Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 1035/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1 pkt 34, art 9 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 851
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity
article: art 16 ust. 1, art 12
journal: Dz.U. 2007 nr 42 poz 274
law: Ustawa z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych - tekst jednolity.
article: par. 3 ust. 1 2, par. 5 ust. 1 i 5
journal: Dz.U. 2008 nr 232 poz 1548
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie  zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska / spr./ Sędziowie WSA Jarosław Szaro WSA Kazimierz Włoch Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2015r. sprawy ze skargi spółki "A" w M. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącej spółki "A" w M. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I SA/Rz 1035/15

Uzasadnienie

A. Sp. z o.o. z siedzibą w M. (dalej: spółka/skarżąca) w dniu 13 kwietnia 2015r. zwróciła się do Ministra Finansów o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, przedstawiając następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą na terenie specjalnej strefy ekonomicznej (dalej: SSE) na podstawie trzech zezwoleń:

1. Zezwolenia z 1 kwietnia 1997 r. zmienionego decyzją Ministra Gospodarki z 25 lutego 2004 r. (dalej: "Zezwolenie I"), obejmującego działalność w zakresie produkcji m.in.:

- wyrobów drewnianych,

- wyrobów chemicznych,

- wyrobów z tworzyw sztucznych,

- a także prowadzenie prac badawczo-rozwojowych.

2. Zezwolenia z 21 stycznia 2010 r. (dalej: "Zezwolenie II") obejmującego działalność w zakresie świadczenia usług księgowych m.in.:

- audytu finansowego,

- zestawiania sprawozdań i bilansów finansowych,

- księgowości,

- pozostałych usług rachunkowo-księgowych.

3. Zezwolenie z 11 czerwca 2014 r. (dalej: "Zezwolenie III") obejmującego działalność w zakresie produkcji m.in.:

- wyrobów drewnianych,

- wyrobów chemicznych,

- wyrobów z tworzyw sztucznych,

- a także prowadzenia prac badawczo-rozwojowych.

Wielkość przysługującej spółce pomocy publicznej w formie m.in. zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych jest kalkulowana z uwzględnieniem maksymalnej intensywności pomocy określonej dla danego obszaru oraz wysokości kosztów inwestycji (wydatków) kwalifikujących się do objęcia pomocą. Wysokość przysługującej spółce pomocy publicznej w formie zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych obliczana jest w oparciu o odpowiednie przepisy regulujące funkcjonowanie specjalnych stref ekonomicznych, w tym ustawę z 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz.U. 2015, pozycja 282) - dalej: "usse", rozporządzenie Rady Ministrów z 14 września 2004r. w sprawie mieleckiej specjalnej strefy ekonomicznej, a także rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2015r., poz. 465) – dalej: rozporządzenie z 2008r. (łącznie rozporządzenia powoływane dalej jako: rozporządzenia strefowe).

Zezwolenie I wskazuje 6 października 2015r jako datę obowiązywania tego zezwolenia. Zezwolenia II i III zostały wydane bez określenia terminu ważności, dlatego obowiązują do końca czasu, na który została ustanowiona SSE, czyli do 2026r.

W 2009r. spółka uzyskała interpretację Ministra Finansów (znak: IBPBI/2/423-596/09/AM), zgodnie z którą w celu obliczenia limitu pomocy publicznej spółka może kumulować (sumować) limity przysługujące jej na podstawie Zezwolenia I oraz Zezwolenia II bez konieczności rozdzielania przychodów i kosztów działalności wykonywanej na postawie tych zezwoleń. Do daty wygaśnięcia Zezwolenia I spółka nie wykorzysta skumulowanego limitu pomocy publicznej przysługującego jej na podstawie zezwolenia I i II. Spółka przewiduje, że nie wykorzysta nawet limitu pomocy publicznej przysługującego jej na podstawie Zezwolenia I.

