Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 845/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2012-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 93 ust. 1, 2, 3, 4, art. 97 ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński,, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 lutego 2012 r. sprawy ze skargi Z. B., B. B. i P. J. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie zaopiniowania projektu podziału działki oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności faktycznych.

W dniu 24 października 2006 r. Rada Miasta Zambrów uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta Zambrowa w części obejmującej obszar położony w obrębie ulic: Podedwornego i Konopnickiej (uchwała nr 223/XLVI/06). Przedmiotem planu są tereny przeznaczone na cele funkcji mieszkaniowej, usługowej i komunikacyjnej. Dla terenu objętego planem ustalono następujące zasady obsługi komunikacyjnej: obsługę komunikacyjną terenów z ulic istniejących: Podedwornego oznaczonej symbolem 020KL i M, Konopnickiej oznaczonej symbolem 031 KL oraz nowoprojektowanych ulic poprzez projektowany odcinek ulicy zbiorczej oznaczonej symbolem 020KZ i projektowane ulice dojazdowe 01KD i 02KD z placem do zawracania oraz połączenie 03KD. Z planu wynika, że nowoprojektowane ulice będą miały następujące parametry: 020KZ szerokość w liniach rozgraniczających 18 metrów, szerokość jezdni 7 metrów, natomiast ulica 01KD szerokość w liniach rozgraniczających 10 metrów, szerokość jezdni 6 metrów, szerokość chodników 2 m.

W związku z realizacją ustaleń tego planu Burmistrza Miasta Z. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu podziału działki nr 534 stanowiącej współwłasność: A. B., P. B. i B. i Z. małżonków B. Jak wskazano w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z dnia 9 listopada 2007 r. podział działki ma na celu wydzielenie gruntu przeznaczonego pod projektowaną nową ulicę o funkcji ulicy dojazdowej.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r., na podstawie art. 93 ust. 4 i 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami, Burmistrz Miasta Z. zaopiniował pozytywnie projekt podziału przedmiotowej działki. W uzasadnieniu podano, że położona jest ona na terenie oznaczonym w planie symbolem 01KD – projektowana nowa ulica obsługująca tereny zabudowy jednorodzinnej. Przedstawiony projekt jej podziału ma na celu wydzielenie działki przeznaczonej pod projektowaną nową ulice. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone postanowieniem SKO w Łomży z dnia [...] stycznia 2008 r. Organ II instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy nakazał opracowanie wstępnego podziału działki, zgromadzenie wszystkich wymaganych prawem dokumentów i w konsekwencji przekazanie szczegółowych informacji stronom postępowania m.in. tych dotyczących powierzchni projektowanych do wydzielenia działek gruntu.

Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji sporządził wstępny projekt podziału działki 534 na działkę 534/1 o pow. 0,2454 ha i działkę 534/2 o pow. 0,0523 a następnie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r., pozytywnie zaopiniował ten projekt. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez SKO w Łomży – postanowienie z [...] lutego 2008 r. Od postanowienia tego skargę do sądu administracyjnego złożyli Z. i B. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2008 r. sygn. akt [...] uchylił kwestionowane postanowienie SKO w Łomży oraz postanowienie organu I instancji. Sąd stwierdził naruszenie kwestii proceduralnych dotyczących faktu, że przy opiniowaniu projektu podziału działki skarżących nie uwzględniono w całości dyrektyw wynikających z treści art. 93 ust. 2, 4 i 5, art. 97 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Konkretnie dotyczyło to braku wskazania na jakim terenie znajduje się pozostała część działki nr 534, jaka jest funkcja tego terenu, czy w związku z proponowanym podziałem działka o nr 534/1 będzie mogła być zagospodarowana w sposób przewidziany w planie i czy ma zapewniony dostęp do drogi publicznej.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Burmistrz Miasta Z. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r., po raz kolejny pozytywnie zaopiniował projekt podziału przedmiotowej działki. W uzasadnieniu podano, że zgodnie z ustaleniami planu działka nr 534 położona jest częściowo na terenie oznaczonym symbolem 3MN – z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową z dopuszczeniem usług dla ludności oraz w dwóch częściach przewidzianych pod obsługę komunikacyjną oznaczoną symbolami 020KZ – projektowany odcinek drogi zbiorczej oraz 01KD pod projektowaną ulicę dojazdową. Zaopiniowany projekt podziału ma na celu wydzielenie działki nr 534/2 o pow. 0,0523 ha przeznaczonej pod projektowaną nową ulicę o funkcji ulicy dojazdowej publicznej. Działka ta będzie stanowić drogę dojazdową 01KD łączącą ulicę Podedwornego z nowoprojektowaną drogą zbiorczą 0 20KZ obsługującą tereny zabudowy mieszkaniowej. Natomiast działka nr 534/1 o pow. 0,2454 ha przeznaczona jest w części pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz w części pod projektowany odcinek drogi zbiorczej. Projektowany podział stwarza możliwość realizacji zabudowy mieszkaniowej zgodnie z przeznaczeniem z obsługą komunikacyjną z drogi dojazdowej 01KD. Po zatwierdzeniu podziału, powstaje możliwość dokonania dalszych podziałów działki nr 534/1 w celu utworzenia dwóch działek budowlanych. Natomiast z części działki nr 534/1 i z działek nr 552 i 553/2 w obowiązującym planie projektowana jest działka budowlana, która dostęp do drogi publicznej 01KD ma zapewniony przez działkę 551/1. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem SKO w Łomży z dnia 24 lutego 2009 r. Wskutek skargi Z. B., B. B. i P. B., WSA w Białymstoku wyrokiem z dnia [...] października 2009 r. [...] uchylił postanowienie SKO z uwagi na pominięcie przez organ w postępowaniu pełnomocnika strony, poprzez niedoręczenie mu postanowienia. Sąd nie rozpatrywał merytorycznie zarzutów skargi.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygając sprawę ponownie, postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] uchyliło postanowienie Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] stycznia 2009 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podano, że opiniowany podział działki nr 534 jest sprzeczny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazano, że zgodnie zarówno z rysunkiem planu jak i z zapisami zawartymi w § 12 ust. 1, ust. 2 pkt 2,4 części opisowej planu, wydzielona działka nr 534 w części oznaczonej nr 534/2 przeznaczona jest pod projektowaną nową ulicę o funkcji ulicy dojazdowej obsługującej tereny zabudowy jednorodzinnej oznaczoną na rysunku planu symbolem 01KD łącząca ulicę Podedwornego z nowoprojektowaną ulicą zbiorczą 020KZ. Pozostała większa część wydzielonej działki oznaczona na wstępnym projekcie podziału nr 534/1 przewidziana jest w części pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną 3MN (z możliwością wydzielenia dwóch działek budowlanych) oraz w części pod projektowany odcinek ulicy zbiorczej 020KZ. Uchylone postanowienie nie uwzględniało zapisu odnośnie projektowanego odcinka ulicy zbiorczej 020KZ, co w konsekwencji może prowadzić do budowy "ślepej ulicy".

