Postanowienie NSA, sygn. akt III FSK 1432/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 1 a ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1445
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski (sprawozdawca), Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia WSA (del.) Paweł Dąbek, Protokolant Natalia Zawadka, po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2021 r. na posiedzeniu jawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. [...] sp. z o.o. z siedzibą w D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 kwietnia 2019 r. sygn. akt I SA/Bd 124/19 w sprawie ze skargi D. [...] sp. z o.o. z siedzibą w D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 21 grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2016-2017 p o s t a n a w i a: zawiesić postępowanie kasacyjne.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 16 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Bd 124/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę D. [...] sp. z o.o. z siedzibą w D. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy (dalej: organ odwoławczy) z 21 grudnia 2018 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2016-2017.

W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skarżąca zarzuciła naruszenie następujących przepisów:

1) przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo rażącego naruszenia przez organ art. 180 § 1, 187 § 1, 191 O.p. poprzez oparcie się przez Sąd na opinii biegłego, pomimo że opinia ta została skutecznie zakwestionowana przez skarżącą oraz oparcie się na wykładni aktów prawnych dokonanej przez biegłego, w szczególności w zakresie pojęcie "trwale z gruntem związany", co spowodowało powielenie przez Sąd błędnej kwalifikacji prawnej obiektów w skarżącej na gruncie prawa podatkowego;

b) art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie za podstawę orzekania, wbrew informacjom wynikającym z akt sprawy na temat konstrukcji obiektów będących przedmiotem opodatkowania, że nie są one trwale z gruntem związane, stanowią element linii technologicznej zakładu, że są zbiornikami, a w rezultacie zaakceptowanie ustaleń organów podatkowych i nieuchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, pomimo że została ona oparta na wadliwej ocenie materiału dowodowego, która była przede wszystkim niezgodna z orzecznictwem sądowym w zakresie interpretacji pojęcie "trwale z gruntem związany" aktom wynikającym z dokumentacji budowlanej i fotograficznej, a przede wszystkim oceną profiskalną i niezgodną z zasadą określoną w art. 2a O.p., która nakazuje rozstrzygać wszelkie wątpliwości na korzyść podatnika;

c) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewykazanie istnienia powiązań o charakterze technicznym pomiędzy obiektami skarżącej, jak również brak wyjaśnienia, na jakiej podstawie Sąd uznał, że obiekty skarżącej stanowią zbiorniki, niewskazanie, w jaki sposób należy definiować pojęcie "zbiornik", a tym samym niedostateczne wyjaśnienie zasadności rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, co miało wpływ na błędne uznanie, że silosy stanowią zbiorniki będące częścią linii technologicznej do suszenia, transportu i magazynowania zboża, rzepaku czy kukurydzy;

2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. poprzez jego błędną

wykładnię polegającą na:

- uznaniu, że jeśli obiekt będący budynkiem posiada określone funkcje, to przestaje być budynkiem w rozumieniu powyższego przepisu, gdyż wykracza on wówczas poza definicję budynku wskazaną w powyższym przepisie, podczas gdy posiadanie przez budynek określonych funkcjonalności nie pozbawia obiektu charakteru budynku, a zgodnie z Wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 48/15, pierwszeństwo ma zawsze kwalifikacja obiektu jako budynku,

- zastosowaniu wykładni celowościowej i profiskalnej definicji budynku na niekorzyść podatnika i uznanie, że dokonując kwalifikacji obiektu budowlanego, należy odwołać się do przesłanki funkcji określonego obiektu, wziąwszy pod uwagę jego przeznaczenie, wyposażenie oraz sposób i możliwość wykorzystania, podczas gdy w przypadku pojęć budynku i budowli mamy do czynienia z ich jednoznacznym rozgraniczeniem przez ustawodawcę i w konsekwencji za niedopuszczalne należy uznać modyfikowanie tych pojęć w oparciu o przesłankę nieprzewidzianą w przepisach prawnych;

3) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię i wskazanie, że budowlą może być każdy obiekt budowlany, w tym budynek, pomimo że z definicji budowli zawartej we wskazanym przepisie wynika, iż budowlę stanowi "obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury";

4) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. w zw. z art. 190 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez nieuwzględnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 48/15, i wbrew wytycznym w tym orzeczeniu uznanie, że kwalifikacja obiektu w pozwoleniu na budowę jest przesadzająca oraz iż przy dokonywaniu kwalifikacji silosu istotna i decydująca jest jego funkcja oraz czy obiekt spełniający warunki ustawowe budynku nie wykracza poza jego ustawowo określone elementy, i w konsekwencji nieprawidłowe uznanie, że obiekt budowlany spełniający kryteria budynku może zostać uznany za budowlę;

5) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 3 P.b. stanowiącego definicję budowli, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie podatku od nieruchomości, podczas gdy ustawa o podatkach i opłatach lokalnych posiada własną definicję budowli i nie odsyła do definicji budowli zawartej w prawie budowlanym.

Postanowieniem z dnia 13 lipca 2021 r., sygn. akt III FSK 1611/21, Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy obiekt budowlany, będący budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 63, poz. 613 ze zm.), może być dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości uznany za budynek w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych?".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadaministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie, udzielenie odpowiedzi na wskazane pytanie prawne będzie miało istotne znaczenie również dla rozpoznania przedmiotowej skargi kasacyjnej.

Mając na uwadze podniesione wyżej względy, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił z urzędu zawiesić postępowanie sądowe do czasu podjęcia uchwały przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego.