Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1149/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 105 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Magdalena Józefczyk Protokolant st. sekr. sąd Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 lutego 2012 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego zowie na rzecz strony skarżącej Stowarzyszenia "[...]" kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie, uchyliło wydaną z upoważnienia decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa stacji bazowej telefonii UMTS [...]", lokalizowanej na działkach nr ewid.: 6/1 i 6/2 obręb 216 R.- S. przy ul. [...] i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości.

Jako podstawę prawną organ wskazał art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 46a ust. 1 i 7 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) - zwana dalej Poś.

Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, wnioskiem z dnia [...] stycznia 2007r. Spółka A Sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje wyżej opisanego przedsięwzięcia.

Po przeprowadzeniu postępowania Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., Nr [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej UMTS [...] zlokalizowanej przy ul. [...] w R.

Na skutek złożonego odwołania w sprawie orzekało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

II SA/Rz 1149/11

Decyzja ta była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 13 lutego 2009r., sygn. akt II SA/Rz 664/08 uchylił zaskarżoną decyzję SKO z dnia [...] sierpnia 2008r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2008r. Sąd wskazał, że decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organy w pierwszej kolejności winny sprawdzić czy wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia odpowiada kryteriom takiego wniosku w związku z nowelizacją art. 46a Poś. Uzupełnią materiał dowodowy sprawy w kierunku ustalenia parametrów planowanej inwestycji, w celu dokonania oceny, czy mieści się ona w katalogu instalacji określonych w § 3 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21.08.2007r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko /Dz.U. Nr 158, poz. 1105/. W przypadku stwierdzenia, że planowane przedsięwzięcie mieści się w tym katalogu nałożą na wnioskodawcę stosowny obowiązek. Natomiast w razie stwierdzenia przez organ, że obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie wynika z art. 46 ust. 1 pkt. 1 w związku z art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy Poś i § 3 ust. 1 pkt 8 powoływanego rozporządzenia Rady Ministrów odmówi wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, wskazując na brak podstaw prawnych do jego dokonania, a nie umorzy postępowanie.

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skarg kasacyjnych złożonych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze oraz A Sp. z o.o. z/s w W. wyrokiem z dnia 28 maja 2010r., syn. akt II OSK 916/09 oddalił skargi kasacyjne. NSA uznał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie mimo błędnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku prawidłowo ocenił, że zaskarżona decyzja jak i decyzja utrzymana nią w mocy wydane zostały z naruszeniem art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Stwierdził, że błąd ten sprowadza się do wskazania nie na te okoliczności, które w istocie decydują o naruszeniu przez organy obu instancji wyżej wymienionych przepisów. Sąd II instancji podniósł, że ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji przeprowadzi postępowanie wyjaśniające we własnym zakresie, co do tego czy wzdłuż osi głównej promieniowania poszczególnych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi z uwzględnieniem kierunku i pochylenia wiązki. Postępowanie to przeprowadzi z wykorzystaniem wszelkich niezbędnych w tej sprawie środków dowodowych dopuszczonych przez k.p.a., a niezbędnych w niniejszej sprawie dla ustalenia jej stanu faktycznego, tak jak wymaga tego art. 7 k.p.a. Wynik postępowania wyjaśniającego skonfrontuje następnie z ustaleniami faktycznymi poczynionymi w raporcie i w ten sposób między innymi dokona oceny przydatności raportu dla wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, traktując go jako materiał dowodowy podlegający ocenie a nie jako miejsce sformułowania wniosków, które jedynie należy "powtórzyć". Czynnościom tym i rozumowaniom organ pierwszej instancji da wyraz w uzasadnieniu decyzji. Natomiast organ odwoławczy, rozpoznając ewentualne odwołania od decyzji organu pierwszej instancji zwróci między innymi uwagę na to, czy rozstrzygnięcie tego organu opiera się na wyczerpująco zebranym materiale dowodowym i w zależności od wyniku tej oceny rozważy konieczność i możliwość przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego we własnym zakresie. Jednocześnie NSA podzielił stanowisko zaprezentowane w skardze kasacyjnej A Spółka z o.o. z siedzibą w W., że w przypadku braku przesłanek do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia organ administracji wydaje decyzję umarzającą postępowanie a nie odmawia wydania decyzji.

