Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 785/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1 i ust. 2, art. 5c, art. 6, art. 87, art. 92a
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
journal: Dz.U.UE.L 1998 nr 204 poz 37
law: Dyrektywa  98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie  norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 376 poz 36
law: Dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 88
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do  międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Tekst mający znaczenie dla  EOG).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant ref. staż. Agnieszka Dzięcioł po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2018 r. sprawy ze skargi G. I. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi G. I. (dalej jako "Strona", "Skarżący") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "GITD") z [...] lutego 2018r. nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzją z [...] grudnia 2017 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie 10 000 zł w związku z popełnieniem naruszeń określonych w lp. 1.1 i 2.10 załącznika nr 3 do utd.

Jako podstawę prawną skarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) dalej "k.p.a.", art. 4 pkt 11 i 22, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 2200 ze zm.) – dalej "utd" oraz Ip. 1.1 i lp. 2.10 załącznika nr 3 do utd.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia:

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] grudnia 2017 r. nr [...] orzekł o nałożeniu na Stronę kary pieniężnej w kwocie 10000 zł. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia protokołu kontroli nr [...] z dnia [...].10.2017 r., w którym stwierdzono naruszenia polegające na:

- wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji,

- wykonywaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a. z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b.

Dokonanie powyższych naruszeń stwierdzono podczas kontroli drogowej przeprowadzonej [...] października 2017 r. w W. przy ul. [...] przy [...], samochodu osobowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował G. I.. W chwili zatrzymania do kontroli kierujący przewoził pasażera z ul. [...] w W. do [...]. Kierujący wykonywał przewóz osób pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Usługę przewozu pasażer zamówił przy pomocy aplikacji [...]. Także za pośrednictwem tej aplikacji została pobrana opłata za wykonaną usługę w wysokości 5,71 zł. Została pobrana z karty zgłoszonej do aplikacji. Podczas kontroli kierujący nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Przebieg i ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole nr [...] z dnia [...] października 2017 r.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego jako organ I instancji wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] nakładającą karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Organ nałożył na skarżącego dwie kary pieniężne, każda po 8.000 złotych - łącznie 16.000 złotych, którą ostatecznie – zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d., ograniczył do kwoty 10.000 złotych.

Skarżący z zachowaniem trybu i terminu od ww. decyzji złożył odwołanie, w którym wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania, zarzucił naruszenie:

- art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności ustalenie, czy czynności wykonywane przez skarżącego miały cechy działalności gospodarczej, czy skarżący w chwili kontroli miał status przedsiębiorcy, w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób dokonano opłaty za przewóz i na jakich zasadach działa aplikacja, z której korzystał pasażer,

- naruszenie art. 5b utd w zw, z Ip. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy poprzez nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia mimo braku znamion działalności gospodarczej w czynnościach dokonywanych przez skarżącego,

- naruszenie art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 4a i b uutd. z lp. 2.10 załącznika nr 3 do tej ustawy poprzez uznanie czynności wykonywanych przez skarżącego za przewóz okazjonalny,

- naruszenie art. 18 ust. 4b pkt 1 lit. c) utd poprzez jego niezastosowanie,

- naruszenie art. 92a ust. 1 i 6 utd w zw. z lp. 1.1 i lp. 2.10 załącznika nr 3 do tej ustawy oraz w zw. z art. 4 pkt 6a wymienionej ustawy poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących usługi przewozu drogowego.

Powołując się na art. 4 pkt I i art. 5b utd podniósł, że organ I instancji nie ustalił, czy skarżący posiada status przedsiębiorcy ani nie wykazał czy czynności przez niego wykonywane w dniu kontroli posiadały cechy prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Tymczasem skarżący nie posiadał statusu przedsiębiorcy, a czynności przez niego wykonywane w dniu kontroli nie miały cech działalności gospodarczej. Również nie otrzymał wynagrodzenia za swoją usługę, ponieważ zgodnie z regulaminem świadczenia usług przez platformę internetową [...] zapłata za przejazd jest dokonywana poprzez obciążenie karty płatniczej pasażera po zakończonym przejeździe i zapłata jest dokonywana na rzecz [...].

