Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 419/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 52 § 3, art. 145 § 1 pkt 1 lit. cm, art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 10 § 1, art. 16 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 53 ust. 3, art. 59 ust. 1,  art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 61 ust. 2, art. 64 ust. 1, art. 67 ust. 1, art. 88 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
article: § 3 ust. 1, § 6 ust. 1, § 7 ust. 3
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 72 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2020 poz 283
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2015 poz 1800
law: Rozporządzenie z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Asesor WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi [...] sp. j. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej [...] sp. j. z siedzibą w [...] kwotę [...](słownie: [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwanego danej "Kolegium") z dnia [...] marca 2020 r., [...], którą odmówiono [...] sp.j. stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy [...] (zwanego dalej "Burmistrzem") z dnia [...] maja 2017 r., [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na: budowie magazynu automatycznego wysokiego składowania z częścią kompletacji i przygotowania wysyłek, administracyjno-biurową i socjalną oraz parkingiem i niezbędną infrastrukturą na terenie położonym w [...], oznaczonym w ewidencji gruntów jako działki [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...].

Objęte kontrolą Sądu postępowanie administracyjne nieważnościowe wieńczy jedna tylko decyzja, gdyż [...] sp.j. skorzystała z wynikającego z art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") prawa do wniesienia skargi z pominięciem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Decyzję z dnia [...] marca 2020 r., [...] wydano w następujących okolicznościach.

Wnioskiem z dnia [...] września 2016 r. [...] sp. z o.o. wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy dla opisanej na wstępie inwestycji dla terenu działek [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w [...] (k. 1-63 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Przedłożyła także szereg dokumentów, między innymi określających zakres przestrzenny oddziaływania inwestycji, który objął działki należące do [...] sp.j. W tym miejscu można dodać na marginesie, że według informacji z rejestru gruntów spółka miała w dacie wpisu inną nazwę, niemniej jak wynika z porównania numerów REGON i NIP, z całą pewnością była to obecnie skarżąca spółka (por. k. 51 akt administracyjnych organu pierwszej instancji oraz k. 16 akt sądowych).

W konsekwencji wystąpienia [...] sp. z o.o. Burmistrz wszczął postępowanie i pismem z dnia [...] października 2016 r., [...] zawiadomił o tym strony. Za stronę uznano przy tym [...] sp.j., którą skutecznie zawiadomiono o toczącym się postępowaniu. Zawiadomienie osobiście odebrał Z. S. (k. 81 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

W toku kompletowania materiału dowodowego do akt włączono także decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] października 2016 r., [...], którą – na skutek wniosku [...] sp. z o.o. – stwierdzono brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie magazynu wysokiego składowania wraz z infrastrukturą towarzyszącą położonego w miejscowości [...] na działkach [...], [...], [...], [...] i [...]. Nie dołączono przy tym innych dokumentów z postępowania środowiskowego, poza charakterystyką planowanego przedsięwzięcia (k. 74-79 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Pismem z dnia [...] lutego 2017 r., [...] Burmistrz zawiadomił strony, w tym także [...] sp.j. o zakończeniu postępowania dowodowego oraz o możliwości wysłuchania wypowiedzi stron w trybie art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity tego aktu prawnego opublikowano w Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm. dalej "K.p.a.") (k. 89 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Zawiadomienie osobiście odebrał Z. S. (k. 99 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Pismem z dnia [...] marca 2017 r. [...] sp.j. zwróciła uwagę, że w zawiadomieniu o zakończeniu postępowania wskazano działkę [...], której nie wymieniono w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania (k. 110 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Dnia [...] maja 2017 r. analizę urbanistyczną oraz projekt decyzji przygotował mgr inż. J. W. (k. 112-131 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Warto nadmienić, że według ustaleń analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycja podpada pod wyjątek z art. 61 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2020, poz. 293 z późn. zm., dalej "u.p.z.p."), w myśl którego "Przepisów ust. 1 pkt 1 (regulujących tak zwaną zasadę dobrego sąsiedztwa – uw. Sądu) nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1". Autor analizy zaznaczył, że inwestycja znajduje się na terenie istniejącego zakładu produkcyjnego [...], wobec czego przesądzająca jest możliwość wprowadzenia inwestycji na tym terenie i fakt funkcjonowania w tym miejscu zabudowy produkcyjnej, która była uwzględniona w poprzednio obowiązującym planie miejscowym (zob. k. 31 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Dnia [...] maja 2017 r., [...] Burmistrz, działając na podstawie art. 59 ust. 1 oraz art. 60 ust. 1 u.p.z.p., ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej przez [...] sp. z o.o. inwestycji. W decyzji nie uwzględniono działki [...], co do której zastrzeżenia zgłaszała [...] sp.j.

