Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 472/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-05-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inne
Powołane przepisy: article: art. 245 § 1 i § 3, art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Tomasz Zawiślak Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi D. A. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] grudnia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy oraz stwierdzenia braku przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany; postanawia: - przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

D. A. wraz ze skargą na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] grudnia 2007 r. o numerze [...], wystąpił na urzędowym formularzu PPF o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych.

W uzasadnieniu wniosku, jak i w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, obecnie jest na utrzymaniu innych osób. Oświadczył, iż nie posiada nieruchomości, stałych dochodów w Polsce i Iraku, zasobów pieniężnych, oszczędności, ani przedmiotów wartościowych.

W związku z tym, że dane zawarte we wniosku okazały się niewystarczające do oceny sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych skarżącego, zarządzeniem z dnia 13 maja 2008 r. wezwano zainteresowanego do uzupełnienia przedmiotowego wniosku przez udzielenie odpowiedzi na postawione pytania i nadesłanie stosownych dokumentów, w terminie siedmiu dni pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy.

W dniu 28 maja 2008r. skarżący nadesłał dodatkowe oświadczenie, w którym podał, iż mieszka w lokalu dzięki uprzejmości swojego rodaka i nie ponosi z tego tytułu żadnych opłat, również jego rodak zapewnia mu wyżywienie. W Polsce nie pozostaje z nikim we wspólnym gospodarstwie domowym, w Iraku mieszkał z rodziną (mamą, bratem i dwiema siostrami). Oświadczył także, że nie posiada oszczędności pieniężnych, lokat, rachunków bankowych, przedmiotów wartościowych oraz, że nie uzyskuje żadnych dochodów. Skarżący nie uzyskuje również żadnej pomocy od organizacji społecznych. Wskazał, iż rodzina w Iraku prowadzi mały sklep i cyt. "nie trzyma pieniędzy w banku" .

Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:

Zgodnie z art. 245 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z § 3 powołanego przepisu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego (...). Prawo pomocy w zakresie częściowym, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a., może być przyznane osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Określenie "gdy osoba fizyczna wykaże" oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez wnioskodawcę.

Oznacza to, że instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest stosowana w przypadku osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Zasadność wniosku skarżącego rozpatrzono zatem w dwóch aspektach, tj. z jednej strony uwzględniono wysokość obciążeń finansowych, jakie będzie on zobowiązany ponieść w postępowaniu, z drugiej zaś strony jego możliwości finansowe.

Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, iż skarżący nie pracuje i pozostaje na utrzymaniu rodaka, który zapewnia mu mieszkanie i utrzymanie należało uznać, iż skarżący wykazał, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. W przytoczonych okolicznościach skarżący nie jest w stanie bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie ponieść kosztów sądowych w sprawie.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.