Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 79/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Janeczko, , Sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2020 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego stanu użytkowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2020 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej: k.p.a., w wyniku rozpatrzenia odwołania M. R. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 2010 r. nr [...] nakazującą odwołującemu przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania działki nr ew. [...], położonej przy ul. [...] w [...], w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji.

W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym rozstrzygnięciem, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: SKO) stwierdziło, że Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] stycznia 2010 r., działając na podstawie art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.), dalej: u.p.z.p., nakazał M. R. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania działki nr ew. [...], położonej przy ulicy [...] w [...]. Powyższe rozstrzygnięcie organ uzasadnił przyjęciem, że wskazana działka położona jest na terenie, dla którego nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z uprzednio obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego teren przeznaczony był pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Działki sąsiednie zabudowane są budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi. M. R. bez wymaganej decyzji o warunkach zabudowy oraz bez pozwolenia na budowę doprowadził do zmiany sposobu zagospodarowania własnej działki polegającej na urządzeniu na niej parkingu dla autobusów, samochodów dostawczych i osobowych. Celowym, jak przyjął organ, jest w tych warunkach doprowadzenie do zaprzestania przez adresata decyzji działań sprzecznych z dotychczasowym przeznaczeniem terenu. Zdaniem Prezydenta Miasta [...], zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza wskazane wyżej ustalenia. Potwierdzeniem stanu faktycznego sposobu wykorzystania działki przez M. R. są załączone do akt zdjęcia i protokół, wykonane przez Straż Miejską w [...].

W wyniku rozpatrzenia odwołania M. R. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 2010 r. SKO decyzją z [...] lipca 2010 r. znak [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie organu I instancji. W wyniku rozpatrzenia wniosku W. M. z 20 grudnia 2010 r. o stwierdzenie nieważności decyzji SKO z [...] lipca 2010 r. SKO decyzją z [...] października 2011 r. znak [...] orzekło o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 2010 r. W wyniku rozpatrzenia wniosku W. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy SKO decyzją z [...] grudnia 2011 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. orzekło o uchyleniu własnej decyzji z [...] października 2011 r. i odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji SKO z [...] lipca 2010 r. W wyniku rozpatrzenia skargi W. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 12 kwietnia 2012 r. sygn. IV SA/Wa 213/12 uchylił zaskarżoną decyzję SKO z [...] grudnia 2011 r. oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z [...] października 2011 r. SKO ostateczną decyzją z [...] lipca 2014 r. znak [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 158 k.p.a. stwierdziło nieważność własnej decyzji z [...] lipca 2010 r., a następnie po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z [...] listopada 2020 r. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 2010 r., od której odwołanie złożył M. R. Uzasadniając utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy, organ odwoławczy odwołując się do oceny prawnej wyrażonej w wyroku z 12 kwietnia 2012 r. wyjaśnił, że sam fakt, iż realizacja danego przedsięwzięcia wymaga ustalenia warunków zabudowy nie oznacza automatycznie, że jego zrealizowanie z pominięciem tego wymogu upoważnia właściwy organ do zastosowania procedury z art. 59 ust. 3 u.p.z.p. Warunkiem koniecznym staje się w tej sprawie ustalenie, że przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Ustalenie, że realizacja danego przedsięwzięcia nastąpiła bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, a ponadto bez pozwolenia budowlanego powinno bowiem spowodować interwencję organu nadzoru budowlanego. SKO zauważyło, że w zaskarżonej decyzji organ I instancji stwierdził, iż odwołujący dokonał na swojej nieruchomości zmiany przeznaczenia terenu wymagającej pozwolenia na budowę. Ustalenie to jest jednakże błędne, albowiem w postanowieniu z [...] września 2010 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: PINB) wskazał, że po przeprowadzeniu kontroli na nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], ustalono, iż na nieruchomości tej nie są prowadzone roboty budowlane, teren nieruchomości stanowi nieutwardzony grunt rodzimy częściowo pokryty darnią. Na ww. działce nie stwierdzono istnienia wykonanego (wybudowanego) parkingu, wydzielonych miejsc postojowych lub też robót budowlanych związanych z ewentualnymi czynnościami przygotowawczymi bądź budową takiego obiektu. Na posesji w dniu kontroli zaparkowanych było 5 pojazdów, a teren działki posiadał liczne ślady rozjeżdżenia, co każe stwierdzić, że zmiana zagospodarowania terenu przez odwołującego, nie stanowiąc samowoli budowlanej, nie wymagała pozwolenia na budowę i wadliwość decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 2010 r. w omawianym zakresie dotyczy wyłącznie uzasadnienia, nie mającego wpływu na wynik sprawy. Organ odwoławczy podniósł, że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu I instancji nie budzi zastrzeżeń, a okoliczności podnoszone w odwołaniu nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję SKO z [...] listopada 2020 r. złożył M. R., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zobowiązanie przez Sąd organu do wydania w określonym terminie decyzji ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcia.

Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Prezydenta Miasta [...], podczas gdy rozstrzygnięcie zawarte w jej sentencji nie wskazuje w sposób precyzyjny, jednoznaczny i jasny, na czym ma polegać przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania działki nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w [...], stanowiącej własność M. R. i skarżącego w terminie 14 dni, licząc od dnia uprawomocnienia się decyzji Prezydenta Miasta [...];

2) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Prezydenta Miasta [...], podczas gdy uzasadnienie tejże decyzji nie wyjaśnia w sposób jasny, niebudzący wątpliwości podstawy prawnej decyzji, wskazując, że skarżący swoim działaniem naruszył art. 59 ust 1 u.p.z.p., tymczasem instrumenty prawne, o których mowa w podstawie prawnej decyzji Prezydenta Miasta [...] (art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p.) organy administracji publicznej mogą stosować wyłącznie do tych zmian zagospodarowania terenu, które nie wymagają pozwolenia na budowę;

3) art. 35 § 2 w zw. z art. 35 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...], podczas gdy organ był zobligowany do załatwienia niniejszej sprawy niezwłocznie, a w przypadku sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego rozstrzygnięcie powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania, tymczasem wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło po upływie ponad dziesięciu lat od wydania decyzji Prezydenta Miasta [...] i po upływie ponad sześciu lat od dnia złożenia odwołania przez skarżącego, co może powodować negatywne skutki dla skarżącego;

4) art. 7 w zw. z art. 75, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Prezydenta Miasta [...], podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy niedostateczne wyjaśnia wszystkie okoliczności sprawy pozwalające na ustalenie prawidłowego stanu faktycznego, w szczególności poprzez:

a) brak odniesienia się do tego, dlaczego organ odmówił wiary dowodom przedstawionym przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego (w szczególności zdjęć złożonych wraz z pismem z 22 października 2009 r. oraz zeznań M. R.), co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p.;

b) brak przesłuchania właścicieli nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie działki nr ew. [...], którzy podpisali się pod oświadczeniem o niezgłaszaniu uwag i zastrzeżeń co do sposobu użytkowania działki przez skarżącego, które to oświadczenie zostało złożone do akt postępowania administracyjnego;

c) wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o notatkę Straży Miejskiej, która jest dowodem pośrednim i nie może zastępować dowodów bezpośrednich, które można przeprowadzić w toku postępowania;

5) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] zaskarżonej przez skarżącego w sytuacji, gdy istniały przesłanki do uchylenia ww. decyzji;

6) art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Prezydenta Miasta [...], podczas gdy skarżący nie zmienił w ogóle zagospodarowania terenu, na którym znajduje się działka, a tym samym ww. przepis prawa nie ma zastosowania w sprawie.

Powyższe zarzuty skarżący rozwinął w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji z [...] listopada 2020 r. przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja SKO nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, jak też stwierdzenie jej nieważności.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. Upoważnia on właściwy organ (wójta, burmistrza albo prezydenta miasta) do nakazania właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu. Obowiązek ten realizuje się w przypadku stwierdzenia, że w sprawie doszło do zmiany zagospodarowania terenu (z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku), która nie wymaga pozwolenia na budowę, bez uzyskania na tę zmianę decyzji o warunkach zabudowy. Pojęcie "zmiany zagospodarowania terenu" nie zostało zdefiniowane w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Oznacza niewątpliwie funkcjonalne przekształcenia terenu. Przez przeznaczenie rozumie się określoną działalność człowieka prowadzoną lub potencjalnie dopuszczoną na nieruchomości. Za zmianę zagospodarowania terenu w tym znaczeniu uznaje się m.in. rozpoczęcie jego wykorzystywania jako miejsca parkowania pojazdów mechanicznych służących wykonywaniu działalności gospodarczej, wobec czego żądanie zaprzestania wykorzystywania działki na ten cel zgłoszone przez osoby mieszkające na działkach sąsiednich znoszące uciążliwości w postaci hałasu lub spalin powinno zostać rozpatrzone w trybie art. 59 ust. 2 i 3 u.p.z.p. (por. wyrok NSA z 31 października 2012 r. sygn. II OSK 1179/11).

We wniesionej skardze skarżący zakwestionował te ustalenia faktyczne, które miały, zdaniem Prezydenta Miasta [...], potwierdzać, że urządzając na terenie działki nr ew. [...] parking dla autobusów, samochodów dostawczych i osobowych skarżący doprowadził do zmiany sposobu zagospodarowania własnej działki bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem skarżącego, ustalenie odnoszące się do wykorzystywania ww. działki jako parkingu zostało przyjęte przez SKO z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., albowiem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] uchybiającą art. 7 w zw. z art. 75, art. 77 i art. 80 k.p.a.

