Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1048/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 28
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie : WSA Jacek Bursa WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant : Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2018 r. sprawy ze skargi A. G. i J. G. na uchwałę Nr CIV/2692/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 6 czerwca 2018 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bodzów – Rejon ulicy Widłakowej" skargę oddala.


UZASADNIENIE

Rada Miasta Krakowa podjęła w dniu 6 czerwca 2018 r. uchwałę Nr CIV/2692/18 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bodzów – Rejon ulicy Widłakowej".

Uchwała ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przez A.G. oraz J.G. , w zakresie dz. nr 177/22, obr. 5, Podgórze przy ul. Widłakowej w Krakowie, odnośnie oznaczenia tej działki jako ZL.1 – teren lasów, o podstawowym przeznaczeniu pod lasy.

Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucili naruszenie przepisów prawa, tj.:

1. art. 21 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 140 i n. ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1025 z późn. zm. – dalej jako: k.c.), polegające na ograniczeniu prawa własności skarżących do nieruchomości, które zgodnie z konstytucyjną zasadą podlega ochronie poprzez uniemożliwienie realizacji zamierzonej inwestycji mieszkaniowej przez skarżących;

2. art. 6 ust. 1 i 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 z późn. zm. – dalej jako: u.p.z.p.), poprzez odebranie skarżącym prawa do zagospodarowania nieruchomości stanowiącej ich własność;

3. art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej: p.p.s.a.), poprzez nieuwzględnienie w postępowaniu wniesionej przez skarżących uwagi o wpisanie przeznaczenia tej działki na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę jednorodzinną – MN, z uwagi na zapis w ewidencji gruntów, że działka ta stanowi tereny leśne, co stanowi naruszenie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 maja 2016 r. (sygn. akt II SA/Kr 310/16), w którym Sąd ustalił, że działka gruntu o nr ewid. 177/22 nie jest lasem w rozumieniu przepisów ustawy o lasach;

4. art. 170 p.p.s.a., gdyż zgodnie z tym przepisem wszystkie organy administracji publicznej oraz samorządu terytorialnego, w tym także rady gmin są związane oceną wyrażoną przez prawomocny wyrok i mają obowiązek ją stosować;

5. art. 9 ust. 5 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., poprzez sprzeczne z prawem przyjęcie, że postanowienia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego są podstawą do odmowy uwzględnienia wniosku skarżących o wpisanie przeznaczenia tej działki na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę jednorodzinną – MN, podczas gdy postanowienia Studium nie są przepisem prawa i nie mogą stanowić podstawy dla rozstrzygnięć organu administracji publicznej.

W oparciu o wskazane powyżej uchybienia skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości oraz o zasądzenie od Rady Miasta Krakowa na rzecz skarżących zwrotu należnych kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że ww. uchwała narusza prawa skarżących jako właścicieli nieruchomości, ponieważ nie mogą oni zrealizować zamierzonej inwestycji, tj. budowy dwóch domów jednorodzinnych do czego mają prawo zgodnie z przepisami art. 140 k.c. i art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 z późn. zm.). Skarżący zwrócili bowiem uwagę, że nabyli oni nieruchomość w celu wybudowania na niej dwóch domów jednorodzinnych, co mimo braku planu miejscowego było uzasadnione okolicznością, że działki sąsiadujące były zabudowane domami mieszkalnymi. Podkreślono przy tym, że decyzją z dnia 13 listopada 2017 r., nr AU-2/6730.2/964/2017 (znak: AU-02-6.6730.2.33.2013.MKW), Prezydent Miasta Krakowa orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na nieruchomości. Dodano również, że ww. decyzja stała się ostateczna w dniu 3 stycznia 2018 r., wobec czego skarżący byli uprawnieni do uzyskania pozwolenia na budowę dla zamierzonej inwestycji, natomiast w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bodzów – Rejon ulicy Widłakowej", wykonanie ww. decyzji o ustaleniu warunków zabudowy stało się niemożliwe, co tym samym doprowadziło do ograniczenia prawa własności skarżących z naruszeniem przepisów prawa. Ponadto skarżący wskazali, iż w wyroku z dnia 9 maja 2016 r. (sygn. akt II SA/Kr 310/16), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyjaśnił, że grunt przeznaczony pod inwestycję o powierzchni poniżej 0,10 ha nie stanowi lasu w rozumieniu definicji lasu zawartej w ustawie o lasach, jak również, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków nie mają przesądzającego znaczenia, czy dany grunt jest lasem. W nawiązaniu do powyższego skarżący zwrócili także uwagę, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż zapis w ewidencji gruntów ma charakter informacyjny i deklaratoryjny, nie zaś wiążący. Stąd też zdaniem skarżących, wobec brzmienia art. 153 p.p.s.a., wszystkie organy Miasta Krakowa, w tym także Rada Miasta Krakowa miały obowiązek przyjmować, że dz. nr 177/22, obr. 5, Podgórze przy ul. Widłakowej w Krakowie nie jest działką leśną.

