Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 2365/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis, Sędzia NSA Julia Szczygielska, Asesor WSA Alicja Palus /sprawozdawca/, Protokolant Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2005r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia określonych dokumentów w celu doprowadzenia budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z prawem I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; III. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz skarżącej kwotę 265 zł /dwieście sześćdziesiąt pięć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 83 ust. 1, art. 84 ust. 1, art. 84 a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane /t.j. Dz.U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 z późn. zm./oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego i art. 4 ust. 1 pkt 11 i ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym /Dz.U. Nr 91, poz. 578 z późn. zm./ nałożył na J. i S. B. właścicieli posesji przy ul. K. [...] we W., celem doprowadzenia zrealizowanego budynku mieszkalnego wolnostojącego do stanu zgodnego z prawem budowlanym, obowiązek przedłożenia opracowań z tym związanych w terminie 60 dni od dnia otrzymania decyzji, takich jak:

dwóch egzemplarzy projektu powykonawczego obejmującego aktualny stan budynku mieszkalnego, wykonanego zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego /Dz.U. Nr 140, poz. 906/; dwóch egzemplarzy orzeczenia opracowanego przez osobę posiadającą odpowiednie przygotowanie zawodowe oraz wymagane uprawnienia budowlane, zawierającego ocenę wykonanych z odstępstwami od zatwierdzonego aneksu robót budowlanych ze szczególnym uwzględnieniem obowiązujących Polskich Norm oraz projektów przepisów techniczno-budowlanych, mających zastosowanie w zakresie realizacji poszczególnych etapów budynku; ostatnich protokołów badań i sprawdzeń wynikających z art. 57 ustawy – Prawo budowlane; mapy geodezyjnej powykonawczej z naniesionym budynkiem mieszkalnym oraz garażem położonym w bezpośrednim jego sąsiedztwie, zaświadczenia o przynależności autora opracowania do Okręgowej Izby Zawodowej.

Wyjaśniając przesłanki tego rozstrzygnięcia organ orzekający wyjaśnił, że wnioskiem z dnia [...]r. Wydział Gospodarki Przestrzennej i Administracji Budowlanej Urzędu Miejskiego W., wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z prośbą o przeprowadzenie kontroli na terenie posesji przy ul. K. [...] we W.. W związku z tym w dniu [...]r. pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego – po uprzednim zawiadomieniu właścicieli nieruchomości o zamiarze przeprowadzenia kontroli – dokonali wizji na terenie posesji przy udziale jej właścicieli oraz przedstawicieli organu administracji architektoniczno-budowlanej Urzędu Miejskiego W.. Podczas czynności kontrolnych stwierdzono protokolarnie, że na terenie tej nieruchomości usytuowane są następujące obiekty:

- budynek mieszkalny wolnostojący, na realizację którego inwestor otrzymał decyzję nr [...]z dnia [...]roku, którego obecny kształt nie odpowiada budynkowi przekazanemu do użytkowania,

- budynek gospodarczy usytuowany w północno-zachodniej części posesji, wybudowany na podstawie w/w decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, którego obecny kształt również nie odpowiada budynkowi przekazanemu do użytkowania,

- budynek gospodarczy usytuowany w północno-wschodniej części posesji wybudowany bez pozwolenia na budowę, który ponadto nie uzyskał pozwolenia na użytkowanie,

- garaż dwustanowiskowy usytuowany w południowo-wschodniej części posesji, wybudowany bez pozwolenia na budowę, również nie objęty pozwoleniem na użytkowanie,

- odkryty basen rekreacyjny usytuowany na zapleczu budynku mieszkalnego.

