Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1287/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 73 ust. 1
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik Sędzia WSA Iwona Maciejuk Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2014 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej L. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta Miasta L., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r., nr [...] stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę Miejską L., prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną – ul. [...], położonej w L., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha z obrębu [...].

W uzasadnieniu decyzji Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wskazał, że pismem z dnia 15 października 2010 r. A. i R.K. wystąpili do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę L. prawa własności opisanej wyżej nieruchomości.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2012 r. stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę Miejską L. prawa własności powyższej nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...], zajętej pod drogę publiczną.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Prezydent Miasta L. wskazując na naruszenie przepisu art. 107 § 1 i § 3 kpa oraz art. 7 kpa.

Rozpoznając sprawę organ drugiej instancji przytoczył treść art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. i zaznaczył, że nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie tego przepisu nastąpiło jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r. spełnione zostały łącznie następujące przesłanki: nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, zajęta była pod drogę publiczną i pozostawała we władaniu Skarbu Państwa bądź jednostek samorządu terytorialnego.

Przepis art. 73 ust. 1 ma charakter wywłaszczeniowy i dotyczy sytuacji, gdy w dniu 31 grudnia 1998 r. prawo własności było uregulowane na rzecz innych podmiotów prawnych niż Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, przy istnieniu publicznego władztwa nad nieruchomością. Stosując ten przepis organ bada wyłącznie spełnienie przesłanek w nim wymienionych na dzień 31 grudnia 1998 r.

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wskazał, że z akt sprawy wynika, iż przedmiotowa działka nr [...] o pow. [...] ha stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. własność osób fizycznych – A. i R.K..

Z załącznika nr [...] do uchwały Rady Narodowej W. Nr [...] z dnia [...] maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie W. i województwa [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dz. Urz. Woj. [...], poz. [...]) wynika, że ul. [...] w L. została zaliczona do dróg lokalnych miejskich, a następnie z dniem 1 stycznia 1999 r. uzyskała status drogi publicznej gminnej, zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r.

Zajęcie przedmiotowej działki pod drogę publiczną potwierdza – zdaniem organu - wyrys z mapy ewidencyjnej wpisanej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...], obrazujący granice części nieruchomości zajętych pod drogę publiczną zgodnie ze stanem na dzień 31 grudnia 1998 r. Dokument ten potwierdza, że nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] zgodnie ze stanem na dzień 31 grudnia 1998 r. znajdowała się w pasie drogowym drogi publicznej – ul. [...] w L..

Organ zaznaczył, że przestrzenny zasięg działania art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r., w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną determinowany jest możliwością zakwalifikowania danego stanu faktycznego z dnia 31 grudnia 1998 r. do definicji pasa drogowego (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych), jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych. O przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga zatem stan jej urządzenia w dniu 31 grudnia 1998 r., bądź sposób korzystania z niej. W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących, granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym.

Kolejną z przesłanek zastosowania art. 73 jest przesłanka władztwa. Zgodnie z orzecznictwem sądowym, dla udowodnienia władztwa należy wykazać wykonywanie prac związanych m.in. z utrzymaniem drogi, jej konserwacją, modernizacją, odśnieżaniem. Udokumentowane władztwo winno wykazywać konkretne fakty, zdarzenia, okoliczności wskazujące na czym ono polega.

