Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 133/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 5 ust. 1 i 2, art. 13, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 149, art. 200
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Dnia 27 września 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz (spr.) Asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 września 2022 roku sprawy ze skargi M. L. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 21.kwietnia 2022 r. w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 21 kwietnia 2022 r. M. L. (dalej jako strona lub skarżący) zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej [...] (dalej jako DIAS) o udostępnienie informacji publicznej dot. osoby pełniącej funkcję publiczną- funkcjonariusza publicznego P. C. ze wskazaniem, że był zatrudniony w Dziale [...] Urzędu Skarbowego P. (dalej w skrócie USNM), poprzez udostępnienie:

- wszystkich opinii, ocen o tym funkcjonariuszu publicznym (np. pracowniczych, okresowych etc.) sporządzonych przez przełożonych lub w imieniu pracodawcy tj. USNM za czas od początku zatrudnienia do połowy marca 2011 roku - o przesłanie ich kopii bez danych osobowych;

- wskazanie czy w stosunku do tego funkcjonariusza publicznego toczyło się postępowanie dyscyplinarne /postępowania dyscyplinarne w związku z ewentualnym naruszeniem przez niego obowiązków jako urzędnika np. na podstawie ustawy o służbie cywilnej etc. W przypadku odpowiedzi pozytywnej w jakim okresie było ono prowadzone oraz dostarczenia kopii orzeczenia dyscyplinarnego (wraz z uzasadnieniem) wydanego w ewentualnym postępowaniu dyscyplinarnym (bez danych osobowych)

- wskazanie czy podstawą innych postępowań dyscyplinarnych prowadzonych w Izbie Administracji Skarbowej (jeżeli takowe były prowadzone) przeciwko innym osobom były informacje, zeznania funkcjonariusza publicznego P. C. złożone w tych postępowaniach lub w innych postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy np. policja, prokuratura, ABW;

- czy dyrektor generalny urzędu stosował wobec funkcjonariusza publicznego P. C. środki dyscyplinujące lub kary porządkowe wskazane w ustawie, a jeżeli tak to kiedy i jakie;

- protokołu przesłuchania lub przesłuchań P. C. w postępowaniu/postępowaniach dyscyplinarnych.

Pismem z dnia 18 maja 2022 r. DIAS w odpowiedzi na wniosek skarżącego, który wpłynął do organu 29 kwietnia 2022 r. w zakresie "wszystkich opinii, ocen dotyczących funkcjonariusza publicznego P. C. sporządzonych przez przełożonych lub w imieniu pracodawcy tj. USIMM za czas od początku zatrudnienia do połowy marca 2011 roku", wezwał skarżącego do sprecyzowania i uściślenia wnioskowanej informacji poprzez wskazanie o jakie konkretnie dokumenty wnioskuje strona.

Organ wskazał, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 29 kwietnia 2022 r. we wskazanym powyżej zakresie, nie zostanie rozpatrzony w terminie 14 dni od jego złożenia, w związku z koniecznością sprecyzowania wniosku przez wnioskodawcę. W przypadku nieuzupełnienia wniosku we wskazanym terminie, pozostanie on w tym zakresie bez rozpatrzenia.

Organ wskazał, że w pozostałym zakresie wniosku informacje, o które się zwrócił z uwagi na odległy czas, którego dotyczą podlegają instytucji zatarcia kary, określonej w art. 129 ustawy o służbie cywilnej. W związku z tym nie ma możliwości udzielenia odpowiedzi na pytania w tym zakresie.

Pismem z dnia 28 maja 2022 r. skarżący, odpowiadając na wezwanie organu, wskazał, że wnosi o dostarczenie kopii opinii okresowych (jeżeli takowe zostały sporządzone) funkcjonariusza publicznego P. C. (wedle jego wiedzy był zatrudniony w dziale windykacji US P. , nie wie czy nadal pracuje) za okres od początku jego zatrudnienia (nie wie kiedy został zatrudniony) do połowy 2011 roku włącznie (dot. oceny jego działań w zakresie realizacji zadań publicznych w imieniu państwa), sporządzonych na podstawie: Ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (art. 52 i nast.) oraz stosownych rozporządzeń, Ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (art. 81 i następne ) oraz stosownych rozporządzeń, jak również opinii dot. dalszego zatrudnienia tego człowieka jeżeli takowe były sporządzane w zakresie jego przydatności dla urzędu.

