Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 23/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku: Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku/odwołania w terminie ...od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 1-4, 8, art. 119 pkt 4, art. 149
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 12, art. 65 par. 1 , art. 217, art. 218 par. 2, art. 219
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 października 2016 r. sprawy ze skargi I. L. na bezczynność Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w rozpoznaniu wniosku w przedmiocie niezalegania z opłatą 1. zobowiązuje Krajową Radę Radiofonii i Telewizji do rozpoznania wniosku skarżącej I. L. z [...] listopada 2014 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2. stwierdza, że bezczynność Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.


UZASADNIENIE

Pismem z [...] kwietnia 2016 r. I. L. (dalej również strona, skarżąca) wniosła skargę na bezczynność Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji polegającą na nierozpoznaniu wniosku z [...] listopada 2014 r. o wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie niezalegania z opłatą abonamentową za okres 1/2009 – 04/2014 r., wnosząc o zobowiązanie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji do wydania aktu lub dokonania czynności, w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

Pismem z [...] listopada 2014 r. (data wpływu do organu: 24 listopada 2014 r.) skarżąca zwróciła się do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej również organ, KRRiT) z wnioskiem o wydanie "rozstrzygnięcia w przedmiocie niezalegania z opłatą abonamentową za okres 01/2009 – 04/2014". Skarżąca powołała się na pisma skierowane do Poczty Polskiej S.A.: z 26 maja 2014 r., w którym wystąpiła o "przesłanie dokumentacji uzasadniającej naliczenie należności" oraz z [...] listopada 2014 r., w którym wniosła "o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (...) ze względu na brak istnienia obowiązku zapłaty przedmiotowej należności" (por. ww. pismo z [...] listopada 2014 r. z załącznikami w aktach administracyjnych sprawy).

Pismem z 27 listopada 2014 r. organ działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wezwał stronę do usunięcia braków formalnych ww. wniosku z [...] listopada 2014 r. w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, poprzez sprecyzowanie żądań zawartych w przedmiotowym wniosku i wskazanie, czy jest to podanie o umorzenie zaległości w opłacie abonamentowej rtv, rozłożenie ich na raty, czy też rozłożenie na raty i umorzenie odsetek. Organ wyjaśnił, że doprecyzowanie pisma jest konieczne dla prawidłowego zakwalifikowania wniosku, zgodnie z wolą strony i rozpatrzenia go we właściwy sposób. Nieusunięcie braku wniosku w terminie zakreślonym przez organ administracji powoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.).

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, strona pismem z 12 grudnia 2014 r. (które wpłynęło do organu 17 grudnia 2014 r.) wskazała, że sprecyzowała już swoje żądanie w ww. piśmie z [...] listopada 2014 r.: "Wnoszę o wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie niezalegania z opłatą abonamentową za okres 01/2009 – 04/2014". W uzasadnieniu strona podkreśliła, że przedmiotem wniosku nie jest umorzenie zaległości w opłacie abonamentowej, rozłożenie zaległości na raty, ani umorzenie zaległych odsetek, skoro zaległość jest związana z rejestracją odbiornika, o której to czynności organ nie przesłał zawiadomienia. Jednak w przypadku abonamentu radiowo-telewizyjnego charakter prawny tej opłaty wskazuje na kompetencję KRRiT do wydania rozstrzygnięcia zgodnie ze złożonym wnioskiem.

Pismem z 23 stycznia 2015 r. organ działając na podstawie art. 50 § 1 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. "w sprawie o umorzenie zaległości w opacie abonamentowej rtv", wezwał stronę o uzupełnienie wniosku o dowody potwierdzające, że w jej przypadku występują szczególne względy społeczne lub przypadki losowe, jednocześnie informując o przykładowych dowodach w tym względzie. W dalszej kolejności organ przytoczył brzmienie art. 10 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1204 ze zm.) – dalej również ustawa o opłatach abonamentowych, a także poinformował, że "złożenie wniosku o umorzenie zaległości w opłacie abonamentowej rtv przed tut. organem nie powoduje zawieszenia postępowania egzekucyjnego i tut. organ nie informuje wierzyciela tj. Poczty Polskiej S.A. o toczącym się postępowaniu. Mając na uwadze powyższe wierzyciel jest podmiotem właściwym do złożenia wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego w sprawie zaległości w opłacie abonamentowej rtv". Nieuzupełnienie wniosku o dowody potwierdzające spełnienie przesłanek wymienionych w art. 10 ustawy o opłatach abonamentowych, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania, będzie skutkowało wydaniem decyzji w oparciu o zebrany dotychczas w sprawie materiał dowodowy.

Pismem z 27 lutego 2015 r. (data wpływu do organu: 9 marca 2015 r.) strona ponownie podała, że wnosi o wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie "niezalegania z opłatą abonamentową za okres 01/2009 – 04/2014", tym samym nie składa wniosku w przedmiocie umorzenia względnie rozłożenia na raty jakiejkolwiek należności z tytułu abonamentu rtv.

Zawiadomieniem z [...] listopada 2015 r. na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. organ przekazał do Poczty Polskiej S.A., zgodnie z właściwością, wniosek strony "w sprawie zasadności wystawionego upomnienia". Powołując się na ww. ustawę o opłatach abonamentowych oraz ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ wskazał, że KRRiT nie jest organem odwoławczym od wystawionych przez wierzyciela tytułów wykonawczych i upomnień, i w związku z tym, że podmiotem uprawnionym do rozpatrzenia wniosku strony jest Poczta Polska S.A. przekazuje wniosek według właściwości rzeczowej.

Pismem z 5 stycznia 2016 r. skarżąca, na podstawie art. 37 ust. 1 k.p.a., wezwała KRRiT do usunięcia naruszenia prawa "poprzez nieterminowe załatwienie wniosku z [...] listopada 2014 r. w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia o niezaleganiu z opłatą abonamentową", gdyż pomimo upływu terminu do rozpatrzenia podania, o którym mowa w art. 35 k.p.a. "do dnia dzisiejszego nie została wydana decyzja w sprawie".

Pismem z 16 lutego 2016 r. organ, opisując dotychczasowy przebieg postępowania, poinformował stronę, że jej wniosek - na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. -został przekazany ww. pismem z [...] listopada 2015 r. Poczcie Polskiej S.A., jako organowi właściwemu w sprawie. Wyjaśnił też, że KRRIT nie jest organem właściwym w sprawie rozpatrzenia ww. wniosku skarżącej z [...] listopada 2014 r.; zatem wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa uznać należy za bezzasadne.

W związku z przedstawionym stanem sprawy została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wymieniona na wstępie skarga.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 16 marca 2010 r. sygn. akt K 24/08 oraz art. 10 ustawy o opłatach abonamentowych organ wskazał, że w prowadzonym postępowaniu wierzycielem jest Poczta Polska S.A., a KRRiT może tylko i wyłącznie umarzać lub rozkładać na raty zaległości w płatności opłat abonamentowych. Ponadto, żaden przepis nie upoważnia KRRiT do ustalenia wysokości zaległości lub stwierdzenia jej braku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przed przystąpieniem do badania merytorycznej zasadności skargi Sąd ma obowiązek zbadać, czy skarga ta jest dopuszczalna.

Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 (decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (...) oraz inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (...) lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających).

Wobec powyższego, dla oceny dopuszczalności skargi na bezczynność decydujące znaczenie, ma czy postępowanie administracyjne - w ramach którego została ona złożona - jest objęte dyspozycją art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie problem oscylował wokół oceny przez organ administracji (Krajową Radę Radiofonii i Telewizji) charakteru pisma/wniosku strony z [...] listopada 2014 r., sprecyzowanego pismem z 12 grudnia 2014 r. W pismach tych strona wskazała, że przedmiotem jej wniosku "nie jest umorzenie zaległości w opłacie abonamentowej", lecz wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie niezalegania z opłatą abonamentową za okres 1/2009 - 04/2014. Wobec tak sprecyzowanego żądania strony, jej pismo/wniosek należy uznać za wniosek o wydanie przez organ zaświadczenia w trybie art. 217 i nast. k.p.a., o niezaleganiu z opłatą abonamentową za okres 1/2009 - 04/2014. Zgodnie bowiem z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń ma charakter gabinetowy, w którym upoważniony pracownik organu administracji weryfikuje żądanie wydania zaświadczenia przez pryzmat przesłanek określonych w art. 217 § 2 k.p.a. Art. 218 § 2 k.p.a. dopuszcza możliwość przeprowadzenia przed wydaniem zaświadczenia postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie, przy czym konieczność wyjaśnienia nie może być rozumiana jako tworzenie na etapie postępowania o wydanie zaświadczenia podstawy do wystawienia zaświadczenia. Ponadto niedopuszczalne jest kompletowanie w tym postępowaniu materiału dowodowego, mającego służyć wydaniu zaświadczenia określonej treści, gdyż treść zaświadczenia ma się opierać na już posiadanych przez organ ewidencjach, rejestrach czy zbiorach danych (por. M. Jaśkowska Komentarz aktualizowany do art. 218 Kodeksu postępowania administracyjnego pkt 3, w Lex Omega).