Organ zaznaczył, że ze znajdującego się w aktach sprawy zaświadczenia Naczelnika Wydziału Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta L. z dnia [...] października 2010 r., znak [...] wynika, że na dzień 31 grudnia 1998 r. działka nr [...] stanowiła część ul. [...], która na przedmiotowym odcinku posiadała jednię o nawierzchni asfaltowej oraz oświetlenie uliczne. Ponadto Gmina L. sprawowała władanie nad przedmiotową działką m.in. poprzez prowadzenie remontów cząstkowych nawierzchni asfaltowej, utrzymanie stałej organizacji ruchu, prowadzenie utrzymania zimowego oraz ponoszenie kosztów opłat za modernizację i konserwację oświetlenia ulicznego. Dowodem potwierdzającym wykonywanie powyższych czynności są: umowa z dnia [...] grudnia 1996 r. zawarta pomiędzy Prezydentem Miasta L. a spółką [...] S.A. dotycząca bieżącej konserwacji oświetlenia ulicznego na terenie Gminy L., umowa z dnia [...] kwietnia 1997 r. zawarta pomiędzy Gminą L., a firmą [...] z siedzibą w W. w celu wykonania profilowania i wałowania dróg gruntowych na [...] w L., umowa z dnia [...] marca 1998 r. zawarta pomiędzy Gminą L. a H.O. właścicielem Zakładu [...] w celu remontu cząstkowego nawierzchni ulic masą asfaltu lanego - grysowego oraz umowy z dnia [...] października 1997 r. i z dnia [...] listopada 1998 r. zawarte pomiędzy Gminą L. a firmą [...] s.c. z siedzibą w W. dotyczące zimowego utrzymania dróg w sezonie zimowym 1997/1998 i 1998/1999. Z załączników do powyższych umów wynika, że wymienione w tych umowach prace były prowadzone m.in. na ul. [...] w L.. Tym samym, zdaniem organu odwoławczego, ul. [...] znajdowała się we władaniu publicznoprawnym zgodnie ze stanem na dzień 31 grudnia 1998 r.

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej podkreślił ponadto, że w jego ocenie decyzja Wojewody [...] zawiera uzasadnienie odpowiadające wymogom art. 107 § 3 kpa. Odnosząc się zaś do zarzutu dotyczącego wpisanej w dziale IV księgi wieczystej [...] hipoteki na rzecz Banku [...] S.A. organ zaznaczył, że z chwilą nabycia nieruchomości z mocy prawa na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. wygasają ciążące w dniu 31 grudnia 1998 r. na nieruchomości ograniczone prawa rzeczowe.

Organ odwoławczy stwierdził zatem, że wobec spełnienia wszystkich przesłanek z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. decyzja Wojewody [...] jest prawidłowa.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Gmina Miejska L., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj.

- art. 10 § 1 kpa i art. 77 § 4 kpa poprzez uniemożliwienie Gminie Miejskiej L. zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych materiałów, co w konsekwencji doprowadziło do zamknięcia stronie drogi do dochodzenia swoich interesów prawnych oraz miało wpływ na rozstrzygniecie sprawy,

- art. 7, art. 8, art. 11, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 kpa, poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i wszystkich okoliczności sprawy oraz zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy podejmowaniu decyzji.

W uzasadnieniu skargi przytoczono argumenty na poparcie podniesionych zarzutów wskazując w szczególności, że przedstawione umowy, na podstawie których ustalone zostało władztwo publiczne nie dotyczą bezpośrednio ul. [...] i konkretnie działki nr [...], ich przedmiot określony został ogólnie, obejmując ulice położone na terenie L. Organy rozpoznające sprawę nie wyjaśniły zatem dokładnie stanu faktycznego sprawy i bezpodstawnie przyjęły, że spełnione zostały przesłanki z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r.

Skarżąca zarzuciła ponadto, że organ nie zawiadomił stron o zaliczeniu do materiału dowodowego faktów znanych z urzędu organowi, nie umożliwił też wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

W sprawie doszło również do naruszenia art. 107 § 1 kpa, organ pierwszej i drugiej instancji pominął bowiem wniosek skarżącej w sprawie hipoteki i nie odniósł się do niego do czego był zobowiązany. Organ miał obowiązek wyjaśnić czy nieruchomość nabyta przez Gminę L. jest obciążona hipoteką oraz ewentualnie podjąć decyzję po wykreśleniu hipoteki.

W tej sytuacji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270).

W ocenie Sądu skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2013 r. oraz poprzedzająca ja decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem.

Jak słusznie zauważył organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, powołany przepis określa przesłanki, od spełnienia których uzależnione jest nabycie przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności gruntów. Przesłanki te to - zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną, władanie nią w dniu 31 grudnia 1998 r. przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego oraz nieprzysługiwanie Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego prawa własności do nieruchomości.

Podkreślić trzeba, że przesłanki określone w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. muszą być spełnione łącznie, a niespełnienie chociażby jednej z nich wyklucza możliwość nabycia przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości, na podstawie tego przepisu.

