Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1013/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 27 par 1 pkt 1, art 33 par 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Sylwester Miziołek (spr.) Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 2756/15 w sprawie ze skargi [...] na postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 20 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela wobec zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 2756/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (zwany dalej WSA, bądź Sądem I instancji) oddalił skargę [...] na postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej PFRON) z dnia 20 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela wobec zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia 13 września 2013 r. Prezes Zarządu PFRON ustalił odpowiedzialność [...] jako członka zarządu za zaległości AMB Sp. z o.o. z tytułu wpłat na PFRON za okres grudzień 2007 r. do marca 2008 r. Następnie w dniu 5 listopada 2013 r. wystawiono tytuł wykonawczy na ww. zobowiązanego – który pismem z dnia 26 listopada 2013 r. wniósł zarzuty w sprawie przedmiotowej egzekucji administracyjnej.

Postanowieniem z dnia 13 lutego 2014 Prezes Zarządu PFRON uznał zarzuty za bezzasadne.

Zażalenie na ww. rozstrzygnięcie wniósł [...]

Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2015 r. Prezes Zarządu PFRON utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, działając na podstawie art. 34 § 1 w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015, ze zm.), dalej "u.p.e.a." i art. 49 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. nr 127, poz. 721, ze zm.), zwanej dalej ustawą. W uzasadnieniu organ za bezzasadne uznał zarzuty strony dotyczące:

- braku doręczenia decyzji z dnia 13 września 2013 r. o nałożeniu odpowiedzialności osoby trzeciej i braku istnienia obowiązku, jak również przedawnienia zobowiązań (za grudzień 2007 r.);

- rzekomo błędnego wskazania osoby zobowiązanego – poprzez błędne wskazanie nr NIP;

- niedopuszczalności egzekucji lub zastosowanego środka w związku z błędnym oznaczeniem wierzyciela;

- braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia;

- niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 § 1 u.p.e.a.

Skargę do WSA w Warszawie wniósł [...], zarzucając organowi:

1. brak doręczenia decyzji o nałożeniu odpowiedzialności osoby trzeciej i braku istnienia obowiązku, jak również przedawnienie zobowiązań ujętych w rubrykach od 31 do 40 zaskarżonego tytułu wykonawczego dotyczącego miesiąca grudnia 2007 r.,

2. błąd co do osoby zobowiązanego poprzez błędne wskazanie numeru NIP,

3. wystawienie tytułu wykonawczego przez nieuprawniony podmiot,

4. brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia,

5. niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 § 1 u.p.e.a.

W odpowiedzi na skargę Prezes Zarządu PFRON wniósł o jej oddalenie.

Sąd I instancji, oddalając skargę, podkreślił że zgodnie z art. 33 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być między innymi: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazano, że:

- decyzja z dnia 13 września 2013 r. została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 2 października 2013 r. pod adresem uzyskanym z Centralnej Bazy Rządowego Centrum Informatycznego Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności, a zgodnie z art. 118 § 1 O.p. nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa upłynęło 5 lat;

- termin płatności zobowiązania za grudzień 2007 r. przypadał na dzień 20 stycznia 2008 r. – a wobec braku wpłaty w terminie, zaległość powstała, z mocy prawa, następnego dnia po dniu, w którym upłynął termin płatności; tym samym przedawnienie terminu do wydania decyzji o odpowiedzialności osób trzecich nastąpiłoby 1 stycznia 2014 r., natomiast decyzja z dnia 13 września 2013 r. o odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania [...] została doręczona skarżącemu w dniu 2 października 2013 r. – a więc przed upływem terminu przedawnienia,

- skarżący był poinformowany o prowadzonym postępowaniu – w postanowieniu z dnia 5 kwietnia 2013 r., doręczonym w dniu 9 kwietnia 2013 r.;

- wskazany w tytule wykonawczym nr NIP należy do [...] za której zobowiązania ponosi odpowiedzialność skarżący jako członek zarządu.

- egzekucja należności pieniężnej w niniejszej sprawie mogła być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia, stosownie do § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – z czym koresponduje treść art. 27 § 3 u.p.e.a.,

- decyzja z dnia 13 września 2013 r., wskazana w tytule wykonawczym jest orzeczeniem określającym należność pieniężną w rozumieniu § 13 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego, co w konsekwencji przesądza o braku obowiązku doręczenia zobowiązanemu upomnienia;

- wierzyciel zasadnie wskazał jako pracodawcę zobowiązanego [...] w związku z faktem, iż jest to ostatni znany wierzycielowi pracodawca zobowiązanego;

- brak wskazania podstawy prawnej dla odpowiedzialności osoby trzeciej wynika z faktu, iż pierwotne zobowiązanie powstało w oparciu o art. 26 ust. 1 ustawy o rehabilitacji i ciążyło na [...] zaś w związku z nieskutecznym postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym z majątku Spółki, decyzją z dnia 13.09.2013 r. ustalono odpowiedzialność członka zarządu [...] tym samym decyzja ta zatem prawidłowo podana jako podstawa prawna należności.

