Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1062/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3 par. 2, art. 133 par. 1, art. 141 par. 4< art. 174, art. 183
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 122, art. 187 par. 1-2, art. 197 par. 1, art. 200 par. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 7 ust. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Krzymień (sprawozdawca), Sędzia NSA Krystyna Nowak, Sędzia del. WSA Małgorzata Długosz – Szyjko, Protokolant Magdalena Gródecka, po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Krzysztofa O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 marca 2006 r., sygn. akt I SA/Gl 539/05 w sprawie ze skargi Krzysztofa O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 5 stycznia 2005 r., (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, I SA/Gl 539/05, oddalił skargę Krzysztofa O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 5 stycznia 2005 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. Jak wskazano w uzasadnieniu powyższego wyroku, Skarżący prowadzący przedsiębiorstwo o statusie zakładu pracy chronionej wynajął posiadaną nieruchomość /hotel "T."/ Fundacji "A." w K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, iż zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. 2002 nr 9 poz. 84 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r., od podatku od nieruchomości zwolnione są zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej - w zakresie przedmiotów opodatkowania zgłoszonych wojewodzie, jeżeli zgłoszenie zostało potwierdzone decyzją w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej lub zaświadczeniem - zajętych na prowadzenie tego zakładu, z wyjątkiem przedmiotów opodatkowania znajdujących się w posiadaniu zależnym podmiotów nie będących prowadzącymi zakłady pracy chronionej. Zdaniem Kolegium związek pomiędzy zakładem a nieruchomością wyrażający się prawnym warunkiem zwolnienia podatkowego, "w stosunku do tego zakładu", zostaje zerwany, gdy nieruchomość zostanie udostępniona innym podmiotom, nie posiadającym statusu zakładu pracy chronionej. Wobec odmowy udzielenia informacji przez Stronę co do powierzchni wynajmowanej, dane te ustalono w oparciu o umowę najmu oraz opinię biegłego powołanego przez Burmistrza Miasta U. Organy podatkowe uznały, iż cała nieruchomość, za wyjątkiem gruntu, pomieszczeń mieszkalnych, wiaty i boiska w okresie od stycznia do kwietnia 2004 r. podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Oddalając skargę Sąd I instancji podkreślił, powołując się na brzmienie art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, iż użyte w tym przepisie słowa "za wyjątkiem" w sposób nie budzący wątpliwości formułuje zasadę, że nieruchomości stanowiącego własność prowadzącego zakład pracy chronionej wyłączone są ze zwolnienia z tytułu podatku od nieruchomości w przypadku, gdy zostaną udostępnione innemu podmiotowi nie będącemu zakładem pracy chronionej na zasadzie posiadania zależnego. Wynajem jest formą posiadania zależnego, co wynika wprost z art. 336 kodeksu cywilnego, a więc, zdaniem Sądu I instancji, organy podatkowe zasadnie uznały, iż budynek Hotelu "T." podlegał opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyż stan faktyczny stwierdzony w sprawie wypełnia dyspozycję art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w tej jego części, która wyłącza zwolnienie w odniesieniu do nieruchomości oddanych w posiadania zależne podmiotowi nie spełniającemu statusu zakładu pracy chronionej. Sąd nie podzielił również poglądu skargi, w którym zakwestionowano uprawnienia powołanego biegłego do dokonania pomiarów pomieszczeń i określenia ich powierzchni. Zgodnie bowiem z art. 197 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, w przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać biegłego w celu wydania opinii o faktach. Faktami, które wymagały wyjaśnienia w rozpatrywanej sprawie, było określenie powierzchni użytkowej Hotelu "T." oraz powierzchni pomieszczeń wynajmowanych. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podkreślono, iż Ordynacja podatkowa nie uzależnia powołania biegłego od legitymowania się przez powołanego szczególnymi formalnymi wymogami /np. wpisem na listę biegłych/. Jedynym warunkiem pozytywnym - w ocenie Sądu - jest posiadanie wiedzy specjalistycznej. W rozpatrywanej sprawie organ na biegłego powołał inspektora nadzoru budowlanego posiadającego wiedzę specjalistyczną wystarczającą do dokonania pomiarów pomieszczeń i określenia ich powierzchni użytkowej. Sąd zauważył również, iż pismem z dnia 16 sierpnia 2004 r. poinformowano stronę i jej pełnomocnika o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie ustalającej wysokość podatku od nieruchomości dla Hotelu "T." za 2004 r., materiał ten był zupełny, a jego ocena została dokonana zgodnie z zasadą określoną w art. 191 Ordynacji podatkowej.