Formułując taki zarzut, skarżący nie dostrzegł jednakże, że w kontrolowanej sprawie samodzielność orzecznicza organu odwoławczego uległa znaczącemu zawężeniu, ponieważ podjęta w toku instancji przez SKO decyzja ponownie załatwiająca sprawę wskutek wniesienia przez skarżącego odwołania była konsekwencją stwierdzenia nieważności poprzedniej decyzji tego organu z [...] lipca 2010 r. Decyzja SKO z [...] lipca 2014 r. podjęta w trybie stwierdzenia nieważności, tak jak i wcześniejszy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 kwietnia 2012 r. sygn. IV SA/Wa 213/12 oddziałują wiążąco za treść ustaleń przyjętych w sprawie przez organ odwoławczy wobec tego, że wskazana decyzja administracyjna i prawomocne orzeczenia sądowe dotyczą tej samej sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym. W ich świetle organ odwoławczy był zobowiązany przy kontroli instancyjnej decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 2010 r. kierować się wykładnią art. 59 ust. 2 i 3 u.p.z.p. przyjętą przez Sąd oraz wnioskami odnoszącymi się do przedmiotu sprawy, które w ramach weryfikacji wadliwości obciążającej decyzję SKO z [...] lipca 2010 r., Sąd uznał za poprawne (udowodnione).

Należy mieć na uwadze, że w ramach wskazań co do dalszego postępowania (art. 153 p.p.s.a.) Sąd nakazał organowi przeprowadzić dowód z postanowienia PINB z [...] września 2010 r. (k. 28) w celu rozważenia przez pryzmat jego treści tego, czy zmiana sposobu zagospodarowania działki nr ew. [...] wymagała pozwolenia na budowę, co stanowiło warunek konieczny zastosowania art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. Taka forma obowiązku nałożonego na SKO potwierdza, że na etapie powtórnego rozpatrywania odwołania skarżącego od decyzji z [...] stycznia 2010 r. organ odwoławczy nie miał podstaw do podważenia ustalenia Prezydenta Miasta [...], w oparciu o które ww. wskazanie zostało przez Sąd sformułowane, tj. uznania, że skarżący, urządzając na działce nr ew. [...] parking, doprowadził do zmiany sposobu zagospodarowania terenu na obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w rozumieniu art. 59 ust. 2 u.p.z.p. Spornością w świetle uwag podniesionych w wyroku z 12 kwietnia 2012 r. objęte zostało jedynie zagadnienie sprowadzające się do przesądzenia tego, czy działanie skarżącego pozostawało tzw. samowolą budowlaną czy też charakter prac sprowadzających się do urządzenia na terenie działki parkingu wskazywał wyłącznie na dopuszczenie się przez stronę tzw. samowoli urbanistycznej, jednakże także ta kwestia z uwagi na relację zachodzącą pomiędzy podejmowaną przez organ nadzoru w trybie nadzwyczajnym decyzją stwierdzającą nieważność decyzji odwoławczej a decyzją, którą organ odwoławczy był zobowiązany podjąć ze względu na stwierdzenie nieważności decyzji wcześniejszej, podlegała wyłączeniu z zakresu ponownej oceny merytorycznej. Nie można bowiem pominąć, że oceny tej dokonało już SKO, wydając decyzję z [...] lipca 2014 r. Podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji z [...] lipca 2010 r. było uznanie, że zapadła ona z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), ponieważ SKO, jak przyjął organ nadzoru, nie powinno było uchylić decyzji Prezydenta Miasta [...] i umorzyć postępowania przed organem I instancji. Organ nadzoru w treści swojej decyzji zamieścił jednoznaczną konstatację, że posłużenie się kompetencją określoną w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowiło wadliwość kwalifikowaną, albowiem Prezydent Miasta [...] "prawidłowo wydał decyzję nakazującą przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania" z uwagi na to, że na nieruchomości przy ul. [...] w [...] nastąpiła zmiana zagospodarowania terenu, jak i zmiana ta nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę (s. 5 decyzji). SKO działający w tym przypadku jako organ odwoławczy a nie organ nadzoru nie mógł powyższych dwóch wniosków interpretacyjnych ocenić odmiennie, niż to wynikało ze wskazanej decyzji z [...] lipca 2014 r. Skutecznie podważyć tychże wniosków nie może również skarżący w złożonej skardze, weryfikacja ich ogólnej poprawności mogła być bowiem dokonana na żądanie skarżącego, jeżeli skorzystałby zgodnie z pouczeniem zamieszczonym w ww. decyzji z prawa do wniesienia środka zaskarżenia (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), a w dalszej kolejności z prawa do jej zaskarżenia do sądu administracyjnego. Wymaga w tym kontekście przypomnienia, że każda decyzja ostateczna korzysta z domniemania prawidłowości, które wywodzone jest z zasady trwałości decyzji administracyjnej przewidzianej w art. 16 k.p.a. Decyzja tego rodzaju powinna być postrzegana jako "miarodajna" w stosunku do rozstrzygniętej nią kwestii (por. E. Iserzon, Moc obowiązująca aktu administracyjnego i domniemanie jego ważności RPEiS 1965, nr 1, s. 57-58). Konstrukcja powyższego domniemania opiera się na przyjęciu zasady, że do chwili wyeliminowania z obrotu, czy to na skutek uchylenia, czy na skutek stwierdzenia nieważności, ostateczna decyzja administracyjna ma moc obowiązującą i wywiera właściwe sobie skutki prawne, wobec czego organ nie może pominąć stanu prawnego wynikającego z decyzji, czy też inaczej ocenić określonych elementów stanu faktycznego, niż zostało to w niej dokonane.