Skargę kasacyjną wywiódł [...] , zarzucając wyrokowi WSA – na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy p.p.s.a. – naruszenie:

art. 33 pkt 1 ust u.p.e.a. w związku z art. 49 ust. 1 ustawy w związku art. 118 § 1 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i brak uwzględnienia przedawnienia co do zobowiązań z rubryki 31 do 40 tytułu wykonawczego;

art. 33 pkt 4 u.p.e.a. w związku z art. 49 ust. 1 ustawy poprzez niewłaściwą wykładnię poprzez uznanie, że wpisanie w rubryce 13 nr NIP, który nie jest numerem identyfikacji podatkowej skarżącego nie powoduje wątpliwości co do identyfikacji zobowiązanego i jest prawidłowym wystawieniem tytułu wykonawczego;

art. 26 § 1 u.p.e.a. w związku z § 1.1. pkt 8 i § 2 ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r poprzez niewłaściwe zastosowanie wobec nieuwzględnienia, że we wzorze w rubryce 13 należy podać numer NIP zobowiązanego;

art. 33 pkt 6 u.p.e.a. art. 49 ust. 1 i ust. 3 ustawy poprzez niewłaściwą wykładnię poprzez uznanie, że wpisanie w tytule wykonawczym jako wierzyciela Prezesa PFRON w sytuacji gdy wierzycielem jest PFRON a Prezes Funduszu pełni tylko funkcję organu podatkowego i wystawcy tytułu wykonawczego;

art. 33 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez niewłaściwą wykładnię i uznanie, że wpisanie jako wierzyciela Prezesa PFRON w sytuacji gdy wierzycielem jest PFRON a Prezes Funduszu pełni tylko funkcję organu podatkowego i wystawcy tytułu wykonawczego jest prawidłowe;

art. 33 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowania poprzez uznanie, że wpisanie adresu, który nie jest miejscem zamieszkania zobowiązanego, błędnego NIP i miejsca zatrudnienia, które w dacie wystawienia tytułu wykonawczego były błędnymi informacjami spełnia ustawowe przesłanki prawidłowości wystawienia tytułu wykonawczego;

art. 33 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pk 3 u.p.e.a. poprzez niewłaściwą wykładnię z zastosowania poprzez uznanie, że wpisanie numeru decyzji w miejsce podstawy prawnej może zastąpić konieczność wskazania przepisu prawa w szczególności gdy w rubryce 17 tytułu wykonawczego wskazano, że zobowiązany jest osobą trzecią (kwadrat nr 3) a w tytule wykonawczym nie ma żadnego przepisu o odpowiedzialności osoby trzeciej a tylko przepisy dotyczące podmiotu, u którego powstało zobowiązanie;

art. 33 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt. 6 u.p.e.a. poprzez niewłaściwą wykładnię lub zastosowanie poprzez uznanie, że wpisanie numeru decyzji w miejsce podstawy prawnej może zastąpić konieczność wskazania przepisu prawa w szczególności gdy w rubryce 17 tytułu wykonawczego wskazano, że zobowiązany jest osobą trzecią (kwadrat nr 3) a w tytule wykonawczym nie ma żadnego przepisu o odpowiedzialności osoby trzeciej a tylko przepisy dotyczące podmiotu u którego powstało zobowiązanie;

art. 33 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt. 7 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie poprzez uznanie, że podpisanie tytułu wykonawczego przez inne osoby niż Prezes Funduszu jest wystarczające przy braku przesłania umocowania;

art. 33 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt. 10 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie uznanie, że podpisanie klauzuli wykonalności tytułu wykonawczego przez inne osoby niż Naczelnika Urzędu Skarbowego jest wystarczające przy braku przesłania umocowania w sytuacji kwestionowania klauzuli wykonalności;

art. 33 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt. 11 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie poprzez nie uwzględnienie braku wskazania środków egzekucji w tytule wykonawczym.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, oświadczając jednocześnie, że zrzeka się rozprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, szczegółowo odnosząc się do argumentacji [...].

