Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 492/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 269 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 2233
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędziowie: Asesor WSA Justyna Dudek - Sienkiewicz Asesor WSA Wojciech Wycichowski po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2022 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. A. i R. A. na decyzję Burmistrza Gminy Żukowo z dnia 13 maja 2022 r., nr KD-I.624.71.2922.DR w przedmiocie opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

T. A. i R.A. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Burmistrza Gminy Żukowo z 13 maja 2022 r. w sprawie naliczenia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Informacją z 6 kwietnia 2022 r. Burmistrz Gminy Żukowo na podstawie art. 272 ust. 22 w zw. z art. 298 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2233 ze zm.) ustalił skarżącym opłatę w wysokości 1 088,77 zł za IV kwartał 2021 r., w związku z wykonywaniem na nieruchomości obejmującej działkę o numerze ewidencyjnym [...] obr. T., dla której założona została księga wieczysta o numerze [...], robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nie ujętych w systemie kanalizacji otwartej lub zamkniętej.

Na podstawie wypisu z ewidencji gruntów i budynków organ określił, że powierzchnia przedmiotowej nieruchomości wynosi 19 188,00 m2. Korzystając z danych przedstawionych w oświadczeniu skarżących z 18 stycznia 2021 r. ustalił natomiast, że zagospodarowanie przedmiotowej nieruchomości poprzez uszczelnienie jej terenu w wielkości powyżej 70% całej powierzchni nastąpiło w październiku 2019 r. Teren wyłączony z powierzchni biologicznie czynnej wyniósł wówczas 14 516,89 m2 (zatem stanowił 75,7% powierzchni nieruchomości). W ramach tej nawierzchni skarżący wyróżnili powierzchnię dachu i zabudowy budynku w wielkości 10 280,89 m2 oraz powierzchnię chodników, dróg komunikacyjnych, parkingów wynoszącą 4 236,00 m2. Na podstawie złożonego oświadczenia organ ustalił także, że na terenie nieruchomości znajdują się następujące urządzenia retencyjne: zbiornik o poj. 100 m3 o wymiarach: 3 m (średnica) x 14,84 m, zbiornik o poj. 50 m3 o wymiarach 2 m (średnica) x 6 m, zbiornik o poj. 40 m3 o wymiarach 2,5 m (średnica) x 8,6 m, a także osiem studni chłonnych. Dodatkowo, na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków oraz decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym nr [...] z 14 lipca 2010 r. organ stwierdził istnienie wewnętrznego systemu odprowadzania opadów atmosferycznych w postaci kolektorów deszczowych do gruntu na przedmiotowej nieruchomości. W związku z tym, zdaniem Burmistrza, omawianej nieruchomości nie można traktować jako ujętej w funkcjonujący na danym obszarze system kanalizacji otwartej lub zamkniętej.

Skarżący złożyli reklamację od otrzymanej informacji, w której zakwestionowali wysokość naliczonej opłaty. W ocenie skarżących, organ błędnie wyliczył wysokość należnej opłaty, gdyż nie zastosował do jej wyznaczenia odpowiedniej jednostkowej stawki opłaty za usługi wodne, o której mowa w § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (dalej jako rozporządzenie w sprawie stawek). Według skarżących wyposażenie nieruchomości w urządzenia do retencjonowania wód opadowych w postaci m. in. pięciu wylotów kanalizacji deszczowej o średnicy 20 cm oraz ośmiu studni chłonnych, których pojemność oraz sprawność technologiczna potwierdzona ich obserwacjami umożliwia odbiór wód opadowych z powierzchni uszczelnionej w wielkości powyżej 30 % odpływu rocznego, determinuje przyjęcie w obliczeniach stawki w wysokości 0,15 zł/m2 lub 0,05 zł/m2, a nie 0,30 zł/m2.

Po rozpatrzeniu reklamacji Burmistrz Gminy Żukowo decyzją z 13 maja 2022 r. ustalił skarżącym opłatę w wysokości 1 088,77 zł za IV kwartał 2021 r., w związku z wykonywaniem na nieruchomości obejmującej działkę o numerze ewidencyjnym [...] obr. T., dla której założona została księga wieczysta o numerze [...], robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nie ujętych w systemie kanalizacji otwartej lub zamkniętej.

W związku z ustaleniem, w toku sprawy rzeczywistej ilości i pojemności urządzeń retencyjnych zlokalizowanych na terenie przedmiotowej nieruchomości, organ dokonał weryfikacji obliczeń wykonanych uprzednio w informacji. W oparciu o decyzję o pozwoleniu wodnoprawnym i wyjaśnienia skarżących organ określił pojemności urządzeń retencyjnych zlokalizowanych na omawianej nieruchomości. Łączna pojemność urządzeń retencyjnych zlokalizowanych na terenie nieruchomości obejmującej działkę o numerze ewidencyjnym [...] obr. T. wynosi 256,32 m3. Burmistrz stwierdził, że urządzenia retencyjne miały możliwość zmagazynowania 3,32% rocznej ilości wód opadowych spływających z powierzchni uszczelnionych nieruchomości. Jednostkowa stawka opłaty z tytułu zmniejszenia naturalnej retencji terenowej zatem nadal wynosi, zgodnie z § 9 rozporządzenia w sprawie stawek, 0,30 zł/m2 powierzchni utraconej biologicznie, a ustalona z wykorzystaniem tej stawki opłata wynosi 1 088,77 zł.

W konsekwencji, rozpatrując reklamację skarżących, organ uznał ją za bezzasadną. Przyjęcie odpowiedniej jednostkowej stawki za usługi wodne z tytułu zmniejszenia naturalnej retencji terenowej, o której mowa w ww. rozporządzeniu celem ustalenia należnej opłaty musi być, w ocenie organu, poparte stosownymi obliczeniami. Zakwestionowanie przez skarżących zastosowania w informacji stawki w wysokości 0,30 zł/ m2 powierzchni uszczelnionej celem ustalenia należnej opłaty nie zostało poparte żadnymi dowodami, a jedynie subiektywnymi spostrzeżeniami. Wyliczenia organu wykonane w ramach ustalenia należnej opłaty z tytułu zmniejszenia naturalnej retencji terenowej dotyczą, zgodnie z przepisami prawa, całorocznej sumy opadów, a nie opadu chwilowego. Stąd mogą wynikać, w ocenie Burmistrza, wątpliwości skarżących odnośnie poprawności wyznaczenia opłaty z tego tytułu.

W oparciu o wyznaczoną nową, łączna pojemność urządzeń retencyjnych zlokalizowanych na terenie omawianej nieruchomości i wyliczoną wielkość odpływu rocznego z powierzchni uszczelnionych trwale związanych z gruntem organ wskazał, że wysokość jednostkowej stawki za usługi wodne przyjętej do obliczeń w decyzji jest tożsama w stosunku do stawki zastosowanej w uprzednio wydanej informacji. W wyniku tego, wielkość ustalonej opłaty z tytułu zmniejszenia naturalnej retencji terenowej w informacji również się nie zmieniła.

W skardze na opisaną decyzję skarżący zarzucili naruszenie art. 272 ust. 8 Prawa wodnego poprzez przyjęcie przez organ, że w przypadku nieruchomości z urządzeniami do retencjonowania wody z powierzchni uszczelnionych trwale związanych z gruntem o pojemności od 10 do 30 % odpływu rocznego pobiera się jednostkowe opłaty nie w wysokości 0,15 zł za 1 m2, lecz w wysokości 0,30 zł za 1 m2. Ponadto skarżący wskazali na sprzeczność istotnych ustaleń organu administracji publicznej z treścią zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego przez przyjęcie, że organ ten może dowolnie ustalać w każdym kolejnym kwartale w takim samym stanie faktycznym inną jednostkową wysokość tej opłaty, jak w tym przypadku – za IV kwartał 2019 r. w wysokości 0,15 zł/m2, natomiast począwszy od I kwartału 2020 r. w wysokości 0,30 zł/m2. W konsekwencji, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że taką samą wysokość opłaty Burmistrz Gminy Żukowo próbował ustalić skarżącym za IV kwartał 2019 r., jednak w wyniku złożonej reklamacji zmniejszył ją w decyzji nr KD.624.82.2021.DR z 7 maja 2021 r. do wysokości 544,38 zł, która to opłata została obliczona w następujący sposób: 0,15 zł / m2 x 14.516,89 m 2 x rok = 2.177,53 zł x 0,25 = 544,38 zł. Takiej wysokości kwartalnej opłaty z powyższego tytułu skarżący nie kwestionują i byli przekonani, że sprawa w tym zakresie została dostatecznie wyjaśniona i trwale uregulowana. Dodali też, że w stanie przedmiotowej nieruchomości nie nastąpiła żadna zmiana w IV kwartale 2021 r. w stosunku do IV kwartału 2019 r., toteż nie straciła na aktualności i jest przydatna także i w tej sprawie poprzednia reklamacja oraz poczynione przez organ ustalenia zawarte w jego decyzji z dnia 7 maja 2021 r.

Skarżący podkreślili, że znajdujące się na nieruchomości urządzenia do retencjonowania wód opadowych, m.in. pięć wylotów kanalizacji deszczowej o średnicy 20 cm oraz osiem studni chłonnych, ze względu na pojemność oraz sprawność technologiczną, potwierdzoną zebranymi doświadczeniami z ich dotychczasowej eksploatacji, umożliwia odbiór, nie jak się pierwotnie wydawało, tylko w przedziale od 10 do 30 %, lecz znacznie powyżej 30 % odpływu rocznego wód opadowych z powierzchni uszczelnionych trwale związanych z gruntem.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy Żukowo wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że w każdym okresie rozliczeniowym (kwartale) 2020 i 2021 roku ustalił tę samą opłatę. Podkreślił, że skarżący nie złożyli reklamacji od informacji z ustalonymi wysokościami opłat należnymi w poszczególnych kwartałach 2020 roku (z opłatami tożsamymi z ustaloną w zaskarżonej decyzji), po czym wpłacili ustalone kwoty na konto Urzędu Gminy Żukowo. Organ potwierdził, że opłata ustalona za IV kwartał 2019 r. była niższa, aniżeli za IV kwartał 2021 r. Wynikało to jednak z błędnego zastosowanie jednostkowej stawki opłaty za usługi wodne w obliczeniach. W efekcie powyższego, Burmistrz Gminy Żukowo wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności decyzji nr KD.624.82.2021.DR. W wyniku złożonego wniosku decyzja została unieważniona, jednak obecnie nie jest jeszcze ostateczna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sąd, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem, doszedł do przekonania, że akt ten odpowiada prawu.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie uczyniono kwestię wysokości opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej dla działki nr [...], obr. T., stanowiącej własność skarżących.

Zgodnie z art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2233 ze zm., dalej jako Prawo wodne) opłatę za usługi wodne uiszcza się za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej. W myśl art. 272 ust. 8 Prawa wodnego wysokość opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wyrażonej w m2 wielkości utraconej powierzchni biologicznie czynnej oraz czasu wyrażonego w latach. Z kolei jednostkowe stawki opłat za usługi wodne w odniesieniu do ww. rodzaju opłaty określa § 9 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 736 ze zm. – dalej jako rozporządzenie).

Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że przesłankami poniesienia ww. opłaty są:

- odpowiednia powierzchnia (tj. ponad 3500 m2) i lokalizacja nieruchomości (tj. na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej),

- wykonywanie określonych czynności na terenie nieruchomości (tj. robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie tej retencji),

- wyłączenie oznaczonej powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej (tj. ponad 70 %).

W sprawie bezsporne jest, że działka skarżących posiada 19 188,00 m2, a zatem jest to powierzchnia przekraczająca 3500 m2, a ponadto nieruchomość znajduje się na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Niekwestionowane jest również to, że w związku z wykonywaniem na tej nieruchomości robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie retencji, nastąpiło na niej wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej.

Natomiast kwestią sporną w niniejszej sprawie jest dobór jednostkowej stawki opłaty za usługi wodne, o której mowa w § 9 rozporządzenia, na podstawie której została wyliczona należna opłata. Według skarżących wyposażenie nieruchomości w urządzenia do retencjonowania wód opadowych w postaci m. in. pięciu wylotów kanalizacji deszczowej o średnicy 20 cm oraz ośmiu studni chłonnych, których pojemność oraz sprawność technologiczna potwierdzona ich obserwacjami umożliwia odbiór wód opadowych z powierzchni uszczelnionej w wielkości powyżej 30 % odpływu rocznego, determinuje przyjęcie w obliczeniach stawki w wysokości 0,15 zł/m2 lub 0,05 zł/m2, a nie 0,30 zł/m2 – jak przyjął organ.

Odnosząc się do powyższej kwestii należy stwierdzić, że Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania zastosowanej przez organ jednostkowej stawki opłaty.

Zgodnie z § 9 rozporządzenia jednostkowe stawki opłat za usługi wodne za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej wynoszą:

1) bez urządzeń do retencjonowania wody z powierzchni uszczelnionych trwale związanych z gruntem – 0,50 zł za 1 m2 na 1 rok;

2) z urządzeniami do retencjonowania wody z powierzchni uszczelnionych o pojemności:

a) do 10% odpływu rocznego z powierzchni uszczelnionych trwale związanych z gruntem – 0,30 zł za 1 m2 na 1 rok,

b) od 10 do 30% odpływu rocznego z obszarów uszczelnionych trwale związanych z gruntem – 0,15 zł za 1 m2 na 1 rok,

c) powyżej 30% odpływu rocznego z powierzchni uszczelnionych trwale związanych z gruntem – 0,05 zł za 1 m2 na 1 rok.

W zaskarżonej decyzji, na podstawie rzeczywistej ilości i pojemności urządzeń retencyjnych zlokalizowanych na terenie przedmiotowej nieruchomości, organ dokonał weryfikacji sporządzonych w uprzednio wydanej informacji obliczeń. Burmistrz przyjął, że łączna pojemność urządzeń retencyjnych zlokalizowanych na nieruchomości skarżących wynosi 256,32 m3. Przedstawiając stosowne obliczenia, które w ocenie Sądu nie budzą wątpliwości, organ stwierdził, że urządzenia retencyjne miały możliwość zmagazynowania 3,32% rocznej ilości wód opadowych spływających z powierzchni uszczelnionych nieruchomości.

Sąd stoi na stanowisku, że w postępowaniu administracyjnym nie ma miejsca na przypuszczenia i będące zwieńczeniem tego postępowania rozstrzygnięcie musi być wydane na podstawie wszechstronnie i jednoznacznie ustalonego stanu faktycznego. Należy zauważyć, że argumentacja skarżących opiera się zaś na przypuszczeniach, skoro w skardze wskazuje się, że za uznaniem zwiększonej wartości odpływu rocznego z powierzchni uszczelnionych trwale związanych z gruntem, skutkującym przyjęciem niższej jednostkowej stawki opłaty ma przemawiać jedynie potwierdzona zebranymi doświadczeniami dotychczasowa eksploatacja znajdujących się na nieruchomości skarżących urządzeń do retencjonowania wody. Skarżący nie dowiedli bowiem, że urządzenia te mają możliwość zmagazynowania większej niż wykazana przez organ rocznej ilości wód opadowych spływających z powierzchni uszczelnionych nieruchomości. Skarżący przerzucili zatem ciężar dowiedzenia tej okoliczności na organ prowadzący postępowanie, pomimo że jako uczestnicy tego postępowania powinni byli przedłożyć dokumenty potwierdzające prezentowane przez nich stanowisko – przeczące stanowisku organu, który wykazał podstawy swoich wyliczeń.

