Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 827/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 246 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Czesława Socha po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. P. Spółki z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 8 października 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 220/14 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi B. P. Spółki z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem objętym zażaleniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił spółce z o.o. B. P. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi wniesionej przez tę spółkę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie kary za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Relacjonując przebieg sprawy, Sąd I instancji podał, że wraz ze skargą skarżąca złożyła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od wpisu od skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżąca powołała się na trudną sytuację finansową spowodowaną stratą za ubiegły rok obrotowy w wysokości 206.720,83 zł oraz stanem rachunku bankowego, na którym znajdują się środki w kwocie 448,06 zł. Skarżąca podała również, że wysokość kapitału zakładowego to kwota 5.000 zł, zaś wartość środków trwałych to 0 zł.

W wykonaniu wezwania Sądu, skarżąca przesłała roczne sprawozdanie finansowe Spółki z 2012 r., bilans Spółki sporządzony na dzień [...] grudnia 2013 r., rachunek zysków i strat sporządzony na dzień [...] marca 2014 r., wyciągi z rachunku bankowego za okres od lutego do kwietnia 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 8 października 2014 r., przypomniawszy przepisy regulujące przyznanie prawa pomocy, uznał, że skarżąca nie wykazała, iż spełnia przesłankę z art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), tj. że nie ma dostatecznych środków na poniesienie kosztów postępowania.

Z nadesłanych dokumentów wynika, że skarżąca spółka w 2012 r. rozpoczęła działalność w sektorze usług ochrony mienia dla firm oraz dla osób fizycznych. Przedmiotem jej działalności jest również reklama oraz wynajem i dzierżawa pojazdów samochodowych. Co prawda, w roku 2012 spółka poniosła stratę w kwocie 206.720,83 zł, jednakże w sprawozdaniu z działalności firmy za rok 2012 podano, że "na przestrzeni poszczególnych miesięcy systematycznie rosła sprzedaż usług ochrony na rzecz osób fizycznych (rozliczana za pomocą kas fiskalnych), co jednoznacznie dobrze rokuje na działalność spółki w następnym roku, tj. w 2013 r." Prognozowany rozwój spółki został potwierdzony w zestawieniu dokonanym w Rachunku zysków i strat sporządzonym na dzień [...] grudnia 2013 r., z którego wynika, że w 2013 r. zdecydowanie zwiększył się przychód spółki do kwoty 647.900,97 zł, w porównaniu z kwotą 287.682,75 zł w 2012 r. Zarazem nastąpił wzrost kosztów działalności operacyjnej strony z kwoty 535 590,69 zł w 2012 r. do kwoty 941.372,86 zł na koniec 2013 r. Wzrost ten w odniesieniu do poszczególnych kategorii dotyczył zarówno wypłacanych przez Spółkę wynagrodzeń, które z kwoty 244.445,07 zł w 2012 r. wzrosły do kwoty 422.079,00 zł w 2013 r. Ponadto, znacznie zwiększyła się wartość kosztów usług obcych z kwoty 123 258,63 zł do 249.300,93 w 2013 r. W sprzeciwie od postanowienia referendarza sądowego z dnia 11 lipca 2014 r. skarżąca taką ocenę jej sytuacji finansowej uznała za dokonaną na wyrost, jednakże na poparcie swoich twierdzeń nie przedstawiła żadnych dokumentów obrazujących jej sytuację finansową na dzień wniesienia sprzeciwu, tj. na dzień [...] sierpnia 2014 r.

Zdaniem Sądu, na ocenę sytuacji finansowej skarżącej w kontekście spełniania przesłanek z art. 246 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie pozwalają dane zawarte w wyciągach z rachunków bankowych – data wyciągów na dzień [...] lutego 2014 r., [...] marca 2014 r., [...] kwietnia 2014 r. – albowiem główną powtarzającą się wielokrotnie transakcją wyszczególnioną w tychże dokumentach są przelewy dokonywane z konta Spółki na rzecz komorników sądowych. Przyczyny, dla których strona musi takie przelewy dokonywać, nie zostały wytłumaczone w żadnym z pism nadesłanych do Sądu. Oznacza to tylko, że wcześniej skarżąca musiała uwikłać się w szereg procesów, których następstwem są postępowania egzekucyjne.

Nie został także wykazany udział wpływów z reklamy na samochodach osobowych, do świadczenia której skarżąca zobowiązała się w umowie "Zamówienie ekspozycji" z dnia [...] lutego 2012 r., w ogólnych przychodach Spółki.

Ponadto, analiza transakcji dokonywanych na rachunku bankowym skarżącej wskazuje, że regularnych wpłat na ten rachunek (kwoty od 100, 2.500, 2.900, 3.500, 7.500, 9.200, dwa razy po 10.000 zł) dokonuje prezes zarządu, co sugerowałoby, że wszelkie przychody spółki pochodzące ze świadczonych usług wpłacane są na jego konto, ewentualnie przekazywane są mu przez pracowników spółki w formie gotówkowej. Powyższe czyni niejasnym faktyczny stan środków pieniężnych posiadanych przez spółkę.

W świetle powyższego, nierozstrzygnięta pozostaje wątpliwość Sądu co do rzeczywistego wpływu kosztów poniesionych przez spółkę (których wysokości strona nie podała) na zakup kas w ilości 273, na jej kondycję finansową, w sytuacji gdy aktywa na dzień [...] grudnia 2012 r. wyniosły 54.378,10 złotych. Jak zaznaczyła skarżąca, transakcja zakupu miała miejsce w 2012 r. Strona nie wyjaśniła też w jakim celu zakupiła tak dużą liczbę kas fiskalnych, mając na uwadze profil jej działalności.

Sąd zauważył, że spółka, pomimo sugerowanych problemów, nadal funkcjonuje w obrocie gospodarczym, prowadzi działalność, odprowadzając świadczenia na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz należności na rzecz Urzędu Skarbowego. Brak jest informacji o zaciąganych przez spółkę kredytach na pokrycie kosztów przychodów. Skarżąca nie wskazała na trudności w regulowaniu bieżących zobowiązań. Przeciwnie, co podniesiono powyżej, konto spółki zasilane jest wpłatami dokonywanymi przez jej jedynego udziałowca, jak również obecnego prezesa. Z przedstawionych dokumentów wynika, że na koniec 2013 r. zwiększyła przychód, w porównaniu z 2012 r., o kwotę ponad 360 tysięcy złotych.

Z powyższego wynika, że skarżąca dysponuje środkami i zamierza kontynuować swoją działalność, a koszty sądowe, które jest obowiązana ponieść w zainicjowanych sprawach, winny być traktowane na równi z innymi zobowiązaniami, wynikającymi z prowadzonej działalności gospodarczej.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła B. P. Sp. z o.o. w W., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 246 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na stwierdzeniu, że skarżąca nie wykazała braku posiadania dostatecznych środków finansowych pozwalających na stwierdzenie zaistnienia przesłanek prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym wpis sądowy od skargi.

W uzasadnieniu wskazano, że w zaskarżonym postanowieniu ocena wydolności finansowej spółki została dokonana "na wyrost", bazując na domniemaniach związanych z funkcjonowaniem i dochodami spółki, a nie na rzeczywistym jej położeniu. Skarżąca podkreśliła, że spółce funkcjonującej od niedawna trudno jest zaistnieć i utrzymać się na rynku, zaś osiągnięte dochody są równoważone wydatkami.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 199 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, która ma gwarantować możliwość realizacji konstytucyjnego prawa do sądu, wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, stanowi odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony. W związku z tym, że w przypadku przyznania prawa pomocy koszty postępowania sądowego pokrywane są z budżetu państwa, korzystanie z tej instytucji powinno mieć miejsce jedynie w wypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawca rzeczywiście nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania, a przez to nie może zrealizować przysługującego mu prawa do sądu.

W myśl przepisu art. 246 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Z treści tego przepisu wynika wprost, że ciężar dowodu co do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie tego prawa.

Powyższy wniosek znajduje dodatkowe potwierdzenie w treści przepisu art. 252 § 1 tej ustawy, zgodnie z którym wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. Właściwe przedstawienie przez stronę przyczyn uzasadniających zwolnienie od kosztów sądowych oraz dowodów na ich poparcie umożliwia sądowi rozpoznającemu wniosek dokonanie prawidłowej oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Strona ma w tym zakresie inicjatywę dowodową, a sąd na podstawie przedstawionych przez stronę dowodów dokonuje oceny, czy wystąpiły przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Wymaga podkreślenia, że zgodnie z art. 243 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny orzeka o przyznaniu prawa pomocy jedynie na wniosek strony. Zatem to w jej interesie jest przedstawienie i uwiarygodnienie okoliczności uzasadniających ten wniosek. To strona ma zatem przekonać sąd o tym, że jej sytuacja materialna nie pozwala na poniesienie kosztów postępowania. Zgodnie z treścią art. 246 § 2 pkt 2 tej ustawy, rozstrzygnięcie sądu w zakresie prawa pomocy ma charakter uznaniowy. To oznacza, że nawet jeżeli zostałaby spełniona przesłanka braku dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, sąd nie musi przychylić się do żądania strony, a jedynie może przyznać prawo pomocy, jeżeli w oparciu o powyższy przepis uzna, że zachodzi taka potrzeba w świetle zapewnienia stronie realizacji zasady prawa do sądu.

Strona występująca na drogę postępowania sądowego, winna mieć świadomość obowiązku ponoszenia kosztów tego postępowania i wnosząc o zwolnienie z tego obowiązku, uprawdopodobnić w sposób wiarygodny i rzetelny, że zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku. Jedynym kryterium oceny wniosku o przyznanie prawa pomocy jest bowiem kryterium finansowe.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle przedstawionych przez stronę okoliczności, należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że nie można przyjąć, iż spółka nie dysponuje dostatecznymi środkami na pokrycie kosztów sądowych. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Sąd, na podstawie nadesłanych przez stronę dokumentów źródłowych, szczegółowo przeanalizował jej sytuację materialną. Spółka funkcjonuje w obrocie gospodarczym, w 2012 r. osiągnęła przychód w wysokości 310.354,30 zł, zaś konto Spółki jest regularnie zasilane przez jej wspólnika – w kwotach znacznie przewyższających wpis od skargi, który w niniejszej sprawie wynosi 400 zł.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tych okolicznościach, uiszczenie przez Spółkę wpisu sądowego, nie przekracza jej możliwości finansowych.

Dokonanej oceny nie zmienia również wykazana przez skarżącą strata z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Strata powstaje bowiem wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem, co skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania (brakiem obowiązku zapłaty podatku dochodowego) i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Powstanie straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. Innymi słowy, wykazanie jedynie straty w bilansie, nie przesądza automatycznie o zaistnieniu przesłanek przyznania prawa pomocy.

Ponadto, wpis od skargi stanowi opłatę, z którą winien liczyć się każdy przedsiębiorca, wszczynając spór na drodze sądowej i tym samym spółka powinna liczyć się z koniecznością przeznaczenia środków finansowych na ten cel i koszty sądowe traktować na równi z innymi zobowiązaniami wynikającymi z prowadzenia kosztów działalności gospodarczej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia