Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 768/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2008-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowe
Powołane przepisy: article: art, 60 i art. 161 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 października 2008r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Gminy z dnia"[...]"., nr "[...]" w przedmiocie wyrażenia zgody na udzielenie bonifikat przy bezprzetargowej sprzedaży lokali mieszkalnych postanawia umorzyć postępowanie sądowe


UZASADNIENIE

W dniu "[...]" Rada Gminy podjęła uchwałę Nr "[...]"

w sprawie wyrażenia zgody na udzielenie bonifikat przy bezprzetargowej sprzedaży lokali mieszkalnych. Jako podstawę działania organ wskazał art. 68 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia

21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603

ze zm.).

W dniu 28 sierpnia 2008r. Wojewoda reprezentowany przez radcę prawnego E. S., na podstawie art. 93 ustawy o samorządzie gminnym, zaskarżył powyższą uchwałę

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, iż przedmiotowa uchwałą Rada Gminy wyraziła zgodę na udzielanie bonifikat przy bezprzetargowej sprzedaży lokali mieszkalnych w wysokości 50 % ceny lokalu przy jednorazowej wpłacie w przypadku zakupu jednego lokalu (§ 1 ust 1 lit a uchwały) oraz 5% ceny lokalu przy płatności

w formie ratalnej, za każdy rok skrócenia 10 - letniego okresu spłaty (§ 1 ust. 1 lit b uchwały). Organ stanowiący Gminy wyraził ponadto zgodę na udzielenie dodatkowej bonifikaty w wysokości 30% ceny ustalonej przy zastosowaniu powyżej przytoczonych zasad w przypadku, w którym następuje równoczesne zbycie wszystkich lokali znajdujących się w budynku mieszkalnym (§ 1 ust 2 uchwały). Ponadto w § 4 uchwały określono termin jej wejścia w życie w sposób wskazany wart. 4 ust. 1 ustawy

z dnia 20 lipca 2000r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2007, Nr 68, poz. 449), tj. po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia

w Dzienniku Urzędowym Województwa Warmińsko-Mazurskiego.

Organ nadzorczy podniósł, iż przedmiotowa uchwała nie jest aktem normatywnym

w rozumieniu wskazanego art. 4 ust. 1 ustawy, gdyż nie jest aktem prawa miejscowego wymienionym w art. 40 ust.1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym. Ponadto żaden przepis obowiązującego prawa nie zawiera upoważnienia do stanowienia przez gminę aktów prawa miejscowego w zakresie regulacji niniejszej uchwały. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym do właściwości rady gminy należą wszystkie sprawy pozostające w zakresie działania gminy, o ile ustawy nie stanowią inaczej, a ust. 2 pkt 9 lit. a tego przepisu, że do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących określenia zasad nabycia, zbycia i obciążania nieruchomości gruntowych oraz ich wydzierżawiania lub najmu na okres dłuższy niż 3 lata, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Konkretyzację powyższej zasady stanowi art. 68 ust. 1 ustawy

o gospodarce nieruchomościami, który upoważnia właściwy organ za zgodą wojewody albo rady lub sejmiku do udzielania bonifikaty od ceny ustalonej wart. 67 ust. 3 tej ustawy, jeżeli nieruchomość jest sprzedawana na cele określone w tym przepisie. W przypadku nieruchomości wchodzących w skład gminnego zasobu nieruchomości decyzja

o udzieleniu bonifikaty należeć będzie każdorazowo do organu wykonawczego - to jest wójta, burmistrza, prezydenta miasta, a radzie gminy służy jedynie uprawnienie

do wyrażania zgody bądź odmowy wyrażenia zgody na udzielenie bonifikaty na sprzedaż konkretnie wskazanej nieruchomości indywidualnie określonemu podmiotowi. Artykuł

68 ust. 1 stanowi bowiem, iż właściwy organ może udzielić bonifikaty, za zgodą odpowiednio wojewody, rady lub sejmiku, a nie iż udziela bonifikat w wysokości określonej przez wojewodę, radę lub sejmik. W związku z powyższym należy uznać,

iż art. 68 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie daje podstaw do wydawania aktu

o charakterze generalnym, odnoszącym się do ogólnie określonego kręgu podmiotów, niesprecyzowanych nieruchomości, przed ustaleniem ceny w sposób określony

w art. 67 tej ustawy. Dlatego też Rada Gminy, wyrażając zgodę na udzielenie bonifikat w formie aktu o charakterze generalnym, przekroczyła swoje kompetencje wynikające z powołanego powyżej art. 68 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który wymaga, aby zgoda na udzielenie bonifikaty wyrażana była indywidualnie w każdym przypadku zbycia nieruchomości połączonego z udzieleniem bonifikaty. Stanowisko takie zajął też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, w wyroku z dnia 20 czerwca 2007r., sygn. akt II SA/Go 340/2007. Dodatkowo Wojewoda wskazał,

że ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. 2007, Nr 173, poz. 1218) powołany powyżej art. 68 ustawy o gospodarce nieruchomościami został uzupełniony między innymi o ustęp 3a, którym właściwe organy zostały upoważnione do wyrażenia zgody odnoszącej się do więcej niż jednej nieruchomości, jednakże w ocenie organu nadzoru norma ta nie stanowi upoważnienia do wydania aktu o charakterze generalnym, odnoszącym się do ogólnie określonego kręgu podmiotów. Zgoda dotycząca więcej

niż jednej nieruchomości nadal musi odnosić się każdorazowo do konkretnych nieruchomości i ich nabywców. Pogląd taki znajduje oparcie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 czerwca 2008r., sygn. akt III SA/Po 258/08. Ponadto Wojewoda zaznaczył, iż ponieważ uchwała "[...]" Rady Gminy z dnia "[...]" nie jest aktem prawa miejscowego, nie ma zatem podstaw do określenia trybu jej wejścia w życie przy zastosowanie zasad wynikających z art. 4 ust. 1 oraz art. 5 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. Tym samym Rada Gminy regulując wskazaną materię w sposób powyższy rażąco naruszyła art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 4 ust. 1 o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych.

W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Gminy wniósł

o oddalenie skargi. Podał, że Rada Gminy stosownie do art. 54 § 3 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sadami administracyjnymi uznała w całości zarzuty skargi

za zasadne i w dniu "[...]" uchyliła zaskarżony akt prawny uchwałą

Nr"[...]".

W związku z powyższym, pismem procesowym z dnia 6 października b.r. pełnomocnik Wojewody cofnął skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie Rada Gminy Lubomino uznała zasadność skargi

i wyeliminowała z obrotu prawnego zaskarżoną uchwałę. W następstwie tego strona skarżąca cofnęła skargę.

Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.

Zgodnie z art. 60 wskazanej ustawy skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie wniesionej do sądu skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadminstracyjnego i stanowi ono urzeczywistnienie zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem tego postępowania w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych

(por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, s. 159). Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W rozpoznawanej sprawie, Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek kwalifikujących cofnięcie skargi jako niedopuszczalne, a tym samym związany cofnięciem skargi, postępowanie sądowe postanowił umorzyć.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.