Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1041/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 11, art. 5 ust. 1, art. 18 ust. 4a, 4b i 5, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6
journal: Dz.U. 2016 poz 1907
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 3
journal: Dz.U. 2011 nr 48 poz 247
law: Ustawa z dnia 4 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi A.P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (w skrócie: "GITD") decyzją z [...] marca 2017 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", art. 4 pkt 11 i 22, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2016 r., poz. 1907, z późn. zm.), dalej: "u.t.d.", oraz lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (w skrócie: "WITD") z [...] grudnia 2016 r., nr [...], o nałożeniu na A.P. wykonującego działalność gospodarczą pod nazwą "A." [...] (dalej: "Przedsiębiorca" lub "Skarżący") kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł.

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Dnia [...] października 2016 r. w W. w Al. [...] w W. poddano kontroli drogowej samochód osobowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] kierowany przez M.M. Kierujący okazał do kontroli dowód rejestracyjny pojazdu, prawo jazdy, zaświadczenie oraz wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wystawioną na Przedsiębiorcę. W toku kontroli stwierdzono wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d. oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że Przedsiębiorca posiadał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzieloną przez Prezydenta W., a [...] września 2016 r. wystąpił z wnioskiem o udzielenie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym oraz zgłosił do wykazu pojazdów samochód osobowy marki [...] nr rej. [...]. Po zakończeniu postępowania wyjaśniającego WITD decyzją z [...] grudnia 2016 r. nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 8 000 zł za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Przedsiębiorca złożył odwołanie, w którym wniósł o jej zmianę i umorzenie postępowania. Po rozpatrzeniu odwołania GITD decyzją z [...] marca 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu organ przedstawił zasady wykonywania przewozu okazjonalnego oraz krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób. W ocenie GITD przewóz wykonywany przez Przedsiębiorcę nie spełnił wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. W dniu kontroli kierujący przewoził dwójkę pasażerów pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, podczas gdy przewóz okazjonalny może być wykonywany tylko pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Organ wskazał także, że warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone w formie umowy pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, a opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed wykonaniem przewozu, co potwierdził jeden z pasażerów przesłuchany w charakterze świadka. W ocenie organu odwoławczego wskazuje to, na fakt prawidłowego nałożenia kary pieniężnej. GITD wskazał, że organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję, uwzględnił posiadaną przez Przedsiębiorcę licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Organ odwoławczy wywiódł, że ponieważ Przedsiębiorca posiada licencję uprawniającą do wykonywania krajowego transportu drogowego osób, ma także obowiązek stosowania się do zakazów określonych art. 4 pkt 11 u.t.d. GITD wyjaśnił, że przewozy okazjonalne nie są odrębną instytucją prawną od przewozów określonych w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d. co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. W ocenie organu odwoławczego WITD w toku postępowania zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego i tym samym nie naruszył art. 7 i art. 77 k.p.a. Swoje rozstrzygnięcie organ I instancji oparł na prawidłowo zebranym materiale dowodowym i prawidłowo dokonał jego wszechstronnej oceny oraz uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzji, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. GITD podkreślił, że Przedsiębiorca nie wykazał, aby brak zawiadomienia o zakończeniu postępowania dowodowego uniemożliwił mu dokonanie konkretnych czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy i tym samym, aby to uchybienie art 10 § 1 k.p.a. mogło mieć wpływ na wynik sprawy. GITD wyjaśnił także, że dowód z przesłuchania strony jest dowodem subsydiarnym i przeprowadza się go po wyczerpaniu środków dowodowych lub gdy z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, co w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiło. Ponadto organ uznał zarzuty Przedsiębiorcy dotyczące protokołu kontroli za polemikę z ustaleniami poczynionymi przez WITD i wskazał, że podczas kontroli kierujący nie zgłosił żadnych zastrzeżeń do protokołu, odmawiając jednocześnie podpisania protokołu bez wskazania przyczyny odmowy jego podpisania, co nie pozbawiło protokołu mocy dowodowej. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że wniosek o przeprowadzenie rozprawy nie podlega uwzględnieniu, gdyż w sprawie nie zaszła żadna z sytuacji nakazujących przeprowadzenie rozprawy. GITD podniósł przy tym, że przeprowadzenie postępowania dowodowego bez konieczności przeprowadzania rozprawy, przyspiesza ustalenie stanu faktycznego sprawy i jej rozstrzygnięcie. Organ zauważył także, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d., gdyż do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym doszło w wyniku działań Przedsiębiorcy, który wykonywał usługi przewozu osób niewłaściwym pojazdem.