Od powyższego wyroku Strona wniosła skargę kasacyjną żądając jego uchylenia. Zdaniem Skarżącego, Sąd I instancji naruszył:

- art. 1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269/ - cytowanej dalej w skrócie "p.u.s.a.", art. 3 par. 2, art. 141 par. 4 i art. 133 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ - cytowanej dalej w skrócie "p.p.s.a." w zw. z art. 187 par. 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez błędne i niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym przedstawienie stanu sprawy, a w szczególności przyjęcie powierzchni wynajmowanej na podstawie opinii biegłego uzyskanej w postępowaniu dotyczącym 2002 r. i dotyczącej jedynie tego roku, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy

- art. 1 par. 1 i 2 p.u.s.a. i art. 3 par. 2 oraz art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 par. 1 i 2 oraz art. 197 par. 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji wydanej w oparciu o opinię biegłego, która dotyczyła innego roku podatkowego, nie została dopuszczona jako dowód w postępowaniu dotyczącym 2004 r. w sposób określony w art. 187 par. 1 Ordynacji podatkowej, a w postępowaniu, w którym została wydana, nastąpiło to z naruszeniem przepisów art. 187 par. 2 w zw. z art. 197 par. 1, gdyż w postanowieniu o powołaniu biegłego nie wskazano ani specjalności biegłego, ani też osoby, która została powołana jako biegły, zaś treść opinii wykracza poza przedmiot i zakres opinii wynikającej z postanowienia o powołaniu biegłego, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy,

- art. 1 par. 1 i 2 p.u.s.a i art. 3 par. 2 p.p.s.a. poprzez dokonanie wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji administracyjnej z pominięciem błędów proceduralnych organów podatkowych, polegających na naruszeniu art. 123 par. 1 i 200 par. 1 Ordynacji podatkowej, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a polegających na niezapewnieniu Skarżącemu prawa do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu podatkowym.

Uzasadniając powyższe zarzuty, Skarżący wskazał, iż wykorzystana w niniejszej sprawie opinia rozstała sporządzona w postępowaniu podatkowym dotyczącym 2002 r., a więc stan faktyczny sprawy ustalony został w oparciu o materiał dowodowy innej sprawy, a większość zgromadzonych w aktach administracyjnych "dokumentów" nie została zebrana w postępowaniu dotyczącym 2004 r. Są to bowiem jedynie kopie dokumentów, które nie zostały dołączone do akt w sposób zgodny z art. 187 Ordynacji podatkowej. Jak podkreślił autor skargi kasacyjnej, o ile zakres opinii określony w postanowieniu Burmistrza Miasta U. z dnia 9 marca 2004 r. /"określenie wielkości powierzchni użytkowej wszystkich zabudowań Hotelu T."/, mieści się w kompetencjach autora opinii - inspektora nadzoru budowlanego - o tyle określenie, i to bez wglądu do zawartych umów, jaka powierzchnia przypada właścicielowi nieruchomości a jaka najemcy, kompetencje te przekracza. Skoro więc organy podatkowe wbrew obowiązkowi określonemu w art. 122 i 187 par. 1 Ordynacji podatkowej nie wyjaśniły dokładnie stanu faktycznego sprawy, gdyż nie ustaliły powierzchni wynajmowanej w 2004 r. przez Skarżącego, to w świetle art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. zaskarżoną decyzję Sąd I instancji zobowiązany był uchylić. Wskazane wyżej uwagi przesądzają również, w ocenie Strony, o naruszeniu w zaskarżonym wyroku art. 3 ust. 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 par. 2 p.p.s.a. poprzez wadliwe skontrolowanie zaskarżonej decyzji i jej nie uchylenie, pomimo naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wykroczenie przez biegłego poza ustanowiony zakres spowodowało również naruszenie prawa strony do udziału w postępowaniu. Na podstawie bowiem treści postanowienia organu podatkowego o określeniu powierzchni użytkowej hotelu "T." Skarżący zrezygnował z udziału w czynnościach procesowych, a w sporządzonej następnie opinii biegły zajął również stanowisko w kwestii powierzchni wynajmowanej. Ponadto, organ podatkowy nie wyznaczył Skarżącemu terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym w trybie art. 200 par. 1 Ordynacji podatkowej. Powyższe uchybienia - w ocenie Strony - stanowią o naruszeniu zaskarżonym wyrokiem art. 1 par. 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 123 par. 1 i art. 200 par. 1 Ordynacji podatkowej.

Uzasadnienie zarzutów wobec zaskarżonego wyroku pełnomocnik skarżącego przedstawił dodatkowo w piśmie z dnia 15 stycznia 2007 r. wskazując między innymi na naruszenie przez Sąd I instancji art. 141 par. 4 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ - cytowanej dalej w skrócie "p.p.s.a." - Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej zakreślonymi przez jej autora, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z tego też względu przytoczenie podstaw kasacyjnych musi być precyzyjne, Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów /por. wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2004 r., FSK 20/04; wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2004 r., FSK 148/04; wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2004 r., FSK 13/04 - ONSAiWSA 2004 nr 1 poz. 15; wyrok NSA z dnia 19 maja 2004 r., FSK 86/04 - ONSAiWSA 2004 nr 2 poz. 37/. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają między innymi wskazane w niej podstawy. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy czym adresatem zarzutu naruszenia prawa, zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania, może być tylko Sąd I instancji /por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2004 r., FSK 80/04 - ONSAiWSA 2004 nr 1 poz. 12/.

Pełnomocnik Skarżącego jako zarzuty wobec zaskarżonego wyroku powołał przepisy prawa procesowego, a więc oparł skargę kasacyjną na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Należy jednakże pamiętać, że nie każde naruszenie przepisów postępowania sądowego może stanowić skuteczny zarzut kasacyjny, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest zatem wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów nie doszło, wyrok sądu I instancji byłby inny.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji naruszył art. 1 par. 1 i 2 p.u.s.a. i art. 3 par. 2 p.p.s.a. poprzez - jak wynika z petitum skargi - dokonanie wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji administracyjnej z pominięciem błędów proceduralnych organów podatkowych mających istotny wpływ na wynik sprawy. Tak sformułowany zarzut nie pozwala na skuteczne skontrolowanie wyroku z dnia 6 marca 2006 r. w zakresie żądanym przez autora skargi kasacyjnej. Są to bowiem przepisy o charakterze ogólnym: jeden - ustrojowym, drugi - kompetencyjnym. Zgodnie z art. 1 par. 1 p.u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest, jak wskazuje par. 2 powołanego przepisu, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 3 par. 2 p.p.s.a. wskazuje natomiast w sprawach jakich skarg orzekają sądy administracyjne, m.in. - jak wynika z par. 2 pkt 1 powołanego przepisu - w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W niniejszej sprawie sąd wojewódzki cytowanych przepisów nie naruszył, bowiem kontrolował zgodność z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. Zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 1 par. 1 p.u.s.a. i art. 3 par. 2 p.p.s.a. bez powiązania ich z innymi konkretnymi przepisami uznać zatem należy za nieuzasadniony.

Ponadto, w ocenie Skarżącego, wyrok z dnia 6 marca 2006 r. narusza art. 141 par. 4 p.p.s.a. poprzez błędne przedstawienie stanu sprawy niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym. Tak sformułowanego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnić nie może. Powołany przepis wskazuje bowiem jakie obowiązkowe elementy składowe powinno zawierać uzasadnienie orzeczenia sądowego tj.: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis ten nie służy jednak, wbrew intencji autora niniejszej skargi kasacyjnej, do podważania ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzekania /por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2006 r., II FSK 867/05 - nie publ./. Obowiązku Sądu należytego uzasadnienia wyroku wynikającego z powołanego art. 141 par. 4 p.p.s.a. nie należy utożsamiać z normą prawną nakazującą prawidłowo, wszechstronnie wyjaśnić sprawę i przyjąć stan faktyczny zgodny z rzeczywistością /por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2006 r., II FSK 1262/05 - nie publ./.

Za niezasadny uznać należy również zarzut naruszenia w zaskarżonym wyroku art. 133 par. 1 p.p.s.a. W ocenie autora skargi kasacyjnej Sąd przepis ten naruszył, poprzez błędne i niezgodne ze stanem rzeczywistym przedstawienie stanu sprawy, a w szczególności przyjęcie na podstawie opinii biegłego przeprowadzonej w postępowaniu dotyczącym innego roku podatkowego /2002/, iż Skarżący w 2004 r. wynajmował 4.291,76 m2 powierzchni hotelu. Art. 133 par. 1 p.p.s.a. stanowi, że Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Dalsza treść cytowanego przepisu dotyczy okoliczności, które w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły /t.j. nieprzekazanie skargi sądowi w terminie, wydanie wyroku na posiedzeniu niejawnym/. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach. Omawiany przepis zostałby więc naruszony, gdyby np. sąd przesłuchał świadków albo strony. Innym przykładem naruszenia tego przepisu mogłoby być przyjęcie jakiegoś faktu nieznajdującego żadnego odzwierciedlenia w aktach sprawy /por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2005 r., FSK 1381/04 - ONSAiWSA 2006 nr 1 poz. 14/. Zarzut ten należy uznać za bezzasadny, bowiem z akt sprawy wynika w jaki sposób ustalono wielkość wynajmowanych powierzchni, a Skarżący nie wykazał, by w 2004 r. powierzchnia wynajmowanej nieruchomości była inna niż wynikająca z zaakceptowanych przez Sąd I instancji ustaleń organu podatkowego. Nie wskazał, by zmieniono umowę najmu z 9.12.2002 r. i że w 2004 r. powierzchnia wynajęta Fundacji "A." była inna niż w 2002 r. Nie wykazał zatem, by Sąd zaakceptował braki w ustaleniach faktycznych, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W skardze kasacyjnej zawarto również zarzut naruszenia art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w zw. z art. 122 i 187 par. 1 i 2 oraz 197 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo niewyjaśnienia przez organ istotnych dla sprawy okoliczności, a w szczególności kwestii wielkości wynajmowanych przez Skarżącego w 2004 r. powierzchni.

