Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 282/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 2 pkt 6, art. 30 ust. 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek, Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zamiaru montażu tablicy reklamowej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Wojewoda Dolnośląski decyzją z 13.04.2021 r. (nr O-7843.34.2020.MW), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w W. od decyzji Prezydenta Miasta W. z 08.04.2020 r. (znak: BAB.6743.68.2020), którą wniesiono sprzeciw wobec zamiaru montażu tablicy reklamowej na wschodniej ścianie budynku mieszkalno-usługowego, położonego przy ul. [...] w W., na działce nr [...], obręb P. nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu podjętej decyzji Wojewoda podał, że organ I instancji, po rozpatrzeniu zgłoszenia Spółdzielni Mieszkaniowej wniesionego w dniu 25.03.2020r., wniósł na podstawie art. 30 ust. 5 u.p.b. sprzeciw wobec zamiaru wykonania ww. robót budowlanych z uwagi na negatywną opinię Zespołu do opiniowania wniosków dotyczących zgłoszeń zamiaru instalowania tablic, urządzeń reklamowych i wniosków o pozwolenie na budowę reklam.

Od decyzji Prezydenta Miasta odwołała się Spółdzielnia Mieszkaniowa, zarzucając organowi I instancji wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub co najmniej z rażącym naruszeniem przepisów prawa, a także z naruszeniem przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.

Rozpatrując sprawę na skutek wniesionego odwołania Wojewoda Dolnośląski w pierwszej kolejności wskazał na stan prawny, według którego orzeka w postępowaniu odwoławczym. Następnie organ przypomniał wynikającą z art. 28 ust. 1 u.p.b. zasadę, zgodnie z którą roboty budowlane można wykonywać jedynie na podstawie pozwolenia na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - art. 31 tej ustawy. Jedną z takich inwestycji jest - stosownie do art. 29 ust. 2 pkt 6 u.p.b. - realizacja robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.

Odnosząc przedstawiony stan prawny do powodów wniesionego sprzeciwu, organ odwoławczy stwierdził, że negatywna opinia Zespołu do spraw opiniowania wniosków dotyczących zgłoszeń zamiaru instalowania tablic, urządzeń reklamowych i wniosków o pozwolenie na budowę reklam, stanowi jedynie element wewnętrznej procedury urzędowej. Opinia Zespołu, według Wojewody, nie może być podstawą rozstrzygnięcia sprawy, gdyż nie przewidują jej wydania przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Zespół działa bowiem wyłącznie jako organ doradczy Prezydenta Miasta W. na podstawie zarządzenia z 18.03.2013 r. (nr 369/2013). Dlatego wniesienie sprzeciwu wyłącznie na tej podstawie należało uznać za niedopuszczalne.

Według Wojewody zasadność wniesienia sprzeciwu od zamierzenia budowlanego Spółdzielni wynika z innych przesłanek niż wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W tym zakresie organ odwoławczy wskazał, że z przedłożonej przez inwestora dokumentacji projektowej objętej zgłoszeniem wynika, że roboty budowlane polegają na "montażu" naściennej tablicy reklamowej o wymiarach 6,00 x 3,00 m, mocowanej do ściany zewnętrznej budynku mieszkalno-usługowego za pomocą kotew mechanicznych lub chemicznych. Ciężar tablicy wynosić będzie około 100 kg. W ocenie organu odwoławczego realizacja takiego nośnika nie mieści się w pojęciu "instalowania tablic i urządzeń reklamowych", o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 u.p.b. Wskazując na brak w ustawie Prawo budowlane legalnej definicji pojęcia "instalowanie", organ odwoławczy zauważył, że tego rodzaju robót budowlanych nie ujęto także w art. 3 pkt 7 u.p.b., zawierającym katalog robót budowlanych, tj. budowę, przebudowę, remont, montaż i rozbiórkę obiektu budowlanego. W tej sytuacji, określając zakres znaczeniowy pojęcia "instalowanie", organ odwoławczy uznał za zasadne sięgnięcie do definicji językowej tego pojęcia. Zgodnie z definicją językową instalowanie polega na montowaniu gdzieś urządzeń technicznych (por: Słownik języka polskiego, Warszawa 2003, s. 1221). Zaś montaż zgodnie ze znaczeniem językowym to zakładanie, instalowanie urządzeń technicznych lub składanie urządzeń z gotowych części. Powołując się na orzecznictwo sądowo-administracyjne, Wojewoda wskazał, że za instalację traktuje się roboty budowlane polegające na umocowaniu jakiegoś elementu na istniejącej konstrukcji lub ustawieniu niewielkich rozmiarów urządzenia na istniejącym obiekcie - robót o małym stopniu technicznego skomplikowania (wyrok NSA z 11.09.2008 r., sygn. akt II OSK 982/07). W przypadku instalowania chodzi o wykonanie określonego rodzaju robót, które nie wskazują na trwałe połączenie tablicy reklamowej z obiektem budowlanym, na którym są realizowane, jak np. przykręcenie do dachu lub elewacji budynku, lub - której gabaryt (cechy charakterystyczne) nie mają wpływu na elementy konstrukcyjne budynku, a tym samym - na ocenę owego trwałego połączenia (wyroki NSA z 26.06.2020 r., sygn. akt II OSK 4048/19 oraz z 08.01.2020r., sygn. akt II OSK 267/17). Trwałość połączenia urządzenia z obiektem budowlanym wyraża się, zdaniem organu odwoławczego, w wykonaniu takich prac lub zabezpieczeń, które mają wyeliminować możliwość niekontrolowanej zmiany położenia tego urządzenia bądź utraty kontaktu z obiektem budowlanym, wskutek działania sił fizycznych wywołanych samą konstrukcją urządzenia, albo kumulatywnie: jego konstrukcją i działaniami natury (wiatr, woda, erozja gleby, itp.), ewentualnie innymi czynnikami zewnętrznymi. Trwałości związania urządzenia z obiektem nie niweczy ustalenie, że urządzenie można zdemontować. Parametry projektowanej tablicy reklamowej (znaczny rozmiar i waga) oraz sposób mocowania urządzenia reklamowego powodują, że nie można uznać tego rodzaju robót budowlanych za instalację. Wykonanie tego rodzaju robót wymaga ingerencji w konstrukcję budynku. Jak wynika z dołączonej do zgłoszenia dokumentacji projektowej tablica reklamowa zostanie przymocowana do ściany zewnętrznej budynków za pomocą kotew. Sporne roboty stanowią zatem ingerencję w ściany nośne budynku wielorodzinnego. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, wykonywanie robót budowlanych polegających na ingerencji w ścianę nośną budynku stanowi ingerencję w jego konstrukcję i stanowi przebudowę (por. wyrok NSA z 25.01.2013 r., sygn. akt II OSK 627/12). Przebudowa nie jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 3 ust. 7a u.p.b., ilekroć w ustawie jest mowa o przebudowie, należy przez to rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego.

Biorąc pod uwagę przestawiony stan prawny, według organu odwoławczego, a także uwzględniając zakres robót budowlanych określonych w zgłoszeniu, stwierdzić należało, że wykracza on poza zakres objęty procedurą zgłoszeniową i dlatego roboty te wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. W takim przypadku należało wydać decyzję wnoszącą sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 u.p.b., zgodnie z którym organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, a nie art. 30 ust. 5 u.p.b., jak w decyzji organu pierwszej instancji. W ocenie Wojewody, pomimo nieprawidłowej podstawy prawnej oraz błędnego uzasadnienia, zaskarżona decyzja odpowiada jednak prawu. Z tej przyczyny organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję wnoszącą sprzeciw.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Wojewody Dolnośląskiego złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w W., wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Spółdzielnia Mieszkaniowa zarzuciła Wojewodzie wydanie decyzji bez jakichkolwiek podstaw prawnych w stanie prawnym i faktycznym sprawy. Autor skargi wskazał, że zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych dotyczyło instalacji tablicy reklamowej na wschodniej ścianie budynku mieszkalno-usługowego, któ®y powstał w pierwszej połowie lat 1970. Ściana wschodnia tego budynku jest ścianą nośną, określoną jako "ślepa", nie zawiera bowiem żadnego otworu okiennego. Wyjaśniono, że budynek ten nie korzysta z ochrony przewidzianej przez właściwe przepisy prawa dla obiektów zabytkowych. Wskazano również, że tablica reklamowa w wymiarach 600cmx300cm ma być mocowana do ściany za pomocą kotew mechanicznych lub chemicznych (rozwiązanie systemowe waga około 100 kg). Autor skargi podkreślił przy tym, że takie gabaryty tablicy reklamowej są znacznie mniejsze od gabarytów tablicy reklamowej, w stosunku do której został wydany wyrok NSA z 24.02.2020 r., sygn. akt: II OSK 2/19 (816cmx408cm).

