Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 946/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA A. Wrzesińska-Nowacka, Sędzia NSA B. Klimowicz, Sędzia NSA T. Porczyńska (spr.), Protokolant T. Furmanek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2006 roku sprawy ze skargi E. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie opłaty targowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] , Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania E. P., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] Nr [...] określającą wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za dzień 1 i 2 oraz okres od 4 do 31 maja 2004 roku w kwocie 81 zł.

Z treści uzasadnienia decyzji I instancji wynika, że opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej dokonujących sprzedaży na targowiskach, z wyjątkiem osób które są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach (art. 15 ust. 1 i art. 16 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych, Dz. U. z 2002 roku Nr 9, poz. 84 ze zm.). Jak wskazał organ I instancji, targowiskami są wszelkie miejsca, w których prowadzony jest handel z zastrzeżeniem ust. 2a. Przepis ten stanowi, że opłacie targowej nie podlega sprzedaż w budynkach lub częściach budynków, z wyjątkiem targowisk pod dachem oraz hal używanych do targów, aukcji i wystaw. Opłatę targową pobiera się niezależnie od należności przewidzianych w odrębnych przepisach za korzystanie z urządzeń targowych oraz za inne usługi świadczone przez prowadzącego targowisko (art. 15 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z treści art. art. 19 pkt 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, Rada Gminy R. określiła zasady ustalania i poboru oraz terminy płatności i wysokość stawek opłaty targowej (uchwała z dnia 28 kwietnia 1993 roku, Nr 21/93 w sprawie lokalizacji targowiska oraz opłaty targowej; z dnia 30 grudnia 2003 roku Nr XVI/146/2003 w sprawie ustalenia wysokości opłaty targowej na terenie targowiska; z dnia 30 grudnia 2003 roku, Nr XVI/147/2003 w sprawie powołania inkasentów opłaty targowej).

W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, że znajdujące się w aktach administracyjnych dokumenty potwierdzają okoliczność, iż E. P. dokonywała w dniach 1, 2 oraz od 4 do 31 maja 2004 roku sprzedaży towarów w Hali Targowej "A" na stanowisku handlowym Nr[..]. Takie ustalenia, zdaniem organu I instancji, były wystarczające do określenia E. P. wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej w kwocie 81 zł za poszczególne dni miesiąca maja 2004 roku.

W odwołaniu od powyższej decyzji E. P. wskazała, że w kwestionowanej decyzji organ nie podał żadnego prawnego ani logicznego dowodu pozwalającego zakwalifikować Hale Targowe "A" jako targowisko, co narusza przepisy art. 122, 123 § 1, 187 § 1, 191, 200 § 1 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Kwestionowana decyzja jest bezpodstawnym nękaniem podatnika. Wbrew temu, co napisano w uzasadnieniu decyzji odwołująca się nie została zapoznana z materiałem dowodowym. W konkluzji strona wyraziła pogląd, że nie ciąży na niej żadne zobowiązanie podatkowe w stosunku do organu I instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Z uzasadnienia decyzji wynika, że odwołująca się prowadzi sprzedaż towarów na stosiku handlowym Nr [...] o powierzchni 9 m2. Organ II instancji cytując uregulowanie art. 15, 16 i 19 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stwierdził, że opłacie targowej podlega sprzedaż na targowisku, czyli wszelkich miejscach, w których prowadzony jest handel. Zwolnienie z tego obowiązku dotyczy tylko sprzedaży w budynku lub jego części nie będących targowiskiem pod dachem lub halą używaną do targów, aukcji i wystaw (art. 15 ust. 2a) i podmiotów podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach (art. 16). Następnie organ posiłkując się wyjaśnieniami Ministra Finansów z dnia 18 marca 2003 roku (Nr LK-681/LP/03/AP, Biuletyn Skarbowy 2003/2) wywiódł, że targowiska to wszelkie miejsca, w których prowadzony jest handel – także targowiska pod dachem oraz hale używane do targów, aukcji i wystaw. Z tego, zdaniem organu wynika, że opłata targowa może być pobierana w każdym miejscu, w którym prowadzony jest handel, w tym w budynkach lub ich częściach, które w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 roku w sprawie klasyfikacji środków trwałych (Dz. U. Nr 112, poz. 1317 ze zm.), są halami używanymi do targów, aukcji i wystaw, jeżeli osoby dokonujące w tych miejscach sprzedaży nie są jednocześnie podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowisku. Opierając się na opinii Prof. dra hab. L. E. (Opinia dotycząca zasad pobierania opłaty targowej od osób dokonujących sprzedaży na terenie gminy R., Casus wiosna 2005), jak i wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uznało, że dla stwierdzenia istnienia obowiązku podatkowego w opłacie targowej niezbędnym jest rozważenie, czy dany podmiot jest podatnikiem (tj. osobą fizyczną, prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej), czy podmiot ten dokonywał sprzedaży, a miejsce, w którym prowadził sprzedaż jest targowiskiem, oraz czy nie zachodzi żadna z okoliczności wyłączających obowiązek podatkowy w opłacie targowej. Analizując te przesłanki organ odwoławczy ocenił, że warunek dokonywania sprzedaży, o którym stanowi art. 15 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wyraża się już w samej "gotowości" dokonania sprzedaży, co przejawia się m. in. zajęciem miejsca na targowisku i wyeksponowaniem towaru. Wobec tego sprzedaż dokonywana przez E. P., jako osobę fizyczną, była czynnością sprzedaży, o której stanowi art. 15 ust. 1 ustawy.

Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze porównując regulację dekretu z dnia 2 sierpnia 1951 roku o targach i targowiskach i art. 15 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych uznało, że targowiskiem jest wszelkie miejsce, w którym prowadzony jest handel, którego lokalizację ustaliła gmina, jak również inne miejsca, a więc także hala targowa, usytuowana na gruncie, który nie jest mieniem komunalnym. Wobec tego hala Centrum Handlowego "A", w której sprzedaży dokonywała E. P. jest "miejscem, w którym prowadzony jest handel", tj. targowiskiem w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Organ odwoławczy w treści uzasadnienia decyzji oceniał również czy hale Centrum Handlowego "A" to budynki w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przepis ten stanowi, że budynek to obiekt budowlany w rozumieniu prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Dla oceny czy dany obiekt jest budynkiem podstawowe znaczenie mają decyzje organów administracji architektoniczno – budowlanej oraz ewidencja budynków. Hale "A" stanowią samowolę budowlaną ale, jak wskazał organ, z punktu fizycznego obiekt ten stanowi budynek, gdyż jest trwale związany z gruntem, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiada fundamenty i dach. Tym samym organ odwoławczy uznał, że hala "A" jest budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 i art. 15 ust. 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Następnie organ odniósł się do pojęcia "targowisko pod dachem" oraz "hale używane do targów, aukcji i wystaw" w rozumieniu art. 15 ust. 2a ustawy. Brak ustawowej definicji tych pojęć, zobowiązuje do oceny kwalifikacji danego obiektu w zależności od pełnionej przez budynek funkcji i jego konstrukcji, jak i wyposażenia oraz sposobu prowadzenia handlu. Na tej podstawie organ odwoławczy wyjaśnił, że hala Centrum Handlowego "A" jest halą używaną do targów, aukcji lub wystaw. Nadto, z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] z dnia [...] Nr [...] wynika, iż przedmiotowy obiekt jest halą targową. Świadczy o tym również uchwała Rady Gminy R. z dnia 26 lipca 1996 roku, Nr XXI/186/96, w której przeznaczono teren, gdzie zlokalizowane jest Centrum Handlowe "A" pod targowisko. Wobec sformułowania treści art. 15 ust. 2a ustawy, decydujące znaczenie, zdaniem organu, ma faktyczny sposób użytkowania danego obiektu. Handel w przedmiotowym obiekcie jest zorganizowany na 181 stoiskach (boksach), których ściany i stropy (wydzielenia) nie są trwałymi przegrodami i łatwo można zmienić ich kształt i powierzchnię. Powstałe przez nietrwałe wydzielenia stoiska nie są samodzielnymi lokalami użytkowymi. Co potwierdza także, załączona do akt administracyjnych, opinia architekta P. B. sporządzona na podstawie wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 4 marca 2005 roku. Ponadto organ wskazał, że sprzedaż dokonywana w Centrum Handlowym "B" jest analogiczna do sprzedaży w halach Centrum Targowego "B", które posiadają odpowiednie decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, pozwoleniu na budowę i pozwoleniu na użytkowanie. Faktem powszechnie znanym jest to, że sprzedaż w halach "B" nie musi odbywać się w sposób ciągły, sprzedawcy mają swobodę wyboru dni i godzin pracy (stoiska te nie są objęte regulacją dotyczącą godzin pracy placówek handlu detalicznego, co wynika z § 6 ust. 2 uchwały Rady Gminy A z dnia 16 marca 2000 roku, Nr XV/121/00 w sprawie określenia dni, godzin otwierania i zamykania placówek handlu detalicznego, zakładów gastronomicznych i zakładów usługowych dla ludności). Ustalony zatem sposób zagospodarowania hali, jak i sposób prowadzenia w niej handlu powoduje, zdaniem organu odwoławczego, że przedmiotowy obiekt to hala używana do targów, aukcji i wystaw w rozumieniu art. 15 ust. 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a co za tym idzie jest targowiskiem, na którym sprzedaż jest objęta obowiązkiem uiszczania opłaty targowej na mocy art. 15 ust. 1 ustawy. Zasadność pobierania opłaty, w ocenie organu, potwierdził również Prof. dr hab. L. E. w opinii załączonej do akt administracyjnych.

