Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SAB/Gd 205/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność postępowania
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 lutego 2023 r. sprawy ze skargi F. z siedzibą w K. na bezczynność Burmistrza Miasta Łeby w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Burmistrz Miasta Łeby dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. zasądza od Burmistrza Miasta Łeby na rzecz strony skarżącej F. z siedzibą w K. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 31 sierpnia 2022 r. F. (dalej również jako "strona", "F." lub "skarżąca") zwróciła się do Urzędu Miejskiego w Łebie o udostępnienie informacji publicznej, wnosząc o udzielenie następujących informacji:

1. Czy Państwa Urząd oferował szczególne formy udzielania pomocy przedsiębiorcom prowadzącym działalność na podległym Państwu terenie? Jeśli tak jakie formy pomocy były oferowane?

2. Ile wniosków o udzielnie takiej pomocy wpłynęło w roku 2020, 2021, 2022 ?

3. Czy i w jakiej wysokości mają Państwo zabezpieczony budżet na podobne działania prowadzone jeszcze w 2022 r. ?

Wniosek został zawarty w wiadomości e-mail wysłanej w dniu 31 sierpnia 2022 r. z adresu [...] na adres sekretariat@leba.eu, to jest e-mail Urzędu Miejskiego w Łebie.

W skardze z dnia 28 października 2022 r. (data wpływu do organu 4 listopada 2022 r.) skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła Burmistrzowi Miasta Łeby bezczynność w rozpoznaniu jej wniosku z dnia 31 sierpnia 2022 r. i wniosła o zobowiązanie organu do udzielenia informacji publicznej oraz o zasądzenie kosztów według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podano, że jednym z głównych celów statutowych F. jest pomoc przedsiębiorcom. Powołując przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm. dalej jako "u.d.i.p.") wskazano, że organ nie udzielił odpowiedzi na wniosek w ustawowym terminie, co stanowi znaczące utrudnienie w działalności statutowej F.

W odpowiedzi na skargę, organ poinformował, że wniosek złożony przez F. w dniu 31 sierpnia 2022 r. poprzez e-mail wysłany z adresu [...] trafił w poczcie elektronicznej Urzędu Miejskiego w Łebie do folderu SPAM. Po potrzymaniu skargi na bezczynność (4 listopada 2022 r.) organ niezwłocznie udostępnił żądaną informację drogą mailową na adres F. za potwierdzeniem odbioru, jednak do czasu przesłania skargi wraz z odpowiedzią na skargę organ nie otrzymał wskazanego potwierdzenia. Odpowiedź została zatem wysłana też pocztą tradycyjną na adres kancelarii pełnomocnika F., gdzie korespondencja została odebrana w dniu 23 listopada 2022 r.

Do odpowiedzi na skargę załączono zatem pismo Burmistrza Miasta Łeby z dnia 14 listopada 2022 r. skierowanego do pełnomocnika F., w którym udzielono odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej z dnia 31 sierpnia 2022 r. i wytłumaczono jednocześnie, że wniosek trafił do folderu SPAM, ale po otrzymaniu skargi organ niezwłocznie udzielił na niego odpowiedzi.

W piśmie procesowym z dnia 28 grudnia 2022 r. pełnomocnik F. wskazał, że modyfikuje zgłoszone w sprawie żądanie wnosząc: o umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku z dnia 31 sierpnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

Strona skarżąca wskazała, że skłonna jest uwierzyć w przeoczenie wniosku przez organ. Zaznaczyła jednak, że na organie spoczywa obowiązek właściwej organizacji pracy z zakresu zdań publicznych, które nie mogą być realizowane ze szkodą dla jednostki. Jednocześnie wyrażono pogląd, że udzielenie wnioskowanej odpowiedzi po wpłynięciu do organu kierowanej do Sądu skargi na bezczynność, stanowiło w istocie uwzględnienie zasadności skargi przez Burmistrza Miasta Łeby.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.:Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 259), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., to jest mających za przedmiot w szczególności decyzje administracyjne, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a.

Stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1).

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Zgodnie zaś z § 2 omawianego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Orzekając w tak określonym zakresie kognicji, Sąd uznał, że przedmiotowa skarga podlega uwzględnieniu.

