Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 923/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędzia WSA Andrzej Matan Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2011 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...]r. B.S. zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w C. celem rejestracji jako osoba bezrobotna. W dniu rejestracji oświadczył, że [...] r. złożył do ZUS Oddział w C. wniosek o przyznanie renty z tytułu niezdolności do pracy.

Postanowieniem z dnia [...] r. organ zawiesił postępowanie w sprawie uznania ww. za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia przez ZUS Oddział w C. w przedmiocie przyznania bądź odmowy przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy.

W dniu [...]r. B.S. złożył decyzję ZUS z dnia [...]r. odmawiającą przyznania renty oraz oświadczenie, że od tej decyzji nie będzie się odwoływał do Sądu Pracy, wobec czego postanowieniem z dnia [...]r. podjęto zawieszone postępowanie.

Następnie decyzją z dnia [...]r., nr [...] Prezydent Miasta C. orzekł o uznaniu B.S. z dniem [...] r. za osobę bezrobotną oraz odmówił przyznania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu rejestracji strona spełniła warunki do uznania za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji jest krótsza niż 365 dni.

Od powyższej decyzji B.S. złożył odwołanie w części dotyczącej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wskazał, że z winy pracownika Powiatowego Urzędu Pracy został źle poinformowany o przysługujących prawach i dopiero w dniu [...] r. zarejestrował się jako osoba bezrobotna poszukująca pracy, w wyniku czego utracił uprawnienie do zasiłku dla bezrobotnych.

Wojewoda [...]decyzją z dnia [...]r., nr [...], na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Organ wskazał na konieczność ustalenia ewentualnej daty zgłoszenia się strony w miesiącu marcu, maju i czerwcu [...]r. w organie zatrudnienia, treści żądań zgłaszanych podczas tych wizyt oraz wyjaśnienia kwestii przebywania strony na zwolnieniu lekarskim do dnia [...]r. Ponadto organ odwoławczy zalecił uzyskanie odpowiednich oświadczeń od pracowników Powiatowego Urzędu Pracy w C. na okoliczność udzielania wyjaśnień odwołującemu podczas jego ewentualnych wizyt, a w razie konieczności przeprowadzenia konfrontacji strony z pracownikami.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] r., nr [...] Prezydent Miasta C., działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 z dnia [...] r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy uznał B.S. za osobę bezrobotną z dniem [...] r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z zaleceniami Wojewody [...] strona została przesłuchana, a nadto odebrano wyjaśnienia od pracownika, który udzielał jej informacji. Strona wyjaśniła, że dziennych dat zgłaszania się w Urzędzie Pracy nie pamięta. Po raz pierwszy zgłosiła się do Urzędu Pracy w marcu [...] r. celem uzyskania informacji o możliwości zarejestrowania się jako osoba bezrobotna informując jednocześnie, że do dnia [...] r. pracowała w Estonii, przebywa od [...] r. na zwolnieniu lekarskim i pobiera zasiłek chorobowy. Pracownik wyjaśnił jej wówczas, że fakt przebywania na zwolnieniu lekarskim uniemożliwia zarejestrowanie się jako osoba bezrobotna oraz, że przebywanie na zwolnieniu lekarskim powyżej 30 dni wiąże się z koniecznością uzyskania zaświadczenia od lekarza o zdolności do pracy. Podczas kolejnego zgłoszenia w Urzędzie w maju [...] r. strona ponownie zwróciła się z zapytaniem, czy może zarejestrować się jako osobna bezrobotna z prawem do zasiłku w sytuacji, gdy nadal przebywa na zwolnieniu lekarskim, ubezpieczyciel estoński z dniem [...] r. przestał wypłacać jej zasiłek chorobowy, zamierza rozpocząć starania o przyznanie renty z tytułu niezdolności do pracy. Uzyskała wówczas informację o braku możliwości zarejestrowania się jako osoba bezrobotna. Kolejny raz strona zgłosiła się do Urzędu w [...] r. informując tego samego pracownika o złożeniu w dniu [...] r. wniosku do ZUS o przyznanie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy i ponownie uzyskała informacje, że dalej nie może zarejestrować się jako osoba bezrobotna. Strona stwierdziła jednocześnie, że w trakcie wizyt nie została poinformowana o możliwości zarejestrowania się jako osoba poszukująca pracy, co w jej ocenie doprowadziło do utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Oświadczyła także, że przebywała na zwolnieniu lekarskim od dnia [...] r. do dnia [...] r. nieprzerwanie przez okres 180 dni, co potwierdziła pismami ZUS w C. kierowanymi do instytucji ubezpieczeniowej w Estonii.

Dalej organ podał, że odebrano również wyjaśnienia od pracownika, który udzielał informacji stronie postępowania. W oświadczeniu z dnia [...] r. pracownik wskazał, iż nie pamięta dziennych dat zgłaszania się B.S. w Urzędzie Pracy. Wyjaśnił, że po przedstawieniu przez stronę swojej sytuacji, na zadawane przez nią pytania dotyczące możliwości zarejestrowania się jako osoby bezrobotnej i przyznania prawa do zasiłku była prawidłowo poinformowana o niemożności uzyskania statusu osoby bezrobotnej z uwagi na fakt przebywania na zwolnieniu lekarskim. Ponadto pracownik wyjaśnił, że strona była zainteresowana statusem osoby bezrobotnej i prawem do zasiłku, a nie statusem poszukującego pracy, którego posiadanie nie uprawnia do przyznania zasiłku dla bezrobotnych.

Następnie organ wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy za bezrobotnego uznawana jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Podkreślił, iż zebrana w sprawie dokumentacja wskazuje, że strona była zainteresowana uzyskaniem statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnego, a nie statusem poszukującego pracy. Natomiast pracownik Urzędu Pracy prawidłowo informował stronę o niemożliwości zarejestrowania, gdyż bezrobotnym jest osoba zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia.

Wskazał następnie, że strona zgłaszając się do Urzędu Pracy nie spełniała przesłanek do uznania za osobą bezrobotną, gdyż w marcu [...] r. przebywała na zwolnieniu lekarskim do dnia [...] r. i pobierała zasiłek chorobowy, który wypłacano jej do dnia [...] r., w maju [...] r. i czerwcu [...] r. przebywała nadal na zwolnieniu lekarskim, trwającym przez 180 dni, do dnia [...] r. Za bezzasadny organ uznał zarzut niepoinformowania strony o możliwości zarejestrowania się jako osoby poszukującej pracy a przez to utraty prawa do zasiłku. Wyjaśnił, że prawo do zasiłku przysługuje bowiem wyłącznie osobie posiadającej status osoby bezrobotnej, a nie poszukującej pracy. Zatem, nawet gdyby strona zarejestrowała się jako poszukująca pracy podczas jej pierwszej wizyty w marcu [...] r., to i tak nie nabyłaby prawa do zasiłku dla bezrobotnego, ponieważ ustawodawca nabycie tego prawa uzależnił od posiadania statusu osoby bezrobotnej. Organ podkreślił, że B.S. przebywając na zwolnieniu lekarskim ZUS ZLA do dnia [...] r. nie był zdolny i gotowy do podjęcia zatrudnienia, a tym samym nie mógł być uznany za osobę bezrobotną. Jednocześnie wskazał, że ze względu na zatrudnienie strony w państwie członkowskim Unii Europejskiej w kwestii prawa do zasiłku właściwym jest Marszałek Województwa [...], w imieniu którego działa Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w C. .

W odwołaniu od tej decyzji B.S. wskazał, iż nadal uważa, że nie poinformowanie go przez pracownika Urzędu Pracy o możliwości zarejestrowania się jako osoby poszukującej pracy miało istotny wpływ na termin uzyskania przez niego statusu osoby bezrobotnej. Jako dowód na powyższe twierdzenie wskazał okoliczność zarejestrowania go w dniu [...] r. jako osobę poszukującą pracy. Podniósł, że w oczekiwaniu na decyzję orzecznika ZUS o zdolności do pracy zawieszono postępowanie o przyznanie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku. W efekcie takiego postępowania po kilku miesiącach przyznano mu status osoby bezrobotnej właśnie z dniem powyższej rejestracji. Stwierdził, że gdyby wcześniej uzyskał informację, że w czasie oczekiwania na prawomocną decyzję ZUS może zarejestrować się jako osoba poszukująca pracy, a postępowanie o przyznanie statusu osoby bezrobotnej zostanie zawieszone, to z pewnością w tym czasie nie przebywałby na zwolnieniu lekarskim, "nie przekazywałby ich do ZUS-u, bo nikt nie potrafił mu odpowiedzieć czy są honorowane, bo nie otrzymywał już zasiłku chorobowego". Po wielu miesiącach okazało się, że obowiązują go przepisy estońskie, więc na zwolnieniu lekarskim mógł przebywać 120 dni. Podniósł, że w związku z tym zwolnienia lekarskie od [...] r., nie zostały uznane, a wobec decyzji ZUS o odmowie przyznania mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy uznać należy, że był zdolny do pracy po dniu [...] r. W ocenie odwołującego informacje przekazywane mu przez pracownika były niedokładne i niepełne. Za nieprawdziwe uznał twierdzenia organu, że był zainteresowany uzyskaniem statusu osoby bezrobotnej i prawem do zasiłku, a nie statusem poszukującego pracy. Nie wiedział bowiem, że istnieje taka forma rejestracji jak status poszukującego pracy, o czym dowiedział się dopiero w Wojewódzkim Urzędzie Pracy w C. . Zdaniem odwołującego gdyby pracownik rzetelnie interesował się jego sprawą, to zarejestrowałby się wcześniej niż [...] r. i może uzyskałby prawo do zasiłku. Natomiast uzyskanie statusu osoby poszukującej pracy może być w szczególnych przypadkach ważne dla terminu uzyskania statusu osoby bezrobotnej.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W motywach rozstrzygnięcia organ w pierwszej kolejności przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz ustalenia poczynione w wyniku uzupełnienia postępowania dowodowego. Następnie stwierdził, iż zgromadzony materiał dowodowy w sprawie wskazuje, że warunki do uznania za osobę bezrobotną, w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, strona spełniała na dzień rejestracji w dniu [...] r. Wtedy bowiem przedłożyła w organie komplet wymaganych dokumentów i wypełniła kartę rejestracyjną oraz poświadczyła własnoręcznym podpisem prawdziwość złożonych oświadczeń w obecności pracownika Powiatowego Urzędu Pracy w C. .

Odnosząc się do treści odwołania organ odwoławczy wskazał, że od [...] r. do [...] r. B.S. przebywał na zwolnieniu lekarskim nieprzerwanie przez 180 dni. Bezspornie z uwagi na stan zdrowia nie był w tym okresie osobą zdolną do podjęcia zatrudnienia. W ocenie Wojewody strona została prawidłowo poinformowana przez pracownika Urzędu Pracy o niemożności zarejestrowania się jako osoba bezrobotna podczas swoich wizyt w marcu, maju i czerwcu [...] r., bowiem z powodu przeciwwskazań zdrowotnych nie spełniała przesłanek określonych przez ustawodawcę do uznania za osobę bezrobotną.

Wojewoda podkreślił, że nawet w przypadku zarejestrowania się odwołującego jako poszukującego pracy podczas pierwszej wizyty w organie zatrudnienia w marcu [...] r., okoliczność ta pozostałaby bez wpływu na uzyskanie statusu osoby bezrobotnej, ponieważ warunki do jego nabycia spełniał dopiero z chwilą rejestracji dokonanej w dniu [...] r. Za słuszne uznał stanowisko organu I instancji, że prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje tylko bezrobotnemu, po spełnieniu warunków określonych przez ustawę o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zaznaczył jednocześnie, iż nabycie prawa do tego świadczenia ustawodawca uzależnił od posiadania statusu osoby bezrobotnej, a nie uzyskania statusu poszukującego pracy.

W skardze na powyższą decyzję B.S. wniósł o jej uchylenie zasadniczo powtarzając argumentację zawartą w odwołaniu od rozstrzygnięcia organu I instancji. Podniósł, że organy administracji nie rozpatrzyły wnikliwie jego sprawy i odmówiły mu przyznania prawa do zasiłku. Uznanie go za osobę bezrobotną z dniem [...] r. wynikało natomiast z winy pracownika, który nie udzielił mu prawidłowych i rzetelnych informacji w jaki sposób mógł zarejestrować się w czasie oczekiwania na decyzję ZUS. Stwierdził, iż był zainteresowany uzyskaniem statusu osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku, dlatego zgłaszał się do urzędu pracy w celu uzyskania informacji, co należy zrobić, aby tego statusu nie utracić. Podkreślił, iż nie mógł uzyskać "wypisu" od lekarza o zdolności do pracy, bo lekarz wystawił wniosek o przyznanie mu renty z tytułu niezdolności do pracy. Podkreślił także, że był zainteresowany, aby w jakikolwiek sposób zostać zarejestrowanym w urzędzie, gdy otrzymał wiadomość od estońskiego ubezpieczyciela o wstrzymaniu wypłaty zasiłku chorobowego.

Zdaniem skarżącego brak odpowiednich informacji ze strony pracownika Urzędu uniemożliwił mu rejestrację o kilka miesięcy wcześniej. Jego sytuacja w dniu [...] r. nie różniła się bowiem od tej w dniu [...] r., gdy złożył wniosek o przyznanie renty z tytułu niezdolności do pracy lub w dniu [...], a nawet w dniu [...] r., ponieważ jego zwolnienia lekarskie od tego dnia nie były honorowane ani przez ZUS ani przez ubezpieczyciela estońskiego. Wobec decyzji ZUS o odmowie przyznania mu renty z tytułu niezdolności do pracy uważa, że był zdolny do pracy po dniu [...] r. W ocenie skarżącego, chociaż uzyskanie statusu osoby poszukującej pracy nie uprawnia bezpośrednio do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego, to jednak może być niezwykle ważne dla terminu uzyskania statusu osoby bezrobotnej, a w konsekwencji – możliwości uzyskania zasiłku. Podkreślił, iż decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] r. o odmowie przyznania prawa do zasiłku została wydana w sposób nieprawidłowy, ponieważ organ nie był upoważniony do wydania takiego rozstrzygnięcia. W jego ocenie zostały spełnione przesłanki do przyznania mu zasiłku dla osób bezrobotnych, gdyż do dnia [...] r. otrzymywał zasiłek chorobowy, a został uznany za osobę bezrobotną z dniem [...] r., zatem suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest większa niż wymagane 365 dni i wynosi 407 dni. Końcowo skarżący przywołał fragmenty uzasadnienia wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 26 września 2010r. sygn akt II SA/Go 339/10 odnoszące się do zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7, art. 8 i art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdzając, iż pracownik Urzędu nie poinformował go wystarczająco i kompetentnie o przysługujących mu prawach.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ stwierdził, iż wprawdzie nie potwierdzono faktu udzielenia skarżącemu informacji dotyczących statusu poszukującego pracy, jednakże okoliczność ta była bez wpływu na uzyskanie statusu osoby bezrobotnej, ponieważ warunki do jego nabycia skarżący spełniał dopiero z chwilą rejestracji w dniu [...] r. Żądanie dotyczące uznania skarżącego z dniem [...] r. za osobę bezrobotną organ uznał za niezasadne, gdyż niezdolność do pracy ustąpiła dopiero [...] r. Za błędne organ uznał subiektywne przekonanie skarżącego, że niezdolność do pracy ustaje z chwilą zakończenia wypłaty świadczenia chorobowego, a dalsze zaświadczenia lekarskie potwierdzające niezdolność do pracy do dnia [...] r. nie stanowią przeszkody, aby mógł uważać się za osobę zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia.