Z dalszej części uzasadnienia wynika, że przedmiotowy budynek mieszkalny nie odpowiada obrysowi budynku naniesionego na mapach geodezyjnych wydanych w dniu [...]roku, na który poprzedni właściciel uzyskał zaświadczenie nr [...]z dnia [...] roku o oddaniu do użytku obiektu budowlanego, w związku z czym zawiadomieniem z dnia [...] roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego powiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej rozbudowy z przebudową budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego zlokalizowanego na posesji przy ul. K. [...] we W.. Dnia [...] roku pracownicy organu ponownie dokonali kontroli posesji w obecności właściciela posesji, potwierdzając fakt dokonania zmian w istniejącym budynku w stosunku do obrysu zaznaczonego na mapach opiniodawczych znajdujących się w aktach archiwalnych posesji. W tych okolicznościach organ uznał za zasadne nałożenie na inwestora obowiązku dostarczenia projektu powykonawczego obejmującego wszystkie zmiany dokonane podczas budowy w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane.

W zakończeniu uzasadnienia organ orzekający poinformował inwestora o obowiązku uzyskania decyzji zezwalającej na użytkowanie przedmiotowego budynku w myśl art. 55 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane.

Prawidłowość opisanej decyzji zakwestionowała J. B. poprzez odwołanie skierowane do D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W.. W odwołaniu wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie "sprawy" określając działania organu nadzoru budowlanego jako naruszające praworządność i nie znajdujące jakichkolwiek podstaw merytorycznych i prawnych. Formułując takie żądanie J. B. w uzasadnieniu odwołania wskazała, że budynek mieszkalny i budynek gospodarczy wybudowane zostały na posesji przy ul. K. [...] we W. na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...]z dnia [...]r. W dniu [...]r. ich ówczesny właściciel uzyskał zaświadczenie nr [...]o dopuszczeniu obiektu do użytkowania. Wyjaśniła ponadto, że przedmiotową posesję wraz ze znajdującymi się na niej obiektami /od pewnego czasu nie użytkowanymi/ nabyła w dobrej wierze w [...]r. z zamiarem jej przystosowania do swoich potrzeb /tj. przebudowy, zabudowy, rozbiórki niektórych z nich, a także zmiany zagospodarowania działki/. Prawidłowo przygotowany i kompletny wniosek o pozwolenie na realizację tego kompleksowego zamierzenia został złożony w dniu [...]r. w Wydziale Gospodarki Przestrzennej i Administracji Budowlanej Urzędu Miejskiego W.. W ocenie odwołującej się organ ten naruszając rażąco procedury określone w ustawie – Prawo budowlane /art. 35/ zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. "... o przeprowadzenie kontroli terenu objętego wnioskiem ...". "W związku z koniecznością określenia zakresu rozbudowy istniejących budynków /co przecież jasno i jednoznacznie zostało określone w załączonym do w/w wniosku o pozwolenie na budowę projekcie budowlanym/ i uzyskaniu dowodów w sprawie."

Postępowanie to – jak zarzucono w odwołaniu – rażąco naruszyło też przepisy kodeksu postępowania administracyjnego i zmierzało tendencyjnie do "odwleczenia załatwienia sprawy", natomiast przywołane w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przepisy ustawy – Prawo budowlane jedynie potwierdzają to, że po 12 latach od oddania obiektu do użytkowania, brak jest jakichkolwiek podstaw do podejmowania czynności dyscyplinujących przez organ nadzoru budowlanego.

J. B. uznała również żądanie od niej jako osoby będącej dopiero od ponad roku właścicielem przedmiotowej nieruchomości wymienionych w decyzji czynności t.j. wykonania obszernej dokumentacji dla budynku mieszkalnego, który zgodnie ze złożonym projektem budowlanym ma być całkowicie przebudowany, za konsekwencję błędnego interpretowania obowiązujących przepisów.

Po rozpatrzeniu odwołania D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. decyzją z dnia [...]r. Nr [...]stosując przepis art. 138 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu i wyznaczył nowy termin do [...]roku, a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy szczegółowo opisał okoliczności faktyczne istniejące dotychczas w sprawie oraz czynności podejmowane w niej przez organy administracji architektoniczno budowlanej i nadzoru budowlanego, natomiast podając motywy własnego rozstrzygnięcia wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy – Prawo budowlane w razie, gdy roboty budowlane są wykonywane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu bądź w przepisach, organ nadzoru budowlanego jest zobligowany w trybie przepisów art. 51 powołanej ustawy do zastosowania sankcji wynikających bądź z art. 51 ust. 1 pkt 1 – zaniechania dalszych robót rozbiórki obiektu lub jego części – lub wynikających z pkt. 2 – wykonania określonych czynności w wyznaczonym terminie. Wyjaśnił jednocześnie, że organ I instancji w trakcie przeprowadzonych oględzin stwierdził, iż przedmiotowy budynek mieszkalny nie odzwierciedla stanu, w jakim został przekazany do użytkowania w dniu [...]r., w związku z czym interwencja organów nadzoru budowlanego jest w pełni uzasadniona. Organ ten wykorzystując procedurę doprowadzania do stanu zgodnego z prawem inwestycji zrealizowanej w warunkach samowoli budowlanej, określoną w przepisie art. 51 ust. 1 pkt 2 powoływanej ustawy, umożliwił następcom inwestora doprowadzenie rozbudowy przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z prawem poprzez dostarczenie określonych dokumentów. Nałożenie obowiązków zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 następuje w sytuacji, gdy istnieje szansa na legalizację wykonywanych robót budowlanych. Ocena, czy zachodzi taka możliwość następuje w oparciu o opinie, uzgodnienia i inne dokumenty, do dostarczenia których strona /tak jak w niniejszej sprawie/ zostaje zobowiązana na mocy decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

W zakończeniu uzasadnienia organ podkreślił, że zadaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie jest zbadanie zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego, na gruncie których orzekają organy nadzoru budowlanego, jak i prawa procesowego.

Ponowne rozstrzygnięcie sprawy pozwoliło ustalić, iż zaskarżona decyzja jest zgodna ze wskazanymi powyżej przepisami prawa i jako taka nie podlega zmianie bądź uchyleniu, a argumenty powołane w odwołaniu nie mogą zostać uwzględnione.

Wydana w postępowaniu odwoławczym i opisana powyżej decyzja została przez J. B. zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego we W.

Treść skargi jest tożsama z treścią wniesionego uprzednio w tej sprawie odwołania i uzupełniona informacją, że w dniu [...]r. Prezydent W. wydał decyzję Nr [...]zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Realizację tej inwestycji na nieruchomości stanowiącej własność J.B. rozpoczęto w dniu [...]r. Skarżąca wyjaśniła jednocześnie, że prawomocna decyzja o pozwoleniu na budowę wraz z wnioskiem o rejestrację Dziennika budowy oraz zawiadomienie o planowanym rozpoczęciu robót budowlanych przesłana została Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego.

W zakończeniu skargi sformułowany został – w związku z przedstawioną w niej argumentacją – wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie "naruszającego praworządność ciągu działań administracyjnych."

D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. w odpowiedzi na skargę zawartej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu [...]r. wniósł o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko zajmowane dotychczas w sprawie i w tym zakresie odwołał się do treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie mając na względzie następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia wskazać przede wszystkim należy, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) – sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z przepisu tego wynika, że w rozpoznawanej sprawie, w której skarga wniesiona została przed wskazaną datą zastosowanie ma powołana wyżej ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Ponadto w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności, będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu.

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych stwierdził konieczność zastosowania przy orzekaniu przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przy jednoczesnym skorzystaniu z dyspozycji art. 134 § 1 tej regulacji.

Należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że ustawa z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane /wcześniej powoływana/, której przepisy stanowiły podstawę materialnoprawną orzekania w rozpoznawanej sprawie należy do sfery prawa administracyjnego, a jej realizowanie powierzono organom administracji publicznej, które uprawnione są do prowadzenia postępowania i załatwienia sprawy w sposób określony w kodeksie postępowania administracyjnego. Działania procesowe organów administracji publicznej w tym zakresie podporządkowane są przede wszystkim zasadnie praworządności zawartej w art. 6 kpa i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Dla prawidłowego zrealizowania tej zasady, wymagającej bezwzględnej zgodności z prawem każdej czynności organu, ustawodawca stworzył – poprzez odpowiednie zapisy normatywne – gwarancje procesowe oraz instrumenty prawne o różnym charakterze i zakresie stosowania.