Burmistrz Miasta Z., po ponownym rozpatrzeniu sprawy zaopiniował pozytywnie projekt podziału działki nr 534, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011. Postanowienie to nie zostało doręczone pełnomocnikowi A. B. – M. L. Z tego powodu Samorządowe Kolegium Odwoławcze, powołując się na stanowisko Sądu w sprawie [...], uchyliło to rozstrzygnięcie, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji ze względów formalnych, nie rozpatrując merytorycznie zarzutów wniesionych przez Z. B., P. B. i B. B.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], Burmistrz Miasta Z. po raz kolejny zaopiniował pozytywnie projekt podziału działki nr 534. W motywach rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności podano, że celem publicznym w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami, uzasadniającym dokonanie z urzędu podziału nieruchomości jest między innymi wydzielenie gruntów pod drogi publiczne. Parametry dróg o symbolach 01KD i 020KZ odpowiadają klasom dróg dojazdowych i zbiorczych. W związku z tym ich wytyczenie w obowiązującym planie daje możliwość dokonania podziału z urzędu. W dalszej kolejności podano, że zgodnie z ustaleniami planu działka nr 534 położona jest na terenie oznaczonym w części symbolem 3MN oraz w dwóch częściach na terenach oznaczonych symbolami: 020KZ i 01KD. Zaopiniowany projekt podział działki ma na celu wydzielenie działki nr 534/4 o pow. 0,0523 ha przeznaczonej pod projektowaną nową ulicę o funkcji ulicy dojazdowej publicznej oraz działki nr 534/5 o pow. 0,0711 ha przeznaczonej pod nowoprojektowaną drogę zbiorczą 0 20 KZ. Działka nr 534/4 wraz z innymi działkami wydzielonymi w odrębnych podziałach stanowić będzie drogę dojazdową 01KD łączącą ulicę Podedwornego z nowoprojektowaną drogą zbiorczą 020KZ obsługującą tereny zabudowy mieszkaniowej. Natomiast działka nr 534/5 wraz z innymi działkami stanowić będzie nowy odcinek ulicy o charakterze średnicowego obejścia w stosunku do zabudowy centrum Zambrowa o funkcji ulicy zbiorczej. Pozostała część dzielonej działki oznaczona nr 534/3 o pow. 0,1743 ha przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Projektowany podział stwarza możliwość realizacji zabudowy mieszkaniowej zgodnie z przeznaczeniem, z obsługą komunikacyjną z drogi dojazdowej 01KD. Podano, że po zatwierdzeniu podziału, powstaje możliwość dokonania dalszych podziałów działki nr 534/3 w celu utworzenia dwóch działek budowlanych. Natomiast z części działki nr 534/3 i działek nr 552 i 553/2 w obowiązującym planie projektowana jest działka budowlana, która dostęp do drogi publicznej 01KD ma zapewniony przez działkę 551/4 stanowiąca własność Miasta Zambrów. Działka nr 534/3 po dokonaniu podziału dostęp do drogi publicznej posiadać będzie z nowoprojektowanej ulicy 01KD. Natomiast działki nr 534/4 i nr 534/5 będą stanowić drogi publiczne, więc nie wymagają określenia dostępu do drogi.

Zażalenie od tego postanowienia wnieśli Z. B., B. B. oraz P. B. Z. B. i B. B. nie wyrazili zgody na bezprawny podział działki. Podali, że niewłaściwe i niezrozumiałe jest niszczenie ziemi uprawnej pod drogę dojazdową do działek 534 i 535, które już mają drogę dojazdową od ulicy S. Ich zdaniem Urząd Miasta nie próbuje znaleźć innego rozwiązania, nie chce uwzględnić propozycji właścicieli. Podważają miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Podali, że zwracali się z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa dokonanego tą uchwałą, ale nie uwzględniono ich prośby. Twierdzą że opiniowany podział jest sprzeczny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania. Planowana droga 01KD biegnie tylko przez ich posesję. Ma ona sens tylko wówczas, gdy powstanie w pierwszej kolejności droga 020KZ. Nie ma ścisłej korelacji możliwości realizacji zamierzeń z ustaleniami planu. P. B. nie zgadza się z proponowanym planem podziału, tj. wydzieleniem z działki nr 534 drogi publicznej dojazdowej, poprzez podział na działki 534/3, 534/4 (ślepa droga), 534/5. W chwili obecnej działka ma zapewniony dojazd i nie ma konieczności wydzielenia kolejnej drogi dojazdowej, a proponowany podział jest nieuprawniony i narusza prawo własności.

Zaskarżonym w sprawie niniejszej, postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta Z. W uzasadnieniu organ podtrzymał argumentację zawartą w rozstrzygnięciu I – instancyjnym i stwierdził, że zaopiniowany podział jest zgodny z ustaleniami planu i nie narusza art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W ocenie organu odwoławczego zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Odnośnie pozostałych zarzutów organ stwierdził, że nie mogą być one przedmiotem oceny w postępowaniu dotyczącym zaopiniowania projektu podziału działki.

