Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 247/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Samorząd terytorialny
Służba zdrowia
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 94 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2211
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Patryk Rak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2019 r. sprawy ze skargi H. F. "Apteka [...]", K. R. "Apteka [...]" na uchwałę Rady Miasta Tarnobrzega z dnia 29 listopada 2018 r. nr II /25/2018 w przedmiocie ustalenia rozkładu godzin pracy aptek ogólnodostępnych działających na terenie miasta Tarnobrzega -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Uchwałą z dnia 29 listopada 2018 r. NR II 25/2018, Rada Miejska w Tarnobrzegu ustaliła rozkład godzin pracy aptek ogólnodostępnych działających na terenie miasta Tarnobrzega.

W podstawie prawnej uchwały wskazano art. 12 pkt 1 i art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506) – dalej: "u.s.g." w zw. z art. 94 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2019 r. poz. 499) – dalej: "P.f.".

Wskazaną uchwałą Rada Miejska w Tarnobrzegu ustaliła rozkład godzin pracy aptek ogólnodostępnych obowiązujący na terenie miasta Tarnobrzega od dnia 8 stycznia 2018 r. do dnia 6 stycznia 2019 r., jak w załączniku Nr 1 do uchwały (§ 1 uchwały) oraz harmonogram pracy i dyżurów aptek ogólnodostępnych w porze nocnej, niedziele, święta i inne dni wolne od pracy, jak w załączniku Nr 2 do uchwały (§ 2 uchwały). Wykonanie uchwały powierzono Prezydentowi Miasta (§ 3 uchwały).

W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, K. R. i H. F. wniosły o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zdaniem skarżących, uchwała Rady Miasta została podjęta z naruszeniem:

1. art. 94 ust. 1 i 2 P.f. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu przesłanki dostosowania rozkładu godzin pracy aptek ogólnodostępnych do potrzeb ludności i podjęcie uchwały bez rozważenia tej przesłanki z naruszeniem trybu jej podjęcia, tj. braku opinii Prezydenta Miasta jako organu wykonawczego i braku opinii Rady Aptekarskiej;

2. art.107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn zm.) – dalej: "K.p.a." poprzez jego niezastosowanie w drodze analogii i całkowity brak uzasadnienia uchwały, a przez to pozbawienie możliwości oceny przyczyn leżących u jej podstaw i bezpodstawne przeniesienie realizacji zadań własnych gminy na podmiot indywidualny to jest skarżące;

3. art. 2 i art. 7 Konstytucji RP.

Zaskarżona uchwała narusza ich interes prawny, ponieważ zostały zobowiązane do sprawowania dyżurów całodobowych, które generują duże skutki finansowe i organizacyjne, podczas gdy harmonogram dyżurów wyłączył z dyżurów niektóre apteki, co spowodowało dodatkowe obciążenie aptek skarżących. Rada Miasta w sposób dowolny i arbitralny dokonała ustalenia dyżurów i w sposób nieuzasadniony dostępem mieszkańców do usług wprowadziła nadmierne obciążenie aptek tym obowiązkiem.

Skarżące podały, że zgodnie z załącznikiem Nr 1 uchwały, na terenie Tarnobrzega funkcjonuje 21 aptek ogólnodostępnych. Ustalony harmonogram dyżurów wskazuje, że nie uwzględniono przesłanki dostępności do świadczeń realizowanych przez apteki. Rada Miasta w żaden sposób nie wykazała jakimi kryteriami kierowała się ustalając dyżury, wobec czego uznać należy, że uchwała została podjęta bez ustaleń i analiz, a w konsekwencji bez ustalenia zasad, jakimi się kierowała przy ustalaniu dyżurów. Przy ustalaniu rozkładu godzin w załączniku Nr 1 Rada powinna uwzględnić liczbę ludności w danej lokalizacji, układ urbanistyczny, zagęszczenie zabudowy mieszkalnej, dostęp do miejskiej komunikacji itp. Tymczasem załącznik Nr 1 wprowadza godziny otwarcia i zamknięcia w sposób różny dla każdej z aptek, co skutkuje tym, że dyżury rozpoczynają się w różnych godzinach. Zdaniem skarżących, w ten sposób nie jest zachowana proporcjonalności i równość wobec prawa, gdyż jedna z aptek ma wydłużony czas dyżuru a druga krótszy. Istotniejsze jest jednak w tym zakresie – w ocenie strony skarżącej – naruszenie dyspozycji prawnej wynikającej z normy art. 94 P.f., spełnienia dostępności. Rada nie uzasadniła dlaczego jej zdaniem każda apteka spełnia przesłankę dostępności i w miejsce tego kryterium zastosowała jako kryterium siedzibę aptek. Różna lokalizacja aptek powoduje, że nie zachowana jest przesłanka dostępności z uwagi na odległości, trudności komunikacyjne czy zagęszczenie mieszkańców i inne. Rada nie wykazała dlaczego w niedzielę wprowadza rozkład pracy niektórych aptek na poz. 6, 7, 8 ,10, 12, 18, 20 i 21 w załączniku Nr 1, a równocześnie w załączniku Nr 2 wprowadza dyżur w każdą niedzielę, także w te niedziele, w które zgodnie z rozkładem pracują apteki. Organ nie wykazał na podstawie, jakich przesłanek dokonuje zobowiązania kilku aptek do świadczenia usług w niedzielę, a równocześnie zobowiązuje inne apteki do dyżurów. Rada Miasta nie wykazała, aby niezbędne było sprawowanie dyżuru w niedzielę przez więcej niż jedną aptekę. Brak jest również uzasadnienia, z którego wynikałoby spełnienie przesłanek a art. 94 ust 1 i 2 P.f do podwójnych dyżurów. Rada Miasta nie zachowała zasady proporcjonalności w podziale obowiązków godzin pracy na jednakowych zasadach, co w ocenie strony stanowi nierównomierne i niesprawiedliwe obciążenie obowiązkiem pracy aptek.

