Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 307/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 141, art,. 153, art. 106,
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 121, art. 122, art. 123, art. 124, art. 180, art. 187, art. 188, art. 191, 196, art. 199, art. 179, art. 178,
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie asesor WSA Konrad Aromiński (sprawozdawca), sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od maja do października 2014 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz M.M. kwotę 30 283 zł (słownie: trzydzieści tysięcy dwieście osiemdziesiąt trzy złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS") utrzymał w mocy wydaną wobec Skarżącego – M. M. decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w B. z dnia [...] grudnia 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od maja do października 2014 r.

Jak wynika z akt sprawy wskutek przeprowadzonego postępowania kontrolnego organ I instancji stwierdził, że Skarżący:

- zawyżył wartości wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów o łączną kwotę 242 106 zł, gdyż nie wykonał czynności w tym zakresie,

- zaniżył podatek należny o łączną kwotę 55 684 zł z tytułu nieprawidłowego opodatkowania dostaw ciągników siodłowych i naczep, niespełniających wymogów wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, tj. jak ustalono stanowiących dostawy krajowe,

- zawyżył podatek naliczony o łączną kwotę 1 886 339,86 zł, w tym: w kwocie 746 492,72 zł z tytułu odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez [...] Sp. z o.o. dokumentujących dostawy pojazdów samochodowych dokonane w łańcuchu transakcji stworzonym w celu dokonania oszustwa podatkowego oraz w kwocie 1 139 847,14 zł z tytułu odliczenia podatku z faktur wystawionych na podstawie zawartych umów leasingu finansowego pojazdów samochodowych.

Z uwagi na te nieprawidłowości organ I instancji wydał wspomnianą wyżej decyzję z dnia [...] grudnia 2018 r.

Od tej decyzji Skarżący odwołał się, zarzucając naruszenie:

- art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800. z późn. zm., obecnie Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm., dalej: "O.p."), przez niezastosowanie, a w konsekwencji zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, polegającego na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, celem ustalenia w czyim posiadaniu do momentu dostawy poszczególnych towarów (pojazdów) do siedziby Strony skarżącej znajdowały się atrybuty faktycznego władztwa nad tymi wyszczególnionymi towarami (pojazdami);

- art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p., przez niezastosowanie, a w konsekwencji zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, polegającego na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, przez brak przeprowadzenia dowodu w postaci zwrócenia się do łotewskiej administracji podatkowej na formularzu SCAC dotyczącego działalności prowadzonej przez [...] i uzyskania wyjaśnień w sprawie przeprowadzonych ze Skarżącym transakcji wewnątrzwspólnotowych;

- art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p., polegające na błędnym uznaniu przez organ pierwszej instancji, że Strona nie dokonała wewnątrzwspólnotowych dostaw pojazdów na Łotwę, podczas gdy pojazd (ciągnik siodłowy) o numerze rej. [...] świadczył usługi transportowe przez Estonię, co powoduje, że dostawa na Łotwę była także możliwa,

- art. 121 § 1 O.p., przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania do organu podatkowego, w tym prowadzenie postępowania w sposób mający na celu udowodnienie winy Strony i stawianie zarzutu uczestniczenia w procederze wyłudzeń podatku VAT, pomimo dowodów przeczących jej udziałowi w oszustwie podatkowym, a w konsekwencji rozstrzyganie wszelkich wątpliwości, lub kwestii, które nie zostały ustalone (w przypadku np. niepamięci podatnika lub odmowy złożenia wyjaśnień przez podatnika lub odmowy złożenia zeznań przez świadka) każdorazowo na niekorzyść Strony, podczas gdy ww. osoby korzystają jedynie ze swoich uprawnień procesowych, zaś organ uznaje to za okoliczność dla Podatnika o charakterze negatywnym,

- art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p. polegające na błędnym uznaniu przez organ pierwszej instancji, że transakcje dokonane przez Stronę z [...]Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o. oraz [...] Sp. z o.o. miały na celu uzyskanie korzyści podatkowej w wyniku oszustwa podatkowego oraz że Skarżący był organizatorem tego oszustwa podczas gdy faktycznie Skarżący dysponował fakturą wystawioną przez zbywcę ([...]Sp. z o. o., [...] Sp. z o.o. oraz [...] Sp. z o.o.) nadto to właśnie w wyniku czynności z tym podmiotem (udokumentowanej tą właśnie fakturą), która rodziła u sprzedawcy powstanie obowiązku podatkowego, doszło do nabycia towaru (ciągników samochodowych i naczep) przez Skarżącego, zgromadzony materiał dowodowy nie pozwalał na konkluzję, że był on organizatorem procederu oszustwa podatkowego, jak również, że wiedział, iż na wcześniejszych etapach ten podatek nie został odprowadzony do budżetu państwa,

- art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p., w związku z art. 193 § 6 ww. ustawy, polegające na bezpodstawnym i nieznajdującym odzwierciedlenia w materiale dowodowym odrzuceniu ksiąg podatkowych Strony w części dotyczącej rejestru zakupów VAT i sprzedaży za 2014 r. jako niestanowiących dowodu w sprawie,