Powołana ustawa z dnia 13 października 1998 r. nie zawiera definicji drogi publicznej. W związku z tym należy w tym względzie odnieść się do ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (w brzmieniu obowiązującym w 1998 r.). W rozumieniu art. 1 tej ustawy za drogę publiczną może być uważana droga spełniająca dwa wymienione w tym przepisie warunki. Po pierwsze, musi to być droga zaliczona na podstawie ustawy o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg. Po drugie zaś, z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Przepis art. 2 ust. 1 tej ustawy dzieli zaś drogi publiczne na drogi krajowe, wojewódzkie, gminne i lokalne miejskie oraz zakładowe.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że zawarte w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. sformułowanie - nieruchomości zajęte pod drogi publiczne - oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r.

Zauważyć przy tym trzeba, że droga to nie tylko jezdnia, ale tzw. pas drogowy czyli wszystko to, co znajduje się w jej liniach rozgraniczających, a więc także chodnik, ścieżka rowerowa, pobocze, zatoki, rowy przeznaczone do powszechnego korzystania. Definicję pasa drogowego zawiera art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych określając go jako urządzenie techniczne, stanowiące zorganizowaną całość funkcjonalną podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych, co słusznie podniósł organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Zdaniem Sądu organy administracji publicznej rozpoznające niniejszą sprawę prawidłowo uznały, że w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. umożliwiające wydanie decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę Miejską L. prawa własności działki nr [...] o pow. [...] ha z obrębu [...], zajętej pod drogę publiczną – [...] w L..

Zaznaczyć należy, że ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, że właścicielami działki nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. były osoby fizyczne. Okoliczność powyższa nie jest przez strony postępowania w żaden sposób kwestionowana. Oczywiste zatem jest, że przedmiotowa działka w dniu 31 grudnia 1998 r. nie była własnością Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego.

Analiza akt sprawy wskazuje jednocześnie, że objęta zaskarżoną decyzją działka w dniu 31 grudnia 1998 r. pozostawała we władaniu publicznoprawnym i wchodziła w skład ul. [...] w L.. Ulica ta, na mocy uchwały Rady Narodowej W. Nr [...] z dnia [...] maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie W. i województwa [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dz. Urz. Woj. [...], poz. [...]) została zaliczona do dróg lokalnych miejskich. Zgodnie natomiast z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r., dotychczasowe drogi gminne oraz drogi lokalne miejskie z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się drogami gminnymi.

W ocenie Sądu o tym, że działka nr [...] wchodziła w dniu 31 grudnia 1998 r. w skład ul. [...] w L. świadczy m.in. znajdujący się aktach sprawy wyrys z mapy ewidencyjnej gruntów wpisanej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...] przedstawiający granice części nieruchomości zajętych pod drogę publiczną zgodnie ze stanem na dzień 31 grudnia 1998 r.

Nie ulega również wątpliwości, że działka nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. pozostawała we władaniu publicznoprawnym. Zauważyć należy, że w zaświadczeniu Prezydenta Miasta L. z dnia [...] października 2010 r. jednoznacznie wskazano, iż na dzień 31 grudnia 1998 r. działka nr [...] stanowiła część ul. [...], która posiadała jezdnię o nawierzchni asfaltowej oraz oświetlenie uliczne. Gmina L. sprawowała zaś zarząd nad przedmiotową działką m.in. poprzez prowadzenie remontów cząstkowych nawierzchni asfaltowej, utrzymanie stałej organizacji ruchu, prowadzenie utrzymania zimowego oraz ponoszenie kosztów opłat za modernizację i konserwację oświetlenia ulicznego oraz za energię elektryczną. Wykonywanie powyższych czynności potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy liczne umowy, takie jak umowa z dnia [...] grudnia 1996 r. zawarta pomiędzy Gminą L., a [...] S.A. w W. dotycząca bieżącej konserwacji oświetlenia ulicznego na terenie Gminy L., umowa z dnia [...] kwietnia 1997 r. zawarta pomiędzy Gminą L., a firmą [...] w W. w celu wykonania profilowania i wałowania dróg gruntowych na [...] w L., umowa z dnia [...] marca 1998 r. zawarta pomiędzy Gminą L., a H.O. właścicielem [...] w T. w celu remontu cząstkowego nawierzchni ulic, czy też umowy z dnia [...] października 1997 r. i z dnia [...] listopada 1998 r. zawarte pomiędzy Gminą L., a firmą [...] s.c. z siedzibą w W. dotyczące zimowego utrzymania dróg w sezonie zimowym 1997/1998 i 1998/1999. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z załączników do powyższych umów wynika, że wymienione w nich prace prowadzone były m.in. na ul. [...] w L..

Podkreślić w tym miejscu trzeba, że w ocenie Sądu dla wykazania władztwa publicznego nie jest konieczne wymienianie w danej umowie numerów ewidencyjnych poszczególnych działek wchodzących w skład określonej ulicy, na której wykonywane były prace konserwacyjne, modernizacyjne czy też remontowe. Jak wyżej wskazano z zaświadczenia z dnia [...] października 2010 r. jednoznacznie wynika, że na dzień 31 grudnia 1998 r. działka nr [...] wchodziła w skład ul. [...], na której prowadzone były prace związane z jej utrzymaniem. Skoro określone czynności wykonywane były na ul. [...], co potwierdzają powołane wyżej umowy, a sporna działka nr [...] stanowiła część tej ulicy, to trudno uznać, że określone w powyższych umowach prace nie były wykonywane na przedmiotowej działce. Oczywiste jest, że prace związane z utrzymaniem drogi wykonywane były w całym jej przebiegu, a nie na poszczególnych jej częściach.

Zaznaczyć należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż skoro ustawa z dnia 13 października 1998 r. nie zawiera normatywnie zdefiniowanego pojęcia "władania nieruchomością", to podstawowe znaczenie w świetle powołanego przepisu ma to, czy działające poprzez swoje jednostki organizacyjne Skarb Państwa lub gmina wykonywały faktyczne czynności w odniesieniu do nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, wykazując przy tym i dokumentując wykonywanie prac związanych m.in. z utrzymaniem drogi, jej konserwacją, modernizacją, odśnieżaniem (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1471/07).

W świetle powyższego stwierdzić trzeba, że organy obu instancji orzekające w sprawie dokonały prawidłowej oceny przesłanek wynikających z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. w odniesieniu do wskazanej wyżej działki nr [...]. Wydane w sprawie rozstrzygnięcia są więc zgodne z prawem.

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd nie dopatrzył się także naruszenia powołanych w skardze przepisów kpa, co uzasadniałoby ewentualne uchylenie wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Zdaniem Sądu organy administracji publicznej rozpoznające sprawę nie naruszyły art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 11 kpa, art. 80 kpa, ani też art. 107 § 1 i § 3 kpa. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej postępowanie przeprowadzone zostało zgodnie z zasadami określonymi w kodeksie. Organy rozpoznające sprawę prawidłowo ustaliły strony postępowania, w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wymagany dla jej rozstrzygnięcia oraz w należyty sposób uzasadniły zajęte stanowisko.

Zdaniem Sądu w sprawie nie doszło również do naruszenia art. 10 § 1 kpa i art. 77 § 4 kpa. W szczególności zauważyć trzeba, że strona skarżąca nie wskazała do jakich faktów znanych organowi z urzędu nie mogła się ustosunkować. Z analizy akt administracyjnych sprawy wynika ponadto, że stosownymi pismami zawiadomiono strony postępowania, w tym Prezydenta Miasta L. o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, możliwości jego uzupełnienia oraz składania pisemnych wyjaśnień i dokumentów. Do stron postępowania skierowane również zostało pismo Wojewody [...] przekazujące odwołanie oraz zgromadzony materiał dowodowy do organu drugiej instancji. Nie można zatem uznać, że przed wydaniem decyzji strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Odnosząc się zaś do podnoszonego zarzutu dotyczącego niewyjaśnienia kwestii istnienia hipoteki na przedmiotowej nieruchomości zauważyć trzeba, że orzekając w trybie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. organ bada spełnienie wymienionych w tym przepisie przesłanek na dzień 31 grudnia 1998 r. Z analizy akt sprawy wynika natomiast, że hipoteka na rzecz Banku [...] S.A. ustanowiona została celem zabezpieczenia spłaty kredytu udzielonego umową z dnia [...] października 2008 r. Hipoteka ustanowiona więc została po dniu 31 grudnia 1998 r., organ nie miał zatem obowiązku wyjaśniania przedmiotowej kwestii.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że wniesiona skarga jest bezzasadna i brak jest podstaw do jej uwzględnienia.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.