Kolejnym pismem z dnia 28 maja 2022 r. skarżący wniósł "odwołanie/ wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy". Podał, że nie zgadza się z odmową udzielenia informacji publicznej w zakresie ewentualnych postępowań dyscyplinarnych prowadzonych wobec P. C.. Prosi o ponowne rozważenie jednak udostępnienia tych informacji. Wskazał, iż zatarciu ulega kara dyscyplinarna ale tylko w przypadku gdy została orzeczona, a brakowaniu ulega orzeczenie dyscyplinarne wymierzające ową karę. Mogą być prowadzone postępowania dyscyplinarne, które nie zakończą się orzeczeniem wymierzającym karę dyscyplinarną. I nie ma mowy wtedy o zatarciu. Nie wie czy w stosunku do P. C. została wymierzona kara dyscyplinarna, jeżeli nie (np. uniewinnienie, umorzenie postępowania) to przywołany przepis nie ma zastosowania co powoduje, iż informacja przez niego żądana podlega udostępnieniu.

Następnie DIAS pismem z 13 czerwca 2022 r. w odpowiedzi na pismo z 28 maja 2022 r. (data wpływu: 1.06.2022 r.), dotyczące ponownego rozpoznania sprawy/ wniosku o udostępnienie informacji w zakresie ewentualnych postępowań dyscyplinarnych prowadzonych wobec P. C., wyjaśnił, że tryb ustawy o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje ponownego rozpatrzenia wniosku, a tryb odwoławczy jest stosowany wyłącznie w przypadku gdy wydana została decyzja. W sprawie, o której mowa, odpowiedź została udzielona pismem z 18 maja 2022 r. (znak sprawy: [...], nr [...]).

Organ wyjaśnił, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych walor informacji publicznej mają jedynie orzeczenia dyscyplinarne - jako dokumenty będące wyrazem stanowiska podmiotu wykonującego zadania publiczne wynikające z odpowiednich przepisów prawa. Nie są natomiast informacją publiczną kwestie dot. przebiegu prowadzonych postępowań dyscyplinarnych, czy też zeznań składanych w ich toku (wyrok NSA z 18.06.2020, I OSK 100/20).

Pismem z dnia 14 czerwca 2022 r. DIAS poinformował, że wnioskowane informacje nie mogą być udostępnione, ponieważ osoba, której dotyczą nie jest już pracownikiem Izby Administracji Skarbowej w P..

Następnie M. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność DIAS w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 21 kwietnia 202 r. o udostępnienie informacji publicznej w szczególności dot. opinii sporządzonej/sporządzonych dotyczących funkcjonariusza publicznego jak i kopii orzeczeń w przedmiocie postępowania dyscyplinarnego.

Skarżący zarzucił organowi naruszenie prawa materialnego tj.

- art. 5 ust. 3 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt. 2d w zw. z art. 6 ust 1 pkt 3a w zw. z art. 6 ust. 1 pkt. 4 a, b, c w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022, poz. 902, dalej u.d.i.p.) przez błędną wykładnię tj. uznanie, iż ewentualne ustanie zatrudnienia funkcjonariusza publicznego powoduje, iż informacje związane z jego działalnością na rzecz/ w imieniu organu administracji publicznej przestają mieć walor informacji publicznej;