Skargę od tego postanowienia do sądu administracyjnego złożyli Z. B., B. B. i P. B. i zarzucili naruszenie:

1. prawa materialnego:

- art. 93 ust. 2 i 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez nieuwzględnienie braku zgodności projektu podziału z planem zagospodarowania przestrzennego i nieuwzględnienie, że projekt podziału nie służy realizacji celu publicznego, ale partykularnemu interesowi zaledwie kilku osób - właścicieli nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością skarżących;

- art. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, poprzez zakwalifikowanie wydzielanej drogi wewnętrznej jako drogi publicznej, wówczas gdy w przedmiotowej sprawie wydzielona działka, na której zgodnie z zamierzeniem gminy ma powstać droga będzie jedynie ślepą ulicą wewnątrzosiedlową;

- art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez nieuwzględnienie, iż wydzielana nieruchomość nie będzie stanowiła drogi publicznej z uwagi na brak parametrów, a tym samym brak jest podstaw do dokonywania podziału nieruchomości (brak celu publicznego);

- art. 2 w zw. z art. 7 Konstytucji RP, poprzez nieuwzględnienie, iż przy wszelkich sprawach wymagających ingerencji w prawo własności obywateli, cel do którego zmierzają określone rozstrzygnięcia (w przedmiotowej sprawie podział nieruchomości) musi mieć istotne znaczenie z punktu widzenia interesu społecznego i stanowić ważny cel publiczny, zaś organy powinny uwzględniać zasadę poszanowania prawa własności;

- art. 21 ust. 1 i 2 w zw. z art. 32 Konstytucji RP, poprzez dokonanie podziału w sposób naruszający prawo własności skarżących bez wyraźnie sformułowanego i uzasadnionego celu publicznego;

2. przepisów postępowania:

- art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez brak własnego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze i oparcie się wyłącznie na ustaleniach organu l instancji, wówczas, gdy organ odwoławczy powinien wydać rozstrzygnięcie o utrzymaniu zaskarżonej decyzji (postanowienia), gdy w wyniku rozpoznania sprawy stwierdzi, że jest prawidłowa, tj. wówczas, gdy jego rozstrzygnięcie pokrywa się z rozstrzygnięciem organu l instancji, zaś w przedmiotowej sprawie SKO w ogóle nie wykazało, iż rozstrzygało merytorycznie przedmiotową sprawę, a co więcej organy obu instancji nie rozważyły wydanego rozstrzygnięcia pod kątem celowości i słuszności;

- art. 7 w zw. z art. 80 kpa, poprzez brak dokonania ponownej oceny materiału dowodowego, jego nieuzupełnienie oraz nieuwzględnienie zarzutów podnoszonych przez skarżących, a dotyczących zgodności projektowanego podziału nieruchomości skarżących z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;

- art. 7 kpa wskutek nieuwzględnienia interesu społecznego i interesu obywateli, poprzez dopuszczenie do sytuacji, w której wydziela się działkę pod ślepą uliczkę uzasadniając to ważnym interesem społecznym, wówczas, gdy nieruchomość będzie służyła maksymalnie 2-3 osobom, mających już inny dostęp do dróg publicznych;

- art. 8 kpa, poprzez prowadzenie postępowania w sposób dyskredytujący zaufanie obywateli do organów Państwa i podważający świadomość prawną obywateli wskutek braku inicjatywy w zakresie wyjaśnienia wątpliwości związanych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a przede wszystkich całkowicie wadliwą analizę prawną konieczności wydzielenia nieruchomości;

- art. 126 w zw. z art. 107 § 3 kpa, poprzez lakoniczne uzasadnienie zaskarżonych postanowień, bez uwzględnienia merytorycznych zarzutów związanych z brakiem interesu społecznego i celu publicznego w określonym rozstrzygnięciu organów administracji;