Złożenie wniosku o wydanie zaświadczenia uruchamia stosowne postępowanie, które może zakończyć się podjęciem przez organ administracji czynności materialno-technicznej (wydaniem zaświadczenia), odmową wydania zaświadczenia w ogóle, bądź odmową wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę. W doktrynie i orzecznictwie powszechnie wyróżnia się trzy przypadki odmowy wystawienia zaświadczenia: przy braku interesu prawnego osoby ubiegającej się o zaświadczenie; w przypadku niewłaściwości organu, do którego skierowano żądanie; gdy nie można spełnić żądania odnośnie do treści zaświadczenia czy to ze względu na treść posiadanych danych lub dokumentów, czy też ze względu na wyraźny zakaz ustanowiony w przepisach odrębnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 700/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego postępowanie w przedmiocie wydania stosownego zaświadczenia kończy wydanie wnioskowanego zaświadczenia albo wydanie przez organ postanowienia na podstawie art. 219 k.p.a. o odmowie wydania zaświadczenia.

Na postanowienie ostateczne o odmowie wydania zaświadczenia, bądź wydania zaświadczenia o żądanej treści służy skarga do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). W konsekwencji w przypadku bezczynności lub przewlekłości postępowania organu w sprawie wydania zaświadczenia osoba zainteresowana, po wyczerpaniu trybu określonego w art. 37 § 1 k.p.a., może wnieść skargę do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie, skarżąca pismem z 5 stycznia 2016 r. na podstawie art. 37 ust. 1 k.p.a. wezwała KRRiT do usunięcia naruszenia prawa "poprzez nieterminowe załatwienie wniosku z [...] listopada 2014 r. w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia o niezaleganiu z opłatą abonamentową".

W świetle powyższych rozważań należy uznać, że skarga na bezczynność organu administracji publicznej w niniejszej sprawie jest dopuszczalna.

Art. 149 p.p.s.a. stanowi:

§ 1. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

§ 1a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

§ 1b. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego.

§ 2. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Sąd obowiązany jest zatem do oceny procedowania organu w przedmiotowej sprawie pod kątem wystąpienia bezczynności oraz jej kwalifikowanej formy, to jest bezczynności z rażącym naruszeniem prawa.

Przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).

Zatem z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności.

Zgodnie z art. 12 k.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko. Art. 217 § 3 k.p.a. stanowi, że zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni. Termin z art. 217 § 3 k.p.a. jest terminem instrukcyjnym, jego przekroczenie nie pozbawia więc organu kompetencji do wydania zaświadczenia. Aczkolwiek przepis ten wyraźnie reguluje termin do wydania zaświadczenia, nie stanowi zaś o terminie rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia, niemniej jednak termin siedmiu dni został wyznaczony również do wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia. W tym terminie organ w istocie rozpatruje wniosek i w zależności od przesłanek wydaje zaświadczenie, bądź odmawia jego wydania. Uchybienie temu terminowi daje podstawę do stosowania środków zwalczania bezczynności czy przewlekłości postępowania przez organ administracji (por. M. Jaśkowska - Komentarz aktualizowany do art. 217 Kodeksu postępowania administracyjnego pkt II5, w Lex Omega).

KRRiT nie wydała w tej sprawie stronie wnioskowanego zaświadczenia, ani postanowienia o odmowie wydania wnioskowanego zaświadczenia, wobec czego należało uznać, że organ nie załatwił w żaden sposób wniosku strony z [...] listopada 2014 r. Zatem skarga I. L. jest zasadna, bowiem miała miejsce bezczynność organu. Bez znaczenia dla oceny zaistnienia bezczynności po stronie organu pozostaje wydanie przez organ ww. zawiadomienia z [...] listopada 2015 r., którym na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. przekazano do Poczty Polskiej S.A., zgodnie z właściwością, wniosek I. L.. Zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a., jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. Jednak wskazany przepis znajduje zastosowanie jedynie do postępowań, których efektem jest wydanie decyzji administracyjnej, a więc dotyczących spraw administracyjnych w rozumieniu art. 1 pkt 1 i 2 k.p.a.

