Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 864/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2020-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 66, 71, 80, 81, 82
journal: Dz.U. 2018 poz 2081
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Asesor WSA Jarosław Piątek (spr.) Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2020 r. sprawy ze skargi W.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie środowiskowego uwarunkowania dla przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2019 r. znak: [...] Burmistrz Miasta i Gminy [...], działając na podstawie art. 104, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. 2018 r. 2096, dalej jako k.p.a.), art. 71 ust. 1 i 2 pkt. 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80, art. 82, art. 85 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. 2018 poz. 2081 ze zm., dalej jako u.u.i.ś.) oraz § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a tiret piąte Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U.201 poz. 71, dalej jako rozporządzenie z 2010 r.), określił dla B.S. środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na "wydobywaniu systemem odkrywkowym kruszywa naturalnego ze złoża [...]" położonego w miejscowości [...]. Jako rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia organ wskazał:" Przedsięwzięcie zlokalizowane będzie na działce ewidencyjnej nr [...] i polegać będzie na eksploatacji odkrywkowej złoża kruszywa naturalnego [...], w projektowanym obszarze złoża na powierzchni 1,5161 ha (pkt I).

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że wniosek w przedmiotowej sprawie (z dnia [...] października 2014 r.) złożył B.S. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo [...]. Organ wskazał, iż zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a tiret 5 rozporządzenia z 2010 r. inwestycję objętą wnioskiem zaliczono do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagane - w myśl art. 63 ust. 1 u.u.i.ś.

W toku postępowania kilkukrotnie organ I instancji stwierdzał brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, które organ odwoławczy uchylał przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Inwestor w ramach postępowania uzupełnił wnioski m.in. o dokumenty w tym obliczenia emisji hałasu do środowiska, wypisy z ewidencji gruntów i budynków obejmujące działki, na których będzie realizowane przedsięwzięcie oraz działki, na które może oddziaływać planowana inwestycja.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej jako RDOŚ) [...] grudnia 2015 r. wydał opinię, w której stwierdził brak konieczności przeprowadzania dla przedmiotowego przedsięwzięcia oceny oddziaływania na środowisko. RDOŚ zauważył, że na terenie obszaru górniczego [...], znajduje się rów melioracji szczegółowej, który na terenie tej działki bierze swój początek. Od około 10 lat rów nie prowadzi wód, jest suchy, natomiast jego zbocza porośnięte są drzewami i krzewami i jego likwidacja nie wpłynie znacząco na zmianę stosunków wodnych terenów sąsiednich. Dodał, iż po wyeksploatowaniu złoża powstanie zawodnione wyrobisko, a oddziaływanie na etapie funkcjonowania przedsięwzięcia będą związane głównie z emisją zanieczyszczeń do powietrza oraz hałasu. Oszacowano, że oddziaływanie tych emitorów nie stanowi zagrożenia akustycznego dla terenów chronionych oddalonych ok. 90 m na południe od planowanej inwestycji.

Następnie do akt załączona została opinia geologa powiatowego, w której opisano projektowane złoże, jego parametry i charakterystykę. W świetle w/w opinii w wyniku planowanej eksploatacji w złożu kruszywa naturalnego, powstanie zawodnione wyrobisko, które nie będzie podlegało sztucznemu obniżeniu i związku z tym zwierciadło wody w powstałym wyrobisku ukształtuje się w taki sposób, że zastąpi masy kopaliny nawodnionej wodą gruntowego poziomu wód podziemnych. Geolog powiatowy podkreślił, iż eksploatacja przedmiotowego złoża nie spowoduje konfliktów z przyległymi terenami rolnymi oraz drogą gruntową, ponieważ dla złoża [...] w dokumentacji geologicznej, wyznaczone zostały pasy ochronne.

W toku postępowania organ I instancji zwrócił się do Powiatowej Spółki Wodnej o wyrażenie opinii dotyczącej możliwości likwidacji odcinka rowu melioracyjnego zlokalizowanego w granicach działki o nr ewid. [...], na którą Spółka wyraziła zgodę (pismo z [...] lipca 2016 r.). Jednocześnie organ zwrócił się do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o wyrażenie opinii na temat planowanej inwestycji, która ma powstać w pobliżu zabytkowego wiatraka zlokalizowanego na działce o numerze ewid. [...], który w piśmie z [...] sierpnia 2016 r. podał, że przedmiotowa inwestycja nie jest zlokalizowana na obszarze objętym ochroną konserwatorską na podstawie wpisu do rejestru zabytków, ani terenu ujętego w ewidencji zabytków, na obszarze inwestycji nie ma również zarejestrowanych stanowisk archeologicznych Natomiast planowana inwestycja zlokalizowana ma zostać w bezpośrednim sąsiedztwie wsi [...], w której usytuowane są liczne obiekty ujęte w ewidencji zabytków oraz wpisane do rejestru zabytków. Ponadto na działce nr [...] graniczącej z działką nr [...] w odległości ok. 15 m od jej granicy zlokalizowany jest wiatrak objęty konserwatorską ochroną prawną na mocy wpisu do rejestru zabytków pod nr [...] , dodając, iż tak bliska lokalizacja kopalni odkrywkowej może spowodować zagrożenie dla konstrukcji zabytku i niewątpliwie wypłynie negatywnie na ekspozycję zabytku.

W odpowiedzi na wniosek organu o wyrażenie zgody na likwidację rowu, Starosta wyjaśnił, że zgodnie z przepisami Prawa wodnego wymaga ona uzyskania pozwolenia wodno-prawnego. Z kolei na wezwanie organu inwestor uzupełnił dokumentację w zakresie oddziaływania planowanej inwestycji na zabytkowy wiatrak oraz pozostałe zabytki znajdujące się w otoczeniu przedsięwzięcia oraz nowy wypis z rejestru gruntów, nową mapę ewidencyjną działki [...] oraz ekspertyzę techniczną o zakresie wpływu wydobycia kruszywa naturalnego na działce nr [...] na wiatrak na działce sąsiedniej nr [...], która wskazuję, że wydobycie złóż kruszywa naturalnego nie stanowi żadnego zagrożenia dla wiatraka, jeżeli zostanie zachowany pas ochronny 6 metrów oraz metoda wydobycia będzie prowadzona zgodnie z przepisami BHP i prawem górniczym i geologicznym.

Jednocześnie w piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r. Przewodniczący Powiatowej Spółki Wodnej podał, że podczas wizji w terenie stwierdzono, że ujawniony w ewidencji gruntów i budynków rów (na działce nr [...]) nie istnieje na gruncie oraz że nie istnieje on również w ewidencji Spółki. Z uwagi na powyższe Starosta w piśmie z [...] września 2017 r. poinformował, że w takiej sytuacji pozwolenie wodnoprawne na likwidację rowu nie byłoby zgodne z przepisami Prawa wodnego, dodatkowo informując, iż wymieniony rów nie figuruje w zasobach Powiatowej Spółki Wodnej jako urządzenie melioracji szczegółowej.

Na wniosek organu, Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni (PGWWP) wyraziło opinię o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania w/w przedsięwzięcia na stan zasobów wodnych i zagrożenia osiągnięcia przez nie celów środowiskowych, równocześnie wskazując na konieczność uwzględnienia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach podanych przez niego warunków i wymagań.

Ostatecznie postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz opracowania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dla inwestycji, które SKO utrzymało w mocy.

W dniu 27 września 2018 r. inwestor przedłożył 3 egzemplarze Raportu oddziaływania na środowisko eksploatacji złoża kruszywa naturalnego [...]. Do raportu dołączono załączniki graficzne i tekstowe w postaci m.in. analizy ochrony powietrza atmosferycznego i ochrony przed hałasem - eksploatacji złoża kruszywa naturalnego [...].

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. RDOŚ uzgodnił realizację przedsięwzięcia w wariancie wnioskowanym przez inwestora i określił warunki. Do raportu zgłoszone zostały liczne uwagi, do których w toku postępowania inwestor się ustosunkował. W celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności organ przeprowadził [...] lutego 2019 r. rozprawę administracyjną otwartą dla społeczeństwa, po której inwestor złożył uzupełnienia do raportu uwzględniające transport kruszywa przez działkę nr [...], do transportu którą inwestor zobowiązał się podczas rozprawy administracyjnej.