- art. 7 w zw. z art. 77 kpa, poprzez nieskompletowanie materiału niezbędnego do wydania decyzji i nieuwzględnienie braku istnienia interesu i celu publicznego w dokonaniu podziału oraz potraktowanie interesu publicznego jako nadrzędnego prawa organu nie powodującego konieczności zmniejszenia konsekwencji ponoszonych przez strony w związku z jego realizacją oraz poprzez brak dokonania ustaleń, czy dokonany podział nieruchomości umożliwi w pełni realizację planu zagospodarowania przestrzennego, a w szczególności, czy zamierzenie inwestycyjne oznaczone symbolem 020K2 będzie realizowane w koncepcji założonej planem. Ma to istotne znaczenie, gdyż brak realizacji drogi oznaczonej na planie zagospodarowania 020KZ czyni zupełnie niecelowym dokonywanie podziału nieruchomości skarżących i pozbawia organ możliwością posłużenia się przesłanką celu publicznego dla realizacji zamierzenia oznaczonego na planach 01KD i 02KD.

Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia poprzedzającego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty poprzez umorzenie postępowania oraz zasądzenie od organu na ich rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podano, że w sprawie nie została uwzględniona przesłanka możliwości zagospodarowania wydzielonych działek pomimo zaakcentowania jej znaczenia przez Sąd w sprawie [...]. Podniesiono, że w świetle obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego brak jest sensu dokonywania podziału, wskutek którego organ wydziela ślepą uliczkę. Skarżący poddali w wątpliwość czy wydzielenie takiej uliczki leży w interesie publicznym, czy będzie ona spełniała wymagania przewidziane przepisami prawa dla drogi publicznej, czy rzeczywiście jest niezbędna do realizacji celów publicznych. Podkreślono, że drogi w osiedlach mieszkaniowych są drogami wewnętrznymi, do których przepis art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie może mieć zastosowania. Nie mogło zatem dojść do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości. Podniesiono, że organy obu instancji pominęły zarzut naruszenia prawa własności i okoliczność, czy podział nieruchomości jest wyrazem rzeczywistej realizacji interesu publicznego. Organy stanęły na stanowisku, że interes publiczny stanowiący podstawę dokonania podziału w związku z zamierzeniem inwestycyjnym polegającym na wybudowaniu drogi dojazdowej jest bezwzględnie nadrzędny i nie powoduje konieczności zmniejszenia konsekwencji ponoszonych przez stronę w związku z jego realizacją. Organy pominęły okoliczność, że droga dojazdowa nie jest drogą publiczną. Skarżący wskazali, że zasadne są zarzuty dotyczące naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego, albowiem sposób prowadzenia postępowania i treść rozstrzygnięcia stanowią podważenie zasady zaufania obywateli do organów państwa. Rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie dotyczy sfery uprawnień właścicielskich i ten interes powinien w sposób szczególnie ostrożny zweryfikowany. Przedmiotowe postępowania w konsekwencji zmierza do odebrania uprawnień właścicielskich stronom, zatem powinno być prowadzone przy zachowaniu jak największej staranności, zgodnie z zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego. W ocenie skarżących braki na mapach stanowiących załącznik do postanowienia utrudniają również kontrolę poprawności merytorycznej i formalnej wydanego aktu, co więcej - potwierdzają nieprawidłowość ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do wydania postanowienia, co powinno skutkować jego uchyleniem. Podkreślono, że doszło do naruszenia przez organ art. 126 w zw. z art. 107 § 3 kpa, poprzez lakoniczne uzasadnienie zaskarżonych postanowień i brak odniesienia się do podnoszonych przez skarżących zarzutów dotyczących celowości podejmowanych przez organy działań.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności zaskarżonego postanowienia jak i postanowienia organu I instancji.

Zasady dokonywania podziałów nieruchomości określa ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr 102, poz. 651 ze zm.). Z przepisu art. 97 ust. 3 pkt 1 tej ustawy wynika, że można dokonać z urzędu podziału nieruchomości stanowiącej własność osób trzecich, w sytuacji gdy podział jest niezbędny do realizacji celów publicznych. W rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami celem publicznym jest, między innymi, wydzielanie gruntów pod drogi publiczne (vide: art. 6 ust. 1 ustawy). Sieć dróg publicznych jest zaś kształtowana w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Powyższe wynika wprost z treści art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717), który stanowi, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Konkretyzacją tego zapisu jest wskazanie, w art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako obowiązkowego elementu każdego planu określenie przeznaczenia terenów oraz linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Wytyczenie dróg (ulic) w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i nadanie im w treści planu parametrów technicznych właściwych do zakwalifikowania ich do dróg publicznych, jest wystarczające do uznawania późniejszej czynności wydzielenia gruntów pod te drogi za realizację celu publicznego.

W okolicznościach sprawy niniejszej jest bezspornym, bo wynika to z treści dołączonego do akt administracyjnych miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Zambrowa obejmującego obszar położony w obrębie ulic: Podedwornego i Konopnickiej, że nieruchomość skarżących oznaczona numerem geodezyjnym 534 została częściowo przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową z dopuszczeniem usług (symbol 3MN), częściowo pod projektowany odcinek drogi dojazdowej 01KD a częściowo pod projektowany odcinek ulicy zbiorczej 020KZ. Jednocześnie z ustaleń planu (części tekstowej) wynika, że projektowana ulica oznaczona symbolem 01KD przewidziana została do obsługi zabudowy jednorodzinnej o funkcji dojazdowej łączącej ulicę Podedwornego z nowoprojektowaną drogą zbiorczą 020KZ. Parametry tej ulicy zostały określone następująco: szerokość w liniach rozgraniczających 10 metrów, szerokość jezdni przewidzianej jako dwukierunkowa 6 metrów. Projektowana zaś ulica oznaczona symbolem 020KZ została przewidziana jako ulica zbiorcza o charakterze średnicowego obejścia w stosunku do zabudowy centrum o następujących parametrach: szerokość w liniach rozgraniczających 18 metrów, szerokość jezdni przewidzianej jako dwukierunkowa 7 metrów. Z § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. (Dz.U. nr 43, poz. 430 ze zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, wynika, że drogi gminne (publiczne) powinny mieć parametry techniczne i użytkowe odpowiadające klasom dróg bądź lokalnych (L), bądź dojazdowych (D) bądź zbiorczych (Z). Parametry dróg o symbolach 01KD i 020KZ odpowiadają klasom dróg dojazdowych i zbiorczych. Wobec tych okoliczności zarzut skarżących dotyczący tego, że wydzielona nieruchomość nie będzie stanowiła drogi publicznej z uwagi na brak parametrów a w konsekwencji, że brak było podstaw do dokonania podziału nieruchomości (brak celu publicznego), uznać należy za bezzasadny.

