Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1294/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 2 pkt 6
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2011 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru instalacji nośnika reklamowego skargę oddala


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Wojewody [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2009r. sygn. akt VII SA/Wa 1573/09 uchylającym decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2009r. Nr [...] , wyrokiem z dnia 8 marca 2011r. Sygn akt II OSK 436/10 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Sądy orzekały na podstawie następującego stanu faktycznego:

Decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. Prezydenta [...] na podstawie art. 30 ust. 6 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118), zwanej dalej Prawem budowlanym wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru zainstalowania nośnika reklamowego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] róg ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, iż planowana instalacja nośnika mieści się w kategorii robót objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

Od w/w decyzji odwołanie wniosła Spółka [...] Sp. z o.o. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania organu I instancji.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2009r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując w uzasadnieniu, że zgłoszenie inwestora dotyczy budowy nośnika reklamowego o znacznej wysokości ok. 8 m, trwale związanego z gruntem (stopa fundamentowa o wym. 2,40 x 3,60 x 0,40m). Z opisu technicznego ww. inwestycji wynika ponadto, że prace budowane podejmowane przez inwestora będą polegały na wykonaniu nowego obiektu budowlanego w określonym miejscu, a nie tylko jego instalację czy remont.

Wojewoda stwierdził, że z przedłożonej dokumentacji projektowej wynika, iż proponowana tablica reklamowa stanowi wolnostojący trwale związany z gruntem obiekt w pełni samodzielny i niepowiązany technicznie z innym obiektem budowlanym. Wskazał też, że wielkość projektowanego urządzenia reklamowego, jego masa całkowita, jak i sposób osadzenia na gruncie świadczą o tym, iż zgłoszona inwestycja jest budowlą o której mowa w art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego tj. "wolno stojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym". Taka kwalifikacja ww. inwestycji pociąga za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego). Wojewoda [...] wskazał przy tym, że Naczelny Sąd Administracyjny orzekając w analogicznych przypadkach, stwierdził, iż wolnostojące urządzenia reklamowe na stopie fundamentowej są trwale związane z gnmtem, są

VII SA/Wa 1294/11

zaliczane do budowli w rozumieniu art. 3 pkt. 1 lit. b i pkt. 3 Prawa budowlanego i że

wymagają uzyskania pozwolenia na budowę.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Spółka [...] zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego tj art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego w związku z artykułem 30 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że przepis ten nie znajduje zastosowania do wolnostojących urządzeń reklamowych trwale związanych z gruntem, a zatem do budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, podczas gdy z analizy przedmiotowego przepisu wyraźnie wynika, że ma on zastosowanie do wszystkich urządzeń reklamowych. Zdaniem Skarżącego przepis powyższy nie znajduje zastosowania do wolnostojących urządzeń reklamowych, niepowiązanych technicznie z żadnym innym obiektem budowlanym.

Zdaniem Skarżącego błędna jest teza organu iż samo zakwalifikowanie urządzeń reklamowych do kategorii "budowli" w rozumieniu ustawy Prawo budowlane (art. 3 pkt 3 ustawy), tj. jako obiekt budowlany nie będący budynkiem, ani obiektem małej architektury, stanowi wystarczającą przesłanką uzasadniającą wprowadzenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla instalacji przedmiotowego urządzenia reklamowego. Skarżący podniósł, że błędna jest wykładnia skutkującą przyjęciem, że przepis ten dotyczy wyłącznie instalowania urządzeń reklamowych na istniejących obiektach, zaś instalowaniem nie można określać wykonania samodzielnej konstrukcji na własnym fundamencie.

Skarżący zarzucił również naruszenie artykułu 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że:

a) o fakcie iż inwestycja w przedmiotowej sprawie jest budowlą

decyduje wielkość projektowanego urządzenia, jego masa całkowita, jak i sposób

osadzenia na gruncie;

b) o trwałym związaniu z gruntem wolnostojącego urządzenia

reklamowego decyduje okoliczność, że posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się

czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, co znacznie ogranicza

praktyczne zastosowanie artykułu 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane;

Skarżący zarzucił również naruszenie artykułu 30 ust. pkt 2) w związku z artykułem 29 ust. 2 pkt 6) ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że roboty budowlane związane z zainstalowaniem nośnika reklamowego w niniejszej sprawie, nie mogą być realizowane

VII SA/Wa 1294/11

w trybie zgłoszenia, gdyż dotyczą wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem

uzyskania pozwolenia na budowę.

Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik tego postępowania a mianowicie:

a) zarzutu naruszenia art. 77 § 1 w związku z art. 7 K.p.a. w zakresie

nieprzeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji;

b) zarzutu naruszenia art. 107 § 1 i 3 K.p.a. w zakresie braku uzasadnienia

faktycznego oraz prawnego w decyzji organu I instancji,

c) zarzutu naruszenia art. 80 w związku z art. 77 § 1 i art. 7

K.p.a.administracyjnego poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i wydanie

zaskarżonej decyzji na podstawie dowolnych ustaleń faktycznych, przyjętych bez

przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną, stwierdzając, że nie odpowiada ona prawu jednakże w części z innych przyczyn niż zostało to wskazane w skardze. Sąd stwierdził na wstępie ,że trafny jest zarzut naruszenia art. 80 w związku z art. 77 § 1 i art. 7 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie dowolnych ustaleń faktycznych, przyjętych bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a także zarzut naruszenia art. 77 § 1 w związku z artykułem 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, w wyniku nieprzeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

Uchylając zaskarżoną decyzję Sąd I instancji wskazał, że organy administracji nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego, nie odnosząc się do podstawowego dokumentu w sprawie, jakim jest załączony do zgłoszenia projekt budowlany.

Sąd orzekł, że organy trafnie wskazując w uzasadnieniu decyzji na różnice między procesem budowy i instalacji, nie przeniosły tych uwag na okoliczności rozstrzyganej sprawy, nie wskazując z jakich to sformułowań projektu można wyprowadzić wnioski co do tego, że w tym konkretnym przypadku chodzi o proces budowy w rozumieniu art. 3 ust. 6 Prawa budowlanego, a nie o proces instalacji. Organy nie odniosły się do tego, że przedłożono im do wglądu projekt powtarzalny, niewłaściwie adoptowany do konkretnego obiektu, w szczególności, że z projektu załączonego do akt nie wynika, czy i w jaki sposób mają być wykonywane prace przy posadowieniu urządzenia reklamowego.

Sąd I instancji zwrócił uwagę na konieczność dokonania przez organ ustaleń, w jaki sposób dochodzi do powstania budowli, która stanowi wolno stojące trwale

VII SA/Wa 1294/11

związane z gruntem urządzenie reklamowe. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego uzależnia możliwość dokonania zgłoszenia (czyli zwolnienia z potrzeby uzyskania pozwolenia na budowę) nie od tego, czy obiekt odpowiada pojęciu budowli, lecz od tego czy urządzenie reklamowe będzie instalowane, czy też będzie poddane procesowi budowy. Ponadto to, że w wyniku procesu budowy rozumianej jako wykonanie w określonym miejscu robót budowlanych powstanie budowla jest skutkiem i wynikiem tych robót. Nie można objąć trybem zgłoszenia wzniesienia budowli, lecz także nie można pomijać sposobu w jaki dochodzi do jej wzniesienia.

Sąd I instancji, nie podzielił poglądu wyrażonego w zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, że wykonywanie robót związanych z zainstalowaniem urządzenia reklamowego, z uwagi na jego wielkość, wymaga pozwolenia na budowę. Jeśli nie dochodzi w konkretnym przypadku do wykonania robót odpowiadających pojęciu budowy, w zupełności wystarczająca i odpowiadająca prawu jest procedura związana ze zgłoszeniem zamiaru zainstalowania urządzenia reklamowego. Natomiast jeśli organ dostrzegłby, że przedmiot zgłoszenia objęty dyspozycją art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia albo też wypełniać inne przesłanki wymienione w ust. 7 tego przepisu obowiązującego w dacie orzekania przez organy, wówczas może - w drodze decyzji - nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu.

Sąd I instancji podkreślił, że w przedłożonym organowi projekcie pominięto w ogóle kwestię sposobu posadowienia urządzenia reklamowego wymienionego w zgłoszeniu. Projekt powtarzalny nie rozstrzyga bowiem tej kwestii, pozostawiając ją do załatwienia przez projektanta projektu adaptowanego do robót będących przedmiotem zgłoszenia (pkt 4. 3). Projekt adoptowany nie odnosi się do sposobu umieszczenia urządzenia w określonym miejscu na prywatnej działce, które inwestor wybrał dla tego urządzenia. Z projektu powtarzalnego wynika, że podstawa urządzenia musi być umieszczona na gruncie rodzimym, po zdjęciu warstwy humusu, lub po odpowiednim zagęszczeniu gruntu. Nie wiadomo zatem, w jaki sposób zaprojektowano ustawienie tego konkretnego urządzenia na gruncie, co ma podstawowe znaczenie dla określenia czy będzie konieczne wykonanie w określonym miejscu prac budowlanych polegających na odpowiednim przygotowaniu podłoża. W przypadku stwierdzenia takiego stanu rzeczy, oceny zamiaru wykonania robót należy dokonywać w świetle definicji podanej w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, rozważając czy w tym konkretnym przypadku będą wykonywane roboty budowlane odpowiadające pojęciu budowy

VII SA/Wa 1294/11

zdefiniowanej w przywołanym przepisie, czy też będzie przeprowadzana instalacja

niewymagająca wykonania jakichkolwiek prac odpowiadających pojęciu budowy.

Uchylając zaskarżony wyrok Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił powyższego stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, stwierdzając w uzasadnieniu, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, bowiem materiały sprawy i argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie dawały podstaw do podjęcia takiego rozstrzygnięcia przez Sąd pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że błędne jest stwierdzenie Sądu I instancji zawarte w uzasadnieniu wyroku, że "badając treść zaskarżonej decyzji oraz akta sprawy Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek śladów badania przez organy administracji projektu budowlanego", co było następstwem naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 77 i 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto właściwy organ odwoławczy zdaniem Sądu I instancji miał się tylko ograniczyć do stwierdzenia, że wielkość obiektu jak i sposób jego połączenia z gruntem świadczą o tym, że jest to budowla wymagająca pozwolenia na budowę, a nie zgłoszenia. Jednak wbrew powyższym stwierdzeniom Sądu I instancji, Wojewoda [...]w uzasadnieniu swojej decyzji jednoznacznie stwierdził, że dane zgłoszenie dotyczy budowy "nośnika reklamowego o znacznej wysokości ok. 8 m, trwale związanego z gruntem (stopa fundamentowa o wym. 2,40 x 3,60 x 0,40 m). Z opisu technicznego ww. inwestycji wynika ponadto, że prace budowlane podejmowane przez inwestora będą polegały na wykonaniu nowego obiektu budowlanego w określonym miejscu, a nie tylko jego instalację czy remont." Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że z przedłożonej przez inwestora dokumentacji projektowej wynika, że projektowany obiekt reklamowy, tj. tablica reklamowa jest wolnostojący i trwale związany z gruntem jak i w pełni samodzielny i niepowiązany technicznie z innym obiektem budowlanym. Należy podkreślić, że dopiero następnie organ odwoławczy stwierdził, iż biorąc pod uwagę masę całkowitą jak i sposób osadzenia na gruncie (tj. stopę fundamentową) tej inwestycji jest to budowla w rozumieniu art. 3 pkt 3 cyt. ustawy - Prawo budowlane, co nakłada obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Oznacza to, że organ odwoławczy - wbrew stwierdzeniom Sądu I instancji - poddał analizie także dołączony do wniosku inwestora projekt budowlany urządzenia reklamowego o wym. 6,00 x 3,00 m, [...] styczeń 2008, opracowany przez inż. bud. lądowego B. K., posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej do sporządzania projektów budowlanych konstrukcyjnych wszelkich obiektów budowlanych.

VII SA/Wa 1294/11

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny biorąc pod uwagę opisany stan sprawy oraz zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wytyczne ponownie rozpoznał skargę Spółki [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], w przedmiocie sprzeciwu zgłoszenia zamiaru instalacji urządzenia reklamowego.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy podnieść, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydając niniejszy wyrok był związany wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, którym to uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1573/09 uchylającym decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], w przedmiocie sprzeciwu zgłoszenia zamiaru instalacji urządzenia reklamowego.

Jak wynika z treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Związanie samego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w rozumieniu powyższego przepisu oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych -sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku (zob. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2006r., sygn. akt I FSK 506/05, Nr LEX 187499).

W przedmiotowej sprawie Sąd kontrolował legalność decyzji administracyjnej Wojewody [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. na podstawie art. 30 ust. 6 pkt. 1 Prawa budowlanego wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia zamiaru zainstalowania nośnika reklamowego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] róg ul. [...] w [...].

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, organ prowadzący postępowanie jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 §1 k.p.a.).

Z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że w tej sprawie Sąd I instancji, poddając kontroli przedmiotową decyzję Wojewody [...], błędnie ustalił podstawową okoliczność faktyczną uznając, że organ

VII SA/Wa 1294/11

odwoławczy nie poddał żadnej ocenie prawnej i faktycznej dołączony przez inwestora dany projekt budowlany, przez co naruszył także dyspozycję art. 107 § 3 k.p.a., co jest również błędnym stwierdzeniem Sądu I instancji.

Niewątpliwie stwierdzić należy za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że Wojewoda [...] w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...] sierpnia 2009r. jednoznacznie stwierdził, że dane zgłoszenie dotyczy budowy "nośnika reklamowego o znacznej wysokości ok. 0,8 m, trwale związanego z gruntem (stopa fundamentowa o wym. 2,40 x 3,60 x 0,40 m). Z opisu technicznego ww. inwestycji wynika ponadto, że prace budowlane podejmowane przez inwestora będą polegały na wykonaniu nowego obiektu budowlanego w określonym miejscu, a nie tylko jego instalację czy remont." Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że z przedłożonej przez inwestora dokumentacji projektowej wynika, że projektowany obiekt reklamowy, tj. tablica reklamowa jest wolnostojący i trwale związany z gruntem jak i w pełni samodzielny i niepowiązany technicznie z innym obiektem budowlanym. Następnie organ odwoławczy stwierdził, iż biorąc pod uwagę masę całkowitą jak i sposób osadzenia na gruncie (tj. stopę fundamentową) tej inwestycji jest to budowla w rozumieniu art. 3 pkt 3 cyt. ustawy -Prawo budowlane, co nakłada obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę.

Oznacza to, że organ odwoławczy poddał analizie także dołączony do wniosku inwestora projekt budowlany urządzenia reklamowego o wym. 6,00 x 3,00 m, [...], opracowany przez inż. bud. lądowego B. K., posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej do sporządzania projektów budowlanych konstrukcyjnych wszelkich obiektów budowlanych.

Dlatego też za niezasadny należy uznać zarzut Skarżącej Spółki dotyczący naruszenia przez Wojewodę wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 i 77 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik tego postępowania.

Również zarzut Skarżącej naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie nie może zostać uwzględniony, bowiem organy administracyjne zasadnie zakwalifikowały planowaną inwestycję do obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, o których mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, tj. wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, na wykonanie którego wymagane jest pozwolenie na budowę.

Przepisy Prawa budowlanego kwestię urządzeń reklamowych regulują w art. 3 pkt 3 oraz w art. 29 ust. 2 pkt 6. Z brzmienia tych przepisów już wynika, że odnoszą się one

VII SA/Wa 1294/11

do różnych typów urządzeń reklamowych, konsekwencją czego jest, że na jedne z nich

wymagane jest pozwolenie na budowę a na drugie jedynie dokonanie zgłoszenia.

Kwalifikacja tego, czy dane urządzenie reklamowe wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, czy też zgłoszenia, należy do organów administracji architektoniczno-budowlanej (starosta, wojewoda), gdyż te organy mają kompetencje do wydania pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia sprzeciwu (art. 30 ust. 6).

Zdaniem Sądu ocena, czy konkretna inwestycja jest czy też nie jest trwale związana z gruntem, należy do kompetencji organów architektoniczno-budowlanych. To organ mając na uwadze przepis art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego ocenia projekt obiektu pod kątem jak jest on "związany" z gruntem, aby odpowiadał wymogom m.in. bezpieczeństwa konstrukcji, użytkowania, tym samym by nie zagrażał życiu, zdrowiu jak i mieniu. Posiadając odpowiednie kompetencje właściwe organy, rozważając całość sprawy, muszą mieć na względzie bezpieczeństwo użytkowania planowanej inwestycji.