W związku z przedstawionym stanem faktycznym wnioskodawca zapytał, czy po 6 października 2015 r. spółka będzie mogła nadal korzystać z limitu pomocy publicznej określonego w Zezwoleniu II, tj. czy będzie uprawniona do sumowania limitu pomocy publicznej wynikającej z Zezwoleń II i III, i odnoszenia go do dochodu z całej swojej działalności wykonywanej na podstawie zezwoleń bez konieczności rozdzielania przychodów i kosztów działalności wykonywanej na podstawie Zezwolenia II oraz Zezwolenia III?

Zdaniem wnioskodawcy w opisanych okolicznościach spółka będzie uprawniona do korzystania z limitu wynikającego z Zezwolenia II oraz sumowania limitu pomocy publicznej wynikającego z Zezwoleń II i III, i odnoszenia go do dochodu z całej swojej działalności wykonywanej na podstawie zezwoleń. Spółka przytoczyła treść art. 16 ust. 1 i art. 12 usse, art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity Dz.U. 2014 r., poz. 851 ze zm.- dalej: updop) oraz przepisy rozporządzeń strefowych i stwierdziła, że z treści powyższych uregulowań nie wynikają żadne ograniczenia, co do sumowania limitów pomocy publicznej, w szczególności aby zwolnienie z podatku dochodowego miało być kalkulowane odrębnie od dochodów uzyskiwanych na podstawie kilku zezwoleń.

W posiadanej przez spółkę interpretacji Minister Finansów przyznał, że spółka korzystająca z kilku zezwoleń uprawniona jest do równoczesnego korzystania ze zwolnienia podatkowego będącego sumą kilku limitów pomocy publicznej. Stanowisko takie Minister wyrażał również w licznych interpretacjach przepisów prawa podatkowego, których przykłady spółka powołała we wniosku. Powyższa interpretacja potwierdzała prawidłowość długoletniej praktyki spółki w tym zakresie. Według niej, jedyną różnicą w mechanizmie obliczania limitu pomocy publicznej będzie "zastąpienie" Zezwolenia I Zezwoleniem III, a zatem spółka stoi na stanowisku, że sumowanie limitów tych zezwoleń w dalszym ciągu będzie zgodne z otrzymaną interpretacją. Dodatkowo spółka wskazała, że powołane wyżej regulacje nie wymagają wyodrębnienia wyniku podatkowego dla działalności gospodarczej prowadzonej w oparciu o każde z posiadanych zezwoleń. Podatnik prowadzący działalność gospodarczą na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, nie ma obowiązku odrębnego dla każdego zezwolenia monitorowania poziomu wykorzystywania dostępnej w jego ramach pomocy publicznej. Powołane przepisy nie nakładają także na podatnika obowiązku prowadzenia specjalnego rodzaju ewidencji rachunkowej dla dochodu uzyskanego z działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej prowadzonej na podstawie zezwoleń.

W interpretacji indywidualnej z dnia [...] lipca 2015r. nr [...] Minister Finansów uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. W ocenie organu, zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej wydawane jest na wykonywanie ściśle określonej działalności na terenie konkretnej specjalnej strefy ekonomicznej. Zwolnienie ma bowiem charakter przedmiotowy i odnosi się do dochodów uzyskanych z określonego źródła - działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem, że działalność jest prowadzona w określonym miejscu i na podstawie zezwolenia, a więc w jego ramach, w granicach zakreślonych przedmiotem działalności gospodarczej ujętym w zezwoleniu. Z przepisów usse oraz rozporządzenia strefowego wynika, że w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, dla każdej działalności wydawane jest odrębne zezwolenie, na podstawie którego:

- przedsiębiorca może prowadzić określoną działalność na terenie tej strefy,

- dochody uzyskiwane przez niego z tej ściśle określonej działalności mogą korzystać ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym,

- ustalony jest limit intensywności pomocy publicznej tj. np. limit zwolnienia dochodów z opodatkowania dopuszczalny na terenie danego województwa, z którego korzystać może podatnik.

Oznacza to, że w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, przedsiębiorca powinien oceniać dopuszczalny limit korzystania z pomocy publicznej (w tym ze zwolnienia dochodu z opodatkowania) odrębnie w odniesieniu do każdego posiadanego zezwolenia. W takim przypadku nie jest zatem możliwe sumowanie pomocy publicznej wynikającej łącznie ze wszystkich posiadanych zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej i chronologiczne wykorzystywanie limitów wynikających z poszczególnych zezwoleń w odniesieniu do sumy dochodów uzyskanych z działalności prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. W konsekwencji, jeżeli przedsiębiorca będzie prowadzić działalność gospodarczą na terenie strefy, zobowiązany będzie do prowadzenia ewidencji spełniającej wymogi art.9 ust. 1 updop, czyli w sposób umożliwiający zapewnienie odrębnego ustalania osiągniętego dochodu lub poniesionej straty w odniesieniu do każdego z posiadanych zezwoleń. Prowadzenie jednej bądź kilku ewidencji dla wszystkich posiadanych zezwoleń prowadzić może bowiem w niektórych sytuacjach do innych rezultatów z punktu widzenia ustalania wysokości zobowiązania podatkowego. Przykładowo, jeżeli z jednej działalności zwolnionej prowadzonej na terenie strefy przedsiębiorca wygeneruje stratę, a z działalności prowadzonej na podstawie kolejnego zezwolenia osiągnie dochód, łączne rozliczenie tej działalności doprowadzi do określenia jednego wyniku, który nie będzie, bądź będzie w mniejszym zakresie konsumować dostępną pulę pomocy.

Odnosząc się do przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego Minister Finansów stwierdził, że skoro przedmiotem zezwolenia jest zawsze jedna inwestycja skonkretyzowana w toku procedury wydawania tego zezwolenia, zaś dopuszczalna pomoc publiczna powinna być ustalana odrębnie w ramach każdej inwestycji będącej przedmiotem odrębnego zezwolenia, spółka zobowiązana będzie do odrębnego ustalania osiągniętego dochodu lub poniesionej straty w odniesieniu do Zezwolenia II i III. Spółka powinna również określać limit dopuszczalnej pomocy publicznej (zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym) w odniesieniu do każdej działalności prowadzonej na terenie strefy, na którą uzyskała stosowne zezwolenie, z uwzględnieniem maksymalnej intensywności dopuszczalnej pomocy publicznej obowiązującej w województwie, na obszarze którego położona jest strefa, a nie łącznie dla sumy dochodów uzyskanych z każdej działalności prowadzonej na terenie strefy w granicach limitów wynikających z Zezwoleń II i III.

Odnosząc się do powołanych przez spółkę korzystnych dla niej interpretacji przepisów prawa podatkowego organ stwierdził, że podstawowym zadaniem organu interpretacyjnego jest wydawanie interpretacji prawidłowych, a nie utrwalających raz wyrażony pogląd, który może być zmieniony w trybie art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej. Fakt wydania we wcześniejszym okresie interpretacji indywidualnej odmiennej od poglądu zaprezentowanego w niniejszej interpretacji nie powoduje, że pogląd ten jest nieprawidłowy.

Po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa A. Sp. z o.o. siedzibą w M. wniosła skargę na powyższą interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, zarzucając błąd wykładni przepisów prawa materialnego tj. art. 17 ust. 1 pkt 34 w zw. z ust. 4 oraz w zw. z art. 9 ust. 1 updop, w zw. z art. 12 usse, w zw. z § 3 ust. 1 i 4 oraz § 5 ust. 1 i 5 rozporządzenia z 2008r. przez uznanie, że spółka powinna ustalać dopuszczalny limit korzystania z pomocy publicznej w postaci zwolnienia dochodów z opodatkowania odrębnie dla każdego posiadanego zezwolenia strefowego. Skarżąca zarzuciła też naruszenie przepisów postępowania t.j. art. 121 § 1 w zw. z art. 14 h Ordynacji podatkowej, przez podważenie zasady zaufania do organów podatkowych, gdyż w konsekwencji wydania skarżonej interpretacji Minister Finansów spowodował, że Spółka jest w posiadaniu dwóch sprzecznych ze sobą interpretacji indywidualnych, wydanych w tożsamych zdarzeniach przyszłych i dotyczących (w części) tego samego zezwolenia strefowego.

Z powyższych względów spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji.

W uzasadnieniu powtórzyła stanowisko zaprezentowane we wniosku o udzielenie interpretacji. W ocenie spółki, stanowisko Ministra Finansów wynika z błędnej wykładni przepisów strefowych i nieprawidłowego założenia, że dla każdego rodzaju działalności w strefie wydawane jest odrębne zezwolenie. Powyższe twierdzenie nie jest prawdziwe, o czym świadczy chociażby fakt, że Zezwolenia I i III, które uzyskała spółka, dotyczą tego samego rodzaju działalności, tj. głównie produkcji wyrobów drewnianych, chemicznych, z tworzyw sztucznych. Natomiast nowa inwestycja, o której mowa w rozporządzeniu strefowym, niekoniecznie polega na wytworzeniu lub nabyciu nowych środków trwałych, które są w stanie samodzielnie generować przychody. Może polegać również na modernizacji istniejących środków trwałych. W związku z powyższym, w niektórych przypadkach nie można określić przychodu uzyskanego z działalności prowadzonej na podstawie danego zezwolenia, dlatego że ten sam rodzaj działalności może być prowadzony na podstawie różnych zezwoleń posiadanych przez jednego przedsiębiorcę przy użyciu tych samych środków trwałych. Spółka zgadza się z Ministrem Finansów, że przepisy dotyczące zwolnień podatkowych powinny być interpretowane ściśle, zgodnie z ich wykładnią językową, jednakże żaden przepis, na który powołał się Minister Finansów, w swojej treści nie zawiera zasady kalkulowania wysokości zwolnienia podatkowego odrębnie dla każdego zezwolenia. Gdyby intencją ustawodawcy było kalkulowanie zwolnienia od dochodu z działalności na podstawie każdego zezwolenia, a nie dla dochodu z całej działalności strefowej, to odpowiednie regulacje powinny były znaleźć się przepisach.

Spółka stoi na stanowisku, że wbrew wykładni Ministra, powołane przepisy, w tym w szczególności art. 17 ust. 1 pkt 34 updop w zw. z ust. 4 tego artykułu oraz § 5 ust. 5 rozporządzenia z 2008r., nie nakazują wyodrębniania przychodów i kosztów (dochodu) z działalności prowadzonej w ramach każdego z posiadanych zezwoleń strefowych dla działalności na terenie tej samej specjalnej strefy ekonomicznej. Zgodnie z nimi, w celu zastosowania zwolnienia podatkowego, konieczne jest określenie dochodu uzyskanego w ramach całości działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE na podstawie zezwoleń. Minister Finansów nie wskazał też innych przepisów, z których wynikałby taki obowiązek.

Dodatkowo skarżąca podniosła, że przedmiotem wydanej interpretacji z 2009r., podobnie jak w przypadku skarżonej interpretacji, była kwestia dopuszczalności sumowania limitów pomocy publicznej przysługującej na potrzeby kalkulacji zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 updop. Od dnia uzyskania interpretacji z 2009r. do wystąpienia z wnioskiem, przepisy regulujące mechanizm korzystania ze zwolnienia nie uległy znaczącej nowelizacji, która modyfikowałaby sposób korzystania z przedmiotowego zwolnienia. Wydanie sprzecznych ze sobą interpretacji indywidualnych, w ocenie spółki, narusza jedną z fundamentalnych zasad prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.)

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd kontroluje zaskarżone rozstrzygnięcia w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Na podstawie art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz.270 ze zm.) - dalej: P.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego, a sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest zasadna.

Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest sposób rozliczania przychodów i kosztów z działalności wykonywanej w specjalnej strefie ekonomicznej na podstawie dwóch zezwoleń, w kontekście uprawnienia do korzystania z pomocy publicznej w formie zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych.

Stosownie do treści art. 17 ust. 1 pkt 34 updop, wolne od podatku są dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 usse, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami. Zwolnienie, o którym mowa w ust.1 pkt 34 przysługuje podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy (art. 17 ust.4 updop).

Zasady prowadzenia działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej oraz przesłanki uzyskania pomocy publicznej dla przedsiębiorcy reguluje ustawa z dnia 20 października 1994r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz.U. 2015, pozycja 282) - powoływana jako: "usse" oraz przepisy rozporządzeń wykonawczych. W myśl artykułu 16 ust. 1 i ust.4 usse, podstawą do korzystania z pomocy publicznej jest zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie danej strefy, udzielane przez Ministra Gospodarki. Natomiast w myśl art. 12 ust.1 usse, dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy w ramach zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1, przez osoby prawne lub osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, są zwolnione od podatku dochodowego odpowiednio na zasadach określonych w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych lub przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Nie jest kwestionowany przedmiotowy charakter zwolnienia, który odnosi się do dochodów uzyskanych z określonego źródła - działalności gospodarczej, ani to, że działalność prowadzona jest w określonym miejscu i w ramach uzyskanego zezwolenia, a przedsiębiorca zobowiązany jest do prowadzenia ewidencji spełniającej wymogi art.9 ust. 1 updop. Niesporne pomiędzy stronami jest również, że sytuacja, gdy podmiot gospodarczy prowadzi działalność na terenie strefy ekonomicznej w oparciu o więcej niż jedno zezwolenie, nie została prawnie uregulowana. Wprawdzie w przepisach strefowych ustawodawca posługuje się pojęciem "zezwolenia", a nie "zezwoleń" na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie strefy ekonomicznej, lecz nie budzi wątpliwości, że nie ma zakazu posiadania przez przedsiębiorcę więcej niż jednego zezwolenia na prowadzenie działalności na terenie strefy. Jednocześnie brak przepisu wskazującego jak rozliczać przychody i koszty, a także jak korzystać ze zwolnienia podatkowego w takiej sytuacji. Pomoc publiczna udzielana przedsiębiorcy w formie zwolnień podatkowych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 updop stanowi regionalną pomoc inwestycyjną z tytułu kosztów nowej inwestycji lub tworzenia nowych miejsc pracy. Przez nowe inwestycje rozumie się nie tylko inwestycje w środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne polegające na utworzeniu nowego lub rozbudowie istniejącego przedsiębiorstwa, ale też wprowadzenie nowych dodatkowych produktów, zasadniczą zmianę procesu produkcyjnego, a także nabycie przedsiębiorstwa w stanie likwidacji. Oznacza to, że ten sam rodzaj działalności może być prowadzony na podstawie różnych zezwoleń posiadanych przez jednego przedsiębiorcę przy użyciu tych samych środków trwałych i przy zatrudnieniu tych samych pracowników.

W ocenie Sądu, stanowisko Ministra Finansów dotyczące obowiązku odrębnego rozliczania wysokości pomocy publicznej, co do każdej inwestycji będącej przedmiotem odrębnego zezwolenia, a w tym celu odrębnego ustalania dochodu i poniesionej straty w odniesieniu do każdego zezwolenia, nie znajduje uzasadnienia w obecnym stanie prawnym. Konieczność wyodrębnienia działalności prowadzonej na terenie strefy w celu określenia wielkości zwolnienia wynika z przepisu § 5 ust. 5 rozporządzenia z 2008r., ale dotyczy to wyłącznie przypadku prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej również poza obszarem strefy. Brak natomiast w obowiązujących przepisach obowiązku takiego wydzielenia działalności, co do każdego z zezwoleń na terenie danej strefy.