Prezydent Miasta [...], uwzględniając stanowisko WSA w Rzeszowie, po uzupełnieniu materiału dowodowego o szczegółowe ustalenia parametrów planowanej inwestycji decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa stacji bazowej telefonii UMTS [...]", lokalizowanej na działkach nr ewid.: 6/1 i 6/2 obręb 216 R. – S. przy ul. [...].

Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Stowarzyszenie [...] oraz A Sp. z o.o. z siedzibą w W.

Stowarzyszenie [...] wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzji zarzuciło naruszenie:

-art. 7-9 k.p.a. oraz art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 74 ust. 1 Konstytucji poprzez dokonanie wadliwych i niepełnych własnych ustaleń faktycznych i prawnych, nieuwzględnienie kumulacji pól elektromagnetycznych w środowisku i pominięcie opisu w języku niespecjalistycznym. Nieokreślenie rozumienia pojęć: wzdłuż głównej wiązki promieniowania, oś, jako linia poprowadzona wzdłuż głównej wiązki z określeniem jej położenia, miejsca dostępne dla ludności;

- rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko /Dz.U. 2004.257.2573/ poprzez nieustalenie w którym miejscu głównej wiązki promieniowania wyznaczono oś, niezbadano faktycznej odległości miejsc dostępnych dla ludności leżących wzdłuż głównej wiązki promieniowania.

Natomiast A Sp. z o.o. z/s/ w W - zastępowane przez pełnomocnika D. B. wniosło o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a.

Dodatkowo zarzuciło naruszenie:

- art. 105 § 1 k.p.a., poprzez przyjęcie, że w wyniku kwalifikacji, że planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko należy wydać decyzję odmawiającą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, wskazując na brak podstawy do jej wydania, a nie decyzję umarzającą postępowanie;

- art. 46 ust. 1 pkt 1 Poś, poprzez zastosowanie w sytuacji, gdy planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do mogących znacząco oddziaływać na środowisko;

- art. 46a ust. 1 Poś w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie i nieumorzenie postępowania pomimo cofnięcia wniosku przez A;

- art. 153, art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 28 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 916/09.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości.

W motywach rozstrzygnięcia Kolegium podniosło, że wniesienie odwołania nakłada na organ odwoławczy obowiązek ponownego i wszechstronnego zbadania całej sprawy i analizy prowadzonego przez organ I instancji postępowania. Kolegium podzieliło zarzut A Sp. z o.o. o naruszeniu art. 46a ust. 1 Poś w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie i nieumorzenie postępowania pomimo cofnięcia wniosku. Organ podał, że w aktach sprawy zalega pismo pełnomocnika spółki z dnia [...] lutego 2010r., znak: [...] o wycofaniu wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zdaniem Kolegium sprawa, której rozstrzygnięcie wymaga wniosku strony nie może toczyć się w sytuacji, gdy strona korzystając z przysługującego jej prawa do dysponowania wnioskiem, oświadczy, że wniosek cofa. Oświadczenie to nie podlega kontroli organu administracji. Konsekwencją powyższego jest konieczność umorzenia postępowania, bowiem bez istnienia wniosku postępowanie nie może się toczyć. Niezależnie od powyższego SKO wskazało, że zaistniała druga przesłanka umorzenia wynikająca z ustalenia braku obowiązku uzyskania decyzji określonej art. 46 ust. 1 pkt 1 Poś. Zaskarżoną decyzję wydano po wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 13 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 664/08 oraz wyroku NSA z dnia 28 maja 2010r. sygn. akt II OSK 916/09. Zatem mając na uwadze art. 153 w zw. z art. 193 P.p.s.a. ocena prawa i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w ww. orzeczeniach sądów wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Wykonując zalecenia Sądu organ I instancji uzupełnił materiał dowodowy o szczegółowe ustalenia parametrów planowanej inwestycji celem stwierdzenia obowiązku uzyskania decyzji określonej w art. 46 ust. 1 pkt 1 Poś. Ustalono, że przedsięwzięcie nie spełnia warunków kwalifikacji, a mianowicie dla anten o maksymalnym EIRP wynoszącym 630,9W, w odległości do 40 m od środka elektrycznego anten, wzdłuż osi głównych wiązek ich promieniowania, nie występują miejsca dostępne dla ludności. Potwierdza to część opisowa, jak i graficzna kwalifikacji przedmiotowej inwestycji. Z rysunków przedstawiających anteny stacji bazowej w rzucie pionowym i poziomym wynika, że dla anteny UMTS w sektorach A (azymut 120 O) i B (azymut 240 U) w odległości do 40m od środka elektrycznego anteny wzdłuż osi głównej wiązki jej promieniowania nie ma żadnego budynku, w sektorze C (azymut 350 O) znajduje się budynek garażowy o wysokości 3,5m. Minimalna odległość od osi głównej wiązki promieniowania anten UMTS do dachu budynku wynosić będzie 8,4m. Z analizy wynika również, że pola elektromagnetyczne o gęstościach przekraczający dopuszczalne wartości, określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów /Dz.U z 2003r. Nr 192, poz. 1883/ występowały będą wyłącznie w wolnej przestrzeni, na wysokościach niedostępnych dla ludzi. Kolegium wskazało również na informację zawartą w piśmie Wydziału Architektury z dnia [...].12.2010 r. o wydanej w dniu [...].10.2008r. decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego planowanego przedsięwzięcia oraz na przeprowadzone w dniu [...].01.2011r. oględziny, w trakcie których stwierdzono, że na dachu budynku usługowo-handlowego znajdują się anteny stacji bazowej. Wskazało także na pismo Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...].05.2011 r., znak: [...], w którym poinformowano o udzieleniu z dniem [...] stycznia 2008r. ([...]) pozwolenia radiowego na używanie radiowych urządzeń nadawczo-odbiorczych pracujących w stacjach bazowych telefonii ruchomej według standardu telekomunikacyjnego ETSI/UMTS w paśmie 2 GHz.

Kolegium uznało zatem, że wobec braku przesłanek do wydania decyzji o środowiskowych - uwarunkowaniach zgody' na realizacje przedsięwzięcia organ I instancji winien wydać decyzję umarzającą postępowanie- Treść rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji (o odmowie wydania decyzji) odbiega od wskazań zawartych w wyroku NSA z dnia 28 maja 2010 r. W tym zakresie za zasadny uznało zarzut A Sp. z o. o. o naruszeniu art. 153 w zw. z art. 193 P.p.s.a. Powyższe spowodowało, że zaskarżoną decyzję należało uchylić, a postępowanie pierwszoinstancyjne umorzyć.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyło Stowarzyszenie [...] i wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciło:

- naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 1 Konstytucji poprzez dokonanie wadliwych i niepełnych ustaleń;

- naruszenie rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko;

- art. 8 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji poprzez nieustosunkowanie się do zarzutów odwołania.

W uzasadnieniu strona skarżąca podtrzymała argumentację zawartą w odwołaniu i zakwestionowała stanowisko Kolegium.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje, postanowienia i akty lub czynności zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga podlega uwzględnieniu.

Na wstępie wskazać należy, że zaskarżone rozstrzygniecie wydane zostało przez organ II instancji w oparciu o treść art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z bezprzedmiotowością postępowania określoną w art. 105 § 1 k.p.a. Ten ostatni przepis stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzje o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Treść tego przepisu wskazuje, że przesłanką umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jest bezprzedmiotowość postępowania "z jakiejkolwiek przyczyny"..., a więc z każdej przyczyny powodującej brak jednego z elementów materialnego stosunku prawnego w odniesieniu do jego strony podmiotowej lub przedmiotowej /B. Adamiak, J. Borkowski, Polskie postępowanie administracyjne PWN W-wa 1993, s. 163/. W piśmiennictwie dzieli się przyczyny bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego na przedmiotowe i podmiotowe przy czym te ostatnie znajdują zastosowanie jedynie wówczas, gdy strona utraciła swój status określony art. 28 k.p.a., a więc w niniejszej sprawie ta przesłanka nie wystąpiła. Przedmiotowe zaś przesłanki bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym i stanowiskiem doktryny, zachodzą wówczas, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania /wyrok SN z dnia 9 listopada 1995 r., III ARN 50/95 - OSNAPiUS nr 11/96, poz. 150, wyrok SN z dnia 20 stycznia 2001 r. m SK 20/10 lex nr 794506/. Istotę sprawy administracyjnej określa art. 1 pkt. 1 i 2 k.p.a. warunkując jej byt od działania właściwego organu uprawnionego do wydania decyzji, której adresatem jest konkretna strona, w oparciu o przepisy materialne, w sprawie indywidualnej. Brak któregokolwiek z wyżej wymienionych konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej skutkuje tym, że sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej, a to zaś - obliguje organ prowadzący to postępowanie do wydania decyzji umarzającej postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu, wbrew stanowisku organu, cofnięcie wniosku inwestora z dnia [...] stycznia 2008 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia p.n. Budowa stacji telefonii UMTS [...] pismem z dnia [...] lutego 2010 r. nie powoduje, że sprawa utraciła charakter sprawy administracyjnej obligując organ do zastosowania przepisu art. 105 § 1 k.p.a. Oczywistym jest, że strona może cofnąć wniosek wszczynający postępowanie administracyjne nie będąc zainteresowana kontynuacją postępowania