Rekapitulując Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w zaistniałym stanie faktycznym hala Centrum Handlowego "B" stanowi "halę targową", a tym samym "halę używaną do targów, aukcji i wystaw", czyli jest "targowiskiem" w rozumieniu art. 15 ust. 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zatem handel w niej jest opodatkowany opłatą targową na zasadzie określonej w art. 15 ust. 1 tej ustawy. Organ wskazał również, że w sprawie nie ma miejsca zwolnienie z opodatkowania określonego w treści art. 16 ustawy, gdyż podmiot zobowiązany do uiszczania podatku od nieruchomości nie jest tożsamy z podmiotem zobligowanym do płacenia opłaty targowej.

Ustosunkowując się do argumentów odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, iż wezwanie do wypowiedzenia się w przedmiocie zebranego materiału dowodowego zostało doręczone odwołującej się w dniu 30 grudnia 2004 roku, co potwierdza załączone akt administracyjnych zwrotne potwierdzenie odbioru. W tej sytuacji organ odwoławczy uznał, że ocena stanu prawnego i faktycznego sprawy prowadzi do wniosku, iż działanie organu I instancji oparte było na podstawach prawnych wyrażających się w konkretnych przepisach prawa powszechnie obowiązującego. Brak uiszczenia opłaty targowej przez E. P., umocowanemu przez Wójta Gminy R. inkasentowi, obligował organ I instancji do wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w tym przedmiocie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego E. P. podała, że nie mogła wypowiedzieć się w przedmiocie zakwalifikowania budynku Centrum Targowego "A" jako targowiska, gdyż w decyzji I instancji nie zostały przedstawione żadne dowody. Hala Centrum Handlowego "A" i "B" to jeden budynek, lecz należący w częściach do dwóch odrębnych podmiotów. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania, decyzja I instancji, jak i odwołanie dotyczą Centrum Handlowego "A". Skarżąca jest dzierżawcą stoiska w Centrum Handlowym "A". W odniesieniu do zakwalifikowania hal jako targowiska E. P. wyjaśniła, że organ I instancji stwierdził, że obiekt ten to targowisko pod dachem, gdy tymczasem organ odwoławczy ten sam obiekt zakwalifikował jako halę używaną do targów, aukcji i wystaw. W prawie podatkowym są to różne wykluczające się sytuacje, różne wnioski z tego samego dowodu świadczą o wadliwości dochodzenia. Zdaniem skarżącej organ nie powinien powoływać się na opinię Z. W., gdyż zasiada on w składzie orzekającym w organie II instancji. Kwestionuje ona również wartość merytoryczną powołanej opinii architekta P. B., skoro nie jest on biegłym sądowym, a nawet rzeczoznawcą budowlanym. Organ nie powinien także cytować opinii Prof. dra hab. L. E., gdyż nie jest on specjalistą z zakresu językoznawstwa i prawa budowlanego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji napisało, że stoiska nie posiadają własnego zaplecza magazynowego i sanitarnego. Jednakże, jak wskazała skarżąca, nie była w tym przedmiocie prowadzona żadna wizja lokalna. Nieprawidłowym jest również, w ocenie E. P., porównywanie hal Centrum Handlowego "A" do obiektu należących do Centrum Targowego "B". Nadto handlowcy prowadzący sprzedaż w takich obiektach jak "C", D", "E" i innych zlokalizowanych w Ł. nie są zobligowani do uiszczania opłaty targowej. Skarżąca wniosła o uwzględnienie jako dowodu opinii Prof. M. K., który uważa, że nie można nakładać na obywatela obowiązku jeżeli jego podstawa faktyczna nie została stwierdzona w sposób dostatecznie pewny. W konkluzji E. P. wniosła o "unieważnienie" decyzji organu I i II instancji.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżąca podniosła dodatkowo, że obciążenie jej opłatą targową za dzień 16 maja 2005 r. jest nieuzasadnione także z tej przyczyny, że w tym dniu nie prowadziła działalności handlowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W myśl art. 15 ust.1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. nr 9 z 2002r., poz. 84 ze zmianami) opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach. Przepis ten zakreśla zatem krąg podatników (podmiotów) obowiązanych do uiszczania daniny w postaci opłaty targowej.

