Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 56/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: odrzucono skargę, zwrócono wpis
Powołane przepisy: article: Art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Halina Jakubiec po rozpoznaniu w dniu 4 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie wydania decyzji o chorobie zawodowej przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu wpis od skargi w kwocie 100 zł.


UZASADNIENIE

J. S. wniósł w dniu 14 lipca 2015 r. skargę, w której zarzucił Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu bezczynność i przewlekłość postępowania w przedmiocie decyzji o chorobie zawodowej przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli. Wskazał, że postępowanie toczy się kilka lat, organy nie przeprowadziły czynności dowodowych, pomimo składanych przez skarżącego wniosków oraz bez uzasadnionego powodu przedłużały postępowanie w sprawie.

Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej jako p.p.s.a.) w brzmieniu na dzień wniesienia skargi sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 i w § 3 p.p.s.a., a także na bezczynności organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a powołanej na wstępie ustawy. Badanie merytorycznej zasadności skargi na bezczynność i przewlekłość działania organu musi poprzedzać sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym jej dopuszczalności.

Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., skargę (w tym także skargę na bezczynność i przewlekłość) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. Stosownie do art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z treści cytowanych przepisów wynika zatem, że uprzednie złożenie zażalenia lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Zgodnie z przepisem art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2011 r., Nr 212, poz. 1263 ze zm.) w postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego jest w stosunku do państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego Główny Inspektor Sanitarny.

Wynika z powyższego, że skuteczność niniejszej skargi uzależniona jest od poprzedzenia jej zażaleniem do Głównego Inspektora Sanitarnego.

Z materiału dowodowego sprawy wynika, że J. S. nie wniósł wymaganego zażalenia, co uzasadnia odrzucenia jego skargi na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

W pkt II postanowienia Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.