- art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 105, z późn. zm., dalej: "ustawa o VAT"), przez stwierdzenie, że nie doszło do wywozu towaru z Polski na terytorium innego państwa członkowskiego, który to wywóz towarów nastąpił w wyniku dokonania transakcji z ustalonym, zarejestrowanym dla potrzeb podatku od wartości dodanej, nabywcą, w celu przeniesienia na ten konkretny podmiot prawa do rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel,

- art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a), w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w uznaniu, że Strona dokonała zawyżenia podatku naliczonego z faktur wystawionych na podstawie zawartych umów leasingu finansowego oraz od [...] Sp. z o. o. w przedmiocie pojazdów samochodowych, podczas gdy prawidłowe zastosowanie powinno sprowadzać się do tego, że Skarżący uprawniony był do odliczenia tego, co zapłacił swojemu dostawcy czyli ([...] Sp. z o. o. [...] Sp. z o. o. oraz [...] Sp. z o. o.), a nie tego co było należne na wcześniejszym etapie obrotu, co w konsekwencji powoduje, że prawidłowe zastosowanie powinno sprowadzać się do uznania, że nie dokonał zawyżenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez wskazane wyżej podmioty.

Rozpoznając to odwołanie DIAS wskazał, iż Skarżący dokonał w 2014 r. sprzedaży 3 pojazdów samochodowych, w tym 1 ciągnika siodłowego i 2 naczep ciężarowych. Ustalono, że pojazdy te były wcześniej przedmiotem leasingu, a następnie po wykupieniu od firm leasingowych zostały zafakturowane jako wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów (WDT) na rzecz [...] z siedzibą na Łotwie (spółka Strony). Transakcje te zostały zaewidencjonowane i rozliczone w deklaracjach dla podatku od towarów i usług. Wartości dostaw wykazane zostały przez Stronę w deklaracjach VAT-7 za poszczególne miesiące. Jak ustalono Skarżący niezasadnie wykazał WDT i opodatkował je z zastosowaniem 0% stawki podatkowej. Nie wystąpił natomiast wywóz towarów będących przedmiotem wystawionych faktur z terytorium Polski w wykonaniu czynności następujących dostaw na terytorium Łotwy. Odnośnie wyżej wymienionych pojazdów ustalono, iż [...] (spółka należąca do Strony) dokonała ich dostawy w ramach WDT na rzecz [...] Sp. z o.o. (Polska), a ta z kolei sprzedała je dla [...] Sp. z o.o. (w której udziałowcem była Strona, zaś drugim udziałowcem i prezesem zarządu żona Strony – J. M.). Wedle organów powyższe ustalenia wskazują na zawieranie pozornych transakcji pomiędzy grupą kilku podmiotów powiązanych osobowo w celu uniknięcia opodatkowania transakcji podatkiem od towarów i usług oraz wyłudzenia podatku VAT. Strona wykazując rzekomą dostawę pojazdów na rzecz [...] z siedzibą na Łotwie stosowała 0% stawkę VAT obowiązującą w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów. Następnie, należąca do Strony, [...] wykazywała wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz polskiego podmiotu, tj. [...] Sp. z o. o., gdzie prezesem był S. C. Z informacji pozyskanych z systemu [...] wynika, że [...] Sp. z o.o. w 2014 r. nie deklarowała podatku VAT do wpłaty. Kolejnym ogniwem transakcji był podmiot również powiązany kapitałowo i osobowo ze Stroną, tj. [...] Sp. z o.o., która dokonywała sprzedaży na rzecz [...] Sp. j., która dokonywała w oparciu o otrzymane faktury obniżenia kwoty podatku należnego.

Dostawy ww. pojazdów nie mogły zostać zbyte w ramach WDT na rzecz [...], gdyż dostawy tych towarów nie zostały faktycznie zrealizowane, tj. nie nastąpiło faktyczne przemieszczenie tych pojazdów z terytorium kraju na terytorium Łotwy.

DIAS stwierdził również, że zasadna jest odmowa prawa do odliczenia podatku naliczonego w kwocie 1 139 847 zł z tytułu faktur wystawionych przez [...]Sp. z o. o. i [...] Sp. z o. o. oraz w kwocie 746 492,72 zł z faktur wystawionych przez [...] Sp. z o.o.