Na powyższe orzeczenie Przedsiębiorca pismem z [...] kwietnia 2017 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającym rozstrzygnięciem oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8 art. 7, art. 77 § 1, art. 107, art. 76 § 1, art. 80 oraz 86 k.p.a. polegające na nieuchyleniu decyzji organu I instancji i wydanie zaskarżanej decyzji, pomimo że WITD błędnie ustalił, iż pojęcie: "krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym" jest tożsame z pojęciem "przewóz okazjonalny samochodem osobowym", co doprowadziło do wadliwego przyjęcia, że Skarżący wykonywał przewóz okazjonalny, podczas gdy wykonywał on krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, na którego podjęcie i wykonywanie posiadał stosowną licencję;

2) naruszenie art. 4 pkt 1 i pkt 11, art. 5b ust 1 pkt 1 i art. 18 ust 4a i 4b pkt 2 u.t.d. przez ich błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że "krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym" jest tożsamy z "przewozem okazjonalnym samochodem osobowym", co doprowadziło do przyjęcia, iż Skarżący pomimo posiadania licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym powinien był spełnić warunki i kryteria przewidziane dla przewozu okazjonalnego albo wykonywać przewóz okazjonalny samochodem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą;

3) błędne przyjęcie, że art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. może być zastosowany, w sytuacji, gdy przedmiotowe przepisy stanowią przepisy techniczne, które nie zostały prawidłowo notyfikowane Komisji [...]

4) niewłaściwe zastosowanie art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. oraz lp. 2.10. załącznika nr 3 do u.t.d. i bezzasadne nałożenie kary pieniężnej za przewóz okazjonalny samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego z uwzględnieniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d.;

5) art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2017 r., poz. 2168), dalej: "u.s.g.", w związku z art. 22 Konstytucji RP przez ich niezastosowanie.

Ponadto Skarżący wniósł o zwrócenie się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o zbadanie czy art. 18 ust. 4a i 4b oraz art. 5b ust. 1 u.t.d. stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34 oraz dyrektywy 2015/1535 i powinny podlegać notyfikacji do Komisji Europejskiej i są zgodne z prawem i praktyką Unii Europejskiej. Dodatkowo Przedsiębiorca zażądał zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie czy art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d. jest zgodny z art. 22 Konstytucji RP oraz rozważenie czy art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d. nie ogranicza działalności gospodarczej. Uzasadniając powyższe zarzuty, Skarżący podniósł, że organy administracji publicznej odmawiając wyznaczenia rozprawy i przeprowadzenia dowodu z przesłuchania Przedsiębiorcy oraz zeznań kierowcy naruszyły dyspozycję art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 86 oraz art. 89 § 2 k.p.a. Zdaniem Skarżącego organ odwoławczy badając sprawę, powinien był wziąć pod uwagę, że Przedsiębiorca nie był obecny podczas kontroli, nie miał wpływu na jej przebieg, a co za tym idzie, nie mógł zgłosić zastrzeżeń do protokołu kontroli, któremu bezzasadnie przyznano przymiot dokumentu urzędowego. W ocenie Skarżącego odmawiając mu prawa do złożenia wyjaśnień i nie zawiadamiając go o zakończeniu postępowania administracyjnego, organy dopuściły się naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. oraz zasady zaufania obywateli do organów władzy publicznej wyrażonej w art. 8 k.p.a. Ponadto zdaniem Przedsiębiorcy prawidłowe rozważenie zgromadzonego materiału dowodowego w tym okoliczności posiadania przez Skarżącego licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d., jak również faktu, że cała trasa przewozu znajdowała się na terenie Polski, doprowadziłoby do przyjęcia, iż Przedsiębiorca wykonywał krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Skarżący wskazał, że wykonywanie przewozu okazjonalnego nie wymaga zezwolenia, jeżeli tylko spełnione są przesłanki zawarte w art. 18 ust. 3 u.t.d. Przedsiębiorca zaznaczył, że krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, to pojęcie odrębne od przewozu okazjonalnego samochodem osobowym, ponieważ może być wykonywany wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, autem zarejestrowanym w Polsce i na jego wykonywanie wymagane jest uzyskanie stosownej licencji. W ocenie Przedsiębiorcy, gdyby pojęcia te były tożsame, to ustawodawca nie wprowadzałby dwóch odrębnych terminów definiujących to samo pojęcie i nie wskazywałby w jednym przepisie, że na wykonywanie takiej działalności potrzebna jest licencja, by w kolejnym z takowego wymogu zrezygnować. Tym samym w ocenie Skarżącego wykonując krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, na który posiadał licencję, nie był on zobowiązany wykonywać przewozu samochodem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, pojazdem zabytkowym ani spełniać kryteriów przewidzianych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., a w szczególności zawierać z przewożonym umowy w formie pisemnej w siedzibie przedsiębiorstwa, czy ustalać z nim opłatę ryczałtową. Przedsiębiorca odnotował również, że prezentowane przez niego stanowisko znajduje poparcie w praktyce organów administracji publicznej. Uzasadniając skargę, Przedsiębiorca podniósł także, że orzecznictwo sądów administracyjnych, na które powołał się GITD, dotyczyło odmiennych stanów faktycznych, niewystępujących w rozpoznawanej sprawie. Skarżący wskazał również, że zgodnie ze stanowiskiem Komisji Europejskiej wyrażonym w komunikacie "Europejski program na rzecz gospodarki dzielenia się" bezwzględne zakazy i ograniczenia ilościowe w odniesieniu np. do działalności transportowej świadczonej przez podmioty prywatne powinny być środkiem ostatecznym, a regulowanie dostępu do rynku powinno mieć charakter uzasadniony i proporcjonalny. Zdaniem Przedsiębiorcy przepisy techniczne ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 48, poz. 247) wprowadzające do ustawy o transporcie drogowym art. 18 ust. 4a i ust. 4b oraz ustawy z dnia 5 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz.U. z 2013 r., poz. 567) nie były przedstawione przez ustawodawcę do notyfikacji Komisji Europejskiej, a zatem nie mogą być stosowane przez organy administracji oraz wymiar sprawiedliwości, gdyż stanowią przepisy techniczne w rozumieniu powołanych wyżej dyrektyw. Konsekwencją braku ich wymaganej notyfikacji jest uznanie nieskuteczności i brak opierania na nich rozstrzygnięć administracyjnych i sądowych. Zdaniem Skarżącego ustawodawca, wprowadzając do obrotu prawnego art. 18 ust. 4a u.t.d., rażąco naruszył zasady wyrażone w art. art. 6 ust. 1 u.s.g. oraz art. 22 Konstytucji RP. Za wprowadzeniem tak restrykcyjnego wymogu wykonywania przewozów okazjonalnych nie przemawiał ważny interes publiczny ani słuszny interes obywateli, a przywołany przepis jedynie miał na celu ograniczenie prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób oraz ograniczenie zasad wolnej konkurencji i praw rynku. Przedsiębiorca podniósł, że w dobie szeroko prowadzonej i rozumianej deregulacji wykonywania poszczególnych zawodów, organy administracji powinny brać pod uwagę, czy istnieje uzasadnienie, aby tak restrykcyjny wymóg wykonywania przewozów okazjonalnych samochodem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą nadal stosować, zwłaszcza że ograniczenie takie nie jest znane pozostałym państwom członkowskim Unii Europejskiej. Skarżący odnotował, że sytuacja przewożonego zwykłym samochodem osobowym nie różni się niczym od osoby korzystającej z przewozu autem przeznaczonym dla co najmniej 8 osób, a żadne względy nie przemawiają za tym, aby w pierwszym przypadku konieczne było zawarcie umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa. Zdaniem Przedsiębiorcy powyższe ograniczenie wolności działalności gospodarczej uderza zarówno w przedsiębiorców, jak i konsumentów, od których wymaga się ustalenia opłaty ryczałtowej oraz zawarcia umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa przewoźnika, który może przecież znajdować się w znacznej odległości od miejsca zamieszkania konsumenta.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa.

Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] marca 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2016 r., nr [...], o nałożeniu na A.P. karę pieniężnej w wysokości 8 000 zł.

W myśl art. 5 ust. 1 ww. ustawy podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Według art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

Stosownie do art. 18 ust. 5 u.t.d. przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

1) umieszczania i używania w pojeździe taksometru;

2) umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi;

3) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Według art. 87 ust. 1 ww. ustawy podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z licencji.

W myśl art. 3 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorcy wykonujący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie przewozu okazjonalnego mogą ją wykonywać, na dotychczasowych zasadach przez okres określony w licencji, nie dłużej jednak niż w okresie roku od dnia wejścia w życie ustawy.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym).

W myśl lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. karą pieniężną w wysokości 8.000 (osiem tysięcy) złotych sankcjonuje się wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Według lp. 2.9 ww. załącznika za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5, nakładana jest kara pieniężna w wysokości 8.000 (osiem tysięcy) złotych. Za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b nakładana jest kara pieniężna w wysokości 8.000 (osiem tysięcy) złotych (lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym).

