Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 858/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1, ust. 2 pkt 1, art. 22, art. 5 ust. 2a,  art. 15 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2407
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 15zzs4 ust 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 lutego 2021 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Wnioskiem z 5 kwietnia 2020 r. I. K. (dalej przywoływana jako: "Skarżąca") wystąpiła o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko M. K., na okres świadczeniowy [...].

2. Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. r. Prezydent Miasta K., działając na podstawie art. 1 ust. 2, 3, art. 2 pkt 11, art. 4, art. 5, art. 13 i art. 28 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2407 ze zm., dalej przywoływana jako: "ustawa 500+"), odmówił Skarżącej przyznania świadczenia wychowawczego na dziecko.

W uzasadnieniu Organ wskazał, że na podstawie danych uzyskanych z rodzinnego wywiadu środowiskowego przeprowadzonego telefonicznie w dniu [...].04.2020 r. oraz oświadczenia ojca dziecka z dnia [...].05.2020 r. ustalono, że syn częściowo przebywa zarówno u ojca, jak i u matki. Z informacji uzyskanych z rodzinnego wywiadu środowiskowego z dnia 4.06.2020 r., wynika, że syn przebywa u matki. W oparciu o wywiad środowiskowy przeprowadzony u ojca dziecka w dniu 10.03.2020 r. ustalono, że syn jest pod stałą opieką ojca. Wspólnie z nim zamieszkuje i jest na jego wyłącznym utrzymaniu. Syn częściej niż dotychczas nocuje u matki. Matka dzieci podejmuje próby podważenia wydanego postanowienia sądowego i manipuluje dziećmi aby wykazać, że partycypuje w kosztach ich utrzymania. Ponadto ojciec w oświadczeniu z dnia [...].05.2020 r. wskazał, szeroko uzasadniając, że zainteresowanie matki dziećmi rozpoczęło się wraz z wejściem programu 500 + i ma na celu jedynie zdobycie świadczenia 500+. Tymczasem matka dzieci porzuciła je w roku 2012, gdy doszło do rozwodu, to przy ojcu ustalono miejsce pobytu trójki dzieci, matka zaś jeszcze przed rozwodem nie wywiązywała się ze swojej roli, na co potwierdzenie znajduje się w dokumentacji – opiniach specjalistów psychologów sądowych. W obliczu powyższego Organ uznał zatem, że w tej sytuacji jednoznaczne ustalenie miejsca pobytu dziecka nie jest możliwe. Ponadto Organ wskazał, że między rodzicami istnieje konflikt i nie mogą dojść do porozumienia w sprawie miejsca pobytu syna. Dodał, że w dalszym ciągu obowiązuje wyrok Sądu z dnia [...]2012 r. (sygn. akt [...]), na mocy którego miejsce pobytu dziecka zostało ustalone przy ojcu, natomiast Skarżąca zobowiązana jest do świadczenia alimentów na rzecz syna. Tym samym do czasu zmiany ww. orzeczenia bądź ustalenia opieki naprzemiennej obydwojga rodziców, Organ nie znalazł podstaw do przyznania Skarżącej wnioskowanego świadczenia.

3. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Skarżąca.

4. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Organu I instancji.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 22 ustawy z 11 lutego 2016 r. w przypadku zbiegu prawa rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka do świadczenia wychowawczego, świadczenie to wypłaca się temu z rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. Jeżeli opieka nad dzieckiem sprawowana jest równocześnie przez oboje rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, świadczenie wychowawcze wypłaca się temu, kto pierwszy złoży wniosek. W przypadku gdy po złożeniu wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego przez rodzica, opiekuna prawnego dziecka lub opiekuna faktycznego dziecka drugi rodzic, opiekun prawny dziecka lub opiekun faktyczny dziecka złoży wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego w związku z opieka nad tym samym dzieckiem, organ właściwy ustala kto sprawuje opiekę i w tym celu może zwrócić się do kierownika ośrodka pomocy społecznej o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w celu ustalenia osoby sprawującej opiekę nad dzieckiem. Przepisy art. 15 ust. 2 i 3 stosuje się.