Po dokonaniu ponownej oceny RDOŚ postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia w wariancie wnioskowanym przez inwestora i określił następujące warunki:

1. Eksploatację złoża prowadzić metodą odkrywkową, systemem ścianowym, ubierkowo-zbierakowym bez użycia materiałów wybuchowych.

2. Eksploatację złoża prowadzić w granicach terenu i obszaru górniczego złoża [...], zapewniając oszczędne korzysta z terenu poprzez ograniczenie się do zajęcia obszaru niezbędnego do realizacji inwestycji.

3. Zebrany nadkład magazynować w formie pryzm w północnej części złoża, a następnie wykorzystać do rekultywacji terenu złoża [...].

4. Zawodnione kruszywo w celu odsączenia wody tymczasowo składować na pryzmach o maksymalnej wysokości 2 m.

5. Podczas transportu zabezpieczyć kruszywo przed wysypaniem, a kruszywo drobne przed rozpyleniem.

6. Zapewnić ciągłą przejezdność dróg publicznych, po których odbywać się będzie ruch pojazdów związanych z eksploatacją złoża oraz utrzymywać je w należytym stanie porządkowym.

7. Zabrania się wypompowywania wód z wyrobiska.

8. Naprawy maszyn oraz wymianę olejów oraz tankowanie sprzętu prowadzić poza terenem zakładu górniczego.

9. Do gromadzenia ścieków bytowych stosować przenośne toalety wyposażone w zbiorniki bezodpływowe, a ścieki wywozić na oczyszczalnię ścieków.

10. Prace na terenie zakładu górniczego prowadzić wyłącznie w porze dziennej między godziną 6.00-22.00.

11. Na działce o numerze ewidencyjnym [...], nie prowadzić przerobu kruszywa.

Uzasadniając swoje stanowisko RDOŚ podał, iż zgodnie z zapisami raportu, nie istnieje zagrożenie z tytułu realizacji przedsięwzięcia dla gruntów sąsiednich, ze względu na wydzielone pasy ochronne. Dodatkowo, w związku z obecnością w sąsiedztwie zabytkowego młyna na działce nr [...], zaproponowano działania mające na celu ograniczenie wpływu planowanego przedsięwzięcia do minimum. Zdaniem RDOŚ realizacja przedsięwzięcia nie będzie miała negatywnego wpływu na osiągnięcie celów środowiskowych określonych w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza [...]. Podsumowując RDOŚ stwierdził, iż przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wykazała, że inwestycja nie będzie miała znaczącego wpływu na poszczególne elementy środowiska zarówno na etapie realizacji, jak i jego eksploatacji.

Mając powyższe na uwadze organ I instancji orzekł wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2019 r. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wskazał, iż dla działki nr [...] brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z tym ma zastosowanie art. 7 ust. 2 u.u.i.ś. Organ stwierdził, iż realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia winna zostać poprzedzona uzyskaniem decyzji udzielającej koncesji na podstawie ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze. Teren, na którym ma być zlokalizowane przedsięwzięcie jest obszarem gruntów ornych i łąk trwałych niskiej klasy bonitacyjnej od IV do VI, co potwierdza dostarczony przez inwestora wypis z ewidencji gruntów i budynków. Organ szczegółowo opisał złoża, ich skład, położenie. Organ podał, że nadkład ze złoża będzie składowany na zwałowiskach tymczasowych zlokalizowanych na terenie pasów ochronnych w północnej części złoża [...], a następnie zostanie wykorzystany do rekultywacji terenu po eksploatacji złoża [...]. Po zakończeniu wydobycia kopaliny ustąpią oddziaływania związane z pracą.

Według organu z analizy materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że ze względu na rodzaj inwestycji, na etapie użytkowania, normy emisji hałasu i emisji zanieczyszczeń do powietrza nie zostaną przekroczone oraz, że nie będzie dochodziło do zanieczyszczenia gruntów lub wód ściekaniu z uwagi na fakt iż inwestycja nie będzie związana z ponadnormatywną emisją hałasu, zanieczyszczeń do powietrza czy powstawaniem ścieków.

Burmistrz Miasta i Gminy [...] wskazał, iż przeanalizował przedłożone w raporcie i w uzupełnieniach do raportu warianty: zerowy, inwestycyjny oraz wariant alternatywny. W pierwszym wariancie alternatywnym analizowano głównie metodę eksploatacji, w sposób przedsiębrny systemem zbierakowym, co w konsekwencji prowadziłoby do konieczności odwodnienia górotworu. Autorzy raportu odnieśli się również do kwestii ewentualnej zmiany lokalizacji inwestycji. Według autorów raportu jest to niemożliwe ze względu zidentyfikowanie złoża dokładnie na tym obszarze. Ponadto przeanalizowano możliwość eksploatacji na mniejszym obszarze niż wynika z zatwierdzonej dokumentacji złoża jednak byłoby to według autorów raportu ekonomicznie nieuzasadnione. Przeanalizowano również sposób rekultywacji wyrobiska. Alternatywnym sposobem rekultywacji byłaby rekultywacja w kierunku rolnym tj. bez pozostawienia zbiornika wodnego. W tym wariancie nastąpiłoby zasypanie powstałego wyrobiska do rzędnych terenu sąsiedniego, przy wykorzystaniu odpadów dopuszczonych do tego rodzaju prac rekultywacyjnych. Alternatywną trasą wywozu kruszywa byłby transport kruszywa na zachód. Autor raportu przeanalizował również możliwość lokalizacji zwałowisk nadkładu wzdłuż całego obszaru górniczego, a nie jak zakłada wariant proponowany przez inwestora jedynie w północnej części złoża. Analizowany wariant alternatywny zakłada zatem wydobycie kruszywa w tym samym miejscu jednak na mniejszej powierzchni inną technologia wydobycia oraz kierunkiem rekultywacji jak również trasą wywozu kruszywa.

Wariant wybrany przez autora raportu, jak i inwestora, został wskazany równocześnie jako optymalny i najkorzystniejszy dla środowiska. Autor raportu uzasadniając swoje stanowisko wskazał, iż ten sposób zostanie zaspokojone zapotrzebowanie odbiorców na kruszywo co zapobiegnie nielegalnym próbom wydobycia przynoszącym większe straty dla środowiska oraz z oceny zastosowanych rozwiązań. Ponadto wskazał go jako korzystniejszy dla środowiska również z tego względu, że teren po przeprowadzeniu rekultywacji zostanie zagospodarowany, jako grunt rolny ze zbiornikiem wodnym ponadto poprawie ulegną warunki siedliskowe przyrodnicze a także krajobrazowe. Natomiast w wariancie zerowym inwestor założył niepodejmowanie przedsięwzięcia, co może według niego skutkować nielegalnym wydobyciem kruszywa, co może przynieść dużo większe straty w środowisku.

Organ po analizie raportu i uzupełnień do raportu oraz dokumentów zgromadzonych w sprawie podzielił stanowisko inwestora tj., że wariant inwestycyjny będzie mniej uciążliwy dla środowiska niż wariant alternatywny. Przede wszystkim sukcesywna rekultywacja obszaru górniczego postępująca wraz z kolejnymi etapami udostępniania złoża będzie korzystniejsza dla środowiska przyrodniczego, niż rozpoczęcie rekultywacji dopiero po zakończeniu wydobycia (zasypywanie wyrobiska). Ponadto organ zgodził się z autorem raportu, że dużo korzystniejszym z punktu widzenia ochrony środowiska będzie pozostawienie zrekultywowanego zbiornika wodnego, niż zasypywanie obszaru górniczego odpadami, nawet jeśli są to odpady dopuszczone do rekultywacji gruntów. Zdaniem organu etapowanie rekultywacji wraz z postępującymi pracami wydobywczymi ograniczy również do minimum czas trwania wydobycia i rekultywacji. Rekultywacja w kierunku wodno-rekreacyjnym (zbiornik wodny) jest również korzystniejsza niż kierunek rolny proponowany w wariancie alternatywnym. Pozostawienie zbiornika wodnego może przyczynić się do powstania nowych siedlisk przyrodniczych dla zwierząt oraz urozmaiceniem krajobrazu. Rekultywacja w kierunku rolnym spowoduje, że na teren żwirowiska będą transportowane różnego rodzaju materiały (dopuszczone prawem do rekultywacji), co dodatkowo przyczyni się do wzmożonego ruchu pojazdów ciężkich. Ponadto lokalizacja zwałowisk w części północnej złoża zapewni lepszą ekspozycję wiatraka niż przy lokalizacji zwałowisk wzdłuż całego obszaru górniczego.

