można pobierać opłaty. Nie powinno to budzić wątpliwości również i z tego powodu, że w strefie płatnego parkowania obowiązują ogólne zasady ruchu drogowego, przewidujące ograniczenia i zakazy dotyczące postoju. Ponadto przepisy prawne nie wykluczają możliwości wyznaczenia w strefie płatnego parkowania miejsc bezpłatnego postoju. W przywoływanej uchwale wskazano również, że miejsca i stanowiska postojowe wyznacza się za pomocą odpowiednich znaków drogowych, określonych w przepisach wykonawczych do ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017r., poz. 128): w rozporządzeniu Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz.U. z 2002r., poz. 1393) i rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz.U. z 2003 r., Nr 220, poz. 2181). Znaki dotyczące strefy płatnego parkowania i miejsc postojowych w tej strefie mają charakter znaków informacyjnych (art. 7 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Nie kreują one zatem obowiązku uiszczenia opłaty za postój w miejscach wyznaczonych tymi znakami, lecz informują, że w tych miejscach taki obowiązek istnieje z mocy prawa. Z § 58 ust. 4 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z 31 lipca 2002 r. wynika, że wjazd do strefy płatnego postoju oznacza się znakiem D-44 "strefa płatnego parkowania". Natomiast wyjazd ze strefy płatnego parkowania jest oznaczony znakiem D-45 "koniec strefy płatnego parkowania". Znak D-44 umieszcza się na wszystkich ulicach doprowadzających ruch do obszaru, na którym została ustalona strefa płatnego parkowania. Na tym znaku obok napisu "Postój płatny" wskazuje się sposób wnoszenia opłaty za postój pojazdu samochodowego przez umieszczenie napisu lub symbolu parkometru, karty zegarowej lub biletu. Jeżeli obowiązek wnoszenia opłaty za postój pojazdu samochodowego dotyczy określonych dni roboczych lub godzin, pod napisem "Postój płatny" umieszcza się informację określającą zakres stosowania znaku D-44 (pkt 5.2.50. załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r.). Natomiast w strefie płatnego parkowania określonej znakami D-44 i D-55 miejsca do postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi D-18 "parking" oraz znakami poziomymi - liniami: znakiem P-18 "stanowisko postojowe", P-19 "linia wyznaczająca pas postojowy", P-20 "stanowisko postojowe zastrzeżone "koperta" i P-24 "miejsce dla pojazdu osoby niepełnosprawnej" (pkt 5.2.50, załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r.). Jak zaznaczył Naczelny Sąd Administracyjny na tle tych przepisów prawnych pojawia się kwestia ustalenia prawidłowego rozumienia "wyznaczenia" miejsca postoju w strefie płatnego parkowania, stanowiącego, w świetle art. 13b ust. 1 u.d.p. przesłankę poboru opłaty za parkowanie w takim miejscu. W szczególności chodzi o to, czy prawidłowe wyznaczenie miejsca płatnego postoju wymaga zastosowania dwóch znaków: pionowego D-18 i jednego ze znaków poziomych, np. P-18, czy też wystarczający jest tylko jeden znak - pionowy lub poziomy. Jak w dalszej części uzasadnienia uchwały wskazywał NSA, spójnik "oraz" w zdaniu mówiącym, że "w strefie płatnego parkowania oznaczonej znakiem D-44 miejsca postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi oraz znakami poziomymi" wydaje się mieć znaczenie koniunktywne, a nie enumeratywne. W tej interpretacji należałoby jednak również uwzględnić funkcje przypisane tym dwóm rodzajom znaków informacyjnych. Według omawianych załączników do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. znaki informacyjne pionowe mają na celu poinformowanie kierujących pojazdami o rodzaju drogi i sposobie korzystania oraz obiektach znajdujących się przy drodze lub w jej pobliżu przeznaczonych dla użytkowników dróg (pkt 5 załącznika nr 1). Znaki poziome dróg służą zaś zwiększeniu bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze, usprawnieniu ruchu pojazdów i ułatwieniu korzystania z dróg (pkt 1.2. załącznika nr 2). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle omawianych przepisów prawnych miejsca płatnego postoju wyznaczone w strefie płatnego parkowania to, co do zasady, miejsca podwójnie oznakowane: znakami pionowymi D-18 i znakami poziomymi typu P-18. Niemniej jednak to znaki pionowe informują o sposobie korzystania z drogi i dlatego tym znakom, co trzeba podkreślić, należałoby przypisać rolę decydującą w wyznaczeniu miejsca płatnego postoju. Uzasadniałoby to stwierdzenie, że miejsca postoju oznakowane w strefie płatnego parkowania wyłącznie znakiem poziomym nie spełniają wymagania miejsca wyznaczonego w rozumieniu art. 13b ust. 1 u.d.p.

Mając na uwadze powyższe zauważyć należy, że Kolegium w zaskarżonym rozstrzygnięciu w procesie subsumpcji wskazanych przepisów prawa do prawidłowo ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego, zastosowało wprost wykładnię wynikającą z przywołanej powyżej uchwały NSA.

Z akt sprawy (dokumentacji zdjęciowej, wystawionego na miejscu parkowania zawiadomienia o obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej oraz notatki z wizji w terenie z 28.12.2020r. wynika, że postój samochodu skarżącej marki [...] nr rej. [...] odbywał się w dniu 26 listopada 2020 r. przy ulicy [...] — na obszarze płatnego parkowania w K. w godzinach 15:59 - 16:08 tj. w czasie, w którym pobierane są opłaty za postój pojazdów. Miejsce, na którym odbywał się postój przedmiotowego pojazdu, oznakowane było znakiem pionowym D-18 "parking" oraz częściowo widocznym znakiem poziomym. Postój odbywał się w miejscu wyznaczonym do parkowania zgodnie z projektem organizacji ruchu (postój odbywał się w wydzielonej w jezdni zatoce postojowej, w miejscu objętym dyspozycją oznakowania pionowego wyznaczonego znakiem D-18 "Parking-płatny", tj. za znakiem początku parkingu D-18 "parking płatny/' z tabliczką "dotyczy zatoki", w pasie drogowym drogi publicznej. Przeprowadzona wizja w terenie potwierdziła częściową widoczność oznakowania poziomego (na skutek najazdów kołami samochodów oraz warunków atmosferycznych), w wydzielonej konstrukcyjnie (szara kostka) w jezdni zatoce postojowej. Co istotne w sprawie okolicznością bezsporną jest, że objęty opłatą dodatkową postój odbywał się w miejscu oznaczonym znakiem pionowym D-18 "parking", który to znak wyznacza w istocie miejsce do parkowania i które to oznaczenie, w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, ma decydujące znaczenie dla oznaczenia miejsca płatnego parkowania. Zatem parkowanie w miejscu tak wyznaczonym przez znak D-18 oznaczało postój w strefie płatnego parkowania z obowiązkiem niezwłocznego uregulowania opłaty. Jednocześnie brak w pełni widocznych znaków poziomych nie stanowił przeszkody w powstaniu w tym przypadku po stronie Skarżącej obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej zgodnie z art. 13f ust. 1 u.d.p., w zw. z § 4 ust. 2 ww. uchwały z dnia 22 listopada 2017 r. Rady Miasta Krakowa nr LXXXIX/2177/17. Jak już wyjaśniono powyżej znaki poziome dróg służą jedynie zwiększeniu bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze, usprawnieniu ruchu pojazdów i ułatwieniu korzystania z dróg (pkt 1.2. załącznika nr 2). W przypadku oznaczenia miejsc postojowych pomagają w uporządkowanym i bezpiecznym korzystaniu z tych miejsc. Same w sobie nie posiadają natomiast decydującej roli w wyznaczeniu miejsca płatnego postoju. Tym samym prawidłowym jest stanowisko organów obu instancji, iż zgłoszony zarzut egzekucyjny z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. dotyczący nieistnienia obowiązku jest w tym przypadku nieuzasadniony.

Odnosząc się natomiast do zarzutu braku doręczenia Zobowiązanej upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, iż zarzut ten również nie zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika bowiem, że upomnienie nr [...] z dnia 3 marca 2021 r. wzywające Zobowiązaną B.M. do uregulowania należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój pojazdu nr rej. [...] w dniu 26 listopada 2020r. w K. przy ul. [...] zostało prawidłowo doręczone adresatowi — tj. Skarżącej w dniu 15 marca 2021 r. (zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a.), co zostało potwierdzone jej własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru upomnienia (k.10).

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, uznając ją za niezasadną.