Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 714/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 30c  ust. 5 pkt 2, ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
article: art. 46, 47, 49, 57, 203, 204
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. K.C. B. Ł. D. S. Spółka jawna w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 10 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 188/11 w sprawie ze skargi T.K.C.B. Ł. D. S. Spółka jawna w W. na informację A. R. P. Spółki Akcyjnej w G. z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie odrzucenia wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia 10 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 188/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. pozostawił bez rozpatrzenia skargę T.K. C. B. Ł. D. S. Spółki jawnej z siedzibą w W. na informację A.R. P. Spółki Akcyjnej w G. z dnia [...] lutego 2011 r. o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej.

Sąd pierwszej instancji pozostawiając skargę bez rozpatrzenia podniósł, że godnie z art. 30c ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity Dz.U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 - zwanej dalej ustawą o z.p.p.r.), po wyczerpaniu środków odwoławczych i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, z tym że skarga wnoszona jest przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b. Natomiast pojęcie skargi kompletnej zostało zdefiniowane w art. 30d ust. 2 ustawy o z.p.p.r. i jest to skarga z kompletną, zupełną dokumentacją obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopią wniesionych środków odwoławczych oraz informacją o wynikach procedury odwoławczej udzielonej przez właściwą instytucję. W ocenie Sądu skarga, aby została uznana za kompletną musi także spełniać wymogi określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm - zwanej dalej : p.p.s.a.). Natomiast jednym z tych wymagań, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest dołączenie do skargi jej odpisów oraz odpisów załączników dla doręczenia ich pozostałym stronom. Skarżąca spółka wraz ze skargą nie przedłożyła jej odpisu oraz odpisów załączników. Według Sądu pierwszej instancji skarga bez załączonego odpisu oraz odpisów załączników jest skargą niekompletną w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o z.p.p.r., co z mocy tego przepisu skutkuje pozostawieniem jej bez rozpatrzenia. W przypadku skarg wnoszonych na podstawie ustawy o z.p.p.r. ustawodawca ustanowił szczególny tryb zaskarżania, który nie przewiduje możliwości uzupełniania braków formalnych skargi. Skarga musi być zatem uznana za zupełną w momencie wnoszenia jej do sądu, a jej uzupełnienie nie może odbywać się ani poprzez wezwanie do uzupełnienia braków przez sąd, ani w drodze inicjatywy własnej samej strony.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła T.K.C. B. Ł. D. S. Spółka jawna z siedzibą w W., zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 30 c ust. 2 oraz art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o z.p.p.r. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skarga z dnia 23 lutego 2011 r. kierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. stanowiła skargę niekompletną oraz bezpodstawne pozostawienie skargi bez rozpatrzenia. Zarzuciła również naruszenie art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez brak jego zastosowania.

Wnosząca skargę kasacyjną wskazała, że należy odróżnić pojęcie niekompletności skargi od jej braków formalnych. Skarga jest niekompletna jeżeli nie zawiera dokumentacji określonej w art. 30c ust. 2 ustawy o z.p.p.r. i wniesienie takiej skargi skutkuje pozostawieniem jej bez rozpatrzenia. W ocenie kasatora strona postępowania miała możliwość z własnej inicjatywy uzupełnienia skargi poprzez przedłożenie jej odpisu. Poza tym w przypadku wniesienia skargi obarczonej brakami formalnymi, z uwagi na brak odmiennej regulacji w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, sąd powinien wezwać stronę skarżącą do uzupełnienia tychże braków formalnych w trybie art. 49 p.p.s.a. Zatem w ocenie skarżącej spółki brak było podstaw do pozostawienia skargi bez rozpatrzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie skarga do Sądu pierwszej instancji została uznana za niekompletną i pozostawiona bez rozpatrzenia na podstawie art. 30 c ust. 5 pkt 2 ustawy o z.p.p.r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego pojęcie skargi kompletnej należy interpretować w kontekście art. 30 c ust. 2 tej ustawy i odnosić wyłącznie do dokumentacji dotyczącej sprawy, którą wnoszący skargę jest zobowiązany dołączyć do skargi. Innymi słowy kompletność skargi, o której mówi art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o z.p.p.r. odnosi się do kompletności dokumentacji szczegółowo określonej w art. 30c ust. 2 tej ustawy. Braki w dokumentacji nie obejmują braków w zakresie wymogów formalnych skargi w rozumieniu art. 46 i 47 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że skarga z art. 30c ust. 1 ustawy o z.p.p.r., jako pismo procesowe w rozumieniu art. 45 p.p.s.a. musi spełniać wymagania z art. 46, 47 i 57 § 1 p.p.s.a. Niespełnienie tych wymagań uruchamia tryb przewidziany w art. 49 p.p.s.a.

W realiach niniejszej sprawy WSA uznał, że skargą niekompletną jest skarga pozbawiona jej odpisu i odpisów dołączonych do skargi załączników. Z taką argumentacją nie można się jednak zgodzić. Ocena kompletności skargi musi zostać dokonana z punktu widzenia dokumentów wymienionych w art. 30 c ust. 2 ustawy o z.p.p.r. Przepis ten nie wymienia odpisu skargi jako elementu wpływającego na jej kompletność. Z uwagi na fakt, że przepisy ustawy o z.p.p.r. mają charakter szczególny, nie można ich stosować rozszerzająco. Zatem stanowisko Sądu pierwszej instancji według którego, niezałączenie przez skarżącą wraz ze skargą odpisu skargi oraz odpisów załączników dla strony przeciwnej, czyni ją skargą niekompletną w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o z.p.p.r. - nie może być uznane za trafne (por. postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 2009 r., II GSK 1013/09, postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2011 r., II GSK 211/11).

Niezależnie od powyższego w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, w myśl którego za brak istotny nie może zostać uznany brak odpisów, ponieważ Sąd jest władny wykonać dodatkowe kopie we własnym zakresie, a tym samym nadać prawidłowy bieg złożonemu pismu (por. postanowienie NSA z dnia 7 października 2009 r., sygn. I OZ 935/09, postanowienie NSA z dnia 7 sierpnia 2009 r. I OZ 768/09, postanowienie NSA z dnia 22 lipca 2009 r. I OZ 732/09). Niemniej jak wynika z akt sądowych sprawy, skarżąca spółka w dniu 4 marca 2011 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. odpis wniesionej w dniu 24 lutego 2011 r. skargi.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 1 i § 3 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.

Odnosząc się do wniosku strony wnoszącej skargę kasacyjną o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 (ONSAiWSA 2008, nr 3, poz. 42) wyjaśnił, iż przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie. Do wspomnianej kategorii należy postanowienie o pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia.