Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 185/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
659
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Stwierdzono przewlekłe prowadzenie postępowania
Powołane przepisy: article: art. 52 § 1, art. 119 pkt 4, art. 120, art. 149 § 1 pkt , § 1a, art. 161 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 8, art. 12 § 1, art. 35, art. 36 § 1 i 2, art. 37 § 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 46 pkt 20, art. 68 ust. 7
journal: Dz.U. 2020 poz 875
law: Ustawa z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS- CoV-2

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Wojewody w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody do wydania rozstrzygnięć w zakresie wniosków z dnia [...] r., [...].06 2020 r., [...].02.2021 r.; 2. stwierdza, że Wojewoda dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; 3. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] września 2021r. M. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na przewlekłość prowadzonego postępowania przez Wojewodę w przedmiocie rozpoznania wniosków o przyznanie świadczenia wychowawczego złożonych na podstawie art. 13 ustawy z dnia 11 lutego 2016r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci ( Dz.U. z 2016 r. poz.195 ;dalej :"u.p.p.w.d").

W uzasadnieniu skargi skarżącą wskazała, że w miesiącu październiku 2019r. złożyła w Miejskim Ośrodku Pomocy Rodzinie w W. wnioski o przyznanie świadczenia wychowawczego na rzecz dzieci małoletnią L. W. w miesiącu październiku 2019r. i małoletnią G. W. w czerwcu 2020r. Skarżąca wskazała, że postępowanie z jej wniosku złożonego w październiku 2019r. powinno być zakończone w terminie wskazanym w art. 35§3 k.p.a. Przepis ten stanowi, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej , nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od wszczęcia postępowania.

Z uwagi na fakt, że ojciec małoletnich przebywa i pracuje zagranicą na terenie [...] od dnia [...] marca 2015r., ustalono, że w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemu zabezpieczenia społecznego. Stąd w dniu [...] listopada 2019r. Burmistrz [...] przekazał wniosek M. W. Wojewodzie. Od tego czasu jak wskazała skarżącą Wojewoda nie podejmował żadnych czynności w jej sprawie. M. W. wskazała, że dwukrotnie kierowała pismo o przyspieszenie postępowania w sprawie w kierowanych pismach z dnia [...] marca 2021r. oraz w dniu [...] marca 2021r.

Nadto w dniu [...] lutym 2021r. skarżąca złożyła ponownie wniosek w organie właściwym Miasta i Gminy W. wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na te same dzieci i na ten sam okres zasiłkowy tj. od [...]. W wyniku złożenia przedmiotowego wniosku Wojewoda w dniu [...] września 2021r. wydał postanowienie [...] o odmowie wszczęcia postępowania, ponieważ sprawa dotyczyła wcześniej złożonego wniosku.

Z uwagi na brak informacji, ze strony Wojewody zarówno co do sposobu załatwienia wniosku, ewentualnych przyczyn niedochowania terminu załatwienia sprawy, czy też przyczyn zwłoki, skarżącą w dniu [...] lipca 2021r. złożyła ponaglenie do Ministra Rodziny i Polityki Społecznej. Minister Rodziny i Polityki Społecznej w dniu [...] września 2021r. postanowieniem odmówił wszczęcia postępowania, uzasadniając swoją decyzję, że w związku z koordynacją systemu zabezpieczenia społecznego przez wojewodę, przepisów art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie instytucji ponaglenia nie stosuje się.

W związku ze złożoną skargę skarżąca wniosła o zobowiązanie Wojewody do wydania decyzji będącej odpowiedzią na jej wniosek złożony pierwotnie w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w W. w terminie miesiąca, rozpoznanie sprawy pod nieobecność skarżącej oraz o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do załatwienia sprawy, z uwagi na wydanie rozstrzygnięć oraz przekazanie sprawy do niemieckiej instytucji właściwej. Wojewoda wskazał, iż wnioski skarżącej zostały ostatecznie rozpatrzone. Informacją z dnia [...] września 2021r. przyznano świadczenie wychowawcze w pełnej kwocie na dziecko L. W. na część okresu zasiłkowego [...] , tj. od dnia [...] października 2019r. do [...] września 2020r. za czas pierwszeństwa ustawodawstwa polskiego.