Powyższe rozstrzygnięcie doręczono stronom, w tym [...] sp.j., a w siedzibie tej spółki odebrał ją P. S., opatrując pieczęcią zwrotne potwierdzenie odbioru oraz osobiście je podpisując (k. 142 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Decyzji z dnia [...] maja 2017 r., [...] nie zaskarżono, a z dniem [...] lipca 2017 r. stała się ona ostateczna i prawomocna (zob. pieczęć na stronie 135 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Pismem z dnia [...] stycznia 2020 r., [...] sp.j. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] maja 2017 r., [...] Rozstrzygnięciu Burmistrza zarzucono rażące naruszenie art. 53 ust. 3, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., które miało polegać na tym, że ustalono warunki zabudowy, w sytuacji gdy nie spełniono łącznie wszystkich przesłanek określonych w przepisach, zwłaszcza przesłanki istnienia co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowanie terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. [...] sp.j. podkreśliła, że decyzję wydano w oparciu o nieprawidłowo przeprowadzoną analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy (akta są od tego miejsca nienumerowane – dotyczą one przy tym już nie postępowania Burmistrza, a Kolegium - [...]).

Przy piśmie z dnia [...] lutego 2020 r., [...] sp.j. przedłożyła kopię innej decyzji Kolegium z dnia [...] kwietnia 2019 r., [...], którą stwierdzono nieważność decyzji o warunkach zabudowy na skutek zbliżonych zarzutów, jak obecnie podniesione w sprawie dotyczącej decyzji z dnia [...] maja 2017 r., [...]

Pismem z dnia [...] lutego 2020 r., [...] Kolegium zawiadomiło strony o wszczęciu postępowania.

Pismem z dnia [...] marca 2020 r. [...] sp. z o.o. obszernie ustosunkowała się do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] maja 2017 r., [...] Przypomniała po pierwsze, że wbrew zarzutom, w postępowaniu lokalizacyjnym sporządzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zawierającą część tekstowa i graficzną, która stanowiła załącznik do decyzji. Ponadto, na kilku stronach [...] sp. z o.o. wywodziła, że w odniesieniu do spornej decyzji o warunkach zabudowy nie można przyjąć, iż wydano ją z rażącym naruszeniem prawa, gdyż to wymagałoby stwierdzenia oczywistej sprzeczności między analizą urbanistyczną a wymaganiami zabudowy i zagospodarowania terenu wynikającymi z przepisów prawa. Taka sprzeczność nie występuje, gdyż inwestycja jest kontynuacją zabudowy istniejącego zakładu produkcyjnego. Co więcej, do wydanych warunków zabudowy, zasady dobrego sąsiedztwa nie trzeba stosować z uwagi na spełnienie przesłanki ją wyłączającej z art. 61 ust. 2 u.p.z.p.

