Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 883/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie: Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant: Kinga Płowiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2004 r., sprawy ze skargi [...] Corporation z siedzibą w [...], Stany Zjednoczone Ameryki na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...]grudnia 2000 r., Nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2000 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 49 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 8 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. z 1985 r. Nr 5, poz. 17 ze zm.) Urząd Patentowy RP, działający w trybie postępowania spornego, oddalił wniosek spółki I. z siedzibą w S., przeciwko spółce C. Sp. z o.o. z siedzibą w P. o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego słownego WINTEL, zarejestrowanego po nr [...].

Z akt sprawy wynika, iż Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] sierpnia 1998 r., nr [...], zarejestrował na rzecz spółki C. Sp. z o.o. z siedzibą w P. znak towarowy słowny WINTEL przeznaczony do oznaczania programu obsługi funkcji telekomunikacyjnych (fax, telefon, modem) komputera klasy PC, w klasie towarowej 9, z pierwszeństwem od daty zgłoszenia w dniu [...].10.1995 r.

W dniu [...] stycznia 2000 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek I. z siedzibą w S. o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego słownego WINTEL, nr [...] udzielonego na rzecz spółki C. Sp. z o.o. W ocenie wnioskodawcy przedmiotowa rejestracja jest niedopuszczalna, gdyż narusza przepisy art. 8 pkt 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o znakach towarowych. W uzasadnieniu swojego wniosku spółka I. podniosła, iż znak towarowy WINTEL, nr [...] narusza jej dobra osobiste, gdyż zawiera nazwę przedsiębiorstwa I. , która jest jednocześnie znakiem towarowym zarejestrowanym z wcześniejszym pierwszeństwem. Skarżący stwierdził ponadto, iż znak WINTEL jest znakiem podobnym do słownego znaku towarowego INTEL, [...], zarejestrowanego na rzecz I. Znak WINTEL jest ponadto - w opinii skarżącego - tożsamy z pojęciem "Wintel" używanym powszechnie w obrocie jako synonim standardowego zestawu komputerowego składającego się z procesora "Intel" oraz oprogramowania "Windows" kojarzonego jednoznacznie z produktami I. Skarżący załączył do wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji w/w znaku towarowego szereg materiałów zawierających min. informację o firmie oraz jej znakach, jak również opinię prof. J. B., z której wynika, iż termin "Wintel" znany jest wszystkim informatykom i musi kojarzyć się ze słowami "Windows" i "Intel".

Na rozprawie przed Urzędem Patentowym RP pełnomocnik skarżącego podkreślił, że firma I. zdobyła renomę, a jej znak INTEL plasuje się na 7 pozycji najbardziej wartościowych znaków na świecie. Ponadto pełnomocnik skarżącego powołał się na decyzję Chińskiego Urzędu Patentowego z 1999 r., który to urząd odmówił rejestracji znaku towarowego WINTEL dla innego podmiotu wskutek sprzeciwu firmy I.

Uprawniony z rejestracji - spółka C. Sp. z o.o., wniósł o oddalenie wniosku podnosząc w uzasadnieniu, iż znak WINTEL nie jest podobny do znaku INTEL, albowiem znaki te różnią się nie tylko fonetycznie, ale także w zakresie towarów. Podniósł on, iż znak INTEL został zarejestrowany do oznaczania towarów: "płytki procesorów video, mikroprocesory, płytki układów elektronicznych, scalone układy pamięciowe, programy systemów operacyjnych, mikrokontrolery, komputery, procesory, centralne jednostki procesorowe (CPU), części składowe komputerów, scalone układy półprzewodnikowe, układy wejściowe i wyjściowe komputerów, stacje robocze, pamięci rejestrowe, urządzenia do przechowywania danych, zapisane programy komputerowe, pamięci rejestrowe, urządzenia do testowania i programowania układów scalonych, systemy pamięci zewnętrznych, mikrokomputery, ninikomputery, systemy komputerowe, modemy, płytki pamięci, urządzenia przetwarzające dane, sieci neuronowe", zaś znak towarowy słowny WINTEL jest wykorzystywany do oznaczania programu funkcji telekomunikacyjnych komputera klasy PC. Uprawniony dodał, iż spółka C. Sp. z o.o. nie wykorzystuje renomy firmy I., między firmami nie ma żadnych związków organizacyjnych, ani handlowych. W ciągu 10 lat spółka wypracowała własną markę. Uprawniony podniósł ponadto, że nazwa WINTEL to skrót od określenia "Wiadomości na Telefon", a po zmianie systemu operacyjnego zbiegła się z określeniem "Windows i telefon". W jego ocenie program WINTEL zyskał uznanie, czego dowodem są przyznane nagrody krajowe.