Podnosił, że fakt jednorazowego wykonania czynności stwierdzonych protokołem kontroli nie świadczy o zorganizowaniu czy ciągłości tych czynności. Powołując się na definicję przewozu okazjonalnego zawartą w art. 4 utd i usług okazjonalnych określonych w rozporządzeniu nr 1073/2009 wskazał, że przewóz okazjonalny w powołanych unormowaniach współbrzmi także ze słownikowym znaczeniem przymiotnika okazjonalny, czyli "odnoszący się do określonej okazji - okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej" (Słownik języka polskiego, redaktor naukowy prof. Dr Mieczysław Szymczak, t. II, Warszawa). Skarżący nie wykonywał przewozu okazjonalnego, ponieważ to nie on zainicjował przejazd, a pasażer skorzystał z aplikacji internetowej kojarzącej kierujących i pasażerów. Takie zjawisko zbliżone jest do tzw. carsharingu (carpoolingu) nie mieści się w pojęciu przewozu okazjonalnego.

Zdaniem odwołującego, brak było podstaw do nałożenia na niego kary za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespelniającym kryterium konstrukcyjnego. Powołując się na art. 18 ust. 4b pkt 1 lit. c) utd wskazał, że pasażer przed skorzystaniem z usługi znał wysokość opłaty za jej wykonanie, co potwierdzają wydruki z aplikacji. Organ I instancji nie mógł zastosować art. 92a ust. 1 i 6 utd oraz Ip. 1.1 i lp. 2.10 załącznika nr 3 do tej ustawy, skoro stronie nie przypisano statusu przedsiębiorcy i strona nie otrzymała zapłaty za przewiezienie pasażera. Wykonana przez nią czynność nie spełnia także kryteriów niezarobkowego przewozu drogowego ani innego przewozu w rozumieniu rozporządzenia nr 561/2006. Skarżący nie spełnia także kryteriów podmiotowych pozwalających na zastosowanie załącznika nr 3 do utd.

Rozpoznając odwołanie, GITD utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu przytoczył treść przepisów odnoszących się do niniejszej sprawy, w tym m.in. art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i ust. 5, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1 utd oraz Ip. 1.1 i lp. 2.10 załącznika nr 3 do utd. Wskazał, że na mocy art. 87 ust. 1 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Podmiot wykonujący zaś przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, zgodnie art. 92a ust. 1 u.t.d., podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie, przy czym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych (ust. 2).

Mając na uwadze powyższe normy oraz ustalony przez WITD stan faktyczny sprawy, GITD stwierdził, że zachodzą w niej przesłanki do uznania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez skarżącego zarówno przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania zezwolenia/licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, jak i wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem nie spełniającym określonego kryterium konstrukcyjnego.

Zdaniem organu, z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli skarżący wykonywał okazjonalny przewóz osób i we własnym imieniu wykonywał odpłatny przewóz osób. W chwili zatrzymania do kontroli kierujący przewoził pasażera A. W. z ul. [...] w W. na [...] w W.. Pasażer pojazdu przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że usługę przewozu na ww. trasie zamówił przy pomocy aplikacji [...]. Przed wykonaniem usługi nie zawarł z kierującym żadnej umowy. Po wykonaniu usługi uiścił opłatę w wysokości 5,71 zł. Ustalił na podstawie informacji zamieszczonych na stronach internetowych dotyczących przedsiębiorstwa [...] i aplikacji o tej samej nazwie, że usługi świadczone przez to przedsiębiorstwo mają taki sam charakter jak usługi świadczone przez przedsiębiorcę [...]. prywatną spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w A.. [...],[...].

Ustalił, że przedsiębiorstwo T. nie prowadzi działalności transportowej ani nie zatrudnia kierowców. Jedynie udostępnia kierowcom aplikację [...], a za jej udostępnienie pobiera opłaty. Przy pomocy tej aplikacji pasażerowie zamawiają usługi przewozu i dokonują opłaty za wykonanie usługi. Z powyższego jednoznacznie wynika, że usługa przewozu z dnia kontroli była odpłatną usługę transportowy wykonaną przez skarżącego we własnym imieniu. Do wykonania tej usługi skarżący powinien posiadać stosowną licencję, (dowody: protokół kontroli, protokół z przesłuchania świadka, wydruki ze stron internetowych - w aktach sprawy).

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 utd, nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Wykonywanie transportu drogowego musi być traktowane jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowaniu transportu drogowego, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej (wyr. NSA z dnia 20 stycznia 2009 r. II GSK 670/08, CBOSA).

Zdaniem organu odwoławczego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że strona wykonywała zarobkowo przewóz drogowy osób. o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 utd. Dlatego organ I instancji prawidłowo zakwalifikował przewóz z dnia kontroli jako wykonywany bez licencji skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 8000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 utd oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy. Skarżący w dniu kontroli nie posiadał uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób, ponieważ podczas przeprowadzonej kontroli nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób.

