Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 866/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2013-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Leszek Tyliński (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 listopada 2013r. sprawy ze skargi Spółki A Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2013r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz Spółki A Sp. z o.o. z siedzibą w B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 30 września 2012 r. [...] w B. (skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika A. S., prowadzącego działalność gospodarczą B. P.-C. E. z siedzibą w B., wystąpiła do Wójta Gminy B. B. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia pn. "Skład hurtowy i detaliczny opału (węgla) na części działek nr ew. 44/45 i 44/46 przy ul. B. w B. B.". Do wniosku dołączono m.in. kartę informacyjną przedsięwzięcia, wypis z rejestru gruntów oraz mapę ewidencyjną obejmującą zakres przedsięwzięcia, a także pełnomocnictwo. Z załączonej karty informacyjnej przedsięwzięcia wynikało, że w ramach przedsięwzięcia planuje się zorganizowanie składu węgla, na którym odbywać się będzie: przeładunek opału z wagonów kolejowych za pomocą koparki na miejsce składowania lub bezpośrednio na pojazdy ciężarowe lub bezpośrednio z samochodów ciężarowych na wydzielone miejsce magazynowania; magazynowanie opału w pryzmach w zależności od asortymentu węgla; segregacja z wykorzystaniem mobilnych przesiewaczy z silnikami spalinowymi oraz stacjonarnego przesiewacza zasilanego energią elektryczną. Plac składowy zajmować miał powierzchnię ok. 1,2 ha, a działki nr 44/45 i 44/46 w B. B. nie są objęte aktualnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Wójt G. B. B. dokonał kwalifikacji przedsięwzięcia wskazując jako podstawę prawną § 3 ust. 1 pkt 37, pkt 39 oraz pkt 52 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), uznając, że inwestycję należy zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jako mieszczące się wśród przedsięwzięć takich jak: instalacje do naziemnego magazynowania kopalnych surowców energetycznych inne niż wymienione w pkt 35 lub do naziemnego magazynowania gazu, z wyłączeniem zbiorników na gaz płynny o pojemności nie większej niż 10 m oraz zbiorników na olej o pojemności nie większej niż 3 m; instalacje do przerobu kopalin inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 26; zabudowa przemysłowa lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: 1 ha na obszarach nieobjętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 -3 tej ustawy.

W wyniku prowadzonego postępowania organ ustalił, że skład węgla na przedmiotowych działkach nr 44/45 i 44/46 w B. B. jest prowadzony od 2011 r., stanowiąc poważną uciążliwość dla okolicznych mieszkańców ze względu na zapylenie pyłem węglowym oraz hałas. Organ uznał, że inwestor zmienił sposób zagospodarowania terenu bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. W tej sprawie Wójt Gminy B. B. wydał decyzję, znak: [...] z dnia [...] r., nakazującą skarżącej wstrzymanie użytkowania terenu wykorzystywanego jako punkt składowania, przeładunku i sortowania węgla, jednocześnie zobowiązując do wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do zmiany zagospodarowania terenu.

Wójt Gminy B. B. stwierdził, że skoro przedsięwzięcie już istnieje i funkcjonuje, to postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia należało uznać za bezprzedmiotowe, ponieważ zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej "uouioś", uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymagane jest dla planowanych przedsięwzięć, mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a nie już istniejących.

Mając powyższe na uwadze organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] r., znak: [...] umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie ze względu na jego bezprzedmiotowość.

W wyniku rozpoznania odwołania inwestora, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (SKO) decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki skutkujące koniecznością umorzenia postępowania administracyjnego. Kolegium jednocześnie zaznaczyło, że przy ponownym rozstrzyganiu sprawy należy mieć na uwadze m.in. wynikającą głównie z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS) - zasadę pierwszeństwa prawa unijnego.

Wójt Gminy B. B. po przeprowadzeniu ponownego postępowania administracyjnego decyzją Nr [...] z dnia [...] r., znak: [...] odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że prowadzona w obecnym stanie przez skarżącą działalność w przedmiotowym zakresie budzi duży sprzeciw społeczny, czego wyrazem są zarówno skargi, jak i protesty mieszkańców działek położonych w sąsiedztwie, a także ma to swoje uzasadnienie w dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy. Organ wskazał, że m.in. w wyniku powyższych działań i sprzeciwów Rada Gminy Białe Błota na sesji w dniu 7 stycznia 2013 r. na podstawie art. 157 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 ze zm.), podjęła uchwałę Nr RGK.0007.7.2013, w sprawie ograniczenia czasu funkcjonowania instalacji służących do sortowania i rozdrabniania węgla lub korzystania z tych urządzeń na terenie Gminy Białe Błota (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. z dnia 1 lutego 2013 r., poz. 671).