W niniejszej sprawie skarżąca F. zarzuciła bezczynność Burmistrzowi Miasta Łeby w udzieleniu na jej wniosek informacji publicznej.

Pojęcie bezczynności zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., przez wskazanie, że jest to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy organ administracji publicznej nie podjął w przewidzianym terminie żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el.).

W rozpoznawanej sprawie skarżąca domagała się udostępnienia informacji publicznej w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.

Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Należy w tym miejscu wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust.1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Ponadto, organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu.

Okolicznością bezsporną w przedmiotowej sprawie jest to, że Burmistrz Miasta Łeby jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Nie jest również kwestionowane, że informacje, o udostępnienie których wnioskowała F., dotyczące szczególnych form i rozmiaru udzielanej przez organ pomocy przedsiębiorcom, jak i liczbie kierowanych do niego w tym przedmiocie wniosków, stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p.

Na gruncie przepisów u.d.i.p., bezczynność podmiotu zobowiązanego do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ, będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej, nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.) lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Zasadność wniosku o udostępnienie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej informacji dotyczącej form i rozmiarów pomocy udzielanej przedsiębiorcom oraz liczby kierowanej do organu w tym przedmiocie wniosków, została w niniejszej sprawie bezpośrednio przyznana przez organ, który po uzyskaniu wiedzy o treści skargi kierowanej do Sądu (4 listopada 2022 r.) odnalazł wniosek skarżącej w folderze SPAM swojej poczty elektronicznej i udzielił F. żądanej informacji, zaznaczając jednocześnie, że brak wcześniejszej odpowiedzi wynikał jedynie z przeoczenia wniosku.

Mając jednak na uwadze art. 13 ust. 1 u.d.i.p., wskazać należało, że udzielenie żądanej na wniosek informacji w listopadzie 2022 r. nastąpiło z opóźnieniem, gdyż powinno być wykonane przez organ bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni po otrzymaniu wniosku.

Za datę otrzymania wniosku przez organ należy niewątpliwie uznać dzień 31 sierpnia 2022 r. Skoro zatem wniosek o udzielenie informacji jest datowany w przedmiotowej sprawie na dzień 31 sierpnia 2022 r., a udzielenie informacji publicznej nastąpiło dopiero w listopadzie 2022 r., to Burmistrz Miasta Łeby dopuścił się bezczynności, wniosek nie został bowiem rozpoznany w terminie 14 dni (13 ust. 1 u.d.i.p.) ani też w stosownym czasie nie powiadomiono wnioskodawcy o adekwatnych powodach opóźnienia i nowym terminie udzielania informacji publicznej (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).

Podkreślić przy tym należy, że przy ocenie zasadności skargi na bezczynność, decydujący jest stan faktyczny z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności przez organ (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009, nr 4, poz. 63). Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana.

Skoro zatem po wniesieniu skargi (28 października 2022 r.) Burmistrz Miasta Łeby udzielił informacji publicznej (k.14 akt sądowych), tym samym Sąd nie był uprawniony do zobowiązywania organu do rozpoznania wniosku z dnia 31 sierpnia 2022 r., czego domagała się skarżąca wnosząc skargę.

Skarżąca potwierdziła po udzieleniu jej informacji, że jest ona wystarczająca i zmodyfikowała skierowane do Sądu żądanie, wnosząc o umorzenie postępowania w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do dokonania czynności. Sąd pomimo tego rodzaju wniosku strony skarżącej, nie umorzył jednak postępowania we wskazanym zakresie. Niewątpliwie w dacie rozpoznawania sprawy przez tutejszy Sąd, nie można już mówić o bezczynności organu, ponieważ stan bezczynności ustał wraz z udzieleniem skarżącej pełnej, żądanej we wniosku informacji publicznej w listopadzie 2022 r. (k.14 akt sądowych).

Trzeba jednak pamiętać, że przepis art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a. jednoznacznie określa obligatoryjne elementy orzeczenia sądowego w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność organu. W świetle tej regulacji, Sąd nie jest uprawniony do zawarcia w wydawanym orzeczeniu innych, nieprzewidzianych przez ustawodawcę rozstrzygnięć. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie ustalenie, że organ dopuścił się bezczynności, która ustała po wniesieniu skargi, nie powoduje, że Sąd orzeka o umorzeniu postępowania w części, lecz stwierdza wystąpienie bezczynności w sprawie, któremu nie towarzyszy jednak rozstrzygnięcie zobowiązujące organ do dokonania czynności, która - jak wynika z akt sprawy - została ostatecznie, choć spóźniona, ale jednak dokonana przez organ.

Odnosząc się do twierdzeń strony skarżącej, Sąd podziela wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że nieodebranie czy też nieodczytanie przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku o udzielenie informacji publicznej, nie może obciążać wnioskodawcy.

Istotne w tym miejscu jest wskazanie, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Akta przedmiotowej sprawy dokumentują zaś, że Burmistrz Miasta Łeby udzielił na wniosek z dnia 31 sierpnia 2022 r. odpowiedzi pocztą tradycyjną skierowaną do pełnomocnika F., co nastąpiło pismem z dnia 14 listopada 2022 r. ( k. 14 akt sądowych). Jeśli chodzi zaś o wskazanie, że tożsamej treści odpowiedź została w pierwszej kolejności udzielona F. na podany przez nią e-mail, fakt ten nie jest kwestionowany przez stronę skarżącą, która potwierdziła, ze po wniesieniu skargi za pośrednictwem organu otrzymała żądaną przez nią informację publiczną. Na podstawie akt sprawy nie można ustalić dokładnej daty wysłania przedmiotowej wiadomości e-mail, jej kopie nie zostały bowiem przedłożone przez żadną ze stron postępowania. Istotne jednak pozostaje, że żadna ze stron nie kwestionuje też - już jak wskazano wyżej - samego faktu wysłania jej odpowiedzi przez organ w listopadzie 2022 r., ani też faktu jej otrzymania. Dla potrzeb rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, Sąd uznał zatem za wystarczające przyjęcie na podstawie akt sprawy, że wskazana odpowiedź nie mogła zostać wystosowana wcześniej niż w dniu 4 listopada 2022 r. (dzień, w którym do Urzędu Miasta w Łebie wpłynęła skarga F. na bezczynność organu w przedmiotowej sprawie), a z drugiej strony, że nastąpiło to do dnia 14 listopada 2022 r. włącznie (dzień udzielenia przez organ tożsamej pisemnej odpowiedzi na wniosek pocztą tradycyjną).

Jednocześnie w aktach przedmiotowej sprawy znajduje się przedłożony przez stronę skarżącą wydruk poczty elektronicznej F. potwierdzający, że w dniu 31 sierpnia 2022 r. o godz. 21:09 z adresu: [...] na adres e-mail: sekretariat@leba.eu wysłano wiadomość, w której zawarto wniosek o udzielenie na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacji w przedmiocie pomocy dla przedsiębiorców. Wskazany wydruk stanowi zatem wystarczający dowód, że wniosek o udzielenie informacji publicznej został skutecznie złożony przez stronę skarżącą.

W obecnym stanie prawnym podanie przesłane na adres poczty elektronicznej urzędu, spełnia wszystkie wymagania pozwalające zakwalifikować je jako wniosek o udostępnienie informacji w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z powołanej ustawy wynika bowiem, że postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest co do zasady wszczynane na wniosek pisemny, w którym to pojęciu mieści się zarówno pisemny wniosek przesłany pocztą tradycyjną, złożony za pomocą systemu ePUAP, czy też złożony "mailowo" za pomocą poczty elektronicznej, to jest również wtedy, gdy do autoryzacji pisma nie jest używany kwalifikowany podpis elektroniczny. Wniosek o udzielenie informacji może mieć w tym zakresie zatem w zasadzie dowolną postać, o ile wynika z niego w sposób jasny co jest jego przedmiotem (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 6 maja 2014 r., sygn. akt II SAB/Lu 11/14), a zatem wskazano w nim precyzyjnie zakres żądanych informacji.