Na marginesie powyższych uwag Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa, że kierując się potrzebą uwzględnienia stanu faktycznego z daty wydawania swojego rozstrzygnięcia (zasada aktualności), SKO pismem z [...] czerwca 2020 r. znak [...] przeprowadziło w trybie art. 136 § 1 k.p.a. uzupełniające postępowanie dowodowe, dokonując weryfikacji tego, czy obowiązek nałożony na skarżącego decyzją organu I instancji został przez niego wykonany, co w sytuacji przedłożenia wyjaśnień przez Prezydenta Miasta [...] w piśmie z [...] czerwca 2020 r. znak [...] wraz z dołączonym do niego materiałem fotograficznym ujawniającym utrzymanie funkcji parkingowej na nieutwardzonym terenie działki oraz wystąpieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (pismo z [...] sierpnia 2019 r. znak [...]) każe podstawę faktyczną zaskarżonej decyzji uznać za poprawnie ustaloną.

Zdaniem Sądu, poddane sądowej kontroli rozstrzygnięcie, wbrew odmiennej ocenie skarżącego, stanowi wynik dokonania prawidłowej wykładni oraz prawidłowego zastosowania przepisów k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę nakazu skierowanego do skarżącego. Uzasadnienie decyzji pozostaje zwięzłe, niemniej wyjaśnia w wystarczający sposób podstawę prawną decyzji i powody nałożenia na skarżącego obowiązku w ramach zastosowanej sankcji wynikającej z niewystąpienia o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy (art. 107 § 3 k.p.a.). Brak jest powodów, by uznać, że rozstrzygnięcie zamieszczone w decyzji Prezydenta Miasta [...] utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją uchybia art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. Jakkolwiek skarżący przyjmuje, że decyzja nie wskazuje w sposób dostatecznie jasny, na czym polegać ma przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania działki nr ew. [...], tym niemniej nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, że nakaz przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania ww. działki jest równoznaczny odstąpieniu od wykorzystywania przez skarżącego spornego terenu jako bazy parkingowej, skoro urządzenie na nim parkingu zostało uznane za zmianę sposobu użytkowania nieruchomości uzasadniającą interwencję organu. Prezydent Miasta [...] w swoim rozstrzygnięciu odstąpił od sprecyzowania, że nałożony obowiązek polega na likwidacji funkcji parkingowej terenu z uwagi na przyjmowaną niesporność przypisywanej skarżącemu działalności, jej jednorodzajowość, jak też brak potrzeby dookreślania zakresu przedmiotowego (terytorialnego) obowiązywania nakazu, co nie stanowi uchybienia mającego wpływ na wynik sprawy.

Nie można nie zgodzić się ze skarżącym, że zaskarżona decyzja SKO została wydana w terminie, który uniemożliwia przyjęcie, że spełnia on wymaganie określone w art. 35 § 3 k.p.a. Okoliczność ta nie może mieć jednakże prowadzić do jej podważenia. Ten aspekt sprawy administracyjnej, który ma związek z szybkością jej załatwienia przez organ administracji publicznej, podlega kontroli sądowej nie tyle w ramach kontroli decyzji administracyjnej kończącej postępowanie administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), ale wskutek wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Skarga ta ma charakter odrębnego środka prawnego przysługującego stronie postępowania. Skarżący powinien był skorzystać z ochrony prawnej, jaką tenże środek zapewnia, jeżeli w świetle podnoszonych zarzutów w skardze na decyzję SKO z [...] listopada 2020 r. uważa, a to wynika jednoznacznie ze sformułowanych zastrzeżeń, że organ odwoławczy w oczywisty sposób przekroczył w sprawie termin wydania swojej decyzji.

W tych warunkach, kierując się przedstawionymi wnioskami, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.