Wojewoda [...], utrzymując sprzeciw, stwierdził w uzasadnieniu swojej decyzji, że z przedłożonej dokumentacji projektowej wynika, iż proponowana tablica reklamowa stanowi wolnostojący trwale związany z gruntem obiekt w pełni samodzielny i niepowiązany technicznie z innym obiektem budowlanym. Należy również wskazać, że wielkość projektowanego urządzenia reklamowego, jego masa całkowita, jak i sposób osadzenia na gruncie świadczą o tym, iż zgłoszona inwestycja jest budowlą o której mowa w art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego tj. "wolno stojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym". Taka kwalifikacja ww. inwestycji pociąga za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego).

Zdaniem Sądu, analiza przepisów Prawa budowlanego pozwala na stwierdzenie, że można wyróżnić urządzenia reklamowe wolnostojące trwale związane z gruntem (art. 3 pkt 3) i urządzenia reklamowe, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6, wśród których można wyróżnić także wolnostojące, ale nie związane trwale z gruntem. Jednakże są to zazwyczaj urządzenia o małych gabarytach, stosunkowo lekkie i często przenośne, do których z powodów szeroko wcześniej wskazanych nie można zaliczyć urządzenia objętego dokonanym zgłoszeniem.

Dlatego też w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, w myśl którego pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych.

W sprawie wolnostojących urządzeń reklamowych Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie zajmował stanowisko, który w analogicznych przypadkach orzekał, iż

8

VII SA/Wa 1294/11

wolnostojące urządzenia reklamowe na stopie fundamentowej są trwale związane z gruntem, są zaliczane do budowli w rozumieniu art. 3 pkt. 1 lit. b i pkt. 3 Prawa budowlanego i że wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. W tym miejscu należy wskazać nie tylko na wyroki wymienione w uzasadnieniu Wojewody ale i również na wyrok z dnia z dnia 28 października 2010 r. sygn. akt: II OSK 1687/09, w którym

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż " ustawodawca używa określenia

"trwale związany z gruntem" lub "niepołączony trwale z gruntem" w tych przypadkach, kiedy chce wyraźnie rozróżnić dwa obiekty budowlane (budynek i tymczasowy obiekt budowlany), które podlegają odmiennym rygorom prawnym oraz w przypadku urządzeń reklamowych wskazując też różne ich typy (rodzaje) występujące w ustawie. Skoro w art. 3 pkt 3 ustawodawca wymienia wśród budowli "wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe" to oczywistym chyba jest, że mówiąc w art. 29 ust. 2 pkt 6 o "instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych" (dalsza część tego przepisu dotyczy urządzeń reklamowych wymagających pozwolenia na budowę), chodzi tu o inne urządzenia reklamowe, niż te, o których mowa w art. 3 pkt 3. W przeciwnym razie te dwie różne regulacje zamieszczone w jednym akcie prawnym nie miałyby sensu."

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela poglądu wyrażanego w skardze, że przedmiotowe urządzenie reklamowe nie jest budowlą, bowiem nie jest trwale związane z gruntem, a zatem nie stanowi budowli w rozumieniu art. 3 ust. 3 ustawy Prawo budowlane.

Nie podziela również stanowiska strony, że brzmienie art. 29 Prawa budowlanego, które nie przewiduje żadnej zależności wynikających z faktu zakwalifikowania danego obiektu do kategorii budowli znosi obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę dla wszystkich urządzeń reklamowych.

W związku z powyższym wskazać należy również na inny wyrok z dnia z dnia 10 września 2010 r. sygn. akt: II OSK 1360/09, w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "O tym czy dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie decyduje technologia wykonania fundamentu oraz możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. ma wyłączne zastosowanie do urządzeń reklamowych innych niż te, o których mowa w art. 3 pkt 3 p.b.

Zasadnie zatem przyjął Wojewoda że na podstawie przepisów Prawa budowlanego można wyróżnić urządzenia reklamowe wolnostojące trwale związane z gruntem, o których mowa w art. 3 pkt 3, oraz urządzenia reklamowe, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6. Istnieją przecież urządzenia wolnostojące niezwiązane trwale z

VII SA/Wa 1294/11

gruntem, które są jednak urządzeniami przenośnymi o małych gabarytach, w skład

których nie wchodzą części typowo budowlane, jak np. fundament, konstrukcja nośna.

Biorąc powyższe pod uwagę a w szczególności wskazane przez Sąd orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego kontrolowane orzeczenie Wojewody ocenić należy jako prawidłowo zgodne literą i duchem Prawa budowlanego.

Uznając zatem, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę oddalił.

10