Organ podkreślił, że zgodnie z art. 71 ust. 2 uouioś, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i jednocześnie przed uzyskaniem decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 oraz ust. 1a wyżej wymienionej ustawy. Organ zaznaczył, że inwestor w przedmiotowej sprawie rozpoczął prowadzenie działalności w zakresie składowania, sortowania, kruszenia i sprzedaży węgla już w 2011 r., bez wymaganej decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do zmiany zagospodarowania działek. Decyzja ta powinna być poprzedzona uzyskaniem przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ zaznaczył, że wniosek inwestora o wydanie decyzji środowiskowej wpłynął do organu dopiero w dniu 2 października 2012 r., a więc po upływie roku prowadzenia działalności, w celu próby zalegalizowania inwestycji funkcjonującej bez wymaganego pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania terenu. W ocenie organu pierwszej instancji przepisy uouioś nie przewidują możliwości przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięć już istniejących. Organ wskazał, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (i tym samym przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko lub tylko etapu selekcji tzw. screeningu") po uzyskaniu pozwolenia na realizacje przedsięwzięcia, a tym bardziej po jego zrealizowaniu, jest sprzeczne z przepisami dyrektywy Rady nr 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. Urz. WE L 175 z dnia 5 lipca 1985 r. ze zm.) i uouioś. Organ powołał się również na stanowisko Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wyrażone w piśmie z dnia [...] r., znak: [...], zgodnie z którym przepisy uouioś nakładają obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz ewentualną konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jednoznacznie przed zrealizowaniem inwestycji, bowiem istotą regulacji zawartej w uouioś jest określenie, przeanalizowanie oraz ocena, w jak najwcześniejszej fazie, bezpośredniego i pośredniego wpływu danego przedsięwzięcia na środowisko, a także możliwości oraz sposobów zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zarówno na etapie jego realizacji, eksploatacji lub użytkowania, jak i likwidacji. Wynika to bowiem z prewencyjnego charakteru dyrektywy 2011/92/EU, której regulacje do polskiego prawodawstwa zostały wdrożone ustawą uouioś. Dyrektywa ta podkreśla, że "najlepsza polityka ochrony środowiska naturalnego polega raczej na zapobieganiu powstawaniu zanieczyszczeń i zagrożeń u źródła niż na późniejszych próbach przeciwdziałania ich skutkom...".

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pn. "Skład hurtowy i detaliczny opału (węgla) na części działek nr ew. 44/45 i 44/46 przy ul. B. w B. B." na podstawie art. 80 ust. 2 uouioś w związku z art. 138 § 2 K.p.a. i ewentualnie o przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego na zasadzie art. 136 K.p.a. w zakresie niezbędnym dla merytorycznego wydania rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu odwołania podkreślono, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny, a w toku postępowania zostały wyjaśnione w sposób wystarczający dla merytorycznego rozstrzygnięcia wszystkie istotne kwestie. W ocenie strony istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy możliwe jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w sytuacji, gdy istnieje przedsięwzięcie inwestycyjne objęte wnioskiem o wydanie decyzji. W ocenie strony skarżącej taka możliwość istnieje w sytuacji, gdy inwestycja została już zrealizowana, a takie stwierdzenie znajduje uzasadnienie zarówno w obowiązujących przepisach, jak i systemie oraz wiąże się to z charakterem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Skarżąca wskazała, że skoro jest możliwa legalizacja samowoli budowlanej, to tym bardziej możliwe jest wydanie jednego z rozstrzygnięć niezbędnych do dokonania takiej czynności. Dla wzmocnienia swojej argumentacji strona przywołała m.in. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2010 r., sygn. akt: II GSK 6/10, zgodnie z którym rozpoczęcie czy zrealizowanie inwestycji nie czyni bezprzedmiotowym postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na określoną inwestycję. Strona podkreśliła też, że organ nie wskazał przepisów, na podstawie których wydał zaskarżoną decyzję, zaś stanowisko GDOŚ nie jest konstytucyjnym źródłem prawa i zdaniem strony nie istnieje podstawa prawna dla wydania negatywnego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...]r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że stosownie do przepisu art. 71 ust. 1 uouioś, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia.

W myśl ust. 2 cyt. artykułu, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:

przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Z kolei, w myśl art. 73 ust. 1 cyt. ustawy, postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Zaś stosownie do art. 74 ust. 1 pkt 1 i 2, do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć:

1) w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko -raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku, gdy wnioskodawca wystąpił o ustalenie zakresu raportu w trybie art. 69 - kartę informacyjną przedsięwzięcia;

2) w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko -kartę informacyjną przedsięwzięcia.

Kolegium zaznaczyło, że przedmiotowe przedsięwzięcie należy zaliczyć do przedsięwzięć, o których jest mowa w § 3 ust. 1 pkt 37, pkt 39 oraz pkt 52 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), a więc do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Z kolei, w myśl art. 59 ust. 1 uouioś, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.

Kolegium wskazało, że stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 8 uouioś, przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności:

a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień,

c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.

W ocenie Kolegium, z przywołanych wyżej przepisów art. 3 ust. 1 pkt 8, art. 59 ust. 1 i 71 ust. 2 uouioś jednoznacznie wynika, że przeprowadzenie postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, dotyczy tylko przedsięwzięć planowanych, a więc takich, które jeszcze nie istnieją, które nie zostały jeszcze rozpoczęte, nie znajdują się na żadnym z etapów realizacji i których realizacja będzie miała miejsce dopiero w przyszłości.

Zdaniem Kolegium, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w swoim piśmie z dnia [...] r., znak: [...]. słusznie podkreślił, że skoro ustawodawca nie wprowadził definicji legalnej pojęcia "planowane przedsięwzięcie", to oznacza, że uznał, iż termin ten należy rozumieć w potocznym znaczeniu tego słowa, gdyż nie jest to określenie wieloznaczne, nieprecyzyjne i niezrozumiałe. SKO zgodziło się również z konkluzją, że powyższą interpretację potwierdza również wykładnia systemowa, poprzez zestawienie przepisów uouioś z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/EU z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (t.j. Dz. Urz. UE z 2012 r. L.26/1) oraz wykładnia celowościowa regulacji działu V uouioś, której zasadniczym celem jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przed jego zrealizowaniem.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 cyt. wyżej dyrektywy Parlamentu Europejskiego, państwa członkowskie przyjmują wszystkie niezbędne środki, aby zapewnić podleganie przedsięwzięć mogących powodować znaczące skutki w środowisku, między innymi z powodu ich charakteru, rozmiarów lub lokalizacji, wymogowi uzyskania zezwolenia na inwestycję i oceny w odniesieniu do ich skutków, przed udzieleniem zezwolenia. Przedsięwzięcia te określa art. 4.

Przedmiotowe przedsięwzięcie mieści się w katalogu przedsięwzięć, o których mowa w art. 4 cyt. wyżej dyrektywy. Oznacza to, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i tym samym przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko lub tylko etapu selekcji w odniesieniu do przedsięwzięcia już działającego jest sprzeczne zarówno z uouioś, jak i z przepisami prawa unijnego.

SKO zaznaczyła, że zgodnie z art. 80 ust. 1 uouioś, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę:

wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1;

ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa;

4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Natomiast, w myśl ust. 2 cyt. artykułu, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych oraz dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących.

Na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Restrykcja ta wynika wprost z kategorycznego brzmienia art. 80 ust. 2 ustawy, z treści którego wywieść należy, iż zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. SKO zwróciło uwagę, że ustawodawca wymaga w tym przypadku spełnienia warunku zgodności a nie innej jego postaci. Powyższe jest równoznaczne tezie, że jedynie stwierdzenie zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem uprawnia organ do wydania decyzji pozytywnej, po spełnieniu pozostałych wymogów ustawy i a contrario brak takiej zgodności obliguje organ do wydania decyzji negatywnej, to znaczy decyzji o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji.

Kolegium zaznaczyło, że w przedmiotowej sprawie działki nr 44/45 i 44/46 w B. B. nie są objęte aktualnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a więc możliwość wydania pozytywnej decyzji jest uzależniona od zgodności planowanej inwestycji z obowiązującymi przepisami prawa, a w tym zgodności z prawem wspólnotowym.

W razie, gdy organ prowadzący postępowanie stwierdza istnienie takiej sprzeczności, to oznacza, że pojawia się przesłanka negatywna skutkująca koniecznością wydania merytorycznej decyzji odmawiającej wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W ocenie Kolegium taka sytuacja wystąpiła w przedmiotowej sprawie, przy rozstrzyganiu której należało mieć na uwadze również zasadę pierwszeństwa prawa unijnego.

Zdaniem Kolegium zarzuty przedstawione w odwołaniu były nieuzasadnione, ponieważ zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym, a w tym prawem unijnym, wydanie w rozpatrywanej sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest możliwe w odniesieniu do przedsięwzięcia już zrealizowanego, zaś wystarczającą samoistną podstawę prawną do wydania decyzji odmownej w rozważanym zakresie może stanowić przepis art. 71 ust. 2 uouioś, wskazany m.in. jako podstawa prawna w zaskarżonej decyzji przez organ pierwszej instancji.

Kolegium podkreśliło, że odwoływanie się przez skarżącą się do uregulowań zawartych w prawie budowlanym umożliwiających legalizację samowoli budowlanej i wskazanie wyroku NSA dnia 3 lutego 2010 r., sygn. akt: II GSK 6/10, nie jest usprawiedliwione w rozpatrywanej sprawie. W ocenie SKO możliwość legalizacji samowoli budowlanej jest obecnie potraktowana przez ustawodawcę bardzo rygorystycznie i jest to możliwe jedynie przy spełnieniu ściśle określonych przesłanek i nie można na tej podstawie wyciągać generalnego wniosku, że skoro jest możliwa legalizacja samowoli budowlanej, to tym bardziej możliwe jest wydanie jednego z rozstrzygnięć niezbędnych do dokonania takiej czynności, a więc w tym przypadku wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Poza tym podkreśliło, że wyrok NSA z dnia 3 lutego 2010 r., sygn. akt: II GSK 6/10, na który powołuje się strona odwołująca się został wydany w zupełnie innym stanie faktycznym i prawnym.

Kolegium zaznaczyło, iż wyrok ten został wydany prawie dwa lata przed wejściem w życie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/EU z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, a więc nie mógł uwzględnić obowiązujących konsekwencji związanych ze stosowaniem tej dyrektywy oraz dotyczył zupełnie innego stanu faktycznego.

Kolegium podkreśliło, że stanowisko NSA wyrażone w wyżej przywołanym wyroku nie zmienia utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, iż podczas interpretacji norm prawnych należy dać pierwszeństwo wykładni językowej i jeżeli sens językowy przepisu jest zrozumiały i oczywisty to należy się na nim oprzeć. Odstąpienie od sensu językowego przepisu może być uzasadnione jedynie szczególnie ważnymi racjami, co wyraźnie podkreślił NSA w przywołanym wyżej wyroku z dnia 3 lutego 2010 r., sygn. akt: II GSK 6/10, wskazując na potrzebę zastosowania wykładni systemowej i celowościowej.

W ocenie Kolegium należy przede wszystkim skupić się na brzmieniu przepisów art. 3 ust. 1 pkt 8, art. 59 ust. 1 i 71 ust. 2 uouioś, z których wynika, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest możliwe w odniesieniu do planowanych przedsięwzięć, a nie już zrealizowanych, czy też będących w trakcie realizacji.

Zdaniem Kolegium nie można opierać się na analogii z prawem budowlanym, które przewiduje możliwość legalizacji samowoli budowlanej w ściśle określonych sytuacjach. Zakładając, bowiem racjonalność ustawodawcy należy przyjąć, że gdyby ustawodawca chciał dopuścić możliwość wydania decyzji środowiskowej dla przedsięwzięć już zrealizowanych, bądź będących w trakcie realizacji, to zamieściłby w uouioś odpowiedni przepis regulujący tę kwestię.