Stronie nie przysługiwało - na podstawie art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) w związku z art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT - prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego ze spornych faktur VAT wystawionych przez [...] Sp. z o.o. oraz [...] Sp. z o.o. Zgromadzony bowiem materiał dowodowy ujawnił, że Strona wraz z podmiotami powiązanymi [...] oraz [...] Sp. z o.o. (podmioty wydłużające łańcuch transakcji i nieodprowadzające podatku VAT), zorganizowała łańcuch transakcji pojazdami z wykorzystaniem [...] S.A. i [...] Sp. z o.o. (dealerów pojazdów) a także firm leasingowych, tj. [...] Sp. z o.o. oraz [...] Sp. z o.o., który nosi znamiona oszustwa podatkowego. Dealerzy sprzedający nowe pojazdy samochodowe nie odprowadzali podatku należnego, ponieważ fakturowali sprzedaż ze stawką 0%, w ramach WDT do [...] na Łotwie (firma należąca do Skarżącego). Następnie [...], jako rzekomy nabywca dokonujący WNT (brak przemieszczenia towarów), deklarowała dostawy do [...] Sp. z o.o. w ramach WDT nie płacąc podatku VAT. [...] Sp. z o.o., stwarzająca pozory prowadzenia działalności, fakturująca pojazdy na rzecz firm leasingowych ([...] Sp. z o.o. oraz [...] Sp. z o.o.) tak prowadziła ewidencje, że pomimo, iż dokonywała na dużą skalę wewnątrzwspólnotowych nabyć pojazdów, a następnie ich sprzedaży krajowej nie wykazywała w deklaracjach zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług, a jedynie kwoty do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe. Jak podkreślo, ze specyfiki podatku od towarów i usług wynika, że podmiot dokonujący wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów, które co do zasady są dla tego podmiotu neutralne podatkowo (powstaje podatek należny i naliczony w tej samej wysokości), a następnie dokonujący sprzedaży krajowej ww. towarów winien odprowadzić podatek należny uwzględniony w fakturach VAT dokumentujących sprzedaż krajową. W dalszej kolejności [...] fakturowała dostawy pojazdów do [...] Sp. z o. o. oraz [...] Sp. z o. o., które z kolei fakturowały dostawy do Strony. W rezultacie zapłacony przez [...] Sp. z o.o. oraz [...] Sp. z o.o. podatek VAT wykazany w fakturach VAT wystawionych przez [...] Sp. z o.o. nie był odprowadzany, natomiast Strona rozliczała podatek uwzględniony przez spółki leasingowe w wystawionych przez nie fakturach VAT i wykazywała w deklaracjach dla podatku od towarów i usług kwoty do zwrotu na rachunek bankowy. Strona zawarła z [...] Sp. z o.o. oraz [...] Sp. z o.o. umowy leasingu finansowego, a zatem podatek VAT, w przeciwieństwie do umów leasingu operacyjnego, był rozliczany w całości z góry przy pierwszej racie, tuż po odbiorze przedmiotu leasingu. Tak zorganizowane łańcuchy transakcji umożliwiły z jednej strony Podatnikowi odliczenie podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT wystawionych przez [...] Sp. z o.o. oraz [...] Sp. z o.o., z drugiej zaś strony do zatrzymania/nieodprowadzenia do budżetu podatku wykazanego w fakturach VAT wystawionych przez [...] Sp. z o.o. na rzecz ww. firm leasingowych.

W ocenie DIAS transakcje zostały ukształtowane celowo w taki sposób, aby Skarżący osiągnął korzystny rezultat podatkowy, który nie byłby możliwy bez udziału podmiotów powiązanych w łańcuchach fikcyjnych transakcji. Zasadniczym ich celem było uzyskanie korzyści podatkowej. Transakcje te nie zaistniałyby w normalnych rynkowych warunkach, ponieważ każdy racjonalnie działający podmiot dąży do skrócenia łańcucha dostaw, a nie do jego wydłużenia. Gdyby Strona, w związku z zawarciem umów leasingu finansowego, wskazała jako dostawców przedmiotu leasingu dealerów, tj. [...] S.A. i [...] Sp. z o.o., a nie [...] Sp. z o.o., rozliczyłaby w kosztach uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne w kwocie niższej o 554 934 zł, oraz obniżyłaby kwotę podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w wysokości niższej o kwotę 126 635 zł.

Organy przyjęły, że we wskazanych okolicznościach nie jest konieczne dokonywanie oceny zachowania Strony w kontekście dochowania dobrej wiary w transakcjach udokumentowanych spornymi fakturami VAT. Zorganizowanie poszczególnych łańcuchów transakcji, sztuczne ich wydłużenie oraz wygenerowanie kwot podatku VAT, który nie został uiszczony na wcześniejszych etapach obrotu, a także symulowanie transakcji wymagało ścisłej współpracy pomiędzy wszystkimi ogniwami, a powiązania między Stroną a [...] nie wymagały dalszych wyjaśnień.

W skardze na powyższą decyzję Skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 120, art. 121, art. 123 § 1, art. 124 w zw. z art. 129 O.p. polegające na uniemożliwieniu Skarżącemu czynnego udziału w toczącym się postępowaniu przez wydanie niniejszej decyzji pomimo tego, że w dacie jej wydania - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 listopada 2019 r. w sprawie III SA/Wa 1211/19 uchylił w całości postanowienie DIAS z [...] marca 2019 r. o odmowie anonimizacji dowodów oraz przekazania Skarżącemu kopii zanonimizowanych dowodów, a tym samym na datę wydania zaskarżonej decyzji DIAS nie rozpoznał zażalenia Skarżącego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż przez takie działanie (wydanie decyzji wymiarowej, przed umożliwieniem podatnikowi zapoznania się z poszczególnymi dokumentami, których jawność została wyłączona) pozbawiono podatnika możliwości odniesienia się do poczynionych przez organ ustaleń, zawnioskowania o przeprowadzenie stosownych dowodów oraz kontrdowodów, czego konsekwencją było również naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), gdyż organ, na datę wydania zaskarżonej decyzji nie zrealizował obowiązku nakazanego przez Sąd w powyższym wyroku,