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumpcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Z kolei w przypadku drugiej podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania – należy wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Rozpoznając skargę kasacyjną we wskazanych powyżej granicach, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Przedstawione w skardze kasacyjnej stanowisko dotyczy niezasadnego, zdaniem [...] , oddalenia przez Sąd I instancji skargi na postanowienie Prezesa Zarządu PFRON, utrzymujące w mocy postanowienie własne o uznaniu za bezzasadne zarzutów skarżącego w sprawie egzekucji administracyjnej.

Przypominając genezę niniejszej sprawy należy wskazać na decyzję z dnia 13 września 2013 r., którą Prezes Zarządu PFRON ustalił odpowiedzialność [...] jako członka zarządu za zaległości [...] z tytułu wpłat na PFRON za okres grudzień 2007 r. do marca 2008 r. Zgodnie bowiem z art. 116 ust. 1 pkt 1 O.p. za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1508 oraz z 2018 r. poz. 149 i 398) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy;

W odniesieniu do stwierdzonych zaległości podatkowych Prezes PRON w wystawionym na [...] tytule wykonawczym z dnia 5 listopada 2013 r. powołał się zarówno na ww. decyzję z dnia 13 września 2013 r. (poz. 30), jak i następujące regulacje aktu normatywnego – ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (poz. 29), zwanej dalej ustawą, to jest:

- art. 21 ust. 1, zgodnie z którym pracodawca zatrudniający co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy jest obowiązany, z zastrzeżeniem ust. 2-5 i art. 22, dokonywać miesięcznych wpłat na Fundusz, w wysokości kwoty stanowiącej iloczyn 40,65% przeciętnego wynagrodzenia i liczby pracowników odpowiadającej różnicy między zatrudnieniem zapewniającym osiągnięcie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych w wysokości 6% a rzeczywistym zatrudnieniem osób niepełnosprawnych,

- art. 23, jeżeli pracodawca nie wydzieli lub nie zorganizuje w przepisanym terminie stanowiska pracy dla osoby, o której mowa w art. 14, obowiązany jest dokonać, w dniu rozwiązania stosunku pracy z tą osobą, wpłaty na Fundusz w wysokości piętnastokrotnego przeciętnego wynagrodzenia za pracownika,

- art. 31 ust. 3, zgodnie z którym prowadzący zakład pracy chronionej spełniający warunek, o który mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 lit. b, przekazuje środki uzyskane:

1) z tytułu zwolnień, o których mowa w ust. 1, na:

a) Fundusz - w wysokości 10 %,

b) zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych - w wysokości 90 %.

Natomiast zakres rozstrzygania zasadności zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów przez organ – a w konsekwencji również ramy kontroli dokonanej przez Sąd I instancji – określał przepis art. 33 § 1 u.p.e.a., który stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Powołując się na ww. przepis [...] sformułował następujące zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej:

1. brak doręczenia decyzji z dnia 13 września 2013 r. o nałożeniu odpowiedzialności osoby trzeciej i brak istnienia obowiązku, jak również przedawnienie zobowiązań (za grudzień 2007 r.);

2. błędne wskazanie osoby zobowiązanego – poprzez błędne wskazanie nr NIP;

3. niedopuszczalność egzekucji lub zastosowanego środka w związku z błędnym oznaczeniem wierzyciela;

4. brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia;

5. niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym tytuł wykonawczy zawiera m.in.:

- oznaczenie wierzyciela, wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także NIP lub numeru PESEL, jeżeli zobowiązany taki numer posiada, treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek (pkt 1-3),

- wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej, datę wystawienia tytułu, podpis, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela (pkt 6 i 7),

- klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej, wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (pkt 10 i 11).

W odniesieniu do powyższej argumentacji Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu – co obecnie kwestionuje [...] , podnosząc wyszczególnione w odpowiednich pozycjach skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 33 pkt 1, 4, 6, 10 u.p.e.a. w związku z art. 49 ust. 1 ustawy w związku art. 118 § 1 O.p., art. 33 pkt 4 u.p.e.a., w związku z art. 49 ust. 1 ustawy, art. 26 § 1 u.p.e.a., w związku z § 1.1. pkt 8 i § 2 ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. , art. 33 pkt 6 u.p.e.a., art. 49 ust. 1 i ust. 3 ustawy, art. 33 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 1, 2, 3, 6, 7, 10 u.p.e.a. W tym zakresie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty [...] nie mogły odnieść skutku – z wyszczególnionych poniżej w odniesieniu do każdej pozycji skargi kasacyjnej przyczyn:

