Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 726/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-06-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi A. D., na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem datowanym na dzień [...] r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. opisaną w osnowie niniejszego postanowienia.

Jednocześnie strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że jej wykonanie skutkować będzie znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Podkreślono przy tym, że zaskarżona decyzja jest w całości nieprawidłowa, gdyż art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, na podstawie którego nałożono na stronę karę pieniężną za urządzanie gier na automa-tach poza kasynem stanowi – wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 tej samej ustawy – "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy Nr 98/34/WE Parlamentu Europej-skiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania infor-macji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.), a w konsekwencji braku notyfikacji projektu tejże ustawy Komisji Europejskiej, nie mogą być one stoso-wane wobec jednostek oraz podmiotów będących adresatami decyzji.

Dodatkowo zaznaczono, że sytuacja finansowa skarżącego nie jest stabilna i nawet stosunkowo "nieznaczna" kara finansowa, może prowadzić do zachwiania jego kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowa-dzenie gospodarczej aktywności. Wymierzenie i wyegzekwowanie wymierzonej stro-nie kary pieniężnej może przyczynić się do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a zatem takiego uszczerbku, który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowa-nego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Wyrażono też zapatrywanie, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. należy – w realiach postępowania o udzielenie ochrony tymczasowej – traktować funkcjonalnie, ocenia-jąc łącznie prognozowane skutki wymierzania kar pieniężnych. Wskazano, że doko- nując oceny, czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków z samej swej istoty musi odnosić się do przyszłości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej – skrótowo – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu.

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym między innymi w postanowieniu tego Sądu z dnia 20 grudnia 2004 r. (GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być wynagrodzony przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy zatem ogólny tylko wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej.

Podkreślić również należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11; z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12).

Odnosząc dotychczasowe wywody do kontrolowanej sprawy, wskazać należy w pierwszej , że wniosek o wstrzymanie wykonania nie może być oparty na przekonaniu o wadliwości zaskarżonej decyzji. Podkreślić bowiem należy, iż na etapie rozpoznawania takiego wniosku, Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia.

W dalszej kolejności trzeba zauważyć, iż skarżący – uzasadniając swój wniosek – wywodził, że jego sytuacja finansowa nie jest stabilna i nawet stosunkowo "nieznaczna" kara finansowa, może prowadzić do zachwiania jego kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności. Na poparcie tych twierdzeń strona skarżąca nie przedstawiła jednak żadnych dowodów, nie dokumentując w żaden sposób swoją aktualną sytuację majątkową, ani ewentualny wpływ na tą sytuację wykonania decyzji, a dopiero umożliwiłoby Sądowi określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w art. 63 § 1 p.p.s.a.

Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. postanowił, jak w sentencji.