W odpowiedzi na skargę Gmina Miejska Kraków, reprezentowana przez Prezydenta Miasta Krakowa, wniosła o jej oddalenie w całości z uwagi na jej bezzasadność. W uzasadnieniu skargi organ w pierwszej kolejności opisał proces sporządzania i uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bodzów – Rejon ulicy Widłakowej" wskazując kolejno, że w dniach:

7 listopada 2014 r. – zamieszczono ogłoszenie/obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o przystąpieniu do sporządzenia planu;

do 1 grudnia 2014 r. – wyznaczono termin składania wniosków do planu;

1 września 2016 r. – rozpatrzono wnioski do planu (zarządzenie Nr 2263/2016 Prezydenta Miasta Krakowa);

21 listopada 2016 r. i ponownie 13 kwietnia 2017 r. – przekazano projekt planu do opiniowania i uzgodnień;

23 czerwca 2017 r. – zamieszczono ogłoszenie/obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko;

od 5 lipca do 2 sierpnia 2017 r. – wyłożono do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko;

19 lipca 2017 r. – odbyła się dyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w wyłożonym projekcie planu;

do 16 sierpnia 2017 r. – określono termin składania uwag dotyczących wyłożonego projektu planu;

6 września 2017 r. – rozpatrzono uwagi dotyczące wyłożonego projektu planu (zarządzenie Nr 2217/2017 Prezydenta Miasta Krakowa);

22 grudnia 2017 r. – przekazano projekt planu do ponownego opiniowania i uzgodnień ustawowych;

15 lutego 2018 r. – zamieszczono ogłoszenie/obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o ponownym wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko;

od 23 lutego do 23 marca 2018 r. – ponowne wyłożono do publicznego wglądu projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko;

8 marca 2018 r. – odbyła się dyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w ponownie wyłożonym projekcie planu;

do 6 kwietnia 2018 r. – wyznaczono termin składania uwag dotyczących ponownie wyłożonego projektu planu;

- 27 kwietnia 2018 r. – rozpatrzono uwagi dotyczące ponownie wyłożonego projektu planu (zarządzenie Nr 1086/2018 Prezydenta Miasta Krakowa);

8 maja 2018 r. – przekazano pod obrady Rady Miasta Krakowa projekt uchwały w sprawie uchwalenia planu (zarządzenie Nr 1163/2018 Prezydenta Miasta Krakowa);

8 maja 2018 r. – przekazano pod obrady Rady Miasta Krakowa projekt uchwały w sprawie rozstrzygnięć o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag złożonych do projektu planu (zarządzenie Nr 1164/2018 Prezydenta Miasta Krakowa);

23 maja 2018 r. – odbyło się pierwsze czytanie projektu uchwały w sprawie uchwalenia planu oraz czytanie i głosowanie projektu uchwały w sprawie rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag złożonych do projektu planu – Rada podjęła uchwałę Nr CII/2671/18;

6 czerwca 2018 r. – odbyło się drugie czytanie projektu uchwały – Rada podjęła uchwałę Nr CIV/2692/18 w sprawie uchwalenia planu;

19 czerwca 2018 r. – ogłoszono uchwałę w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego pod poz. 4396, zaś plan zaczął obowiązywać od dnia 4 lipca 2018 r.

Organ nadmienił również, że dowody na dokonanie wymaganych przepisami prawa czynności proceduralnych znajdowały się w dokumentacji planistycznej załączonej do odpowiedzi na skargę.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi organ podkreślił, że w jego ocenie są one pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Zdaniem organu, argumentacja skargi w zakresie w jakim kwestionuje legalność projektu planu odnośnie dz. nr 177/22, obr. 5 Podgórze, położonej przy ul. Widłakowej w Krakowie poprzez przeznaczenie jej pod teren lasów, oznaczony symbolem ZL.1, nie znajduje potwierdzenia na gruncie obowiązującego porządku prawnego. Podkreślono bowiem, że uzasadnienie wskazanego w treści skargi wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 maja 2016 r. (sygn. akt II SA/Kr 310/16) nie posiadało przesądzającego charakteru w odniesieniu do przyszłych ustaleń planistycznych. Wyjaśniono przy tym, że plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego ustanawiającym przyszły, docelowy sposób zagospodarowania terenu, natomiast przedmiotem sentencji przywołanego orzeczenia były decyzje administracyjne w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, które wydawane są wyłącznie w przypadku braku planu miejscowego. Organ dodał również, że w przeciwieństwie do reguł prawnych wydawania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, podstawową zasadą obowiązującą przy sporządzaniu planów miejscowych jest zachowanie zgodności jego ustaleń z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, który to obowiązek wynika wprost z brzmienia art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Dlatego też wskazano, że według obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (w brzmieniu ustalonym uchwałą Nr CXII/1700/14 z dnia 9 lipca 2014 r.), dz. nr 177/22, obr. 5 Podgórze, znajduje się w terenie zieleni nieurządzonej, oznaczonej symbolem ZR, dla której przewidziano wiążące wytyczne, tj. funkcję podstawową – różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne, zaś funkcję dopuszczalną – zabudowę/zagospodarowanie terenu realizowane jako terenowe urządzenia sportowe, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy, rowy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni urządzonej, zieleń izolacyjna, ogrody działkowe i botaniczne, rekultywacja wyrobisk w obrębie, których zakończona została eksploatacja kopalin, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych. W oparciu o przytoczone zapisy studium podano, że dz. nr 177/22, obr. 5 Podgórze została przeznaczona pod teren lasów, o podstawowym przeznaczeniu pod lasy, oznaczony symbolem ZL.1. Dodano, że ten rodzaj przeznaczenia wpisuje się w pełni w wytyczne polityki przestrzennej miasta określone w Studium, natomiast przyjęcie rozwiązania postulowanego przez skarżących, czyli sformułowanie zapisów planistycznych w sposób umożliwiający zabudowę przedmiotowej nieruchomości budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym – zdaniem organu – w ewidentny sposób kolidowałoby z ustaleniami Studium i w przypadku uchwalenia planu mogłoby prowadzić do delegalizacji tych ustaleń w myśl art. 28 ust. 1 u.p.z.p.

Ponadto w odniesieniu do zarzutów naruszenia norm chroniących prawo własności wskazano, że ustalenia każdego planu miejscowego ingerują w uprawnienia właścicielskie, jednakże ingerencja ta jest prawnie dopuszczalna, gdyż własność nie jest prawem absolutnym i doznaje szeregu ograniczeń, wynikających z przepisów ustaw. Podniesiono przy tym, że do kategorii ustaw ograniczających prawo własności należą również przepisy u.p.z.p. W tym zakresie organ przytoczył treść art. 3 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p. wyjaśniając, że zestawienie tych norm prowadzi do wniosku, iż możliwe jest tylko takie zagospodarowanie terenu, jakie jest dopuszczone przez obowiązujące normy prawne, w tym ustalenia planu miejscowego.

Tym samym w ocenie organu, zarówno kwestionowany w skardze zapis, jak i pozostałe ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bodzów – Rejon ulicy Widłakowej", nie naruszają obowiązujących przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 z późn. zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Stosownie natomiast do art. 147 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., sąd administracyjny stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest podjęła w dniu 6 czerwca 2018 r. uchwałę Nr CIV/2692/18 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bodzów – Rejon ulicy Widłakowej".