Z kolei ust.2 cytowanego przepisu stanowiąc, iż targowiskami, o których mowa w ust. 1, są wszelkie miejsca, w których jest prowadzony handel, z zastrzeżeniem ust. 2a wytycza przedmiot opodatkowania opłatą targową. Jest nim sprzedaż dokonywana przez wymienione wyżej podmioty w każdym miejscu. Warte zaznaczenia jest niezmiernie rzadko używane przez ustawodawcę sformułowanie definiujące targowisko, którym w zgodnie z wolą prawodawcy jest "każde miejsce, w którym prowadzony jest handel". Na uwagę zasługuje także fakt utożsamienia przez ustawodawcę w treści powołanych przepisów pojęć handel i sprzedaż.

Wreszcie zgodnie z ust.2a opłacie targowej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub częściach budynków, z wyjątkiem targowisk pod dachem oraz hal używanych do targów, aukcji i wystaw. Cytowany przepis określa więc zarówno zwolnienie od opodatkowania opłatą targową dokonywaną w budynkach, jak i wyjątek od tego zwolnienia, zgodnie z którym sprzedaż dokonywana w tych budynkach, które są targowiskami pod dachem lub halami używanymi do targów aukcji lub wystaw nie korzysta z wymienionego wyżej zwolnienia i podlega opłacie targowej.

W powyższym stanie prawnym ocenić należy czy przedmiotowy budynek jest targowiskiem pod dachem bądź halą używaną do targów do targów aukcji i wystaw, czego konsekwencją jest konieczność uiszczania przez osoby tam sprzedające opłaty targowej, czy też jest budynkiem nie będącym halą targową bądź halą używaną do targów aukcji i wystaw i osoby sprzedające tam nie mają obowiązku uiszczania opłaty targowej.

Podkreślić tu należy, iż nie ma wątpliwości, że zgodnie z definicją budynku zawartą w art.1a ust.1 pkt.1) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, hala A - B, w której znajduje się stoisko handlowe nr[...], jest budynkiem.

Przepisy art.15 ust.1, 2 i 2a powołanej ustawy rodzą trudności interpretacyjne z uwagi na posłużenie się przez ustawodawcę pojęciami niezdefiniowanymi w prawie takimi jak: targowisko, targowisko pod dachem, hala używana do targów aukcji i wystaw. Nadto wątpliwa jest z punktu widzenia zasad logiki potrzeba zamieszczenia w ust.2 art.15 zastrzeżenia odnoszącego się do treści ust.2a art.15 powołanej ustawy. Zastrzeżenie w ust.2 byłoby zasadne, gdyby wyłączało z kręgu targowisk określone miejsca wymienione w ust.2a. Tymczasem jak wskazuje uważna lektura ust. 2a, te określone miejsca (budynki) pozostają nadal targowiskami, na co wskazuje sformułowanie z ust.1 dotyczące każdego miejsca, w którym prowadzony jest handel, a jedynie z przyczyn znanych ustawodawcy sprzedaż dokonywana w nich (budynkach) nie podlega opłacie targowej, z wyjątkiem takich budynków, które są niezdefiniowanymi prawem targowiskami pod dachem czy halami do targów aukcji i wystaw.

Z uwagi na brak ustawowych definicji wskazanych wyżej pojęć przyjąć należy, że o rodzaju budynku i jego przeznaczeniu, dla przyjęcia istnienia bądź nie obowiązku ponoszenia opłaty targowej, decydują przepisy prawa budowlanego i wydane na jego podstawie decyzje , w tym: pozwolenia na budowę, pozwolenie na użytkowanie oraz sposób faktycznego używania obiektu. Hala, w której skarżąca prowadzi działalność handlową wzniesiona została samowolnie, bez pozwolenia na budowę. Oceny jej charakteru dokonać należy w tej sytuacji przy uwzględnieniu treści wniosku inwestora o zatwierdzenie projektu budowlanego w celu legalizacji samowoli budowlanej polegającej na wzniesieniu bez wymaganego zezwolenia hali targowej na działce nr 261 w R. i decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] odmawiającej wydania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego hali targowej. Dokumenty te potwierdzają, że wolą inwestora było wybudowanie hali targowej i taki obiekt powstał jako samowola budowlana, do zalegalizowania którego inwestor dążył. Takiego obiektu dotyczy też wskazana decyzja Inspektora Nadzoru budowlanego.

