Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1412/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 a
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 83 b ust. 1, art. 123
journal: Dz.U. 2015 poz 121
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia WSA Marek Kraus (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Claudia Kozłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 8 lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną decyzją z dnia 8 lipca 2016 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych – dalej jako "ZUS", działając na podstawie art. 61a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 – dalej jako "k.p.a.") oraz art. 83b ust. 1 i art. 123 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 963 – dalej jako "u.s.u.s.") po rozpatrzeniu wniosku E. K. – dalej jako "Skarżący" o umorzenie należności z tytułu składek na podstawie przepisów ustawy z dnia 9 listopada 2012 r. o umorzeniu należności powstałych z tytułu nieopłaconych składek przez osoby prowadzące pozarolniczą działalność (Dz. U. z 2012 r., poz. 1551), odmówił wszczęcia postępowania.

2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

W dniu 20 maja 2016 r. Skarżący wystąpił do ZUS z wnioskiem o umorzenie zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenie emerytalne, rentowe i wypadkowe na podstawie przepisów ustawy z dnia 9 listopada 2012 r. o umorzeniu należności powstałych z tytułu nieopłaconych składek przez osoby prowadzące pozarolniczą działalność (Dz. U. z 2012 r., poz. 1551) za okres objęty niniejszą ustawą.

3. Decyzją z dnia 8 lipca 2016 r. ZUS odmówił wszczęcia postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu ZUS, powołując treść art. 1 ust. 1, ust. 5 i ust. 6 ustawy z dnia 9 listopada 2012 r. o umorzeniu należności powstałych z tytułu nieopłaconych składek przez osoby prowadzące pozarolniczą działalność stwierdził, że o umorzenie należności z tytułu składek może ubiegać się osoba, której ZUS wydał decyzję o wysokości zadłużenia z tytułu składek na obowiązkowe ubezpieczenie społeczne.

Organ wskazał, że do dnia złożenia wniosku Skarżącego o umorzenie należności, tj. do dnia 20 maja 2016 r. ZUS nie wydał takiej decyzji.

ZUS wyjaśnił ponadto, że w dniu 16 stycznia 2013 r. Skarżący złożył wniosek o umorzenie należności z tytułu składek na podstawie ustawy z dnia 9 listopada 2012 r., mimo że nie posiadał należności podlegających umorzeniu na podstawie tej ustawy abolicyjnej. Z uwagi na powyższe ZUS w dniu 27 lutego 2013 r. wydał decyzję [...] umarzającą postępowanie administracyjne ze względu na jego bezprzedmiotowość.

W wyniku rozpatrzenia wniesionego odwołania Sąd Okręgowy uznał się niewłaściwym i przekazał sprawę do rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 10 września 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez ZUS. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy ZUS decyzją [...] odmówił umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. Zdaniem organu, zaległości z tytułu nieopłaconych składek dotyczą osoby współpracującej i pracowników.

W dniu 27 stycznia 2014 r. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji do Sądu Okręgowego [...] Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Wyrokiem z dnia 26 maja 2014 r. Sąd Okręgowy oddalił odwołanie Skarżącego. W wyniku rozpoznania wniesionej apelacji, Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 12 lutego 2015 r. oddalił apelację, zatem decyzja z dnia 27 grudnia 2013 r. uprawomocniła się z dniem 12 lutego 2015 r.

Mając powyższe na względzie ZUS stwierdził, że na dzień 20 maja 2016 r. brak podstaw do złożenia wniosku o umorzenie należności na podstawie ustawy z dnia 9 listopada 2012 r., zatem zgodnie z art. 61a k.p.a. konieczne jest wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie.

Organ wyjaśnił, że od niniejszej decyzji przysługuje Skarżącemu odwołanie do Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji.

4. W odwołaniu od decyzji z dnia 8 lipca 2016 r. skierowanym do Sądu Okręgowego [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Skarżący zarzucił, że ZUS błędnie przyjął, że syn Skarżącego jako uczeń zawodu jest osobą współpracującą podlegającą obowiązkowi uiszczenia składek. W ocenie Skarżącego naliczanie składek wstecz za ucznia zawodu jest bezprawne. Skarżący zarzucił, że ZUS nie uwzględnił wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 września 2013 r. oraz z dnia 21 lipca 2015 r.

5. W odpowiedzi na odwołanie, ZUS wniósł o jego oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

6. Sąd Okręgowy [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z dnia 27 września 2016 r. sygn. akt [...] stwierdził swoją niewłaściwość i sprawę przekazał zgodnie z właściwością do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku.

7. W piśmie procesowym z dnia 7 grudnia 2016 r. Skarżący podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i stwierdził, że uczeń zawodu nie jest osobą współpracującą podlegającą oskładkowaniu. Zdaniem Skarżącego ZUS, uznając jego syna z dniem ukończenia 16 roku życia za osobę współpracującą, mimo uczęszczania do szkoły zawodowej, naruszył art. 8 ust. 11 u.s.u.s. i bezzasadnie odebrał matce zasiłek rodzinny. W ocenie Skarżącego, w chwili przejścia na emeryturę Skarżący uregulował za siebie, syna oraz pracowników wszystkie należności wobec ZUS. Natomiast ZUS decyzję o oskładkowaniu syna podjął miesiąc po zakończeniu prowadzenia przez Skarżącego działalności gospodarczej, dlatego Skarżący złożył wniosek o umorzenie zaległości w oparciu o ustawę abolicyjną. Zdaniem Skarżącego ZUS nie wykonał prawomocnych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 września 2013 r. oraz z dnia 21 lipca 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

8.1. Skarga nie jest zasadna.

8.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

8.3 Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296) orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

W konsekwencji wszystkie wymienione jednostki muszą liczyć się z wydanym orzeczeniem, nie mogą go ani zmieniać, ani podejmować działań nie uwzględniających faktu jego wydania (tak: "Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego. Część pierwsza – postępowanie rozpoznawcze" pod red. T. Erecińskiego, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1999, s. 595).

Mając na uwadze powołaną regulację należy stwierdzić, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie związany jest prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 27 września 2016 r. sygn. akt VIII [...], którym Sąd Okręgowy stwierdził swoją niewłaściwość i sprawę przekazał do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku.

W sytuacji związania Sądu treścią prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w sprawie sygn. akt [...], szczególnej staranności wymaga dokonanie oceny stanu sprawy z uwzględnieniem zasady art. 134 § 2 p.p.s.a. – Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść Skarżącego. Chronologia czynności procesowych w sprawie uzasadnia uznanie, że złożone przez Skarżącego odwołanie wywiera skutek skargi skierowanej do sądu administracyjnego z uwagi na działanie skarżącego w zaufaniu do organów.

Należy zaznaczyć, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 61a) § 1 k.p.a. zgodnie z którym w sytuacji, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Ponadto zgodnie z art. 83b ust. 1 u.s.u.s., jeżeli przepisy k.p.a. przewidują wydanie postanowienia kończącego postępowanie w sprawie Zakład w tych przypadkach wydaje decyzję.

Jednocześnie należy podkreślić, że brak jest podstawy prawnej pozwalającej na stwierdzenie, że w sprawach dotyczących odmowy wszczęcia postepowania z wniosku o umorzenie należności na podstawie ustawy z dnia 9 listopada 2012 r. o umorzeniu należności powstałych z tytułu nieopłaconych składek przez osoby prowadzące działalność ( Dz. U. z 2012 r., poz. 1551 ) dalej w skrócie ,,ustawa abolicyjna ‘’ przysługuje środek zaskarżenia w trybie instancyjnym w postaci odwołania bądź wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.

W związku z powyższym Sąd mając na uwadze związanie prawomocnym rozstrzygnięciem Sądu Okręgowego z dnia 27 września 2016 r. sygn. akt [...], wynikające z art. 365 § 1 k.p.c. jak i zasadę niedziałania na niekorzyść strony wynikającą z art. 134 § 2 p.p.s.a. uznał za zasadne rozpatrzeć złożony środek zaskarżenia od decyzji ZUS w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania jako skargę na decyzję.

Jak już wyżej zostało wskazane w niniejszej sprawie przedmiotem rozpoznania jest decyzja Zakładu wydana na podstawie art. 61a k.p.a., który odmówił wszczęcia postępowania w związku z ponownym wnioskiem Skarżącego o umorzenie należności z tytułu składek w oparciu o przepisy ustawy abolicyjnej.

W orzecznictwie przyjmuje się, że z treści art. 61a § 1 k.p.a. wynika, że ustawodawca wprowadził w tej regulacji dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania.

Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną.

Drugą przesłanką jest zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie. Jeżeli na skutek odmowy wszczęcia postępowania, organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, to należy przyjąć, że w postanowieniu wydanym w trybie 61a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania.

Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, po zbadaniu kontekstu sprawy. Przepis 61a § 1 k.p.a. wskazując na przyczyny stanowiące podstawę odmowy wszczęcia postępowania, posługuje się klauzulą generalną innych uzasadnionych przyczyn, do których należy np. żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1087/11 ). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 24 lutego 2015 r. w sprawie sygn. akt I SA/Wa 3086/14, wyraził pogląd, że żądanie wydania decyzji, w sprawie już rozstrzygniętej ostateczną decyzją, która pozostaje w obrocie prawnym, czyli w okolicznościach określonych w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., powinno skutkować odmową wszczęcia postępowania nieważnościowego na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a.

Jak wynika z treści art. 1 ust 4 oraz art. 2 ust. 2 ustawy abolicyjnej, wnioski o umorzenie należności w oparciu o przepisy tej ustawy można było składać w ciągu 24 miesięcy od dnia wejścia jej w życie. Ustawa weszła w życie z dniem 15 stycznia 2013 roku, a zatem stosowne wnioski na podstawie przepisów ustawy abolicyjnej mogły być składane do dnia 15 stycznia 2015 roku. Tylko złożenie wniosku w tym terminie uprawniało organy administracyjne do ich rozpoznania na podstawie przepisów przywołanego aktu prawnego.

Ponadto zgodnie z art. 1 ust. 5 ustawy abolicyjnej jeżeli decyzję o podleganiu obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym lub decyzję o wysokości zadłużenia z tytułu składek na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne, o których mowa w ust. 1, Zakład Ubezpieczeń Społecznych wyda po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, wniosek o umorzenie można złożyć w terminie 12 miesięcy od dnia uprawomocnienia się tej decyzji, chyba że termin określony w ust. 4 jest dłuższy.

W związku z powołaną regulacją należy przyjąć, że wystąpienie z wnioskiem o umorzenie należności z tytułu składek na podstawie przepisów ustawy abolicyjnej, w sytuacji gdy upłynął już wynikający z ustawy termin do ich złożenia, a jednocześnie nie została wydana decyzja, o której mowa w powołanym art. 1 ust. 5 ustawy obligowało organ administracyjny do odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie wniosku o umorzenie należności z tytułu składek na podstawie przepisów ustawy abolicyjnej.

Ustawa abolicyjna należała bowiem do tzw. ustaw incydentalnych, o ustalonym czasowo zakresie obowiązywania, wyznaczonym przez przepisy określające datę składania wniosków o umorzenie należności. Obowiązywała ona zatem przez okres 24 miesięcy od daty jej ogłoszenia. Innymi słowy, rozpatrzenie wniosku o umorzenie w oparciu o przepisy tej ustawy byłoby możliwe, gdy wniosek wpłynął w terminie do 15 stycznia 2015 roku, względnie w terminie 12 miesięcy od dnia uprawomocnienia się decyzji, o której mowa w art. 1 ust. 5 ustawy abolicyjnej.

W przypadku wniosków złożonych po tej dacie, organ administracyjny nie jest władny merytorycznie odnieść się do złożonego wniosku. Skoro termin do złożenia stosownego wniosku już upłynął, to tym samym jego rozpoznanie w oparciu o przepisy ustawy abolicyjnej nie jest możliwe i dopuszczalne. W konsekwencji uzasadniało to odmowę wszczęcia postępowania.

Ponadto należy podkreślić, że sprawa z wniosku Skarżącego o umorzenie należności w oparciu o przepisy ustawy abolicyjnej została już prawomocnie rozstrzygnięta, a wniosek Skarżącego został rozpatrzony odmownie.

Bowiem wnioskiem z dnia 16 stycznia 2013 r. złożonym w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Skarżący wystąpił o umorzenie nieopłaconych należności za okres od 1 stycznia 1999 r. do 31 marca 2006 r., wskazując jako podstawę prawną ustawę abolicyjną.

Decyzją z dnia 27 lutego 2013 r. Zakład uznał wniosek za bezprzedmiotowy i umorzył postępowanie w sprawie. Od powyższej decyzji Skarżący wniósł odwołanie do Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń.

Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2013 r. (sygn. akt [...]) Sąd Okręgowy uznał się niewłaściwym do rozpoznania sprawy i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku.

Wyrokiem z dnia 10 września 2013 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 831/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Zakładu z dnia 27 lutego 2013 r. w przedmiocie umorzenia postępowania.