Odnosząc się do wywodów zawartych w decyzji Wojewody na temat relacji pomiędzy instalacją "montażem" czy przebudową, zdaniem strony skarżącej, nie mają one większego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto są one wewnętrznie sprzeczne. Prowadzą bowiem do takiego wniosku, że parametry tablicy reklamowej (gabaryty), sposób mocowania tablicy w ścianie nośnej wskazują, że tego rodzaju roboty budowlane są przebudową (nie zaś instalacją), która nie jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W efekcie zakres robót objętych zgłoszeniem wykracza poza zakres objęty procedurą zgłoszeniową i roboty te wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Według strony skarżącej, taka argumentacji pomija zupełnie to, że w ogromnej większości przypadków tablica reklamowa połączona jest ze ścianą nośną "nie na trwale" i że bez żadnych trudności technicznych da się rozdzielić oba elementy (tablicę i ścianę), tj. "zdemontować" tablicę ze ściany bez szkody dla funkcji ściany nośnej. Dlatego ustawodawca świadom tej sytuacji w przepisie art. 2 ust. 2 pkt 7a u.p.b. zdefiniował pojęcie "przebudowa", a w art. 29 ust. 3 pkt. 3 lit. c u.p.b. zakwalifikował roboty budowlane polegające m.in. na przebudowie i instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych do kategorii podlegających obowiązkowi zgłoszenia (nie wymagających decyzji o pozwoleniu na budowę).

W przekonaniu strony skarżącej, gdyby orzekające w sprawie organy obu instancji, stosowały prawidłowo postanowienie art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c u.p.b. mogłyby zgłaszać sprzeciwy od złożonych zgłoszeń o zamiarze instalowania tablic reklamowych, ale mając na względzie dalsze regulacje wynikające z art. 30 ust. 5, art. 30 ust. 6 pkt. 1-4, art. 30 ust. 7 pkt. 1-4 u.p.b. - powinny z tej możliwości korzystać nie zapominając jednocześnie o wynikającym z art. 4 u.p.b. prawie swobody zabudowy.

W efekcie nie jest możliwe wniesienie sprzeciwu z powodów podanych w art. 30 ust. 6 pkt 1 u.p.b., a pozostałe możliwości zgłoszenia sprzeciwu (w art. 30 ust. 6 pkt. 2-4 u.p.b.) nie występują w sprawie.

Z przedstawionych powodów skarżący zarzucił organowi naruszenie obowiązujących przepisów (art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 1 pkt 4 i 6, art. 107 § 3 oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) a także ustawy Prawo Budowlane (zwłaszcza art. 4, art. 29 ust. 3 lit. c i art. 30 ust. 5).

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Z uwagi na zagrożenie epidemiologiczne zarządzeniem z 27.07.2021 r. skierowano skargę do rozpoznania przez Sąd na posiedzenie niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 02.03.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842, ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325) - zwanej dalej "p.p.s.a.", skutkowałyby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Dolnośląskiego z 13.04.2021 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z 08.04.2020 r. wydaną w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru montażu tablicy reklamowej na wschodniej ścianie budynku mieszkalno-usługowego, położonego przy ul. [...] w W. W rozpatrywanej sprawie, organ I instancji, po dokonaniu oceny zgodności z prawem zgłoszonego zakresu robót budowlanych, wniósł sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 5 u.p.b. ze względu na negatywną opinię Zespołu do opiniowania wniosków dotyczących zgłoszeń zamiaru instalowania tablic, urządzeń reklamowych i wniosków o pozwolenie na budowę reklam. Organ odwoławczy, pomimo stwierdzenia nieprawidłowej podstawy prawnej sprzeciwu oraz wskazując na błędne jego uzasadnienie, zaskarżoną do sądu decyzją utrzymał jednak decyzję o sprzeciwie, uznając, że odpowiada ona prawu, ponieważ montaż spornego urządzenia reklamowego wymaga pozwolenia na budowę a nie zgłoszenia, co w świetle art. 30 ust. 6 pkt 1 u.p.b oznacza, że winien być wnieść sprzeciw wobec zamiaru wykonania tych robót.

