Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 397/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, art. 61 par. 4, art. 184, art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. Sp. z o.o. w R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. z dnia 8 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 1474/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. Sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. postanowieniem z dnia 8 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 1474/15 odmówił G. Sp. z o.o. w R. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] sierpnia 2015 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatacie poza kasynem gry.

Po wniesieniu skargi na ww. decyzję pełnomocnik Spółki z o.o. G. (dalej: spółka, skarżąca) wnioskiem z dnia [...] października 2015 r. uzupełnionym pismem z dnia 29 stycznia 2016 r. zwrócił się o wstrzymanie wykonania decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W uzasadnieniu zakwestionował nałożenie na Spółkę kary w wysokości 12 000 zł i stwierdził, że jej egzekwowanie naraża Skarb Państwa na odpowiedzialność odszkodowawczą z tytułu szkód, jakie podmioty gospodarcze poniosły na skutek decyzji organów administracji wydanych z naruszeniem prawa unijnego.

Ponadto pełnomocnik spółki podkreślił, że zapłata kary może też w znaczący sposób nadwyrężyć kondycję finansową Spółki a nawet narazić na utratę płynności, gdyż za ubiegły rok odnotowała ujemny bilans finansowy, co spowodowało wstrzymanie wymagalnych zobowiązań wobec kontrahentów.

Spółka do wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej oraz toczącego się w jej sprawie postępowania w zakresie przyznania prawa pomocy przedstawiła wyciąg z rachunku bankowego Spółki za okres od 4 do 31 sierpnia 2015 r. z saldem końcowym 174 zł, rachunek zysków i strat wykazujący na dzień 31 lipca 2015 r., tj. za ostatni rok obrotowy, stratę w wysokości 33 064 zł (przedostatni rok obrotowy, wg zawartego w tym rachunku porównania, zakończył się dla Spółki "na plusie" kwotą 2936 zł) oraz oświadczenia jej Prezesa z dnia 26 października 2015 r., wg którego zobowiązania Spółki wobec Izb Celnych z tytułu nałożonych kar opiewają na łączną kwotę 194 tys. zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uznał, że twierdzenia spółki dotyczące jej kondycji finansowej, utraty płynności czy związanego z ujemnym bilansem finansowym za ostatni rok obrotowy okresowego wstrzymania płatności zobowiązań wobec kontrahentów mają charakter zbyt ogólnikowy bowiem spółka w żaden sposób nie uprawdopodobniła ryzyka ich wystąpienia oraz nie wykazała, że nastąpiła sytuacja w której spółka zaprzestała regulowania swoich zobowiązań.

Ponadto Sąd I instancji podkreślił, że z załączonego do wniosku rachunku zysków i strat wykazującego na dzień 31 lipca 2015 r. stratę w wysokości 33 064 zł oraz wyciągu z rachunku bankowego za okres od 4 do 31 sierpnia 2015 r. nie wynika iż skarżąca miałaby ponieść ryzyko wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż nie dotyczą one okresu bezpośrednio poprzedzającego złożenie wniosku. Również, jak podkreślił Sąd przedłożone w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy deklaracje rozliczeniowe podatku od towarów i usług wykazały jako podstawę opodatkowania za sierpień, wrzesień i październik 2015 r. stosunkowo znaczne kwoty 29 462, 33 313 i 44 580 zł.

Sąd I instancji z pozostałych informacji i dokumentów pozyskanych dla potrzeb rozpoznania przyznania prawa pomocy, które w efekcie nie zostało spółce przyznane wywiódł również, że w toku tego postępowania, Spółka nieprzerwanie prowadzi działalność gospodarczą i osiąga dochody, współpracując z 8 podmiotami gospodarczymi. Wyciągi z rachunku bankowego za okres od 4 sierpnia do 30 listopada 2015 r. potwierdziły bieżące regulowanie przez Spółkę wszystkich obciążających ją płatności, w tym za usługi telekomunikacyjne, księgowe (615 zł/m-c), za dzierżawę urządzeń (1500 zł/m-c), za obsługę prawną (1200 zł/m-c) i z umowy leasingu (1880 zł/m-c). Ponadto Sąd zauważył, że prezes zarządu dokonywał systematycznych wpłat na rachunek spółki.

Spółka w zażaleniu na powyższe postanowienie wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 w zw. z art. 163 § 2 p.p.s.a. gdyż po stronie skarżącej w sposób jednoznaczny wykazano, iż wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci powstania znacznych strat finansowych w prowadzonej działalności handlowej, a nawet konieczności jej zakończenia przez skarżącą.

W ślad za zażaleniem spółka, do pisma z dnia 16 lutego 2016 r. dołączyła wydruk z rachunku bankowego za miesiąc styczeń i luty 2016 r., postanowienie o wszczęciu egzekucji z rachunku bankowego spółki, postanowienie o egzekucji wobec skarżącej oraz bilans spółki za rok 2014 i 2015.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ocenił wniosek skarżącego, stwierdzając, że nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W rozpatrywanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł.

Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ponieważ dokumenty załączone przez spółkę do wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej nie przedstawiały jej aktualnej sytuacji finansowej.

Jak trafnie uznał Sąd I instancji, w aktach niniejszej sprawy nie było dokumentów, które uprawdopodabniałyby oświadczenie zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej, że wykonanie tej decyzji (tj. uiszczenie kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł) przed rozpoznaniem skargi doprowadzi do utraty płynności finansowej spółki. Strona wnioskująca o zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie przedstawiła dokumentów obrazujących jej aktualną kondycję finansową od sierpnia do października 2015 r. Wniosek spółki o zastosowanie ochrony tymczasowej złożony został 27 października 2015 r. dlatego też bez tego rodzaju dokumentacji Sąd I instancji nie mógł rzetelnie ocenić, czy w kontekście aktualnej sytuacji finansowej strony wykonanie zaskarżonej decyzji organu - nawet przy uwzględnieniu obowiązku poniesienia tego rodzaju kar nałożonych na spółkę w innych postępowaniach - może doprowadzić do wyrządzenia jej szkody, która byłaby znaczna lub mogłaby spowodować skutki, które byłyby nieodwracalne.

Ponadto należy wyjaśnić, że sama strata wykazana w dołączonym do wniosku rachunku zysków i strat sporządzonym na dzień 31 lipca 2015 r., w wysokości 33 064 zł poniesiona na dzień 31 lipca 2015 r. nie świadczy jeszcze o złej sytuacji finansowej bowiem strata powstaje wskutek wystąpienia nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Zatem powstanie w jednym roku rozliczeniowym straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej.

Również, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, z dokumentów dołączonych do wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wynika, by spółka posiadała złą kondycję finansową, bowiem w deklaracjach CIT-8 za miesiąc sierpień, wrzesień i październik 2015 r. wykazane były wysokie kwoty podstawy opodatkowania podatkiem VAT (odpowiednio w kwotach 29 462, 33 313 i 44 580 zł).

Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega, że do pisma z dnia 16 lutego 2016 r. - w ślad za zażaleniem - zostały dołączone dokumenty w postaci: wydruku z rachunku bankowego za miesiąc styczeń i luty 2016 r., postanowienie o wszczęciu egzekucji z rachunku bankowego spółki, postanowienie o egzekucji wobec skarżącego oraz bilans spółki za rok 2014 i 2015. Okoliczność ta nie ma jednak znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny na obecnym etapie postępowania nie rozpatruje ponownie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, ale bada zgodność z prawem działania Sądu pierwszej instancji, a więc rozstrzyga na podstawie stanu, jaki istniał w dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Natomiast oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie uniemożliwia ponowienia wniosku w razie zmiany okoliczności, co wynika z treści art. 61 § 4 p.p.s.a.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie

PM