Ad 1 i 6

Termin płatności zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON za grudzień 2007 r (jakiego dotyczyła decyzja Prezes Zarządu PFRON z dnia 13 września 2013 r. (ustalająca odpowiedzialność [...] jako członka zarządu za zaległości [...]) przypadał na dzień 20 stycznia 2008 r. – co jest okolicznością niesporną. Wobec braku wpłaty w ww. terminie – zaległość w powyższym zakresie powstała z mocy prawa w dniu 21 stycznia 2008 r. Jak stanowi art. 118 § 1 O.p. nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat. W rezultacie przedawnienie terminu do wydania decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej nastąpiłoby w dniu 1 stycznia 2014 r. Tymczasem ww. decyzja ustalająca odpowiedzialność członka zarządu została wydana w dniu 13 września 2013 r. i doręczona w dniu 2 października 2013 r. – co przesądza o nietrafności podnoszonego przez stronę konsekwentnie zarzutu przedawnienia. Odnośnie wskazanego w korespondencji i tytule wykonawczym adresu organu strony "[...]" nie może budzić wątpliwości, że adres zamieszkania został uzyskany w sposób prawidłowy – z Centralnej Bazy Rządowego Centrum Informatycznego Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności. Zostały również spełnione przesłanki dla doręczenia zastępczego z art. 150 § 1 i 2 O.p., przy czym podkreślenia wymaga, że strona posiadała wiedzę o toczącym się postępowaniu – z postanowienia o jego wszczęciu, wezwania do przedstawienie dowodów, zawiadomienia o zakończeniu postępowania. Tym samym nie mogły również odnieść skutku zarzuty o wpisaniu w tytule wykonawczym błędnego adresu i miejsca zatrudnienia.

Ad 2 i 3

Organ przyznał, że wskazany w tytule wykonawczym nr NIP dotyczy [...], trafnie jednak zauważając, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. przystąpił do egzekucji nie mając wątpliwości co do osoby zobowiązanego, to jest wskazanego w poz. 10 tytułu wykonawczego [...]– co do którego wydano decyzję ustalającą odpowiedzialność jako członka zarządu za zaległości [...]. W konsekwencji brak podstaw by uznać, że wskazane w tytule wykonawczym dane są niewystarczające do ustalenia osoby zobowiązanego. W tym zakresie, w kontekście zarzutu o naruszeniu art. 33 ust. 1 pkt 4 u.p.e.a., podkreślenia wymaga, że przepis art. 27 ust. 1 pkt 2 u.p.e.a. oprócz wskazania nr NIP lub PESEL zobowiązanego, zawiera również wymóg wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu – który został spełniony w niniejszej sprawie. W konsekwencji brak było podstaw by stwierdzić w odniesieniu do argumentacji z poz. 2 skargi kasacyjnej, że miało miejsce naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym nie mogła odnieść skutku dalsza argumentacja o naruszeniu regulacji § 1 ust. 1 pkt 8 i § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

Ad 4 i 5

Zgodnie z art. 49 ustawy do wpłat, o których mowa m. in. w cyt. wyżej art. 21 ust. 1, art. 23, art. 31 ust. 3 (w odniesieniu do których to podstaw stwierdzono zaległości podatkowe) stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 5a-5d oraz art. 49a i art. 49b, przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych określone w tej ustawie przysługują Prezesowi Zarządu Funduszu (ust. 1). Do egzekucji wpłat, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z tym że tytuł wykonawczy wystawia Prezes Zarządu Funduszu (ust. 3).

Analizując treść cyt. regulacji nie może budzić wątpliwości, że wbrew zarzutom skarżącego kasacyjnie o naruszeniu art. 33 u.p.e.a., art. 49 ust. 1 i ust. 3 ustawy oraz art. 33 w związku z art. 27 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w tytule wykonawczym prawidłowo określono wierzyciela. Brak bowiem podstaw by uznać, jak chce strona, że wierzycielem jest PFRON a nie Prezes jego Zarządu.