Skarżące podniosły, że Radzie Miasta przy ustalaniu harmonogramu umknęła przesłanka dostępności dla mieszkańców. Harmonogram dyżurów nie odzwierciedla warunku dostępności, a wręcz wprowadza nieuzasadnione zróżnicowanie sytuacji aptek funkcjonujących na terenie miasta, podczas gdy każda z nich znajduje się w takiej samej sytuacji ekonomicznej i organizacyjnej. Każda apteka zobowiązana jest do zapewnienia farmaceuty w porze nocnej, w niedziele i dni wolne, co prowadzi do poniesienia porównywalnych kosztów. Rada Miasta dokonała nierównego podziału obowiązków pracy aptek z naruszeniem realizacji zasady solidarnego uczestnictwa aptek na terenie miasta, co również naruszyło zasadę równości wobec prawa. W ocenie skarżących, powyższe spowodowane jest tylko i wyłącznie naruszeniem art. 94 P.f. w zakresie braku analizy i oceny dostępności poszczególnych aptek dla mieszkańców. Zdaniem strony skarżącej, apteki na terenie miasta Tarnobrzega winy pracować rotacyjnie - jedna apteka pełni dyżur raz na 21 dni, co umożliwi przestrzeganie Kodeksu pracy, a mieszkańcom zapewni równomierny rozkład dostępności do poszczególnych aptek.

Skarżące podały, że ustawodawca dając organom samorządowym kompetencję do określenia pracy aptek we wskazanych porach równocześnie wskazał na przesłankę, którą powinny się kierować - konieczność dostosowania do potrzeb ludności. Zobowiązał też organy do zasięgnięcia opinii wójtów. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały brak jest nawet szczątkowej opinii w tym przedmiocie, jak również stanowiska samorządu aptekarskiego. Uchwała de facto nie posiada uzasadnienia, a jedynie zawiera treść art. 94 P.f. Brak uzasadnienia wyklucza możliwość oceny czy spełniona zostały przesłanki do jej podjęcia, natomiast obowiązek sporządzenia takiego uzasadnienia wynika zdaniem skarżących wprost z art. 94 P.f. oraz z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, które nakazują organom jednostek samorządu terytorialnego zastosowanie przez analogię art. 107 § 3 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Tarnobrzega wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zdaniem skarżonego organu, zarzuty skarżących należy uznać za oczywiście bezzasadne. Skarżące nie wskazały żadnych argumentów, które przemawiałaby za uwzględnieniem ich żądania w postaci stwierdzenia nieważności w całości, a to ze względu na brak wykazania "istotnych" naruszeń prawa. Zdaniem organu, za takie z pewnością nie mogą być uznane naruszenia wskazane w skardze.