Nieuprawnione jest również stwierdzenie organu, że z art.9 ust. 1 updop, wynika obowiązek prowadzenia ewidencji w sposób umożliwiający zapewnienie odrębnego ustalania osiągniętego dochodu lub poniesionej straty w odniesieniu do każdego z posiadanych zezwoleń, gdyż powołany przepis nakłada wyłącznie obowiązek prowadzenia ewidencji rachunkowej w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku, nie zobowiązuje natomiast do prowadzenia odrębnej ewidencji umożliwiającej odrębne ustalenie wyniku finansowego w odniesieniu do każdego z posiadanych zezwoleń.

Niezależnie od braku normatywnego obowiązku, należy wskazać na praktyczny aspekt takiej operacji. O ile bowiem odrębne ewidencjonowanie wydatków poniesionych na nabycie środków trwałych oraz tworzenie nowych miejsc pracy, związane z każdym zezwoleniem, nie powinno nastręczać większych trudności, to już przyporządkowanie osiąganych dochodów odrębnym zezwoleniom może być trudne, a czasem niemożliwe, np. w sytuacji, gdy ten sam rodzaj działalności będzie prowadzony na podstawie różnych zezwoleń posiadanych przez jednego przedsiębiorcę, przy użyciu tych samych środków trwałych. Na brak sprawdzonej i wiarygodnej metody lokowania dochodu strefowego pod każde zezwolenie, tak aby odrębnie dla każdego zezwolenia monitorować poziom wykorzystania dostępnej w jego ramach pomocy publicznej, zwracała uwagę skarżąca spółka we wniosku o udzielenie interpretacji w 2009r. w analogicznym stanie faktycznym i prawnym, a wówczas Minister Finansów uznał stanowisko spółki za prawidłowe.

W ocenie Sądu, należy w tej sytuacji przyznać rację skarżącej spółce, że Minister Finansów dokonał błędnej wykładni przepisów prawa materialnego tj. art. 17 ust. 1 pkt 34 w zw. z ust. 4 oraz w zw. z art.9 ust.1 updop, w zw. z § 3 ust.1 i 4 oraz § 5 ust.1 i 5 rozporządzenia z 2008r.

W ocenie Sądu zasadny jest również zawarty w skardze zarzut naruszenia przepisów postępowania podatkowego tj. art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, przez podważenie zasady zaufania do organów podatkowych. Minister Finansów wydał obecnie wobec spółki interpretację sprzeczną z interpretacją udzieloną jej w 2009 r. w analogicznym stanie faktycznym i prawnym. Obowiązkiem tego organu jest dążenie do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe (art.14a O.p.). Wprawdzie Minister Finansów może zmienić stanowisko w kwestii udzielonej interpretacji, lecz powinien tę zmianę uzasadnić, zwłaszcza że akceptowanie korzystania ze zwolnienia podatkowego w odniesieniu do sumy limitów pomocy publicznej wynikającej z wszystkich posiadanych zezwoleń na terenie SSE i odnoszenia go do dochodu z całej działalności wykonywanej na podstawie tych zezwoleń, było powszechne, o czym świadczy znaczna ilość interpretacji uznających słuszność stanowiska wnioskodawców. W takiej sytuacji, uznając dotychczas prezentowany pogląd za nieprawidłowy, Minister Finansów powinien zmienić wydaną interpretację, w oparciu o przepis art.14e Ordynacji podatkowej, a także - zgodnie z zasadą zaufania - wyczerpująco uzasadnić swoje stanowisko. W ocenie Sądu, niewystarczające jest w tym zakresie powołanie się wyłącznie na to, że proces zmiany interpretacji indywidualnej jest długotrwały.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 146 § 1 i art.200 P.p.s.a., orzekł jak sentencji.

Na zasądzoną kwotę kosztów postępowania sądowego składają się:

- wpis od skargi w wysokości 200,00zł,

- opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17,00zł,

- wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 240,00zł - na podstawie § 14 ust.2 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1349 ze zm.).