Kolegium zaznaczyło także, że decyzją z dnia [...] r., znak: [...], Wójt Gminy B. B. na podstawie art. 59 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) nakazał Inwestorowi wstrzymanie użytkowania terenu wykorzystywanego przez firmę jako punkt składowania, przeładunku i sortowania węgla na terenie działki o numerze ewid. 44/45 w obrębie ewidencyjnym B. B. i zobowiązał inwestora do wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do zmiany zagospodarowania działki.

Wyżej wymieniona decyzja została wydana ze względu na fakt, iż inwestor zmienił sposób zagospodarowania terenu bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, a jednocześnie jego działalność stwarza dużą uciążliwość dla mieszkańców terenów położonych na terenach sąsiednich.

W ocenie Kolegium inwestor nie może oczekiwać ochrony prawnej i korzystnych dla siebie skutków w sytuacji, gdy postępuje niezgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym i prowadzi działalność bez wymaganej prawem zgody na zmianę przeznaczenia terenu.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy – skarżąca wniosła o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła błędną interpretację prawa materialnego tj. przepisu art. 71 ust. 1 w zw. z art. 80 ust. 2 uouioś, poprzez uznanie, że wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych nie jest możliwe w przypadku istniejącej inwestycji.

W uzasadnieniu skargi strona podała, że zgodnie z przepisem art. 71 ust. 1 uouioś decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Powyższy przepis nie doprecyzowuje zakresu terminu "przedsięwzięcie". Oznacza to w ocenie skarżącej, że jego literalna interpretacja obejmuje zarówno przedsięwzięcia przyszłe jak i te, które już istnieją a z jakiś powodów niezbędnym jest uzyskanie takiej decyzji.

Zdaniem skarżącej nie jest dopuszczalnym wydanie decyzji odmownej powołując się na przesłankę zrealizowania inwestycji, jeżeli w sprawie zostały spełnione przesłanki pozytywne umożliwiające wydanie decyzji.

Według skarżącej, jeżeli literalna wykładnia wskazanego na wstępie przepisu może wywoływać pewne wątpliwości to dla prawidłowego zrozumienia istniejącego przepisu należy stosować nie tylko reguły wykładni językowej, lecz także wykładnię funkcjonalną i systemową, która pełni rolę subsydiarną w stosunku do wykładni językowej, jednak w rozpatrywanej sprawie ma istotne znaczenie.

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma służyć możliwości realizowania inwestycji. Powyższe rozstrzygnięcie w sytuacjach enumeratywnie wyliczonych w przepisach prawa jest niezbędne np. wydania decyzji o warunkach zabudowy, a w dalszej konsekwencji dla uzyskania pozwolenia na budowę. Została ona oderwana od prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zaś wydana decyzja może być przenoszona na inny podmiot. W pewnym sensie ma, więc abstrakcyjny charakter, gdyż dotyczy określonego rodzaju przedsięwzięcia, które może potencjalnie funkcjonować (istnieć) na konkretnym terenie. Nie wyklucza to, więc wydania decyzji dla istniejącego już przedsięwzięcia.

Decyzja środowiskowa stanowi, bowiem podstawę do uzyskania kolejnych rozstrzygnięć w toku postępowania legalizacyjnego (lub legalizacji samowoli). Odmienna interpretacja obowiązujących przepisów doprowadziłaby do sytuacji, w której przy inwestycjach oddziałujących na środowisko w sposób wymagający uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach niemożliwym jest ich legalizacja. Taka sytuacja doprowadziłaby do naruszenia zasady równości wobec prawa.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Dlatego też, zaskarżoną do Sądu decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji należało wyeliminować z obrotu prawnego.

Postawą materialnoprawną zapadłego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.) – dalej zwana "uouioś".

W pierwszej kolejności należy wskazać, że polskie rozwiązania prawne odnośnie przedmiotowej sprawy mogą też być determinowane postanowieniami prawa międzynarodowego lub prawa Unii Europejskiej, a nawet przez nie zastępowane. Zgodnie, bowiem z art. 91 ust. 1 Konstytucji RP ratyfikowana umowa międzynarodowa po ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy. Ponadto zgodnie z regułami wynikającymi z art. 91 ust. 2 ustawy zasadniczej umowy międzynarodowe ratyfikowane za zgodą parlamentu mają prymat nad ustawą, jeżeli postanowień ustawy nie można pogodzić z postanowieniami umowy międzynarodowej.

Na mocy tej reguły w polskim systemie prawnym funkcjonuje konwencja o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzona w Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r. (Dz. U. z 2003 r., Nr 78, poz. 706). Większość z zapisów tego aktu prawa międzynarodowego została recypowana do systemu prawa krajowego między innymi postanowieniami ustawy. Jednak w przypadku wątpliwości, co do sposobu rozumienia przepisu prawa krajowego, będącego odzwierciedleniem przepisu prawa międzynarodowego, podmiot dokonujący jego wykładni powinien skonfrontować ustaloną w ten sposób treść normy prawnej z postanowieniami wynikającymi z aktu prawa międzynarodowego, gdyż dopiero w ten sposób będzie można wskazać właściwe znaczenie niektórych przepisów.

Inna jest sytuacja w przypadku źródeł prawa Unii Europejskiej. Z punktu widzenia przedmiotowej sprawy ważne znaczenie ma dyrektywa 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidująca udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniająca w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywę Rady 85/337/EWG i 96/61/WE (Dz. Urz. UE L 156 z 25.06.2003, s. 17).

Z punktu widzenia zarówno organów administracji zobowiązanych do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jak i podmiotów zainteresowanych realizacją konkretnych przedsięwzięć ważne jest prawidłowe ustalenie sytuacji, w których wymagane jest uzyskanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Ustawodawca w art. 71 uouioś wskazał, realizacja, jakiego rodzaju przedsięwzięć będzie musiała zostać poprzedzona wydaniem takiej decyzji.

Na gruncie tego rozwiązania należy zwrócić uwagę, że uzyskanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych ma charakter obligatoryjny. Dlatego też w praktyce podkreśla się, że "w celu prawidłowego ustalenia zakresu przedmiotowego przedsięwzięć wymagających uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych niezbędne jest łączne uwzględnienie postanowień zarówno art. 71 jak i art. 72 uouioś.

Ustawowa definicja pojęcia "przedsięwzięcia" znajduje się w art. 3 ust. 1 pkt 13 uouioś, z którego wynika, że pojęcie to obejmuje bardzo szeroki zakres potencjalnych działań, mających wpływ na środowisko – zarówno związanych, jak i niezwiązanych z wykonywaniem działalności gospodarczej. Pod pojęciem "przedsięwzięcie" rozumie się zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Głównym czynnikiem przesądzającym o zakwalifikowaniu przedsięwzięcia jako podlegającego obowiązkowi uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest, więc przekształcenie lub zmiana sposobu wykorzystania terenu.

W art. 3 ust. 1 pkt 8 uouioś określono, co kryje się pod pojęciem oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z przepisu tego nie wynika jednak, kiedy musi ona być przeprowadzona. Dlatego też w art. 46 uouioś wskazano, jakie dokumenty wymagają przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko. Może ona być wymagana również przy zamiarze realizacji przedsięwzięć o charakterze indywidualnym. W celu zminimalizowania ewentualnych związanych z tym wątpliwości interpretacyjnych w art. 59 uouioś określono, jakie przedsięwzięcia wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W orzecznictwie podkreśla się natomiast, że "nie każde zamierzenie inwestycyjne, które wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowi przedsięwzięcie wymagające uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie każda inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące zawsze albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko" (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 16 marca 2012 r., II SA/Gd 689/11, LEX nr 1145747). Oznacza to, że o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko decyduje jedynie skala tego oddziaływania, a nie rodzaj decyzji stanowiącej podstawę realizacji przedsięwzięcia.

Z postanowień art. 59 ust. 1 i 2 uouioś wynika, że mówiąc o przedsięwzięciach, których realizacja musi być poprzedzona przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko, mogą być usystematyzowane ich dwie podstawowe grupy – pierwsza obejmuje przedsięwzięcia, dla których obowiązek ten wynika bezpośrednio z mocy prawa, druga – przedsięwzięcia, w przypadku których obowiązek przeprowadzenia oceny nałożono w formie indywidualnego aktu administracyjnego. Do pierwszej grupy należy zakwalifikować planowane przedsięwzięcia, które mogą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogą mieć wpływ na obszar Natura 2000, ale nie są związane bezpośrednio z ochroną tego obszaru ani nie wynikają z tej ochrony. Druga natomiast obejmuje przedsięwzięcia, które mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a obowiązek przeprowadzenia oceny został stwierdzony w formie postanowienia wydanego na podstawie art. 63 ust. 1 uouioś, oraz przedsięwzięcia mogące oddziaływać na obszary Natura 2000, dla których obowiązek taki został nałożony przez organ upoważniony do wydania jednej z decyzji wymienionych w art. 96 ust. 2 uouioś.

W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji poddały w wątpliwość, co do możliwości określenia uwarunkowań środowiskowych dla inwestycji będącej w trakcie realizacji. Dlatego też należy rozważyć, czy na gruncie obowiązujących przepisów prawa nie istnieje możliwość wydania decyzji środowiskowej także dla przedsięwzięć znajdujących się w trakcie realizacji.

Rozwiązania tak postawionego problemu należy poszukiwać zarówno w postanowieniach przepisów prawa Unii Europejskiej, jak i w prawie polskim, które w omawianym zakresie mają charakter komplementarny, co w wielu przypadkach wymaga łącznego ich interpretowania. Z postanowień art. 59 ust. 1 i art. 72 ust. 1 uouioś, określających, w jakich przypadkach konieczne jest wydanie decyzji środowiskowej, nie wynika wprost zakaz określenia uwarunkowań środowiskowych już po rozpoczęciu realizacji przedsięwzięcia. Takie ograniczenia nie wynikają także bezpośrednio z postanowień art. 2 ust. 1 dyrektywy 2011/92/WE w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko.

Określenie uwarunkowań środowiskowych następuje w postępowaniu administracyjnym, do którego znajdują zastosowanie – oprócz reguł wynikających z ustawy – także te wynikające z kodeksu postępowania administracyjnego, stosowane we wszystkich sprawach administracyjnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli ze szczegółowych przepisów nie wynikają inne rozwiązania (K. Gruszecki, Ustawa o udostępnianiu informacji o stanie i ochronie środowiska, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Komentarz, Wrocław 2009, s. 210). W związku z tym ustalając, czy rzeczywiście nie ma możliwości wydania decyzji określającej uwarunkowania środowiskowe przedsięwzięcia już po rozpoczęciu jego realizacji, należy przeanalizować w pierwszej kolejności, czy wydanie takiego orzeczenia będzie tylko dostosowaniem formalności do istniejącego stanu faktycznego.

W pierwszej kolejności należy wskazać, realizacji jakich celów służy określenie uwarunkowań środowiskowych oraz jakie jest miejsce tego rodzaju rozstrzygnięć wśród podstaw formalnych niezbędnych do wykonania inwestycji. Jeżeli chodzi o cele, realizacji których ma służyć postępowanie w sprawie określenia uwarunkowań środowiskowych, to odpowiedź jest prosta, gdyż w toku tego postępowania organ administracji powinien w pierwszej kolejności przeanalizować wpływ konkretnego przedsięwzięcia na środowisko i w zależności od dokonanych ustaleń wydać odpowiednią do nich decyzję (G. Dobrowolski, Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, Toruń 2011, s. 105). Z punktu widzenia procesowego natomiast decyzja określająca uwarunkowania środowiska wydawana jest tylko w tych przypadkach, w których zachodzi konieczność uzyskania jednej z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 uouioś (lub dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a uouioś) w celu umożliwienia organowi, wydającemu decyzję stanowiącą podstawę realizacji przedsięwzięcia, wprowadzenia do postanowień gwarantujących minimalizację negatywnego oddziaływania na środowisko (K. Gruszecki, Decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych jako instrument ograniczający swobodę prowadzenia działalności i prawa własności, Casus 2009, nr 1, s. 36 i n.).