Ad 7 i 8

W art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. ustawodawca wskazał, że tytuł wykonawczy powinien zawierać: treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek. W orzecznictwie wskazuje się, że podstawę prawną egzekwowanego obowiązku (art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a.) należy odróżnić od podstawy prawnej prowadzenia egzekucji (art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). "O ile przez podstawę prawną wszczęcia egzekucji należy rozumieć przepisy, na mocy których dopuszczalne jest prowadzenie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz obowiązków o charakterze niepieniężnym, natomiast podanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji uzależnione jest od tego, co jest źródłem obowiązku podlegającego egzekucji. W przypadku gdy obowiązek taki wynika z decyzji administracyjnej, to ona winna zostać wskazana w tytule wykonawczym. Jeżeli zaś źródłem egzekwowanego obowiązku jest bezpośrednio przepis prawa, należy wskazać akt prawny, miejsce jego publikacji oraz podać konkretną regulację, z której obowiązek wynika. Przepis prawa musi w tej ostatniej sytuacji jednoznacznie określać rodzaj i zakres egzekwowanego obowiązku" (zob. wyroki NSA z dnia 27 lutego 2007 r., II FSK 304/06; z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2431/11; z dnia 3 lipca 2013 r., II FSK 2229/11 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). Pogląd ten jest powszechnie akceptowany w judykaturze i nie budzi także wątpliwości składu orzekającego w niniejszej sprawie. Jeżeli egzekwowany obowiązek wynika z decyzji administracyjnej, to powołanie jako podstawy prawnej obowiązku samej tylko decyzji spełnia wymóg określony w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. W poz. 30 wystawionego wobec skarżącego tytułu wykonawczego organ wskazał jako podstawę prawną obowiązku podlegającego egzekucji decyzję z dnia 13 września 2013 r., którą Prezes Zarządu PFRON ustalił odpowiedzialność [...] jako członka zarządu za zaległości AMB Sp. z o.o. z tytułu wpłat na PFRON za okres grudzień 2007 r. do marca 2008 r. Oprócz tego, w poz. 29 ("Akt normatywny") powołano się na cyt. wyżej "art. 21 ust. 1, art. 23, art. 31 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. nr 127, poz. 721, ze zm.)". W odniesieniu do formułowanych zarzutów skargi kasacyjnej stwierdzić zatem trzeba, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Ponadto, wobec treści powołanej w tytule wykonawczym ww. decyzji z dnia 13 września 2013 r. istniały podstawy do kwestionowanego przez stronę określenia jej jako osoba trzecią w poz. 17 tytułu wykonawczego (kwadrat nr 3).

Ad 9

Nie mogła również odnieść skutku argumentacja strony o podpisaniu tytułu wykonawczego przez niewłaściwą osobę (inną niż Prezes PFRON) – w sytuacji gdy pod tytułem wykonawczym widnieje podpis Kierownika I Sekcji Egzekucji Administracyjnej PFRON i pieczątka potwierdzająca, że działa z upoważnienia Prezesa Zarządu PFRON, jak również pieczęć wierzyciela - Prezesa Zarządu PFRON. Tym samym, zważywszy na konstrukcję pełnomocnictwa administracyjnego, obejmującego umocowanie w zakresie kompetencji do władczego działania, które może być udzielone pracownikowi organu, brak podstaw by twierdzić, że wymieniona wyżej osoba podpisująca tytuł wykonawczy nie była upoważniona do dokonania tej czynności, co w podobnych sytuacjach nigdy nie było kwestionowane przez sądy administracyjne (por. przykładowo wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 4 grudnia 2018r. o sygn. akt I SA/Bd 300/18, dostępny j.w.).

Ad 10

Odnośnie zarzutu co do klauzuli wykonalności, również nietrafnego, w odpowiedzi na skargę kasacyjną prawidłowo wskazano na brak możliwości rozstrzygania w tym zakresie, wskazując zarazem na właściwość Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. Dopiero właściwy organ egzekucyjny, z chwilą przedstawienia mu przez wierzyciela tytułu wykonawczego, ma prawo sprawdzić czy tytuł ten, oczywiście z punktu widzenia formalnego, uprawnia do prowadzenia egzekucji (art. 27 § 1 pkt 10 u.p.e.a.).

Ad 11

W odniesieniu do zarzutu o braku wskazania środków egzekucyjnych w tytule wykonawczym należy podkreślić, że środki egzekucyjne stosowane w egzekucji należności pieniężnych zostały szczegółowo wymienione w części G tytułu wykonawczego pod nazwą "klauzula o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji". Tym samym podnoszona w tym zakresie argumentacja o naruszeniu art. 27 § 1 pkt 10 u.p.e.a. – zgodnie z którym tytuł wykonawczy zawiera wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych – również nie mogła odnieść skutku.

Mając na uwadze prawidłową kontrolę legalności zaskarżonego postanowienia przez Sąd I instancji Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, orzekł jak w sentencji wyroku – na podstawie art. 184 p.p.s.a.