Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 138/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2023-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
658
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Stwierdzono przewlekłość prowadzonego postępowania
Powołane przepisy: article: art. 58, art. 161, art. 149
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 12, art. 35
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Marcin Małek (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi J. C. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta Lublin w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego I. umarza postępowanie w zakresie bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta Lublin; II. stwierdza, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta Lublin dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny; IV. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta Lublin na rzecz J. C. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 15 września 2022 r. J. C. (dalej również jako: skarżący), złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta Lublin (dalej również jako: organ) w sprawie dotyczącej zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego.

W jej uzasadnieniu podniósł, że zawiadomieniem z dnia 14 lipca 2022 r. PINB m. Lublin poinformował strony o przeprowadzeniu w dniu 24 sierpnia 2022 r (42 dni!) oględzin w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Lublinie. Wcześniej, postanowieniem z dnia 16 maja 2022 r., ten sam organ wstrzymał użytkowanie przedmiotowego lokalu i nakazał przedstawienie do dnia 12 sierpnia 2022 r. dokumentów, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane.

Następnie, dnia 25 sierpnia 2022 r., organ zawiadomił o przewidywanym terminie zakończenia sprawy do dnia 30 września 2022 r., (35 dni!) "z uwagi na konieczność zgromadzenia kompleksowego materiału dowodowego".

Wyrokiem z dnia 26 lipca 2022 r., sygn. akt II SAB/Lu 72/22, WSA w Lublinie stwierdził, że w przedmiotowej sprawie, PINB m. Lublin dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, uznając "prowadzenie postępowania przez organ jako opieszałe i wypełniające znamiona przewlekłości w prowadzeniu sprawy administracyjnej".

Powyższe - zdaniem strony – oznacza, że organ w dalszym ciągu, nie respektuje przepisów k.p.a. nakazujących niezwłoczne załatwienie sprawy, w terminie miesiąca, bądź dwóch miesięcy dla sprawy szczególnie skomplikowanej. Taki sposób prowadzenia postępowania administracyjnego wypełnia przesłanki bezczynności organu oraz przewlekłości, co rażąco narusza zalecenia zawarte w ww. wyroku. Powyższe jest tym bardziej naganne, że całe postępowanie trwa już niespełna dwa lata, co organ również powinien uwzględnić w podejmowaniu kolejnych czynności.

Nadto – jego zdaniem - właściciel przedmiotowego lokalu nie respektuje postanowień organu wstrzymujących użytkowanie przedmiotowego lokalu i użytkuje go cały czas. Jest to wynajem krótkoterminowy pomieszczeń, co zamieniło życie mieszkańców budynku w koszmar. Zagrożone jest również ich bezpieczeństwo, gdyż działania inwestora spowodowały naruszenie ściany konstrukcyjnej.

Brak ostatecznej decyzji kończącej przedmiotowe postępowanie uniemożliwia skuteczną egzekucję postanowienia PINB m. Lublin wstrzymującego użytkowanie lokalu, uniemożliwia normalne korzystanie z mieszkań oraz pozbawia jego oraz innych właścicieli mieszkań skutecznej ochrony prawnej.

Wskazując na powyższe wniósł o:

- stwierdzenie bezczynności i przewlekłości prowadzenia postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego m. Lublin,

- stwierdzenie, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

- nakazanie PINB m. Lublin wydania rozstrzygnięcia bez zbędnej zwłoki,

- wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego m. Lublin stosownej grzywny,

- zasądzenie od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego m. Lublin zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę, organ wnosząc o jej odrzucenie wyjaśnił, że na podstawie podjętych czynności ustalił, że w sprawie nastąpiła nielegalna zmiana sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego. Przesadziło to o wydaniu w dniu 16 maja 2022 r. postanowienia, wstrzymującego użytkowanie lokalu i nakazującego przedłożenie do dnia 12 sierpnia 2022 r. dokumentów niezbędnych do legalizacji zmiany sposobu użytkowania poczynionej niezgodnie z prawem. Dokumenty te nie zostały przedłożone, dlatego też w dniu 24 sierpnia 2022 r. dokonano oględzin lokalu celem ustalenia, czy ów lokal jest nadal użytkowany. Obecnie sprawa dojrzała do jej merytorycznego zakończenia i w związku z tym zostało wysłane do stron postępowania zawiadomienie z art. 10 k.p.a. Powyższe – jego zdaniem - wskazuje, że podejmował niezwłocznie niezbędne czynności mające na celu wyjaśnienie analizowanej sprawy. Czynności te nie były podejmowane jedynie dla pozoru. Działania organu ukierunkowane były na wszechstronne przeanalizowanie sprawy na gruncie Prawa budowlanego.

Podniósł przy tym, że w przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 26 lipca 2022 r, sygn. akt II SAB/Lu 72/22, na skutek wniesionej przez skarżącego skargi na bezczynność i przewlekłość stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta Lublin dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd ten oddalił jednocześnie skargę w zakresie bezczynności i wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Wyrok ten sprawia, że skarga winna zostać odrzucona. Pomiędzy skargą a wyrokiem, istnieje tożsamość podmiotowa i przedmiotowa, co przesadza zastosowanie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a.

Wraz z pismem z 20 stycznia 2023 r. skarżący nadesłał do Sądu decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z 27 grudnia 2022 r. uchylającą decyzję PINB miasta Lublin z 2 listopada 2022 r. umarzająca postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania lokalu i przekazującą sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) obejmuje również bezczynność organów oraz przewlekłe prowadzenie postępowania.

Niniejsza skarga oceniana pod tym kątem zasługuje w ocenie Sądu na częściowe uwzględnienie.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zgłoszonego w odpowiedzi na skargę wniosku o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., należy wyjaśnić, iż Sąd ocenia stan przewlekłości lub bezczynności organu na dzień wyrokowania.

Rozpoznawana obecnie skarga na bezczynność organu obejmuje natomiast okres już po wydaniu wyroku WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 72/22, tj. po dniu 26 lipca 2022 r., a zatem okres (siłą rzeczy) nie objęty kontrolą Sądu we wskazanej sprawie. Powoduje to, że niniejsza sprawa nie jest tożsama ze sprawą prawomocnie rozstrzygniętą wskazanym orzeczeniem, co oznacza, że przesłanka z art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. nie wystąpiła. Innymi słowy bezczynność i przewlekłość organu w przedmiocie zmiany sposobu użytkowani przedmiotowego lokalu mieszkalnego była przedmiotem poprzedniej kontroli sądowej jedynie do dnia 26 lipca 2022r., co wprost wynika z wywodów Sądu i, co pozostaje poza przedmiotem oceny w niniejszej sprawie. Wyrok ten jest prawomocny, wyłącznie, co do okresu objętego kontrolą, który to okres nie pokrywa się z okresem objętym niniejszym postępowanie.

Co więcej przyjęcie stanowiska organu powodowałoby sytuację, w której działanie organu czy też jego bezczynność lub przewlekłość pozostawałoby poza zakresem kontroli sądowej, którą sprawują sądy administracyjne, co w ocenie Sądu nie było zamysłem ustawodawcy i pozostałoby w sprzeczności z zasadą państwa prawa wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP.

Zdaniem Sądu nie można bowiem wykluczyć sytuacji, że bezczynność organu lub jego przewlekłość może mieć miejsce po dacie wydania wyroku przez sąd administracyjny. Przypomnieć należy, że w postępowaniu wywołanym skargą na bezczynność nie jest możliwe badanie innych kwestii aniżeli obiektywny fakt pozostawania organu w zwłoce. A zatem koncepcja zawisłości sprawy również w odniesieniu do stanu faktycznego zaistniałego po dacie wyrokowania, mając na uwadze prokonstytucyjną wykładnię prawa, nie jest w żaden sposób uzasadniona.

W związku z powyższym nie zachodziła przeszkoda określona w art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. do rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie.

Przystępując do merytorycznego rozpoznania sprawy wskazać należy, że przedmiotem skargi jest, tak jak za pierwszym razem zarówno bezczynności jak i przewlekłości w prowadzeniu postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta Lublin w sprawie dotyczącej zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego.

W związku z tym powtórzyć należy skarżącemu, że bezczynność organu i przewlekłe prowadzenia postępowania są to dwa stany zaniechania odrębnie typizowane.

Bezczynność zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok NSA z 9 października 2018 r., sygn. akt I OSK 1987/2018).

Przewlekłość występuje natomiast w postępowaniu prowadzonym w sposób, który przez czas dłuższy niż wymagany do jego zakończenia i bez uzasadnionej i ważnej przyczyny nie zmierza do bezpośredniego załatwienia sprawy (art. 12 k.p.a.). Z przewlekłością postępowania mamy więc do czynienia w sytuacji nieefektywnego działania organu, dokonywania czynności w dużym odstępie czasu, wykonywania czynności pozornych, maskujących bezczynność w sposób formalny, gdy dochodzi do mnożenia czynności i dokonywania czynności niepotrzebnych, zbędnych, co prowadzi do przedłużenia postępowania. Przewlekłość oznacza opieszałe, niesprawne i nieskuteczne lub nieporadne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. wyroki NSA: z 31 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 1903/15, z 2 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 1156/16, z 5 lipca 2012 r., II sygn. akt OSK 1031/12).

Mając na uwadze przywołane uregulowania prawne oraz istniejący w sprawie stan faktyczny Sąd uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie jedynie w części dotyczącej przewlekłości postępowania. Skarżący nie ma natomiast racji zarzucając organowi bezczynność. Postępowanie w tym zakresie okazał się bowiem bezprzedmiotowe.

W sprawie bezspornym bowiem jest, że w dacie rozpoznawania sprawy przez tutejszy Sąd, nie można już mówić o bezczynności organu, ponieważ stan bezczynności ustał wraz z wydaniem przez organ decyzji z 3 listopada 2022 r. umarzającej postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu. Co więcej, w sprawie wydana rozstała również decyzja przez organ odwoławczy, uchylająca rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazująca mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Oczywistym przy tym jest, że decyzje te nie podlegają kontroli w niniejszym postępowaniu, mają natomiast wpływ na ocenę bezczynności organu.

W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie bowiem przyjmuje się, że jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania, organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi na tzw. milczenie władzy. Nie może bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte (por. wyrok NSA z 13 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3812/21, LEX nr 3289493 i powołane tam orzecznictwo).

W związku z powyższym, postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie o bezczynność organu stało się bezprzedmiotowe i Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. zobowiązany był do jego umorzenia, o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku.

Przechodząc natomiast do oceny zarzutu przewlekłości postępowania powtórzyć należy za wyrokiem tut. Sądu z 26 lipca 2022 r., sygn. akt II SAB/Lu 72/22, że o ile podjęcie przez organ czynności procesowych powoduje, iż nie istnieje stan bezczynności organu, o tyle nie stanowi to żadnej podstawy do nieuwzględnienie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. Przewlekłość postępowania jest bowiem stanem sprawy, którego zaistnienie sąd ocenia bez względu na to, czy organ podejmował lub podjął wymagane czynności w sprawie. Jak już wskazano o przewlekłości mówimy, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Inaczej rzecz ujmując przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zaistnieje wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie. W ocenie Sądu, właśnie z takim stanem rzeczy mamy do czynienia w niniejszej sprawie, również po dniu 26 lipca 2022 r. (data pierwszego wyrokowania).

Mianowicie, jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 k.p.a., jest zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Wskazać należy, że art. 35 § 1-3 k.p.a. stanowi rozwinięcie w/w zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.

Oczywistym przy tym jest, że oceniając zwłokę organu w załatwieniu konkretnej sprawy administracyjnej nie można abstrahować od jej indywidualnego charakteru. W efekcie w sprawach o skomplikowanym stanie faktycznym, w których zachodzi konieczność przeprowadzenia wielu dowodów, może okazać się, że postępowanie trwa dłużej niż wymaga tego prawo, co jednak nie ściąga z organu obowiązku szybkiego prowadzenie postępowania dowodowego, zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego pozwalającego na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że mamy w niej do czynienia z tak rozumianą przewlekłością postępowania.

Z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, że wniosek inicjujący postępowanie skarżący złożył 25 maja 2020 r., natomiast stosowne postanowienie w wyniku rozpoznania tego wniosku, zostało wydane dopiero 16 maja 2022 r., czyli z ewidentnym naruszeniem terminów przewidzianych w przepisach k.p.a. Nie oznacza to jednak, że przez cały ten czas organ nie podejmował żadnych czynności. Sytuację z tym związaną przedstawił Sąd w wyroku z 26 lipca 2022 r., sygn. akt II SAB/Lu 72/22. Rzecz jednak w tym, że nawet po wydanym wyroku organ w dalszym ciągu w podejmowaniu wymaganych czynności był znacznie opieszały.

Mianowicie, oczywistym jest, że organ związany był terminem określonym w postanowieniu z 16 maja 2022 r., tym samym musiał czekać z podjęciem kolejnych kroków do jego upływu (12 sierpnia 2022 r.). Mając jednak na uwadze czas trwania postępowania czynności te zobowiązany był podjąć jak najszybciej, tj. zaraz po upływie zakreślonego w postanowieniu terminu. Organ natomiast wyznaczył oględziny lokalu dopiero na 24 sierpnia 2022 r., tj. niemal dwa tygodnie po upływie terminu, nie podając ku temu żadnych powodów. To zaś wskazuje, że organ podejmując przywołaną czynność przekroczył rozsądne granice jej podjęcia, naruszając prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.

Co więcej, postanowieniem tym organ nie tylko zakreślił inwestorowi termin do złożenia odkreślonych dokumentów, lecz również wstrzymał użytkowanie spornego lokalu, a tym samym uprawniony był - od daty doręczenia postanowienia inwestorowi - do dokonania kontroli lokalu celem ustalenia wykonania również tego obowiązku.

Także dalsze postępowania organu nie ma nic wspólnego z szybkością i efektywnością postępowania. Mianowicie po dokonanych 24 sierpnia 2022 r. oględzinach, a zatem mając w istocie cały niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy, organ zawiadamia strony o przedłużeniu terminu jej załatwienia do 30 września 2022 r., dając sobie kolejny miesiąc na wydanie rozstrzygnięcia. Następnie przed upływem tego terminu, bo 28 września 2022 r. zawiadamia strony o możliwości zapoznania i wypowiedzenia co do zebranych dowodów. Decyzję merytoryczną organ wydaje dopiero 3 listopada 2022 r.

W tym stanie rzeczy należało ocenić sposób prowadzenia postępowania przez organ jako opieszały i wypełniający znamiona przewlekłości w prowadzeniu sprawy administracyjnej. Wielotygodniowe, niczym nieuzasadnione odstępy czasu pomiędzy poszczególnymi czynnościami z pewnością nie realizują zasady terminowego prowadzenia postępowania administracyjnego. Jednocześnie akta sprawy nie dają żadnej podstawy do stwierdzenia, że do zwłoki przyczyniły się jakiekolwiek czynniki niezależne od organu.

Powyższe doprowadziło Sąd do przekonania, że organ ponownie dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, o czym orzeczono w punkcie II sentencji (art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

Sąd nie podzielił natomiast stanowisk skarżącego, że zaistniała w sprawie przewlekłość postępowania miała charakter kwalifikowany, nosiła cechy rażącego naruszenia. Rozważając tę kwestię, Sąd miał na uwadze, że w orzecznictwie wskazuje się na stopniowanie naruszeń prawa: od "zwykłego", przez "naruszenie mające istotny wpływ na wynik sprawy", aż po "rażące naruszenie prawa", konstatując, że to ostatnie stanowi kwalifikowaną formę naruszenia prawa, a utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem prawa nie jest słuszne. W przedmiotowej sprawie, jakkolwiek organ działał opieszale, to nie można mu zarzucić że działał celowo i z rozmysłem na szkodę strony skarżącej. Długość postępowania wynika bowiem po prostu z wyznaczania zbyt dużych odstępów czasowych pomiędzy kolejnymi czynnościami w sprawie i z tego względu nie sposób uznać, że zaniechania organu wynikały z celowego działania zmierzającego do utrudnienia skarżącemu uzyskania decyzji kończącej postępowanie. Dlatego też w pkt II sentencji wyroku stwierdzono jednocześnie, że przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a. U podstaw powyższego rozstrzygnięcia leżą te same przesłanki, które uzasadniają stwierdzenie, że przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto nałożenie na organ grzywny – jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu, gdyż przepis art. 149 § 2 P.p.s.a. daje sądowi jedynie możliwość jej wymierzenia. Sąd powinien przy tym przede wszystkim mieć na uwadze funkcję jaką środek ten pełni. Grzywna, o jakiej mowa, ma natomiast charakter przede wszystkim prewencyjny, a zaistniały już w sprawie tok postępowanie nie wskazuje, że w sprawie zachodzi granicząca z pewnością możliwość dalszego jego niezasadnego przedłużania. W sprawie wydana została bowiem decyzja kończąca postępowanie przed organem. Wobec tego, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., orzeczono jak w pkt III sentencji wyroku.

O kosztach postępowania (pkt IV sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, które w niniejszej sprawie stanowił wpis sądowy od skargi.

Wyjaśnienia jeszcze wymaga, że przedmiotowa skarga została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 P.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W związku z tym skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jest niezależne od wniosków stron w tym zakresie. Z tego względu w myśl art. 120 P.p.s.a. sprawa rozpoznana została w tym trybie na posiedzeniu niejawnym, w składzie 3 sędziów.