Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 41/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 46 par. 1, art. 57 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. M. na bezczynność Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w przedmiocie udzielenia odpowiedzi p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W. M. (dalej też jako skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, umieszczając w niej pytanie odnośnie panowania przez Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nad promieniowaniem emisyjnym radiowym i telewizyjnym. Do skargi załączyła skierowane do Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji pytanie odnośnie posiadanej przez niego wiedzy co do pasma radiowego i telewizyjnego pozostającego w dyspozycji wskazanego hotelu.

Zarządzeniem Sędziego referenta z dnia 24 lipca 2015 roku wezwano skarżącą, na podstawie art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 i art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej też jako p.p.s.a.), do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi – pod rygorem jej odrzucenia – poprzez wskazanie jakiej decyzji, postanowienia, ewentualnie innego aktu organ nie wydał lub jakiej czynności organ nie podjął, pomimo ciążącego na nim obowiązku, w prawnie ustalonym terminie.

Przedmiotowe wezwanie doręczono skarżącej w dniu 7 września 2015 roku, przy czym do chwili obecnej nie udzieliła ona na nie odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 46 § 1 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać m.in. oznaczenie rodzaju pisma (art. 46 § 1 pkt 2 ustawy) i osnowę wniosku lub oświadczenia (art. 46 § 1 pkt 3 ustawy). Oznaczenie rodzaju pisma polega na wskazaniu określenia zgodnego z treścią pisma i nazwą, jaką takiemu pismu nadają przepisy ustawy. Z kolei osnowa wniosku lub oświadczenia to merytoryczna treść, jaką wniosek lub oświadczenie zawiera. Winno z niej wynikać, jaki jest faktyczny zamiar wnoszącego pismo. W zasadzie oba omawiane elementy pisma strony powinny ze sobą korelować. Trudności interpretacyjne stwarza sytuacja, gdy treść pisma i wynikający z niej zamiar wnoszącego pismo nie są zgodne z oznaczeniem pisma. W takich sytuacjach priorytet należy przyznać treści pisma, bowiem z niej wynika intencja strony. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoich postanowieniach wyrażał stanowisko, że niewłaściwe oznaczenie rodzaju pisma nie może wywoływać dla strony ujemnych skutków, jeżeli z jego treści wynika, jaki jest jego rodzaj, a każde pismo, niezależnie od tego, jakie oznaczenie nada mu strona, winno być rozpoznane zgodnie z intencją strony zawartą w treści pisma (p. postanowienia NSA z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II FZ 1022/12; z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 324/13; dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

W myśl natomiast z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.

Wskazanie przedmiotu zaskarżenia należy wyłącznie do skarżącego. Określenie przedmiotu sprawy nie może opierać się na domniemaniu sądu lub organu, za pośrednictwem którego wniesiono skargę (p. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 2272/13).

W. M. w swej skardze zamieściła adnotację odnośnie panowania przez Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nad promieniowaniem emisyjnym radiowym i telewizyjnym. Do skargi załączyła skierowane do Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji pytanie odnośnie posiadanej przez niego wiedzy co do pasma radiowego i telewizyjnego pozostającego w dyspozycji wskazanego hotelu.

W zaistniałej sytuacji treść skargi nasuwała wyraźne wątpliwości co jest przedmiotem zaskarżenia, bowiem skarga nie wskazywała, jakiej decyzji, postanowienia, ewentualnie innego aktu organ nie wydał lub jakiej czynności organ nie podjął, pomimo ciążącego na nim obowiązku, w prawnie ustalonym terminie.

Tymczasem, jeżeli treść skargi nasuwa wątpliwości co do tego, co jest jej przedmiotem, to zgodnie z art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd winien wezwać skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jednoznaczne wskazanie przedmiotu zaskarżenia, pod rygorem jej odrzucenia.

Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Zarządzeniem Sędziego referenta z dnia 24 lipca 2015 roku wezwano skarżącą do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi – pod rygorem jej odrzucenia – poprzez wskazanie jakiej decyzji, postanowienia, ewentualnie innego aktu organ nie wydał lub jakiej czynności organ nie podjął, pomimo ciążącego na nim obowiązku, w prawnie ustalonym terminie.

Skarżąca do chwili obecnej nie udzieliła na nie odpowiedzi.

Niewykonanie przez skarżącą wezwania Sądu stanowi natomiast obligatoryjną podstawę odrzucenia skargi.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia