Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 485/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 80 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 283
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat sędzia WSA Monika Barszcz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: SKO w [...], organ odwoławczy, organ II instancji) z [...] stycznia 2021 r., znak [...] wydana na podstawie art. 1, art. 2, art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 1 ustawy z 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018r., poz. 570) oraz art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2020r. poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.) po rozpatrzeniu w dniu [...] stycznia 2021 r. odwołania złożonego przez S. Sp. z o.o., ul. [...], [...] (dalej: skarżąca, Spółka, strona) od decyzji Wójta Gminy [...] (dalej: organ I instancji) z [...] listopada 2020r., znak [...], którą odmówiono ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie trzech budynków inwentarskich - kurników wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach o nr ew. [...] i [...] w miejscowości [...], gmina [...]".

Organ odwoławczy w decyzji z [...] stycznia 2021 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących istotnych okolicznościach sprawy.

W dniu 28 lutego 2019 r., Spółka wystąpiła do Wójta Gminy [...] z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa trzech budynków inwentarskich - kurników wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach o nr ew. [...] i [...] w miejscowości [...], gmina [...]". Dla terenu przedsięwzięcia obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzony uchwałą Rady Gminy w [...] nr [...] z [...] października 2003 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...] z [...] grudnia 2003 r.), którego treść brzmi "2) dopuszcza się z zastrzeżeniem § 4 i § 24 uchwały realizację: a) na terenach upraw polowych /RP/ tworzenie nowych zagród dla gospodarstw specjalistycznych. Planowane przedsięwzięcie położone jest na działkach o nr ew. [...] i [...] w miejscowości [...] oznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem RP - uprawy polowe.

W dniu [...] października 2019 r. znak [...], organ I instancji wydał decyzję odmawiającą ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla ww. przedsięwzięcia.

W dniu 21 października 2019 r. Spółka odwołała się od ww. decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy w decyzji z [...] listopada 2019 r. uchylił decyzję organu I instancji w całości oraz postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] lipca 2019 r., nr [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. SKO w [...] w postanowieniu z [...] grudnia 2019 r. sprostowało błąd pisarski.

Organ I instancji w piśmie z 20 stycznia 2020 r., zwrócił się do SKO w [...] z zapytaniem czy decyzja z [...] listopada 2019 r., Nr [...] stała się ostateczna. W odpowiedzi na pytanie organu I instancji SKO w [...] w piśmie z 22 stycznia 2020 r., poinformowało że od ww. decyzji został złożony sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - sprzeciw z aktami sprawy przekazano do WSA w Warszawie w dniu 16 grudnia 2020 r., wobec powyższego, decyzja SKO w [...] Nr [...] z [...] listopada 2019 r., nie jest ostateczna. Organ odwoławczy w piśmie z 1 lipca 2020 r., przekazał kserokopię wyroku WSA w Warszawie wraz z dokumentacją sygn. IV SA/Wa 3026/19 z 30 stycznia 2020 r., po wykorzystaniu przez ww. Sąd, celem załatwienia sprawy zgodnie z właściwością. WSA w Warszawie wyrokiem z 30 stycznia 2020 r., sygn. IV SA/Wa 3026/19 oddalił sprzeciw.

Organ I instancji w dniu [...] lipca 2020 r., przystąpił do ponownego rozpatrzenia sprawy z wniosku Spółki, o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia o nazwie.: "Budowa trzech budynków inwentarskich - kurników wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach o nr ew. [...] i [...] w miejscowości [...], gmina [...]".

Organ I instancji, biorąc pod uwagę treść wyroku WSA w Warszawie sygn. IV SA/Wa 3026/19 z 30 stycznia 2020 r. oraz decyzji SKO w [...] z [...] listopada 2019 r., Nr [...], w pierwszej kolejności przystąpił do oceny zgodności planowanego przedsięwzięcia z przepisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (m.p.z.p.).