Rada Miasta Tarnobrzega podniosła, że w trakcie uchwalania zaskarżonej uchwały w żaden sposób nie naruszyła dyspozycji art. 94 ust 1 i 2 P.f. W zaskarżonej uchwale uwzględniono przesłanki dostosowania rozkładu godzin pracy aptek ogólnodostępnych dla potrzeb ludności. Harmonogram na 2019 r. sporządzono na podstawie dotychczasowej kolejności, z uwzględnieniem niezależnych od organu samorządu terytorialnego okoliczności, takich jak: zawieszenie prowadzenia działalności czy likwidacja niektórych aptek. Na ustalenie harmonogramu miały wpływ również dodatkowe dyżury niektórych aptek w 2018 r., wykonywane w wyniku niemożności pełnienia dyżuru przez wyznaczone na dany okres apteki. Prośby o objęcie dodatkowych dyżurów były kierowane również do skarżących, lecz spotykały się z odmową. Z racji dodatkowych dyżurów, apteki je pełniące, w harmonogramie na 2019 r. zostały obciążone proporcjonalnie mniejszą ilością dyżurów. Organ podał, że nie bez znaczenia pozostawały także lokalizacje aptek, co ma istotne znaczenie dla zaspokojenia potrzeb ludności.

Za niezasadne uznać należy zarzuty, że uchwała została wydana bez opinii Prezydenta Miasta i opinii Rady Aptekarskiej. W aktach sprawy znajduje się opinia Podkarpackiej Okręgowej Izby Aptekarskiej z dnia 21 listopada 2018 r. (L.dz.81/2018), w której wskazany organ nie wniósł uwag w sprawie rozkładu godzin pracy aptek ogólnodostępnych na terenie miasta Tarnobrzega. Uchwała posiadała również pozytywną opinię Prezydenta Miasta, w postaci aprobaty jej treści przed wniesieniem ją pod obrady. Co istotne, żaden przepis nie wskazuje jaką formę winna przyjąć opinia organu wykonawczego, zatem może być ona wyrażona również w formie ustnej, bądź w formie aprobaty przedstawionej pod głosowanie uchwały.

Organ zauważył, że skarżące uzasadniając swój interes prawny, wskazują przede wszystkim na aspekt finansowy i nadmierne obciążenie aptek skarżących. W tej kwestii organ wskazał na wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 maja 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 168/18, w którym Sąd ten stwierdził, że "każdy podmiot decydujący się na prowadzenie regulowanej działalności aptekarskiej, powinien mieć świadomość, że taką działalność należy prowadzić również zgodnie z przepisami prawa miejscowego, w tym uchwałami podejmowanymi na podstawie art. 94 ust. 2 P.f. Jednym z takich obowiązków może być obowiązek pełnienia dyżurów w porze nocnej lub w dni wolne od pracy. Z tego obowiązku nie mogą zwolnić szczególne warunki pracy konkretnej apteki, np. liczba zatrudnionych w niej osób lub kwestia osiąganego w takich porach pracy apteki wyniku ekonomicznego". Stąd konstatacja, że przywołane twierdzenia skarżących w tym aspekcie nie mogą uzasadniać uwzględnienia wniesionej skargi. Apteka [...] przy ul. [...] w Tarnobrzegu, należąca do skarżących jest jedyną działającą apteką w tym regionie miasta i dyżury tej apteki są zasadne i zabezpieczają dostęp do leków dla mieszkańców w jej obrębie.

Za nietrafiony należy uznać także zarzut skarżących, że zaskarżona uchwała nie zawierała uzasadnienia. Sporna uchwała posiada uzasadnienie, a z racji braku negatywnych opinii nie było potrzeby ich opisywania w uzasadnieniu. Nadto należy wskazać, że w aktach sprawy znajdują się również pisma kierowane do skarżących zawierające szczegółowe wyjaśnienie sposobu ustalenia harmonogramu dyżurów aptek, które zdaniem organu stanowią wyczerpującą odpowiedź na wątpliwości podnoszone przez skarżące.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne, jak stanowi art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." wspomniana kontrola administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6).

W myśl zaś art. 147 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W przypadku natomiast nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.).

Poza sporem w badanej sprawie jest stwierdzenie, że warunki formalne wniesienia skargi zostały skutecznie spełnione, bowiem jako oczywisty przedstawia się interes prawny skarżących, które prowadzą apteki ogólnodostępne na terenie miasta Tarnobrzega i uregulowania zawarte w zaskarżonej uchwale z uwagi na jej przedmiot dotyczą ich w sposób bezpośredni. Skuteczne zatem – pod względem formalnym - wniesienie skargi spowodowało w konsekwencji przeprowadzenie merytorycznej kontroli sądowej zaskarżonej uchwały, która z uwagi na to, że jest aktem zewnętrznym, zawierającym normy o charakterze abstrakcyjnym, generalnym stanowi akt prawa miejscowego.

Dokonując we wskazanym zakresie kontroli zaskarżonej uchwały Sąd stwierdził, że przy jej podjęciu nie naruszono przepisów regulujących procedurę jej podejmowania, a jej postanowienia i stanowiące jej integralną część załączniki nie naruszają prawa.

Materialnoprawną podstawę zakwestionowanej uchwały stanowi m.in. art. 94 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2019 r. poz. 499), którego ust. 1 stanowi, że rozkład godzin pracy aptek ogólnodostępnych powinien być dostosowany do potrzeb ludności i zapewniać dostępność świadczeń również w porze nocnej, w niedzielę, święta i inne dni wolne od pracy. Stosownie do ust. 2 tegoż przepisu rozkład godzin pracy aptek ogólnodostępnych na danym terenie określa, w drodze uchwały, rada powiatu, po zasięgnięciu opinii wójtów (burmistrzów, prezydentów miast) gmin z terenu powiatu i samorządu aptekarskiego. Rację ma organ wywodząc, że upoważniając radę powiatu do ustalenia rozkładu godzin pracy aptek ogólnodostępnych, ustawodawca przypisał temu rozkładowi nie jeden, a dwa podstawowe cele. Pierwszy z nich dotyczy zaspokajania zapotrzebowania ludności na leki w normalnych codziennych warunkach, drugi natomiast odnosi się do konieczności zapewnienia dostępności świadczeń również w porze nocnej, w niedziele, święta i inne dni wolne od pracy. W pierwszym wypadku kryterium rzeczywistych potrzeb ludności znajduje pełne uzasadnienie. Z kolei w drugim przypadku rozkład nie może pomijać sytuacji nadzwyczajnych, których częstotliwości występowania nie sposób przewidzieć. Ustalając rozkład pracy aptek, trzeba mieć na uwadze także przypadki szczególne, niezwiązane bezpośrednio z zaspokajaniem zwykłych codziennych potrzeb w zakresie zapotrzebowania na leki. W odniesieniu do nich brak jest możliwości zbadania zapotrzebowania na usługi farmaceutyczne, jako że nie można przewidzieć prawdopodobieństwa pojawienia się nagłej choroby czy zaistnienia innego zdarzenia zagrażającego zdrowiu lub życiu człowieka. Nie znajduje zatem do nich zastosowania kryterium istnienia lub nieistnienia "potrzeb ludności" jest to bowiem kryterium obiektywnie niemierzalne w tych sytuacjach. Należy również pamiętać, że rolą aptek jako placówek ochrony zdrowia publicznego jest świadczenie pełnego zakresu usług farmaceutycznych wymienionych w art. 86 P.f. Dyżury aptek, rozumiane jako świadczenie usług poza normalnym rozkładem godzin pracy również w porze nocnej, niedzielę, święta i inne dni wolne od pracy należy traktować jako realizację ustawowego obowiązku zapewnienia dostępności usług farmaceutycznych w wyjątkowych, nadzwyczajnych warunkach. Z uwagi na charakter i zakres pełnionych przez apteki usług można stwierdzić, że są one podmiotami pełniącymi pewnego rodzaju misję publiczną, z której wynikają określone obowiązki, w tym obowiązek dostępności. Nie sposób pominąć szczególnego unormowania zawartego w art. 96 ust. 3 P.f., według którego w przypadku nagłego zagrożenia życia farmaceuta posiadający prawo wykonywania zawodu, może wydać bez recepty lekarskiej produkt leczniczy zastrzeżony do wydawania na receptę w najmniejszym terapeutycznym opakowaniu, z wyłączeniem środków odurzających, substancji psychotropowych i prekursorów kategorii I. Natomiast zapewnienie dostępu społeczności lokalnej do świadczeń farmaceutycznych mieści się w pojęciu promocji i ochrony zdrowia, która zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.s.p., jest obowiązkiem każdego powiatu, jako jednostki samorządu terytorialnego. Z obowiązku tego nie mogą również zwolnić szczególne, indywidualne warunki pracy konkretnej apteki, np. liczba zatrudnionych w niej osób. Odpowiednia organizacja pracy w aptece, w tym zatrudnienie takiej liczby osób, która umożliwia świadczenie usług farmaceutycznych poprzez zaopatrywanie ludności w produkty lecznicze zgodnie z istniejącym zapotrzebowaniem, jest - w myśl art. 88 ust. 5 pkt 1 u.p.f. - obowiązkiem kierownika apteki (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 3 października 2006 r., III SA/Wr 185/06, OwSS 2007, nr 1, poz. 13). Przyjęcie odpowiednich rozwiązań, zapewniających właściwą realizację ustawowych obowiązków, jest nadto nieodzownym warunkiem prowadzenia działalności gospodarczej w sposób zgodny z prawem (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 27 czerwca 2018 r. sygn. akt IV SA/Wr 91/18 dostępny na str. cbosa).

Wbrew twierdzeniom skarżących, zaskarżona uchwała została podjęta po zasięgnięciu wymaganej tym przepisem opinii organów samorządu zawodowego. Podkarpacka Okręgowa Izba Aptekarska w piśmie z dnia 21 listopada 2018 r. stwierdziła, że nie wnosi uwag w sprawie rozkładu godzin pracy aptek ogólnodostępnych na terenie miasta Tarnobrzega na 2019 r.

Zgodnie z wyżej powołanym art. 94 ust. 2 P.f., rozkład godzin pracy aptek ogólnodostępnych na danym terenie określa, w drodze uchwały, rada powiatu, po zasięgnięciu opinii wójtów (burmistrzów, prezydentów miast). W niniejszej sprawie zachodzi sytuacja, że Prezydent Miasta Tarnobrzega jest równocześnie starostą powiatu grodzkiego. Taka konfiguracja powodowałby, że organ samorządu opiniowałaby uchwałę, którą sam opracował. Dlatego też opiniowanie przygotowanej uchwały znosi się ze względu na szczególną funkcję Prezydenta Miasta Tarnobrzega. Zatem brak opinii, czy wyrażenie jej w formie pośredniej poprzez przygotowanie projektu uchwały pod obrady rady spełnia kryterium opiniowania z art. 94 ust. 2 P.f.

Wskazać należy, że powyższe opinie nie mają mocy wiążącej, lecz mają jedynie walor doradczy. Natomiast Sąd nie może i nie jest w stanie ocenić merytorycznej jakości postępowania opiniodawczego prowadzonego z organami samorządu gminnego i zawodowego. Przedmiotem oceny jest jedynie sprawdzenie, czy nastąpiło formalne wypełnienie przez radę powiatu procedury opiniodawczej. Temu obowiązkowi organ zadośćuczynił. Ustawodawca obowiązku konsultacji nie obwarował formą uzgodnienia lub zatwierdzenia, ani też jak słusznie wskazał organ nie określił w jakiej formie ma być wyrażona opinia. Procedura ta nie przewiduje, aby uchwałodawca zwracał się o opinię do przedsiębiorców i farmaceutów.

Wbrew twierdzeniom skarżących nie doszło do naruszenia przepisu art. 107 § 3 K.p.a., gdyż ten nie ma nawet odpowiedniego zastosowania do uzasadnień sporządzanych do uchwał. Ustawodawca nie nałożył w przypadku kontrolowanej uchwały obligatoryjnego sporządzania uzasadnienia. Zgodzić należy się ze skarżącymi, że uzasadnienie jest lakoniczne, ale nie jest to istotne naruszenie, które skutkowałoby nieważnością zaskarżonej uchwały. Ważnym elementem jest pozytywna opinia samorządu farmaceutycznego wyrażona, co do projektu uchwały, a zaskarżona uchwała nie została podjęta z pominięciem tej opinii, co wymagałoby przedstawienia argumentów w uzasadnieniu. Zatem zwięzłość uzasadnienia uchwały, w konfrontacji z prawidłowo zastosowanymi przez Radę przepisami art. 94 ust. 1 i ust. 2 P.f. nie mogło mieć istotnego wpływu na byt prawny kwestionowanej uchwały i dlatego zarzuty skargi w tym zakresie nie okazały się skuteczne.

Nie można też uzasadniać wadliwości uchwały, że poprzez zawartą w niej regulację nałożono na właścicieli aptek wymóg, by dobrowolnie zgadzali się na generowanie strat. Prowadzenie działalności gospodarczej w formie aptek jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem podmiotów gospodarczych, które podejmując się jej prowadzenia i z oczywistych względów kierując się rachunkiem ekonomicznym muszą uwzględniać specyfikę tej działalności i brać pod uwagę dodatkowe obciążenia, jakie się z nią wiążą. Odwoływanie się do kryterium ekonomicznego wykracza poza ocenę legalności, stanowiącą kryterium kontroli sądowej (por. wyrok NSA z 14.12.2018 r. sygn. akt II GSK 1789/18 dostępny na str. cbosa).

Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił jako niezasadną.