Według skarżącej strony, taka kwalifikacja prawna objętych zgłoszeniem robót jest błędna. Ze względu na niewielkie wymiary i ciężar tablicy reklamowej, sposób jej montażu do ściany, a później również brak trudności z jej zdemontowaniem, a także ze względu na miejsce umieszczenia na tzw. ślepej ścianie budynku, takie roboty budowlane należało zakwalifikować jako instalowanie tablic i urządzeń reklamowych, które podlega zgłoszeniu na podstawie art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c u.p.b.

W przedstawionych realiach sprawy kluczowe znaczenie ma zatem rozstrzygnięcie, czy roboty budowlane przy urządzeniu reklamowym polegają na "instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych" i tym samym są one objęte jedynie obowiązkiem zgłoszenia, czy też ze względu na parametry projektowanej tablicy reklamowej (znaczny rozmiar i waga) oraz sposób mocowania nie można uznać tergo rodzaju robót budowlanych za instalację, czego konsekwencja jest obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę.

Rozstrzygając powyższy problem należy w pierwszej kolejności odnieść się do stanu prawnego, który znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Biorąc pod uwagę datę dokonania zgłoszenia, tj. 25.03.2020 r. jest prawidłowym ustalenie przez organ odwoławczy, że wprowadzona ustawą z 13.02.2020 r. o zmianie ustawy- Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471 ze zm.) nowelizacja Prawa budowlanego, która weszła w życie w dniu 19.09.2020 r. nie znajduje zastosowania w tej sprawie. Zgodnie z art. 25 ustawy nowelizacyjnej do spraw uregulowanych ustawą - Prawo budowlane, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy - Prawo budowlane stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. W konsekwencji organy obu instancji orzekając w sprawie zgłoszenia Spółdzielni były zobowiązane stosować przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie przedmiotowej nowelizacji. Tym samym w sprawie nie mógł zostać naruszony - przez jego niezastosowanie - powoływany w skardze przepis art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c u.p.b. Przepis ten wprowadzony został do ustawy Prawo budowlane dopiero na podstawie wskazanej nowelizacji Prawa budowlanego z 13.02.2020 r. Jednocześnie należy zauważyć, że przed tą zmianą w ustawie Prawo budowlane znajdował się w przepisie art. 29 ust. 2 pkt 6, który zawierał analogiczną regulację prawną. Zgodnie z tym przepisem pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. W myśl zaś art. 30 ust. 2 pkt 2 u.p.b. zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3, wykonywanie robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1, 4-6 oraz 9-13.

Kończąc wywód dotyczący stanu prawnego przyjdzie jeszcze zauważyć, że wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze, po wskazanej nowelizacji ustawy Prawo budowlane, przepis art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c u.p.b. nie kwalifikuje robót budowlanych polegających na przebudowie i instalowaniu tablic i urządzeń budowalnych do kategorii podlegających obowiązkowi zgłoszenia. Przepis ten stanowi o tym, że nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Do wykonywania robót budowlanych polegających na przebudowie odnosi się natomiast przepis art. 29 ust. 3 pkt 1 lit. a-f u.p.b.

Wracając do zasadniczych kwestii związanych ze złożoną skargą, w ocenie Sądu, rację należy przyznać Wojewodzie, który stwierdził, że ustawa Prawo budowlane nie zawiera legalnej definicji pojęcia "instalowanie". Tego rodzaju robót budowlanych nie ujęto także w katalogu robót budowlanych ujętych w art. 3 pkt 7 u.p.b., gdzie wymienienia się budowę, przebudowę, remont, montaż i rozbiórkę obiektu budowlanego. W tej sytuacji, zasadnie organ odwoławczy określając zakres znaczeniowy pojęcia "instalowanie", skorzystał z definicji językowej tego pojęcia, przez które należy rozumieć zakładanie jakiegoś urządzenia technicznego (w nowym miejscu). Zatem pojęcie to odnosi się do sposobu i rodzaju działania. Zakres prac, jakie winny być wykonane przy instalowaniu urządzenia będzie przy tym wynikał z konkretnej sytuacji, na którą wpływa wielkość tego urządzenia, ciężar jak i miejsce posadowienia. Jednocześnie przyjmuje się w orzecznictwie, że przypadku instalowania chodzi o wykonywanie określonego rodzaju robót, które nie wykazują się trwałym połączeniem z obiektem budowlanym, na którym są realizowane lub nie mają one wpływu na elementy konstrukcyjne budynku, a tym samym - na ocenę trwałego połączenia (tak NSA w powołanych przez Wojewodę wyrokach z 26.06.2020 r., sygn. akt II OSK 4048/19 oraz z 08.01.2020 r., sygn. akt II OSK 267/17).