W następstwie ponownego rozpoznania sprawy, Zakład decyzją z dnia 27 grudnia 2013 r. odmówił Skarżącemu umorzenia należności z tytułu składek. Odwołanie od tej decyzji zostało oddalone wyrokiem Sądu Okręgowego [...] Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 26 maja 2014 r. (sygn. akt [...]). Powyższy wyrok stał się prawomocny z dniem 12 lutego 2015 r. wobec oddalenia apelacji Skarżącego przez Sąd Apelacyjny w sprawie o sygn. akt III [...].

Mając na uwadze wskazane powyżej okoliczności tj. fakt prawomocnego rozstrzygnięcia wniosku Skarżącego o umorzenie należności w oparciu o przepisy ustawy abolicyjnej jak i ponownego złożenia wniosku z dnia 20 maja 2016 r. o umorzenie należności w oparciu o przepisy ustawy abolicyjnej po upływie terminu określonego w art. art. 1 ust 4 u.s.u.s. organ prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania.

Należy zaznaczyć, że odmowa wszczęcia postępowania przez Zakład decyzją z dnia 8 lipca 2016 r. o umorzenie należności na podstawie przepisów ustawy abolicyjnej nie przekreśla prawa Skarżącego do złożenia stosownego wniosku o umorzenie należności z tytułu składek, ale może to uczynić wyłącznie w oparciu o przepisy obowiązującej ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2016 r., poz. 936).

Dodać również należy, że strona skarżąca wywodzi z treści wyroków zapadłych przed tutejszym sądem administracyjnym nieprawidłowe wnioski co do tego, że wyroki te nie zostały wykonane.

Zauważyć należy, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia z dnia 10 września 2013 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 831/13 skutkował uchyleniem zaskarżonej decyzji z tej przyczyny, że organ nieprawidłowo ocenił treść pisma Skarżącego nazwanego przez niego "odwołaniem" i w konsekwencji nie rozpoznał wniosku zgodnie z treścią art. 83 ust. 4 u.s.u.s. W związku z błędnym rozstrzygnięciem sąd administracyjny nakazał ponowne rozpoznanie i ocenę złożonego przez stronę wniosku, co zresztą zostało uczynione i skutkowało wydaniem przez Zakład decyzji z dnia 27 grudnia 2013 r. odmawiającej Skarżącemu umorzenia należności z tytułu składek. W wyroku tym – co wymaga podkreślenia - nie przesądzono natomiast o zasadności samego wniosku strony co do żądania umorzenia należności na podstawie ustawy abolicyjnej.

Dodania wymaga, że zawarte w wyroku stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu stanowiło konsekwencję obowiązku, jaki spoczywał na sądzie administracyjnym zgodnie z treścią art. 152 p.p.s.a. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu obowiązującym w dacie wydawania wyroku przez sąd administracyjny, w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Przepis ten nakładał zatem na sąd obowiązek wskazania, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, albowiem w punkcie pierwszym orzeczenia sąd uchylił zaskarżony akt uznając, że ta konkretna decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Stwierdzenie o niewykonalności zasadzonej decyzji nie oznaczało jednak – jak zdaje się to wywodzić Skarżący, że należności z tytułu składek należało umorzyć oraz, że nigdy nie mogą one być egzekwowane. Stwierdzenie o niewykonalności decyzji oznaczało jedynie i wyłącznie brak możliwości wykonania tej decyzji, która została zaskarżona, a nie każdego rozstrzygnięcia, które zostało następnie wydane w związku ze złożonym przez stronę wnioskiem.

Taki sam skutek miało rozstrzygnięcie o niewykonalności zaskarżonego, uchylonego postanowienia, zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 lipca 2015 r., o sygn. akt I SA/Gd 236/15. Odnosiło się ono wyłącznie do braku możliwości wykonania postanowienia odmawiającego zawieszenia postępowania, natomiast nie skutkowało zakazem prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec Skarżącego.

Dodania wymaga, że wyrok z dnia 21 lipca 2015 skutkował uchyleniem postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego z tej przyczyny, że Dyrektor Izby Skarbowej wydając zaskarżone postanowienie nie zbadał tego, czy decyzja z dnia 27 grudnia 2013 r. była decyzją prawomocną w dacie złożenia wniosku o zawieszenie postępowania i w dacie orzekania przez organy w przedmiocie odmowy zawieszenia. Zbadanie tej okoliczności, w ocenie sądu administracyjnego wydającego wyrok, miało istotne znacznie dla oceny zasadności wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, w świetle art. 1 ust. 14 ustawy abolicyjnej. Sąd w przywołanym wyroku w żadnym przypadku nie orzekał jednak o niedopuszczalności prowadzonej egzekucji i o niezasadności egzekwowania należnych składek.

8.4. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.