2) art. 180 § 1 i 2 i art. 181 w zw. z art. 196 § 1 O.p. i art. 199 O.p. polegające na włączeniu do akt niniejszej sprawy protokołów przesłuchania z dnia [...] marca i [...] maja 2015 r. w charakterze strony Skarżącego w związku z postępowaniem kontrolnym prowadzonym wobec Skarżącego za wcześniejsze okresy (nie objęte zaskarżoną decyzją) oraz przeprowadzeniu na podstawie tych protokołów przesłuchania świadka dowodów, co stanowiło również podstawię do poczynienia przez organ ustaleń faktycznych - pomimo tego, że Skarżący odmówił składania zeznań (pismo z 11 listopada 2017 r.), co w konsekwencji doprowadziło do obejścia przez organ treści art. 196 § 1 O.p. w zw. z art. 199 O.p. albowiem pomimo, że przepis ten umożliwia stronie odmowę złożenia zeznań, z którego to uprawnienia skorzystał Skarżący, to jednak organ przeprowadził dowód z protokołów tych zeznań złożonych w innej sprawie, co stanowiło również podstawę ustaleń faktycznych,

3) art. 180 § 1 i 2 i art. 181 w zw. z art. 196 § 1 O.p. polegające na włączeniu do akt niniejszej sprawy protokołów przesłuchania w charakterze świadka – Skarżącego, z dnia [...] marca 2016 r. oraz sporządzonego w trakcie postępowania kontrolnego prowadzonego wobec [...] sp. z o.o. i przeprowadzeniu na podstawie tych protokołów dowodów, co stanowiło również podstawę do poczynienia przez organ ustaleń faktycznych - pomimo tego, że przesłuchiwany w niniejszej sprawie Skarżący odmówił składania zeznań, co zostało udokumentowane protokołem, co w konsekwencji doprowadziło do obejścia przez organ treści art. 196 § 1 w związku z art. 199 O.p., albowiem pomimo, że przepis ten umożliwia osobom bliskim odmowę składania zeznań, z którego to uprawnienia skorzystał Skarżący, to jednak organ przeprowadził dowód z protokołów tych zeznań złożonych w innej sprawie, co stanowiło również podstawę ustaleń faktycznych,

4) art. 155 § 1 w zw. z art. 199 O.p. oraz art. 120 O.p. w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji RP, polegające na ustaleniu przez organ stanu faktycznego niniejszej sprawy (ustaleniu podstawy rozstrzygnięcia) na podstawie wyjaśnień strony (składanych w trybie art. 155 § 1 O.p.), co w konsekwencji doprowadziło do ustalania przez organ podstawy rozstrzygnięcia na podstawie pomocniczej czynności procesowej jaką są wyjaśnienia, w miejsce środka dowodowego jakim jest przesłuchanie strony, a jednocześnie wobec odmowy Skarżącego co do jego przesłuchania - nastąpiła również próba obejścia przepisu art. 199 O.p., czego konsekwencją było pozbawienie Skarżącego praw procesowych jakie gwarantuje jej ustawodawca w ramach tego środka dowodowego.

W przypadku nieuwzględnienia przez Sąd powyższych zarzutów Skarżący zarzucił także naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., polegające na błędnym uznaniu przez organ, że Skarżący nie dokonał wewnątrzwspólnotowych dostaw pojazdów na Łotwę oraz że nastąpiło zawieranie pozornych transakcji pomiędzy grupą kilku podmiotów powiązanych osobowo, w celu uniknięcia opodatkowania transakcji podatkiem od towarów i usług oraz wyłudzenia podatku VAT,

2) art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w zw. z art. 194 § 1 O.p. polegające na błędnej oraz sprzecznej z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego ocenie materiału dowodowego, a w konsekwencji błędnym uznaniu, że faktury, które miały być wystawiane przez Skarżącego na rzecz [...] sp. z o.o. weszły do obrotu prawnego, jak również uznanie że włączone protokoły dotyczyły postępować prowadzonych wobec [...] sp. z o.o. jak i Skarżącego za inne okresy rozliczeniowe niż niniejsza sprawa (odpowiednio za październik 2013 – kwiecień 2014 r. i styczeń 2013 r. – kwiecień 2014 r.),

3) art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., polegające na błędnym uznaniu przez organ, że transakcje dokonywane przez Skarżącego z [...] sp. z o.o. oraz [...] sp. z o.o., miały na celu uzyskanie korzyści podatkowej,

4) art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. przez niezastosowanie, a w konsekwencji zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy celem ustalenia: a) czy kwoty do przeniesienia, które w deklaracjach wykazywała spółka [...] sp. z o.o. malały, b) w czyim posiadaniu do momentu dostawy poszczególnych pojazdów do siedziby Skarżącego znajdowało się władztwo nad tymi pojazdami, c) przez brak przeprowadzenia dowodu w postaci zwrócenia się do łotewskiej administracji podatkowej w sprawie działalności prowadzonej przez [...], d) przez brak zbadania czy Skarżący działał w dobrej wierze,

5) art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p. polegające na błędnej oraz sprzecznej z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego ocenie materiału dowodowego poprzez brak faktycznego ustosunkowania się do wszystkich dowodów oraz twierdzeń podniesionych przez stronę w toku postępowania podatkowego, a polegającego na nieuwzględnieniu wniosków dowodowych zgłoszonych przez Skarżącą w piśmie z 23 maja 2019 r., a dotyczących działań dealerów sprzedających nowe pojazdy samochodowe oraz nie dokonanie ustaleń czy pozostali pracownicy Skarżącego (poza przesłuchanymi pięcioma świadkami w toku postępowania kontrolnego jak pięcioma świadkami przesłuchanymi przez Prokuraturę Rejonowa w S.), transportowali pojazdy (ciągniki i naczepy) na Łotwę do Spółki [...], także z bazy w W.,

6) art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 196 § 1 O.p. i art. 199 O.p., przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania do organu podatkowego, w tym prowadzenie postępowania w sposób mający na celu udowodnienie winy Skarżącej i stawianie zarzutu uczestniczenia w procederze wyłudzeń podatku VAT oraz rozstrzyganie wszelkich wątpliwości lub kwestii, które nie zostały ustalone przez organ na niekorzyść podatnika.

Skarżący zarzucił też naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) art. 13 ust. 1 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym w kontrolowanym okresie, przez stwierdzenie, że nie doszło do wywozu towaru z Polski na terytorium innego państwa członkowskiego, który to wywóz towarów nastąpił w wyniku dokonania transakcji z ustalonym, zarejestrowanym dla potrzeb podatku od wartości dodanej, nabywcą, w celu przeniesienia na ten konkretny podmiot prawa do rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel,

2) art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) w zw. z art. art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT oraz art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w uznaniu, że Skarżący dokonał zawyżenia podatku naliczonego z faktur wystawionych na podstawie zawartych umów leasingu finansowego oraz dotyczących pojazdów samochodowych (co miało stanowić oszustwo podatkowe) - podczas gdy prawidłowe zastosowanie powinno sprawdzać się do tego, że Skarżący uprawniony był do odliczenia tego, co zapłacił swojemu dostawcy ([...] sp. z o.o. oraz [...] sp. z o.o.), a nie tego co było należne na wcześniejszym etapie obrotu, co w konsekwencji powoduje, że prawidłowe zastosowanie powinno sprowadzać się do uznania, że Skarżący nie dokonał zawyżenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez ww. podmioty.

Na podstawie art. 106 § 3 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 listopada 2019 r. w sprawie o sygn.. akt III SA/Wa 1211/19 na okoliczność wydania decyzji wymiarowej przed umożliwieniem podatnikowi zapoznania się z poszczególnymi dokumentami , których jawność została wyłączona.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Sąd postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 grudnia 2020 r. na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. oddalił wniosek dowodowy dołączony do skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna w części.

Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.) i wydane na jego podstawie w dniu 4 listopada 2020 r. zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III w zw. z § 1 pkt 1 i 2 oraz § 3 zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym.

Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W okolicznościach niniejszej sprawy należy potwierdzić wypełnienie się powyższych warunków, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie miasta będącego siedzibą tutejszego Sądu.

Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji zgodnie z kompetencją ustanowioną w cytowanych przepisach stwierdza, że doszło do naruszenia prawa przepisów postępowania podatkowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, część zarzutów podniesionych w skardze w tym zakresie uznać więc należało za zasadne.

Sąd uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 120, art. 121, art. 123 § 1, art. 124 w zw. z art. 129 O.p. polegające na uniemożliwieniu Skarżącemu czynnego udziału w toczącym się postępowaniu przez wydanie niniejszej decyzji pomimo tego, że w dacie jej wydania - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 21 listopada 2019 r. w sprawie III SA/Wa 1211/19 uchylił w całości postanowienie DIAS z [...] marca 2018 r. o odmowie anonimizacji dowodów oraz przekazania Skarżącemu kopii zanonimizowanych dowodów, a tym samym na datę wydania zaskarżonej decyzji DIAS nie rozpoznał zażalenia Skarżącego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Takie działanie (wydanie decyzji wymiarowej, przed umożliwieniem podatnikowi zapoznania się z poszczególnymi dokumentami, których jawność została wyłączona) pozbawiało podatnika możliwości odniesienia się do poczynionych przez organ ustaleń, zawnioskowania o przeprowadzenie stosownych dowodów oraz kontrdowodów, czego konsekwencją było również naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. Organ, na datę wydania zaskarżonej decyzji nie zrealizował obowiązku nakazanego przez Sąd w powyższym prawomocnym wyroku.

Zgodnie z art. 129 O.p. postępowanie podatkowe jest jawne wyłącznie dla stron. Realizacją tej zasady jest m.in. art. 178 O.p., zgodnie z którym strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, odpisów oraz sporządzania kopii przy wykorzystaniu własnych przenośnych urządzeń. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania (§ 1). Czynności określone w § 1 dokonywane są w lokalu organu podatkowego w obecności pracownika tego organu. (§ 2). Strona może żądać wydania jej kopii akt sprawy lub uwierzytelnionych odpisów akt sprawy albo uwierzytelnienia kopii akt sprawy (§ 3). Organ podatkowy może zapewnić stronie dokonanie czynności, o których mowa w § 1, w swoim systemie teleinformatycznym, po identyfikacji strony w sposób, o którym mowa w art. 20a ust. 1 albo 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (§ 4).

Natomiast w świetle art. 179 O.p., przepisów art. 178 O.p. nie stosuje się do znajdujących się w aktach sprawy dokumentów zawierających informacje niejawne, a także do innych dokumentów, które organ podatkowy wyłączy z akt sprawy ze względu na interes publiczny (§ 1).

Analiza tego przepisu wskazuje, że normuje on dwie różne sytuacje prawne.

W pierwszej z nich z mocy samego prawa stronie nie przysługuje prawo do zapoznania się ze znajdującymi się w aktach sprawy dokumentami zawierającymi informacje niejawne.

W drugiej zaś prawo strony do wglądu w akta sprawy, w odniesieniu do innych dokumentów, zostaje ograniczone przez organ podatkowy, który wyłączy z akt sprawy określone dokumenty ze względu na interes publiczny.

W pierwszym przypadku organ stwierdza, że strona nie ma uprawnienia do wglądu w dokumenty, natomiast w drugim przypadku organ wskazuje dokumenty oraz konkretyzuje wymagania ochrony interesu publicznego, które dają podstawę do ich wyłączenia od wglądu. Wyłączenie dokumentów z akt sprawy następuje w formie postanowienia, na które nie służy żaden środek zaskarżenia. Odmowa umożliwienia stronie zapoznania się z dokumentami, o których mowa w art. 179 § 1, następuje również w formie postanowienia, na które z kolei przysługuje zażalenie (§ 2 i § 3).

Jak wynika z akt sprawy nadesłanych przez DIAS, w niniejszej sprawie Naczelnik UCS wyłączył z akt sprawy postępowania kontrolnego różnego rodzaju dokumenty (akta wyłączone stanowią 2 tomy akt, obejmujące łącznie około 600 kart), w tym dokumenty szczegółowo wymienione we wniosku Skarżącego z dnia 1 października 2018 r., a następnie NUCS odmówił Skarżącemu umożliwienia zapoznania się z tymi dokumentami, motywując odmowę udostępnienia tej części akt objętej wnioskiem, interesem publicznym wiążącym się z ochroną tajemnicy prawnie chronionej.

Postanowienie o odmowie zapoznania się z dokumentami zostało zaskarżone do WSA w Warszawie, który wyrokiem z dnia 21 listopada 2019 r. w sprawie III SA/Wa 1211/19 uchylił w całości postanowienie DIAS z dnia [...] marca 2019 r. o odmowie anonimizacji. Wyrok ten jest prawomocny.

W wyroku tym Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 179 § 1 i § 2 w zw. z art. 179 § 3 O.p., a także art. 120, art. 123 § 1, art. 124 i art. 217 § 2 O.p., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wyrażający się w tym, że wyłączenie jawności i odmowa Skarżącemu udostępnienia wszystkich dokumentów wskazanych we wniosku z 1 października 2018 r. nie uwzględnia, także w motywacji podjętego rozstrzygnięcia, różnorodności tych dokumentów, w tym tego, że przynajmniej w części mogłyby być one udostępnione po ich zanonimizowaniu, takiej możliwości w motywach rozstrzygnięcia w ogóle nie rozważono, pomimo że Skarżący wnosił właśnie o udostępnienie zanonimizowanych dokumentów.

Organ nie wskazał w jaki sposób interes publiczny miałby być naruszony w sytuacji udostępnienia skarżącemu zanonimizowanych dokumentów, podczas gdy powoływanie się na przesłankę interesu publicznego, dobra osób trzecich, czy zawarcia w decyzji dotyczącej innego podmiotu danych chronionych tajemnicą skarbową, powinno precyzyjnej wyjaśniać dlaczego w zaistniałej sprawie odmowa udostępnienia stronie konkretnych dokumentów miałaby usprawiedliwione podstawy.

W ocenie sądu pierwszej instancji, organ odwoławczy błędnie także przyjął że uzasadnieniem dla odmowy anonimizacji oraz udostępnieniem takich dokumentów dla strony, jest możliwości zapoznania się przez Skarżącego z protokołem z badania ksiąg, co miałoby umożliwiać skarżącemu odniesienie się do poczynionych przez organ ustaleń oraz umożliwić wnioskowanie o przeprowadzenie stosownych dowodów. Takie rozumowanie DIAS nakazuje de facto akceptować dokonaną przez organ ocenę dowodów oraz ustalony w ten sposób stan faktyczny, przy jednoczesnym pozbawieniu strony możliwości obrony swych praw.

W wyroku tym Sąd wskazał, że organ odwoławczy pozbawił Skarżącego prawa do obrony swoich praw, np. przez zawnioskowanie o przeprowadzenie innych dowodów, wskazujących na okoliczności odmienne od tych, które mogą wynikać z dowodów wyłączonych z akt sprawy i mieć niekorzystny dla strony skutek prawny. Naruszenie powyższych przepisów niewątpliwie zatem mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Skarżący bowiem został pozbawiony możliwości zapoznania się z ww. dowodami.

Niezależnie od powyższego, należy też mieć na względzie, że dostęp do dowodów, w oparciu o które organy dokonują ustaleń stanu faktycznego, ma na celu nie tylko umożliwienie wnoszenia kontrdowodów, ale też przede wszystkim umożliwia weryfikację czy organ podatkowy w sposób rzetelny przedstawia te dowody, czy to w protokole kontroli czy to w uzasadnieniu decyzji. Jeżeli strona nie ma w ogóle wglądu do dowodów, w oparciu o które organ ustala stan faktyczny sprawy, to nie może podnosić skutecznie zarzutów co do błędnej oceny takich dowodów. Aby móc ocenić dany dowód z dokumentu niezbędna jest znajomość treści tego dokumentu, w zakresie w jakim treść ta ma wpływ na ustalenie stanu faktycznego w danej sprawie.

Stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w prawomocnym wyroku wiążą w sprawie organy oraz sądy, chyba, że przepisy prawa uległy zmianie. Co prawda ocena prawna i wskazania zawarte w wyroku WSA w Warszawie z 21 listopada 2019 r. w sprawie III SA/Wa 1211/19 są wiążące dla organów i dla sądu ponownie orzekającego w sprawie, nie mniej jednak ww. wyrok ma istotny wpływ na niniejsze postępowanie, ponieważ rozstrzyga zasadniczą kwestię a mianowicie dostępności Skarżącego do akt postępowania podatkowego, możliwości zapoznania się z dowodami tego postępowania i ustosunkowania się do nich. Wobec powyższego nie sposób się zgodzić z argumentacją organu prezentowaną w zarówno w zaskarżonej decyzji jak i w odpowiedzi na skargę, że nie doszło do ograniczenia praw Strony, zwłaszcza do przedstawienia przeciwdowodów.

Organ odwoławczy mając wiedzę o uchyleniu postanowienia o odmowie anonimizacji i dostępu do dwóch teczek dowodów (blisko 600 kart), wydając zaskarżoną decyzję uniemożliwił stronie prawa do ustosunkowaniu się do tych dowodów w postaci zanonimizowanych dokumentów.

Natomiast Sąd nie podzielił zarzutów dotyczących naruszenia art. 180 § 1 i 2 i art. 181 w zw. z art. 196 § 1-3 i art. 199 O.p. polegających na włączeniu do akt niniejszej sprawy protokołów przesłuchania w charakterze świadka – M.M. (Skarżącego), sporządzonych w trakcie innego postępowania (wobec [...] sp. z o.o.) jak również za inne, wcześniejsze okresy. Skarżący odmówił składania zeznań w ramach postępowania podatkowego prowadzonego wobec niego, co zdaniem Skarżącego w konsekwencji doprowadziło do obejścia przez organ treści art. 196 § 1 O.p. Pomimo, że przepis ten umożliwia osobom bliskim odmowę składania zeznań, z którego to uprawnienia osoby te skorzystały, to jednak organ przeprowadził dowód z protokołów tych zeznań złożonych w innych sprawach i za inne okresy, co stanowiło również podstawę ustaleń faktycznych.

W ocenie Sądu, organ podatkowy w postępowaniu może wykorzystywać protokoły przesłuchania świadka (w niniejszej sprawie Skarżącego) sporządzone w innych postępowaniach podatkowych, karnych, karnoskarbowych. Możliwość takiego działania wynika z art. 180 § 1 i 2 i art. 181 O.p. Literalnie przepisy postępowania podatkowego nie stoją na przeszkodzie, by uprawnieniem tym obejmowano zeznania osób, o jakich mowa w art. 196 § 1 O.p. Ratio art. 196 § 1 O.p. jest takie, że osoby będące rodziną Skarżącego nie mają obowiązku występować jako świadek w postępowaniu podatkowym, co ma zapewnić większy obiektywizm w ustaleniu stanu faktycznego. W sprawie nie mógł być powołany na świadka członek rodziny wbrew swojej woli i takiej sytuacji nie było, gdyż organ oceniał jedynie stan faktyczny w oparciu o jego zeznania złożone w innym postępowaniu. Jednakże w niniejszej sprawie jest kwestionowane włączenie dowodów z przesłuchań samego Skarżącego złożonych w innym postępowaniu (wobec [...] sp. z o.o.) jak również w ramach prowadzonych wobec niego postępowań za inne okresy. Z treści art. 196 § 1 O.p. wynika obowiązek świadczenia w postępowaniu podatkowym, gdyż "nikt nie ma prawa odmówić zeznań w charakterze świadka". Zatem wszystkie osoby, oprócz wskazanych w art. 195 O.p., posiadające wiedzę co do faktów istotnych dla sprawy i wezwane przez organ podatkowy mają obowiązek stawienia się na wezwanie oraz złożenia zeznań zgodnie z prawdą. Realizacja obowiązku świadczenia została usankcjonowana w art. 262 § 1 O.p.

W art. 196 § 2 O.p. mowa jest o bliskich świadka, a nie Strony. Chodzi tu zatem o małżonka świadka, wstępnych świadka, zstępnych świadka, rodzeństwo świadka oraz powinowatych pierwszego stopnia, jak również osoby pozostające ze świadkiem w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli. W tym znaczeniu nie można też doszukiwać się obejścia art. 196 § 1 O.p. Zakwestionowanie możliwości wykorzystania zeznań Skarżącego złożonych w innych postępowaniach podatkowych, prowadzonych w stosunku do niego, nie znajduje umocowania w art. 196 § 1 O.p., tym bardziej, że w innych postępowaniach, wówczas Skarżący nie odmówił składania zeznań.

Dyspozycja art. 199 O.p. nie stoi na przeszkodzie przeprowadzeniu w postępowaniu podatkowym dowodu z protokołu przesłuchania w charakterze świadka w ramach innego postępowania. Postępowanie podatkowe cechuje się o wiele mniejszym rygoryzmem dowodowym i do katalogu podstawowych zasad nie należy zasada bezpośredniości, a wręcz przeciwnie, w O.p. przyjęta została zasada pośredniości w postępowaniu podatkowym.

Dopuszczalność wykorzystania w postępowaniu podatkowym dowodów i materiałów zgromadzonych w innych postępowaniach, powoduje, że nie istnieje prawny nakaz powtórzenia w postępowaniu podatkowym przesłuchania świadka, który zeznawał w innym postępowaniu.

Zgodnie z art. 180 § 1 O.p., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zgodnie z art. 181 O.p., dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Zaznaczyć należy, że nie ma bezwzględnego wymogu oparcia rozstrzygnięcia jedynie na dowodach przeprowadzonych przez organ rozstrzygający sprawę, a katalog środków dowodowych prowadzących do ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności ma charakter otwarty. Nie jest zatem nieprawidłowym postępowanie organu, który wydaje swoje rozstrzygnięcie na podstawie materiałów zebranych w trakcie innych postępowań podatkowych czy też kontrolnych. Nie można wykluczyć, że jako dowód mogą zostać uznane materiały z postępowań prowadzonych wobec innych podatników, które dotyczyły innych okresów rozliczeniowych niż ten, co do którego jest kontrolowany podatnik. Ponawianie czynności dowodowych przeprowadzonych już wcześniej w innych postępowaniach byłoby nieuzasadnione chociażby ze względu na ekonomikę postępowania.

Nie można na obecnym etapie sprawy wykluczyć, że wskazane zeznania Skarżącego jak i ustalenia poczynione przez organy pomimo, iż dotyczą innych okresów rozliczeniowych, mogą wpływać na prawidłowość rozliczenia VAT przez Skarżącego za poszczególne okresy rozliczeniowe od maja do października 2014 r. z uwagi na konstrukcję podatku VAT. Zasadne bowiem jest ustalenie czy mechanizm działania Skarżącego zarówno poprzednio, jak i obecnie jest taki sam. Istotne jest jednak przy tym, aby w jak największym zakresie zapewnić stronie czynny udział w postępowaniu, co jak wynika z powoływanego wyżej wyroku tutejszego sądu nie zostało zapewnione.

Ocena pozostałych zarzutów dotyczących naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p. polegające na błędnej oraz sprzecznej z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego ocenie materiału dowodowego oraz art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) w zw. z art. art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT oraz art. 7 ust. 1 tej ustawy jest przedwczesna ze względu stwierdzenie przez Sąd, że strona nie miała dostępu do całości materiału dowodowego. Dopiero po udostępnieniu stronie zanonimizowanego materiału dowodowego, o który strona wnosiła i ustosunkowaniu się przez nią do tego, będzie możliwość całościowej oceny dowodów i w konsekwencji ocena czy doszło do naruszenia prawa materialnego.

Końcowo wskazać należy, że pełnomocnik Skarżącego wniósł o przeprowadzenie dowodu z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2019 r. w sprawie o sygn. akt: III SA/Wa 1211/19. W wyroku tym tutejszy Sąd uchylił postanowienie DIAS z dnia [...] marca 2019 r. o czym była już mowa. Sąd wskazuje, że nie było potrzeby aby na okoliczność wydania wspomnianego wyroku przeprowadzać dowód w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sądowi z urzędu znane są bowiem wyroki, które zapadają w innych sprawach administracyjnych, a zatem tym bardziej wyroki wydane w sprawach tego samego Skarżącego. Zgodnie natomiast z art. 106 § 4 p.p.s.a., fakty powszechnie znane sąd bierze pod uwagę nawet bez powołania się na nie przez strony.

Wobec stwierdzonych naruszeń przepisów prawa orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Ponadto, Sąd na wniosek Skarżącego, zasądził na jej rzecz, na mocy art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800) zwrot kosztów postępowania sądowego obejmujących: wpis sądowy od skargi, opłatę skarbową od pełnomocnictwa i koszty zastępstwa procesowego.