Kolegium przedstawiło stan sprawy i uznało, że faktyczny sposób sprawowania opieki nad dziećmi świadczy, że zarówno Skarżąca jak i ojciec dzieci wychowują syna M. K. i każdy łoży na jego utrzymanie w sytuacji, gdy dziecko przebywa u danego rodzica. Organ wskazał, że jak wykazały ustalenia wywiadów środowiskowych syn w niektórych okresach przebywa u matki a w niektórych u ojca, co potwierdzili oboje rodzice w toku wywiadów. Organ podkreślił, że nie ulega wątpliwości, że pomiędzy rodzicami dziecka jest konflikt, natomiast zgodnie z orzeczeniem sądu miejsce pobytu dziecka jest ustalone przy ojcu a osobą zobowiązaną w dalszym ciągu do płacenia alimentów na rzecz dziecka jest matka. Organ uznał, że w sytuacji, gdy obydwoje z rodziców faktycznie sprawują opiekę nad dzieckiem znajduje zastosowanie art. 22 ustawy stanowiący o zbiegu prawa rodziców dziecka do świadczenia wychowawczego. Świadczenie w takim wypadku wypłaca się temu z rodziców, który pierwszy złożył wniosek, a więc w stanie faktycznym tej sprawy – ojcu dziecka.

Organ odniósł się także do złożonych przez Skarżącą do odwołania dowodów w postaci wniosku Skarżącej do Sądu o ustanowienie opieki naprzemiennej nad małoletnimi dziećmi wraz z wnioskiem o udzielenie zabezpieczenia roszczenia oraz postanowienia Sądu o zawieszeniu postępowania przeciwko Skarżącej o podwyższenie alimentów do czasu prawomocnego zakończenia postępowania wszczętego z wniosku Skarżącej w przedmiocie wykonywania władzy rodzicielskiej nad małoletnimi dziećmi. Kolegium dokonało oceny tych dowodów pod kątek przydatności dla toczącego się postępowania w przedmiocie przyznania Skarżącej świadczenia wychowawczego na dziecko i uznało, że wbrew celowi ich złożenia, tj. wykazania faktu zamieszkiwania syna M. K. z matką i potwierdzenia w ten sposób, że matce przysługuje świadczenie wychowawcze, nie wskazują one by dzieci przebywały wyłącznie u matki oraz że wyłącznie ona sprawuje nad nimi opiekę i pokrywa koszty ich utrzymania, co uzasadniałoby przyznanie jej świadczenia. Sam fakt wystąpienia z wnioskiem do sądu o ustanowienie opieki naprzemiennej nad dziećmi, w tym nad M. K. , wskazuje na okoliczność przeciwną od dowodzonej, tj. wskazuje, że dziećmi zajmują się obydwoje z rodziców. Organ wskazał jednocześnie na zasady opieki naprzemiennej podkreślając, że polega ona na zapewnieniu każdemu z rodziców możliwości spędzania z dzieckiem porównywalnej (co nie oznacza równej) ilości czasu. W konsekwencji, jak wskazał Organ, obok klasycznego wykonywania władzy rodzicielskiej w postaci podejmowania ważnych decyzji w życiu dziecka, każdy rodzic na równi ma możliwość brania udziału w codziennym życiu dziecka. Konsekwencją ustanowienia opieki naprzemiennej z punktu widzenia ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci jest natomiast przyznanie każdemu z rodziców świadczenia wychowawczego w wysokości połowy kwoty przysługującej za dany miesiąc. W ocenie Organu zatem, fakt wystąpienia przez Skarżącą o ustanowienie opieki naprzemiennej może świadczyć o tym, że dzieci są wychowywane zarówno przez matkę, jak i przez ojca oraz zamieszkują na przemian u obojga rodziców, mając de facto dwa miejsca zamieszkania. Organ uwypuklił, że dowodzenie, iż miejscem zamieszkania dziecka M. K. jest miejsce zamieszkania matki i wywodzenie z tej okoliczności prawa do świadczenia wychowawczego jedynie na rzecz matki jest niespójne i nielogiczne w kontekście złożonego przez Skarżącą wniosku o ustanowienie opieki naprzemiennej nad dziećmi, której istotą jest sprawowanie opieki przez oboje rodziców.

5. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożyła Skarżąca. Decyzji tej zarzuciła pominięcie przez organy tego, że to z nią, a nie z ojcem dziecka mieszka faktycznie syn M. K. . Zarzuciła naruszenie art. 4 ust. 2 ustawy 500+ oraz naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a.

6. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

7. Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.), powoływanej dalej jako: "ustawa o COVID-19". Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Rozporządzenie Rady Ministrów z 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, wydane na podstawie art. 46a i art. 46b pkt 1-6 i 8-12 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. poz. 1758 ze zm.) w § 1 ustaliło, że obszarem, na którym wystąpił stan epidemii wywołany zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, jest terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazanie rodzajów obszarów, na których obowiązują dodatkowe ograniczenia, nakazy i zakazy w związku z wystąpieniem stanu epidemii obejmujący powiaty nastąpiło w wykazie będącym załącznikiem do rozporządzenia.

W okolicznościach tej sprawy należy stwierdzić wypełnienie warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie miasta S. będącego siedzibą tutejszego sądu oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z powodów technicznych. Zgodnie ze wskazaną regulacją brak jest podstaw do uzależnienia rozpatrzenia sprawy od zgody lub sprzeciwu strony. Niemożliwy jest bowiem do przewidzenia termin, w którym mogłoby nastąpić rozpatrzenie sprawy na rozprawie (por. postanowienie NSA z 5 listopada 2020 r., II FSK 1745/18).

8. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również podkreślić, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach.

Z przepisów tych wynika, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sądy administracyjne nie zastępują organów administracji publicznej i nie przejmują ich kompetencji do końcowego załatwienia sprawy administracyjnej i wydania rozstrzygnięcia. Orzeczenia sądów administracyjnych, w razie uwzględnienia skarg, rozstrzygają o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności zaskarżonego aktu bądź zobowiązują organ administracji publicznej do określonego zachowania się w toku dalszego załatwiania sprawy administracyjnej.

9. Przedmiotem kontroli Sądu w tej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] czerwca 2020 r. odmawiającą przyznania Skarżącej świadczenia wychowawczego w wysokości [...] zł na syna.

Na wstępie wywodu należy nakreślić ramy prawne sprawy.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy 500+. W myśl art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy, celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Świadczenie wychowawcze przysługuje, między innymi, matce albo ojcu, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu matki albo ojca (z zastrzeżeniem art. 5 ust. 2a, który stanowi, że w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, kwotę świadczenia wychowawczego ustala się każdemu z rodziców w wysokości połowy kwoty przysługującego za dany miesiąc świadczenia wychowawczego).

Kwestię zbiegu uprawnień rodziców do świadczenia wychowawczego reguluje art. 22 ustawy. Przepis ten stanowi, że w przypadku zbiegu prawa rodziców do świadczenia wychowawczego, świadczenie to wypłaca się temu z rodziców, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. Jeżeli opieka nad dzieckiem sprawowana jest równocześnie przez oboje rodziców, świadczenie wychowawcze wypłaca się temu, kto pierwszy złoży wniosek. W przypadku gdy po złożeniu wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego przez rodzica drugi rodzic złoży wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego w związku z opieką nad tym samym dzieckiem, organ właściwy ustala kto sprawuje opiekę i w tym celu może zwrócić się do kierownika ośrodka pomocy społecznej o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w celu ustalenia osoby sprawującej opiekę nad dzieckiem. Przepisy art. 15 ust. 2 i 3 ustawy stosuje się.

10. W tej sprawie, wobec złożenia w dniu [...] lipca 2019 r. wniosku przez R. K., a następnie złożenia w dniu [...] kwietnia 2020 r. wniosku przez Skarżącą, Organ przeprowadził, zgodnie z powołanymi regulacjami, postępowanie wyjaśniające celem ustalenia kto sprawuje opiekę nad dziećmi.

W szczególności, Organ przeprowadził ze Skarżącą oraz ojcem dzieci wywiady środowiskowe, pozyskał oświadczenia ojca dzieci i dokumenty przedstawione przez matkę. Z zebranych przez Organ dowodów wynika, że syn rozwiedzionych stron, zgodnie z orzeczeniem Sądu ma ustalone miejsce zamieszkania przy ojcu, obowiązek alimentacyjny (z którego Skarżąca się nie wywiązywała) ciąży na Skarżącej, syn zamieszkuje z obojgiem rodziców i pozostaje pod opieką obojga rodziców (postanowienie Sądu Rejonowego w K., sygn. akt [...] – ustanowienie miejsca pobytu dzieci przy ojcu; wyrok sądu apelacyjnego o sygn. [...] utrzymujący wyrok Sądu Rejonowego w K.). Ponadto, z dowodów tych wynika, że zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] lipca 2019 r. dzieci stron, w tym M. K. są pod wyłączną opieką ojca dzieci i na jego utrzymaniu. S. M. ma 16 lat, faktycznie zamieszkuje z ojcem, ale częściej niż dotychczas (od stycznia 2020 r.) nocuje u matki (także oświadczenie matki zawarte w wywiadzie środowiskowym z dnia [...].04.2020 r. potwierdzające, że syn u ojca także przebywa). Wobec matki toczy się postępowanie o podwyższenie alimentów i Sąd wydał postanowienie o zabezpieczeniu alimentów na dzieci w wysokości [...] zł na dziecko, podczas gdy dotychczasowe alimenty wynosiły [...] zł na dziecko (sygn. akt IIIRc [...]). Z informacji uzyskanych z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego u ojca dziecka wynika, że Skarżąca manipuluje dziećmi, którymi przez okres 4 lat nie interesowała się; przekupuje dzieci prezentami, synowi Mariuszowi kupiła konsolę i między innymi dlatego częściej przebywa u matki. Skarżąca nie respektuje okresów kontaktów z dziećmi ustalonych ugodą sądową.

11. Wobec wskazanych wyżej ustaleń, Sąd podzielił ocenę Organów, że w niniejszej sprawie opieka nad dziećmi sprawowana jest równocześnie przez oboje rodziców.

W takim przypadku świadczenie wychowawcze wypłaca się temu rodzicowi, który pierwszy złoży wniosek. W niniejszej sprawie R.K. wniosek złożył "jako pierwszy" w dniu 1 lipca 2019 r., natomiast Skarżąca wniosek złożyła w dniu 5 kwietnia 2020 r. W tej sytuacji prawidłowo, w oparciu o brzmienie art. 22 ustawy z 11 lutego 2016 r., Organ odmówił Skarżącej przyznania wnioskowanego świadczenia.

Prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia nie mogła podważyć zawarta w skardze argumentacja, że obecnie syn przebywa wyłącznie u matki. Wyjaśnić trzeba, że prowadząc postępowanie w przedmiocie przyznania świadczenia wychowawczego w stanie faktycznym wypełniającym hipotezę art. 22 ustawy z 11 lutego 2016 r. organy nie są uprawnione do oceny, w jaki sposób rodzice wywiązują się ze swoich obowiązków rodzicielskich oraz ile czasu poświęcają dzieciom, w sytuacji, gdy oboje rodzice mają pełnię władzy rodzicielskiej, a dzieci z nimi zamieszkują (a to z kolei potwierdzają wywiady środowiskowe oraz wniosek Skarżącej o ustanowienie opieki naprzemiennej). Oznacza to bowiem, że oboje rodzice utrzymują i zaspokajają potrzeby bytowe, wychowawcze i emocjonalne dzieci. Jak zaś już wskazano powyżej, okoliczność pozostawania M. K. pod opieką obojga rodziców i zamieszkiwania z obojgiem rodziców, nawet w nieregularnych okresach, potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy dokumenty.

