Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Wr 2627/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2004-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędziowie: sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) asesor sądowy Grażyna Jeżewska Protokolant: referent stażysta Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2004 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie funkcjonariusza Policji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Powiatowy Policji w K. decyzją z dnia [...]. uwzględniając w całości prośbę Pana A. M. zwolnił go ze służby w Policji z dniem 30 września 2002r. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 41 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. nr 30 poz. 174 z późn. zm.).

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł Pan A. M., w którym nie kwestionował zwolnienia lecz podstawę prawną tego zwolnienia prosząc o jego zmianę i podnosząc, że odwołanie zostało złożone w wyniku nie uwzględnienia przez Komendanta Powiatowego Policji jego prośby o wycofanie raportu o zwolnienie ze służby w związku z orzeczeniem lekarskim.

Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w O. orzeczeniem z dnia [...] przyznała mu trzecią grupę inwalidzką pozostającą w związku ze służbą.

[...] Komendant Wojewódzki Policji w O. decyzją z dnia [...] po rozpoznania odwołania uchylił w całości zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w K. nr [...] z dnia [...] i orzekł o zwolnieniu skarżącego z Policji z dniem 30 października 2002r. na podstawie art. 41 ust. 1, pkt. 1 w związku z art. 45 ustawy z dnia 6.04.1990r. o Policji. W uzasadnieniu decyzji podał, że żądanie policjanta zawarte w raporcie z dnia 25 czerwca 2002r. oraz odwołaniu z dnia 26 września 2002r. od decyzji organu pierwszej instancji zostało spełnione w całości, bowiem organ odwoławczy zmienił podstawę prawną zwolnienia ze służby uwzględniając treść orzeczenia o trwałej niezdolności do służby oraz mając na względzie fakt, że raport skarżącego o wycofanie raportu z dnia 25 czerwca 2002r. został rozpatrzony odmownie przez Komendanta Powiatowego Policji w K., co powodowało, że odwołanie tego oświadczenia woli, w świetle przepisu art. 61 kodeksu cywilnego nie mogło zostać uznane za skuteczne.

Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że zmiana podstawy prawnej zwolnienia – zwolnienie wskutek prawomocnego orzeczenia o trwałej niezdolności do służby – daje skarżącemu prawo do otrzymania renty inwalidzkiej oraz uprawnia do świadczeń pieniężnych na podstawie art. 117 ust. 1 ustawy o Policji.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Pan A. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc, że jego odwołanie złożone w dniu 24 września stanowiło anulowanie wcześniejszej prośby o zwolnienie ze służby. Zarzucił, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia faktu, iż zaprzestał on pełnienia służby z powodu choroby, o czym świadczą zwolnienia lekarskie.

W związku z powyższym zwolnienie go ze służby powinno nastąpić dopiero po upływie 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby.

W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie podnosząc, że ustalenie, iż skarżący jest inwalidą III grupy inwalidzkiej w rozumieniu policyjnej ustawy emerytalnej nastąpiło w dniu 21 października 2002r. po osiągnięciu prawomocności orzeczenia lekarskiego tj po jego zatwierdzeniu przez Okręgową Komisję Lekarską, a więc po zwolnieniu ze służby. Organ argumentował, że zwolnienie nie narusza przepisu art. 43 ust. 1 ustawy o policji, ponieważ policjant złożył oświadczenie o wystąpieniu ze służby z określoną datą, złożył wprawdzie później nowe oświadczenie o "wycofaniu swojego raportu" – oświadczenie to nie jest jednak dla organu wiążące.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

najpierw odnotować należy, że skoro skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. to w oparciu o art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę o – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271) sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny. W tym przypadku jest to z mocy rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 25 kwietnia 2003r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. nr 72 poz. 652), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności zaskarżonej decyzji administracyjnej z prawem. Decyzja jest zgodna z prawem, jeżeli odpowiada przepisom prawa materialnego i procesowego. W związku z tym usunięcie decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dotyczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 1 powołanej ustawy.

W przedmiotowej sprawie brak podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa.

W sprawie niesporne jest, że skarżący raportem z dnia 25 czerwca 2002r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji o zwolnienie ze służby z dniem 30 września 2002r. W uwzględnieniu tej prośby Komendant Powiatowy Policji raportem z dnia [...] zwolnił skarżącego ze służby w określonym przez niego terminie. Z uwagi na fakt, że wniesienie odwołania wstrzymało wykonanie decyzji, termin zwolnienia ustalono na dzień 31 października 2002r.

W ocenie Sądu, Komendant Wojewódzki Policji prawidłowo uznał, iż cofnięcie przez skarżącego w odwołaniu od tej decyzji prośby o zwolnienie, okazało się bezskuteczne. Ponieważ powołana ustawa o Policji nie reguluje problematyki oceny skuteczności oświadczeń woli składanych w toku postępowania o zwolnienie ze służby, należy stosować w tym zakresie przepisy kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 61 kc oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, aby mogła się zapoznać z jego treścią. Odwołanie tego oświadczenia jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej (porównaj wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2001r. sygn. II SA 593/01 LEX nr 77683 oraz wyrok z dnia 19 kwietnia 1999r. sygn. II SA 379/99 LEX nr 47388)

Sytuacja taka w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła, gdyż cofnięcie przez skarżącego oświadczenia woli o zwolnieniu ze służby nastąpiło po wydaniu decyzji, a nadto organ pierwszej instancji odmownie rozpatrzył prośbę skarżącego o wycofanie jego raportu z dnia 25 czerwca 2002r.

W świetle powyższego brak było podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja i utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji, narusza prawo.

Niezależnie od powyższych argumentów należy zważyć, że niezasadny jest zarzut skarżącego, iż zwolnienie go ze służby nastąpiło w czasie gdy przebywał on na zwolnieniu lekarskim. W przypadku, gdy policjant zgłosi pisemny wniosek o zwolnienie ze służby nie korzysta on z ochrony przewidzianej w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Przepis art. 43 ust. 1 powołanej ustawy o policji jednoznacznie stanowi, że zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 38 ust.4, oraz art. 41 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1 i 4 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemne wystąpienie ze służby. W konsekwencji oznacza to, że decyzja Wojewódzkiego Komendanta Policji jest korzystniejsza dla skarżącego niż decyzja organu pierwszej instancji, skoro przewiduje taką podstawę prawną zwolnienia ze służby pozwalającą na nabycie uprawnień do renty inwalidzkiej i do świadczenia pieniężnego przewidzianego przepisem art. 117 cytowanej ustawy. Okoliczność ta nie była jednak przedmiotem rozważań Sądu, bowiem Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego , chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności – co nie zostało wykazane w rozpatrywanej sprawie – art. 134 par. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Uwzględniając powyższe, przy odrzuceniu argumentów natury słusznościowej należy uznać, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, wobec czego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 12710 należało orzec jak na wstępie.