Organ wskazał, iż według Raportu teren przedsięwzięcia nie jest położony w bezpośrednim sąsiedztwie wód płynących ani stojących, zlokalizowany jest na obszarze Jednolitej Części Wód Podziemnych nr [...] oraz Jednolitej Części Wód Powierzchniowych [...]. Według organu ze względu na rodzaj inwestycji nie zakłada się, aby w trakcie eksploatacji przedsięwzięcia potencjał ekologiczny wód, a także ich jakość biologiczna i fizyko-chemiczna uległ pogorszeniu. Przedmiotowe przedsięwzięcie nie spowoduje więc nieosiągnięcia celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza. Powyższe ustalenia Burmistrz uznał za tożsame zarówno z ustaleniami RDOŚ i opinią Dyrektora Zarządu Zlewni PGWWP.

Następnie organ wyjaśnił, iż na działce objętej inwestycją w dniu złożenia wniosku zgodnie z ewidencją gruntów i budynków prowadzoną przez Starostę istniał rów melioracyjny, jednak w trakcie postępowania w przedmiotowej sprawie doszło do zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków wskutek likwidacji rowu melioracyjnego na działce nr [...]. Burmistrz podał, iż rozpatrując przedmiotową sprawę nie bada legalności likwidacji rowu (nie jest to w kompetencji organu), wskazując, iż w obecnym stanie prawnym przedmiotowy rów, którego likwidacja stanowi przedmiot sporu stron postępowania, nie istnieje. Burmistrz uznał, że żadna ze stron postępowania, w tym społeczeństwo podnosząc kwestię likwidacji przedmiotowego rowu, nie przedstawiła dowodów na fakt, że brak tego elementu na działce nr [...] niekorzystnie wpłynęło na środowisko gruntowo wodne. Organ wskazał, iż likwidacja rowu nie wpłynęła negatywnie na środowisko (od likwidacji rowu minął ponad rok), nie dochodziło w tym czasie do podtopień, ani suszy z powodu jego likwidacji, dodając, iż nawet jeśli jego likwidacja przyczyniłaby się do podtopień to wykonanie wykopu - żwirowni, spowoduje lepszą absorpcję wody niż sam rów, przedmiotowa żwirownia może stanowić swoisty zbiornik wód przy wysokim poziomie wód gruntowych pozytywnie wpływając przy ewentualnych podtopieniach. Ponadto poziom wody w żwirowni, która jest złożem częściowo zawodnionym, zgodnie z dokumentacją geologiczną złoża oraz opinią geologa powiatowego, będzie kształtowany zgodnie z poziomem wód gruntowych, nie wpływając niekorzystnie na grunty sąsiednie.

Następnie organ wskazał, iż przedstawiony w raporcie sposób odprowadzania i gromadzenia ścieków, które zastosowane zostaną w celu ograniczenia negatywnego oddziaływania na wodę i środowisko gruntowo-wodne gwarantują, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie w jakikolwiek sposób przyczyniać się do obszarowego zanieczyszczania wód. Ponadto przedsięwzięcie zarówno w fazie realizacji jak i eksploatacji nie będzie wpływało na zmiany klimatu, co potwierdził RDOŚ i treść Raportu.

Uciążliwości w fazie realizacji i eksploatacji inwestycji będą polegały głównie na: emisji zanieczyszczeń do powietrza i emisji hałasu pracujących maszyn i pojazdów transportującego kruszywo. Na etapie użytkowania projektowana inwestycja może potencjalnie oddziaływać na takie elementy środowiska jak: powietrze, klimat akustyczny i wody podziemne. Rozpatrywana inwestycja będzie źródłem emisji niezorganizowanej (emisja zanieczyszczeń wynikająca z pracy maszyn i transport samochodowy wywożący urobek).

Następnie organ, odwołując się do treści Raportu i stanowiska RDOŚ, szczegółowo wskazał na rodzaj i wielkość emisji poszczególnych gazów i substancji, stwierdzając, iż po zrealizowaniu planowanego przedsięwzięcia, emitowane zanieczyszczenia nie będą powodowały przekroczeń wartości dopuszczalnych poza terenem działki objętej wnioskiem. do której inwestor posiada tytuł prawny.

Odnośnie emisji hałasu na terenie planowanego przedsięwzięcia organ również przytoczył jego szczegółowy opis na podstawie Raportu oraz stwierdził, iż nie będzie przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Organ dodał, iż inwestor wychodząc naprzeciw oczekiwaniom społeczności lokalnej i stron postępowania zmienił, w trakcie postępowania, częściowo trasę transportu kruszywa lokalizując ją przez działkę nr ewid. [...]. Analiza wykazała, że przy pracy żwirowni i transporcie kruszywa nową trasą poziomy dźwięku w środowisku nie zostaną przekroczone. Jednocześnie organ podał, iż eksploatacja planowanej kopalni nie będzie związana z powstaniem odorów, czyli emisją do atmosfery substancji zapachowo-czynnych, takich jak: amoniak czy siarkowodór, a emisja pyłów i gazów nie będzie źródła uciążliwości dla warunków życia ludzi, pod warunkiem zastosowania w niniejszym raporcie działań ograniczających.

Organ stwierdził na podstawie analizy Raportu, iż obliczenia zostały wykonane poprawnie, a zastosowane wskaźniki oparte są na fachowej literaturze i ogólnodostępnych danych. Mając na uwadze powyższe organ uznał, iż przedmiotowe przedsięwzięcie spełnia wszystkie wymogi w zakresie technologii jaka zostanie zastosowana przy wydobyciu. Zgodnie z wynikami obliczeń emisji zanieczyszczeń do powietrza należy stwierdzić. iż nie przekraczają on norm zawartych w obowiązujących przepisach prawa. Ponadto, biorąc pod uwagę prognozowane w Raporcie koncentracje pyłu zawieszonego PM 10, tlenków azotu (N02), tlenku węgla, węglowodorów alifatycznych i pyłu zawieszonego PM2,5 funkcjonowanie inwestycji nie będzie powodować przekroczeń wartości odniesienia dla wymienionych substancji w powietrzu poza terenem inwestycji.

Organ zauważył, iż w [...] brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zgodnie z obowiązującymi przepisami nie ma zakazu prowadzenia tego typu działalności na obszarach sąsiadujących z terenami rolnymi, drogami, obszarami zabudowanymi czy lasami. W trakcie analizy dowodów w przedmiotowym postępowaniu organ nie stwierdził, aby realizacja inwestycji ograniczyła możliwość korzystania z nieruchomości zgodnie z tytułem prawnym, jaki przysługuje do niej właścicielom gruntów sąsiednich. Inwestor zachowa wymaganą prawem szerokość pasów ochronnych od wskazanych obszarów sąsiednich i będzie ona wyznaczona z zachowaniem wymogów zawartych w normie PN-G-02100 - Górnictwo odkrywkowe tj. 6 m od terenów rolnych oraz 10 m od dróg.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących wpływu inwestycji na zabytkowy wiatrak organ, uwzględniając dowody zgromadzone w sprawie uznał, że bezsprzecznym jest zły stan zabytkowego wiatraka, jednak inwestor dołożył wszelkich starań aby zminimalizować negatywny wpływ inwestycji na zabytek, wskazując na złożoną przez niego opinię fachową. Ponadto dodał, iż inwestor wykupił działkę, na której znajduje się zabytek i jest zobowiązany sprawować właściwa opiekę nad tym obiektem. Mając powyższe na uwadze organ uznał, że w tych okolicznościach inwestycja nie wpłynie niekorzystnie na zabytki.

Organ nie zgodził się również ze stanowiskiem społeczeństwa, że inwestycja zakłuci możliwość spacerowania drogami polnymi w pobliżu żwirowni, podając, iż eksploatacja odbywać się będzie wyłącznie na terenie złoża. Stwierdził też, że przejazd w ciągu dnia 6 sztuk pojazdów typu wywrotka czy wanna nie spowodują brak możliwość swobodnego korzystania z drogi gruntowej przez pozostałych użytkowników.

