Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2684/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 153, art. 143 §1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Wojciech Rowiński sędzia WSA Wanda Zielińska - Baran po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2020 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postepowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., znak: [...] 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz D. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2020 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. Nr 256, z późn. zm., dalej "K.p.a."), oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 570), w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 3011/18, po rozpatrzeniu odwołań złożonych przez: Państwa M. i S. Z., Pana D. K. i Panią E. K., Panią J. S. oraz Pana A. W. od decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], którą orzeczono umorzyć w całości postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej planowanej na działce o nr ew. [...], położonej w miejscowości C., gmina K., orzekło na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu SKO stwierdziło, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. Nr [...] Wójt Gminy K., po rozpatrzeniu wniosku firmy [...] S.A. z siedzibą w [...], orzekł umorzyć w całości postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej planowanej na działce o nr ew. [...], położonej w miejscowości C., gmina K..

W dniu 10 sierpnia 2018 r. odwołanie od powyższej decyzji, z zachowaniem ustawowego terminu, wnieśli Państwo M. i S. Z., wskazując iż stoją na stanowisku, że inwestycja, którą chce zrealizować [...] S.A. na działce o nr ew. [...], położonej w miejscowości C., gmina K., stanowi zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi, a Gmina K. powinna troszczyć się o dobro mieszkańców, oraz że decyzja umorzeniowa nie podaje żadnych argumentów właściwych, które wskazują na nieszkodliwość planowanej inwestycji.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu ww. odwołania Państwa M. i S. Z., orzekło na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] sierpnia 2018 r.

W dniu 3 września 2018 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wpłynęło pismo organu I instancji z dnia 27 sierpnia 2018 r., przy którym przesłał on przesłał odwołania: Pani K. S., Państwa K. i P. J., Pana D. K. i Pani E. K., Pani J. S., Państwa J. i J. W., Pana A. W. od ww. decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] sierpnia 2018 r. Przekazując ww. odwołania organ I instancji wskazał, że odwołania Pana D. K. i Pani E. K., Pani J. S. oraz Pana A. W. zostały złożone w ustawowym terminie, zaś odwołania Pani K. S., Państwa K. i P. J. oraz Państwa J. i J. W. wpłynęły po terminie.

W treści ww. odwołań skarżący zarzucili naruszenie przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 71), w zw. z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 799, ze zm.) i w konsekwencji naruszenie przepisu art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1405, z późn. zm.) oraz naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 105 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a.

Postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po zapoznaniu się z odwołaniami: Pani K. S., Państwa K. i P. J., Pana D. K. i Pani E. K., Pani J. S., Państwa J. i J. W., Pana A. W. od decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] sierpnia 2018 r. orzekającej umorzyć w całości postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej planowanej na przedmiotowej działce o nr ew. [...], orzekło na zasadzie art. 134 K.p.a. stwierdzić niedopuszczalność odwołania od decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] sierpnia 2018 r.

Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 3012/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi Pana P. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2018 r. oddalił skargę.

W uzasadnieniu ww. wyroku z dnia 12 kwietnia 2019 r. Sąd stwierdził m.in., że zasadne jest stanowisko SKO, że w realiach rozpatrywanej sprawy, wejście do obrotu prawnego decyzji II instancji uniemożliwiło SKO w [...], w wyniku rozpatrzenia m.in. odwołania Skarżącego, wydanie kolejnej decyzji w tej samej sprawie. Zaistniała bowiem prawna przeszkoda w rozpatrzeniu tych odwołań, w postaci uzyskania przez decyzję Wójta Gminy K. z [...] sierpnia 2018 r. waloru ostateczności. W tych okolicznościach organ nie mógł rozpoznać pozostałych odwołań i prawidłowo stwierdził ich niedopuszczalność na podstawie art. 134 K.p.a.

Wyrokiem z dnia 22 listopada 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 3011/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi P. J. na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu ww. wyroku z dnia 22 listopada 2019 r. Sąd stwierdził, że odwołanie od decyzji Wójta Gminy K. z [...] sierpnia 2018 r. wnieśli również K. S., K. i P. małż. J., D. K. i E. K., J. S., J. i J. W. oraz A. W.. W ocenie Sądu, nierozpoznanie odwołań pochodzących od wszystkich stron w jednym orzeczeniu kwalifikować należy jako naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W dniu 8 lipca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił akta administracyjne do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...].