W takim stanie prawnym trzeba, więc dokładnie zastanowić się nad tym, czy możliwość określenia uwarunkowań środowiskowych będzie istniała również w stosunku do przedsięwzięć, których realizacja została rozpoczęta bez wcześniejszego określenia uwarunkowań środowiskowych. W takim przypadku może się pojawić bowiem wątpliwość, czy legalizacja przedsięwzięcia a posteriori może gwarantować dostateczną ochronę środowisku oraz czy nie będzie stanowiła swoistego systemu zachęt do realizacji przedsięwzięć bez ustalenia wpływu, jaki mogą one wywierać na środowisko. Generalnie w praktyce przyjmuje się, że "rozpoczęcie realizacji inwestycji, a nawet zrealizowanie inwestycji, nie czyni bezprzedmiotowym postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na określoną inwestycję. To, że organ właściwy w sprawach o pozwolenie na budowę może wydać decyzję o pozwoleniu na budowę, jeżeli są spełnione wszystkie warunki do wydania takiej decyzji, w tym wymagania w zakresie ochrony środowiska, nie jest równoznaczne z tym, że po wydaniu takiej decyzji wyłączona jest jakakolwiek możliwość przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko" (wyrok NSA z dnia 3 lutego 2010 r., II GSK 6/10, LEX nr 596980; podobnie także wyrok NSA z dnia 26 października 2011 r., II OSK 1820/11, CBOSA). Natomiast w literaturze przedmiotu podkreśla się, że sam "fakt rozpoczęcia realizacji inwestycji nie czyni bezprzedmiotowym postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań na realizację określonego przedsięwzięcia. Nie można też mówić o bezprzedmiotowości postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań, gdy sprawa dotyczy legalizacji inwestycji. W takim przypadku konieczne i zasadne jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie powinno mieć żadnego znaczenia dla organu prowadzącego postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań, czy na działce inwestora znajduje się jakaś inwestycja. Rolą organu jest bowiem określenie warunków środowiskowych dla zamierzenia wskazanego we wniosku, a nie kontrola istniejącego sposobu zagospodarowania działki" (K. Szuma, Glosa do wyroku NSA z dnia 26 października 2011 r., II OSK 1820/11, Prawo i Środowisko 2012, nr 1, s. 115-131). Z powyższego wynika więc, że akceptowany jest pogląd umożliwiający wydanie decyzji określającej uwarunkowania środowiskowe, których realizacja została rozpoczęta na zasadzie samowoli.

Należy wskazać, że strona skarżąca wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia pn. "Skład hurtowy i detaliczny opału (węgla) na części działek nr ew. 44/45 i 44/46 przy ul. B. w B. B." złożyła m.in. kartę informacyjną przedsięwzięcia, wypis z rejestru gruntów oraz mapę ewidencyjną obejmującą zakres przedsięwzięcia, a także pełnomocnictwo. Organy wydając decyzje zarówno w I jak i II instancji dysponowały tymi dokumentami jednakże w żaden sposób do nich się nie ustosunkowały poprzestając jedynie ogólnie rzecz ujmując na stwierdzeniu, że skoro skarżący prowadzi określone przedsięwzięcie to nie ma możliwości wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia, ponieważ nie jest ono zaplanowane lecz realizowane. Stwierdzić zatem należy, że organy orzekające w sprawie nie tylko nie rozważyły z urzędu wszelkich okoliczności sprawy, do czego obligują je art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a., ale nie dokonały nawet wystarczającej i wszechstronnej analizy okoliczności podnoszonych w toku postępowania administracyjnego przez stronę skarżącą.

Zaistniałe w niniejszej sprawie uchybienia należy zakwalifikować jako naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., a także prawa materialnego, tj. art. 71 ust. 1 i 2 uouioś przez jego błędną wykładnię mającą wpływ na wynik sprawy.

Konsekwencją przyjętego przez organ I instancji stanowiska przy wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji danego przedsięwzięcia było naruszenie przepisu art. 85 ust. 2 uouioś. Także organ odwoławczy nie stwierdził uchybienia w tym zakresie w świetle dyspozycji art. 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Naruszenie przepisów postępowania polegało na wskazanym wyżej nie wyjaśnieniu wszystkich mających znaczenie dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy. Z kolei błędna wykładnia wskazanych przepisów prawa materialnego polegała na uznaniu, że skoro przedsięwzięcie jest w trakcie realizacji, a nie planowania, to należało odmówić wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Organy tego nie wzięły pod uwagę. Zatem przy ponownym rozpatrywaniu sprawy powinny kierować się zaleceniami zawartymi w orzeczeniu Sądu.

Mając powyższe na uwadze, w oparciu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Na podstawie art. 152 cyt. ustawy Sąd określił, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości.

Sąd działając na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącej kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.