Nie ma również żadnych wątpliwości, że w przedmiotowej hali dokonywane są transakcje kupna-sprzedaży pomiędzy najemcami stoisk (boksów) i osobami dokonującymi zakupów. Dlatego też uzasadnione jest przyjęcie, że przedmiotowa hala używana jest do targów, o których mowa w art. 15 ust.2a cytowanej ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. Jednym z najemców stoiska handlowego jest skarżąca. Podkreślić tu należy, że skoro wskazane wyżej dokumenty uzasadniają przyjęcie, że jest to hala używana do targów, to sposób zorganizowania stoisk w przedmiotowej hali, ich wydzielenia, możliwości ich zamknięcia i pozostawienia w nich towaru, a także fakt związania prowadzących w tych stoiskach działalność handlową umowami najmu stoisk z właścicielami hali na dłuższy okres czasu, nie są w świetle przepisów art.15 ust.2 i ust.2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ustawowymi przesłankami stanowiącymi o istnieniu bądź nie obowiązku ponoszenia opłaty targowej.

Skoro zatem skarżąca prowadziła sprzedaż w hali będącej budynkiem i używanej do targów to znaczy, że działalność ta podlegała opłacie targowej. Sam bowiem fakt używania hali będącej budynkiem do targów powoduje, że opłata targowa pobrana od tego rodzaju czynności (handlu) staje się należna w rozumieniu art.15 ust.2a cytowanej ustawy z dnia 12 stycznia 1991r.

"Używanie do targów" oznacza po prostu wykorzystywanie (ciągłe, częste lub sporadyczne) do prowadzenia sprzedaży różnorodnych towarów. Częstotliwość wykorzystywania stoiska zależy od woli wynajmującego to stoisko.

W orzecznictwie tutejszego sądu spotykany jest pogląd (między innymi w sprawie sygn. akt I SA/Łd 1183/05) sprowadzający się do twierdzenia, że słowo "targi" użyte przez ustawodawcę w art. 15 ust.2a zdanie drugie cytowanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie dotyczy liczby mnogiej rzeczownika targ, a odnosi się jedynie do "imprez służących pokazaniu, zaprezentowaniu oferty handlowej, prowadzeniu negocjacji, a przy okazji dokonywaniu sprzedaży, (czyli również okazjonalnie, sporadycznie)".

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podziela tego stanowiska. Niezależnie bowiem od wszystkich znaczeń słowa "targi", jakie na przestrzeni czasu zostały przyjęte w języku polskim (mającym przecież charakter dynamiczny) jedno pozostaje dotychczas niezmienne. Jest nim po prostu liczba mnoga rzeczownika "targ" będącego pojęciem znaczeniowo tożsamym z pojęciem "handel" używanym przecież przez ustawodawcę zamiennie ze słowem sprzedaż dla oznaczenia (jak wyżej wskazano) przedmiotu opodatkowania opłatą targową.

Nadto gdyby hipotetycznie zaakceptować zaprezentowany we wskazanym wyroku pogląd co do zakresu pojęcia targi, zauważyć należy, że w tym rozumieniu owego słowa mieści się także dokonywanie sprzedaży, o czym dobitnie przekonuje przedstawiona wyżej definicja stanowiąca uzasadnienie dla stanowiska przyjętego w tej sprawie.

Podnieść też należy, iż sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela poglądu zaprezentowanego w cytowanym wyżej wyroku w sprawie I SA/Łd 1183/05 co do tego, że opłatą targową nie jest obciążony każdy rodzaj działalności polegającej na dokonywaniu sprzedaży przez konkretny podmiot, a jedynie taka działalność prowadzona sporadycznie (niekoniecznie codziennie), dorywczo, bez posiadania stałego zorganizowanego miejsca sprzedaży. Jak już wskazano wyżej -częstotliwość wykorzystywania stoiska zależy od woli wynajmującego to stoisko.

Podnoszony dopiero na etapie postępowania sądowego zarzut obciążenia skarżącej opłatą targową za dzień 16 maja 2005 r., w którym nie prowadziła działalności handlowej pozostaje bez wpływu na kierunek orzeczenia. Skarżąca nie podniosła tego zarzutu w postępowaniu przed organami podatkowymi, zatem problem ten nie podlegał ocenie organów podatkowych i nie może wpływać na ocenę zgodności z prawem decyzji tych organów, dokonywaną w postępowaniu sądowym. Ewentualne wzruszenie decyzji z tej przyczyny mogłoby nastąpić w trybie wznowienia postępowania, jeżeli strona wykazałaby istnienie przesłanek z art.240 § 1 pkt.5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U nr. 137, poz.926 ze zm./.

Sąd nie stwierdził naruszenia zaskarżoną decyzją materialnego prawa podatkowego ani przepisów postępowania podatkowego i skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami).