Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 837/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 1, ust. 7
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi T.P. i S.P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2011r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku;


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją nr [...] z

dnia [...] grudnia 2010 r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1, ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca

10994 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 156, poz. 1118 ze zm ) nakazał S. i T.P. rozbiórkę samowolnie wykonanego ogrodzenia działki nr ew. [...]

(od strony drogi - działki nr ew. [...], będącej w posiadaniu Gminy [...]) położonej

przy ulicy [...] w [...] gm. [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie administracyjne w sprawie

ogrodzenia przedmiotowej działki zostało wszczęte na wniosek Urzędu Gminy [...]

w dniu [...] maja 2009r.

W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że inwestorzy S. i T.P. w 2007 roku zrealizowali ogrodzenie działki z prefabrykowanych płyt betonowych.

Ogrodzenie zrealizowane zostało od strony drogi - dz. nr ewid. [...], będącej w posiadaniu

Gminy [...]. Ogrodzenie posiada wysokość ok. 2 m. Organ stwierdził także, że

inwestorzy dokonali w dniu 27 sierpnia 2007 r. zgłoszenia robót budowlanych, do

właściwego organu, tj. Starostwa Powiatowego w [...], polegających na

wymianie starego ogrodzenia (zniszczonej siatki) na ogrodzenie z płyt betonowych. Z

dokonanego zgłoszenia wynikało, że ogrodzenie betonowe miało zastąpić ogrodzenie z

siatki, natomiast w wyniku oględzin i dokonanych pomiarów stwierdzono, że zostało ono

przesunięte w kierunku drogi - dz. nr ew. [...], o około 3 m (od strony zachodniej).

Stwierdzono ponadto, że wchodzi ono ok. 1,5 m w ww. drogę (odległość mierzona od

słupka geodezyjnego).

Po przeanalizowaniu całości materiału dowodowego organ stwierdził, że

ogrodzenie zostało wykonane niezgodnie z dokonanym zgłoszeniem, bowiem powstało

całkowicie nowe ogrodzenie, w innym miejscu co w ocenie organu stanowi samowolę

budowlaną.

W celu zalegalizowania powstałej samowoli budowlanej Powiatowy Inspektor

Nadzoru Budowlanego w [...] wydał w dniu [...] lutego 2010 r, postanowienie nr

[...] nakładające na inwestorów obowiązek przedstawienia w zakreślonym terminie

dokumentów wynikających z art. 49 b ust. 2 ustawy Prawo budowlane.

Zobowiązani S. i T.P. nie dostarczyli wymaganych dokumentów,

dlatego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją nr [...] z

dnia [...] kwietnia 2010 r wydaną na podstawie art. 49b ust. 3 ustawy Prawo budowlane,

nakazał rozbiórkę przedmiotowego ogrodzenia.

Wskazana decyzja oraz postanowienie ją poprzedzające zostały następnie uchylone

decyzją organu odwoławczego nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r, który przekazał

sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Powodem uchylenia było zastosowanie niewłaściwych przepisów bowiem

przedmiotowe ogrodzenie usytuowane na działce zabudowanej należało traktować jako

urządzenie techniczne nie zaś jako samodzielny obiekt budowlany w związku z

powyższym powinny być zastosowane przepisy art. 50 i 51 Prawa budowlanego.

Po ponownej analizie sprawy organ powiatowy stwierdził, że przedmiotowego

ogrodzenia nie można doprowadzić do stanu zgodnego z przepisami, zostało ono

bowiem wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. Jest

samowolą budowlaną (art. 50 ust. 1 pkt 1), zagraża bezpieczeństwu ludzi i mienia (art.

50 ust. 1 pkt 2) usytuowane jest bowiem w drodze, oraz wykonane jest niezgodnie z

przepisami (art. 50 ust. 1 pkt 4), tj. niezgodnie z ustaleniami obowiązującego planu

zagospodarowania przestrzennego obejmującego przedmiotowy teren, ponieważ plan

zakazuje budowy ogrodzeń z prefabrykowanych elementów betonowych oraz o

wysokości przekraczającej 1,8 m.

Ponieważ roboty budowlane związane z budową przedmiotowego ogrodzenia

zostały już całkowicie wykonane, zasadnym było zastosowanie w podstawie prawnej

niniejszego rozstrzygnięcia również art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania

S. i T.P., decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. utrzymał w mocy

zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr

[...] z dnia [...] grudnia 2010 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że organ powiatowy prawidłowo zastosował w

niniejszej sprawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 ustawy Prawo budowlane.

Bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt, iż inwestor wybudował ogrodzenie z

prefabrykowanych płyt betonowych przy ulicy [...] w miejscowości [...], gm. [...], w sposób niezgodny z dokonanym zgłoszeniem. Zgłoszenie

obejmowało wymianę ogrodzenia z siatki na ogrodzenie z płyt betonowych. Natomiast

inwestor realizując przedmiotowe ogrodzenie przekroczył granice działki nr [...],

stanowiącej drogę o ok. 1,5 m.

W ocenie organu odwoławczego prawidłowe jest ustalenie organu powiatowego,

iż inwestorzy samowolnie wykonali całkowicie nowe ogrodzenie, na które nie posiadali

zgłoszenia.

Zdaniem organu odwoławczego budowa przedmiotowego ogrodzenia jest

niezgodna z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy

[...] uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] sierpnia

2003 r., ponieważ plan zakazuje budowy ogrodzeń z prefabrykowanych elementów

betonowych od strony dróg publicznych oraz o wysokości przekraczającej 1,80 (łącznie

z podmurówką 0,30 m).

O sprzeczności zrealizowanego ogrodzenia z miejscowym planem

zagospodarowania przestrzennego gminy [...], świadczy również postanowienie

Urzędu Gminy [...] z dnia 8 grudnia 2010 r. odmawiające wydania zaświadczenia o

zgodności przedmiotowego ogrodzenia z ww. planem miejscowym.

Organ architektury wskazał w uzasadnieniu ww. postanowienia, iż działka nr ew.

[...], będąca w posiadaniu gminy [...] stanowi ogólnodostępną drogę dojazdową

obsługującą przyległe nieruchomości. Przedstawiony pogląd znajduje potwierdzenie

m.in. w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2008 r., sygn.

akt: II OSK 1467/07, w którym stwierdzono, iż "przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa

budowlanego wymaga zgłoszenia zamiaru budowy ogrodzeń powyżej 2,20 m oraz

budowy ogrodzeń od strony dróg publicznych, w rozumieniu ustawy o drogach

publicznych, a nadto od strony dróg wewnętrznych będących ulicami lub placami o

powszechnej dostępności". Organ podał, że w myśl powyższego jednoznacznie należy

stwierdzić, iż działka nr ew. [...] położona w [...], gm. [...] stanowi drogę

gminną, o której mowa w ustawie o drogach publicznych. Konsekwencją zaś uznania

ww. działki za ogólnodostępną drogę jest pozostawanie samowolnie wybudowanego

ogrodzenia w sprzeczności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania

przestrzennego gminy [...].

Sprzeczność zrealizowanej inwestycji z przepisami planowania przestrzennego

obowiązującego na terenie, na którym ogrodzenie zostało wykonane powoduje, iż nie

można doprowadzić zaistniałego stanu do zgodności z przepisami prawa w inny sposób

niż nakazanie rozbiórki samowolnie wykonanych robót budowlanych. Z tego względu

zasadnym było wydanie przez organ powiatowy rozstrzygnięcia na podstawie art. 51

ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, tj. nakazanie rozbiórki spornego obiektu.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

Warszawie złożyli S. i T.P.

W skardze podnieśli, iż zaskarżona decyzja jest dla nich bardzo krzywdząca

bowiem organ nie uwzględnił w swym rozstrzygnięciu dokumentów, map i pomiarów

geodezyjnych zatwierdzonych przez urząd, a potwierdzających, iż działka skarżących

znajduje się na terenie przeznaczonym w miejscowym planie pod zabudowę wiejską

mieszaną. Przytoczone zaś przez urzędnika uzasadnienie dotyczy terenów intensywnej

budowy mieszkaniowej, a więc terenów określonych w planie jako miejskie mieszane -

nie dotyczy zatem działki skarżących.

Skarżący zarzucili liczne błędy i braki oraz brak aktualizacji w dokumentacji

sprawy.

Podnieśli, że zgodnie z podziałem geodezyjnym droga znajduje się na ich

działce, zatem inni mieszkańcy korzystają bezprawnie z własności skarżących.

Ogrodzenie zgodnie ze wspomnianym podziałem geodezyjnym i wytyczonymi

granicami, zostało postawione na działce skarżących. Podnieśli również, że plan nie

zakazuje budowy ogrodzeń z prefabrykowanych płyt betonowych, a organ w

przepisanym prawem terminie nie wniósł sprzeciwu do zgłoszenia. Ponadto plan

miejscowy zawiera takie same ustalenia zarówno dla działki nr [...], jak i dla działki nr [...] - są to tereny zabudowy wiejskiej mieszanej.

Podsumowując wskazali, że Urząd Gminy [...], nie chcąc wchodzić w spory

z mieszkańcami przyzwyczajonymi do korzystania z dotychczasowej wydeptanej drogi,

bezpodstawnie chce zabrać skarżącym pod drogę część będącej ich własnością działki.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru

Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu

zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Skarga jest uzasadniona.

Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji rozbiórkowej stanowił

art. 51 ust 1 pkt 1 i ust 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane zgodnie z którym

organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź

rozbiórkę obiektu lub jego części bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

Wydanie na podstawie art 51 ust 1 pkt 1 w/w ustawy decyzji o rozbiórce obiektu

budowlanego musi być poprzedzone wykazaniem, że nie istnieje inna możliwość

doprowadzenia takiego obiektu do stanu zgodnego z prawem.

W rozpatrywanej sprawie organy obu instancji uznały, iż brak jest możliwości

doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem przedmiotowego ogrodzenia które

zrealizowane zostało z naruszeniem granicy działki sąsiedniej nr ew [...] stanowiącej

ogólnodostępną drogę dojazdową obsługującą przyległe nieruchomości oraz zagraża

bezpieczeństwu ludzi i mienia.

Zdaniem organu odwoławczego " Konsekwencją uznania w/w działki za

ogólnodostępną drogę jest pozostawanie samowolnie wybudowanego ogrodzenia w

sprzeczności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego

gminy [...] " (... ) ponieważ plan uchwalony uchwałą nr [...] Rady Gminy

[...] z dnia [...].08.2003 r. zakazuje budowy ogrodzeń z prefabrykowanych

elementów betonowych od strony dróg publicznych oraz o wysokości przekraczającej 1,80 (łącznie z podmurówką 0,30 m )

O sprzeczności z planem świadczy także postanowienie Urzędu Gminy [...]

z dnia 08.12.2010 r odmawiające wydania zaświadczenia o zgodności przedmiotowego

ogrodzenia z w/w planem miejscowym.

Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej

należy stwierdzić, iż organy nadzoru budowlanego nie wykazały aby przedmiotowe

ogrodzenie naruszało ustalenia planu oraz zagrażało bezpieczeństwu ludzi i mienia.

Miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] ( par 129

pkt 1 i 2 ) zakazuje wykonywania ogrodzeń z prefabrykowanych elementów

betonowych jedynie od strony dróg publicznych.

Z zapisów planu nie wynika aby pojęcie drogi publicznej odnosiło się do miejsca

publicznego jakim jest ogólnodostępna droga dojazdowa.

W tym stanie rzeczy przez drogi publiczne należy rozumieć drogi o jakich mowa

w ustawie o drogach publicznych.

Z akt sprawy wynika, że działka nr ew18 nie ma statusu drogi publicznej lecz jest

ogólnodostępną drogę dojazdową stanowiącą własność Skarbu Państwa i pozostającą

w samoistnym posiadaniu Gminy [...].

Przyjmując, że przedmiotowe ogrodzenie narusza ustalenia obowiązującego

planu organy nadzoru budowlanego nie wykazały, iż zostało ono wykonane od strony

drogi publicznej.

Organy nie wykazały także aby ogrodzenie zagrażało bezpieczeństwu ludzi i

mienia w taki sposób, że konieczna jest jego rozbiórka.

Zgodzić należy się natomiast z kwalifikacją kwestionowanego ogrodzenia jako

samowoli budowlanej.

Zgłoszenie obejmowało wymianę ogrodzenia z siatki na ogrodzenie z

prefabrykowanych elementów betonowych.

Tymczasem skarżący nie dokonali wymiany starego ogrodzenia lecz wybudowali

ogrodzenie i prefabrykowanych elementów betonowych w innym miejscu niż wskazane

w zgłoszeniu, co przyznali w trakcie postępowania sądowego.

Organy prawidłowo zastosowały w sprawie przepisy art. 51 Prawa budowlanego

bowiem ogrodzenie dotyczy działki zabudowanej co oznacza, że zgodnie z art. 3 pkt 9

Prawa budowlanego należy traktować je jako urządzenie techniczne związane z

obiektem budowlanym.

Wprawdzie w obrocie prawnym istnieje postanowienie Urzędu Gminy [...] z

dnia [...] grudnia 2010 r. odmawiające wydania zaświadczenia o zgodności

przedmiotowego ogrodzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego

gminy [...], lecz z jego uzasadnienia nie wynika aby działka nr ew [...] stanowiła

drogę publiczną.

We wskazanym postanowieniu organ przyznaje, że działka nr ew [...] będąca w

posiadaniu gminy [...] stanowi ogólnodostępną drogę dojazdową do sąsiednich

nieruchomości.

W ocenie Sądu zaskarżone decyzje zapadły z naruszeniem art 7 kpa i 77 kpa

bez dostatecznego wyjaśnienia wskazanych okoliczności, które mogły mieć istotny

wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. art. 145 §

1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz 1270 z póżn zm ) orzekł jak w sentencji.

Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się

niniejszego wyroku na zasadzie art. 152 w/w ustawy.