Przy najbardziej liberalnej i jednocześnie zgodnej z art. 183 p.p.s.a. interpretacji powołanej podstawy kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny może badać, czy Sąd I instancji właściwie ocenił zastosowanie przez organy podatkowe art. 122 i 187 par. 1 Ordynacji podatkowej. Podkreślić należy, iż kontrola ta ogranicza się do okoliczności podniesionych w skardze kasacyjnej. Zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, natomiast w myśl art. 187 par. 1 powołanej ustawy organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W ocenie Skarżącego w sprawie naruszono cytowane zasady postępowania podatkowego, bowiem "organy podatkowe nie wyjaśniły dokładnie stanu faktycznego sprawy - nie ustaliły powierzchni wynajmowanej w 2004 r.". Z akt sprawy wynika, iż Skarżący od momentu wszczęcia postępowania nie współpracował w tym zakresie z organami podatkowymi, m.in. nie chciał ujawnić danych dotyczących powierzchni wynajmowanych w 2004 r. Organy podatkowe ustaliły więc powyższe okoliczności z urzędu: na podstawie uzyskanych z Urzędu Skarbowego w C. kopii umów najmu oraz - wobec niejasnych treści owych umów - na podstawie opinii biegłego. Skarżący nie podejmując prób współpracy z organami podatkowymi, nie zdołał powyższych okoliczności skutecznie podważyć. Na obecnym etapie postępowania podkreślić należy, iż w świetle art. 172 pkt 2 p.p.s.a. podstawą uchylenia zaskarżonego orzeczenia sądowego, a w świetle art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. podstawą uchylenia decyzji administracyjnej, jest tylko takie naruszenie przepisów postępowania, które "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". W niniejszej sprawie skarga kasacyjna argumentacji w tym zakresie nie zawiera. Obowiązkiem jej autora było wykazanie, iż zaakceptowane przez sąd wojewódzki ustalenia organów podatkowych były niewłaściwe, a proporcje pomiędzy powierzchnią zajmowaną przez Skarżącego a powierzchnią wynajmowaną fundacji były inne niż to ustaliły organy podatkowe. Negatywnie w tym zakresie należy również ocenić bierność Skarżącego w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego i odmowę wskazania przez niego, wobec powzięcia wiadomości o ustaleniach organów podatkowych, jakichkolwiek konkretnych dowodów obrazujących rzeczywistą powierzchnię wynajmowaną w 2004 r.

Niezasadny jest także zarzut dokonanie wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji z powodu pominięcia błędów postępowania podatkowego polegających na naruszeniu art. 123 par. 1 i art. 200 Ordynacji podatkowej i niezapewnieniu Skarżącemu prawa do czynnego udziału w sprawie. Niezastosowanie w danej sprawie trybu określonego w art. 200 par. 1 Ordynacji podatkowej, nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że istnieje wymieniona w art. 240 par. 1 pkt 4 powołanej ustawy podstawa wznowienia postępowania. Naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 par. 1 Ordynacji podatkowej - jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., ale jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /por. uchwała NSA Warszawa, FPS 6/04 - ONSAiWSA 2005 nr 4 poz. 66/. Uznanie przez Sąd I instancji, iż zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem uprawnień strony, do czynnego udziału w postępowaniu skutkujących koniecznością jej uchylenia nie stanowi o wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji, jeżeli w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wykazano, iż wbrew uznaniu sądu wojewódzkiego mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec wykazania, iż zarzuty powołane w skardze kasacyjnej okazały się bezzasadne, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.