Sąd podziela argumentację Organów, że faktyczny sposób sprawowania opieki nad dziećmi świadczy, że zarówno Skarżąca jak i ojciec dzieci wychowują syna M. K. i każdy łoży na jego utrzymanie w sytuacji, gdy dziecko przebywa u danego rodzica. Jak wykazały ustalenia wywiadów środowiskowych syn w niektórych okresach przebywa u matki a w niektórych u ojca, co potwierdzili oboje rodzice w toku wywiadów. Sąd dostrzega, że pomiędzy rodzicami dziecka jest konflikt, natomiast zgodnie z orzeczeniem sądu miejsce pobytu dziecka jest ustalone przy ojcu a osobą zobowiązaną w dalszym ciągu do płacenia alimentów na rzecz dziecka jest matka – te ostatnie spostrzeżenia jednak nie mają w ocenie Sądu decydującego znaczenia w sprawie.

12. Warto także odnotować, że prawidłowo Kolegium, odnosząc się do złożonych przez Skarżącą do odwołania dowodów w postaci wniosku Skarżącej do Sądu o ustanowienie opieki naprzemiennej nad małoletnimi dziećmi wraz z wnioskiem o udzielenie zabezpieczenia roszczenia oraz postanowienia Sądu o zawieszeniu postępowania przeciwko Skarżącej o podwyższenie alimentów do czasu prawomocnego zakończenia postępowania wszczętego z wniosku Skarżącej w przedmiocie wykonywania władzy rodzicielskiej nad małoletnimi dziećmi, dokonało oceny tych dowodów pod kątem przydatności dla tego postępowania. W ocenie Sądu Organ II instancji prawidłowo uznał, że wbrew celowi ich złożenia, tj. wykazania faktu zamieszkiwania syna M. K. z matką i potwierdzenia w ten sposób, że matce przysługuje świadczenie wychowawcze, nie wskazują one by dzieci przebywały wyłącznie u matki oraz że wyłącznie ona sprawuje nad nimi opiekę i pokrywa koszty ich utrzymania, co uzasadniałoby przyznanie jej świadczenia. Sam fakt wystąpienia z wnioskiem do sądu o ustanowienie opieki naprzemiennej nad dziećmi, w tym nad M. K. , wskazuje na okoliczność przeciwną od dowodzonej, tj. wskazuje, że dziećmi zajmują się obydwoje z rodziców. Opieka naprzemienna, co słusznie zauważył Organ, polega na zapewnieniu każdemu z rodziców możliwości spędzania z dzieckiem porównywalnej (co nie oznacza równej) ilości czasu.

W konsekwencji, z punktu widzenia ustawy 500+ przyznaje się każdemu z rodziców świadczenie wychowawcze w wysokości połowy kwoty przysługującej za dany miesiąc. Rację zatem należy przyznać Organowi, że fakt wystąpienia przez Skarżącą o ustanowienie opieki naprzemiennej może świadczyć o tym, że dzieci (w tym syn Skarżącej dla którego wnioskowane jest świadczenie wychowawcze) są wychowywane zarówno przez matkę, jak i przez ojca oraz zamieszkują na przemian u obojga rodziców, mając de facto dwa miejsca zamieszkania.

Dowodzenie, także w skardze, iż wyłącznym miejscem zamieszkania dziecka M. K. jest miejsce zamieszkania matki i wywodzenie z tej okoliczności prawa do świadczenia wychowawczego jedynie na rzecz Skarżące jest niespójne i nielogiczne w kontekście złożonego przez Skarżącą wniosku o ustanowienie opieki naprzemiennej nad dziećmi, której istotą jest sprawowanie opieki przez oboje rodziców.

13. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.), orzekł jak w sentencji.