Organ I instancji w piśmie z 14 września 2020 r., znak [...] ponownie zwrócił się do kierownika zespołu autorskiego m.p.z.p. Gminy O. uchwalonego uchwałą Rady Gminy w O. o interpretacje przepisów § 15 ust. 2 pkt 2a, czy przepisy planu odnoszą się do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Do organu I instancji wpłynęła interpretacja autora m.p.z.p. - mgr inż. architekta J. W. T. - upr. bud. Nr [...], [...] Izba Architektów nr [...], Okręgowa Izba Urbanistów nr [...] dotycząca przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w której stwierdzono co następuje: 1) z przedstawionych dokumentów w sprawie wnioskodawcą jest S. Sp. z o.o., z Krajowego Rejestru Sądowego, Numer KRS: [...] wynika, że dotyczy on S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (Dz. 1 Rub. 1) której wspólnikiem jest S. Spółka Akcyjna. Zatem jest to podmiot prowadzący działalność gospodarczą; 2) w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Rady Gminy w [...] Nr [...] z [...] października 2003 r. § 2 ust. 2 pkt 2a brzmi "2) dopuszcza się z zastrzeżeniem § 4 i § 24 uchwały realizację: a) na terenach upraw polowych /RP/ tworzenie nowych zagród dla gospodarstw specjalistycznych": 3) przy czym zabudowa zagrodowa to dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie w którym koncentrują się czynności życiowe rolnika i jego rodziny; 4) tym samym należy stwierdzić, że przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą, przy udziale wspólników o takim samym profilu, nie ma cech w którym będą koncentrować się czynności życiowe rolnika i jego rodziny; 5) planowana zabudowa posiada natomiast cechy prowadzenia działalności gospodarczej, co jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...]; 6) w planie miejscowym przyjęto, że na gruntach klasy IVb, V i VI dopuszcza się tworzenie nowych "zagród dla gospodarstw specjalistycznych" tradycyjnie "zagrody z budynkami o określonej specjalizacji" zbliżone do definicji określonej w Uniwersalnym Słowniku Języka Polskiego, Wydawnictwo PWN Warszawa 2008, według którego "zabudowa zagrodowa" to dom wiejski z podwórzem i zabudowaniami gospodarskimi, obejście. Działka siedliskowa jest zatem miejscem o charakterze kameralnym, prywatnym, w którym posadowiony jest dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie w którym koncentrują się czynności życiowe rolnika i jego rodziny i zaspokajane są ich elementarne potrzeby; 7) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera definicji terminu "tworzenie nowych zagród dla gospodarstw specjalistycznych", uszczegółowiając zapis "zabudowy zagrodowej". Brak jest również definicji ustawowej tego terminu; 8) zatem budowę fermy drobiu wraz z budynkiem mieszkalnym i infrastrukturą towarzyszącą przez S. Spółkę z o.o. przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą nie można uznać za realizację zabudowy w ramach przepisu § 15 ust. 2 pkt. 2 lit. a) - tworzenie nowych zagród dla gospodarstw specjalistycznych.

W decyzji z [...] listopada 2020 r., znak [...] organ I instancji odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie trzech budynków inwentarskich - kurników wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach o nr ew. [...] i [...] w miejscowości [...], gmina [...]".

W piśmie z 4 grudnia 2020 r. Spółka wniosła odwołanie od ww. decyzji organu I instancji. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie następujących przepisów: 1) art. 6, 7, 7a, 7b i 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 9 oraz art. 10 § 1 k.p.a., przez: a) przeprowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, a ponadto przez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, a co za tym idzie nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w szczególności przez brak należytego rozważenia charakteru i specyfiki planowanej inwestycji w zakresie planowanej budowy budynków inwentarskich i innych obiektów, a przez to brak rozważenia w tym kontekście słusznego interesu inwestora i proponowanych przez niego rozwiązań; b) sprzeczną z zasadami doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania, a przez to dowolną ocenę zgromadzonych dowodów, a w szczególności w zakresie charakteru funkcjonalnego planowanej inwestycji i niewłaściwe przyjęcie, że decydujące w danych okoliczności byłoby wydanie decyzji pozytywnej de facto jedynie w sytuacji, gdyby z wnioskiem wystąpiła osoba fizyczna realizująca przedsięwzięcie o charakterze rodzinnym, a nie osoba prawna; c) uznanie, że fakt bycia spółką prawa handlowego wyklucza możliwość stworzenia zabudowy zagrodowej, podczas gdy w danych okolicznościach jest to argumentacja nieprawidłowa, zwłaszcza w kontekście możliwości przeniesienia decyzji na inny podmiot; d) brak umożliwienia stronie realizacji przedsięwzięcia ze względu na pozaprawne kryteria odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia na tle zaistniałego w sprawie problemu interpretacji pojęcia zabudowy zagrodowej, która to w danych okolicznościach została przyjęta wbrew dyspozycji art. 7a § 1 k.p.a. (wątpliwość, która powinna zostać rozstrzygnięta na korzyść strony); w konsekwencji powyższych naruszeń: 2) naruszenie art. 104 k.p.a. i art. 107 k.p.a. w powiązaniu z 3) naruszeniem przepisów art. 71 ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 oraz art. 85 ust. 1 i 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez wydanie decyzji odmownej, podczas gdy w sprawie nie zaistniała przesłanka niezgodności planowanej inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W odwołaniu na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., wniesiono o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji oraz postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie z żądaniem inwestora; - względnie na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.: 2) uchylenie zaskarżonej decyzji i postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu odwołania rozwinięto treść postawionych zarzutów.

W uzasadnieniu decyzji z [...] stycznia 2021 r., znak [...] organ odwoławczy wskazał, że wykładnia postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla gminy [...] prowadzi do wniosku, że zgodnie z § 15 ust. 2 pkt 2a, jedyną dopuszczalną formą zabudowy na terenie upraw polowych jest tworzenie nowych zagród dla gospodarstw specjalistycznych. SKO w [...] na podstawie informacji z Krajowego Rejestru Sądowego stwierdziło, że inwestorem jest spółka prawa handlowego – S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, której wspólnikiem jest S. Spółka Akcyjna. Skoro przez zabudowę zagrodową rozumieć należy dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie, w którym koncentrują się czynności życiowe rolnika i jego rodziny, nie sposób uznać, że w projektowanym budynku mieszkalnym koncentrować się będą czynności życiowe inwestora - podmiotu - spółki z ograniczona odpowiedzialnością. Inwestora - Spółki S. Sp. z o.o. nie można uznać za rolnika indywidualnego prowadzącego gospodarstwo rolne. Spółka S. Sp. z o.o. - wnioskodawca nie posiada statusu rolnika indywidualnego będącego osobą fizyczną, zatem nie ulega wątpliwości, że w związku z definicją zabudowy zagrodowej, nie może spełnić warunków uprawniających do stworzenia zabudowy zagrodowej na przedmiotowym gruncie.

Według organu odwoławczego, realizacja planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie trzech budynków inwentarskich - kurników wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach o nr ew. [...] i [...] w miejscowości [...], stoi w sprzeczności z § 15 ust. 2 pkt 2a m.p.z.p. Powołane przepisy planu nie pozostawiają wątpliwości, że planowane przedsięwzięcie nie jest dopuszczalne na terenie oznaczonym symbolem RP tj. teren upraw polowych, gdzie dopuszczalne jest tworzenie nowych zagród dla gospodarstw specjalistycznych. W ocenie SKO w [...], przepisy te są precyzyjne i nie pozostawiają możliwości innej ich interpretacji. Skoro w systemie prawa brak jest definicji legalnej pojęcia zabudowy zagrodowej mogącej znaleźć zastosowanie w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji środowiskowej, to rzeczą organów stosujących prawo jest samodzielne dokonanie wykładni językowej tego pojęcia. Opierając się na orzecznictwie sądowoadministracyjnym zarówno Wójt Gminy [...] jak i SKO w [...] dokonało interpretacji tego pojęcia. Zdaniem organu odwoławczego, zastosowana wykładania zabudowy zagrodowej nie nosi znamion "archaicznej". W orzecznictwie jednoznacznie wskazuje się, że na terenie zabudowy zagrodowej zabudowania gospodarcze nie mogą funkcjonować bez budynku mieszkalnego, w którym koncentrują się czynności życiowe rolnika i jego rodziny i zaspokajane są elementarne potrzeby życiowe. Charakteru tego nie spełnia inwestor - spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, co powoduje, że planowana przez S. sp. z o.o. inwestycja nie może być realizowana na terenach oznaczonych symbolem RP.

W skardze Spółka reprezentowana przez adw. L. G. zaskarżyła w całości decyzję SKO w [...] z [...] stycznia 2021 r., znak [...].

Na podstawie art. art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono poniżej wskazane naruszenia przepisów mogące mieć wpływ na wynik sprawy:

1) art. 6, 7, 7a § 1 k.p.a., 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., przez: a) przeprowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, a ponadto przez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, a co za tym idzie nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w szczególności przez brak należytego rozważenia charakteru i specyfiki planowanej inwestycji w zakresie planowanej budowy budynków inwentarskich i innych obiektów, a przez to brak rozważenia w tym kontekście słusznego interesu inwestora i proponowanych przez niego rozwiązań;

b) sprzeczną z zasadami doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania, a przez to dowolną ocenę zgromadzonych dowodów, a w szczególności w zakresie charakteru funkcjonalnego planowanej inwestycji i niewłaściwe przyjęcie, że status skarżącego - jako spółki prawa handlowego - wyklucza możliwość uzyskania przez niego decyzji pozytywnej, co w konsekwencji stanowi przejaw nierównego traktowania w porównaniu do sytuacji, gdyby z wnioskiem wystąpiła osoba fizyczna, a nie osoba prawna;

c) uznanie, że fakt bycia spółką prawa handlowego wyklucza możliwość stworzenia zabudowy zagrodowej, podczas gdy stanowi to rezultat wykładni ad absurdum w kontekście możliwości przeniesienia decyzji na inny podmiot (co zupełnie pominięto uznając, iż nie ma to znaczenia), albowiem organy obu instancji zgodnie uznały, że nie byłoby żadnych przeszkód w uzyskaniu decyzji pozytywnej, gdyby z wnioskiem wystąpiła osoba fizyczna;

d) brak umożliwienia stronie realizacji inwestycji ze względu na pozaprawne kryteria odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia na tle zaistniałego w sprawie problemu interpretacji pojęcia zabudowy zagrodowej, która to w danych okolicznościach została przyjęta wbrew dyspozycji art. 7a § 1 k.p.a. (wątpliwość, która powinna zostać rozstrzygnięta na korzyść strony);

e) naruszenie przepisów art. 71 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 80 ust. 1 i 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko przez oparcie na nich utrzymania w mocy decyzji odmownej, podczas gdy w sprawie nie zaistniała przesłanka niezgodności planowanej inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, albowiem dokonano błędnej wykładni pojęć związanych z zabudową zagrodową i gospodarstwem specjalistycznym: w konsekwencji powyższych naruszeń: naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a. przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy organ odwoławczy winien orzec o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości.

Mając na względzie powyższe: 1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., wniesiono o uwzględnienie skargi poprzez uchylenie w całości zaskarżonej decyzji; 2) na podstawie art. 135 p.p.s.a., wniesiono o rozważenie zasadności uchylenia w całości orzeczenia wydanego w toku I instancji, to jest decyzji Wójta Gminy [...] z [...] listopada 2020r., znak [...]; 3) na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., wniesiono o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ II instancji nie rozpatrzył ponownie sprawy, a jedynie oparł się na dowolnej ocenie zarzutów skarżącej wyrażonych w odwołaniu. Organ odwoławczy nie sprostał obowiązkowi wyczerpującego wykazania i uzasadnienia powodów swojego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie skarżonej decyzji de facto zawiera bowiem jedynie powtórzenie stanowiska przyjętego przez organ I instancji. Trudno jest zatem na gruncie niniejszej sprawy uznać, iż zaskarżone orzeczenie poddano ponownej i zobiektywizowanej ocenie organu kontrolnego. Brak jest wyjaśnienia powodów, dla których organ II instancji uznał, że jedynym możliwym rozstrzygnięciem było utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji nie podważając jednocześnie przekonująco argumentów powołanych przez skarżącego. Niewątpliwie argumentacja powołana w niniejszej skardze jest zbieżna z tą, która została wywiedziona w odwołaniu.

Według skarżącej, na gruncie niniejszej sprawy problematyczna okazała się interpretacja pojęcia "budownictwa zagrodowego" i "zabudowy zagrodowej" w kontekście norm obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która wzbudziła takie wątpliwości, że organy same nie potrafiły odtworzyć treści normy prawnej, co wymagało aż zasięgnięcia konsultacji z autorem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącej, wykładnia przedstawiona w uzasadnieniu skarżonej decyzji (podobnie jak w przypadku organu I instancji) została dokonana wbrew dyspozycji art. 7a § 1 k.p.a. jako dokonana z rozstrzygnięciem wątpliwości na niekorzyść strony. W ocenie skarżącej, przyjęte przez organ rozstrzygnięcie godzi również w zasady równości, obiektywizmu i proporcjonalności. Decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań jest takim rodzajem aktu prawnego, która wyznacza stronie obowiązki, jakie powinna spełnić przy realizacji zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem.

Tym samym, skoro organ doszedł do wniosku, że w przedmiotowej sprawie ujawniły się doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia wątpliwości interpretacyjne, to wówczas jego obowiązkiem było skorygowanie wadliwej decyzji przez rozstrzygnięcie na korzyść strony. Brak jest podstaw jednocześnie do uznania, aby sprzeciwiały się temu sporne interesy stron, albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ.

W ocenie skarżącej, organ II instancji również zdaje się nie dostrzegać dokonanych na przestrzeni lat przemian ustrojowo-gospodarczych, które mają doniosły wpływ na definiowanie pojęć istotnych w punktu widzenia rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. W istocie nigdzie nie uregulowano definicji legalnych związanych z zabudową zagrodową, podobnie zresztą jak ma się rzecz z pojęciem rolnika. Nieprawidłowe jest zatem rozumowanie organu przyjmującego, że szczególne znaczenie dla niego ma rodzinny charakter budownictwa zagrodowego. Dostrzec należy, że w panującym obrocie gospodarczym funkcjonują podmioty, których charakter prawny jest zróżnicowany. Za rolnika może zostać uznana zarówno osoba fizyczna jak i osoba prawna. Wyobrazić sobie można rolnika, który chcąc zminimalizować ryzyko gospodarcze podejmuje działalność za pośrednictwem spółki prawa handlowego.

Jednocześnie należy dostrzec, że charakter działalności wykonywanej przez taką osobę niczym nie będzie się różnić pod względem kryterium funkcjonalnego - oba podmioty, wykonywałyby tożsame prace i działalność. Właśnie z tego powodu skarżąca wskazuje, że organ, nie wyrażając wprawdzie tego wprost, za decydujące przyjął kryterium podmiotowo-przedmiotowe "gospodarstwa-zagrody" przez wyliczenie obiektów, które powinny się w nim znajdować i osoby fizycznej, która może tym się zajmować, podczas gdy obiektywnie najwłaściwszym byłoby przyjęcie kryterium funkcjonalnego, co należałoby rozumieć jako konkretna działalność, która jest wykonywania na planowanej inwestycji i której służy "zagroda" (bez względu na podmiot). Organ de facto samodzielnie, dowolnie zaaprobował, jakie obiekty danego przedsięwzięcia w jego ocenie mieszczą się w ramach przyjętej, a jednocześnie pominął, że właśnie takie objęte zostały wnioskiem, w tym obiekty o charakterze mieszkalnym (vide dom). Zaskarżoną decyzją w istocie wykluczono bezprawnie funkcjonowanie gospodarstw rodzinnych prowadzonych na większą niż przeciętna skalę i w innej niż najpopularniejsza forma. Takie rozumowanie dalekie jest od wyrażonej w art. 22 Konstytucji zasady wolności gospodarczej, a wręcz niebezpiecznie odwołuje się do polityki prowadzonej za czasów funkcjonowania Polski Rzeczpospolitej Ludowej i ustroju komunistycznego. Jakby nie patrzeć de facto każdy rolnik, bez względu na formę prowadzonej działalności, podejmuje działalność gospodarczą, której istotą jest osiąganie zysku.