- art. 3 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt. 2 cd w zw. z art. 6 ust. 1 pkt. 3 lit. a,d, e w zw. z art. 6 ust. 1 pkt. 4 c u.d.i.p. przez błędną wykładnię i przyjęcie, iż ewentualne orzeczenie wydane w przedmiocie postępowania dyscyplinarnego w sytuacji gdy nie została np. orzeczona kara dyscyplinarna ulega zatarciu, a tym samym nie stanowi ono informacji publicznej podlegającej udostępnieniu, a tym samym dotyczy to również wniosku o ukaranie jak i dokumentów stanowiących podstawę wszczęcia postępowania dyscyplinarnego jak i dokumentów potwierdzających jego przebieg np. protokoły z rozpraw dyscyplinarnych;

- art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a,b,c u.d.i.p. poprzez nieudzielenie przez organ informacji publicznej w postaci przedstawienia opinii o funkcjonariuszu publicznym, orzeczeń w przedmiocie toczących się bądź toczących się postępowań dyscyplinarnych, wniosków o ukaranie etc. gdy udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o ocenach organu administracji, opinii sporządzone przez funkcjonariuszy publicznych, stanowiska wnioski organu administracji

- art. 3 ust 1 i 2 w zw. z art. 6 ust. 1 w zw. z art. 5 a,b,c u.d.i.p. przez błędną wykładnię i przyjęcie, iż informacja publiczna traci taki charakter z chwilą zmiany statusu pracowniczego poprzez rzekome odejście z pracy funkcjonariusza publicznego w organie administracji publicznej, podczas gdy o tym czy mamy do czynienia z informacją publiczną nie przesądza bowiem data złożenia wniosku o udostępnienie takiej informacji, lecz data powstania zdarzeń będących przedmiotem tej informacji;

Skarżący wniósł o nakazanie organowi administracji publicznej do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku i rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym

W uzasadnieniu skargi podał, że jego zdaniem wykładnia przepisów dokonana przez DIAS jest niewłaściwa a informacja winna zostać udzielona gdyż informacje te dotyczą działalności organu administracji publicznej, osoby mającej status funkcjonariusza publicznego i oceny jego działalności dokonanej przez właściwą ku temu osobę oraz postępowania lub postępowań toczących się na podstawie ustawy.

W jego ocenie nie można również odmawiać udzielenia informacji żądanej przez niego we wniosku ze względu na okoliczność, że funkcjonariusz publiczny nie jest już podobno w chwili obecnej zatrudniony. Takie stanowisko jest wadliwe gdyż o tym czy mamy do czynienia z informacją publiczną przesądza bowiem nie data złożenia wniosku o udostępnienie takiej informacji, lecz data powstania zdarzeń będących przedmiotem tej informacji.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o oddalenie skargi wskazując, że wnioskowane dane dotyczące opinii okresowych, sporządzanych na podstawie ustawy o służbie cywilnej, stanowią część dokumentacji pracowniczej, do której – zgodnie z obowiązującymi przepisami - dostęp może mieć jedynie pracownik, były pracownik lub konkretnie wskazani członkowie rodziny. Kwestie te reguluje art. 94(12) kodeksu pracy (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1510). Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W rozpatrywanej sprawie ustawodawca przewidział szczególny tryb udostępnienia żądanej informacji - w odmienny sposób regulujący dostęp do niej - w związku z czym wnioskowane dokumenty nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p.

Zdaniem DIAS udostępnienie dokumentów znajdujących się w aktach osobowych pracownika osobom nieuprawnionym mogłoby ponadto narazić pracodawcę na zarzut naruszenia przepisów wynikających z zakresu prawa pracy, jak i ochrony danych osobowych.

Organ wskazał, że nie ma również możliwości udostępnienia wnioskowanych informacji w formie, która nie naruszałaby ww. przepisów. Skarżący wystąpił o kopie dokumentów w formie zanonimizowanej, jednak sam sposób sformułowania wniosku (w którym podmiotem jest konkretna, wymieniona w treści wniosku z imienia i nazwiska osoba) sprawia, że ewentualna anonimizacja jest w tym przypadku niemożliwa i nieskuteczna.

W kwestii dostępu do ewentualnych orzeczeń komisji dyscyplinarnej, a także innych wnioskowanych informacji dotyczących postępowań dyscyplinarnych, DIAS wskazał, że podtrzymuje stanowisko przedstawione Skarżącemu w piśmie nr [...] (znak sprawy [...]) z 18 maja 2022 r. oraz w piśmie z 14 czerwca 2022 r. nr [...] (znak sprawy: [...]).

DIAS wskazał, że osoba, której dotyczą wnioskowane informacje przestała być pracownikiem [...] administracji skarbowej 8 lat temu. Zgodnie z art. 129 ustawy o służbie cywilnej kary dyscyplinarne ulegają zatarciu po upływie 3 lat od doręczenia prawomocnego orzeczenia o ukaraniu, a odpis orzeczenia podlega zniszczeniu. W związku z powyższym udzielenie odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku nie jest możliwe.

Zdaniem organu zarzuty przedstawione w skardze (w tym w szczególności zarzut bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej) nie zasługują na uwzględnienie, bowiem poinformowano skarżącego, że dostęp do części wnioskowanych informacji nie jest możliwy w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, równocześnie część wnioskowanych danych w ogóle nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., a dodatkowo - ze względu na odległy zakres czasowy wniosku oraz przewidzianą w ustawie o służbie cywilnej instytucję "zatarcia kary" - ustalenie odpowiedzi na część wniosku nie jest możliwe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się zasadna.

Na wstępie odwołać się należy do regulacji art. 21 u.d.i.p., zgodnie z którym do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.). Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje także orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Sąd uwzględniając skargę na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 i 1a p.p.s.a.). Natomiast gdy skarga nie jest uzasadniona, sąd ją oddala (art. 151 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi M. L. jest bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w rozpoznaniu wniosku z dnia 21 kwietnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Należy wskazać, że bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Skarga na bezczynność organu ma na celu ochronę procesową strony przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie bądź podjęcia stosownej czynności. Oceniając powyższe okoliczności Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania.

Przyjmuje się, że rolą sądu administracyjnego przy rozpoznawaniu skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej jest udzielenie odpowiedzi na pytanie czy objęta wnioskiem strony skarżącej informacja stanowi informację publiczną, a następnie czy organ rzeczywiście nie podjął działań, nakazanych mu przez prawo. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się bowiem pogląd, że skargę na bezczynność organu w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej można złożyć nie tylko wobec "milczenia" organu, ale również w sytuacji, w której powstał spór między wnioskodawcą a adresatem wniosku, co do charakteru żądanej informacji oraz obowiązku jej udostępnienia. Tym samym sąd administracyjny, do którego trafiła skarga na bezczynność pełni rolę arbitra, który ma przede wszystkim przesądzić czy wnioskodawca żąda informacji, o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i czy ustawa ta znajduje zastosowanie. Skarga na bezczynność w tego rodzaju sprawach chroni wnioskodawcę przed arbitralną decyzją organu, która uniemożliwia uzyskanie żądanej informacji (por. wyroki NSA z dnia 7 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 592/10 oraz z dnia 6 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1510/11 - dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przy rozpoznawaniu sprawy ze skargi na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej przez sąd administracyjny konieczne jest zatem w pierwszej kolejności zbadanie, czy spełniony jest zakres przedmiotowy i podmiotowy u.d.i.p., czyli czy żądanie dotyczy informacji publicznej, oraz czy adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym w jej rozumieniu.

Kwestia zakresu podmiotowego nie budzi w ocenie Sądu żadnych wątpliwości. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.

Natomiast informacją publiczną jest każda informacja o sprawie publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych "informację publiczną" definiuje się jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357; z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14; z dnia 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1574/19, publ. CBOSA). O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p., decyduje zatem kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji.

Uwzględniając powyższe wskazać należy, że co do zasady charakteru informacji publicznej nie można odmówić danym wskazanym we wniosku skarżącego. Dotyczą one bowiem konkretnego funkcjonariusza publicznego Urzędu Skarbowego i przebiegu jego pracy w organie. Stwierdzenie, że dane, o które wnosi wnioskodawca stanowią informacje publiczne nie przesądza jednakże o obowiązku przekazania wnioskodawcy tego rodzaju danych, a to z uwagi na brzmienie art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Rolą organu jest ocena, czy dane, których domaga się wnioskodawca będą podlegać udostępnieniu. W każdym przypadku organ winien wniosek strony rozpoznać w ustawowym terminie (14 dni – art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) i załatwić go w odpowiedniej formie- albo udostępnić żądaną informację, albo wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia (art. 14 ust. 1 i 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Zatem w sytuacji uznania, że udostępnienie wnioskowanych informacji nie jest możliwe z powodu zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wyłączających dostęp do informacji publicznej, organ powinien odmówić udostępnienia informacji. Odmowa ta - stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - winna przyjąć procesową formę decyzji administracyjnej. Wydanie ewentualnej decyzji umożliwia bowiem stronie, a także sądowi administracyjnemu, w przypadku zakwestionowania przez stronę wydanego aktu, poznanie i ocenę motywów, jakimi kierował się organ odmawiając ujawnienia treści wnioskowanych dokumentów.

W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że DIAS dopuścił się bezczynności albowiem nie rozpoznał wniosku skarżącego. Pismo z 18 maja 2022 r. zostało sporządzone po upływie 14-dniowego terminu i nie stanowi ono ani udostępnienia informacji, ani decyzji o odmowie jej udostępnienia. W tej sytuacji na dzień rozpoznania skargi w ocenie Sądu wniosek skarżącego nie został załatwiony. Z tej też przyczyny koniecznym stało się, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązanie DIAS do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie zakreślonym w pkt 1 sentencji wyroku. W ocenie Sądu wniosek skarżącego był napisany precyzyjnie i nie budzi wątpliwości jakich informacji się on domagał.

Jednocześnie Sąd powstrzymuje się od definitywnej oceny, które konkretnie informacje będą miały charakter informacji publicznej, pozostawiając to do rozpatrzenia organowi. Należy mieć na uwadze, np. brak jednolitego orzecznictwa co do charakteru oceny okresowej (zob. wyrok NSA z dnia 08 października 2018 r. sygn. I OSK 2423/16, wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 czerwca 2018 r. sygn. II SAB/Kr 65/18 ale i pogląd przeciwny- wyrok WSA w Gdańsku z 05 listopada 2014 r. sygn. II SAB/Gd 143/14- dostępne w bazie CBOSA), a z drugiej strony dość zgodne orzecznictwo dotyczące orzeczeń dyscyplinarnych (zob. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 lipca 2022 r. sygn. II SA/Wa 4132/21). Odrębną kwestią w ocenie Sądu było zapytanie o środki dyscyplinujące i kary porządkowe, które organ potraktował "na równi" z zagadnieniem postępowań dyscyplinarnych. Sąd zwraca też uwagę organowi, iż niewystarczające jest powołanie się na kwestię zatarcia kary, skoro, jak słusznie wskazuje skarżący, dotyczy to kar wymierzonych. W tych okolicznościach organ powinien dołożyć większej staranności w załatwieniu wniosku skarżącego. Sąd ma świadomość, że informacje, których udostępnienia żądał skarżący dotyczą okresu sprzed ponad 10 lat, lecz o ile organ jest nadal w posiadaniu akt pracowniczych funkcjonariusza ( o ile nie uległy brakowaniu), to winien rozważyć czy jest możliwe w świetle u.d.i.p udostępnienie informacji wskazanych we wniosku.

W ocenie Sądu bezczynność organu nie wyczerpywała przesłanki rażącego naruszenia prawa, gdyż nie wynikała ze złej woli organu, czy celowego działania, mającego uniemożliwić uzyskanie wnioskowanej informacji. Sąd uwzględnił w tym zakresie fakt, że organ odpowiadał pisemnie na korespondencję strony, przestawiając swoje stanowisko w sprawie. Mając powyższe na względzie i działając na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd orzekł, że bezczynność DIAS nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt II sentencji wyroku).

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi (pkt III sentencji wyroku).