Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1304/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 2 pkt 11
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 415
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz Sędziowie Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski (spr.) Sędzia NSA Anna Żak Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 kwietnia 2006 r. sygn. akt II SA/Gd 431/04 w sprawie ze skargi G. L., L. L., E. B., A. B. i K. D. na uchwałę Rady Miasta Gdyni z dnia 26 listopada 2003 r. nr XIII/260/03 w przedmiocie uchwalenia miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Gd 431/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargi G. L., L. L., E. B., A. B. i K. D. na uchwałę Rady Miasta Gdyni z dnia 26 listopada 2003 r., Nr XIII/260/03 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że uchwałą z dnia 25 września 1996 r., Nr XXVI/432/96 Rada Miasta Gdyni przystąpiła do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy Chylonia w Gdyni, rejon ulic Chylońskiej i Kartuskiej.

Następnie K. D. wniósł zarzuty do projektu miejscowego planu, które zostały odrzucone uchwałą z dnia 26 maja 1999 r. K. D. złożył skargę do sądu administracyjnego, która została uwzględniona wyrokiem NSA z dnia 19 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA/Gd 1547/99. W uzasadnieniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Rada Miasta nie zachowała należytej staranności przy rozpatrzeniu zarzutów oraz nie uwzględniła interesu prawnego skarżącego. Ponadto Rada, w ocenie NSA, nie rozważyła przedstawionego przez skarżącego alternatywnego rozwiązania komunikacyjnego oraz posłużyła się nieobowiązującymi przepisami prawa.

W dniu 25 czerwca 2003 r. w wyniku ponownego rozpoznania zarzutów, Rada Miasta podjęła uchwałę o ich odrzuceniu. Skarga do sądu na powyższą uchwałę została odrzucona.

W dniu 26 listopada 2003 r. Rada Miasta Gminy podjęła uchwałę w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wyżej wskazanego obszaru. Uchwała powyższa weszła w życie w dniu 11 lutego 2004 r.

Na powyższą uchwałę K. D., G. L., L. L., E. B. i A. B., po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, złożyli skargę do sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w pierwszej kolejności rozważył legitymację skarżących i stwierdził, że L. L., G. L., A. B. i E. B. zostali współwłaścicielami działki nr [...] w G. należącej do K. D. w kwietniu 2000 r. Sąd ocenił, że zaskarżona uchwała ograniczyła prawo własności skarżących, ale ograniczenie to miało miejsce w zgodzie z obowiązującym prawem.

Sąd I instancji podzielił ocenę Rady Miasta Gdyni, że priorytetem jest dostosowanie istniejącego skrzyżowania ulic Kartuskiej i Chylońskiej do warunków zwiększonego ruchu komunikacyjnego. W związku z tym koniecznym stało się ograniczenie prawa własności na przylegającej do skrzyżowania nieruchomości, która znalazła się w obrębie projektowanych linii rozgraniczających ul. Kartuską. Skrzyżowanie ul. Kartuskiej z ul. Chylońską wymagało wypracowania nowej organizacji ruchu, gdyż w wyniku zwiększonego natężenia ruchu dochodziło do nadmiernego, długotrwałego blokowania ruchu przez samochody. Rada rozpatrzyła propozycje zagospodarowania działki nr [...] przedstawione przez K. D., uznając je za niebezpieczne i niezgodne z zasadami sztuki w zakresie podnoszenia standardu obsługi komunikacyjnej, bezpieczeństwa ruchu, jak i zapewnienia ładu przestrzennego.

Sąd ustosunkował się do zarzutu skargi, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego został uchwalony przed rozpoznaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi na uchwałę odrzucającą zarzuty do projektu planu. W ocenie Sądu powyższy zarzut jest niezasadny, gdyż z porównania daty odrzucenia skargi na uchwałę z dnia 25 czerwca 2003 r. ponownie odrzucającą zarzuty K. D. oraz daty podjęcia przez Radę Miasta Gdyni zaskarżonej uchwały jednoznacznie wynika, że podjęcie uchwały nastąpiło już po odrzuceniu skargi.

Od powyższego wyroku K. D. złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Jako żądanie ewentualne skargi wskazał wniosek o rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny i stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miasta Gdyni z dnia 26 listopada 2003 r.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

– art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) poprzez sprzeczność zaskarżonego wyroku z oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu NSA – Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku z dnia 19 kwietnia 2001 r.,

– art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które to naruszenie polega na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie stwierdził nieważności uchwały Rady Miasta Gdyni z dnia 25 czerwca 2003 r., Nr IX/199/03 w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, chociaż uchwała ta była podjęta w granicach rozpoznawanej sprawy,

– art. 233 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego w związku z art. 106 § 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez niedokonanie przez Sąd rzetelnej i wnikliwej oceny całego materiału dowodowego.

W odniesieniu do tego ostatniego zarzutu skarżący wskazał, że Sąd niezbyt wnikliwie przeanalizował akta sprawy II SA/Gd 1547/99, z których bezspornie wynika, że przedmiot rozpoznania w sprawie oznaczonej sygn. akt II SA/Gd 431/04 pokrywa się w istocie z zakresem rozpoznania sprawy o sygn. akt II SA/Gd 1547/99, zakończonej wyrokiem NSA z dnia 19 kwietnia 2001 r. Ponadto skarżący zakwestionował ustalenie Sądu, że podjęcie zaskarżonej uchwały nastąpiło już po odrzuceniu skargi na uchwałę z dnia 25 czerwca 2003 r. o odrzuceniu zarzutów, bowiem z akt sprawy II SA/Gd 1644/03 wynika, że postępowanie sądowoadministracyjne w tej sprawie zakończyło się w dniu 7 grudnia 2003 r. W związku z powyższym skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z akt spraw Ośrodka Zamiejscowego NSA w Gdańsku o sygn. akt II SA/Gd 1547/99, akt WSA w Gdańsku ze sprawy II SA/Gd 1644/03 oraz akt Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt OZ 669/04.

Niezależnie od powyższego w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 11 i art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

Pismem z dnia 31 lipca 2006r. Rada Miasta Gdyni złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną wnosząc o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mogą odnieść zamierzonego skutku.

Rozpoczynając od zarzutów naruszenia przepisów postępowania przez sąd pierwszej instancji trzeba zauważyć, że stosownie do brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) naruszenie przepisów postępowania jest podstawą do uwzględnienia skargi przez sąd administracyjny dopiero wówczas gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym kontekście podzielić trzeba pogląd Sądu pierwszej instancji, że w rozpoznawanej sprawie ponowne odrzucenie zarzutów K. D. do projektu przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego bez odniesienia się do wcześniejszego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku w tej samej sprawie, wiążącego z mocy art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), nie miało wpływu na treść podjętego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która niewątpliwie musiała być zgodna z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, w tym przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430) oraz, co równie ważne, przyczyniać się do rozwiązania problemu organizacji wzmożonego ruchu komunikacyjnego w obrębie skrzyżowania ulic Kartuskiej i Chylońskiej. Jeżeli tak to na znaczeniu tracą te zarzuty skargi kasacyjnej, które związane są z naruszeniem przez Sąd pierwszej instancji art. 106 § 5 i art. 135 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).

Co do zaś zarzutów skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego to i te zarzuty nie mogą odnieść zamierzonego skutku w świetle regulacji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jako że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie miały wpływu na wynik sprawy (treść planu). Jeżeli bowiem Rada Miasta w Gdyni w dacie podejmowania uchwały w sprawie przedmiotowego planu dysponowała orzeczeniem sądu administracyjnego, wydanym w związku z wniesionym przez K. D. zarzutem do projektu planu (postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 5 maja 2004 r. sygn. akt II SA/Gd 1644/03 odrzucające skargę), choć jeszcze nieprawomocnym, to mając na uwadze fakt późniejszego uprawomocnienia się orzeczenia, trudno byłoby zaakceptować pogląd skargi kasacyjnej, że to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a jeżeli tak to zarzut naruszenia przepisu art. 18 ust. 2 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w związku z art. 27 ust. 1 tej ustawy, mimo rygorystycznego brzmienia tego ostatniego przepisu, nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 wielokrotnie wyżej przywoływanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.