Co prawda w procedurze administracyjnej regułą jest, że to na organie spoczywa obowiązek udowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia, jednakże również na stronie ciąży obowiązek współdziałania z organem i przedstawienia konkretnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Ciążąca na organach powinność zbadania wszystkich okoliczności istotnych w sprawie w żaden sposób nie może usprawiedliwiać bierności zainteresowanej strony. Jeżeli organ wyprowadził określone ustalenia dotyczące stanu faktycznego z posiadanych, nienasuwających zastrzeżeń dokumentów, to skuteczne ich zakwestionowanie wymaga przedłożenia stosownego kontrdowodu przez stronę postępowania, zwłaszcza gdy z określonych faktów zamierza ona wyprowadzić korzystne dla siebie skutki prawne (por. wyroki NSA: z 17 maja 2017 r., II OSK 1681/17 oraz z 16 kwietnia 2019 r., I OSK 1711/17, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle powyższego, sformułowany w skardze zarzut dotyczący zastosowania niewłaściwej jednostkowej stawki opłaty za usługi wodne nie mógł zasługiwać na uwzględnienie, gdyż – wbrew stanowisku strony skarżącej – orzekający w sprawie organ prawidłowo stwierdził, że w niniejszej sprawie jako podstawę nałożonej opłaty, należy przyjąć jednostkową stawkę wynikającą z § 9 pkt 2 lit. a) rozporządzenia, tj. 0,30 zł za 1 m2.

Odnosząc się do wydanego w sprawie skarżących wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 2 lipca 2020 r., III SA/Gd 330/20, Sąd wyjaśnia, że orzeczenie to nie przesądziło, którą z jednostkowych stawek opłat wynikających z § 9 rozporządzenia należy zastosować przy ustalaniu skarżącym opłaty. W przywołanym wyroku Sąd uchylił bowiem decyzję Burmistrza Gminy Żukowo ze względu na braki w ustaleniach organu i zebranym materiale dowodowym, uniemożliwiające kontrolę decyzji ustalającej opłatę i jej wysokość. Zaskarżonej zaś decyzji i przeprowadzonemu postępowaniu takich zarzutów postawić zaś nie można.

W konsekwencji, za niezasadny należało również uznać postawiony przez skarżących zarzut sprzeczności istotnych ustaleń organu administracji publicznej z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego. Powyższe elementy powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji jest bowiem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie powinno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organ nie dopuścił się takiego naruszenia, gdyż uzyskane dowody poddano wnikliwej i poprawnej ocenie, o czym świadczy analiza motywów wydanych w sprawie decyzji, dokonana w kontekście zgromadzonego materiału dowodowego pozwalająca stwierdzić, że rozumowanie organów uwzględnia przedstawione wyżej reguły postępowania. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo ustalił okoliczności istotne dla ustalenia opłaty i jej wymiaru, biorąc po uwagę m.in. dane wynikające z pozwolenia wodnoprawnego, oświadczeń i wyjaśnień skarżących oraz pisma Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej z 19 lutego 2021 r. dotyczącego rocznej ilości opadów w rejonie miejscowości Żukowo w poszczególnych latach, zaś obszerne uzasadnienie wydanej w sprawie decyzji spełnia wymogi stawiane przez art. 107 § 3 k.p.a.

Podsumowując należy stwierdzić, że zarzuty podniesione w skardze okazały się chybione, gdyż organ w sposób właściwy zinterpretował i zastosował przepisy Prawa wodnego oraz rozporządzenia Rady Ministrów z w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne, zaś postępowanie przeprowadzono z poszanowaniem reguł zawartych w k.p.a.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.

Sąd rozpoznał sprawę w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ww. ustawy, na wniosek skarżących sformułowany w piśmie z 26 lipca 2022 r., wobec którego organ nie złożył w ustawowym terminie sprzeciwu.