Kierując się przedstawiony rozumieniem pojęcia "instalowanie", podzielić należało stanowisko Wojewody, który uznał, że parametry spornej tablicy reklamowej (rozmiar i waga) a także sposób i miejsce jej mocowania do obiektu budowlanego, powodują, że nie można kwalifikować tego rodzaju robót budowlanych za instalowanie tablic reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 u.p.b. Świadczy o tym sposób zamocowania projektowanej konstrukcji o wymiarach 600cmx300cm do ściany szczytowej budynku za pomocą kotew mechanicznych lub chemicznych. Wbrew stanowisku autora skargi, wykonanie tego rodzaju robót wymaga ingerencji w konstrukcję budynku i stanowi przebudowę. Nie ma przy tym większego znaczenia, że miejscem takiej ingerencji będzie tzw. ślepa ściana, która nie zawiera żadnego otworu okiennego.

W konsekwencji należy stwierdzić, że Wojewoda dokonał prawidłowej kwalifikacji spornych robót budowlanych na gruncie przepisów ustawy Prawo budowlane oraz poddał prawidłowej analizie materiał dowodowy. Oczywiście nie można nie zauważyć w tym miejscu, że organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. – utrzymał w mocy decyzję I instancji o wniesieniu sprzeciwu, przyjmując inną jego podstawę prawną. Sąd w składzie rozpoznającym skargę przyjął, że wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oznacza utrzymanie w mocy podstawowego elementu decyzji organu pierwszej instancji, tj. rozstrzygnięcia (osnowy), w którym zostaje wyrażona wola organu załatwiającego sprawę. Stąd możliwe było wskazanie przez Wojewodę innej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, przy utrzymaniu w mocy decyzji o wniesieniu sprzeciwu wobec zgłoszonego zamiaru wykonania robót budowlanych. Podkreślenia wymaga również to, że organ I instancji, wydając decyzję, w której zgłosił sprzeciw dla przedmiotowych robót budowlanych zachował termin, o którym mowa w przepisie art. 30 ust. 5 u.p.b.

W sprawie nie doszło też do naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Wskazane przepisy określają obowiązki organu administracji publicznej, gdy idzie o podejmowanie wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, dopuszczania jako dowodu wszystkiego co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a co nie jest sprzeczne z prawem, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz oceny na podstawie jego całokształtu czy dana okoliczność została udowodniona. Specyfika postępowania wywołanego zgłoszeniem zamiaru wykonania robót budowlanych sprowadza się do tego, że to inwestor winien w zgłoszeniu określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 u.p.b., oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami (por. art. 30 ust. 2 u.p.b. zd. 1 i 2). Tylko w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. W realiach kontrolowanej sprawy jest niesporne, że z dokonanego zgłoszenia wynikało jednoznacznie, jakiego rodzaju robót budowlanych i za pomocą jakich technik wykonawczych zamierza się dokonać montażu tablicy reklamowej. Ponadto Wojewoda należycie oceniły materiał dowodowy w sprawie, czemu dały wyraz w uzasadnieniach zaskarżonej decyzji. W wystarczającym stopniu organ omówiły przesłanki, którym się kierował, tym samy nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi polegający na naruszeniu art. 107 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 3 k.p.a.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji prowadzi zatem do wniosku, że nie doszło w sprawie do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Nie doszło również do naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.). Z analizy zgromadzonych akt sprawy nie wynika również, aby w postępowaniu doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.). Nadto, wbrew zarzutom skargi, nie zachodzą przesłanki, które dawałyby sądowi możliwość stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Z podanych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.