Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 511/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 64 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.),, sędzia WSA Andrzej Melezini, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2018 r. sprawy ze skargi Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające jego wydanie postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak [...], 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. na rzecz Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w W. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] wydane w sprawie obciążenia wierzyciela – Prezesa Zarządu Państwowego Funduszy Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych – kosztami egzekucyjnymi w kwocie 2.291,68 zł, powstałymi w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego o nr: [...]

Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. prowadził na podstawie ww. tytułu wykonawczego postępowanie egzekucyjne do majątku M. P. W toku tego postępowania organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...] września 2016 r. zajął wierzytelność z rachunku bankowego w A. SA. Zawiadomienie o zajęciu dłużnik odebrał [...] września

Postanowieniem z [...] marca 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułu wykonawczego.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...], po uprzednim zawiadomieniu wierzyciela o wysokości kosztów postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny obciążył go kosztami egzekucyjnymi w kwocie 2.771,78 zł. W podstawie prawnej organ egzekucyjny wskazał przepis art. 64c § 4 i 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm. – dalej: "u.p.e.a.").

Utrzymując w mocy to rozstrzygnięcie postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. uznał, że organ egzekucyjny prawidłowo ustalił koszty egzekucyjne powstałe w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym na podstawie ww. tytułu wykonawczego. Obciążenie wierzyciela kosztami egzekucyjnymi jest następstwem umorzenia przez organ egzekucyjny postępowania egzekucyjnego. Skutkiem umorzenia postępowania egzekucyjnego w tej sytuacji było to, że koszty egzekucyjne nie mogły być ściągnięte od zobowiązanego, a w konsekwencji - zgodnie z art. 64c § 4 u.p.e.a. - obciążają wierzyciela. Po umorzeniu postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny nie ma już możliwości ściągnięcia kosztów egzekucyjnych od zobowiązanego, stąd zobowiązanym do pokrycia tych kosztów jest wierzyciel należności pieniężnych objętych tytułami wykonawczymi.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w A., działając jako organ egzekucyjny, zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. Stosownie do art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego pobiera się opłatę w wysokości 5 % kwoty egzekwowanej należności, nie mniej jednak niż 4 zł 20 gr. Natomiast obowiązek uiszczenia opłaty za powyższe zajęcie powstał z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, tj. 15 września 2016r. (art. 64 § 9 pkt 2 u.p.e.a.).

Organ przytoczył treść art. 64 § 7 u.p.e.a. i wskazał, że organ egzekucyjny prawidłowo ustalił koszty egzekucyjne powstałe w postępowaniu egzekucyjnym.

Odnosząc się do zarzutu wierzyciela organ wskazał, że brak środków na rachunku bankowym zobowiązanego nie powoduje bezskuteczności zastosowanego środka, gdyż w każdej chwili może nastąpić ich wpływ. W przypadku bowiem, gdy kwota na zajętym rachunku bankowym zobowiązanego nie wystarcza na zaspokojenie należności, zakres zajęcia obejmuje także kwoty, które zostały wpłacone na rachunek bankowy już po dokonaniu zajęcia (art. 80 § 2 u.p.e.a.) i wówczas bank przekazuje te kwoty organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności. Organ egzekucyjny dokonując zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego nie ma obowiązku wykazania, czy w chwili dokonywania zajęcia na rachunku znajdują się jakiekolwiek kwoty. Bank przyjmując zajęcie do realizacji potwierdził skuteczność zastosowanego środka, co spowodowało konieczność naliczenia opłat w wysokości określonej wart. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. Mając także na uwadze art. 7 u.p.e.a. po otrzymaniu od wierzyciela tytułu wykonawczego organ egzekucyjny był zobligowany do stosowania środków egzekucyjnych zmierzających bezpośrednio do realizacji obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Powyższe wiąże się z powstaniem opłat za czynności i wydatków, o których mowa w art. 64 i art. 64b u.p.e.a., które w sytuacji, gdy nie można ich wyegzekwować od zobowiązanego, pokrywa wierzyciel. Zdaniem organu drugiej instancji, organ egzekucyjny posiadając informację o rachunku bankowym zobowiązanego miał zatem obowiązek jego zajęcia. Organ ten przed dokonaniem zajęcia nie mógł wiedzieć, czy środek ten doprowadzi do realizacji należności.