Wskazuje na to systemowa analiza tego przepisu, prowadząca do wniosku, że przedmiotem przekazania nie jest każde podanie, a tylko podanie, które inicjuje postępowanie w >sprawie< administracyjnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 i 2 k.p.a., a więc kończącej się wydaniem decyzji administracyjnej (por. A. Matan – Komentarz do art. 65 Kodeksu postępowania administracyjnego pkt 5, w Lex Omega). Tymczasem sprawa wydania zaświadczenia w trybie przepisów art. 217 i nast. k.p.a. do takich nie należy, gdyż postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia jest rodzajem postępowania administracyjnego o charakterze uproszczonym i odformalizowanym, w szczególności nie jest postępowaniem administracyjnym w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., a jedynie ma charakter administracyjny (por. M. Jaśkowska - Komentarz aktualizowany do art. 217 Kodeksu postępowania administracyjnego pkt I2, w Lex Omega) i nie kończy się decyzją administracyjną, tylko wydaniem zaświadczenia, które jest czynnością materialno-techniczną, bądź odmową jego wydania, co następuje w drodze postanowienia (art. 219 k.p.a.), na które przysługuje zażalenie.

Niewłaściwość organu jest natomiast samodzielną przesłanką odmowy wydania zaświadczenia, a nie przekazania podania/wniosku o jego wydanie organowi właściwemu (por. M. Jaśkowska - Komentarz aktualizowany do art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego pkt 4 oraz A. Matan - Komentarz do art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego pkt 2, w Lex Omega). Zatem jeżeli w postępowaniu o wydanie zaświadczenia organ uzna, że jest niewłaściwy, winien wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia.

W niniejszej sprawie strona sprecyzowała swoje żądanie w piśmie z 12 grudnia 2014 r., które wpłynęło do organu 17 grudnia 2014 r., zatem od 17 grudnia 2014 r. organ dysponował sprecyzowanym żądaniem strony i od tego dnia pozostawał w stanie bezczynności.

Podkreślenia wymaga, że każda bezczynność organu stanowi naruszenie prawa. Nie można jednak przyjąć, że w każdym przypadku bezczynności ma miejsce rażące naruszenie prawa. Gdyby tak uznać, wówczas art. 149 § 1a p.p.s.a. byłby zbędny, a ocena przez sąd charakteru naruszenia prawa niepotrzebna.

Rażące naruszenie prawa musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do tego stanu, który może być podstawą stwierdzenia bezczynności. Stan bezczynności jest faktem i dla jego stwierdzenia nie mają znaczenia przyczyny jego zaistnienia. Wspomniane przyczyny mogą natomiast mieć znaczenie dla oceny charakteru naruszenia prawa.

W tym miejscu należy zauważyć, że za rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego można uznać oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania administracyjnego w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień strony w postępowaniu, z wyjątkiem przepisów dających podstawę do wznowienia postępowania. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia prowadząca do nadania prawa lub jego odmowy wbrew wszystkim przesłankom przepisu (por. wyrok NSA z 9 lipca 2014 r., sygn. akt II GSK 832/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. dotyczyć może w szczególności zawartych w k.p.a. przepisów o terminach załatwienia sprawy administracyjnej. W sprawach o wydanie zaświadczenia ocena naruszenia prawa winna być dokonywana w oparciu o regulację zawartą w art. 217 § 3 k.p.a., która jak była mowa powyżej, wyznacza 7 - dniowy termin (co prawda instrukcyjny) na wydanie zaświadczenia.

Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie bezczynność KRRiT miała charakter rażący, bowiem organ przez 21 miesięcy (od 17 grudnia 2014 r. do chwili obecnej) nie rozpoznał wniosku strony. Taki sposób procedowania organu stoi w sprzeczności z zasadą szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.). Fakt ten w sposób oczywisty rażąco naruszał prawo strony do załatwienia sprawy zgodnie z normami prawa (art. 7 k.p.a.).

Sąd doszedł natomiast do przekonania, że wymierzenie organowi grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. jest w niniejszej sprawie niecelowe, bowiem skarżąca nie wnosiła o jej wymierzenie, a jej celem (zgodnie z treścią skargi) jest uzyskanie rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast wobec zobowiązania KRRiT do rozpoznania wniosku skarżącego odpada przymuszający charakter grzywny. W tej sytuacji w ocenie Sądu wymierzenie grzywny organowi administracji było niecelowe.

Z tych wszystkich powodów oraz w oparciu o ww. art. 149 § 1 pkt 1 i 1a w zw. z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.