Argumentacja decyzji zaskarżonego organu nie może się ponadto ostać w konfrontacji z tym, że gdyby wniosek został złożony przez osobę fizyczną wówczas spełnione zostałyby wszelkie wymagane prawem warunki i najpewniej uzyskana by została decyzja pozytywna. Skarżąca nie dostrzega przeszkód, które stałyby na drodze uzyskaniu wymaganej decyzji i następnie przeniesienia jej na przykład na osobę fizyczną czy jakikolwiek inny podmiot. W istocie wyobrazić sobie można sytuację, że osoba fizyczna uzyskałaby rzeczoną decyzję, a następnie przeniosłaby ją zgodnie z obowiązującym przepisami na spółkę prawa handlowego. Tym samym kryteria przyjęte przez organ i wywiedziona argumentacja zdają się być dokonane z przekroczeniem zasad logicznego rozumowania. Zdaniem Spółki, podkreślić należy, że w istocie reguły wykładni norm prawnych nadają prymat wykładni językowej, to jednak nie może ona prowadzić do rezultatów absurdalnych i wyraźnie sprzecznych z celami regulacji. W takim wypadku, stosując inne metody wykładni, można przywrócić wyinterpretowanym normom wewnętrzną spójność z wartościami, którym służą i pełną korelację z zasadami systemu, w którym funkcjonują.

W odpowiedzi na skargę SKO w [...], wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu była decyzja SKO w [...] z [...] stycznia 2021 r., znak [...], w której utrzymano w mocy decyzję organu I instancji.

Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja SKO w [...] z [...] stycznia 2021 r., znak [...] nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a. W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny: 1) uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach. Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził.

Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty przedstawione w skardze.

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, postępowanie poprzedzające wydanie kontrolowanej decyzji i decyzji ją poprzedzającej przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasad określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Przed wydaniem rozstrzygnięcia organy wyczerpująco zebrały, a następnie rozpatrzyły całość materiału dowodowego, dokonując analizy wszelkich istotnych okoliczności faktycznych występujących w sprawie, a następnie do tak ustalonego stanu faktycznego zastosowały prawidłowe normy prawa materialnego celem podjęcia rozstrzygnięcia, przy czym swoje stanowisko przedstawiły w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Przeprowadzone postępowanie wykazało, że brak jest zgodności lokalizacji planowanego do realizacji przez skarżącą przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] uchwalonego uchwałą Rady Gminy w [...] nr [...] z [...] października 2003 r. (Dz.Urz. Woj. [...]. nr [...] poz. [...]). W niniejszej sprawie obowiązkiem orzekających w sprawie organów prowadzących postępowanie w zakresie określenia uwarunkowań środowiskowych dla przedmiotowego przedsięwzięcia była ocena zgodności jego realizacji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 283 ze zm., dalej: u.u.i.ś.), właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej, dla publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, dla publicznych urządzeń służących do przesyłania i odprowadzania ścieków, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla inwestycji realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych, dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących, dla strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej realizowanej na podstawie ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, dla inwestycji w zakresie infrastruktury dostępowej realizowanych na podstawie ustawy z dnia 24 lutego 2017 r. o inwestycjach w zakresie budowy drogi wodnej łączącej [...] z [...], dla inwestycji w zakresie budowy Centralnego Portu Komunikacyjnego realizowanej na podstawie ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o Centralnym Porcie Komunikacyjnym, dla inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących realizowanych na podstawie ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących, dla strategicznej inwestycji w sektorze naftowym, dla inwestycji w zakresie budowy Muzeum Westerplatte i Wojny 1939 - Oddziału Muzeum II Wojny Światowej w [...] realizowanych na podstawie ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o inwestycjach w zakresie budowy Muzeum Westerplatte i Wojny 1939 - Oddziału Muzeum II Wojny Światowej w [...] oraz dla inwestycji w zakresie budowy portu zewnętrznego realizowanych na podstawie ustawy z dnia 9 sierpnia 2019 r. o inwestycjach w zakresie budowy portów zewnętrznych.

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia jest co do zasady decyzją związaną. Właściwy organ jest bowiem zobowiązany do wydania takiej decyzji, w każdym przypadku, gdy zwróci się o to w sposób prawem przewidziany strona, za wyjątkiem przypadków enumeratywnie wymienionych w przepisach prawnych, stanowiących podstawę wydania decyzji negatywnej odmawiającej określenia środowiskowych uwarunkowań. Jednym z powodów, z uwagi na które organ nie tylko uprawniony jest ale zobligowany do wydania decyzji negatywnej odmawiającej określenia środowiskowych uwarunkowań, jest niezgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 u.u.i.ś.).

Zgodnie z zasadami wykładni, przepis o charakterze wyjątku podlega interpretacji ścieśniającej, a tym samym właściwy organ wydaje decyzję negatywną jedynie w sytuacji, gdy wykaże jednoznacznie niezgodność planowanego przedsięwzięcia z zapisami obowiązującego planu. Zdaniem Sądu, Kolegium w ślad za organem I instancji, poprawnie ustaliło, że sprzeczność taka istnieje i jednoznacznie ją wykazało.