Urząd Patentowy RP nie przychylił się do wniosku I., wydając w dniu [...] grudnia 2000 r., w trybie spornym, zaskarżoną decyzją nr [...]. Urząd uznał, iż znaki WINTEL i INTEL są niewątpliwie podobne, oraz że ten sam stopień podobieństwa występuje w odniesieniu do oznaczenia Intel będącego częścią nazwy I. Urząd przyjął niemniej, że sam fakt, iż w znaku WINTEL zawarty jest znak INTEL, nie oznacza tego, że jest to podobieństwo wprowadzające w błąd co do pochodzenia towarów, czy też tożsamości przedsiębiorstwa. Według Urzędu Patentowego RP dodanie litery "W" przed oznaczeniem "INTEL" stworzyło nowe oznaczenie, o innym brzmieniu i pisowni, oraz że znaki te nie mają w języku polskim swojego znaczenia i są oznaczeniami fantazyjnymi. Urząd dodał również, iż oznakowanie WINTEL i INTEL są dla odbiorcy polskiego odmienne, zaś wnioskodawca nie wykazał, że używanie podobnego oznaczenia towarów (jednostkowego programu obsługi funkcji telekomunikacyjnych komputera) stanowi naruszenie dóbr osobistych firmy I. Urząd podkreślił, że przeznaczenie znaków WINTEL i INTEL nie jest tożsame, albowiem towary oznaczone tymi znakami są to towary należące do towarów specjalistycznych, przeznaczonych dla odbiorców posiadających określoną wiedzę, nabywanych w specjalistycznych sklepach (stoiskach), a więc możliwość wprowadzania w błąd odbiorców tego rodzaju towarów ocenia się inaczej, niż towarów powszechnego użytku. Urząd dodał w ostatnim zdaniu uzasadnienia swojej decyzji, iż - w jego ocenie - znaki WINTEL i INTEL są różne.

Skarżąca spółka I. odwołała się od w/w decyzji Urzędu Patentowego RP do Komisji Odwoławczej przy Urzędzie Patentowym RP, wnosząc o jej uchylenie oraz unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego WINTEL nr [...]. Skarżący podniósł, iż używanie znaku WINTEL przez uprawnionego z rejestracji jest sprzeczne z obowiązującym prawem i zasadami współżycia społecznego, a ponadto, że znak WINTEL narusza dobra osobiste skarżącego, albowiem zawiera nazwę przedsiębiorstwa I., która jest jednocześnie znakiem towarowym zarejestrowanym z wcześniejszym pierwszeństwem, oraz, że znak WINTEL jest znakiem podobnym do słownego znaku towarowego INTEL, zarejestrowanego przez Urząd Patentowy RP, w takim stopniu, że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mógłby wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów ze względu na podobieństwo fonetyczne i wizualne oraz podobieństwo znaczeniowe. W uzasadnieniu skarżący wytknął ponadto Urzędowi Patentowemu RP, iż szereg twierdzeń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest bezpodstawnych i wzajemnie sprzecznych, podając przykład różnic występujących na stronie 2 uzasadnienia wspomnianej decyzji Urzędu (określenie, iż: "znaki WINTEL i INTEL są niewątpliwie podobne") i na stronie 3 w/w uzasadnienia ("Znaki WINTEL i INTEL są w ocenie Urzędu Patentowego działającego w trybie postępowania spornego różne"). Skarżący zarzucił ponadto, iż organ administracji nie ustosunkował się do twierdzeń wnioskodawcy i nie rozpatrzył wnikliwie jego wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji. Na okoliczność, iż znak WINTEL jest sprzeczny z obowiązującym prawem i zasadami współżycia społecznego, skarżący podniósł, że znak INTEL jest znakiem powszechnie znanym, który należy uznać za znak renomowany. Konsekwencją powszechnej znajomości i renomy znaku INTEL jest uznanie tego znaku za znak sławny. Skarżący powołał się w tym zakresie na przyjęty w orzecznictwie i doktrynie szczególny sposób ochrony znaków renomowanych. Na okoliczność naruszania przez znak WINTEL praw osobistych I., skarżący stwierdził, że znak WINTEL składa się ze słowa "Intel", będącego zasadniczą częścią nazwy przedsiębiorstwa I. oraz dodanej do tego słowa jedynej litery "W". Z tej przyczyny skarżący uznał, iż skoro znak WINTEL zawiera w sobie firmę I., to narusza dobra osobiste skarżącego. Skarżący odnosząc się do kwestii podobieństwa przedmiotowych znaków towarowych oraz możliwości wprowadzania w błąd odbiorców towarów co do ich pochodzenia stwierdził m.in., iż organ pominął dwa - zdaniem skarżącego - decydujące czynniki wpływające na zwiększenie konfuzji w przedmiotowej sprawie, a mianowicie: szczególne znaczenie terminu "Winter", jak również kwestię renomy znaku INTEL.

Uprawniony z rejestracji znaku towarowego WINTEL - spółka C.Sp. z o.o. ustosunkowując się w piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2001 r. do zarzutów odwołania (skargi), stwierdził, iż mając na uwadze profesjonalnego odbiorcę i różnicę w oferowanych produktach - procesorach przez spółkę I. i programach komputerowych Wintel, należy podkreślić, że w omawianej sprawie mamy do czynienia z brakiem podobieństwa towarów, czyli niespełnieniem wstępnego warunku potencjalnej konfuzji wśród odbiorców na rynku, a więc zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego jest zgodna z przepisem art. 9 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy. Uprawniony wytknął ponadto skarżącemu jego niekonsekwentne stanowisko odnośnie podobieństwa i ryzyka kontuzji, jak również podniósł, iż znajomość i pozycja rynkowa osiągnięta przez znak towarowy WINTEL, który jest także - w opinii uprawionego- znakiem powszechnie znanym na rynku polskim, stanowi kolejną przesłankę eliminującą ryzyko konfuzji. Pełnomocnik spółki C. Sp. z o.o, podniósł również - odnosząc się do charakteru samego słowa "intel", które w odniesieniu do komputerów czyli "artificial intelligence" cechuje brak oryginalności, że w rejestrach znaków towarowych zarówno polskim, jak i w Biurze Międzynarodowym w Genewie widnieją dziesiątki znaków zawierających człon "intel" i "ter, i to w klasie towarowej 9. Z tej przyczyny uprawniony uznał, iż kto używa do oznaczenia wyrobów symboli opisowych lub bardzo do nich zbliżonych, musi liczyć się z tym, że ochrona ewentualnie im udzielona będzie słaba. Uprawniony powołał się również na pogląd prof. R. S., który stwierdził, że siła oddziaływania znaku i tym samym zakres jego oddziaływania (zakres ochrony) jest zredukowany poprzez używanie takiego samego lub podobnego znaku towarowego przez osoby trzecie. Im więcej podobnych znaków towarowych jest używanych tym mniejsza siła oddziaływania znaku i mniejszy zakres ochrony. Uprawniony stwierdził także, iż fakt uzyskania szeregu prestiżowych nagród i wyróżnień na licznych wystawach, a także bezkolizyjnego występowania na rynku od wielu lat pozwala konkludować, iż nie ma problemu z odróżnieniem oprogramowania nim oznaczonego od procesorów firmy I., Pełnomocnik uprawnionego powołał się w tym zakresie na przedłożoną do akt sprawy uchwałę Polskiej Izby Informatyki i Telekomunikacji.

Przekazując sprawę Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu według właściwości, Urząd Patentowy RP w odpowiedzi na skargę stwierdził, iż nie znajduje podstaw do jej uwzględnienia z uwagi na brak wskazania przez skarżącego okoliczności świadczących o naruszeniu prawa przez zaskarżoną decyzję.

W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2004 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik uprawnionego z rejestracji znaku towarowego WINTEL [...] przesłał, w uzupełnieniu swego pisma procesowego z dnia [...] grudnia 2001 r., opinię biegłego sporządzoną w toczącym się równolegle postępowaniu cywilnym przed Sądem Okręgowym w [...] (sygn. akt [...]), w której powołani przez w/w Sąd rzeczoznawcy stwierdzają, iż "przedstawiona empirycznie analiza podobieństwa znaczeniowego znaków towarowych WinTel i Intel wykazuje, że konsumenci nie mylą tych dwóch znaków i nazwę produktu WinTel odróżniają od nazwy Intel" (s. 26 opinii).

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 18 marca 2004 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, iż przedłożona przez pełnomocnika uprawnionego z rejestracji znaku WINTEL opinia jest kwestionowana obecnie w toku postępowania przed w/w sądem powszechnym i z tej przyczyny wnosi o niedopuszczenie jej jako dowodu w niniejszym postępowaniu sądowo- administracyjnym. Ponadto przedłożył on do akt sprawy przetłumaczone orzeczenia sadów we Włoszech i w Indiach w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego Wintel.

Pełnomocnik uprawnionego z rejestracji - spółki C. Sp. z o.o. na rozprawie przed WSA w Warszawie podniósł, iż produkty I. są inaczej dystrybuowane, niż produkty Wintel w/w spółki z P., i z tej przyczyny nie ma możliwości konfuzji przedmiotowych oznaczeń. Ponadto przedłożył do akt sprawy opinię prof. M. K. z dnia [...] sierpnia 2000 r. w przedmiocie kolizji oznaczeń INTEL i WINTEL, opracowaną na zlecenie firmy C. Sp. z o.o.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem rozpoznania jest odwołanie od decyzji Urzędu Patentowego RP w sprawie o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego wniesione w dniu [...] kwietnia 2001 r. do Komisji Odwoławczej przy Urzędzie Patentowym RP. Do czasu wejścia w życie ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508 ze zm.) odwołania w sprawach o unieważnienie prawa z rejestracji znaków towarowych rozpatrywane były w Komisji Odwoławczej (art. 50 ustawy o znakach towarowych). Zgodnie z art. 318 ust 2 ustawy - Prawo własności przemysłowej, która weszła w życie w dniu 22 sierpnia 2001 r., sprawy rozpatrywane według dotychczasowych przepisów w Komisji Odwoławczej przekazuje się do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przekazanie sprawy do rozpatrzenia przez NSA miało m.in. ten skutek, że zgodnie z przepisami określającymi jego właściwość oraz stosownie do art. 317 ustawy - Prawo własności przemysłowej -odwołanie potraktowane zostało jako skarga.

Ustawa - Prawo własności przemysłowej w art. 315 ust. 3 wyraża zasadę, w myśl której zdolność ochronną znaków towarowych zarejestrowanych lub zgłoszonych do rejestracji przed dniem 22 sierpnia 2001 r. ocenia się na podstawie dotychczasowych przepisów. W związku z tym należało uznać, iż przepisami, stanowiącymi podstawę do oceny zdolności ochronnej znaku towarowego będącego przedmiotem niniejszego postępowania są przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych.

W świetle przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Skarżący wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu [...] kwietnia 2001 r. a więc zgodnie z cytowanym przepisem ustawy sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga I. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia [...] grudnia 2000 r., nr [...] nie narusza prawa.

Przedmiotowa decyzja Urzędu Patentowego RP nie narusza zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., czy też art. 80 k.p.a., jak również przepisu art. 107 § 3 k.p.a, w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynika sprawy.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy o znakach towarowych z 1985 r., w tym w szczególności przepisy art. 8 pkt 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 29 cyt. ustawy.

Zgodnie z przepisem art. 29 ustawy o znakach towarowych, prawo z rejestracji znaku towarowego może być unieważnione w całości lub w części, jeżeli nie były spełnione ustawowe warunki wymagane do rejestracji, określone w przepisach art. 4, 6-9 i 32 tej ustawy. Jak stanowi przepis art. 30 ust. 1 w/w ustawy z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego może wystąpić każdy, kto ma w tym interes prawny. Musi to być obiektywnie uzasadniony interes o charakterze materialnoprawnym. W ocenie Sądu należy przyjąć, iż skarżący legitymuje się w niniejszej sprawie wspomnianym interesem prawnym.

W opinii skarżącego, wyrażonej w odwołaniu (skardze) skierowanej do Komisji Odwoławczej przy Urzędzie Patentowym RP, przedmiotowa rejestracja znaku towarowego WINTEL na rzecz spółki C. Sp. z o.o. była niedopuszczalna, albowiem naruszała przepis art. 8 pkt 1 i 2 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o znakach towarowych, W skardze skarżący zarzucił ponadto, iż uzasadnienie w/w decyzji zawiera sprzeczne sformułowania, oraz, że Urząd nie ustosunkował się do twierdzeń wnioskodawcy i nie rozpatrzył wnikliwie wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji przedmiotowego znaku towarowego, przez co uzasadnienie decyzji jest niepełne i niekonsekwentne.

Na wstępie Sąd pragnie zauważyć, iż skarżący we wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego WINTEL nr [...] zarzucił przedmiotowej rejestracji, iż narusza ona postanowienia przepisu art. 8 pkt 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o znakach towarowych. Z tej przyczyny organ administracji rozpatrzył sprawę w zakresie zadania wnioskodawcy wydając zaskarżoną decyzję na podstawie przepisu art. 49 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 8 pkt 2 i art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2 cyt. ustawy. Tymczasem skarżąca spółka I., wykraczając de facto poza granice zarówno swego wcześniejszego wniosku o unieważnienie, jak również poza granice rozstrzygnięcia, zarzuca w skardze naruszenie przez zaskarżoną decyzję przepisu art. 8 pkt 1 i 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy z 1985 r. Z tej przyczyny należy - zdaniem Sądu -podnieść, iż rygory procedury administracyjnej oznaczają, iż Urząd Patentowy RP, orzekając w sprawach o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego, które wszczynane jest tylko na wniosek (art. 30 ustawy o znakach towarowych), jest związany granicami wniosku, czyli orzeka w zakresie żądania wnioskodawcy. Zakres postępowania, które w sprawach o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego może być wszczęte tylko na wniosek, jest wyznaczony przez zakres żądania wnioskodawcy. Zasada ta w postępowaniu w tych sprawach jest tym istotniejsza, że ma ono charakter sporny, a więc cechuje się kontradyktoryjnością. To strony toczą, spór, przytaczając argumenty na poparcie swego stanowiska, a zakres żądania wnioskodawcy wyznacza zakres sprawy. Wykraczanie poza zakres żądania wnioskodawcy w sprawie o unieważnienie prawa z rejestracji narusza interes uprawnionego z rejestracji, albowiem rozszerzanie podstawy prawnej w toku postępowania powoduje, iż uprawniony z rejestracji zostaje pozbawiony możliwości wypowiedzenia się co do zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji (tak również: /w:/ wyr. NSA z dnia 14 grudnia 2001 r., sygn. akt II SA 3446/01, ONSA z 2003 r., nr l, poz. 27).

Jak stanowi przepis art. 8 pkt 1 i 2 ustawy o znakach towarowych niedopuszczalna jest rejestracja znaku, który jest sprzeczny z obowiązującym prawem lub zasadami współżycia społecznego (pkt l), oraz narusza prawa osobiste i majątkowe osób trzecich (pkt 2).

Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o znakach towarowych niedopuszczalna jest rejestracja znaku dla towarów tego samego rodzaju, jeżeli jest podobny w takim stopniu do znaku towarowego zarejestrowanego na rzecz innego przedsiębiorstwa, że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mógłby wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów.

Rozstrzygając niniejszą sprawę Sąd miał na względzie to, iż zasadą jest dopuszczalność rejestracji takiego samego oznaczenia, jak już zarejestrowane (art. 9 ust. 1 pkt 1) lub powszechnie znane (art, 9 ust. 1 pkt 2) dla towarów innego rodzaju.

Niemniej powszechnie uznaje się, iż ze względu na zasady współżycia społecznego wyłączona jest rejestracja danego oznaczenia dla towarów innego rodzaju, gdy rejestracja ta zmierza do wykorzystania renomy cudzego znaku towarowego, bądź stanowi zagrożenie tej renomy (tak również: R. Skubisz /w:/ "Prawo znaków towarowych. Komentarz.", Wydawnictwo Prawnicze Sp. z o.o., Warszawa 1997 r., s. 73).

Wyłączenie na podstawie art. 8 pkt 1 w/w ustawy od rejestracji znanych znaków towarowych innych podmiotów dla towarów innego rodzaju zakłada, że obok elementów treściowych należy uwzględnić cel rejestracji, jakim jest ewentualne wykorzystanie lub zagrożenie renomy cudzego znaku. W takim dopiero przypadku można mówić, iż zgłoszenie jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.