Tego rodzaju elementy niewątpliwie zostały zawarte w wiadomości e-mail wysłanej przez F. w dniu 31 sierpnia 2022 r. na oficjalny adres elektronicznej skrzynki pocztowej Urzędu Miejskiego w Łebie, którego działalność ma służyć obsłudze i załatwianiu spraw publicznych z zakresu kompetencji Burmistrza Miasta Łeby. Do obowiązków organu administracyjnej publicznej i podległych mu jednostek organizacyjnych należy zaś taka konfiguracja poczty elektronicznej tych podmiotów (w tym filtrów antyspamowych, czy automatycznego usuwania wiadomości itp.) oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej tych podmiotów (obsługa poczty przez pracowników) aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przysłanych na oficjalny adres e-mail podań, właśnie wobec prawnej dopuszczalności wnoszenia ich także drogą elektroniczną (por. postanowienie NSA z dnia 10 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1968/15, postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1940/15, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SAB/Go 39/18).

Skutki błędów, trudności czy nieprawidłowości w zakresie obsługiwania przez organy administracji publicznej systemów służących do oficjalnej komunikacji z tymi organami (w tym tak systemu poczty elektronicznej, jak i odrębnie systemu ePUAP) nie mogą być przerzucane na korzystających z tych systemów wnioskodawców (por. postanowienie NSA z dnia 5 listopada 2015 r., poz. I OZ 1414/15). Jak wskazano zatem na wstępie, ryzyko nieodebrania czy też nieodczytania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku skierowanego na oficjalnie podany adres poczty elektronicznej organu obciąża ten organ, a nie wnioskodawcę. Na kanwie wskazanych wyżej orzeczeń sądowych przyjmuje się zatem domniemanie, że jeżeli wiadomość została prawidłowo nadana na oficjalny adres poczty elektronicznej organu, to znaczy, że dotarła ona do adresata i w konsekwencji miał on obowiązek w terminie rozpatrzyć wniosek o udzielenie informacji publicznej lub też w stosownym czasie wydać decyzję o odmowie udzielenie informacji publicznej.

Już zatem skutecznie wysłanie wiadomości e-mail przez skarżącą pozwalało domniemywać, że wniosek trafił do urzędu. Fakt otrzymania wiadomości e-mail został zresztą następnie jednoznacznie też przyznany przez organ, który wyjaśnił, że brak odpowiedzi w terminie wynikał jedynie z przeoczenia, ponieważ e-mail trafił do folderu SPAM. Jak jednak wskazano wyżej okoliczność, że organ nie odczytał prawidłowo skierowanej do niego widomości, nie może w takim wypadku obciążać wnioskodawcy i uzasadnia przyjęcie, że organ dopuścił się bezczynności w terminowym rozpoznaniu wniosku strony. Podanie do powszechnej wiadomości adresu poczty elektronicznej przez organ należy zdaniem Sądu traktować bowiem jako jego wiążące zobowiązanie, że wiadomości wysłane na ten adres będą odbierane.

W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdzając, że organ dopuścił się bezczynności, o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., stwierdził jednocześnie w oparciu o art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Orzekając w zakresie uregulowanym w przepisie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd uwzględnił, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy, gdyż wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne (por. m.in. wyroki: WSA w Białymstoku z dnia 11 maja 2017 r. sygn. akt II SAB/Bk 38/17, WSA w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Łd 13/17 oraz WSA w Krakowie z dnia 22 marca 2017 r. sygn. akt II SAB/Kr 35/17). Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że prawo naruszono w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2451/14). Oceny sposobu prowadzenia postępowania pod kątem bezczynności należy dokonywać mając na uwadze zindywidualizowane okoliczności sprawy (por. wyrok NSA z 17 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 652/15), co nakazuje uwzględniać m.in. stopień zaniedbań ze strony organu i naruszenia terminów załatwienia sprawy, obiektywną sytuację w jakiej działa oraz sposób zachowania tak organu, jak i strony.

Tak więc, kierując się przedstawionymi wyżej kryteriami i regulacjami prawnymi Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W tym zakresie uwzględniono przede wszystkim, ze brak terminowego załatwienia wniosku nie wynikał z celowego działania organu, a jedynie z przeoczenia i niezarejestrowania tego wniosku. Po stronie organu nie można dopatrzyć się złej woli ani przyjąć, że bezczynność organu była powodowana lekceważeniem podmiotu wnioskującego, czy też celowym przedłużaniem postpowania, gdyż po wniesieniu skargi na bezczynność organ niezwłocznie udzielił skarżącej wnioskowej informacji publicznej.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu (100 zł) wysokość opłaty skarbowej za złożenie dokumentu pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej (480 zł).

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.. Zgodnie z tą regulacją sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).