Z wyrysu m.p.z.p. jednoznacznie wynika, że działki nr [...] i [...] położone są częściowo w strefie oznaczonej na rysunku planu symbolem RP, a częściowo w strefie określonej symbolem AR. Zgodnie z oznaczeniami strefa RP stanowi teren upraw polowych, natomiast strefa AR jest to strefa ochrony archeologicznej. Planowane przedsięwzięcie w całości położone jest w strefie RP. Przedmiotowy m.p.z.p. w § 15 normuje, że: 1. Ustala się tereny rolne oznaczone na rysunku planu symbolami RP, RZ. 2. Ustala się następujące zasady zagospodarowania na terenach, o których mowa w ust. 1: 1) Podstawowym przeznaczeniem terenów: a) oznaczonych symbolem RP są uprawy połowę, b) oznaczonych symbolem RZ są łąki i pastwiska, 2) Dopuszcza się z zastrzeżeniem § 4 i § 24 uchwały realizację: a/ na terenach upraw polowych /RP/, na gruntach klasy IVb, V i VI tworzenia nowych zagród dla gospodarstw specjalistycznych. W rozdziale 5 pt. Warunki zagospodarowania zasobami przyrody w § 26 ust. 7 Planu wskazano, że: Na terenach upraw polowych obowiązują zasady zagospodarowania określone w § 16 uchwały, a ponadto w zakresie ich ochrony przyjmuje się za celowe: 1) Utrzymanie gruntów rolnych jako rolniczej przestrzeni produkcyjnej z zachowaniem dotychczasowych form użytkowania i kierunków produkcji przy jednoczesnej inspiracji na rzecz rozwoju rolnictwa ekologicznego, 2) Utrzymanie użytków zielonych w formie dotychczasowego użytkowania łąkowo- pastwiskowego wraz z zachowaniem lokalnych skupisk wysokiej zieleni łęgowej występującej w ich obrębie, 3) Wzbogacanie krajobrazu terenów rolnych poprzez sadzenie drzew i krzewów śródpolnych, 4) Podnoszenie jakości rolniczej przestrzeni produkcyjnej poprzez właściwe regulacje stosunków wodnych na gruntach ornych i użytkach zielonych, 5) Zakazanie wydobywania surowców mineralnych oraz składowania jakichkolwiek nieczystości poza terenami wyznaczonymi planem.

Zgodzić należy się z orzekającymi w niniejszej sprawie organami, że wykładnia przepisów m.p.z.p. dla gminy O. prowadzi do wniosku, że zgodnie z § 15 ust. 2 pkt 2a, jedyną dopuszczalną formą zabudowy na terenie upraw polowych jest tworzenie nowych zagród dla gospodarstw specjalistycznych.

Przedmiotowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera definicji terminu "zabudowa zagrodowa". Brak jest również definicji ustawowej tego terminu. Dlatego, jak przyjęto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przy ustaleniu znaczenia tego pojęcia istotna jest wykładnia językowa. W języku potocznym wyraz "zabudowa" oznacza budynki na określonym terenie (według Słownika Języka Polskiego PWN Warszawa 1996 r., str. 829), natomiast "siedlisko" (zagroda) to miejsce, teren czyjegoś zamieszkiwania, osiedlenia (tamże str. 189) - zagroda to dom wiejski z podwórzem i zabudowaniami gospodarskimi - str. 847. Zatem zabudowa zagrodowa jest miejscem, w którym posadowiony jest dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie, w którym koncentrują się czynności życiowe rolnika i jego rodziny gdzie zaspokajane są ich elementarne potrzeby (por. wyroki NSA: z 23 sierpnia 2007r., sygn. akt II OSK 1118/06; z 4 grudnia 2008r., sygn. akt II OSK 1536/07; z 15 września 2011r., sygn. akt II OSK 1347/10; z 27 lutego 2014r., sygn. akt II OSK 2333/12; z 23 lipca 2015r., sygn. akt II OSK 3066/13 - dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy podkreślić, że z definicji tej jasno wynika, że w zespole budynków wchodzących w skład zabudowy zagrodowej przynajmniej jeden musi mieć charakter mieszkalny (por.: wyrok NSA z 29 maja 2012r., sygn. akt II OSK 609/11; wyrok WSA w Poznaniu z 10 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Po 1161/14).

Jedynie posiłkowo powołać się należy na definicję zawartą w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz.U. z 2019r., poz. 1065 ze zm.) - zabudowę zagrodową stanowią w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Zabudowa zagrodowa (siedlisko) służy prowadzeniu działalności gospodarczej, stanowiąc jednocześnie miejsce zamieszkiwania i pracy rolnika i jego rodziny, a grunty zajęte pod budynki mieszkalne w gospodarstwach rolnych uznaje się za grunty wykorzystywane rolniczo. Zabudowa zagrodowa łączy zatem funkcję mieszkaniową z funkcją produkcji rolnej. Przy czym pamiętać należy, że zabudowa zagrodowa rozumiana jako łączne zainwestowanie domem mieszkalnym i zabudowaniami gospodarskimi dla danego gospodarstwa rolnego, może składać się z szeregu nieruchomości położonych w rożnych miejscach powiązanych ze sobą w sposób organizacyjno - gospodarczy (tak np. WSA w Warszawie w wyroku z 14 lipca 2017r., sygn. akt IV SA/Wa 446/17).

Przedmiotowy m.p.z.p. nie zawiera definicji gospodarstwa specjalistycznego. Uznać należy, że jest to gospodarstwo rolne specjalizujące się w uprawie wybranych roślin lub hodowli wybranych zwierząt.