Zdaniem Sądu w toku niniejszego postępowania skarżący nie wykazał, aby rejestracja znaku towarowego słownego WINTEL [...] na rzecz spółki C. Sp. z o.o. z siedzibą w P. mogła stanowić zagrożenie dla renomy zarejestrowanego na rzecz I. znaku towarowego słownego INTEL [...].

W ocenie Sądu nie można uważać samego faktu zgłoszenia cudzego znanego znaku towarowego za działanie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, albowiem muszą wystąpić dodatkowe okoliczności, np. identyczność zgłoszonego znaku ze znanym zagranicznym znakiem towarowym (takie samo oznaczenie i towary tego samego rodzaju).

Aby w świetle art. 8 pkt 2 cyt. ustawy zaistniała przeszkoda dla zarejestrowania znaku towarowego, a tym samym podstawa do unieważnienia praw wynikających z takiej rejestracji, wspomniana rejestracja powinna naruszać prawa osobiste lub majątkowe przedsiębiorcy wcześniej używającego wspomniany znak. Cytowany przepis wprawdzie nie precyzuje bliżej przejawów naruszenia praw osobistych i majątkowych przedsiębiorcy używającego wcześniej ten znak, niemniej należy przyjąć, iż szkoda może polegać przykładowo na obniżeniu przez późniejszą rejestrację siły odróżniającej znaku towarowego używanego wcześniej przez danego przedsiębiorcę, kojarzonego przez nabywców z towarami (usługami) tego właśnie przedsiębiorcy, nie zaś przedsiębiorcy używającego później ten znak. Innymi słowy, szkodą jest spadek wartości znaku służącego do oznaczania towarów danego przedsiębiorcy, będący następstwem późniejszej jego rejestracji na rzecz innego przedsiębiorcy, a także uszczerbek, jaki doznaje przedsiębiorca w wyniku używania elementu jego oznaczenia przez innego przedsiębiorcę (tak np.: /w:/ uzasadnieniu wyr. NSA z dnia 28 lutego 2002 r., sygn. akt II SA 2914/01). Sąd uznał, iż w przypadku znaku towarowego WINTEL brak jest jakichkolwiek dowodów na poniesienie przez skarżącego wspomnianego uszczerbku, czy też spadku wartości znaku INTEL.

Jeśli chodzi o zarzut naruszenia dóbr osobistych poprzez naruszenie prawa do nazwy, to należy stanowczo podkreślić, iż nazwa przedsiębiorcy, a także należący do niego znak towarowy, podlegają ochronie prawnej. Nie jest to jednakże ochrona absolutna. Zdaniem Sądu sam fakt zgłoszenia nazwy cudzego przedsiębiorstwa nie stanowi jeszcze przeszkody w rejestracji tegoż oznaczenia w charakterze znaku towarowego. Wymagane jest, aby rejestracja (i używanie) znaku towarowego stanowiła naruszenie prawa do nazwy przedsiębiorstwa.

W przypadku niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż kolizja powszechnie znanego oznaczenia skarżącego (INTEL) ze znakiem towarowym uprawnionego z rejestracji (WINTEL) jest możliwa tylko wtedy, gdy korzystanie z takiego znaku przynosi przedsiębiorcy jakiś uszczerbek. Trzeba zatem wykazać, że interesy obu spółek kolidują ze sobą.

Sąd oceniając powyższe przesłanki miał przede wszystkim na względzie to, iż skarżący - firma I., wytwarza przede wszystkim mikroprocesory INTEL, jako elementy konstrukcji komputera klasy PC. Produkty te przeznaczone są dla wysoce wyspecjalizowanej klienteli, w tym m.in. dla producentów komputerów. Z kolei programy spółki C. Sp. z o.o. przeznaczone są do obsługi połączeń telefonicznych i korespondencji faksowej. Nabywcami tego towaru są zatem również osoby wysoce wyspecjalizowane, które nie mogą pomylić procesora z programem. W ocenie Sądu należy stwierdzić, iż mimo, że obie kategorie produktów - procesory i programy - występują w tej samej klasie towarów i usług (klasie towarowej 9), należy je uważać za różne wyroby.