Nie stwierdzono też w sprawie naruszenia przesłanek opiniowania projektu planu podziału nieruchomości. Z art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, iż podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli podział jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego, przy czym - jak wskazuje art. 93 ust. 2 ustawy - zgodność podziału z ustaleniami planu, dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Z art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika też, iż niedopuszczalny jest podział nieruchomości prowadzący do wydzielenia działek gruntu, które nie miałyby dostępu do drogi publicznej. Wszystkie wymienione wyżej okoliczności miał na uwadze organ opiniując przedłożony projekt podziału nieruchomości skarżących. Zgodność z planem proponowanego podziału jest ewidentna. Podział został zaprojektowany według linii rozgraniczających tereny przyszłych dróg. Linie rozgraniczające teren dróg (ulic) wynikające z planu zagospodarowania przestrzennego stanowią podstawę do przeprowadzeniu podziału nieruchomości bezwzględnie w miejscu ich usytuowania i na etapie podziału nieruchomości nie ma możliwości ich korygowania. Niewątpliwie także istnieje możliwość zagospodarowania wydzielonych działek. Działka o numerze 534/3 o pow. 0,1743 ha przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, ma zapewniony dostęp do drogi publicznej z nowoprojektowanej ulicy 01KD. Działki o numerach: 534/4 o pow. 0,0523 ha i 534/5 o pow. 0,0711 ha, przewidziane są pod realizację odcinków nowoprojektowanych ulic 01KD i 020KZ, a zatem same będą stanowić drogi publiczne, więc nie wymagają określenia w projekcie podziału oddzielnego dostępu do dróg. Wydzielenie działki numer 534/5 aktualnie czyni bezzasadnym zarzut dotyczący projektowania "ślepej ulicy dojazdowej", albowiem poprzez tę działkę droga dojazdowa 01KD będzie połączoną z drogą zbiorczą 020KZ. Bez znaczenia w niniejszym postępowaniu pozostaje kwestia dotycząca tego czy droga zbiorcza zostanie zrealizowana, czy też nie.

Przy ocenie legalności postanowienia opiniującego zgodność z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego projektu podziału konkretnej nieruchomości, nie podlega ocenie słuszność podejmowanych czynności. Nie mają więc znaczenia podnoszone przez skarżących okoliczność dotyczące zasadności projektowania drogi dojazdowej poprzez ich działkę i celowości wyboru takiego rozwiązania. Z brzmienia powołanego art. 93 ust. 4 wynika, że organ opiniujący na tym etapie postępowania ma jedynie kompetencje do badania zgodności proponowanego podziału z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jego opinia wyrażona w formie postanowienia dotyczy tylko i wyłącznie tych kwestii. W opinii tej organ nie może ustosunkować się w innym przedmiocie niż wskazany w dyspozycji art. 93 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wydanie stosownej opinii w trybie powołanego przepisu, nie przesądza też, że dojdzie do faktycznego podziału nieruchomości. Postępowanie w przedmiocie wydania opinii poprzedza bowiem postępowanie w sprawie podziału nieruchomości.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów Konstytucji RP, poprzez naruszenie prawa własności skarżących bez wyraźnie sformułowanego i uzasadnionego celu publicznego, stwierdzić należy że w okolicznościach sprawy niniejszej nie zasługują one na uwzględnienie. Wykazano bowiem bezspornie w oparciu o zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, że podział nieruchomości skarżących nastąpił w celu wydzielenia gruntu pod drogi publiczne. W takim wypadku uprawnienia właściciela mogą być ograniczone. Marginalnie tylko można podać, że kwestionowany podział nieruchomości jest konsekwencją treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustawodawca w art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) przewidział rozwiązania dla kolizji interesów, stanowiąc, że jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel lub użytkownik wieczysty może, z zastrzeżeniem ust. 2 żądać od gminy: odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienie nieruchomości lub jej części.

W kontekście powyższych rozważań za bezzasadne należy również uznać zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Organy bowiem skompletowały niezbędny materiał dowodowy, prawidłowo go oceniły, czemu dały wyraz w treści poprawnie skonstruowanych uzasadnień swoich rozstrzygnięć. Organ odwoławczy nie naruszył przy tym art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji mógł bowiem oprzeć się na ustaleniach tego organu. Przy czym z uzasadnieniu decyzji odwoławczej wynika, że organ II instancji nie ograniczył się do skontrolowania toczącego się postępowania, ale we własnym zakresie rozstrzygnął sprawę ponownie merytorycznie. Z treści zarzutów procesowych wynika, że skarżący oczekują dalszego wyjaśniania sprawy w zakresie celowości (słuszności) dokonywania podziału, co nie może mieć miejsca w niniejszym postępowaniu. Cel podziału nieruchomości z urzędu wyznacza bowiem publiczny charakter zamierzenia inwestycyjnego dla realizacji którego podział jest dokonywany.

Wobec powyższego, Sąd oddalił skargę, jako niezasadną – art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.