Potwierdziło to również pismo Urzędu Miasta J. z [...] listopada 2017 r., że Skarżący nie posiada licencji na wykonywanie transportu drogowego.

Z drugiej strony organ odwoławczy uznał, że przewóz drogowy wykonywany przez Skarżącego w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego.

Mianowicie pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym Skarżący wykonywał przewóz osób, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie potwierdza protokół kontroli i kserokopia dowodu rejestracyjnego pojazdu. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a utd - przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem skontrolowany pojazd tego warunku nie spełniał.

Ponadto przewóz nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 utd, który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych, gdy jego warunki zostały ustalone w formie umowy pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa. Uzasadniało to, nałożenie na skarżącego drugiej kary pieniężnej w wysokości 8000 zł, stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 utd oraz lp. 2.10 załącznika nr 3 do tej ustawy. Przy czym, zgodnie z art. 92a ust. 2 suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie mogła przekroczyć kwoty 10.000 złotych.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu wskazał, że zebrany materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza wykonanie przez skarżącego usługi, której świadczenie wymaga posiadania licencji uprawniającej do wykonywania przewozu osób. Zgromadzony materiał dowody potwierdza również, że Skarżący nie spełniał wymogów do wykonywania przewozu okazjonalnego określonych w art. 18 ust. 3- 4b ustawy o transporcie drogowym, ponieważ wykonywał przewóz jednego pasażera, pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, a umowa o przewóz nie została zawarta na piśmie w siedzibie przedsiębiorstwa.

Ponadto, wbrew strony usługa wykonana w dniu kontroli nie mogła być usługą jednorazową, skoro Skarżący figuruje w bazie kierowców aplikacji, przy pomocy której świadek zamówił usługę przewozu. Zamieszczenie danych kierowcy i pojazdu służącego do wykonywania usług przewozu osób w bazie aplikacji ma na celu wielokrotne korzystanie z usług oferowanych przez aplikację. Usługa przewozu wykonana przez Skarżącego w dniu kontroli miała charakter przewozu okazjonalnego, ponieważ żadna z definicji wskazanych przez stronę w odwołaniu nie określa formy inicjatywy zleceniodawcy czy przewoźnika i nie wskazuje również, by z inicjatywą zleceniodawca, czy przewoźnik był zobowiązany wystąpić bezpośrednio do drugiej strony.

Organ odwoławczy nie uznał zasadności zarzutu niezastosowania art. 18 ust. 4b pkt 1 lit. c) utd. Ustawodawca dopuszcza wykonywanie przewozu okazjonalnego bez zezwolenia, ale tylko wówczas, gdy zostaną spełnione wszystkie warunki tego przewozu określone w art. 18 ust. 4b pkt 1 i 2 utd. W przypadku przewozu drogowego wykonanego przez skarżącego w dniu kontroli taka sytuacja nie miała miejsca, ponieważ przewóz ten nie był wykonywany na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa.

Również zarzut naruszenia art. 92a ust. 1 i 6 utd w zw. z lp. 1.1 i lp. 2.10 załącznika nr 3 do tej ustawy uznał za niezasadny. Wymienione przepisy nie dotyczą naruszeń tylko popełnianych przez przedsiębiorców. Z treści ust. 1 art. 92a ww. ustawy wynika, że sankcjonują naruszenia dokonywane zarówno przez osoby będące przedsiębiorcami, jak i nimi nie będące, co jednoznacznie wynika ze sformułowania: ."podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego".

Niezarejestrowanie przez skarżącego działalności gospodarczej i tym samym brak statusu przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie jest tożsame z niewykonywaniem takiej działalności. Przeciwnie, można wykonywać działalność gospodarczą bez dokonania rejestracji takiej działalności. Jednak osoba wykonująca działalność gospodarczą niezgłoszoną do ewidencji działalności gospodarczej naraża się na odpowiedzialność za popełnianie wykroczenia określonego w art. 601 § 1 kodeksu wykroczeń.

Organ nie znalazł podstaw, co uzasadnił, do obniżenia kary z art. 189d k.p.a. i zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. ani do zastosowania art. 92c utd.

Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji w toku postępowania zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i tym samym nie naruszył art. 7 i art. 77 k.p.a. czy art. 107 § 3 k.p.a. Nie dopuścił przedłożonego przez stronę regulaminu aplikacji [...] nie może zostać dopuszczony jako dowód w sprawie, ponieważ regulamin ten jest w języku angielskim. Obowiązkiem pełnomocnika strony było przedstawienie dowodu sporządzonego w języku polskim.

Skarżący, nie zgadzając się z decyzją GITD w prawidłowym trybie i terminie zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie:

1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 5 b ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. ł.l. załącznika nr 3 do ustawy polegające na wymierzeniu Skarżącemu kary w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji w której czynności podejmowane przez Skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym (głównie ze względu na to, że czynności Skarżącego nie nosiły znamion wykonywania działalności gospodarczej)

2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 4 pkt 11, art. 18 ust 4a b ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez Skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie [...], świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy;

3) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 18 ust 4 b pkt 1 lit c ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd Skarżącego był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzysta! pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i dokonana została na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest [...];

4) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 92 a ust 1 i 6 w zw. z lp. 1.1 oraz lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy, w zw. z 4 pkt. 6a utd poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez Skarżącego.

5) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez Skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy Skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli;

6) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole z przeprowadzonej kontroli), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu;

7) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez uznanie, że płatność za przejazd miała nastąpić na rzecz Skarżącego, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer;

8) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;

9) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez Skarżącego w odwołaniu od decyzji Organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania czy Skarżący posiadał status przedsiębiorcy czy też konieczności wyjaśnienia zasad działalności aplikacji [...];

10) art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zarówno skarżonej decyzji GITD, jak i utrzymanej ją decyzji WITD oraz o zwrot kosztów postępowania sądowo-administracyjnego. w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Argumentację skargi obszernie uzasadnił.

GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie znajduje podstaw do jej uwzględnienia.

W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, a organy dokonały jego prawidłowej subsumpcji do obowiązującego w sprawie stanu prawnego, trafnie przyjmując, że Skarżący w dacie zdarzenia objętego kontrolą drogową wykonywał przewóz okazjonalny, tj. przewóz osób, który nie stanowił przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego nie posiadając do tego wymaganych uprawnień, a pojazd, którym wykonywano skontrolowaną usługę, nie odpowiadał wymaganiom konstrukcyjnym przewidzianym w ustawie o transporcie drogowym.

Spór w rozpatrywanej sprawie dotyczy tego, czy skarżący w chwili kontroli wykonywał przewóz we własnym imieniu i na własny rachunek, czy jak twierdzi, na rzecz platformy internetowej [...]. W tym zakresie skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i w związku z tym poczynienie błędnych ustaleń.

Zdaniem Sądu, Istotne dla oceny stanu faktycznego sprawy jest ustalenie, że usługę przewozu osób zamówioną przez pasażera za pośrednictwem aplikacji [...] zrealizował skarżący, za co została przez pasażera wniesiona opłata. Pasażer nie zawarł ze skarżącym umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, lecz zamówił usługę przewozu osób za pośrednictwem aplikacji mobilnej [...]. Nadto oplata nie została ustalona ryczałtowo, co wynika z treści zeznań pasażera

W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły, na podstawie materiału dowodowego (protokołu kontroli z [...] października 2017r., dowodu rejestracyjnego skontrolowanego pojazdu; fotografii pojazdu, zeznań pasażera; protokołu kontroli; odpowiedzi Starostwa Powiatowego w O. na zapytanie WITD) jednoznacznie wynika, że w chwili przeprowadzenia kontroli drogowej skarżący wykonywał odpłatny przewóz pasażera, którego przewoził we własnym imieniu z ul. [...] w W. na [...] w W.. Pasażer pojazdu zeznał, że usługę przewozu na ww. trasie zamówił przy pomocy aplikacji [...]. Przed wykonaniem usługi nie zawarł z kierującym żadnej umowy. Po wykonaniu usługi uiścił opłatę w wysokości 5,71 zł. poprzez ww. aplikację, z której korzystał skarżący. Usługa przewozu wykonana w dniu kontroli przez skarżącego na rzecz pasażera była odpłatną usługę transportową wykonaną przez skarżącego we własnym imieniu. Dlatego do wykonania tej usługi skarżący powinien posiadać stosowną licencję, a pojazd powinien być dostosowany do tego rodzaju przewozów osobowych.

Ustawa o transporcie drogowym, stanowiąca materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie, określa zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego, międzynarodowego transportu drogowego, niezarobkowego krajowego przewozu drogowego, niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego, zasady działania Inspekcji Transportu Drogowego i odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym, zasady i tryb wyznaczania dworców, w których jest udzielana pomoc osobom niepełnosprawnym i zasady ochrony praw pasażerów (art. 1 ust. 1 i ust. 2 u.t.d.).

Zgodnie z regulacją art. 4 pkt 11 u.t.d. przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W myśl art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

Jak stanowi art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza się przewóz okazjonalny:

1. pojazdami zabytkowymi,

2. samochodami osobowymi:

a. prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,

b. na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa,

c. po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przez rozpoczęciem przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa.

Jak stanowi art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i ust. 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51), dalej "rozporządzenie nr 1071/2009".

Gdy chodzi o warunki podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób określa je art. 5b ust. 1 u.t.d. stanowiąc, że ich podjęcie i wykonywanie: 1. samochodem osobowym, 2, pojazdem samochodowym, przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3. taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.t.d., jak i licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udziela się przedsiębiorcy po spełnieniu określonych wymagań wskazanych w art. 5c i art. 6 u.t.d.

Art. 87 u.t.d. stanowi, że podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku (...), a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d., jest nieprecyzyjna i nie określa, co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące "przewóz okazjonalny" w prawie unijnym. I tak, w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 (Dz.U.UE.L.2009.300. 88), dalej "rozporządzenie Nr 1073/2009", za usługi okazjonalne uznaje się "usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika" (§ 2 pkt 4 rozporządzenia Nr 1073/2009).

Wskazać ponadto należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach dotyczących transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako "odnoszący się do określonej okazji - okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej" (Słownik języka polskiego, pod redakcją prof. dr Mieczysława Szymczaka, t. II, Warszawa 1998, s. 499). W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok NSA z 20 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1361/06, publ. Lex nr 384423).

Zestawienie ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych z przesłankami dającymi się wyprowadzić z art. 4 pkt 11 u.t.d. i § 2 pkt 4 rozporządzenia Nr 1073/2009 pozwalało uznać, że skarżący wykonywał odpłatny przewóz okazjonalny osób w rozumieniu tych unormowań, ale nie spełnił przy tym ustawowych wymagań określonych ww. przepisami prawa.

Z akt sprawy wynika także, czego Skarżący nie kwestionuje, że nie posiadał on licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, ani zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Podnoszona okoliczność nieprowadzenia zarejestrowanej, legalnej działalności gospodarczej nie wyłącza odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz okazjonalny za popełnione naruszenia. W tym przedmiocie wypowiadał się NSA w wyroku z dnia 20 stycznia 2009 roku (II GSK 670/08), z którego wynika, że "z przepisów ustany o transporcie drogowym nie można wyprowadzić wniosku, że przewóz osób lub rzeczy bez licencji podlega sankcji tylko wtedy, gdy dokonujący przewozu podmiot prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego o wszelkich cechach wynikających z przepisów o swobodzie działalności gospodarczej i jej ewidencjonowaniu. Gdyby taka była wola ustawodawcy, nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji byłoby w praktyce niemożliwe, gdyż jedną podstawowych cech działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego jest właśnie jej prowadzenie na podstawie licencji

Na gruncie niniejszej sprawy nie ma żadnych przesłanek, aby zakwestionować fakt, że podmiotem wykonującym skontrolowany przewóz był skarżący, i że w tym zakresie działał on we własnym imieniu, na swoją rzecz. Warto zauważyć, że skarżący na potwierdzenie stanowiska, będącego w kontrze do stanowisk WITD i GITD, nie przedstawił w istocie żadnego dowodu, zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak również obecnie przed Sądem, mimo że na wstępie niniejszego postępowania otrzymał od WITD zawiadomienie, w którym pouczono go m.in. o treści art. 92c u.t.d. i wezwano do złożenia wszelkich dokumentów mających lub mogących mieć wpływ na jego odpowiedzialność za stwierdzone w czasie kontroli naruszenia. Jedynym dokumentem, jaki skarżący złożył wraz z odwołaniem, był regulamin aplikacji [...] w języku angielskim, który dowodem w sprawie być nie może z uwagi na ustawę o języku polskim, o czym profesjonalny pełnomocnik strony wiedział.