Rozpatrując odwołania SKO stwierdziło, że w sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 283, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą o udostępnianiu oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 71), zwanego dalej "rozporządzeniem", w zw. z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 1839).

Zgodnie z art. 71 ustawy o udostępnianiu decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, a uzyskanie takiej decyzji jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Organ w zasadniczej kwestii kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia wywodził, że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się - zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia — "instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 5000 W a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny

d) 20 000 W

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna".

Natomiast do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się - zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia - "instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radio lokacyjna''.

Odnosząc się do stanu sprawy organ wskazał, iż wnioskiem z dnia 16 kwietnia 2018 r. (data wpływu do Urzędu Gminy - 17 kwietnia 2018 r.), uzupełnionym w dniu 8 maja 2018 r., firma [...] S.A. z siedzibą w [...], wystąpiła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, planowanej na działce nr [...] w miejscowości C. gmina K., "które nie kwalifikuje się jako planowane przedsięwzięcie mogące potencjalnie/zawsze znacząco oddziaływać na środowisko", wskazując, iż decyzja ta jest inwestorowi niezbędna do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestor przedłożył również do akt sprawy: Kartę Informacyjną Przedsięwzięcia, sporządzoną 3 kwietnia 2017 r. przez S. K.; Kwalifikację Przedsięwzięcia dla inwestycji stacja bazowa telefonii komórkowej, sporządzoną w grudniu 2016 r. przez S K.; Analizę Środowiskową dla inwestycji stacja bazowa telefonii komórkowej, sporządzoną we wrześniu 2017 r. przez S K..

Z przedłożonej dokumentacji wynika, że planowana stacja bazowa telefonii komórkowej ma się składać z systemów antenowych zainstalowanych na wieży telekomunikacyjnej o wysokości 40 m oraz urządzeń zasilająco-sterujących umieszczonych obok wieży telekomunikacyjnej. W skład systemu antenowego stacji będzie wchodzić dziesięć anten sektorowych oraz dwie anteny radioliniowe. Planowane rozmieszczenie anten w sektorach to: 60°, 180°, 290°, a wysokość ich zawieszenia (poziom osi) - 39 m n.p.t. Pochylenie wiązki promieniowania (tilt) dwóch anten sektorowych - od 0° do 6°, a pozostałych anten - od 0° do 7°. Wypadkowa równoważna moc promieniowania izotropowo dla projektowanej instalacji: a) dla trzech anten sektorowych zawiera się w przedziale 5000 - 10000 W; b) dla sześciu anten sektorowych przekracza 10000 W. W przedłożonej dokumentacji zawarte zostały obliczenia odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego każdej z anten, wzdłuż głównej wiązki promieniowania dla tiltu minimalnego i maksymalnego, z których wynika, że wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania:

- dla każdej z 3 anten sektorowych o mocy promieniowania nie przekraczającej 10000 W - w odległości do 200 m od środka elektrycznego nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności;

- dla każdej z 6 anten sektorowych o mocy promieniowania przekraczającej 10000 W - w odległości do 300 m od środka elektrycznego nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności.

W ocenie organu zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że planowana inwestycja nie jest ani przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, ani - tym bardziej - przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia. Analogiczną ocenę w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji wyraziły w toku postępowania organy, do których Wójt Gminy K. zwrócił się o wydanie opinii, tj.: Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] - w piśmie z dnia 6 lipca 2018 r. znak [...]; Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] - w piśmie z dnia 2 lipca 2018 r. znak [...]; Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie - w postanowieniu z dnia [...] lipca 2018 r. znak [...].

Z powyższych względów za niezasadne organ uznał zarzuty podniesione przez strony skarżące w ww. odwołaniach od decyzji organu I instancji.

W skardze wywiedzionej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2020 r., w przedmiocie odwołania od decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] o umorzeniu postępowania Pan D. K. zaskarżył w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2020 r., wnosząc o jej uchylenie w całości jak również poprzedzającej ją decyzji Wójta oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 7, 77 K.p.a., w związku z art. 15 K.p.a. poprzez ograniczanie postępowania przed SKO do powielenia stanowiska organu I instancji, nawet bez odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniach, podczas gdy organ II instancji jest organem merytorycznym, a nie tylko kontrolnym;

2) art. 138 § 1 pkt 1, w związku 7, 77, 107 K.p.a. poprzez utrzymanie w całości w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy SKO na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. (ewentualnie art. 138 § 2 K.p.a.) powinno uchylić w całości zaskarżoną decyzję Starosty;

3) przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. poz. 1839) poprzez ich niezastosowanie, a zastosowanie przepisów uchylonego na dzień orzekania rozporządzenia z 2010 r.,

4) naruszenie art. § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. poz. 71, ze zm., dalej: rozporządzenie) a obecnie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zw. z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2018 r., po. 755, ze zm., dalej: POŚ), co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisu art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1405, ze zm.), poprzez pominięcie okoliczności, że "miejscami dostępnymi dla ludności" są również te, które mogą zabudowane budynkami mieszkalnymi;

5) art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 105 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a., zgodnie z którymi organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona, z czego wynikło bezpodstawne umorzenie postępowania i znalazło swój wyraz z nieprawidłowym uzasadnieniu skarżonej decyzji, szczególnie, że stan fatyczny jest odmienny od tego przedstawionego przez inwestora.

Ponadto na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. Skarżący wniósł o dopuszczenie następujących dowodów z dokumentów:

- wypisu z mpzp nr [...], z którego wynika, że należąca obecnie do Państwa J. i K. działka, położona około 50 metrów od planowanego posadowienia masztu jest przeznaczona pod zabudowę zagrodową,

- zdjęcie z geoportalu z zaznaczonym nowowybudowanym budynkiem mieszkalnym, położonym na działce sąsiedniej, w odległości około 110 metrów od planowanego posadowienia masztu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

I. Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.), określanej dalej jako: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

II. Odnosząc się do kwestii formalnych oraz dotyczących ich obowiązku zastosowania wykładni prawa, wynikającego z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2019 r. wydanego w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 3011/18, Sąd wskazuje, że organ prawidłowo wykonał dyspozycję z art. 153 P.p.s.a.

Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 3012/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi Pana P. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2018 r. oddalił skargę. W uzasadnieniu ww. wyroku z dnia 12 kwietnia 2019 r. Sąd stwierdził m.in., że zasadne jest stanowisko SKO, że w realiach rozpatrywanej sprawy, wejście do obrotu prawnego decyzji II instancji rozstrzygającej w merytorycznie co do zasadności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uniemożliwiło SKO w [...], w wyniku rozpatrzenia m.in. odwołania Skarżącego, wydanie kolejnej decyzji w tej samej sprawie. Zaistniała prawna przeszkoda w rozpatrzeniu tych odwołań, w postaci uzyskania przez decyzję Wójta Gminy K. z [...] sierpnia 2018 r. waloru ostateczności. W tych okolicznościach organ nie mógł rozpoznać pozostałych odwołań i prawidłowo stwierdził ich niedopuszczalność na podstawie art. 134 K.p.a. Ostateczność decyzji czyni odwołanie niedopuszczalnym i w efekcie obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia właśnie o stwierdzeniu jego niedopuszczalności, bez rozważania kwestii zachowania terminu do wniesienia odwołania. Wyrok stał się prawomocny dnia 25 lipca 2019 r.

Następnie jednak wyrokiem z dnia 22 listopada 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 3011/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi P. J. na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu ww. wyroku z dnia 22 listopada 2019 r. Sąd stwierdził, że odwołanie od decyzji Wójta Gminy K. z [...] sierpnia 2018 r. wnieśli również K. S., K. i P. małż. J., D. K. i E. K., J. S., J. i J. W. oraz A. W.. W ocenie Sądu, nierozpoznanie odwołań pochodzących od wszystkich stron w jednym orzeczeniu kwalifikować należy jako naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, które obligowało do uchylenia zaskarżonej decyzji, z uwagi na rażące naruszenie art. art. 138 § 1 K.p.a. Naprawić bowiem należy stan, w którym odwołania niektórych stron pozostają nierozpoznane mimo zakończenia postępowania odwoławczego, a wykluczone jest wydanie decyzji w celu ich rozpoznania, ze względu na fakt, że nie może istnieć w obrocie wiele decyzji ostatecznych w tej samej sprawie. Sąd uznał, że bez znaczenia dla tej oceny pozostaje przy tym okoliczność, że odwołania wskazanych osób zostały przekazane do organu odwoławczego w dacie późniejszej, niż wydanie zaskarżonej decyzji. Wobec konieczności derogowania zaskarżonej decyzji Sąd odstąpił od dokonania merytorycznej oceny prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Na obecnym etapie postępowania ocena ta jest bowiem przedwczesna, wobec niezbędności powtórzenia postępowania w zakresie prawidłowego rozpatrzenia odwołań od decyzji Wójta Gminy K. z [...] sierpnia 2018 r. Sąd w wyroku z dnia 22 listopada 2019 r. wskazał, że po uprawomocnieniu się wyroku, w ponownie przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym obowiązkiem Samorządowego Kolegium Odwoławcze w [...] będzie rozpoznanie wszystkich skutecznie wniesionych odwołań jednocześnie poprzez wydanie jednej decyzji. Powyższy wyrok stał się prawomocny od dnia 25 lutego 2020 r.

Z wykładni ww. judykatu wynika, że po pierwsze organ miał obowiązek rozpatrzyć odwołania wszystkich wskazanych stron, po drugie, że Skarżący w rozpatrywanej sprawie ma przymiot strony i skutecznie (tj. po wyczerpaniu środków odwoławczych) złożył skargę.

III. Sąd postanowił na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. dopuścić dowód z wypisu z mpzp nr [...] (karta 10 i nast. akt sądowych), z którego wynika, że należąca obecnie do Państwa J. i K. działka, położona około 50 metrów od planowanego posadowienia masztu jest przeznaczona pod zabudowę zagrodową. Natomiast informacje z geoportalu, na które Skarżący powoływał się w skardze Sąd pozyskuje z urzędu.

IV. Odnosząc się do kwestii merytorycznych wskazać należy, że materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowiły przepisy powoływanej wyżej ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1405, z późn. zm.) Na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 wskazanego wyżej rozporządzenia "do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna" (zob. analogiczny § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r.).

Organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji odnośnie do tego, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Tego stanowiska nie podziela Skarżący. Podważane było ono również w odwołaniach (teczka 1/2). Akt administracyjnych sprawy. Odwołujący się zakwestionowali w nich m.in. prawidłowość stwierdzenia stanu faktycznego, dotyczącego odległości 300 m planowanej inwestycji od miejsc dostępnych dla ludzi, podważając prawidłowość dokumentacji przedłożonej przez inwestora, tj. Kwalifikacji przedsięwzięcia.

Przeprowadzona w tym kontekście analiza akt postępowania prowadzi do wniosku, że w zakresie ustalenia, czy w zasięgu oddziaływania anten w kontekście znajdowania się w tym zasięgu miejsc dostępnych dla ludności organy nie sprostały obowiązkowi zgromadzenia wyczerpującego materiału dowodowego i jego oceny.

Definicję pojęcia miejsca dostępne dla ludności zawiera art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r. poz. 1396), który stanowi, że przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. W tym zakresie należy mieć na uwadze, że od 25 października 2019 r. zmianie uległa treść przepisu art. 124 ust. 2 P.o.ś., który wskazuje, jakie miejsca należy uznawać za "miejsca dostępne dla ludności". I tak, przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Natomiast w stanie obowiązującym do 25 października 2019 r., kiedy to ów przepis nie zawierał zastrzeżenia "według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości", w orzecznictwie ugruntował się pogląd, że skoro art. 124 ust. 2 P.o.ś. nie określa cezury czasowej, dla dokonania oceny, czy dane miejsce jest miejscem dostępnym dla ludności, to należy przyjąć, że ocena ta powinna objąć zarówno aktualną możliwość dostępu ludności, jak i taką możliwość w przyszłości, zgodną z dopuszczalnym zagospodarowaniem, co wymaga analizy obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku brak planu - pozostających w obrocie prawnym ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzji o lokalizacji inwestycji publicznego (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 lipca 2019 r. sygn. akt II OSK 2338/17, z dnia 27 lutego 2019 r. sygn. akt II OSK 945/17, z dnia 22 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1454/15, z dnia 7 października 2015 r. sygn. akt II OSK 323/14, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, określanej dalej jako CBOSA).

Można stwierdzić, że doszło do ukształtowania się w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądu, który Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela, iż przez oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko należy rozumieć oddziaływanie takich pól zarówno na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Negatywne oddziaływanie pola elektromagnetycznego występującego w przestrzeni nad gruntem, nie może naruszać granic cudzej nieruchomości. Pionowy zasięg własności gruntowej może ograniczać jedynie porządek prawny, w tym przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i dotyczące ochrony środowiska (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 kwietnia 2012 r., II SA/Gl 672/11, LEX nr 1420400).

Należy mieć na uwadze, że od 25 października 2019 r. zmianie uległa treść przepisu art. 124 ust. 2 P.o.ś., który wskazuje, jakie miejsca należy uznawać za "miejsca dostępne dla ludności". I tak, przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Natomiast w stanie obowiązującym do 25 października 2019 r., kiedy to ów przepis nie zawierał zastrzeżenia "według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości", w orzecznictwie ugruntował się pogląd, że skoro art. 124 ust. 2 P.o.ś. nie określa cezury czasowej, dla dokonania oceny, czy dane miejsce jest miejscem dostępnym dla ludności, to należy przyjąć, że ocena ta powinna objąć zarówno aktualną możliwość dostępu ludności, jak i taką możliwość w przyszłości.

Przez miejsca dostępne dla ludności nie należy utożsamiać jedynie tych miejsc przy stanie zagospodarowania terenu istniejącym w dnia kwalifikowania przedsięwzięcia, emitującego promieniowanie elektromagnetyczne.

Jeżeli na terenie znajduje się, lub może się znaleźć zabudowa, to należy zakładać, że bez potrzeby użycia sprzętu technicznego, człowiek będzie miał dostęp do miejsc znajdujących się nie wyżej niż 2 m nad budynkiem stanowiącym (bądź mogącym w przyszłości stanowić - stan prawny obowiązujący do 25 października 2019 r.), taką zabudowę (zob. wyrok NSA z 27 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 1064/18, dostępny w CBOSA). Określenie miejsc dostępnych dla ludności, o jakich stanowi norma art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, w kontekście oddziaływania na nie pól elektromagnetycznych należy rozumieć oddziaływania takich pól zarówno na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 104/13, z dnia 18 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2883/15, CBOSA).

Przez zwrot "miejsce dostępne dla ludności" należy rozumieć miejsca, gdzie choćby potencjalnie może powstać zabudowa zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Skoro według art. 143 K.c. własność gruntu rozciąga się również na przestrzeń nad powierzchnią gruntu, to wyłącznie właściciel nieruchomości gruntowej jest uprawniony do korzystania z przestrzeni powietrznej nad jego gruntem. Negatywne oddziaływanie pola elektromagnetycznego występującego w przestrzeni nad gruntem nie może naruszać granic nieruchomości innej niż ta, na terenie której jest wytwarzana i do której inwestor posiada tytuł prawny. To zaś oznacza, że inwestor przez realizację zamierzeń inwestycyjnych na własnej nieruchomości nie może ograniczać, bądź pozbawiać właścicieli nieruchomości sąsiednich możliwości korzystania z przysługującej im własności gruntu. Dotyczy to tak dotychczasowego korzystania, jak i przyszłego korzystania z gruntu, oczywiście w granicach przysługującego prawa własności i obowiązującego systemu prawa, w tym porządku prawnego w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz przepisów dotyczących ochrony środowiska.

Z powyższego wynika, że kwestia istnienia miejsc dostępnych dla ludności jest nierozerwalnie związana z możliwością korzystania z prawa własności przez właścicieli nieruchomości będących w zakresie oddziaływania planowanej. Należy ocenić, czy realizacja danego zamierzenie inwestycyjnego nie wpłynie w niedopuszczalny sposób na możliwość przyszłego zagospodarowania terenów sąsiednich, a więc czy planowana inwestycja nie spowoduje nadmiernego ograniczenia praw do sąsiednich nieruchomości, bądź naruszenia istoty prawa własności, w tym wypadku przez możliwość promieniowania w miejscach dostępnych dla ludzi. W tym zaś celu niezbędne jest odniesienie się do możliwości zabudowy na terenach sąsiednich (tak WSA w Opolu z dnia 25 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Op 305/20, CBOSA).

Powyższe implikuje uwarunkowanie prawidłowości postępowania administracyjnego od dokonania w nim ustaleń obejmujących również stwierdzenie, czy na terenie, na który będzie oddziaływać planowane zamierzenie znajduje się zabudowa, jeżeli tak to jaka, a także, czy dla działek znajdujących się w tym obszarze wydano decyzje o warunkach zabudowy albo czy plan miejscowy przewiduje możliwość zabudowy. Dopiero bowiem odniesienie prawidłowo określonego zasięgu oddziaływania inwestycji do znajdującej się w nim zabudowy (zarówno istniejącej, jak i tej, która w oparciu o wydane decyzje o warunkach zabudowy może powstać) pozwoli na wiarygodne określenie, czy przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej niezbędne będzie przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko.

V. Organ I instancji oparł ocenę co do kwalifikacji przedsięwzięcia na pismach innych organów, wskazując, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny pismem z dnia 2 lipca 2018 r. znak: [...] poinformował, że zgodnie z przedłożonymi informacjami i analizami wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten w odległości od środka elektryczności każdej z anten nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m, nie występują miejsca dostępne dla ludności, co oznacza, że planowana stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia. Tymczasem Skarżący w skardze podał, że z wypisu z mpzp nr [...], wynika, że należąca obecnie do Państwa J. i K. działka, położona około 50 metrów od planowanego posadowienia masztu jest przeznaczona pod zabudowę zagrodową, a ze zdjęcia z geoportalu z zaznaczonym nowo - wybudowanym budynkiem mieszkalnym położonym na działce sąsiedniej, w odległości około 110 metrów od planowanego posadowienia masztu. Potwierdzenie tych faktów oznacza odmienną kwalifikację przedsięwzięcia, niż przyjął to organ, z uwagi na przytoczone wyżej brzmienie rozporządzenia.

Brak dokonania analizy w tym zakresie oznacza, że nie rozważono należycie okoliczności, które mogły mieć wpływ na ustalenie interesu prawnego Skarżącego, czyniąc zasadnym przedstawione w pkt 1 i 5 skargi zarzuty, dotyczące naruszenia art. 7, 77 K.p.a., w związku z art. 15 K.p.a. poprzez ograniczanie postępowania przed SKO do powielenia stanowiska organu I instancji, nawet bez odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniach (w szczególności do zarzutu, o którym mowa w pkt IV uzasadnienia), podczas gdy organ II instancji jest organem merytorycznym, a nie tylko kontrolnym oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 105 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a., zgodnie z którymi organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona, z czego wynikło bezpodstawne umorzenie postępowania i znalazło swój wyraz z nieprawidłowym uzasadnieniu skarżonej decyzji, szczególnie, że stan fatyczny określany przez strony postępowania jest odmienny od zaprezentowanego przez inwestora.

VI. Przepisy art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. nakładają na organy administracji obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej i podejmowania rozstrzygnięcia na podstawie wszechstronnie wyjaśnionego stanu faktycznego, przy zastosowaniu wszelkich koniecznych środków dowodowych, z uwzględnieniem słusznego interesu strony. Podkreślić również należy, że ustanowiona w art. 80 K.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów zobowiązuje do oparcia się przez organ na przekonujących podstawach - wskazanych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, stosownie do treści przepisu art. 107 § 3 K.p.a. - i z całą pewnością nie polega na formułowaniu ocen w sposób dowolny. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji. Tylko postępowanie przeprowadzone w opisany wyżej sposób stanowi o spełnieniu warunku wydania decyzji o przekonującej treści. W myśl zasady ustalonej w art. 8 § 1 K.p.a. organy administracji zobowiązane są przy tym prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co wyraża się m.in. w podejmowaniu czynności zmierzających do dokonania wyczerpującej oceny. Zasada ta wiąże się z zasadą przekonywania sformułowaną w art. 11 K.p.a., zgodnie z którą organy powinny wyjaśniać zasadność przesłanek, jakimi kierują się przy załatwieniu sprawy. W odniesieniu do tej zasady, jak również zasady wynikającej z art. 8 § 1 K.p.a., doniosłą rolę pełni z kolei uzasadnienie decyzji, które nie może być sformułowane ogólnikowo i w przypadku postępowania odwoławczego powinno służyć przekonaniu strony odwołującej się do tego, że rozważono wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy. W uzasadnieniu decyzji należy przedstawić - w sposób spójny, logiczny i wyczerpujący - tok rozumowania organu, obrazujący proces konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego w danej sprawie, aby możliwe było dokonanie weryfikacji zajętego przez organ stanowiska. W przeciwnym razie weryfikacja ta jest niemożliwa.

Zdaniem Sądu orzekającego w sprawie organy administracji nie sprostały powyższym obowiązkom, naruszając wskazane wyżej przepisy. Przede wszystkim nie wyjaśniły w sposób dostateczny podstaw prawnych faktycznych sprawy w kluczowej kwestii zasięgu inwestycji w rozumieniu przywołanych przepisów. Nie odpowiada to wzorcowi wynikającego z art. 107 § 1 K.p.a. Przepis § 3 tej regulacji konkretyzuje, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Z przywołanych przepisów wynika zatem obowiązek wskazania oraz wyjaśnienia przepisów prawa, które zadecydowały o treści rozstrzygnięcia. Tymczasem zaskarżona decyzja pozbawiona jest umocowania w stanie faktycznym sprawy w kontekście uzasadnienia prawnego. Nie przedstawiono oraz nie omówiono w niej bowiem zastosowanych przepisów, ograniczając się tylko do ogólnej konstatacji.

Organ wskazał, że "przeprowadzone obliczenia odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego każdej z anten, wzdłuż głównej wiązki promieniowania dla tiltu minimalnego i maksymalnego udowadniają, że w odległości 200m od środka elektrycznego dla 3 anten sektorowych oraz w odległości 300m od środka elektrycznego dla 6 anten, nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. W związku z powyższym planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dlatego też, brak jest podstaw prawnych do wydania przez Regionalnego Dyrektora opinii co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko".

Te lakoniczne stwierdzenie w żaden sposób nie odpowiada obowiązkowi odniesienia się do twierdzeń odwołań, a nadto stoi w opozycji do dowodu załączonego do skargi.

Doszło zatem do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik kontrolowanej sprawy, a co za tym idzie wydaną decyzję o pozytywnej dla inwestora treści uznać należy za podjętą przedwcześnie, bez dokonania ustaleń koniecznych w zakresie analizy planowanego zamierzenia.

VII. Wprawdzie interpretacja przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć w związku z art. 71 ust. 2 ustawy nie jest w orzecznictwie jednolita, to jednak skład orzekający przychyla się do tych wyroków NSA, w których przyjmuje się, że dla prawidłowej oceny w zakresie kwalifikacji przedsięwzięć jako mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń, jak i całego przedsięwzięcia (por. m. in. wyroki NSA: z 9 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 1839/16, z 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 139/14, z 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 624/14, z 4 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 1959/16, z 20 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 1809/16, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych względów niezbędne jest, zdaniem Sądu, dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może znacząco oddziaływać na środowisko, dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z dnia 16 czerwca 2015 r. sygn. II OSK 2706/13, z dnia 29 września 2015 r., sygn. II OSK 139/14, z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. II OSK 1839/16 czy też z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. II OSK 708/15, z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt II OSK 3083/15, CBOSA). Nadto w wyroku z dnia 12 grudnia 2019 r. II OSK 271/18 NSA podkreślił, że konieczność sumowania i analizy przedsięwzięcia jako całości wynika z prawa unijnego jako zasada jedności oceny środowiskowej przedsięwzięć. Sądy wskazują, że wykładnia § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. prowadzi do wniosku, iż celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów powołanych do ochrony środowiska jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Brzmienie przepisów § 3 ust. 2 pkt 2 i 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczących rozbudowy, przebudowy lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia potwierdza zasadność sumowania parametrów danego przedsięwzięcia. Jeżeli bowiem nakazano sprawdzać kwalifikację danego przedsięwzięcia po jego rozbudowie bądź przebudowie jako przedsięwzięć mogących zawsze znacząco albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to nieracjonalne byłoby przyjęcie stanowiska, że w przypadkach budowy nowego przedsięwzięcia równoważna moc promieniowana izotropowo dla pojedynczych anten nie podlega sumowaniu. Przepis § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. ma zatem charakter normy ogólnej określającej sposób wyznaczania równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny. Natomiast § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia ma charakter normy uzupełniającej pozwalającej na rozstrzygnięcie czy mamy do czynienia z inwestycją mogącą zawsze znacząco albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jako całość. Pomiędzy tymi normami nie zachodzi kolizja uzasadniająca stosowanie reguły kolizyjnej lex specialis derogat legi generali. Żeby można było zsumować parametry charakteryzujące realizowane przedsięwzięcie - stację bazową telefonii komórkowej na której zostanie zainstalowanych więcej anten niż jedna, niezbędne jest najpierw ustalenie mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny. Przepisu § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia nie należy mylić z § 3 ust. 1 pkt 8 tegoż rozporządzenia, gdzie jest mowa o wyznaczaniu równoważnej mocy promieniowania izotropowo dla pojedynczej anteny. Przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia (sumowanie parametrów planowanego przedsięwzięcia i parametrów realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju) wchodzi w grę, gdy planowane przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie osiąga progów określonych w ustępie 1 § 3.

VIII. W tym stanie rzeczy Sąd - na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 P.p.s.a. - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, o czym orzekł w punkcie 1 wyroku. Rozstrzygnięcie dotyczące kosztów postępowania, zawarte w punkcie 2 wyroku, uzasadnia przepis art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Na wysokość tych kosztów składa się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w kwocie 200 zł.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku. Rzeczą organu przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie uwzględnienie przedstawionej oceny prawnej i usunięcie dostrzeżonych naruszeń prawa, zgodnie z dyspozycją art. 153 P.p.s.a.

IX. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w związku z intensyfikacją rozwoju epidemii i wprowadzeniem dodatkowych ograniczeń, nakazów i zakazów związanych z objęciem miasta obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 1758 ze zm.), a także na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), uznając że w takich okolicznościach rozpoznanie sprawy na rozprawie wiązałoby się z istotnym zagrożeniem zdrowia przedstawicieli organu, skarżących oraz uczestników postępowania oraz ich pełnomocników, a zarazem sprawa – ze względu na zebrany materiał dowodowy i ustalony na jego podstawie stan faktyczny – może zostać rozpoznana na posiedzeniu niejawnym bez uszczuplenia praw procesowych ww. podmiotów, zgodnie z zasadą szybkości postępowania. Jednocześnie, brak jest możliwości przeprowadzenia rozprawy z równoczesnym przekazem obrazu i dźwięku na odległość. Ograniczenia związane z epidemią zostały rozszerzone także na m.st. Warszawa (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii - Dz.U. poz. 1758 ze zm.). Przeprowadzanie w tych okolicznościach rozpraw zwiększyłoby zagrożenie dla osób biorących w nich udział. Jednocześnie ze względów technicznych nie można przeprowadzić wszystkich rozpraw na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W tej szczególnej sytuacji rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym było w ocenie Sądu rozsądnym kompromisem pomiędzy prawem stron do jawnego rozpoznania sprawy, a prawem do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 Konstytucji RP) oraz zasadą proporcjonalności, z której wynika możliwość ograniczenia konstytucyjnych praw z uwagi na konieczność ochrony zdrowia. Dopuszczalność orzekania na posiedzeniu niejawnym ze względu na okoliczności związane z zarządzeniem stanu pandemii COVID-19 potwierdza uchwała składu 7 Sędziów NSA z 30 listopada 2020 r., sygn. II OSP 6/19 (www.nsa.gov.pl).