Pismem z dnia [...] lutego 2020 r., [...] swe stanowisko w kontekście wniosku [...] sp.j. przestawił także Burmistrz. Sprecyzował przy tym. że [...] sp. z o.o. ubiegała się o warunki zabudowy dla infrastruktury zakładu produkcyjnego, który był zlokalizowany na obszarze jednostki bilansowej [...],[...] (tereny zabudowy zakładów przemysłowych lub rzemieślniczych nieuciążliwych z zachowaniem stref ochronnych i środowiska) określonej w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], zatwierdzonego uchwałą z dnia [...] listopada 1993 r., [...] (Dz. Urz. Województwa [...] z 1993 r. Nr [...], poz. [...]). Do inwestycji znalazł zatem zastosowanie art. 61 ust. 2 u.p.z.p. Niezależnie Burmistrz zwrócił uwagę, że dla inwestycji przygotowano analizę urbanistyczną, a inwestycja kontynuuje funkcję zabudowy znajdującą się na nieruchomości będącej własnością inwestora.

Wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z dnia [...] marca 2020 r., [...] Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z dnia [...] maja 2017 r., [...] Organ nadzoru wykluczył, iżby można w sprawie twierdzić o rażącym naruszeniu prawa. Podkreślił, że to wymagałoby uznania, iż kwestionowany akt jest sprzeczny z treścią przepisu prawa, a decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Kolegium przypomniało, że warunki zabudowy ustalono dla elementów zakładu który był zlokalizowany na obszarze jednostki bilansowej [...],[...] (tereny zabudowy zakładów przemysłowych lub rzemieślniczych nieuciążliwych z zachowaniem stref ochronnych i środowiska) określonej w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], zatwierdzonego uchwałą z dnia [...] listopada 1993 r., [...]. Nie było więc konieczności weryfikowania dla inwestycji zasady dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 u.p.z.p.). Poza tym Kolegium podkreśliło, że dla inwestycji sporządzono analizę urbanistyczną i na jej podstawie można stwierdzić, że nie ma sprzeczności pomiędzy funkcją i parametrami projektowanej zabudowy w stosunku do zabudowy w otoczeniu. Poza tym organ odnotował, że inwestycja ma zapewnioną obsługę komunikacyjna z drogi krajowej [...], a istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające. Teren inwestycyjny nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych. Kolegium dodało wreszcie, że decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W skardze [...] sp.j. zarzuciła naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez przyjęcie, że teren inwestycji znajduje się w całości na terenie o przeznaczeniu [...] w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] przyjętym uchwałą z dnia [...] listopada 1993 r., [...], podczas gdy część inwestycji znajduje się na terenach [...], skutkiem czego do inwestycji nie znajduje zastosowania art. 61 ust. 2 u.p.z.p.

Zdaniem skarżącej uchybiono także art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., gdyż nie ustalono parametrów zabudowy znajdującej się w obszarze analizowanym oraz przyjęto, że dopuszczalna wysokość planowanej zabudowy hali magazynowej wynosi 45 m, podczas gdy zgodnie z § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej ustala się na podstawie średniej wielkości w obszarze analizowanym, a średnia wysokość w obszarze analizowanym wynosi nie więcej niż 15 m. Przyjęto także, że dopuszczalna szerokość elewacji frontowej planowanej zabudowy budynku kompletacji wynosi do 143 m, podczas gdy zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia szerokość elewacji frontowej wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. [...] sp.j. dodała, że dla inwestycji nie wyznaczono obszaru analizowanego w rozumieniu § 3 ust. 1 rozporządzenia.

Niezależnie skarżąca przedstawiła zarzut naruszenia art. 61 ust. 2 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że zamierzenie budowlane stanowi inwestycję produkcyjną, podczas gdy przedmiotem inwestycji jest budowa hali magazynowej, budynku kompletacji oraz części biurowo-administracyjnej.

Wskazując na powyższe [...] sp.j. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania i rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.

Spółka wystąpiła także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu załączonego do skargi na okoliczność zasięgu terytorialnego terenu [...] w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] z dnia [...] listopada 1993 r.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko (k. 23-24 akt sądowych).

W piśmie z dnia [...] lipca 2020 r. [...] sp.j. podniosła dodatkowo zarzut naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (obecnie tekst jednolity tego aktu prawnego opublikowano w Dz. U. z 2021 r., poz. 247, dalej "u.u.i.ś."). Wskazała, że dla spornej inwestycji wydano decyzję środowiskową z dnia [...] października 2016 r., [...] dla działek [...]. [...], [...], [...] i [...], a decyzję o warunkach zabudowy wydano dla działek [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Poza tym w decyzji środowiskowej określono wysokość budynku magazynowego na poziomie 40 m, a w decyzji o warunkach zabudowy wysokość tą określono jako 45 m.

W dniu posiedzenia niejawnego, to jest [...] stycznia 2021 r., jednakże przed samym zakończeniem posiedzenia, wpłynęło pismo [...] sp. z o.o., która bardzo obszernie ustosunkowała się do zarzutów [...] sp.j. Wskazała między innymi, że działki inwestycyjne znajdują się na obszarze [...] dawnego planu. Odniosła się także do relacji pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy a decyzją środowiskową, przypominając, że na działkach nie wymienionych w tej drugiej zrealizowano tylko przebudowę parkingów. Ponadto decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., [...] zmieniono, dostosowując przyjęte uwarunkowania do aktualnego projektu inwestycji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zaistniały podstawy do uwzględnienia skargi, gdyż Kolegium nie zajęło w ogóle stanowiska co do części istotnych dla sprawy zagadnień. Sąd z kolei, sprawujący li tylko kontrolę legalności decyzji, a nie orzekający merytorycznie, nie mógł zastąpić w tym zakresie organu.

Zanim Sąd przystąpi do wyjaśnienia bezpośrednich powodów uwzględnienia skargi, odnieść się należy bezpośrednio do zarzutów głównych przeciwko decyzji Kolegium, podniesionych przez [...] sp.j.

W ocenie Sądu stanowisko skarżącej, że decyzja Burmistrza z dnia [...] maja 2017 r., [...] rażąco narusza prawo z tego powodu, że:

- inwestycję zaprojektowano z przekroczeniem dawnej jednostki bilansowej [...],[...] (tereny zabudowy zakładów przemysłowych lub rzemieślniczych nieuciążliwych z zachowaniem stref ochronnych i środowiska) określonej w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], zatwierdzonym uchwałą z dnia [...] listopada 199 3 r., [...] (Dz. Urz. Województwa [...] z 1993 r. Nr [...], poz. [...]) (z czym także powiązano zarzut naruszenia art. 61 ust. 2 u.p.z.p.)

- nie ustalono wskaźników i parametrów zabudowy na obszarze analizowanym,

- błędnie określono wysokość planowanej zabudowy,

- błędnie określono szerokość elewacji frontowej planowanej zabudowy,

- nie wyznaczono obszaru analizowanego

jest z gruntu nietrafne. Pokreślić należy – na co zresztą zwróciło uwagę Kolegium w decyzji, jak i później też [...] sp. z o.o. w piśmie procesowym – że zaskarżona obecnie decyzja wydana została w trybie określonym w art. 156 K.p.a., a więc w trybie nadzwyczajnym nieważnościowym. Zasady rządzące procedurą nieważnościową zostały obszernie opisane w doktrynie oraz orzecznictwie. W tym miejscu wystarczy skwitować, że panuje w judykaturze i piśmiennictwie pełna zgoda, co do tego, że stwierdzenie rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. – gdyż ta przesłanka jest w sprawie punktem wyjścia) wymaga ustalenia, iż treść rozstrzygnięcia organu administracji stoi w sprzeczności z przepisem prawa (rażące naruszenie prawa z pozycji normatywistycznej), względnie decyzja naruszając prawo rodzi takie skutki, które są nie do zaakceptowanie w świetle wymagań praworządności. Niekiedy uznaje się też, że wymienione tu okoliczności zaistnieć powinny łącznie.

W odniesieniu do decyzji Burmistrza z dnia [...] maja 2017 r., [...] nie sposób dopatrzeć się, aby była ona sprzeczna w płaszczyźnie materialnej z przepisami prawa wskazanymi w skardze [...] sp.j.

Sąd nie przeczy, że mogą pojawić się pewne wątpliwości, co do tego, czy w zakresie dotyczącym działki [...], dla której ustalono warunki zabudowy, jej wschodnia część pokrywająca się z inwestycją, nie wychodzi poza obszar dawnej jednostki bilansowej [...],[...] określonej w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], zatwierdzonym uchwałą z dnia [...] listopada 1993 r., [...]. Rzeczywiście granica pomiędzy tą jednostką bilansową, a jednostką bilansową [...] dawnego planu zdaje się przebiegać (mapa dawnego planu jest słabej jakości) po śladzie linii energetycznej i wodociągowej idącej przez środek działki [...] (por. k. 13 verte akt sądowych oraz k. 132 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Nie bez racji są więc argumenty [...] sp.j., że pewne elementy inwestycji lokalizowanej w 2017 r. być może znalazły się poza terenem przeznaczonym pod inwestycje produkcyjne w rozumieniu art. 61 ust. 2 u.p.z.p., a to z kolei oznaczałoby, iż należało stosować w sprawie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

Powyższe nie może mieć jednak znaczenia przez pryzmat postępowania nieważnościowego, skoncentrowanego na kwalifikowanych naruszeniach prawa. Po pierwsze, kwestia wykroczenia poza obszar jednostki bilansowej [...],[...] dotyczy pewnego elementu inwestycji, a same granice owej jednostki bilansowej mogą być trudne do ustalenia. Po drugie, nawet gdyby zostało mimo to niepodważalnie ustalone, że inwestycja lokalizowana decyzją Burmistrza z dnia [...] maja 2017 r., [...] znalazła się poza terenem przeznaczonym pod inwestycje produkcyjne, to i tak nie uprawnia do stwierdzenia, że rażąco naruszono art. 61 ust. 2 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Otóż, mimo stwierdzenia przez architekta – autora analizy urbanistycznej i projektu decyzji, że zachodzą przesłanki z art. 61 ust. 2 u.p.z.p., faktycznie nie odstąpiono od analizy cech i funkcji zabudowy w otoczeniu i dokonano stosowych porównań, dających czytelny obraz otoczenia. Wskazano między innymi do jakich obiektów produkcyjnych związanych z zakładem [...] w sąsiedztwie odniesiono parametry projektowanej zabudowy. W ocenie Sądu nie ma najmniejszych podstaw, aby twierdzić, że projektowana zabudowa stoi w sprzeczności z zastanym sposobem zabudowy i zagospodarowania okolicznych terenów. Zabudowa ta kontynuuje bowiem już istniejącą zabudowę produkcyjną co do parametrów i funkcji.

Uzupełniając powyższe Sąd podkreśla, że argumenty [...] sp.j. podniesione przeciwko decyzji Burmistrza z dnia [...] maja 2017 r., [...] mogłyby być brane pod uwagę, gdyby zostały podniesione w postępowaniu zwykłym, w trybie instancyjnym. Jak zaznaczono w części sprawozdawczej niniejszego uzasadnienia, skarżąca spółka brała czynny udział w postępowaniu, które toczyło się w 2017 r., i zgłosiła zastrzeżenia tylko w kwestii wymienienia w jednym z pism działki [...]. [...] sp.j. nie zaskarżyła natomiast decyzji. Z kolei od momentu, gdy decyzja Burmistrza stała się ostateczna, jej wyeliminowanie z obrotu (z uwagi na zasadę wyrażoną w art. 16 § 1 K.p.a.) może nastąpić tylko w przypadku zidentyfikowania ciężkich, kwalifikowanych naruszeń prawa. Takich – w każdym razie w zakresie opisanym w skardze – dopatrzyć się nie można.

Inaczej natomiast Sąd ustosunkował się do zarzutu podniesionego przez [...] sp.j. w piśmie procesowym spółki datowanym na [...] lipca 2020 r. Zwrócono tam uwagę na niespójność pomiędzy listą działek wymienionych w decyzji środowiskowej z dnia [...] października 2016 r., [...] a listą działek, na których zaplanowano inwestycję. Podniesiono przy tym zarzut naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś., który wyraża się w tym, że dla części lokalizowanej inwestycji nie ustalono wymaganych środowiskowych uwarunkowań.

Powyższa kwestia nie została przez Kolegium weryfikowana nawet w jednym zdaniu. Co więcej, w aktach sprawy znajduje się co prawda decyzja środowiskowa z dnia [...] października 2016 r., [...] wraz z charakterystyką planowanego przedsięwzięcia (zob. k. 75-79 akt administracyjnych organu pierwszej instancji), jednak nie sposób ustalić czego przedmiotowo dotyczyła. Sąd w tym miejscu zwraca uwagę, że wątpliwości pogłębia fakt, że w decyzji środowiskowej, na 2 stronie uzasadnienia, wskazano, że inwestycja polegać ma na "rozbudowie istniejącego zakładu [...] sp. z o.o., zlokalizowanego na działkach nr ewid. [...], [...], [...] i [...]". Pojawia się więc wątpliwość, czy lista działek w rubrum decyzji to tylko element opisowy i odniesienie do miejsca położenia rozbudowywanego zakładu, czy lista działek, na których ma znaleźć się przedsięwzięcie.

Zdaniem Sądu ocena relacji pomiędzy decyzją środowiskową z dnia [...] października 2016 r., [...] a decyzją Burmistrza z dnia [...] maja 2017 r., [...] kwestionowaną w postępowaniu nadzorczym, powinna zostać przeprowadzona przez Kolegium – gdyż tego całkowicie zaniechano. Dodać należy, że organ powinien pozyskać akta sprawy środowiskowej [...], ustalić co było przedmiotem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i dokonać stosownej weryfikacji, czy nie doszło do naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. i czy nie miało ono charakter rażącego.

Z uwagi na fakt, iż nie było to dotychczas analizowane w postępowaniu administracyjnym, w odniesieniu do powyższego zagadnienia Sąd nie wypowiada się merytorycznie i nie czyni żadnych sugestii co do jego merytorycznego rozpatrzenia powyższego zagadnienia przez Kolegium.

Odnosząc się do pisma procesowego [...] sp. z o.o., które wpłynęło w ostatnim momencie przed zakończeniem posiedzenia w dniu [...] stycznia 2021 r., Sąd wyjaśnia, że zapoznał się z nim i uwzględnił w toku orzekania. Niemniej z powodów wyłuszczonych powyżej, argumentacja spółki będącej inwestorem, dotycząca relacji rozstrzygnięć środowiskowego i decyzji lokalizacyjnej nie mogła być uwzględniona. Argumentację tą należy przedłożyć organowi, gdy sprawa będzie ponownie rozpatrywana. Sąd jeszcze raz w tym miejscu podkreśla, że nie mógł rozpatrywać zarzutu [...] sp.j. dotyczącego naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś., gdyż w tej kwestii Kolegium nie wypowiedziało się w zaskarżonej decyzji ani słowem. Sąd tymczasem nie może zastępować organów administracji w orzekaniu.

W tym stanie rzeczy, w powodów opisanych wyżej, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej "P.p.s.a."). Uczynił to z uwagi na stwierdzone naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. (nie rozpatrzono sprawy w całokształcie).

W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. (punkt II. sentencji wyroku). Na zasądzone koszty złożyło się wynagrodzenie adwokata w wysokości [...] zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jednolity Dz. U. poz. 1800), należna opłata skarbowa od złożonego pełnomocnictwa (17 zł, k. 11 akt sądowych) oraz wpis sądowy w wysokości [...] zł (k. 3 akt sądowych).

Wyrok zapadł w postępowaniu uproszczonym poza rozprawą na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 P.p.s.a.