Nie ulega wątpliwości, że jak wynika z raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko na terenie planowanej fermy powstać ma między innymi budynek mieszkalny. Za bezsprzeczne w przedmiotowej sprawie uznać również należy, że inwestorem jest spółka prawa handlowego – S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, której wspólnikiem jest S. Spółka Akcyjna - informacja z Krajowego Rejestru Sądowego. Skoro zaś, jak wskazano wyżej przez zabudowę zagrodową rozumieć należy dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie, w którym koncentrują się czynności życiowe rolnika i jego rodziny, nie sposób uznać, inwestora – Spółki S. Sp. z o., za rolnika indywidualnego prowadzącego gospodarstwo rolne. Skarżąca nie posiada statusu rolnika indywidualnego będącego osobą fizyczną, zatem nie ulega wątpliwości, że w związku z definicją zabudowy zagrodowej nie może spełnić warunków uprawniających do realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego, (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 1655 ze zm.), za rolnika indywidualnego uważa się osobę fizyczną będącą właścicielem, użytkownikiem wieczystym, samoistnym posiadaczem lub dzierżawcą nieruchomości rolnych, których łączna powierzchnia użytków rolnych nie przekracza 300 ha, posiadającą kwalifikacje rolnicze oraz co najmniej od 5 lat zamieszkałą w gminie, na obszarze której jest położona jedna z nieruchomości rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego i prowadzącą przez ten okres osobiście to gospodarstwo.

W myśl art. 6 ust. 2 ww. ustawy, uważa się, że osoba fizyczna: 1) osobiście prowadzi gospodarstwo rolne, jeżeli: a) pracuje w tym gospodarstwie, b) podejmuje wszelkie decyzje dotyczące prowadzenia działalności rolniczej w tym gospodarstwie; 2) posiada kwalifikacje rolnicze, jeżeli uzyskała: a) wykształcenie rolnicze zasadnicze zawodowe, zasadnicze branżowe, średnie, średnie branżowe lub wyższe lub b) tytuł kwalifikacyjny lub tytuł zawodowy, lub tytuł zawodowy mistrza w zawodzie przydatnym do prowadzenia działalności rolniczej i posiada co najmniej 3-letni staż pracy w rolnictwie, lub c) wykształcenie wyższe inne niż rolnicze i posiada co najmniej 3-letni staż pracy w rolnictwie albo wykształcenie wyższe inne niż rolnicze i ukończone studia podyplomowe w zakresie związanym z rolnictwem, albo wykształcenie średnie lub średnie branżowe inne niż rolnicze i posiada co najmniej 3-letni staż pracy w rolnictwie, lub d) wykształcenie podstawowe, gimnazjalne, zasadnicze zawodowe lub zasadnicze branżowe inne niż rolnicze i posiada co najmniej 5-letni staż pracy w rolnictwie. Według SN, "Zadaniem ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. jest kształtowanie ustroju rolnego przez wprowadzenie mechanizmów do obrotu rolnego, które powinny prowadzić do poprawy struktury obszarowej gospodarstw rolnych, przeciwdziałać nadmiernej koncentracji nieruchomości rolnych oraz zapewniać prowadzenie gospodarstw rodzinnych przez osoby o odpowiednich kwalifikacjach. (...). Gospodarstwo rodzinne uzyskało ochronę prawną polegającą na zapewnieniu rodzinom rolniczym źródła utrzymania, przy czym powinno być ono realizowane nie poprzez oddawanie użytków rolnych w dzierżawę, lecz przez osobistą pracę właściciela i członków jego rodziny". (zob. wyrok SN z 13 listopada 2014 r., sygn. akt V CSK 52/14, LEX nr 1622340).

W tym stanie rzeczy prawidłowo stwierdziły orzekające w sprawie organy, że realizacja planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie trzech budynków inwentarskich – kurników wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach o nr ew. [...] i [...] w miejscowości [...], stoi w sprzeczności z treścią § 15 ust. 2 pkt 2 lit. a przedmiotowego m.p.z.p.

Powołane przepisy m.p.z.p. nie pozostawiają wątpliwości, że planowane przez skarżącą przedsięwzięcie nie jest dopuszczalne na terenie o symbolu RP, to jest na terenie upraw polowych, gdzie dopuszczalne jest tworzenie nowych zagród dla gospodarstw specjalistycznych. W ocenie Sądu, przepisy przedmiotowego m.p.z.p. w tym zakresie są precyzyjne i nie pozostawiają możliwości innej ich interpretacji.

Opierając się na orzecznictwie sądowoadministracyjnym orzekające w sprawie organy dokonały prawidłowej interpretacji pojęcia "zabudowa zagrodowa". W ocenie Sądu, zastosowana w przywołanych wyrokach wykładnia pojęcia "zabudowa zagrodowa" nie nosi znamion "archaicznej" zwłaszcza w kontekście cytowanych wyżej przepisów ustawy z 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego, (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 1655 ze zm.), które rozwijają treść pojęcia "zabudowa zagrodowa". W orzecznictwie jednoznacznie wskazuje się, że na terenie zabudowy zagrodowej zabudowania gospodarcze nie mogą funkcjonować bez budynku mieszkalnego, w którym koncentrują się czynności życiowe rolnika i jego rodziny i zaspokajane są elementarne potrzeby życiowe. Charakteru tego nie spełnia inwestor - spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, co powoduje, że planowane przez S. sp. z o.o. przedsięwzięcie nie może być realizowane na terenach oznaczonych symbolem RP. Wskazać należy, że okoliczność ewentualnego przeniesienia decyzji środowiskowej nie jest przedmiotem kontrolowanego przez Sąd postępowania. Wobec powyższego nie można stwierdzić naruszenia przez organy art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy nie naruszył także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymując w mocy decyzję organu I instancji.

Odnosząc się dalej do zarzutów skargi wskazać należy, że w ocenie Sądu, w zaskarżonej decyzji z [...] stycznia 2021 r., znak [...], SKO w [...] szczegółowo i prawidłowo wyjaśniło podstawy prawne decyzji, którą odmówiono ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie trzech budynków inwentarskich – kurników wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach o nr ew. [...] i [...] w miejscowości K., gmina O.". W ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy prawidłowo wypełniły obowiązki wynikające z treści: art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., ponieważ dokonały czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie trzech budynków inwentarskich – kurników wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach o nr ew. [...] i [...] w miejscowości [...], gmina [...]".

Sąd nie stwierdził naruszenia przez orzekające organy: art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. W orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, według którego "W procedurze administracyjnej ciężar wykazania okoliczności istotnych dla sprawy spoczywa co do zasady na organie. Podważenie ustaleń organu wymaga jednak inicjatywy strony". (zob. wyrok NSA z 8 grudnia 2020 r., sygn. II OSK 1864/18, LEX 3094961). Zdaniem Sądu, skarżąca nie podważyła ustaleń organów w niniejszej sprawie w zakresie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie trzech budynków inwentarskich – kurników wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach o nr ew. [...] i [...] w miejscowości [...], gmina [...]".

Ocena materiału dowodowego przeprowadzona przez SKO w [...] w zaskarżonej decyzji z [...] stycznia 2021 r., znak [...], nie była sprzeczna z normą wynikającą z art. 80 k.p.a., ponieważ była dokonana w sposób logiczny, spójny i zgodny zasadami doświadczenia życiowego.

Organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku z określonych twierdzeń strony wyciągnięcia tożsamych wniosków co strona postępowania, formułująca te twierdzenia. Organ nie może się ograniczyć tylko do przyjęcia punktu widzenia przedstawionego przez stronę. Organ ma obowiązek dokonać oceny czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Zdaniem Sądu, zostało to wykonane w niniejszej sprawie, ponieważ orzekające organy wyjaśniły podstawy prawne i faktyczne wydania decyzji, w której odmówiono ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie trzech budynków inwentarskich – kurników wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach o nr ew. [...] i [...] w miejscowości [...], gmina [...]".

Wyjaśnić należy, że organ odwoławczy dysponował wystarczającym materiałem dowodowym, aby dokonać rozstrzygnięcie, w którym, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, którą odmówiono ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie trzech budynków inwentarskich – kurników wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach o nr ew. [...] i [...] w miejscowości [...], gmina [...]".

Wszelkie okoliczności i zarzuty strony, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, zostały rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane przez organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji z [...] stycznia 2021 r. znak [...]. Z istoty samego uzasadnienia wynika, że powinno ono wskazywać przesłanki, którymi kierował się organ wydając dane orzeczenie, a więc powinno w sposób wyczerpujący wyjaśniać podstawę rozstrzygnięcia i okoliczności, które za takim, a nie innym rozstrzygnięciem przemawiają. Celem uzasadnienia jest przedstawienie procesów myślowych, które doprowadziły organ do wydania danego aktu, wskazanie motywów będących podstawą podjętego przez niego rozstrzygnięcia i wreszcie wskazanie argumentów tłumaczących, dlaczego takie, a nie inne stanowisko było prawidłowe w określonym stanie faktycznym. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO w [...] z [...] stycznia 2021 r., znak [...], pozwala - skarżącej, jak również Sądowi kontrolującemu tę decyzję - odczytać kierunek rozważań oraz tok rozumowania organu odwoławczego związany z przedmiotem postępowania jakim była odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie trzech budynków inwentarskich – kurników wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach o nr ew. [...] i [...] w miejscowości [...], gmina [...]".

Uzasadnienie aktu administracyjnego, stanowiąc jego integralną część, wpływa na jego treść. Sporządzenie uzasadnienia jest nie tylko wymogiem formalnym - wynikającym wprost z brzmienia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. - ale także ma istotne znaczenie merytoryczne. Przedstawienie toku rozumowania organu administracyjnego wpływa na kontrolę rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowo-administracyjnym. W ocenie Sądu, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO w [...], znak [...] opisanych wyżej elementów nie zabrakło. Wskazać należy, że obowiązek przestrzegania przepisów u.u.i.ś. jest pochodną ogólnego obowiązku ochrony środowiska unormowanego w art. 74 i 86 Konstytucji RP.

Podsumowując należy wskazać, że nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, a sposób interpretacji i zastosowanie norm prawnych przez orzekające organy był poprawny. W ocenie Sądu, nie można również stwierdzić naruszeń przepisów k.p.a., na które wskazano w skardze, ani innych przepisów, które mogłyby stać się podstawą do uchylenia rozstrzygnięcia organu II instancji.

Uwzględniając powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.