i uzyskaniem merytorycznego rozstrzygnięcia w drodze decyzji, lecz ta odmiana umorzenia postępowania administracyjnego /fakultatywna/ uregulowana jest art. 105 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony, oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. W rozpoznawanej sprawie, z akt sprawy wynika, że inwestor, przywołanym wyżej pismem z dnia [...] lutego 2010 r. cofnął wniosek o wydanie decyzji. W odwołaniu zaś , złożonym od decyzji organu I instancji, akcentując złożony przez siebie w/w wniosek, inwestor zarzucił naruszenie przepisu art. 105 § 1 k.p.a. polegające na nieumorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie. W tym stanie rzeczy, orzekający w sprawie organ winien po otrzymaniu przywołanego wyżej wniosku z dnia [...] lutego 2010 r., w oparciu o treść art. 105 § 2 k.p.a. dokonać pozostałych ustaleń wskazanych tym przepisem jakimi są; brak sprzeciwu innych stron postępowania, do których organ musi się zwrócić o zajęcie wyraźnego stanowiska oraz zbadania, czy umorzenie postępowania nie naruszy interesu społecznego /tak wyrok NSA z dnia 21 lutego 2007 r. II OSK 377/06 lex nr 337479, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 30 listopada 2007 r., I SA/Gd 523/07, lex 493884/. Należy zwrócić uwagę, że w rozpoznawanej sprawie występują liczne strony, a wśród nich, między innymi Stowarzyszenie [...] z/s w R.

Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r., [...] Prezydent Miasta Rzeszowa, działając na podstawie art. 31 § 1 pkt.2 i § 2 k.p.a. oraz art. 32 ust. 1 pkt 1 i art. 33 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska /Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm./ dopuścił do udziału w sprawie na prawach strony , zgodnie z żądaniem, Stowarzyszenie [...] z/s w R. Stowarzyszenie korzystając ze statusu strony bierze czynny udział w sprawie, w tym również składając środki zaskarżania.

Powyższa konstatacja nie narusza zaleceń dokonanych w sprawie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2010 r. sygn. akt IIOSK 916/09, którym oddalono skargi kasacyjne od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 664/08 . Zgodnie bowiem z treścią art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd związany jest wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie zaś do treści art. 153 powołanej wyżej ustawy, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie /W. Siedlecki, System prawa procesowego cywilnego, Zaskarżanie orzeczeń sadowych, Ossolineum 1986, s. 318/. Wskazania zaś co do dalszego postępowania stanowią konsekwencje oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownie prowadzonego postępowania nie narzucając sposobu rozstrzygnięcia sprawy. W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe, nie obejmując natomiast ocen dotyczących stanu faktycznego sprawy /tak J. P. Tarno, Postępowanie przed sądami administracyjnymi, s. 268, T. Ereciński, Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Wyd. prawnicze, W-wa 1989, s. 828/.

Mając na uwadze naprowadzone wyżej uwagi należy przyjąć, że dokonując w rozpoznawanej sprawie ustaleń stosownie do oceny prawnej jak i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w przywołanych wyżej wyrokach organ jest jednak zobligowany istotną zmianą stanu faktycznego w sprawie, jaką jest niewątpliwie cofnięcie wniosku inicjującego postępowanie administracyjne.

Mając na uwadze powyższe, organ prowadzący ponownie postępowanie, rozpozna wniosek z dnia [...] lutego 2010 r. mając na uwadze przesłanki określone w art. 105 § 2 k.p.a. dokonując ustaleń w zakresie wymienionych tym przepisem przesłanek.

Z przyczyn wyżej naprowadzonych, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit a i c, art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.