Odnosząc się do przywołanego w zażaleniu wyroku TK z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt Sk 31/14, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że wejście w życie tego orzeczenia nie powoduje utraty mocy obowiązującej przepisów art. 64 § 1 pkt 4 i art. 64 § 6 u.p.e.a. - z tym, że przepisy te utraciły walor domniemania konstytucyjności w zakresie, w jakim dotyczą kwestii objętych stwierdzonym przez Trybunał pominięciem prawodawczym. Organ wskazał dalej,

że w zakresie swoich kompetencji nie ma uprawnień do wyznaczenia górnej granicy wysokości opłat, o których mowa w wyroku TK, ma je jedynie ustawodawca.

Reasumując organ stwierdził, że postępowanie egzekucyjne prowadzone jest przez organ egzekucyjny na wniosek wierzyciela. Wierzyciel nie może uchylić się

od obowiązku pokrycia kosztów postępowania egzekucyjnego też z tego powodu,

że było ono nieefektywne. Ustawodawca bowiem nie uzależnia powyższego obowiązku od efektywności prowadzonego postępowania.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się wierzyciel i w skardze złożonej

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Działający w imieniu strony skarżącej pełnomocnik podniósł zarzuty naruszenia:

1) art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. poprzez ich błędne zastosowanie i ustalenie przez organ kosztów egzekucyjnych od zajęć rachunków bankowych, pomimo iż nie doszło w istocie do zajęcia wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych, albowiem na rachunkach bankowych nie było żadnych środków, co oznacza, iż organ nie zajmując żadnej wierzytelności przysługującej skarżącej wobec banków nie powinien ustalić z tego tytułu kosztów egzekucyjnych.

2) art. 138 § 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. z dnia 11 kwietnia 2018 r., pomimo iż organ winien był na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona.

Przedmiot kontroli sądowej w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zasadności obciążenia wierzyciela – Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w W. kosztami postępowania egzekucyjnego, przeprowadzonego wobec zobowiązanego M. P. w sytuacji, gdy nie nastąpiło faktyczne zajęcie wierzytelności pieniężnych, a jedynie doszło do zajęcia rachunku bankowego na którym nie było jakichkolwiek środków. Pozytywne rozstrzygnięcie w tej kwestii umożliwi dokonanie kontroli wysokości kosztów egzekucyjnych, którymi został obciążony wierzyciel.

Zgodnie z art. 64c § 4 u.p.e.a. wierzyciel pokrywa koszty postępowania egzekucyjnego, jeżeli nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego. Przedmiotowa regulacja nie wymienia przyczyn niemożliwości ściągnięcia kosztów egzekucyjnych od zobowiązanego, nie rozróżnia w tym przedmiocie powodów faktycznych i prawnych. W tej sytuacji wierzyciel nie tylko nie odzyskuje od zobowiązanego dochodzonej należności, ale jest obciążany kosztami bezskutecznej egzekucji. Dlatego też oprócz wskazania podstawy prawnej obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi, organ egzekucyjny winien wziąć pod uwagę, czy rozstrzygnięcie o kosztach będzie zgodne z zasadami ogólnymi postępowania egzekucyjnego zawartymi w ustawie, w szczególności zasadą celowości postępowania, tj. czy nie obciąża się wierzyciela opłatami za czynności, co do których już przed ich podjęciem wiadomo, że nie doprowadzą do pokrycia kosztów egzekucyjnych. Zatem zasady ogólne postępowania egzekucyjnego muszą być brane pod uwagę przy wydaniu orzeczenia w zakresie obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. akt II FSK 687/12 celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do przymusowego wykonania obowiązku przez zobowiązanego. W przypadku egzekwowania należności pieniężnych postępowanie egzekucyjne powinno doprowadzić co do zasady do odzyskania należności od zobowiązanego, zatem majątek wierzyciela powinien ulec powiększeniu, a nie uszczupleniu. Zgodnie z art. 7 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny jest obowiązany do podejmowania środków egzekucyjnych zmierzających bezpośrednio do wykonania obowiązku.

