Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2379/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2006 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2005 roku, znak [...], wydaną

z upoważnienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. w oparciu o art. 20 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (tekst jednolity z 18 marca 2004 r. Dz. U. Nr 52, poz. 525) cofnięte zostało S. D. pozwolenie na broń palną myśliwską w celach łowieckich w ilości trzech egzemplarzy broni.

Organ I instancji uzasadnił swoje stanowisko tym, że strona została skazana prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w T. za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, określonego w art. 286 § 1 kk w związku z art. 294 § 1 kk.

W tym stanie rzeczy, zdaniem organu I instancji, S. D. nie daje pełnej gwarancji tego, że dalsze posiadanie przez niego broni nie spowoduje jej użycia w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Od powyższej decyzji S. D. wniósł odwołanie, w którym domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Zaskarżonej decyzji odwołujący się zarzucił naruszenie przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 roku, Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) poprzez jego błędną wykładnię oraz naruszenie art. 7 kpa, albowiem organ administracyjny nie wyjaśnił wszystkich okoliczności w sprawie tj. nie zbadał, czy skazanie strony za przestępstwo oszustwa rodzi obawę, że może ona użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Po rozpoznaniu odwołania Naczelnik Wydziału Postępowań Administracyjnych Biura Prawnego KGP, działający z upoważnienia Komendanta Głównego Policji decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 roku na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2000 roku Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (tekst jednolity z 2004 r. Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji, kwalifikując stronę do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 nie wykazał na czym polega uzasadniona obawa użycia przez nią broni w sposób wskazany w tym przepisie, co stanowi naruszenie przepisów procedury administracyjnej tj. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa, ale także zastosowanego jako prawnomaterialna podstawa rozstrzygnięcia art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Komendant Wojewódzki Policji w G. , uzupełniając materiał dowodowy winien odnieść się do znajdującej się w aktach aktualnej opinii o stronie z miejsca zamieszkania i ocenić ją w kontekście przesłanek cofnięcia stronie pozwolenia na broń. Jako kolejny powód uchylenia decyzji organu I instancji, Komendant Główny Policji wskazał rażące naruszenie art. 32 kpa. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Zastępca Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych, działający z upoważnienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. w dniu [...] sierpnia 2005 roku wydał decyzję nr [...] cofającą wydane pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że popełnienie przez stronę postępowania przestępstw umyślnych pozwala niewątpliwie zaliczyć ją do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Okoliczność popełnienia przez stronę czynu prawem zabronionego, zdaniem organu I instancji, wzbudza uzasadnioną obawę, że w przyszłości strona może użyć broni niezgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Organ I instancji stwierdził, iż nie ma znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy fakt, że S. D. cieszy się dobrą opinią wśród miejscowej społeczności oraz w miejscu zatrudnienia.

Zdaniem organu I instancji, skazanie strony postępowania za przestępstwo wymienione w przykładowym katalogu zawartym w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jest wiążące dla organu administracyjnego w tym znaczeniu, że przepis ten stanowi obligatoryjną przesłankę do cofnięcia pozwolenia na broń.

S. D. wniósł odwołanie od ponownie wydanej decyzji zarzucając rozstrzygnięciu organu I instancji naruszenie przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jak również naruszenie przepisów postępowania: art. 107 § 3 kpa oraz art. 138 § 2 zd drugie kpa.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Naczelnik Wydziału Postępowań Administracyjnych Biura Prawnego KGP, działając z upoważnienia Komendanta Głównego Policji decyzją nr [...] z dnia [...] października 2005 roku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zgodzono się ze skarżącym, iż katalog wskazany w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi jedynie wytyczną interpretacyjną wskazującą organom, w jakich sytuacjach obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego może w szczególności zachodzić.

Organ II instancji stwierdził jednakże, że przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy ma charakter obligatoryjny, co w związku z wydaniem wyroku nie mogło skutkować innym niż zapadłym rozstrzygnięciem. Przez sam fakt popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu skarżący utracił wiarygodność, co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni. Ponadto, wskutek swojego czynu skarżący nie daje także gwarancji, że w przyszłości nie zlekceważy przepisów ustawy o broni i amunicji.

Organ II instancji stwierdził ponadto, że Policja prowadzi rygorystyczną politykę w zakresie zachowania pozwoleń na broń i stoi na stanowisku, że osobom, posiadającym pozwolenie na broń, które popełniają przestępstwo, prawo to powinno być cofnięte.

W uzasadnieniu wskazano również, że organ, I instancji nie naruszył przepisu art. 107 § 3 kpa i podał podstawy prawne i faktyczne swojego rozstrzygnięcia. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, Komendant Wojewódzki Policji w G. nie naruszył przepisu art. 138 § 2 kpa i uwzględnił przy rozpoznaniu sprawy zarówno opinię z miejsca zamieszkania i zatrudnienia, jak również opinię Komendanta Powiatowego Policji.

Na decyzję z dnia [...] października 2005 roku nr [...], wydaną z upoważnienia Komendanta Głównego Policji S. D. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] sierpnia 2005 roku.

Skarżący powyższej decyzji zarzucił:

1) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2) w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6) ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (tekst jednolity – Dz. U. z 2004 roku, Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) i przyjęcie, że sam fakt skazania strony postępowania za przestępstwo przeciwko mieniu stanowi wystarczającą podstawę do uznania, że istnieje uzasadniona obawa, że może ona użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego,

2) naruszenie przepisu art. 80 kpa poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, że skarżący stwarza obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, pomimo istnienia dowodów świadczących o braku takiej obawy tj. pozytywnej opinii z miejsca zamieszkania oraz Komendanta Powiatowego Policji

3) naruszenie przepisu art. 107 § 3 kpa poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dowodów i przyczyn, dla których uznał, że organ I instancji przedstawił i uzasadnił powody cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń, jak również, że organ I instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy uwzględnił w kontekście przesłanek uzasadniających cofnięcie pozwolenia na broń okoliczności wskazane w decyzji Komendanta Głównego Policji w Warszawie z dnia [...] czerwca 2005 roku (sygn. akt [...]).

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sądy Administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego, nie zaś według kryteriów słuszności.

Badając zaskarżoną decyzję według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie narusza ona prawa. Zatem skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu.

Podstawę materialnoprawną decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 roku, nr 52, poz. 525 z późn. zm.).

Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. wyżej wymienionej ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy.

Zastosowanie przez organ Policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku, gdy osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6.

W niniejszej sprawie skarżącego zaliczono do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw (art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy) co skutkowało cofnięciem mu pozwolenia na posiadanie broni.

W tym miejscu należy podnieść, że obecne brzmienie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wprowadzone zostało art. 1 pkt 16 lit. a tiret drugie ustawy z dnia 14 lutego 2004 roku (Dz. U. 2003.52.451) zmieniającym ustawę z dniem 1 stycznia 2004 roku. Przed tą zmianą art. 15 ust. 1 pkt 6 brzmiał: "co do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw".

Nie ulega więc wątpliwości, że katalog przestępstw wymienionych w tym przepisie uległ poszerzeniu, bo ustawodawca wymienia obecnie m.in. wszystkie przestępstwa przeciwko mieniu, podczas, gdy przed 1 stycznia 2004 roku chodziło, w przypadku przestępstw przeciwko mieniu, przede wszystkim o te, które zostały popełnione z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. W niniejszej sprawie skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko mieniu tj. za oszustwo, tak więc w sytuacji gdy organ Policji otrzymał wyrok wydany przez Sąd Rejonowy w T. nie tylko miał prawo, ale wręcz obowiązek cofnięcia skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską. Nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni użyje tej broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary. Tej oceny nie zmieni okoliczność, iż skarżący posiada dobrą opinię w miejscu zamieszkania.

Tak więc zdaniem Sądu, organ administracyjny nie naruszył prawa materialnego.

Uprawnienie posiadania broni ma szczególny reglamentacyjny charakter i od osób posiadających takie uprawnienie należy wymagać poszanowania prawa. Kwestie posiadania broni palnej myśliwskiej z uwagi na skutki, często nieodwracalne, jakie powoduje jej użycie ma ogromne znaczenie dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wszelkie zatem działania skutkujące naruszeniem porządku prawnego, w tym wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 przestępstwa przeciwko mieniu wymagają wnikliwej oceny przez organy Policji.

Taka ocena w niniejszej sprawie została dokonana, organ Policji zasadnie uznał, że wobec treści wyroku skazującego zachodzi przesłanka do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni. W świetle powyższego chybionymi są zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów kpa, a zaistniały stan rzeczy ustalony przez organy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje na istnienie stwierdzonej przez te organy przesłanki obligującej do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń i powyższej oceny nie może zmienić podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż dysponując pozwoleniem na broń nie użył jej w celach sprzecznych z prawem, również przy popełnieniu przestępstwa oszustwa, na co wskazują okoliczności czynu, ustalone przez Sąd karny.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, p. 1270) orzekł jak w wyroku.