Na marginesie, nawet gdyby - idąc torem zarzutów strony - posłużyć się dostępnym na stronie internetowej [...] regulaminem aplikacji [...], to wynika z niego, że:

1. użytkownik - czyli w niniejszym przypadku skarżący "gwarantuje świadczenie usług transportowych zgodnie z Umową oraz przepisami i regulacjami obowiązującymi iv państwie, w którym świadczysz usługi transportowe." Nadto z punktu tego wynika, że ów użytkownik ponosi "pełną odpowiedzialność za wszelkie naruszenia lokalnych i międzynarodowych przepisów i regulacji, które mogą powstać w związku z usługami transportowymi" (pkt 4.1 regulaminu);

2. pkt. 4.2 stanowi, że użytkownik zobowiązany jest "mieć wszystkie licencje (w tym ważne prawo jazdy), zezwolenia, ubezpieczenie samochodu, ubezpieczenie od odpowiedzialności (jeśli dotyczy), rejestracje, certyfikaty i inne dokumenty, które są wymagane w odpowiedniej jurysdykcji do świadczenia usług transportowych";

3. z pkt 4.7. wynika natomiast, że użytkownik jest "uprawniony do naliczania opłaty za każdą instancję, którą zaakceptowałeś klienta za pośrednictwem aplikacji [...] i wypełnienia usługi transportowej zgodnie z żądaniem (tj. Za przejazd)", przy czym "cena za przejazd jest obliczana na podstawie domyślnej taryfy podstawowej, odległości określonej podróży ustalonej przez urządzenie GPS i czasu trwania określonej podróży. W przypadku, gdy jesteś licencjonowanym usługodawcą taksówkowym, możesz ustalić Taryfę na podstawie taksometru, jeśli jesteś do tego prawnie zobowiązany.(...)";

4. zgodnie z pkt. 6.1 skarżący upoważnił "firmę [...] do działania w charakterze ograniczonego przedstawiciela handlowego wyłącznie w celu pobrania w Twoim imieniu opłat za przejazd, odpowiednich podatków lub innych opłat zapłaconych przez klienta za pośrednictwem płatności w aplikacji. Ponadto zgadzasz się, że wszelkie płatności dokonywane przez klientów za pośrednictwem Płatności w aplikacji będą traktowane tak samo, jak płatności bezpośrednio dla Ciebie."

5. w myśl pkt. 6.3 "[...] będzie regularnie przekazywać kwoty zebrane jako Płatności w aplikacji, które zostały zaksięgowane na koncie bankowym [...] w poprzednim tygodniu, na Twoje konto bankowe (...). Opłata [...] zostanie potrącona z Twojej Taryfy. (...)."

Powyższe postanowienia regulaminowe dowodzą zatem, że nie ma racji Skarżący, jakoby płatność za usługę przewozu dokonywana była na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest [...]. Z pkt 6.1 regulaminu jasno wynika, że [...] w rozpoznawanym przypadku był jedynie pośrednikiem, na konto którego miała być uiszczona zapłata za wykonaną przez skarżącego usługę przewozu pasażera. Punkt ten nie pozostawia wątpliwości - zdanie ostatnie, że płatności w aplikacji [...] traktowana jest tak samo, jak płatności bezpośrednio dla kierowcy - skarżącego. W tym zakresie warto odwołać się także do pkt. 2.2. ww. regulaminu, zgodnie z którym [...] (...) przekazuje opłaty za płatności w aplikacji na konto bankowe, które podał kierowca świadczący usługi transportowe za pomocą omawianej aplikacji. Dodatkowo Sąd zauważa, że w pkt 6.7. zapisano, że kierujący ma obowiązek dostarczyć klientowi - pasażerowi, paragon.

Nieprawdą także jest, że omawiana aplikacja z góry określa cenę za usługę przewozu. Po pierwsze zgodnie z pkt 3.1 regulaminu aplikacja ta jedynie "umożliwia otrzymywanie wniosków od klientów zainteresowanych korzystaniem z usług transportowych.", przy czy w myśl pkt 4.7. opłatę za taką usługę oblicza się albo na podstawie domyślnej taryfy podstawowej, odległości określonej podróży ustalonej przez urządzenie GPS i czasu trwania określonej podróży, bądź – w przypadku, gdy kierowca jest licencjonowanym usługodawcą taksówkowym, na podstawie taksometru. Z ww. zapisów regulaminu w żadnym razie nie wynika zatem, że pasażer przed podróżą zna z góry określoną cenę za przewóz. Cena ta może być podana jedynie w przybliżeniu, obliczona na podstawie domyślnej taryfy podstawowej, odległości określonej podróży ustalonej przez urządzenie GPS i czasu trwania określonej podróży. Sąd zauważa, że taka kalkulacja jest możliwa przy każdej usłudze przewozu, gdzie podana jest taryfa za km i znana jest trasa przejazdu. W związku z powyższym z pewnością w rozpoznawanym przypadku nie można mówić o tym, że pasażer przed rozpoczęciem przewozu, miał wiedzę co do ostatecznej ceny za usługę jaką świadczył skarżący.

W konsekwencji powyższych regulaminowych postanowień nie ulega wątpliwości, że kierowca wykonujący usługę przewozu pasażera (skarżący), na podstawie przyjęcia zlecenia za pośrednictwem aplikacji [...], czynił to wyłącznie na własny rachunek, gdyż opłata za przejazd wpływa na jego konto - płatności w aplikacji [...] traktowana jest tak samo, jak płatności bezpośrednio dla kierowcy - skarżącego. Dodatkowo żaden z zapisów ww. regulaminu aplikacji [...] nie przewiduje, że pasażer zamawiający za jej pośrednictwem usługę przewozu z góry ma określoną cenę za ów przewóz.

Sąd nie podziela zarzutów skargi, jakby GITD nie wyjaśnił, nie odniósł się do kwestii, czy skarżący w chwili kontroli był przedsiębiorcą oraz w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem.

Należy zgodzić się z przyjętą tezą WSA w Opolu przyjął, że "wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło nawet wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.), czyli działalności zarobkowej w sposób zorganizowany i ciągły na własny rachunek, nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej lub rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, lecz faktycznie świadczy odpłatnie usługę przewozu osób lub rzeczy (nawet jednorazowo) odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej iv art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym". Dodatkowo warto zauważyć, że także pkt 1.6 regulaminu aplikacji [...] przewiduje, że osobą świadczącą usługi transportowe za pośrednictwem aplikacji może być zarówno osoba prawna, jak i osoba fizyczna, jednakże pod warunkiem, że (pkt. 4.1) zagwarantuje świadczenie usług transportowych zgodnie z przepisami i regulacjami obowiązującymi w państwie, w którym świadczysz usługi transportowe oraz (pkt 4.2) ma wszystkie licencje, zezwolenia (...) certyfikaty i inne dokumenty, które są wymagane w odpowiedniej jurysdykcji do świadczenia usług transportowych. Obowiązkiem podmiotu świadczącego usługi przewozu w oparciu o omawianą aplikacje jest przy tym zachowanie ważności całej ww. dokumentacji.

Co do sposobu, w jaki doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, GITD odniósł się do tego w uzasadnieniu podając, że pasażer (...), przesłuchany w charakterze świadka, zeznał, że usługę przewozu osób zamówił za pomocą zainstalowanej w telefonie aplikacji [...]." W oparciu o to ustalenie faktyczne oraz mając na uwadze pkt. 4.3. regulaminu aplikacji organ prawidłowo wywiódł, że "aplikacja jest sposobem komunikacji pomiędzy pasażerami, a dostawcami usług". Zatem ze sprawy wynika, że "skojarzenie kierującego z pasażerem" nastąpiło za pomocą zainstalowanej w telefonie pasażera aplikacji [...].

Należy zwrócić uwagę, że obowiązek zgromadzenia materiału dowodowego w postępowaniu, nie zawsze i nie wyłącznie, obciąża tylko organ administracji. Strona postępowania, na etapie odwołania reprezentowana przez ustanowionego profesjonalnego pełnomocnika, jeżeli chciała z określonych faktów wywodzić dla siebie korzystne skutki prawne, powinna fakty te udowodnić i wykazać się jakąś inicjatywą dowodową. Nie wystarczają zarzuty do organu co do nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności, gdy strona nie zgłasza dowodów na okoliczność uwolnienia się od odpowiedzialności za stwierdzone w czasie kontroli naruszenia.

Z tych względów, w ocenie Sądu, w świetle zebranego materiału, organ prawidłowo przyjął, że to skarżący we własnym imieniu wykonywał odpłatny przewóz osób nie posiadając do tego wymaganej przez art. 5b utd. licencji do transportu osób. Obowiązek ten wynika z art. 87 ust. 1 utd, który wymaga od kierowcy pojazdu samochodowego, wykonującego transport drogowy, posiadania przy sobie i okazywania na żądanie uprawnionego organu kontroli wypisu z licencji, której skarżący nie posiadał. Ponadto wykazania, na podstawie dowodu rejestracyjnego pojazdu. Że przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą (art. 18 ust. 4a u.t.d.).

Kierowca w istocie bezspornie nie posiadał uprawnienia do przewozu odpłatnego pasażerów, a pojazd jego był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób wraz z kierowcą, co jest okolicznością niesporną. Oznacza to, że pojazd skarżącego nie spełniał kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób.