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, nie wzięto pod uwagę unormować zawartych w u.p.e.a.

Organ egzekucyjny prowadził egzekucję z rachunku bankowego. Zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku, a jeżeli bank posiada oddziały - do właściwego oddziału, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty.

Bez wątpienia prowadzenie egzekucji wiąże się z ponoszeniem kosztów egzekucyjnych w postaci opłat egzekucyjnych i wydatków poniesionych przez organ egzekucyjny.

Zgodnie z art. 64 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny, z zastrzeżeniem § 2, w egzekucji należności pieniężnych pobiera za dokonane czynności egzekucyjne opłaty we wskazanych w przepisie wysokościach. Ustawa w powołanym przepisie dokonuje wyliczenia czynności egzekucyjnych, których dokonanie wiąże się z naliczeniem opłaty we wskazanej wysokości. W pkt 4 ww. artykułu, na który to przepis powołał się organ egzekucyjny w postanowieniu o obciążeniu wierzyciela kosztami egzekucyjnymi, określono wysokość opłaty za zajęcie wierzytelności innej niż zajęcie świadczeń z ubezpieczenia społecznego i wynagrodzenia za pracę.

W ocenie Sądu należy podzielić stanowisko strony skarżącej, że organ egzekucyjny bezpodstawnie obciążył wierzyciela opłatą wyliczoną na podstawie art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. Nie można bowiem uznać, że w toku egzekucji doszło do zajęcia wierzytelności, ponieważ od momentu wszczęcia egzekucji do jej zakończenia poprzez umorzenie postępowania egzekucyjnego na zajętym rachunku bankowym nie było żadnych środków pieniężnych. Należy zauważyć, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia po części z tym stanowiskiem się zgodził, uznając, że w postępowaniu egzekucyjnym zajęciu podlega wierzytelność pieniężna posiadacza rachunku wobec banku, nie zaś sam rachunek bankowy jako narzędzie oszczędnościowo - rozliczeniowe. Dopiero w momencie wpływu należności na rachunek bankowy, kwota ta staje się wierzytelnością przysługującą właścicielowi rachunku od banku.

Skoro przepisy u.p.e.a. nie przewidują opłaty za zajęcie rachunku bankowego, a jedynie za zajęcie wierzytelności pieniężnych, to dopóki nie dojdzie do zajęcia wierzytelności dopóty nie ma podstaw do naliczenia opłaty w wysokości określonej w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 kwietnia 2017 r.( II FSK 693/15) w podobnej sprawie( także dotyczącej obciążenia kosztami wierzyciela) wskazując, że " opłata egzekucyjna w wysokości określonej w art. 64§ 1 pjt 4 u.p.e.a. może być pobrana wyłącznie wówczas, gdy nastąpi faktyczne zajęcie wierzytelności pieniężnych".

Uchylając rozstrzygnięcie organu I i II instancji do ponownego rozpoznania organ winien zatem uwzględnić wykładnię prawa przedstawioną w powyższym wyroku.

Ustalając uprzednio, iż co do zasady wierzyciel nie powinien być obciążany kosztami egzekucyjnymi wynikającymi z art. 64§ 1 pkt 4 u.p.e.a. w sytuacji, gdy nie dochodzi do zajęcia wierzytelności na rachunku bankowym dłużnika bezprzedmiotowe stają się rozważania co do wysokości opłaty egzekucyjnej pobranej na takiej podstawie. Niezależnie jednak od tego Sąd za celowe widzi odesłanie- bez potrzeby cytowania w tym miejscu - do uzasadnienia wskazanego wyżej wyroku NSA i rozważań Sądu na gruncie wpływu wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie SK 31/14 na rozstrzygnięcie organów w niniejszej sprawie.

Z powołanych powodów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 217, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 220 i 205 § 2 powołanej wyżej ustawy.