Ponadto organ podał, iż nie znalazł przepisu zabraniającego wykonywanie kopalni odkrywkowej w pobliżu obiektów zabytkowych. Opieranie negatywnego stanowiska jedynie na przesłance jego wpływu na walory krajobrazowe okolicy, byłoby zdaniem organu nadużyciem w tym zakresie i naruszeniem prawa konstytucyjnego do prawa dysponowania gruntem.

Po analizie danych zawartych w raporcie, w tym analiz emisji do powietrza oraz emisji hałasu do środowiska Burmistrz Miasta i Gminy uznał, iż przedłożone przez inwestora dokumenty tj. Raport oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wraz z uzupełnieniami do raportu jest kompletny i rzetelnie sporządzony, wskazując, iż także organ uzgadniający - RDOŚ nie stwierdził, że raport jest niekompletny, nierzetelny. Organ podkreślił przy tym, że uzgodnienie dokonane przez RDOŚ ma dla organu orzekającego w sprawie środowiskowej charakter wiążący. Według organu nie stwierdzono, aby przedsięwzięcie w jakikolwiek sposób oddziaływało na sąsiadujące tereny, a inwestycja spełnia wszelkie unormowania prawne, obligując organ do wydania decyzji pozytywnej, zgodnej z zawartymi w uzgodnieniu RDOŚ wytycznymi.

Od przedmiotowej decyzji odwołanie, z zachowaniem ustawowego terminu, wniósł W.Z. zarzucając jej:

1. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia zgromadzonego materiału dowodowego i niezweryflkowanie przedstawionego przez inwestora raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, który stanowił podstawę wydania decyzji, w zakresie m.in wyliczeń dotyczących emisji hałasu i zanieczyszczeń w sytuacji, gdy przedstawione obliczenia były hipotetyczne i abstrakcyjne, dotyczyły samochodów osobowych, a nie sprzętu ciężkiego używanego przy tego rodzaju inwestycjach, co wskazuje na bezkrytyczne przyjęcie, że raport był pełny, jasny i kompletny i niezweryflkowanie go pod kątem zgodności z okolicznościami faktycznymi i zasadami logiki i doświadczenia życiowego,

2. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nie odniesienie się do wszystkich argumentów i zarzutów strony, w szczególności argumentów wykluczających możliwość wydobywania kruszywa metodą odkrywkową ze złoża [...] z uwagi na przeznaczenie terenu pod zabudowę mieszkaniową, co było podkreślane już na wstępnym etapie niniejszego postępowania, w szczególności w decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r.,

3. naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie niniejszego postępowania w sposób nie budzący zaufania obywateli do organów władzy publicznej, w szczególności poprzez nieinformowanie strony o kolejnych uzupełnianiach raportu sporządzanych przez inwestora, jak również nie zażądanie od inwestora jednego, uzupełnionego raportu, który stanowiłby całościowy i kompletny dokument będący odpowiedzią na wszystkie zarzuty i argumenty stron postępowania,

4. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art 80 k.p.a. poprzez niedostateczne rozważenie okoliczności dotyczących likwidacji rowu melioracyjnego i ogólnikowe przyjęcie, że kwestia ta pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, skoro przedmiotowy rów już nie istnieje.

Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako SKO, Kolegium), działając na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 570), art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w powiązaniu z art. 66, art. 71 ust. 1, art. 72 ust. 1, art. 73 ust. 1 i 2, art. 74 ust.1 pkt. 1, art. 75 ust. 1 pkt. 4, art. 80 ust. 2, art. 82 ust. 1 u.u.i.ś., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Na wstępie SKO wskazało na prawne przesłanki wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określone przepisami u.u.i.ś. (art. 71-77). Kolegium wyjaśniło, że planowane w przedmiotowej sprawie przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 40 lit.a tiret 5 rozporządzenia z 2010 r., a zatem jego realizacja - zgodnie z art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. - może wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W myśl zaś art. 71 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś. dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium zauważyło, iż ocena oddziaływania na środowisko jest etapem prowadzącym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i pozwala organowi jedynie zorientować się, jakie ewentualnie zagrożenia dla środowiska mogą wystąpić, pozwalając organowi właściwie określić uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Organ dodał, iż ustalenie w decyzji środowiskowej warunków, pod którymi może zostać zrealizowana planowana inwestycja, nie przesądza jeszcze o jej faktycznej realizacji. Dopiero na kolejnych etapach procesu inwestycyjnego, tj. w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego (jeśli na danym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego) i o udzielenie pozwolenia na budowę - następuje konkretyzacja i materializacja warunków określonych w decyzji środowiskowej. Innymi słowy, decyzja środowiskowa statuuje ograniczenia realizacji przedsięwzięcia konieczne ze względu na wymogi ochrony środowiska w różnych jego aspektach.

SKO wyjaśniło, iż jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, którego wymagane elementy określa art. 66 u.u.i.ś. Organ dodał, iż raport nie jest dokumentem urzędowym, ale jest środkiem dowodowym w rozumieniu k.p.a. Przy czym za nieprawidłowy uznało SKO pogląd, że organ odwoławczy, jako organ administracji nie posiadający specjalistycznej wiedzy wymaganej do sporządzenia raportu, nie może kwestionować jego ustaleń bez odpowiedniej opinii biegłego.

Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 545 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w sprawach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania albo zmiany decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1,10, 14 i 18 u.u.i.ś., stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem 1 stycznia 2018 r., a zatem uzyskana w przedmiotowej sprawie w toku postępowania opinia nowopowołanego z dniem 1 stycznia 2018 r. organu jakim jest organ właściwy w sprawach ocen wodnoprawnych, nie jest w przedmiotowym postępowaniu wymagana. Niemniej jednak zdaniem SKO, załączoną do akt sprawy opinię Dyrektora Zarządu Zlewni z dnia [...] kwietnia 2018 r., w której organ nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oddziaływania planowanego do realizacji przedsięwzięcia na stan zasobów wodnych i zagrożenie osiągnięcia przez nie celów środowiskowych, Burmistrz Miasta i Gminy słusznie potraktował jako dowód pochodzący od organu posiadającego wiedzę specjalną, pomocny w rozstrzygnięciu sprawy - w odniesieniu do zachowania i ochrony stosunków wodnych na terenie przewidywanej realizacji przedsięwzięcia, zważywszy, że w piśmie tym znalazły się wymogi, które winny być zawarte w decyzji środowiskowej, mające na celu zabezpieczenie środowiska gruntowo - wodnego.

W ocenie Kolegium przedmiotowy Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (wraz z jego uzupełnieniami z 2018 r. i 2019 r. oraz wyjaśnieniami inwestora) zawiera wszystkie wymagane prawem materialnym elementy, jest kompletny, spójny i logiczny, a nadto pod względem formalnym prawidłowy. Wnioskodawca usunął - wcześniej istniejące w tym dokumencie - nieścisłości i braki, co uzasadnia uznanie tego dokumentu za miarodajny dowód w sprawie, w tym zwłaszcza w zakresie - ustalonych decyzją organu I instancji - środowiskowych uwarunkowań realizacji planowanego przedsięwzięcia.

Zarzut odwołującego naruszenia art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. polegający na braku wszechstronnego rozważenia zgromadzonego materiału dowodowego i niezweryfikowanie przedstawionego przez inwestora raportu, SKO uznało za niezasadny i chybiony, wskazując, że organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji bardzo szczegółowo odniósł się do kwestii zawartych w raporcie i dokonał prawidłowej oceny zarówno pierwotnie złożonego w sprawie raportu, jak i jego późniejszych uzupełnień.

SKO wskazało, iż wbrew stanowisku odwołującego, strony były informowane w toku postępowania o okoliczności wzywania wnioskodawcy do uzupełnień raportu, a także o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, z którego to prawa odwołujący skorzystał zgłaszając uwagi i zastrzeżenia odnośnie planowanej do realizacji inwestycji. Organ odwołujący dodał, iż zgłaszane przez społeczność lokalną zastrzeżenia stanowiły również podstawę sporządzenia przez inwestora dwóch uzupełnień raportu z 2018 r.

Odnośnie natomiast zarzutu odwołującego, że organ nie wezwał inwestora do przedłożenia do akt sprawy "tekstu jednolitego" raportu Kolegium wskazało, że organ I instancji nie mógł nałożyć na inwestora takiego obowiązku, gdyż nie wynika on z treści aktualnie obowiązujących przepisów prawa, dodając, iż raport w jego pierwotnej treści, jak i wszystkie jego późniejsze uzupełnienia znajdują się w aktach sprawy, a zatem odwołujący oraz pozostałe strony postępowania, mogli zapoznać się z jego "pełną treścią".