Podstawą prawną do wniesienia przedmiotowej skargi na ww. uchwałę stanowiącą akt prawa miejscowego jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 994 z późn. zm. – dalej jako: u.s.g.). Wymaga w tym miejscu podkreślenia, że z dniem 1 czerwca 2017 r. na podstawie art. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postepowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935 – dalej jako: ustawa nowelizująca), ustawodawca dokonał zmiany brzmienia przywołanego powyżej przepisu, znosząc tym samym obowiązek uprzedniego bezskutecznego wezwania organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Ponadto z uwagi na nowe brzmienie art. 53 p.p.s.a., w odniesieniu do aktów prawa miejscowego oraz innych aktów z zakresu administracji publicznej, po zmianie p.p.s.a. i u.s.g. dokonanej z dniem 1 czerwca 2017 r. wskutek powołanej wyżej ustawy nowelizującej, usunięto także ograniczenie czasowe do wniesienia skargi (art. 53 § 2a p.p.s.a.). Należy jednak zauważyć, że zgodnie z treścią art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą oraz przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. po dniu 1 czerwca 2017 r. (art. 18 ustawy nowelizującej). Oznacza to zatem, że w przypadku uchwał podjętych przed dniem 1 czerwca 2017 r. zastosowanie znajdują przepisy w brzmieniu dotychczasowym, natomiast do uchwał podjętych po dniu 1 czerwca 2017 r. zastosowanie będą miały przepisy uwzględniające ww. nowelizację. Tym samym, w kontekście zastosowania przepisów intertemporalnych znaczenie ma data podjęcia zaskarżonej uchwały przez organ stanowiący gminy, a nie data jej wejścia w życie, czy też data wniesienia skargi do sądu, gdyż to właśnie od daty wydania określonego aktu ustawodawca uzależnił zastosowanie nowych regulacji prawnych we wskazanym powyżej zakresie.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że jeżeli zaskarżona uchwała Rady Miasta Krakowa została podjęta w dniu 6 czerwca 2018 r., to w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdzie art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego oraz art. 53 § 2a p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, w myśl którego w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie. Z powyższego wynika zatem, że obecnie warunkiem formalnym skutecznego zaskarżenia uchwały rady gminy jest jedynie wykazanie, że zaskarżona uchwała jest uchwałą z zakresu administracji publicznej, który to warunek niewątpliwie spełnia zaskarżona w przedmiotowej sprawie uchwała podjęta w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bodzów – Rejon ulicy Widłakowej".

Ponadto w ocenie Sądu, skarżący dysponują w tej sprawie legitymacją skargową, w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Skarżący są bowiem właścicielami dz. nr 177/22, obr. 5, Podgórze przy ul. Widłakowej w Krakowie, objętej ustaleniami planu, a jednocześnie – zdaniem skarżących – kwestionowane zapisy tego planu ingerują w zakres przysługującego im prawa własności, naruszając tym samym ich interes prawny w sposób zaprezentowany w skardze.

Tym samym przechodząc do merytorycznej weryfikacji zaskarżonej uchwały wskazać na wstępie należy, że zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 u.p.z.p., kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie (...) miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (...), należy do zadań własnych gminy. Kontrola sądu administracyjnego we wskazanym przedmiocie, jako kontrola legalności, ogranicza się do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Oznacza to, że nie może ona dotyczyć celowości, czy słuszności dokonywanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozstrzygnięć.

Stosownie zaś do treści art. 28 ust. 1 u.p.z.p., obowiązującym w dacie podjęcia przez Radę Miasta Krakowa uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszaru "Bodzów – Rejon ulicy Widłakowej" naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu sporządzania planu, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Powyższy przepis ustanawia zatem dwie przesłanki zgodności z prawem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: materialnoprawną, tj. uwzględnienie zasad sporządzania planu oraz formalnoprawną, czyli zachowanie procedury sporządzania planu oraz właściwości organów w tym zakresie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 215/08, LEX nr 510042). Rozważając pierwszą z ww. przesłanek dotyczącą zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, rada gminy związana jest przepisami prawa, w tym prawa europejskiego, zasadami konstytucyjnymi i przepisami ustaw materialnoprawnych. Z kolei procedura sporządzania planu (tryb postępowania) to sekwencja czynności jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, a skończywszy na jego uchwaleniu.

Analizując akta planistyczne kontrolowanej sprawy, brak było podstaw do stwierdzenia, aby w uchwalaniu kwestionowanego planu brał udział jakikolwiek niewłaściwy organ. Zarzutów w powyższym zakresie nie zgłaszali też skarżący.

Dokonując natomiast kontroli procedury planistycznej Sąd nie stwierdził jej naruszenia w stopniu określonym w art. 28 ust. 1 u.p.z.p.