Z tej przyczyny Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarżący nie wykazał w toku postępowania, aby firma I. poniosła jakąś szkodę z powodu, że na rynku występuje program WINTEL spółki C. Sp. z o.o., a tym samym, by rejestracja i używanie znaku WINTEL przez uprawnionego z rejestracji stanowiła naruszenie prawa do nazwy przedsiębiorstwa skarżącego.

Mając powyższe na uwadze skład orzekający w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, iż skarżący nie udowodnił, aby w przypadku rejestracji znaku WINTEL doszło do naruszenia postanowień przepisów art. 8 pkt 1 i 2 ustawy o znakach towarowych.

Jeśli chodzi o zarzut naruszenia przez zaskarżoną decyzję przepisu art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy, Sąd uznał, iż należy rozpatrzyć kilka aspektów związanych z powołanym przepisem ustawy.

Po pierwsze należało rozstrzygnąć, czy zachodzi w niniejszej sprawie niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów. Niebezpieczeństwo to polega - w ocenie Sądu, na możliwości błędnego, nie odpowiadającego rzeczywistości, przypisania przez przeciętnego odbiorcę uprawnionemu z rejestracji danego towaru ze względu na nałożony na niego znak. Niewątpliwie niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów jest rezultatem podobieństwa towarów i podobieństwa oznaczeń. Przy ustalaniu, czy wskazane niebezpieczeństwo występuje, konieczne jest - zdaniem Sądu - przeprowadzenie badania towarów i oznaczeń dwóch porównywanych znaków towarowych. Problem podobieństwa towarów stanowi niewątpliwie kwestię wstępną rozstrzyganą przed badaniem podobieństwa oznaczeń. Dopiero stwierdzenie podobieństwa towarów uzasadnia rozpoczęcie badania podobieństwa oznaczeń. Używanie bowiem nawet identycznych oznaczeń dla towarów niepodobnych nie wywołuje ryzyka wprowadzenia w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów (tak np.: R. Skubisz /w:/ "Prawo znaków towarowych. Komentarz.", s. 84).

W ocenie Sądu o ile niewątpliwie można uznać, iż porównywane znaki towarowe zarejestrowane na rzecz skarżącego (nr [...]) i uprawnionego z rejestracji (nr [...]) są podobne wizualnie i fonetycznie, o tyle bezspornym jest również to, że znaki te służą do oznaczania różnych rodzajów towarów, przeznaczonych do różnych dziedzin zastosowania, skierowanych do wyspecjalizowanej klienteli.

Niewątpliwe podobieństwo w/w oznaczeń traci - zdaniem Sądu - na znaczeniu, albowiem towary dla których są one przeznaczone różnią się od siebie. Towary produkowane przez skarżącego i oznaczane przez niego oznaczeniem INTEL (głównie procesory) niewątpliwie należą do elementów tzw. hardware (osprzęt komputera), zaś oprogramowanie spółki C. Sp. z o.o. wprowadzane na rynek i oznaczane znakiem WINTEL to elementy tzw. software (oprogramowanie komputera). W związku z tym należy uznać, iż towary te są w istocie rzeczy tak różne dla profesjonalnego klienta, że nie mogą być przez niego pomylone.

Zdaniem Sądu w przypadku produktów w/w firm należy stanowczo zgodzić się z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji, iż możliwość wprowadzenia w błąd odbiorców tego rodzaju wyrobów ocenia się inaczej, niż towarów powszechnego użytku. W przypadku profesjonalnej klienteli można przyjąć, że oba oznaczenia (WINTEL oraz INTEL) nie są kierowane do mogących się pomylić odbiorców, a więc uzasadnione jest stanowisko organu, iż pomimo obiektywnego podobieństwa w/w znaków towarowych nie występuje pomiędzy nimi kolizja z uwagi na ich przeznaczenia dla różnej klienteli.

Jeśli chodzi o kwestię renomy znaku WINTEL zarejestrowanego wcześniej na rzecz skarżącego i zarzutu wykorzystania renomy tego znaku przez spółkę C. Sp. z o.o., w ocenie Sądu należy co do zasady uznać, iż rejestracja zgłoszonego znaku jest niedopuszczalna, jeżeli użycie tego znaku mogłoby wywołać przekonanie odbiorców, że dany towar pochodzi z przedsiębiorstwa uprawnionego do znaku powszechnie znanego lub z przedsiębiorstwa związanego z nim organizacyjnie, gospodarczo lub prawnie.

W ocenie Sądu nie jest wystarczające powołanie się na ogólną renomę procesorów komputerowych firmy I. C., gdyż należy wykazać, iż całokształt postępowania uprawnionego z rejestracji znaku W1NTEL zmierza do wykorzystania renomy znaku towarowego INTEL.

W świetle zebranego w toku postępowania materiału dowodowego nie można, zdaniem Sądu, mówić w niniejszej sprawie o wykorzystaniu przez spółkę C. z P. renomy oznaczenia zarejestrowanego na rzecz skarżącego, gdyż w postępowaniu zarówno przed Urzędem Patentowym, jak również w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego, skarżący nie wykazał naruszenia przez uprawnionego z rejestracji znaku WINTEL zasad uczciwej konkurencji, jak również nie uzasadnił, iż sposób użycia tego znaku w obrocie gospodarczym może wywołać przekonanie odbiorców, że dany towar pochodzi z przedsiębiorstwa uprawnionego do znaku powszechnie znanego lub z przedsiębiorstwa związanego z nim organizacyjnie, gospodarczo lub prawnie.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż przedmiotowa rejestracja znaku towarowego WINTEL na rzecz w/w spółki z o.o. z P. nie naruszyła normy wskazanej w przepisie art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o znakach towarowych.

Jeśli chodzi o zarzuty dotyczące uzasadnienia zaskarżonej decyzji, to zdaniem Sądu należy uznać, iż organ administracji wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 i art. 77 k.p.a). Ponadto organ nie dopuścił się - w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparł się na materiale zebranym w toku postępowania, dokonując jego oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Sąd nie dopatrzył się ponadto takiego stopnia naruszenia przez Urząd Patentowy RP przepisu art. 107 § 3 k.p.a., który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji organu administracji spełnia - zdaniem Sądu - swe podstawowe zadanie polegające na wyjaśnieniu rozstrzygnięcia zawartego w sentencji decyzji, korespondując z jego treścią. Sąd dostrzegł wprawdzie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji pewne nieścisłości, które zasadnie przywołuje w swej skardze pełnomocnik spółki I., niemniej w ocenie Sądu uzasadnienie decyzji organu jest co do zasady logiczne i zgodne z rozstrzygnięciem i jego treścią, a więc dostrzeżone uchybienia (nieścisłości) nie mają istotnego wpływu na wynik sprawy.

Odnosząc się zarówno do powołanej w toku postępowania sądowoadministracyjnego przez spółkę C. z P. opinii sporządzonej przez biegłego sądowego w prowadzonym aktualnie postępowaniu przed sądem powszechnym, jak również do złożonej na rozprawie opinii w sprawie kolizji przedmiotowych oznaczeń, Sąd uznał, iż dokumenty te, choć potwierdzają słuszność przyjętego przez Sąd stanowiska, nie mogą stanowić dowodu uzupełniającego stanowiącego podstawę przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy (vide: J.P. Tarno /w:/ "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Prawnicze LewisNexis, Warszawa 2004, s. 165 i cyt. tam wyrok NSA z dnia 25 września 2000 r., sygn. akt FSA 1/00, ONSA z 2001 r. nr 1 poz. 1).

Z tej przyczyny Sąd wydając orzeczenie w niniejszej sprawie nie uznał w/w materiałów jako dowodów uzupełniających z dokumentów niezbędnych do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie w rozumieniu przepisu art. 106 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym miejscu warto zwrócić również uwagę na fakt, iż jeśli chodzi o opinię sporządzoną w postępowaniu cywilnoprawnym, była ona kwestionowana na rozprawie przez pełnomocnika skarżącego, jako opinia sporządzona sprzecznie z dyspozycją sądu powszechnego.

Jeśli chodzi natomiast o powołane przez pełnomocnika skarżącego orzeczenia sądów zagranicznych, Sąd uznał, iż nie mają one prejudycjalnego charakteru w niniejszej sprawie, zaś stanowisko zawarte w ich uzasadnieniu nie może mieć wpływu na ocenę Sądu wyrażoną w sprawie o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego WINTEL zarejestrowanego na rzecz C. Sp. z o.o.

Zdaniem Sądu należy przyjąć, iż wydając zaskarżoną decyzję Urząd Patentowy RP nie naruszył zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów formalnoprawnych, i z tej przyczyny skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.