Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 289/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-04 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok z art. 179a ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art 145 § 1 pkt 1 kt. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. staż. Patryk Wernio, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi kasacyjnej J.F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 289/17 w sprawie ze skargi J.F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie rozpoznania sprawy w trybie art. 179a p.p.s.a. I. uchyla zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 289/17; II. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r.; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz J.F. kwotę 3737 (trzy tysiące siedemset trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. Nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołań od decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. wydanej na podstawie art. 73 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, dotyczącej ustalenia i przyznania odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną krajową Al. [...] , położoną w [...] w dzielnicy [...], oznaczoną jako działka nr [...] o pow. 724 m2 z obrębu [...] i działka nr [...] o pow. 166 m2 z obrębu [...] , obecnie stanowiącą własność [...] , objętą księgą wieczystą nr [...] , wniesionych przez radcę prawnego H. S., w imieniu:

1. Z. K. w zakresie pkt 3 - odmawiającego jej ustalenia i wypłaty odszkodowania;

2. P. K. w zakresie pkt 4 - odmawiającego mu ustalenia i wypłaty odszkodowania;

3. M. K. w zakresie pkt 5 - odmawiającego mu ustalenia i wypłaty odszkodowania;

4. [...] w zakresie pkt 2c - dotyczącego ustalenia i wypłaty odszkodowania na rzecz skarżącej w udziale wynoszącym jedynie [...] części;

5. Z. J. w zakresie pkt. 9 - odmawiającego uwzględnienia jego wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania;

- utrzymał ww decyzję Prezydenta w mocy w zakresie pkt 3, 4, 5, 2c oraz 9.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny.

W dniu 9 grudnia 2005r. W. L. wystąpił do Biura Gospodarki Nieruchomościami w Urzędzie [...] z wnioskiem o wypłacenie odszkodowania za grunty zajęte pod ulicę [...] i Al. [...] w [...] , stanowiące działki ewidencyjne nr [...] i nr [...] z obrysu [...] pochodzące z nieruchomości opisanych w KW [...], KW [...] i [...] nr [...], dz. [...] o powierzchni 1511m2. Wskazał, że zgodnie z zapisami w rejestrze gruntów współwłaścicielami ww. nieruchomości są: E. F., B. B., B. B., B. J., E. B., Z. L., W. L., A. R., A. K., J. K., W. K., S. K., L. F. i M. F. Pismem z dnia 14 grudnia 2005 r. organ I instancji zwrócił się do W. L.o przedłożenie wniosków wszystkich uprawnionych osób - współwłaścicieli bądź ich spadkobierców - wg stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. lub pełnomocnictw do występowania w ich imieniu. W związku z powyższym pełnomocnik skarżącej - radca prawny H. S. w dniu 30 grudnia 2005 r. złożyła do Urzędu [...] w imieniu E. F., M. C. działającego w imieniu B. B., Z. L., W. L., Z. K. działającej w imieniu R. R., A. K., W. K., S. K., J. F. i L. F., dołączając stosowne pełnomocnictwa, wniosek o ustalenie odszkodowania za zajęte pod drogi publiczne udziały ww nieruchomościach położonych w [...] przy ulicach: [...], [...], [...], [...] i Al. [...]. Niezależnie, Wojewoda [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2005r., przekazał do organu I instancji wniosek W. L. z dnia 14 listopada 2005r. o wypłacenie rekompensaty za przedmiotowe grunty.

Zgodnie z treścią zaświadczenia L.dz. [...] z dnia [...] października 2007r., wydanego przez Sąd Rejonowy dla [...] Wydział Ksiąg Wieczystych, w archiwum dawnych ksiąg pod numerem inwentarzowym [...] znajduje się księga hipoteczna pod nazwą "[...]", prowadzona min. dla przedmiotowych działek gruntu, w dziale II której wpisem jawnym z dnia 25 lutego 1938r. ujawniony jest pod pkt. [...] – E. F., co do 1 ha 7900,86 mkw., pod pkt. [...]. – E. F., co do działek nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] o obszarze 2 ha 194,83 mkw. co do działki o obszarze 1 ha 1648,49 mkw., oraz co do działki o obszarze 2780,50 mkw. użyteczności publicznej, czyli razem co do obszaru 3 ha 4623,82 mkw.

Na podstawie dziedziczenia ustawowego po E. F., zmarłym dnia 8 lutego 1951 roku, spadek m.in. nabył jego syn L. F. w 4/24 części i dzieci jego zmarłego syna W. F., w tym E. F. w udziale 2/24 części spadku.

Spadek po L .F., zmarłym w dniu 20 czerwca 1991r. na podstawie testamentu notarialnego nabył w całości syn M .F.

Na podstawie umowy o dożywocie zawartej w dniu 28 maja 2002 r. w formie aktu notarialnego Rep. A Nr [...], M. F. przeniósł na rzecz swojej córki [...] udział 4/24 części we współwłasności zabudowanej nieruchomości, stanowiącej działki nr ew. [...] i nr [...] o łącznej pow. 4260 m2 oraz udział 4/24 we współwłasności zabudowanych działek nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] i [...] o łącznej pow. 1274 m2, który nabył na podstawie dziedziczenia po zmarłym ojcu L. F.

Organ I instancji, w oparciu o zapisy postanowień spadkowych ustalił, że właścicielami nieruchomości, stanowiącej działkę nr [...] o pow. 724m2 i działkę nr [...] o pow. 166m2 obręb [...] , zajętą pod AL. [...] , pochodzącej z nieruchomości hipotecznej [...], w dniu 31 grudnia 1998r. byli:

• E. F. w udziale [...] części;

• B. B. w udziale 48/864 części;

• B. B. w udziale 48/864 części;

• B. J. w udziale 48/864 części;

• W. L. w udziale 108/864 części;

• W. K. w udziale 36/864 części;

• S. K. w udziale 36/864 części;

• M. F. w udziale 144/864 części;

• E. B. z domu J. w udziale 12/864 części;

• M. E. w udziale 12/864 części;

• W. M. w udziale 6/864 części;

• H. T. z domu M. w udziale 6/864 części;

• R. R. w udziale 36/864 części;

• S. F. w udziale 108/864 części;

• J. K. w udziale 36/864 części;

• A. K. w udziale 36/864 części;

• Z. L. w udziale [...] części.

Zgodnie z aktem poświadczenia dziedziczenia z dnia 3 czerwca 2013r. Rep. A [...], spadek po E. F. nabył w całości brat M. F. s. L. i C.. Następnie, zgodnie z umową darowizny z dnia 12 maja 2014r., Rep. A [...] skarżąca J. F., działająca jako pełnomocnik w imieniu i na rzecz swojego ojca – M. F., jako darczyńcy oraz w imieniu własnym jako obdarowana, podarowała sobie przysługujące M. F. wierzytelności o ustalenie i wypłatę odszkodowania za ww nieruchomości nabyte m.in. przez Skarb Państwa, wynikające m.in. z decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013r. o numerze nr [...], dotyczące działki nr [...] o pow. 724m2 i działki nr [...] o pow. 166 m2 obręb [...] , zajętych pod AL. [...] . Organ w dalszej części ustalił, iż min. osobą uprawnioną do otrzymania odszkodowania, w wyliczonym na podstawie spadkobrania po zmarłym

E. F. w udziale wynoszącym [...] części z łącznej 552/864 części przyznanego odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, jest skarżąca J. F. - z uwagi na skutecznie złożony wniosek przez E. F. Dla pozostałych uprawnionych współwłaścicieli odszkodowanie w pozostałej łącznej części 342/864 nie mogło zostać przyznane z uwagi, iż wnioski o ustalenie odszkodowania zostały złożone po ustawowym terminie, tj. po dniu 31 grudnia 2005r. Organ nie uwzględnił natomiast w swojej decyzji M. F. co do jego udziału wynoszącego 144/864 cz., z uwagi, jak uznał organ, na brak ww wniosku o odszkodowanie w ustawowo przewidzianym terminie.

Ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2013r. Wojewoda [...] stwierdził nabycie przez Skarb Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 roku prawa własności ww nieruchomości zajętej pod drogę publiczną - część Al. [...] w [...]. Wcześniejsza decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010r. w powyższym przedmiocie, wskutek złożonego przez Prezydenta [...] wniosku z dnia 22 listopada 2011r., została wyeliminowana decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2012r. decyzją nr [...], stwierdzającą jej nieważność.

W toku prowadzonego postępowania administracyjnego skarżąca J. F. oświadczyła, że nie było prowadzone postępowanie wywłaszczeniowe w stosunku do ww. nieruchomości, ani ona ani członkowie jej rodziny nie otrzymali odszkodowania za ww. nieruchomość, współwłaścicielami nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998r. byli min. E. F. w 1/12 cz. i M. F. w 1/6 cz.

Rozpoznając merytorycznie wniosek organ oparł się na ostatnim operacie szacunkowym sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego Z. K. z dnia 13 czerwca 2016r., zgodnie z którym wartość ww nieruchomości wyniosła 799.220,00 zł. Ostatecznie organ uznając, iż operat ten został sporządzony prawidłowo i jest zgodny z obowiązującymi przepisami prawa, może on stanowić podstawę ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość.

Prezydent [...] wskazał także, że z pism zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że w 1998 r. prowadzone były negocjacje dotyczące nabycia przez Skarb Państwa w drodze cywilnoprawnej części nieruchomości położonych przy zbiegu ul. [...] i Al. [...], jednakże ze względu na braki w dokumentach potwierdzających prawo własności do przedmiotowych działek gruntu, nie była możliwa finalizacja przedmiotowej transakcji. Wobec powyższego, zdaniem organu, strony już w 1998 r. miały wiedzę na temat zajęcia części ich nieruchomości pod drogi publiczne oraz były informowane o konieczności uzupełnienia dokumentów stanowiących o prawie własności, i tym samym wszyscy uczestnicy postępowania mieli możliwości i podstawy do złożenia wniosku o ustalenie odszkodowania w ustawowym terminie do dnia 31 grudnia 2005r. Złożenie wniosku, jak wskazał organ, przez jednego ze współwłaścicieli nieruchomości lub jego spadkobierców nie powodowało automatycznie wszczęcia postępowania w sprawie wypłaty odszkodowania na rzecz pozostałych współwłaścicieli nieruchomości lub pozostałych ewentualnych spadkobierców. W przypadku wielości spadkobierców, każdy z nich mógł domagać się odszkodowania, proporcjonalnie do jego udziału. Stąd też organ stwierdził, że złożenie wniosku w dniu 9 grudnia 2005r. przez W. L. (opisanego powyżej) i informacyjne wymienienie w nim pozostałych współwłaścicieli nieruchomości (bez wskazania czy działa on w ich imieniu oraz podstawy umocowania do działania) nie może stanowić skutecznego złożenia wniosku również w imieniu pozostałych współwłaścicieli w nim wymienionych.

Wobec powyższego Prezydent [... ] powołaną decyzją z dnia [...] lipca 2016 roku przyznał, w ocenie organu, uprawnionym współwłaścicielom odszkodowanie we wskazanej w niej części.

Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołania wniesionego od ww rozstrzygnięcia min. przez pełnomocnika [...] (co do pkt 2c decyzji Prezydenta), odnosząc się do podniesionych w nim zarzutów uznał decyzję Prezydenta za prawidłową.

Powyższa decyzja została zaskarżona skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez J. F. reprezentowaną przez pełnomocnika r.pr. H. S., w zakresie pkt 2c tej decyzji, odmawiającej ustalenie i wypłatę odszkodowania ponad udział wynoszący 72/864, tj. w dodatkowym zakresie 144/864.

Skarga zarzucała naruszenie:

• przepisu art. 73 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną poprzez nieuwzględnienie faktu stwierdzenia nabycia przez Skarb Państwa prawa własności nieruchomości objętych zaskarżoną decyzją z dniem 1 stycznia 1999 roku dopiero decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2013 roku, co powoduje, iż wniosek złożony po 31 grudnia 2005 roku powinien uwzględniony;

• przepisów art. 7, 8, 9, 77 i 80, 35 i 36, jak i 105 § 1 k.p.a. poprzez nie tylko nie załatwienie sprawy w ustawowym terminie, rażącą przewlekłość postępowania, ale i nierozpatrzenie sprawy zgodnie z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a także wprowadzanie skarżącej w błąd w trakcie postępowanie odnośnie przysługujących jej praw.

Skarga wnosiła o:

• uchylenie ww decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2016r. w zaskarżonej części oraz w tym samym zakresie - poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2016 roku;

• zobowiązanie organu do wydania decyzji ustalającej i przyznającej skarżącej odszkodowanie w wysokości wynikającej z akt sprawy i niniejszej skargi;

• zasądzenie na rzecz skarżącej od organu kosztów postępowania przed sądem administracyjnym według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazała, że organy pominęły istotne w sprawie zarówno fakty jak i stan prawny. Organy obu instancji powinny były bowiem uwzględnić okoliczność, iż wniosek złożony w imieniu E. F. i [...] dotyczył udziałów w nieruchomości w części obejmującej zarówno udziały E. F. jak i ojca skarżącej – M .F., w tym jako spadkobiercy E. F., i te które zostały przekazane skarżącej w drodze umowy dożywocia.

Wojewoda [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2017 roku, w sprawie o sygn. IV SA/Wa 289/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. W ocenie Sądu organ w sposób zgodny z przepisami procesowymi przeprowadził postępowanie dowodowe i wydał opartą na przepisach proceduralnych oraz materialnych decyzję w przedmiocie odszkodowania za ww wywłaszczoną nieruchomość, zajętą pod drogę publiczną krajową AL. [...] , położoną w [...] , nie uwzględniając zarzutu skargi w zakresie przyznania skarżącej odszkodowania również za udział 144/864 w przejętej przez Skarb Państwa nieruchomości, przysługujący ojcu skarżącej M. F. w dniu 31 grudnia 2005 roku, który powyższy udział nabył na podstawie dziedziczenia po zmarłym ojcu L. F. a który w drodze umowy dożywocia z dnia 28 maja 2002 roku finalnie przeszedł na rzecz skarżącej. A nadto uznając, iż złożone przez skarżącą dokumenty w sprawie nie dotyczą działek, za które skarżącej należne jest odszkodowanie.

Sąd podkreślił, że kontrolowane w postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzje zostały wydane z poszanowaniem ww przepisów prawa, zdaniem Sądu bowiem nie doszło do naruszenia przepisu art. 73 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną jak również powołanych wyżej przepisów postępowania. Wobec uznania zgodności z prawem wydanych w postępowaniu odszkodowawczym decyzji skarga nie została uwzględniona.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła J. F. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 73 ust. 1 i 4 Ustawy z dnia 13 października 1998 roku - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną poprzez wadliwe uznanie, iż skarżąca nie złożyła wniosku o wypłatę odszkodowania za nieruchomości zajęte pod drogi publiczne w terminie określonym w ust. 4 cyt. Ustawy, a złożone przez skarżącą dokumenty wskazują, iż w dniu 31 grudnia 2005 roku skarżącej nie przysługiwało roszczenie o odszkodowanie w części przekraczającej udział w nieruchomości wynoszący 72/864, tj. w udziale 144/864, a także:

- wadliwe uznanie przez Sąd I instancji, iż złożone przez skarżącą dokumenty wskazujące na przedmiotowy udział, nie odnoszą się do działek, za które skarżącej należne jest odszkodowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 stycznia 2018 r. – wydanym w trybie art. 179a P.p.s.a. - po rozpoznaniu sprawy ze skargi kasacyjnej wniesionej przez J .F. uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2017 r.; uchylił decyzje organów obu instancji; nadto zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania w całości, za obie instancje (art. 207 §1 ppsa).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 179 a) p.p.s.a. jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna. Przepis ten został wprowadzony ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2015 r., poz. 658). Stosownie do art. 2 tej ustawy ma on zastosowanie również do spraw wszczętych przed wejściem ustawy zmieniającej. Powołany przepis art. 179 a) zawiera dwie przesłanki. Sąd I instancji może bowiem stwierdzić, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione. Oczywistym jest, że spójnik "albo" wyraża alternatywę rozłączną. Zatem przesłanki unormowane w art. 179 a) są od siebie niezależne i stosuje się je rozłącznie, wystarczy, aby ziściła się tylko jedna z nich. Powyższa regulacja, wprowadza wyjątek od zasady dewolutywności skargi kasacyjnej i podyktowana została względami ekonomiki postępowania. W ramach uprawnień autokontrolnych sąd pierwszej instancji może zatem uchylić własne, zaskarżone orzeczenie bez przesyłania skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, jeżeli stwierdzi nieważność postępowania albo uzna, że podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione.

W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Sądu w niniejszej sprawie zaistniała okoliczność uzasadniająca zastosowanie art. 179 a P.p.s.a., tj. wystąpienie drugiej z ww powołanych przesłanek. Przy analizie skargi kasacyjnej Sąd doszedł bowiem do przekonania, iż podczas wydawania uchylonego wyroku przeoczył, podnoszony przez skarżącą, fakt zawarcia umowy dożywocia w dniu 28 maja 2002 roku pomiędzy skarżącą a jej ojcem M. F. odnoszącej się do nieuwzględnionego przez organy udziału we współwłasności przedmiotowej nieruchomości, której pełnomocnictwo wraz z umową dożywocia zostało złożone przy wniosku z dnia 29 grudnia 2005 roku, a także umowę darowizny z dnia 12 maja 2014 roku, na mocy której M. F. darował na rzecz [...] również i wierzytelność o ustalenie i wypłatę odszkodowania za nieruchomość będącą przedmiotem niniejszego postępowania. W realiach rozpoznawanej sprawy oznacza to, że organy w sposób nieprawidłowy uznały brak podstawy do ustalenia i wypłacenia odszkodowania na rzecz [...] w zaskarżonej części tj. udziału w wysokości 144/864 cz. w przedmiotowej nieruchomości. A zatem skarga kasacyjna w przedmiocie nieuwzględnienia w powołanym udziale odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość jest w pełni uzasadniona.

Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł, jak w punkcie drugim sentencji wyroku. Uprzednio jednak, celem ekonomiki w procedowaniu w zakresie przedmiotowego odszkodowania Sąd uchylił wydany przez siebie wyrok z dnia 28 czerwca 2017r. - na podstawie art. 179a p.p.s.a. (pkt pierwszy).

O kosztach postępowania, w tym kasacyjnego, orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 207 § 1 p.p.s.a. uznając za zasadne zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w tym postępowania wywołanego wniesioną skargą kasacyjną.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji weźmie pod uwagę powyższe wywody i uwzględni okoliczność, iż wniosek wniesiony w ustawowo przewidzianym terminie (art. 73 ww ustawy), złożony w imieniu E. F. i [...] dotyczył udziałów w nieruchomości w części obejmującej zarówno udziały E. F. jak i M. F. w tym również jako spadkobiercy E. F. Należy w tym miejscu podkreślić fakt, iż złożone przez J. F. dokumenty (dotyczące spadkobrania, umowa dożywocia jak i umowa darowizny) nie budzą żadnych wątpliwości co stanowi, iż powinny zostać uwzględnione. Mocą bowiem ww umowy dożywocia z dnia 28 maja 2002 roku M. F. przysługujący mu udział w wysokości 4/24 (144/864) części we współwłasności zabudowanej nieruchomości, położonej w [...] , przy Al. [...] nr [...] i [...], stanowiącej działki ewidencyjne numer [...] ([...] ) i [...] ([...] ) o łącznej powierzchni 4.260 m 2, które nabył na podstawie dziedziczenia po swoim zmarłym ojcu L. F. skutecznie przeniósł na rzecz swojej córki - skarżącej. Natomiast zgodnie z powołanym aktem poświadczenia dziedziczenia z dnia 3 czerwca 2013 roku, spadek po E. F. nabył w całości M. F.([...]), a następnie na podstawie umowy darowizny z dnia 12 maja 2014 roku przeniósł na skarżącą przysługujące mu wierzytelności o ustalenie i wypłatę odszkodowania za nieruchomości, w tym dotyczące ww działek [...] i [...]. Wobec powyższego koniecznym jest, przy ponownym ustalaniu odszkodowania, uwzględnienie przez Prezydenta [...] należnego skarżącej ww udziału a nieuwzględnionego w dotychczasowym postępowaniu a następnie wydanie właściwego rozstrzygnięcia.

Mając natomiast na uwadze fakt, iż decyzja organu I instancji nie obejmowała ww udziału jak i, iż od daty sporządzenia powołanego operatu szacunkowego przez rzeczoznawcę majątkowego Z. K. tj. od dnia 13 czerwca 2016r., stanowiącego podstawę ustalenia przyznanego odszkodowania, miał miejsce znaczny upływ czasu, koniecznym było uchylenie decyzji organów obu instancji, z uwagi na zasadę dwuinstancyjności i ekonomiki postępowania.

Wobec powyższego ponownie orzekając w sprawie organ I instancji wyjaśni czy sporządzona na użytek niniejszej sprawy powyższa opinia o wartości przedmiotowej nieruchomości zachowuje nadal aktualność, jeśli nie to zleci sporządzenie nowego operatu szacunkowego, a następnie wyda rozstrzygnięcie z uwzględnieniem pominiętego, przysługującego skarżącej J. F. udziału.