Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 320/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 40 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.) Protokolant Referent – stażysta Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2011 r. sprawy ze skargi W.W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zapłaty skapitalizowanych odsetek za opóźnienie w wypłacaniu równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

W.W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji [...] listopada 2010 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2010 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zapłaty skapitalizowanych odsetek za opóźnienie w wypłacaniu równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu skarżący m.in. zarzucił organom obu instancji, iż pominęły one w postępowaniu jego pełnomocnika adw. P.Z., ustanowionego na podstawie ogólnego pełnomocnictwa z dnia [...] grudnia 2009 r., złożonego do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], jeszcze przed wszczęciem postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. W odniesieniu do powyższego zarzutu organ wskazał natomiast, iż skarżący nie złożył do akt niniejszej sprawy pełnomocnictwa dla adw. P.Z..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny rozpoznając sprawę ze skargi na decyzję administracyjną w pierwszej kolejności zobowiązany jest badać dopuszczalność takiej skargi, w tym również czy został dochowany termin wskazany w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Od tego bowiem momentu rozpoczyna bieg termin do wniesienia skargi, jednocześnie fakt doręczenia decyzji administracyjnej skutkuje tym, iż wchodzi ona do obrotu prawnego.

Należy wskazać, iż pomimo faktu, że cytowany powyżej przepis wskazuje, że trzydziestodniowy termin rozpoczyna bieg od dnia doręczenia rozstrzygnięcia stronie skarżącej, to w określonych sytuacjach termin ten rozpocznie bieg w momencie doręczenia rozstrzygnięcia pełnomocnikowi skarżącego. Zgodnie bowiem z art. 40 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego w przypadku ustanowienia pełnomocnika wszelkie pisma procesowe, w tym również decyzje administracyjne, organ administracji publicznej prowadzący postępowanie ma obowiązek doręczać pełnomocnikowi strony. Oznacza to, iż od momentu przedstawienia organowi pełnomocnictwa, pełnomocnik powinien być zawiadamiany o wszystkich czynnościach w sprawie i to do niego powinny być kierowane wszelkie pisma, których adresatem jest strona postępowania. Od chwili ustanowienia pełnomocnika strona działa bowiem za jego pośrednictwem z wszelkimi skutkami prawnymi odnoszącymi się do strony. Przepis art. 40 § 2 kpa nie dopuszcza żadnych wyjątków odnośnie doręczeń pism w takim przypadku. Oznacza to, iż doręczenie pisma stronie w sytuacji, gdy ustanowiła ona pełnomocnika jest bezskuteczne i nie wywołuje skutków prawnych, a przede wszystkim nie jest zdarzeniem, od którego rozpoczyna swój bieg termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

W niniejszej sprawie skarga W.W. została złożona przedwcześnie, zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji nie została bowiem doręczona pełnomocnikowi skarżącego. Wbrew twierdzeniu organu, zdaniem Sądu, pełnomocnictwo z dnia [...] grudnia 2009 r. udzielone przez skarżącego adw. P.Z., obejmowało swoim zakresem umocowanie dla pełnomocnika do występowania w niniejszej sprawie na etapie postępowania administracyjnego, ponieważ zawierało stwierdzenie, że adwokat reprezentuje skarżącego we wszelkich sprawach. Stąd też w sytuacji, gdy skarżący wskazał w odwołaniu od decyzji organu I instancji, iż jest reprezentowany przez adwokata na podstawie pełnomocnictwa z dnia [...] grudnia 2009 r., to rozstrzygnięcie organu II instancji, wydane po rozpatrzeniu powyższego odwołania, winno być doręczone wskazanemu pełnomocnikowi.

Bez znaczenia pozostaje tu fakt, iż przedmiotowe pełnomocnictwo zostało złożone przed organem I instancji przed wszczęciem postępowania w niniejszej sprawie. Skoro w dniu wniesienia odwołania organ dowiedział się o istnieniu takiego dokumentu, to w tym momencie został on nim związany i miał obowiązek korespondowania z pełnomocnikiem strony.

Odnosząc się natomiast do stwierdzenia organu, iż skarżący w postępowaniu administracyjnym działał osobiście – kierował do organu pisma własnoręcznie podpisane, należy wyjaśnić, iż fakt udzielenia pełnomocnictwa adwokatowi nie pozbawia strony możliwości osobistego udziału w sprawie. Skutkuje natomiast obowiązkiem organu doręczania wszelkich pism w postępowaniu, również rozstrzygnięć, ustanowionemu pełnomocnikowi. W innym przypadku organ może narazić się na zarzut pominięcia pełnomocnika strony w postępowaniu administracyjnym.

Reasumując, skoro w niniejszej sprawie skarżący, działał przez ustanowionego pełnomocnika, a decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] nie została mu doręczona, to nie rozpoczął biegu trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu na powyższą decyzję. Tym samym skarga z dnia [...] grudnia 2010 r. wniesiona przez W.W. jest przedwczesna i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.