Przenosząc powyższe uregulowania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że Skarżący dopuścił się naruszenia wyżej wskazanych przepisów u.t.d. Zaskarżoną decyzją nałożono na stronę karę pieniężną w kwocie 8000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b.

Podczas przeprowadzonej w dniu [...] października 2016 r. w W. przy Al. [...] kontroli drogowej samochodu osobowego ustalono, że kierujący przewoził dwójkę pasażerów. Usługę kierujący wykonał pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Przebieg i ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole nr [...] z dnia [...] października 2016 r.

Wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli przewóz nie spełnił wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierujący wykonywał przewóz osób jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie potwierdza kserokopia dowodu rejestracyjnego skontrolowanego pojazdu. Zgodnie z art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym - przewóz okazjonalny może być wykonywany tylko pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Skontrolowany pojazd tego warunku nie spełniał. Przewóz wykonywany w imieniu skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art 18 ust. 4b pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone w formie umowy pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed wykonaniem przewozu. Okoliczności te potwierdził jeden z pasażerów przewożonych w dniu kontroli przesłuchany w charakterze świadka. Świadek jednoznacznie zeznał, że nie zawierał umowy pisemnej z kierowcą ani nie ustalał wysokości opłaty za wykonanie usługi przed rozpoczęciem jej wykonania. Dlatego organ I instancji prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym oraz Lp. 2.10 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Nie ulega wątpliwości, że ratio legis wprowadzenia zakazów określonych w art. 18 ust. 5 u.t.d. było wyeliminowanie przypadków omijania w ten sposób przepisów rejestracyjnych dotyczących uzyskiwania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką (por. uzasadnienie do projektu ustawy, druk sejmowy nr 3930). Wprowadzenie ścisłego rozróżniania transportu drogowego taksówką od transportu drogowego okazjonalnego (art. 4 pkt 11 u.t.d. w zw. z art. 18 u.t.d.) polega na wyraźnym rozróżnieniu oznaczonych pojazdów, którymi mogą być wykonywane te dwa rodzaje przewozów. Art. 18 ust. 5 u.t.d. ma więc na celu przeciwdziałanie wprowadzeniu w błąd potencjalnych klientów, którzy mogą uważać, że odbywają podróż taksówką, a w istocie odbywają podróż pojazdem, który nie spełnia standardów wymaganych dla taksówki, zaś kierujący pojazdem nie ma kwalifikacji wymaganych przy transporcie drogowym taksówką.

Powołany przepis, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie stwarza wątpliwości interpretacyjnych a organ prawidłowo go zastosował, uznając, że przesłanki nim określone zostały w sprawie spełnione.

Jak wskazano wyżej przewidziana art. 18 ust. 4b u.t.d. możliwość odstąpienia od obowiązku wykonywania przewozów okazjonalnych samochodem przeznaczonym dla 7 osób wraz z kierowcą adresowana jest wyłącznie do przedsiębiorców świadczących usługi przewozowe, a określone wskazanym przepisem przesłanki należy czytać łącznie. Określone art. 18 ust. 4b u.t.d. zwolnienie dopuszcza wykonywanie przewozu okazjonalnego przez samego przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe lub zatrudnionego przez niego kierowcę, przy czym sam przewóz poprzedzać musi zawarta w lokalu przedsiębiorstwa pisemna umowa oraz określenie opłaty ryczałtowej za przewóz, która uiszczana jest na rzecz przedsiębiorstwa.

Nie jest sporne, że kontrolowany przewóz dokonywał się samochodem osobowym, a więc samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. Nie jest też sporne, że skarżący realizował przewóz na podstawie umowy z pasażerem, a opłata została uiszczona na rzecz (...). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznaje za prawidłowe stanowisko organu.

Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt VI SA/ 1399/10, że "Sporządzenie protokołu z kontroli drogowej znajduje umocowanie w art. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r. Nr 12, poz. 874 z późn. zm.). Jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe, w ich zakresie działania stanowi dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Protokół korzysta, z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Dlatego, podpisanie bez zastrzeżeń przez osobę kontrolowaną, protokół stanowi dowód w sprawie".

W ocenie Sądu, materiał dowodowy zgromadzono w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy i wyczerpujący, a organy rozstrzygnęły sprawę w oparciu o całokształt materiału dowodowego, wskazując, że okoliczności sprawy zostały udowodnione.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.