W doktrynalnym ujęciu postępowanie administracyjne traktowane jest jako zorganizowany proces stosowania prawa, w którym pierwszorzędne znaczenie ma ustalenie normy prawa odpowiedniej dla rozstrzygnięcia sprawy.

Gwarancją prawidłowego /tj. zgodnego z prawem/ dokonania tej czynności jest prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, zgodnie z rygorem nałożonym wpisaną w art. 7 kpa zasadą prawdy obiektywnej. Przestrzeganie tej zasady ze względu na jej istotę warunkuje właściwe dokonanie subsumcji, dlatego pozostaje ona w ścisłym i bezpośrednim związku z zasadą praworządności. Wynikający z zasady prawdy obiektywnej obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych istotnych w sprawie i ustalenie w ten sposób prawidłowej podstawy faktycznej dla zastosowania właściwego przepisu prawa powinien być realizowany poprzez czynności określone w przepisach regulujących postępowanie dowodowe, w tym m.in. w art. 77, art. 80 i art. 81 kpa.

Powinność ta dotyczy również organu dysponującego kompetencją do rozpatrzenia sprawy w postępowaniu drugoinstancyjnym, wszczętym skuteczne wniesionym odwołaniem, poprzez które realizowana jest w postępowaniu administracyjnym zasada dwuinstancyjności, sformułowana w art. 15 kpa i mająca również walor zasady konstytucyjnej z racji wpisania jej w treść art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zasada ta gwarantuje rozpoznanie sprawy załatwionej przez organ administracji publicznej I instancji po raz drugi przez właściwy organ wyższego stopnia i uzyskanie rozstrzygnięcia tego organu.

Katalog rodzajów orzeczeń jakie może zastosować w sprawie organ odwoławczy zawarty został w przepisie art. 138 kpa i obejmuje on decyzje merytoryczne, merytoryczno-reformacyjne, kasacyjne i decyzje umarzające postępowanie. Treść tego przepisu wskazuje, że organ odwoławczy dysponuje zarówno kompetencjami kontrolnymi jaki i merytorycznymi, przy czym – wobec obowiązującej koncepcji zasady dwuinstancyjności – organ odwoławczy jest zobligowany do rozpatrzenia na nowo sprawy, w której wniesiono odwołanie w jej całokształcie, co wymaga dostatecznego i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy.

Zważyć też należy, że z istoty zasady realizowanej poprzez postępowanie odwoławcze wynika bezwzględny obowiązek organu odwoławczego uwzględnienia przy orzekaniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania przez ten organ decyzji, która w sposób ostateczny kończy instancyjne postępowanie administracyjne w sprawie. Tylko prawidłowe czynności organu odwoławczego w tym zakresie umożliwiają prawidłowe rozstrzygnięcie w warunkach określonych w art. 138 kpa. Organowi odwoławczemu nie wolno natomiast ograniczyć się do kontroli prawidłowości zaskarżonej decyzji czy kontroli zasadności argumentów i zarzutów przedstawionych w odwołaniu /np. wyrok NSA z dnia 22 marca 1996r., sygn. akt SA/Wr 1996/95, ONSA 1997/1/35; wyrok NSA z dnia 14 października 1999r., sygn. akt IV SA 1313/98, Lex nr 48725/.

W ocenie Sądu organ odwoławczy orzekając w rozpoznawanej sprawie naruszył prawo w omawianym powyżej zakresie i uchybił ustawowym obowiązkom, obarczając przez to podjęte orzeczenie wadliwością uprawniającą do uwzględnienia skargi.

Należy bowiem zwrócić uwagę, że przedmiotem zaskarżonej decyzji zarówno w części kasacyjnej jak i merytorycznej jest budynek mieszkalny wolnostojący usytuowany na działce nr [...],[...], obręb O. przy ul. K. [...] we W., stanowiący własność J. B., zrealizowany przez poprzedniego właściciela nieruchomości na podstawie decyzji nr [...]z dnia [...]r., którego obecny kształt – jak wynika z ustaleń organu prowadzącego postępowanie pierwszoinstancyjne w rozpoznawanej sprawie – nie odpowiada budynkowi przekazanemu do użytkowania.

Stwierdzenie istnienia takiej okoliczności uprawnia właściwy organ nadzoru budowlanego do interwencji, której granice i forma określone zostały przepisami ustawy - Prawo budowlane.

Istotne w sprawie jest również to, że czynności procesowe nadzoru budowlanego podjęte zostały na skutek sygnalizacji właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, do którego wpłynął wniosek J. B. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, a zamierzenie inwestycyjne nim objęte miało być realizowane na nieruchomości położonej przy ul. K. [...] we W., już wcześniej zagospodarowanej w sposób ustalony w toku postępowania wyjaśniającego prowadzonego w niniejszej sprawie i opisany w uzasadnieniu decyzji powiatowego organu nadzoru budowlanego, poprzedzającej decyzję zaskarżoną.

Z akt sprawy wynika, że wniosek powyżej wskazany został rozpatrzony w sposób pozytywny, a decyzja uwzględniająca żądanie w nim zawarte o numerze [...]wydana została przez Prezydenta W. w dniu [...]r., a zatem przed podjęciem rozstrzygnięcia w tej sprawie przez wojewódzki organ nadzoru budowlanego, działający jako organ odwoławczy. /Przed tą datą uzyskała też walor ostateczności i prawomocności./

W części opisowej stanowiącego załącznik do decyzji Nr [...]projektu budowlanego zawarte jest stwierdzenie mówiące, że "Istniejący budynek mieszkalny ... w projektowanej rozbudowie nie znalazł żadnych kontynuacji. Nastąpiło zerwanie z istniejącą formę obiektu ...". Ze względu na przyjęte rozwiązania funkcjonalne bardzo prawdopodobnym staje się niewielka przydatność układu konstrukcyjnego istniejącego budynku dla celów adaptacyjnych." /str. 6/.

Jednocześnie z zapisów Dziennika budowy prowadzonego dla inwestycji realizowanej na podstawie tej decyzji, dokonanych przed wydaniem zaskarżonego orzeczenia wynika, że: "rozpoczęto rozbiórkę budynku mieszkalnego" /[...]r./; "prace rozbiórkowe są kontynuowane" /[...]r./; "zakończono roboty związane z rozbiórką istniejącego obiektu" /[...]r./; "W dniu [...]r. rozpoczęto ... wyburzanie ław fundamentowych pod starym budynkiem."

Te okoliczności nie zostały uwzględnione w granicach oceny dokonanej w sprawie przez organ II instancji. Konsekwencją tego uchybienia było skierowanie nakazu wykonania określonych czynności, mających na celu doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem obiektu budowlanego w postaci jednorodzinnego domu mieszkalnego bez jednoczesnego ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości, czy obiekt ten istniał w dacie orzekania w rozpoznawanej sprawie w sposób ostateczny.

Zważyć przecież należy, że decyzja wydawana w warunkach przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane ma charakter podmiotowo-przedmiotowy i byt obydwu tych elementów stosunku materialnoprawnego w konkretnej sprawie administracyjnej musi być w sposób oczywisty stwierdzony, bowiem determinuje to w ogóle możliwość merytorycznego załatwienia sprawy, której dotyczy postępowanie prowadzone w trybie powołanego powyżej przepisu.

Brak staranności organu odwoławczego w tym zakresie – w ocenie Sądu – nosi znamiona kwalifikowanego naruszenia przepisów postępowania tzn. takiego, które mogło mieć istotny wpływ na podjęte orzeczenie.

Rozpoznając sprawę ponownie organ II instancji przede wszystkim ustali w sposób prawidłowy stan faktyczny sprawy, uwzględniając w nim wszystkie istotne okoliczności i dokona ich oceny w sposób wymagany przepisami prawa procesowego.

Mając na względzie przedstawione poprzednio okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł, jak w sentencji.

Klauzula zawarta w pkt. II wyroku wynika z obowiązku zastosowania przez Sąd przy orzekaniu przepisu art. 152 wskazanej powyżej ustawy, a orzeczenie o kosztach uzasadnione jest treścią art. 200 tej samej regulacji.

H.B. 4.01.2006r.