Na rozprawie w dniu [...] r. skarżący potrzymał skargę oraz wniósł o zwrot kosztów według załączonego spisu. Ponadto powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 marca 2006r. o sygn. akt III SA/Łd 794/05, który jego zdaniem zapadł w podobnej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, w tym kontrolę wydawanych przez organy administracji decyzji. Kontrola ta przeprowadzana jest pod względem zgodności z obowiązującym prawem. Wyłącznie w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy Sąd kontrolujący decyzję tą władny jest wzruszyć (art. 145 P.p.s.a.). Przy czym Sąd, zgodnie z art. 134 P.p.s.a. wyżej powołanej ustawy bierze pod uwagę zarzuty zawarte w skardze, a także bada sprawę z urzędu.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o powyższe uregulowania nie pozwoliła na stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie była decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, przyznającą skarżącemu status bezrobotnego z dniem [...].

Problematyka związana ze statusem osoby bezrobotnej uregulowana została w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) - zwanej dalej "ustawą". Przepis art. 2 tej ustawy stanowi definicję legalną pojęć w niej zawartych, m.in. pojęcia "osoby bezrobotnej". Zgodnie z definicją sformułowaną w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy pod pojęciem bezrobotnego należy rozumieć osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 lit. a - g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Warunkiem posiadania statusu bezrobotnego jest nadto zachowanie wymogów wymienionych w lit. a - k przywołanego art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Wyżej przytoczona definicja legalna pojęcia "bezrobotny" wymienia wśród przesłanek uznania dalej osoby za bezrobotną, zarejestrowanie we właściwym dla miejsca zameldowania w powiatowym urzędzie pracy. Z przepisu tego wynika zatem, że czynność rejestracji w właściwym powiatowym urzędzie pracy jest czynnością materialno techniczną stanowiącą warunek sine qua non dla uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. Nr 262, poz. 2607) rejestracja bezrobotnego następuje w dniu przedłożenia kompletu wymaganych dokumentów po poświadczeniu przez bezrobotnego własnoręcznym podpisem prawdziwości danych i oświadczeń zamieszczonych w karcie rejestracyjnej. Dokonanie czynności, w świetle powołanych przepisów prawa, daje podstawę do podjęcia przez właściwy organ decyzji, o jakiej mowa w art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) ustawy. Dla uzyskania statusu osoby bezrobotnej konieczne jest zatem wydanie decyzji administracyjnej w tym przedmiocie. Natomiast decyzja o uznaniu danej osoby za bezrobotną, jeżeli została wydana w terminie późniejszym, ma charakter - deklaratoryjny, bowiem stwierdza nabycie tego statusu z dniem rejestracji.

Przyznanie statusu osoby bezrobotnej może zatem nastąpić po dokonaniu czynności zarejestrowania się. Skarżący, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, czynności tej dokonał w dniu [...] r. dlatego z tą datą organ mógł nadać mu status osoby bezrobotnej.

Odnosząc się do zarzutów skargi przyjdzie wskazać, że definicja bezrobotnego zawarta w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy skonstruowana jest w istocie z dwóch części. W pierwszej z nich wskazuje się na swego rodzaju przesłanki pozytywne, a więc na warunki, które musza być spełnione, by można było uzyskać (zachować) status bezrobotnego. Druga część zawiera zespół przesłanek negatywnych, a więc okoliczności, które uniemożliwiają nabycie (zachowanie) tego statusu. Z ich zestawienia jednoznacznie wynika, że nie każda osoba może być uznana za bezrobotnego. Istotną cechą (przesłanką pozytywną) charakteryzującą pojęcie prawne "bezrobotnego" jest między innymi zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia, co nie zachodzi w odniesieniu do osoby przebywającej na zwolnieniu lekarskim. Niezdolność do podjęcia pracy eliminuje bowiem zainteresowanego z grona osób mogących ubiegać się o przyznanie (czy zachowanie) statusu bezrobotnego. Przesłankę zdolności do podjęcia zatrudnienia na gruncie ustawy należy rozumieć jako brak przeszkód zdrowotnych do jego wykonywania. Tymczasem z niekwestionowanego materiału dowodowego wynika, że skarżący od [...] r. nieprzerwanie do [...] r. przebywał na zwolnieniu lekarskim (ZUS ZLA). Powyższe świadczy, że w tym czasie skarżący nie był zdolny do podjęcia zatrudnienia. Podnoszona przez skarżącego okoliczność przebywania na zwolnieniu lekarskim bez prawa do zasiłku chorobowego nie oznacza, że przez to skarżący spełniał wymogi bycia zdolnym do podjęcia zatrudnienia. Zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do pracy jest dokumentem poświadczającym niezdolność do pracy na skutek choroby. Natomiast pobieranie zasiłku chorobowego jest odrębną przesłanką negatywną (art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c), której wystąpienie skutkuje niemożnością uzyskania statusu bezrobotnego.

Przyjdzie w tym miejscu podkreślić, że brak wystąpienia któregokolwiek z wymogów warunkujących nabycie statusu bezrobotnego określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy wyklucza nabycie omawianego statusu. Kwestie statusu bezrobotnego nie zależą od uznania organów orzekających. W przedmiotowej sprawie słusznie więc organy uznały, że warunki do nabycia statusu osoby bezrobotnej skarżący spełnił dopiero z chwilą rejestracji dokonanej w dniu [...] r.

Podnieść także należało, że zarejestrowanie się jako osoba poszukująca pracy nie jest równoznaczne z rejestracją jako osoby bezrobotnej. Ustawa jak również rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy rozróżnia status osoby poszukującej pracy oraz status osoby bezrobotnej, a tym samym czynności rejestracyjne z tym związane. Pojęcie poszukującego pracy zostało odrębnie zdefiniowane w art. 2 ust. 1 pkt 22 ustawy. Obejmuje ono wszystkich zainteresowanych (osoby, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1-3, lub cudzoziemców - członków rodziny obywatela polskiego) poszukujących zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub innej formy pomocy określonej w ustawie, zarejestrowanych w powiatowym urzędzie pracy. Ze statusem osoby poszukującej pracy wiążą się ograniczone uprawnienia i obowiązki, w tym brak uprawnienia do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych, który przysługuje wyłącznie osobie posiadającej status bezrobotnego (art. 71 ust. 1 ustawy). W związku z tym ustawa nie przypisuje osobie poszukującej pracy identycznych wymogów, jak w przypadku bezrobotnego. Warunkiem uzyskania statusu poszukującego pracy jest zarejestrowanie się we właściwym urzędzie pracy jako osoba poszukująca pracy, w tym wypełnienie karty rejestracyjnej poszukującego pracy. Dla terminu uzyskania statusu osoby bezrobotnej nie jest natomiast istotne posiadanie statusu osoby poszukującej pracy. Jak już wskazano dla uzyskania statusu bezrobotnego istotne jest bowiem spełnienie wymagań wynikających z art. 2 ust. 1 pkt 2, w tym także wymogu dokonania czynności zarejestrowania się jako osoba bezrobotna. Takiej rejestracji, co wynika z karty rejestracyjnej bezrobotnego skarżący dokonał w dniu [...] r. W tym też dniu, jak wskazuje materiał dowodowy, skarżący spełniał warunki do uznania go za osobę bezrobotną.

Prawidłowo zauważył organ odwoławczy, że nawet w sytuacji rejestracji skarżącego jako osoby poszukującej pracy już podczas jego pierwszej wizyty w organie zatrudnienia w marcu, a następnie podczas wizyt w maju i czerwcu okoliczność ta byłaby bez wpływu na uzyskanie statusu osoby bezrobotnej, ponieważ warunki do jego nabycia skarżący spełnił dopiero w dniu [...] r. Przywołany przez skarżącego na rozprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 marca 2006 r. sygn. akt III SA/łd 794/05 dotyczył natomiast innego stanu faktycznego.

Sąd nie odniósł się natomiast do twierdzeń skarżącego w kwestii zasiłku dla bezrobotnych, gdyż ta nie była przedmiotem rozstrzygnięcia w zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W ocenie Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia art. 7, art., 8 i art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy, tyko bowiem wówczas Sąd byłby zobowiązany do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Całokształt rozważań prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Decyzja ta zapadła na skutek dostatecznego wyjaśnienia sprawy, tj. zgromadzenia potrzebnych do jej rozstrzygnięcia dowodów, właściwej ich oceny, prawidłowych rozważań faktycznych i prawnych.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.