W konsekwencji organy administracji słusznie wywiodły, że przewóz, jaki miał miejsce kontrolowanym pojazdem był wykonywany bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, nadto przewóz ten wykonywany był samochodem, niespełniającym kryterium konstrukcyjnego z art. 18 ust. 4a u.t.d.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10.000 złotych (art. 92a ust. 2 u.t.d.). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (art. 92a ust. 6 u.t.d.). W myśl Ip. 1.1 owego załącznika nr 3 karą pieniężną w wysokości 8.000 złotych sankcjonuje się wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Natomiast według Ip. 2.10 tego załącznika za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b, nakładana jest kara pieniężna w wysokości 8.000 złotych.

Należy podnieść, że osobiste niepobranie przez Skarżącego pieniędzy za skontrolowany przejazd (v. zeznania pasażera) nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż nie zmienia to faktu, że samo świadczenie usługi przewozu za pośrednictwem aplikacji [...] było odpłatne. Skarżący nie wykazał przy tym, że kontrolowany przejazd odbywał się na innych zasadach, niż to wynika z ww. regulaminu aplikacji [...].

W okolicznościach niniejszej sprawy trafna jest także ocena organu o braku podstaw do zastosowania w sprawie art. 92c ust. 1 u.t.d. Przepis ten stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują , że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Zdaniem Sądu żadna z przesłanek wskazanych w tym przepisie nie zachodzi . Nie ma podstaw aby przyjąć, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, skoro to on sam - osobiście, prowadził skontrolowany pojazd, którym z założenia odpłatnie przewoził pasażera, nie posiadając przy tym licencji wymaganej przez przepisy ustawy o transporcie drogowym oraz do czego zobowiązywał go sam regulamin aplikacji.

Reasumując, należy odnotować, że wyrokiem z 20 grudnia 2017 r. (C-434/15), w odpowiedzi na wniosek o wydanie na podstawie art. 267 TFUE orzeczenia w trybie prejudycjalnym przez sąd gospodarczy nr 3 w Barcelonie, Hiszpania Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że art. 56 TFUE w zw. z art. 58 ust. 1 TFUE, a także art. 2 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r dotyczącej usług na rynku wewnętrznym i art. 1 pkt 2 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r., do którego odsyła art. 2 lit. a) dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy o handlu elektronicznym), należy interpretować w ten sposób, że usługę pośrednictwa, taką jak ta, o której mowa w niniejszym postępowaniu, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon (smartphone), między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami, a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Tego rodzaju usługę należy zatem wyłączyć z zakresu stosowania art. 56 TFUE, dyrektywy 2006/123 i dyrektywy 2000/31. Trybunał wskazał, że usługa pośrednictwa świadczona przez przedsiębiorstwo [...] (konkurencyjna aplikacja do aplikacji [...]), polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami , którym przedsiębiorstwo dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską, nie miałyby dostępu do usług owych kierowców.

Omawianą usługę pośrednictwa pomiędzy klientem - pasażerem, a kierowcą Trybunał uznał za integralną część złożonej usługi, której głównym elementem jest usługa przewozowa, wobec czego należy zakwalifikować ją jako usługę w dziedzinie transportu, a nie usługę społeczeństwa informacyjnego i podlega ona nie postanowieniom art. 56 TFUE dotyczącego swobodnego przepływu usług w ogólności, lecz postanowieniom art. 58 ust. 1 TFUE, będącego przepisem szczególnym, w myśl którego swobodę przepływu usług w dziedzinie transportu regulują postanowienia tytułu dotyczące transportu.

Z tych powyższych względów Sąd uznał, że skarżona decyzja jest prawidłowa, gdyż została wydana w skutek jednoznacznie ustalonego stanu faktycznego i prawnego. Z akt sprawy wynika, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez skarżącego zarówno przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania uprawnień na wykonywanie transportu drogowego osób, jak i wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem spełniającym określone kryterium konstrukcyjne. Materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony należycie, przy zapewnieniu skarżącemu czynnego udziału. Skoro skarżący odmówił w czasie kontroli składania wyjaśnień, jak również po wszczęciu niniejszego postępowania pozostał bierny, to tym samym prawidłowa jest ocena, że sporządzony przez uprawniony organ protokół kontroli oraz zeznania pasażera, złożone "na gorąco" w trakcie tej kontroli, pod rygorem odpowiedzialności karnej, stanowią wiarygodny i wystarczający dowód potwierdzający charakter dokonanego przez skarżącego przewozu.

W ocenie Sądu, Skarżący w niniejszej sprawie prócz negacji ustaleń i twierdzeń organów nie wykazał, że organy te, przeprowadzając niniejsze postępowanie administracyjne, rzeczywiście naruszyły przepisy postępowania w taki sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy..

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.