Uwagi i zastrzeżenia społeczności lokalnej (w tym odwołującego) zgłaszane w toku postępowania zostały wyjaśnione, w tym również w znacznym zakresie uwzględnione w treści raportu i samej decyzji. Inwestor m.in. po rozprawie administracyjnej z udziałem stron i społeczności lokalnej, wskazał szczegółowo ile pojazdów dziennie ma transportować kruszywo, zmienił też częściowo trasę ich przejazdu tj. ustalając ją również przez dz nr [...], która posiada bezpośrednie połączenie z drogą wojewódzką [...], by zminimalizować uciążliwość dla okolicznych mieszkańców (hałas, spaliny) i nie koncentrować transportu jedynie poprzez drogę dz. nr [...], co znalazło swoje odzwierciedlenia w uzupełnieniu raportu z 2019 r.

Odnosząc się natomiast do zarzutu odwołującego, że przedstawione w raporcie obliczenia dotyczące emisji hałasu i zanieczyszczeń są hipotetyczne i abstrakcyjne, SKO wyjaśniło, że zawsze przyjęte w raporcie wyliczenia są hipotetyczne (jakkolwiek nie oznacza to, że abstrakcyjne), gdyż są sporządzane nie dla istniejącego i funkcjonującego już przedsięwzięcia, ale planowanego, ale są one sporządzane w oparciu o obowiązujące przepisy, metodykę, opracowania dot. podobnych zrealizowanych już inwestycji, wiedzę specjalistyczną autora/ów itp. Przy czym Kolegium podkreśliło, że odwołujący nie przedstawił w toku trwającego od 2014 r. postępowania w niniejszej sprawie, żadnego merytorycznego dowodu na podważenie ustaleń raportu i zarazem poparcie swoich twierdzeń.

Organ odwoławczy zakwestionował twierdzenie odwołującego jakoby wyliczenia zawarte w raporcie dotyczyły samochodów osobowych, a nie sprzętu ciężkiego używanego przy tego rodzaju inwestycjach, wskazując, iż powyższe wynika z treści raportu i jego uzupełnień. Odnośnie hałasu w pkt. 7.1.1. na str. 52-53 raportu wskazano, że w poszczególnych etapach działalności na złożu źródłem hałasu będą: etap udostępnienia złoża - koparka, ładowarka, etap eksploatacji - koparka, ładowarka, środki transportu, etap likwidacji - koparka/spycharka, ładowarka. Na str. 21 załącznika do raportu w pkt. 2.1. Emisja hałasu i zasięg oddziaływania wskazano m.in., że w zakładzie głównymi źródłami hałasu będzie koparka oraz ładowarka, pojazdy ciężarowe ("źródła ruchome)". Do zawartych na kolejnych stronach obliczeń (vide: str. 22 i nast.) przyjęto do analizy dopuszczalną moc akustyczną dla koparek (str.22) i dla ładowarek oraz samochodów ciężarowych transportujących urobek (str. 24). W uzupełnieniu raportu z 2019 r. przedstawiono również wyliczenia dla w/w sprzętu biorąc pod uwagę dodatkowo wskazaną przez inwestora drogę transportu przez dz. nr [...], na której inwestor ma siedzibę swojej firmy (str. 4 i nast. uzupełnienia raportu z 2019 r.). Kwestia ewentualnego pylenia z dróg, co zależne jest od kilku czynników: zawartości cząsteczek drobnych w materiale nawierzchni, stopnia zagęszczenia materiałów nawierzchni, wilgotności nawierzchni, prędkości i masy poruszających się po drodze pojazdów oraz natężenia ruchu " (str. 7-8 uzupełnieni raportu z grudnia 2018 r.), została również szczegółowo omówiona w raporcie i jego uzupełnieniu z grudnia 2018 r. Oddziaływanie to będzie zminimalizowane poprzez działania podjęte przez inwestora tj. m.in.: inwestor na swój koszt dostosuje lokalną drogę dojazdową do poruszania się pojazdów ciężarowych, pojazdy poruszać się będą po drodze z max. prędkością 20 km/ha, natężenie ruchu będzie wynosić maksymalnie 6 samochodów w ciągu 8 godzin dnia (8-16), trasa przejazdu (dot. Dz. nr [...]), nie będzie przebiegać przy budynkach zlokalizowanych przy tej drodze, a także przy działkach przeznaczonych pod zabudowę, które znajdują się w kierunku zachodnim w stosunku do terenu inwestycji, drogi wewnątrzzakładowe zostaną w miarę możliwości utwardzone płytami betonowymi, natomiast w czasie długotrwałego braku opadów trasy przejazdów będą zraszane wodą (str. 7-8 uzupełnienia raportu).

Kolegium podzieliło tym samym stanowisko organu I instancji, który na podstawie analizy informacji i danych przedstawionych przez inwestora i autora Raportu stwierdził, że obliczenia zostały wykonane poprawnie, a zastosowane wskaźniki oparte są na fachowej literaturze i ogólnodostępnych danych.

Odnośnie zarzutu odwołującego, że teren inwestycji z uwagi na przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, nie może być przeznaczony pod planowaną inwestycję, SKO wskazało, że dla przedmiotowego terenu nie ma obowiązującego mpzp, a zgodnie z art. 80 ust. 2 zd. 1 u.u.i.ś. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, przy czym zaznaczył, iż studium nie jest aktem prawa miejscowego i jego ustalenia, nie są brane pod uwagę przy wydawaniu decyzji środowiskowej. SKO na marginesie dodało, że planowana do realizacji inwestycja nie jest niezgodna z przeznaczeniem terenu określonym w studium (MP- tereny z przewagą zabudowy jednorodzinnej lub zagrodowej oraz obiektów usług i produkcji nie kolidujących z funkcją mieszkaniową). Nadto, po zakończeniu wydobycia (przewidywany okres - 5 lat) inwestor dokona rekultywacji terenu inwestycji przekształcając go w teren rekreacyjny ze zbiornikiem wodnym i wiatrakiem, który zamierza odrestaurować (zlokalizowany na sąsiedniej działce - własność inwestora), co z pewnością wpisuje się w dotychczasowe zagospodarowanie okolicznych terenów i spełni oczekiwania społeczności lokalnej. Na podstawie analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie SKO uznało, iż zarówno teren inwestycji jak i tereny bezpośrednio do niego przylegle to tereny rolnicze - grunty orne lub nieużytki oraz w przypadki dz. nr [...] - droga gruntowa.

Odnosząc się natomiast do zarzutu odwołującego, że organ niedostatecznie rozważył okoliczności dotyczące likwidacji rowu melioracyjnego, SKO wskazało, że organ I instancji przed wydaniem zaskarżonej decyzji przeprowadził postępowanie dotyczące wyjaśnienia kwestii związanych z istnieniem rowu i możliwości jego ewentualnej likwidacji, a po drugie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo odniósł się do okoliczności związanej z przedmiotowym rowem melioracyjnym, który pierwotnie znajdował się na działce inwestycyjnej ustalając aktualny stan prawny i faktyczny dotyczący tej kwestii. W tym zakresie SKO podało, iż według akt sprawy na działce objętej inwestycją w dniu złożenia wniosku zgodnie z danymi z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę istniał rów melioracyjny, a informacja o nim została zawarta również w załączonej do wniosku Karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz zatwierdzonej dokumentacji geologicznej. W trakcie postępowania w przedmiotowej sprawie doszło do zmiany stanu faktycznego i prawnego, co potwierdza zmiana danych w ewidencji gruntów i budynków dotycząca rowu melioracyjnego na działce nr [...], który jak się okazało po przeprowadzeniu oględzin tejże działki przez Powiatową Spółkę Wodną, nie istnieje na gruncie, jak również nie figuruje w ewidencji tej Spółki. Z treści wypisu z ewidencji gruntów i budynków - wykaz zmian dla dz. nr [...] wynika, że obecnie (a także w dacie wydawania zaskarżonej decyzji), na działce tej nie znajduje się rów melioracyjny, a jedynie grunty orne oraz łąki. SKO dodało, iż wypis ten jest dokumentem urzędowym, który korzysta z domniemania prawdziwości danych w nim zawartych, a kwestionowanie wiarygodności takiego dokumentu jest możliwe jedynie w odrębnym postępowaniu przed sądem powszechnym. Kolegium stwierdziło zatem, iż wbrew stanowisku odwołującego, organ I instancji rozpatrując przedmiotową sprawę, w zgodzie z obowiązującą procedurą, wydał zaskarżone orzeczenie m.in. w oparciu o w/w dokument urzędowy - dowód w sprawie.

Dalej SKO stwierdziło, iż Burmistrz Miasta i Gminy zgodnie z wymogami u.u.i.ś. zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu. Ponadto organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji, że teren planowanej inwestycji nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem jego realizacja (zważywszy na rodzaj planowanej działalności) zostanie poprzedzona uzyskaniem koncesji na wydobycie kruszywa naturalnego ze złoża. Działki inwestycyjne nie są zabudowane i stanowią użytek rolny i łąki. Kolegium oceniło raport i jego uzupełnienia oraz wyjaśnienia inwestora składane w toku postępowania, jako wystarczające do dokonania pełnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie Kolegium, inwestor w Raporcie wykazał, że - przy zastosowaniu odpowiednich rozwiązań technicznych, techno logicznych i organizacyjnych - realizacja planowanego przedsięwzięcia w żadnej jego fazie nie spowoduje negatywnego oddziaływania na środowisko. Przede wszystkim organ odwoławczy, zbieżnie do analizy przeprowadzonej przez organ I instancji, dokonał porównania i oceny wskazanych w Raporcie (i jego uzupełnieniach z 2018 i 2019 r.) wariantów realizacji przedsięwzięcia, tj. wariantu inwestorskiego oraz wariantów alternatywnych.

Zdaniem SKO analiza zawarta w Raporcie wykazuje, że zarówno lokalizacja, charakter, skala i jakość planowanego przedsięwzięcia, w tym także przyjęte rozwiązania techniczne i zasady ochrony środowiska, nie spowodują, że planowane przedsięwzięcie wiązać się będzie z zagrożeniem dla środowiska, w tym dla obszarów przyrodniczo chronionych. Eksploatacja środowiska na każdym etapie planowanego przedsięwzięcia polegać będzie na rozumnym korzystaniu z zasobów przyrody w prowadzonej działalności związanej z wydobyciem kruszywa naturalnego ze złoża tj. bez przekraczania dopuszczalnych barier przyrodniczych powietrza, wody, gleby i biocenoz, nie wpłynie negatywnie na istniejący kraj obraz i stan środowiska zapewniając wymaganą ochronę. Po zakończeniu eksploatacji złoża (przewidywany termin 5 lat) inwestor dokona rekultywacji terenu przekształcając go w teren rekreacyjny.

SKO stwierdziło, iż inwestor dokonał wyboru wariantu najkorzystniejszego dla środowiska. Uciążliwości jakie niesie ze sobą faza eksploatacji inwestycji, a co do których najwięcej zastrzeżeń i obaw zgłosił odwołujący i inne osoby uczestniczące w postępowaniu, to przede wszystkim emisje do powietrza (spliny, kurz) i hałas (koparka oraz ładowarka, pojazdy ciężarowe). Wszystkie te emisje, wg wyliczeń Raportu, nie będą miały znaczącego wpływu na środowisko.

Kolegium stwierdziło, iż jest zobligowane do wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia, mając na uwadze, iż w sprawie nie zostały spełnione określone w art. 81 u.u.i.ś. przesłanki uzasadniające odmowne rozstrzygnięcie.

Na powyższą decyzję W.Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., zarzucając jej:

1. naruszenie art. 7, art 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez dowolne przyjęcie, iż raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, nadto jest spójny, kompletny i logiczny w sytuacji, gdy analiza okoliczności sprawy prowadzi do wniosku przeciwnego,

2. naruszenie art. 7, art 77 § 1, art. 80 kpa poprzez dowolne przyjęcie, że spełnione zostały wszystkie przesłanki konieczne do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w sytuacji, gdy analiza okoliczności faktycznych sprawy prowadzi do wniosku przeciwnego,

3. naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy narusza ona przepisy prawa.

W oparciu o powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania.

Skarżący poinformował, iż wniósł skargę do WSA we Wrocławiu na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej PGWWP z dnia [...] września 2019 r. odmawiające wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania decyzji nakazującej właścicielowi działki ewidencyjnej nr [...] przywrócenie funkcji urządzenia wodnego, rowu melioracyjnego [...] poprzez jego odbudowę. Tym samym skarżący uznał przesądzanie kwestii dotyczącej braku wpływu likwidacji rowu melioracji szczegółowej na środowisko za co najmniej przedwczesne. W ocenie skarżącego likwidacja rowu negatywnie wpłynie na stosunki wodne.

Ponadto zdaniem skarżącego organ dokonał dowolnej oceny materiału dowodowego. Z jednej bowiem strony - odnosząc się do zarzutów skarżącego w zakresie hipotetycznych zakresów emisji hałasu - organ przyjął, że rzeczywiście podane wartości mają charakter hipotetyczny, z drugiej zaś strony, nie wyprowadził z tej okoliczności należytych wniosków. Skarżący zwrócił uwagę, iż w odległości 150 m od obszaru górniczego znajduje się teren leśny, a raport nie odnosi się do oddziaływania na zwierzynę leśną, nie uwzględnia, czy i jaki wpływ na naturalną faunę leśną będzie miała inwestycja. Zwrócił też uwagę usytuowanie w pobliży planowanej inwestycji licznych obiektów zabytkowych (w tym wiatraka wpisanego do rejestru zabytków) oraz na niekorzystny wpływ inwestycji na krajobraz.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325; dalej jako p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy u.u.i.ś. Zgodnie z art. 71 ust. 1 u.u.i.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Uzyskanie tejże decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub – jak w rozpoznawanej sprawie – potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 u.u.i.ś.). Przepis art. 80 u.u.i.ś. odnoszący się do decyzji środowiskowej wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stanowi, że decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ wydaje, biorąc pod uwagę:

1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1;

2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa;

4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone;

5) po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.

W art. 82 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. wskazano natomiast co właściwy organ winien określić w decyzji wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest przy tym decyzją uznaniową, co oznacza, że organ właściwy do wydania tej decyzji jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Ocena oddziaływania na środowisko jest więc szczególną procedurą mającą na celu ocenę skutków realizacji danego przedsięwzięcia na środowisko i jego elementy, decydującą o możliwości realizacji przedsięwzięcia.

Jak wynika z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej w niniejszej sprawie, elementy wskazane w art. 80 u.u.i.ś.. zostały wzięte pod uwagę, a wydana decyzja odpowiada zakresowi rozstrzygnięcia wynikającemu z art. 82 u.u.i.ś. W toku prowadzonego postępowania organ I instancji uzyskał wymagane przepisem art. 77 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. uzgodnienie dla przedsięwzięcia od RDOŚ. W sprawie został sporządzony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Należy podkreślić, że dokument ten jest rodzajem dowodu, któremu prawo materialne przypisuje szczególne wymagania. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest dokumentem, którego prawidłowe sporządzenie wymaga od jego autora określonej wiedzy fachowej i który w efekcie obejmuje tzw. wiadomości specjalne. Mimo, że raport nie jest opinią biegłego w technicznoprawnym tego słowa znaczeniu, tj. w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., gdyż jest sporządzany nie na zlecenie organu, lecz inwestora, to raportowi - z uwagi zwłaszcza na jego kompleksowość, fachowość i centralne miejsce w procedurze oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przypisuje się szczególną wartość- moc dowodową (por. wyrok NSA z 11 lipca 2013 r., II OSK 639/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Wyłączenie możliwości stosowania art. 84 k.p.a., w stosunku do dowodu, jakim jest raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powoduje, że omawiany środek dowodowy ma charakter dokumentu prywatnego inwestora będącego dowodem w postępowaniu administracyjnym, który musi zostać oceniony przez organ wydający decyzję określającą uwarunkowania środowiskowe zgodnie z art. 80 k.p.a. Ocena przedłożonego raportu powinna w szczególności dotyczyć spełnienia przez niego warunków, o jakich mowa w art. 66 u.u.i.ś. oraz jego aktualności i rzetelności sporządzenia. Sam organ nie jest przy tym związany treścią raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co powoduje, że dokonując jego oceny powinien dążyć do wydania rozstrzygnięcia odpowiadającego wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasadzie prawdy obiektywnej. W szczególności organ powinien ustalić, czy opracowanie zawiera komplet niezbędnych informacji pozwalających na ocenę przedsięwzięcia i jego oddziaływania na środowisko oraz informacji identyfikujących rodzaj i skalę skutków środowiskowych, a także społecznych. Organ nie jest związany treścią raportu, a ustalenia w nim zawarte mogą służyć wydaniu decyzji, gdy raport jest rzetelny, spójny oraz wolny od niejasności i nieścisłości. Raport może być kwestionowany przez strony, jak również przedstawicieli społeczeństwa (por. wyrok NSA z dnia 2 października 2008 r., II OSK 1113/07, wyrok NSA z 23 lutego 2007 r., II OSK 363/06, CBOSA). Należy jednak zauważyć, że decyzje środowiskowe są opiniowane i uzgadniane przez organy specjalistyczne, nie można też oczekiwać aby organ wydający decyzję środowiskową badał raport pod kątem szczegółowych rozwiązań technicznych, technologicznych, wymagających wiedzy specjalnej, które to zagadnienia są przedmiotem analizy organów specjalistycznych opiniujących i uzgadniających planowane przedsięwzięcie (zob. wyrok NSA z dnia19 maja 2016 r., II OSK 2176/15, CBOSA). Z tych samych względów ocena sądowa raportu jest również ograniczona i dotyczyć może tylko tego, czy raport jest kompletny i spójny, czy spełnia wymagania ustawowe i czy organ dokonał tej oceny w całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego (por. wyroki NSA z 11 lipca 2013 r., II OSK 639/13, 28 sierpnia 2014 r., II OSK 495/13, CBOSA). Wskazać trzeba, że podważenie ustaleń raportu przez stronę postępowania może nastąpić, co do zasady, jedynie przez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, którego wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności z wnioskami zawartymi w raporcie przedłożonym przez inwestora (por. wyroki NSA z 18 marca 2009 r., II OSK 383/08; 20 marca 2014 r., II OSK 2564/12; 17 listopada 2015 r., II OSK 602/14; 28 lipca 2016 r., II OSK 2661/14; 28 października 2016 r., II OSK 844/16, CBOSA). Dodać należy, iż nawet pozytywne stanowiska właściwych organów uzgadniających nie są bezwzględnie wiążące dla organu określającego środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Pozytywne postanowienie RDOŚ uzgadniające realizację danego przedsięwzięcia (odpowiednio także pozytywna opinia PPIS) nie obliguje organu prowadzącego postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko do wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – w sytuacji, gdy ten ostatni organ, z uzasadnionych przyczyn, nie akceptuje np. któregokolwiek z istotnych ustaleń lub warunków określonych w postanowieniu organu uzgadniającego. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi jednak taka sytuacja. Wiążący charakter stanowiska zajętego przez organ uzgadniający wyraża się tylko w niemożności wydania przez organ prowadzący postępowanie w sprawie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko decyzji pozytywnej w przypadku negatywnego stanowiska organu uzgadniającego, a także w niedopuszczalności określenia (w decyzji pozytywnej) warunków realizacji przedsięwzięcia w sposób odmienny niż uczynił to organ uzgadniający (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2017 r., II OSK 1488/15, CBOSA). W ocenie Sądu raport zawiera przedstawienie wszystkich wariantów realizacji przedsięwzięcia, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś. Wskazać należy, że celem wariantowania jest niedopuszczenie do podjęcia działalności mogącej negatywnie oddziaływać na środowisko. Warianty przedsięwzięcia powinny się różnić przede wszystkim pod względem sposobu, w jaki przedsięwzięcie w każdym z tych wariantów będzie oddziaływać na środowisko, ponieważ ich rolą jest wskazanie alternatywnych rozwiązań pozwalających to środowisko chronić w jak najpełniejszym wymiarze. Warianty przedsięwzięcia nie mogą odbiegać od siebie w takim stopniu, który oznaczałby swoistą zmianę tożsamości tego przedsięwzięcia poprzez przekształcenie jego konstytutywnych, fundamentalnych parametrów i prowadziłoby w rezultacie do zaproponowania do realizacji kilku różnych przedsięwzięć tego samego rodzaju (por. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2015 r., II OSK 1605/13, CBOSA). W szczególności opisane w raporcie i w jego uzupełnieniu warianty nie mają charakteru pozornego a ich opis jest rzetelny i dokładny, co umożliwiło organowi zbadanie, czy przedsięwzięcie powinno być realizowane w wariancie proponowanym przez inwestora, czy też w wariancie alternatywnym. Mając na uwadze powyższe uwagi należało podzielić stanowisko organów, że analiza raportu i uzupełnień do raportu oraz dokumentów zgromadzonych w sprawie uzasadnia wniosek, że wariant inwestycyjny będzie mniej uciążliwy dla środowiska niż wariant alternatywny. Przede wszystkim sukcesywna rekultywacja obszaru górniczego postępująca wraz z kolejnymi etapami udostępniania złoża będzie korzystniejsza dla środowiska przyrodniczego, niż rozpoczęcie rekultywacji dopiero po zakończeniu wydobycia (zasypywanie wyrobiska). Ponadto zasadnie organ podzielił ocenę zawartą w raporcie, że dużo korzystniejszym z punktu widzenia ochrony środowiska będzie pozostawienie zrekultywowanego zbiornika wodnego, niż zasypywanie obszaru górniczego odpadami, nawet jeśli są to odpady dopuszczone do rekultywacji gruntów. Zdaniem organu etapowanie rekultywacji wraz z postępującymi pracami wydobywczymi ograniczy również do minimum czas trwania wydobycia i rekultywacji. Rekultywacja w kierunku wodno-rekreacyjnym (zbiornik wodny) jest również korzystniejsza niż kierunek rolny proponowany w wariancie alternatywnym. Jak już wyżej wskazano pozostawienie zbiornika wodnego może przyczynić się do powstania nowych siedlisk przyrodniczych dla zwierząt oraz urozmaiceniem krajobrazu. Z kolei lokalizacja zwałowisk w części północnej złoża zapewni lepszą ekspozycję wiatraka niż przy lokalizacji zwałowisk wzdłuż całego obszaru górniczego.

Jak już wyżej wskazywano zastrzeżenia wobec przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, aby nie były uznane za gołosłowne powinny zostać poparte ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu (wyroki NSA z 21 kwietnia 2015 r., II OSK 2213/13; 25 lutego 2016 r., II OSK 1586/14 i 15 stycznia 2019 r., II OSK 787/18, CBOSA). Nie ulega wątpliwości, że skuteczność zarzutów wobec raportu może być różna w zależności od poparcia ich odpowiednimi dowodami i konkretną argumentacją. W rozpoznawanej sprawie jakiegokolwiek kontrraportu skarżący nie przedłożył, a podnoszone w stosunku do raportu zastrzeżenia i uwagi nie zostały poparte specjalistycznym opracowaniem (opinią specjalistyczną). W ocenie Sądu jest to w istocie nieekspercka polemika z wnioskami raportu, ale pozbawiona rzeczowych argumentów mogących skutecznie podważyć zawarte w nim rozwiązania i konkluzje. Sam bowiem raport, co szczegółowo przedstawiono w uzasadnieniu decyzji Kolegium jest kompletny, spójny, logiczny oraz oparty na powołanej w nim wiedzy specjalistycznej. Bez konfrontacji z taką wiedzą przedstawioną w innym opracowaniu Sąd nie ma podstaw do podważania ustaleń raportu. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie raport wraz z uzupełnieniami został poddany przez organy wnikliwej analizie i prawidłowej ocenie. Organy zasadnie zwróciły uwagę, na uzgodnienie dokonane przez RODŚ z którego wynika, że przedsięwzięcie nie jest zlokalizowane w granicach obszarów objętych ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin, grzybów i zwierząt lub ich siedlisk oraz siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszarach sieci Natura 2000 i nie będzie oddziaływać na gatunki i siedliska tam chronione oraz nie spowoduje fragmentacji obszarów. Ze względu na rodzaj i skalę oddziaływań inwestycja nie będzie miała wpływu na przedmiot ochrony tych obszarów. Z uzgodnienia RODŚ wynika w sposób jednoznaczny, że inwestycja nie będzie miała znaczącego wpływu na poszczególne elementy środowiska zarówno na etapie realizacji, jak i jego eksploatacji. Organy szczegółowo omówiły rodzaj i wielkość emisji poszczególnych gazów i substancji, stwierdzając, iż po zrealizowaniu planowanego przedsięwzięcia, emitowane zanieczyszczenia nie będą powodowały przekroczeń wartości dopuszczalnych poza terenem działki objętej wnioskiem, do której inwestor posiada tytuł prawny. Wskazano źródła emisji hałasu na terenie planowanego przedsięwzięcia oraz działania podejmowane przez inwestora w celu zmniejszenia uciążliwości związanych z emisją hałasu dla lokalnej społeczności. Eksploatacja planowanej kopalni nie będzie związana z powstaniem odorów, czyli emisją do atmosfery substancji zapachowo-czynnych, takich jak: amoniak czy siarkowodór, a emisja pyłów i gazów nie będzie źródłem uciążliwości dla warunków życia ludzi, pod warunkiem zastosowania w niniejszym raporcie działań ograniczających. Organy uznały na podstawie analizy Raportu, iż obliczenia zostały wykonane poprawnie, a zastosowane wskaźniki oparte są na fachowej literaturze i ogólnodostępnych danych. W konsekwencji organy stwierdziły, iż przedmiotowe przedsięwzięcie spełnia wszystkie wymogi w zakresie technologii jaka zostanie zastosowana przy wydobyciu. Należy dodać, że w uzupełnieniu raportu wskazano również, że negatywne oddziaływanie na krajobraz i ekspozycję wiatraka będzie minimalne, gdyż zostaną podjęte odpowiednie działania (lokalizacja zwałowisk nakładu jedynie w północnej części złoża, wysokość pryzm tymczasowych kruszywa składowanego w celu odsączania z wody nie przekroczy dwóch metrów i będą miały charakter krótkotrwały, tj. do pięciu lat). Z kolei pozostawienie zbiornika wodnego w ramach rekultywacji może przyczynić się do powstania nowych siedlisk przyrodniczych dla zwierząt oraz urozmaiceniem krajobrazu. Wymaga podkreślenia, że skarżący nie przedstawił jakichkolwiek dowodów, które podważyłyby wiarygodność raportu. Skarżący zgłaszał jedynie w toku postępowania zastrzeżenia i uwagi do raportu, do których ustosunkowali się autorzy raportu. W ocenie Sądu prawidłowa jest zatem ocena SKO, że przedłożony przez inwestora raport, uzupełniony w toku postępowania, jest kompletny, spójny i logiczny, co uzasadniało uznanie tego dokumentu za miarodajny w sprawie.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących wpływu inwestycji na zabytkowy wiatrak należy podzielić stanowisko organów, że choć znajduje się w złym stanie technicznym inwestycja nie wpłynie niekorzystnie na przedmiotowy obiekt zabytki. Odległość wiatraka od miejsca wydobycia wynosi 21 m. Z opinii przedłożonej przez inwestora opracowanej przez inżyniera o specjalności konstrukcyjno-budowlanej wynika, że wydobycie złoża kruszywa naturalnego nie stanowi żadnego zagrożenia dla wiatraka, jeżeli zostanie zachowany pas ochronny 6 metrów oraz metoda wydobycia będzie prowadzona zgodnie z przepisami BHP i prawem górniczym i geologicznym. Skarżący i w tym zakresie nie przedstawił dowodu podważającego powyższe ustalenia. Z raportu wynika, że odległość wiatraka od miejsca wydobycia wynosi 25 m, a inwestor podejmie działania w celu nabycia działki, na której znajduje się wiatrak a następnie jego remontu.

Z kolei odnosząc się do zagadnienia związanego z rowem melioracyjnym należy podnieść, że istotna w sprawie jest kwestia oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko gruntowo-wodne. W sprawie nie jest sporne, że przedmiotowy rów melioracyjny w sensie faktycznym nie istnieje. Potwierdza ten fakt również treść wypisu z ewidencji gruntów i budynków - wykaz zmian dla dz. nr [...], z którego wynika, że na działce tej nie znajduje się rów melioracyjny, a jedynie grunty orne oraz łąki. Organ wskazał, że faktyczna likwidacja rowu melioracyjnego nie wpłynęła negatywnie na środowisko (brak podtopień czy suszy). Z kolei wykonanie wykopu (żwirowni) spowoduje lepszą absorpcję wody niż sam rów, gdyż żwirownia może stanowić swoisty zbiornik wód przy wysokim poziomie wód gruntowych pozytywnie wpływając przy ewentualnych podtopieniach. Poziom wody w żwirowni, która jest złożem częściowo zawodnionym, zgodnie z dokumentacją geologiczną złoża oraz opinią geologa powiatowego, będzie kształtowany zgodnie z poziomem wód gruntowych, nie wpływając niekorzystnie na grunty sąsiedni. Nadto organ podniósł, że przedstawiony w raporcie sposób odprowadzania i gromadzenia ścieków w celu ograniczenia negatywnego oddziaływania na wodę i środowisko gruntowo-wodne gwarantuje, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie w jakikolwiek sposób przyczyniać się do obszarowego zanieczyszczania wód. W ocenie Sądu należy mieć na uwadze, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Należy zatem stwierdzić, że podnoszony przez skarżącego fakt toczącego się postępowania administracyjnego w sprawie przywrócenia funkcji urządzenia wodnego poprzez odbudowę przedmiotowego rowu melioracyjnego nie posiada istotnego znaczenia w sprawie. Zagadnienia związane z prawnymi aspektami likwidacji rowu melioracyjnego (przywrócenia funkcji urządzenia wodnego) nie stanowią bowiem przedmiotu niniejszego postępowania. Organ zasadnie wskazał, że zgodnie z art. 80 ust. 2 zd. 1 u.u.i.ś. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Dla terenu objętego inwestycją nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Podkreślić też należy, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter związany. Oznacza to, że organ właściwy do wydania decyzji nie ma swobody działania, a katalog podstaw wydania decyzji negatywnych ma charakter zamknięty. Z przepisów ustawy wynika, że odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 1 u.u.i.ś.), w przypadku odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, w sytuacji zaistnienia sprzeczności z innymi przepisami prawa, gdy z przeprowadzonego postępowania wyniknie możliwość negatywnego znaczącego oddziaływania na obszar Natura 2000 (art. 81 ust. 2 u.u.i.ś.) bądź w przypadku odmowy inwestora zgody na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie, niż to określono we wniosku (art. 81 ust. 1 u.u.i.ś.), albo jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3 u.u.i.ś.). Zaznaczyć też należy, że sprzeciw lokalnej społeczności nie stanowi normatywnej podstawy do odmowy wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Organ wydający decyzję środowiskową ma oczywiście obowiązek zapewnić udział społeczności lokalnej w postępowaniu, może ona składać uwagi i wnioski, a w jaki sposób zostały one wzięte pod uwagę właściwy organ musi wyjaśnić w uzasadnieniu decyzji środowiskowej, co uczynił w przedmiotowej sprawie. Podkreślenia także wymaga, iż z uwagi na zakres kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne sądy te, co do zasady, nie prowadzą postępowania dowodowego i nie orzekają merytorycznie. Innymi słowy nie rozpoznają sprawy administracyjnej co do jej istoty, lecz oceniają, czy organy prowadzące postępowanie administracyjne prawidłowo stosowały przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania (por. wyrok NSA z dn. 13 stycznia 2006 r., II FSK 230/05, CBOSA). Zgodnie z treścią art.106 § 3 p.p.s.a., Sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd nie uwzględnił wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentu zgłoszonego przez pełnomocnika skarżącego w toku postępowania sądowego. W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż uwzględnienie wniosku dowodowego nie było niezbędne dla końcowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem zebrany w sprawie obszerny materiał dowodowy był wystarczający do pełnej kontroli zaskarżonej decyzji.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, postępowanie administracyjne w kontrolowanej sprawie zostało przeprowadzone przez organy administracji z poszanowaniem przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. oraz z prawidłowym zastosowaniem rozważanych wyżej przepisów u.u.i.ś. Raport i jego uzupełnienia zostały w sposób prawidłowy ocenione.

Z powyższych względów skarga jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.