W szczególności wskazać w tym miejscu należy, że w dniu 22 października 2014 r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę Nr CXIX/1886/14 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bodzów – Rejon ulicy Widłakowej" (art. 14 ust. 1 u.p.z.p.). Integralną część powyższej uchwały stanowił załącznik graficzny, wyznaczający granice obszaru objętego planem (art. 14 ust. 2 u.p.z.p.). Ogłoszenie o przystąpieniu do sporządzenia tego planu miejscowego ukazało się w prasie w dniu 7 listopada 2014 r. oraz na tablicy ogłoszeń urzędu, gdzie było wywieszone w dniach od 7 listopada 2014 r. do 2 grudnia 2014 r. Nadto, informację w powyższej kwestii zawarto w biuletynie informacji publicznej. Według treści tego obwieszczenia i ogłoszenia – wnioski do planu można było składać do dnia 1 grudnia 2014 r. Zachowany zatem został termin minimum 21 dni, określony w art. 17 pkt 1 u.p.z.p.

Z akt planistycznych wynika również, że o podjęciu przez Radę Miasta Krakowa uchwały Nr CXIX/1886/14 z dnia 22 października 2014 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bodzów – Rejon ulicy Widłakowej" zawiadomiono także instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu oraz uzyskano niezbędne stanowiska tych organów, przez co wypełniono w ten sposób wymóg wynikający z art. 17 pkt 2 u.p.z.p.

Następnie Prezydent Miasta Krakowa, rozpatrzył złożone do planu wnioski wydając w tym przedmiocie stosowne zarządzenie, czyniąc tym samym zadość wymogowi określonemu w art. 17 pkt 4 u.p.z.p. Jednocześnie zaś sporządzony projekt planu uzyskał wszelkie wymagane przepisami opinie i uzgodnienia (art. 17 pkt 6 u.p.z.p.).

W dalszej kolejności w dniu 23 czerwca 2017 r. ukazało się w prasie ogłoszenie o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Informacja powyższa była również przedmiotem obwieszczenia na tablicy ogłoszeń urzędu, w dniach od 23 czerwca 2017 r. do 17 sierpnia 2017 r. Zgodnie z podaną informacją wyłożenie planu odbywało się od dnia 5 lipca do 2 sierpnia 2017 r., co tym samym czyniło zadość wymaganiom określonym w art. 17 pkt 9 u.p.z.p., który nakazuje, aby projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko był wyłożony na okres co najmniej 21 dni. Wskazać jednocześnie należy, że zachowany został również, wynikający z ww. przepisu termin (co najmniej 7 dni), który powinien upłynąć pomiędzy ogłoszeniem o wyłożeniu projektu planu a dniem wyłożenia. Dyskusja publiczna nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami odbyła się w dniu 19 lipca 2017 r., co oznacza, iż dochowano terminu określonego we wskazanym wyżej przepisie. Uwagi do planu można było składać do dnia 16 sierpnia 2017 r. Zgodnie natomiast z treścią art. 17 pkt 11 u.p.z.p. Prezydent Miasta wyznacza w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 9, termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia projektu planu. W tym zakresie wskazać należy, że zakończenie okresu wyłożenia planu, jak wyżej zaznaczono przewidziano na dzień 2 sierpnia 2017 r., uwagi zaś można było składać do dnia 16 sierpnia 2017 r., co oznacza, że wskazany w ww. przepisie termin został zachowany, zaś zgłoszone uwagi do planu zostały rozpatrzone w terminie określonym w art. 17 pkt 12 u.p.z.p., tj. w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania. Stosownie natomiast do treści art. 17 pkt 13 u.p.z.p., Prezydent Miasta wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, o których mowa w pkt 11, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia. Mając na uwadze powyższe, zwrócono się więc ponownie do instytucji i organów właściwych do uzgadniania i opiniowania planu, w następstwie czego uzyskano wszelkie wymagane przepisami opinie i uzgodnienia. Wymaga również podkreślenia, że organ dokonał ponownego wyłożenia do publicznego wglądu projektu przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko w dniach od 23 lutego 2018 r. do 23 marca 2018 r. Informacja o tym ukazała się w prasie w dniu 15 lutego 2018 r. oraz na tablicy ogłoszeń w formie obwieszczenia w dniach od 15 lutego 2018 r. do 9 kwietnia 2018 r., zaś ponowna dyskusja publiczna nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami odbyła się w dniu 8 marca 2018 r. Uwagi do planu można było składać do dnia 6 kwietnia 2018 r., zaś w dniu 27 kwietnia 2018 r. zostały one rozpatrzone przez Prezydenta Miasta Krakowa, który wydał w tym przedmiocie stosowne zarządzenie. Tym samym zachowane zostały wymogi określone w art. 17 pkt 9, 11 i 12 u.p.z.p. Następnie organ ponowił w niezbędnym zakresie uzgodnienia, po czym projekt planu został przekazany do Rady Miasta Krakowa wraz z wykazem nieuwzględnionych uwag (art. 17 pkt 14 u.p.z.p.). Rada Miasta Krakowa podjęła w dniu 23 maja 2018 r. uchwałę Nr CII/2671/18 w sprawie rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag złożonych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bodzów – Rejon ulicy Widłakowej", zaś w dniu 25 maja 2018 r. Prezydent Miasta Krakowa przekazał pod obrady Rady Miasta Krakowa autopoprawkę do projektu uchwały Rady Miasta Krakowa w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bodzów – Rejon ulicy Widłakowej" (druk 2864). Mając na uwadze powyższe, w dniu 6 czerwca 2018 r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę Nr CIV/2692/18 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bodzów – Rejon ulicy Widłakowej", która została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego w dniu 19 czerwca 2018 r. pod poz. 4396 i weszła ona w życie z dniem 4 lipca 2018 r.

Kolejnym, podlegającym badaniu przez Sąd zagadnieniem była ocena, czy zostały zachowane zasady sporządzania planu miejscowego. Zasady sporządzania planu miejscowego dotyczą jego merytorycznej treści, a więc obejmują badanie zawartości planu, kwestii braku naruszenia treści planu miejscowego w stosunku do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz stanowisk organów uzgadniających i opiniujących, zakresu stosowania władztwa planistycznego oraz standardów dokumentacji planistycznej.

Zdaniem Sądu, plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bodzów – Rejon ulicy Widłakowej" zawiera wszystkie elementy (składniki) obligatoryjnie wymagane przez art. 15 ust. 2 u.p.z.p. Nadto zaskarżony akt prawa miejscowego spełnia wynikające z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. wymagania, co do koniecznych załączników do planu. Zawiera on bowiem część graficzną planu (zał. Nr 1), rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag (zał. Nr 2) oraz rozstrzygnięcie o sposobie realizacji zapisanych w planie inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy oraz zasadach ich finansowania (zał. Nr 3).

Ustosunkowując się w tym miejscu do konkretnych zarzutów skargi, Sąd stwierdza, że nie są zasadne i nie kwalifikują - z uwagi na zakres ochrony interesów prawnych skarżących w zw. z art. 28 u.p.z.p. - w żaden sposób wnioskowanego stwierdzenia nieważności kwestionowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w całości, jak tego żądają skarżący w skardze, jak i w zakresie działki nr 177/22 obr. 5 przy ul. Widłakowej w Krakowie. Zdaniem Sądu, jest oczywiste, że postanowienia kwestionowanego planu naruszają interesy prawne skarżących, gdyż wypowiadają się w przedmiocie sposobu przeznaczenia działki stanowiącej ich własność jednak, ingerując tym samym w ich prawo własności, ale w ocenie Sądu to naruszenie mieści się w granicach prawa i nadto jest przewidziane treścią art. 4 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którą "Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego".

W kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne, że zgodnie z powyższym planem działka nr 177/22 obr. 5 Podgórze znajduje się w: terenach lasów, oznaczonych na rysunku planu symbolem ZL.1; - terenach dróg publicznych klasy dojazdowej, oznaczonych na rysunku planu symbolem KDD.6. Natomiast zgodnie ze wskazaniami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa zatwierdzonego uchwałą Nr XI1/87/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 kwietnia 2003 rozmienionej uchwałą Nr XCIII/1256/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 3 marca 2010 r. oraz uchwałą Nr CXII/1700/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 lipca 2014r.) - działka nr 177/22 obr. 5 Podgórze położona jest w strukturalnej jednostce urbanistycznej Nr 37 w kategorii zagospodarowania terenu o symbolu: ZR - tereny zieleni nieurządzonej; oraz znajduje się w: obszarze wymiany powietrza, strefie kształtowania systemu przyrodniczego. Ponadto ww. działka znajduje się w terenach leśnych wg ewidencji gruntów.

W ocenie Sądu postanowienia kontrolowanej uchwały/aktu prawa miejscowego zarówno w części tekstowej/opisowej jak i odpowiednio rysunku planu - w odniesieniu do działki skarżących nr 177/22 obr. 5 Podgórze - są zgodne z powszechnym materialnoprawnym porządkiem prawnym i mieszczą się we władztwie planistycznym gminy, które nie posiada w kontrolowanym zakresie znamion nadużycia tego władztwa przez organ planistyczny. Trzeba zacząć od tego, że żądanie i argumentacja skargi pomijają treść art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 poz. 1073 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art. 20 u.p.z.p.: "Plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały". Art. 9 ust. 4 u.p.z.p. stanowi zarazem, że " Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych". Z kolei w myśl art. 15 ust. 1 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem, wraz z uzasadnieniem.

A zatem podstawową zasadą obowiązującą przy sporządzaniu planów miejscowych jest wymóg zachowania zgodności jego ustaleń z zapisami dokumentu jakim jest studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, przy czym zgodność ta mieści się w formule zakazu naruszania postanowień studium przez treść planu. Obowiązek ten jest bezsprzeczny i wynika wprost z brzmienia przywołanych powyżej art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Sądu mając powyższe na względzie wskazać trzeba, że według obowiązującego dokumentu Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (w brzmieniu ustalonym uchwałą Nr CXII/1700/14 z dnia 9 lipca 2014 r.), działka skarżących nr 177/22 obręb 5 Podgórze, znajduje się w terenie zieleni nieurządzonej, oznaczonej symbolem ZR. Dla tej kategorii terenów dokument studium przewiduje następujące wiążące wytyczne: ZR - Tereny zieleni nieurządzonej

Funkcja podstawowa - Różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne. Funkcja dopuszczalna - zabudowa/zagospodarowanie terenu realizowana/e jako terenowe urządzenia sportowe, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy, rowy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni urządzonej, zieleń izolacyjna, ogrody działkowe i botaniczne, rekultywacja wyrobisk w obrębie, których zakończona została eksploatacja kopalin, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych.

Jak wynika z treści tekstowej i rysunku kontrolowanego planu, organ planistycznym mając na uwadze przytoczone zapisy Studium, zgodnie z prawem przeznaczył działkę skarżących nr 177/22 obręb 5 Podgórze pod Teren lasów, o podstawowym przeznaczeniu pod lasy, oznaczony symbolem ZL.1. W ocenie Sądu ten rodzaj przeznaczenia wpisuje w pełni, w systemowo przeanalizowane przez Sąd wytyczne polityki przestrzennej miasta określone w Studium, w tym w fakt, że przedmiotową nieruchomość znajduje się w: obszarze wymiany powietrza, strefie kształtowania systemu przyrodniczego. Trzeba w tym miejscu wskazać, że Kierunki Zmian w Strukturze Przestrzennej dla jednostki 37 o nazwie Bodzów-Kostrze (Załącznik nr 4 do Uchwały Nr CXII/1700/14 rady Miasta Krakowa z dnia 9 lipca 2014 r. Tom III Wytyczne do planów miejscowych, s. 205) przewidują istniejącą zieleń nieurządzoną do utrzymania i ochrony. Sąd podziela stanowisko organu planistycznego, że przyjęcie rozwiązania postulowanego przez skarżących, czyli sformułowanie zapisów planistycznych w sposób umożliwiający zabudowę przedmiotowej nieruchomości budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym w bezsprzeczny sposób kolidowałoby z ustaleniami Studium i w przypadku uchwalenia planu mogłoby prowadzić do delegalizacji tych ustaleń w myśl art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W zakresie zarzutów skarżących dotyczących naruszenia norm chroniących prawo własności wskazać trzeba, że ustalenia każdego planu miejscowego zgodnie z jego prawną istotą i charakterem ingerują w uprawnienia właścicielskie, jednakże ingerencja ta jest prawnie dopuszczalna. Własność, o której stanowi art. 21 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 140 i n. K.c. nie jest bowiem prawem absolutnym i doznaje szeregu ograniczeń, wynikających z przepisów ustaw z zakresu prawa publicznego. Do kategorii ustaw ograniczających prawo własności i wynikającą z niego wolność budowalną należą m.in. omawiane przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis art. 3 ust. 1 tej ustawy stanowi, że " Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy". Jednocześnie na podstawie art. 6 ust. 1 u.p.z.p. "Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości". W tej sytuacji nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi podnoszący naruszenie art. 21 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 140 i n. ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1025 z późn. zm. – dalej jako: k.c.), polegające na, wg skarżących, ograniczeniu prawa własności skarżących do nieruchomości, które zgodnie z konstytucyjną zasadą podlega ochronie poprzez uniemożliwienie realizacji zamierzonej inwestycji mieszkaniowej przez skarżących. Podnoszona przez skarżących argumentacja w odniesieniu do tego zarzutu nie może zostać uwzględniona, gdyż w kontrolowanej sprawie nie jest istotne w jakim celu skarżący nabyli przedmiotową działkę a nabywając ją powinni mieć na uwadze nie tylko istniejącą w sąsiedztwie zabudowę przy jednoczesnym braku obowiązującego planu miejscowego ale także konsekwencje prawne jakie się wiążą z przeznaczeniem tej działki w postanowieniach ww. Studium. Jednocześnie zgodnie z treścią art. 65 u.p.z.p. "1. Organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli: 1) inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę; 2) dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. 2. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. 3. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego".

A zatem w myśl powyżej przywołanych przepisów nawet okoliczność uzyskania ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy odchodzącej w swej treści od przeznaczenia terenu w studium, co jest możliwe z uwagi na charakter prawny decyzji o warunkach zabudowy nie związanej treścią studium, nie kreuje po stronie jej adresata publicznego prawa podmiotowego do skutecznego w świetle prawa przeciwstawienia jej treści normom nowo uchwalonego planu miejscowego, w sytuacji w której dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. W ocenie Sądu, mając na uwadze powyższe ustalenia i argumentację kontrolowany organ planistyczny nie naruszył także art. 6 ust. 1 i 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez odebranie skarżącym prawa do zagospodarowania nieruchomości stanowiącej ich własność. Jak wynika z treści części tekstowej/opisowej kontrolowanego planu w odniesieniu do działki skarżących nie wyzbyła ich ona rdzenia/jądra prawa własności a wprowadzone ograniczenia w korzystaniu z tej działki są w realiach kontrolowanego planu zgodne z prawem z przyczyn wskazanych powyżej.

W kontrolowanej sprawie zgodności norm części tekstowej planu i rysunku planu w zakresie działki skarżących z prawem obowiązującym na dzień podjęcia uchwały w przedmiocie ww. planu miejscowego organ planistyczny nie naruszył także art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej: p.p.s.a.), przez nieuwzględnienie w postępowaniu wniesionej przez skarżących uwagi o wpisanie przeznaczenia tej działki na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę jednorodzinną – MN, z uwagi na zapis w ewidencji gruntów, że działka ta stanowi tereny leśne, co zdaniem skarżących stanowi naruszenie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 maja 2016 r. (sygn. akt II SA/Kr 310/16), w którym wg skarżących Sąd ustalił, że działka gruntu o nr ewid. 177/22 nie jest lasem w rozumieniu przepisów ustawy o lasach. Należy podnieść, że zdaniem Sądu I instancji uzasadnienie wskazanego w treści skargi wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 maja 2016 r. (sygn. akt: II SA/Kr 310/16) nie posiada przesądzającego charakteru w odniesieniu do przyszłych ustaleń planistycznych organu planistycznego. Plan miejscowy jest bowiem aktem prawa miejscowego ustanawiającym przyszły, docelowy sposób zagospodarowania terenu, natomiast przedmiotem sentencji przywołanego orzeczenia były decyzje administracyjne w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, które wydawane są wyłącznie przypadku braku planu miejscowego.

W konsekwencji powyższych ustaleń nie został także naruszony art. 170 p.p.s.a., gdyż w odniesieniu do kontrolowanego planu skarżący nie wykazali skutecznie prawomocnego wyroku sądu administracyjnego dotyczącego konkretnie sprawy zgodności z prawem uchwały Nr CIV/2692/18 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bodzów - Rejon ulicy Widłakowej",

który zgodnie z tym przepisem związałby oceną wyrażoną i obowiązkiem jej stosowania wszystkie sądy, organy administracji publicznej oraz samorządu terytorialnego, w tym także rady gmin.

Zdaniem Sądu organ planistyczny nie naruszył także art. 9 ust. 5 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Wbrew temu co jest powiedzianej w skardze, organ planistyczny kierował się normatywną i ustawową prawną powinnością, obowiązkiem i zarazem zasadą zgodności planu miejscowego ze Studium, a same postanowienia Studium wyabstrahowane/wyjęte z tej prawnej powinności nie były prawną i zarazem samodzielną podstawą jak to twierdzą skarżący do odmowy przez organ uwzględnienia wniosku skarżących o wpisanie przeznaczenia tej działki na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę jednorodzinną – MN.

Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.