Natomiast za okres pierwszeństwa ustawodawstwa n. tj. od dnia [...] października 2020r. do [...] maja 2021r. przekazano wniosek do właściwej instytucji n. oraz decyzją nr [...] z dnia [...] września 2021r. odmówiono przyznania dodatku dyferencyjnego z uwagi na wyższą kwotę świadczeń n. . Natomiast informacją z dnia [...] września 2021r. przyznano świadczenie wychowawcze na czas od [...] czerwca 2020r. do [...] września 2020r. za okres pierwszeństwa ustawodawstwa polskiego począwszy od miesiąca złożenia wniosku. Za okres pierwszeństwa ustawodawstwa n. od [...] października 2020r. do [...] maja 2021r. przekazano wniosek do właściwej instytucji niemieckiej oraz decyzją nr [...] z dnia [...] września 2021r. odmówiono przyznania dodatku dyferencyjnego z uwagi na wyższą kwotę świadczeń n. .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy Wojewoda dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosków M. W. o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego złożonego w dniu [...] października 2019r. na dziecko L. W. na okres zasiłkowy [...]. Dokumenty skarżącej wpłynęły do W. Urzędu Wojewódzkiego w P. w dniu [...] listopada 2019r. oraz drugiego z wniosków złożonego w dniu [...] czerwca 2020r. o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko G. W. na okres zasiłkowy [...]. Dokumenty do W. Urzędu Wojewódzkiego wpłynęły w dniu [...] czerwca 2020r.

W pierwszej kolejności oceniając dopuszczalność wniesionej skargi wskazać należy, że stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a."), skargę - w tym także skargę na przewlekłość postępowania - można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W tym miejscu należy wskazać o dokonanej zmianie dokonanej w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2019r. ( Dz.U. z 2019.2407 t.j. z późń. zm) w zakresie stosowania instytucji ponaglenia przed złożeniem skargi w sprawie z zakresu koordynacji systemu zabezpieczenia społecznego. Z uwagi na zmianę ustawy w sprawach o świadczenie wychowawcze realizowane w związku z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego przez wojewodę, przepisów art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się.. Minister Rodziny i Polityki Społecznej wydał w dniu 2 września 2021r postanowienie o odmowie wszczęcia postepowania w zakresie złożonego w niniejszej sprawie ponaglenia pozostaje zgodne z prawem.

Dalej wyjaśnienia wymaga, że choć w/w wnioski M. W. w istocie wszczęły trzy odrębne postępowania administracyjne, Sąd z uwagi na fakt, że wnioski dotyczą tego samego rodzaju świadczenia i były procedowane przez organ łącznie, dopuścił możliwość złożenia w tej sytuacji jednej skargi na przewlekłość organu.

Przechodząc do meritum wyjaśnienia wymaga, że do czasu nowelizacji Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dokonanej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), pojęcia "bezczynność", jak i "przewlekłość", nie były zdefiniowane ustawowo.

Pojęcie bezczynności rozumiane było przede wszystkim jako niewydanie w terminie decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK1031/12 - wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl), natomiast przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" rozumiano prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny przez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok NSA z 26 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 2704/13). W wyniku wskazanej nowelizacji ostatecznie przewlekłość została zdefiniowana jako prowadzenie postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.), a bezczynność jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.).

W tym kontekście zauważyć należy, że definicja przewlekłości postępowania zawarta w art. 37 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256; dalej: "k.p.a."), pozostaje bardzo ogólna. Przyjąć jednak należy, że pojęcie przewlekłości odnosi się do sposobu prowadzenia postępowania. Przewlekłość postępowania może polegać na jego prowadzeniu w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmuje zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Mogą zatem wystąpić sytuacje, w których organ administracji wykonuje zasadne czynności procesowe, lecz następuje to w sposób niesprawny, nieudolny i opieszały (np. poszczególne czynności przedzielone są długimi stanami stagnacji procesowej) lub też podejmuje czynności pozorujące prowadzenie postępowania - np. wzywa strony do przedstawienia dokumentów nieposiadających żadnego (względnie doniosłego) znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, lub też może

wystąpić kombinacja tych stanów. Omawiana opieszałość może też sprowadzać się do braku podjęcia jakichkolwiek czynności w sprawie, co w przypadku upływu terminu ustawowego do załatwienia sprawy ulegnie przekształceniu w stan bezczynności, tj. niezałatwienia sprawy w terminie (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.).

Stany faktyczne poddawane ocenie sądowej mogą kwalifikować się zarówno do bezczynności, jak i przewlekłości postępowania, bowiem niewydanie decyzji w terminie wynikającym z przepisów prawa jest zwykle następstwem owej przewlekłości. Przy czym zauważyć należy, że przewlekłość może wystąpić również w granicach biegnących terminów ustawowych, np. wskazanych w art. 35 § 3 k.p.a., gdyż w takiej sytuacji niewątpliwie postępowanie prowadzone jest dłużej niż to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.), a zatem czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2548/16).

Przenosząc poczynione wywody na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że zarzut przewlekłego prowadzenia postępowania przez Wojewodę okazał się zasadny. W kontekście powyższego wyjaśnienia wymaga, że w myśl art. 11 ust. 1 u.p.p.w.d., wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się oświadczenie wychowawcze pełni funkcję instytucji właściwej w związku z udziałem Rzeczypospolitej Polskiej w koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w przypadku przemieszczania się osób w granicach Unii Europejskiej i Europejskiego Obszaru Gospodarczego i Konfederacji S. oraz wydaje rozstrzygnięcia, w tym decyzje, oraz przekazuje informację, o której mowa w art. 13a ust. 2, w sprawach świadczenia wychowawczego realizowanego w związku z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego. Stosownie natomiast do art. 16 ust. 1 u.p.p.w.d., w przypadku gdy osoba uprawniona do świadczenia wychowawczego lub członek rodziny tej osoby przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy przekazuje wniosek wraz z dokumentami wojewodzie. W tym przypadku wojewoda ustala, czy w przekazanej sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (art. 16 ust. 4 u.p.p.w.d.). Powyższe jest o tyle istotne, że ustalenie występowania koordynacji przez Wojewodę miało wpływ na finalne rozpatrzenie podań skarżącej o przyznanie wnioskowanych świadczeń wychowawczych.

Powołane przepisy art. 11 i art. 16 u.p.p.w.d. nie określają szczególnego trybu postępowania, a zatem w sprawach wydawanych na podstawie tych przepisów zastosowanie mają ogólne zasady Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym

dotyczące terminów załatwiania spraw, określonych w art. 35 k.p.a., co wynika wprost z art. 28 u.p.p.w.d.

Zgodnie z art. 35 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (§ 5). Ponadto, na podstawie art. 36 § 1 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia.

W niniejszej sprawie, z uwagi na zamieszkiwanie ojca dzieci na terenie [...], miały zastosowanie przepisy ustawy o koordynacji systemu zabezpieczenia społecznego i sprawa podlegała właściwości rzeczowej Wojewody, co wynika z art. 16 ust. 1 ustawy. Z analizy akt sprawy wynika, że pierwszy z wniosków skarżącej został złożony w dniu [...] października 2019r. na dziecko L. W. w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w W. na okres zasiłkowy [...]. Natomiast dokumenty wpłynęły do W. Urzędu Wojewódzkiego w P. w dniu [...] listopada 2019r. W przypadku drugiego z wniosków skarżącej złożyła go w dniu [...] czerwca 2020r. na dziecko G. W. na okres zasiłkowy2019/2021r. Natomiast dokumenty do W. Urzędu Wojewódzkiego wpłynęły w dniu [...] czerwca 2020r. Trzeci z wniosków skarżąca złożyła w dniu [...] lutego 2021r.

Nie budzi wątpliwości, że do momentu przekazania wniosków przez właściwe organy nie można zarzucić Wojewodzie przewlekłości, gdyż organ ten nie odpowiada

za działania innych organów zobowiązanych do przekazania wniosków według właściwości.

Tym niemniej, od momentu przekazania wniosków do organu, aż do dnia [...] września 2021r. Wojewoda nie podjął żadnej czynności w sprawie. Jak wynika z akt sprawy, M. W. nie otrzymywała także żadnej odpowiedzi na złożone przez siebie wnioski o przyspieszenie sprawy które składała odpowiednio w dniach [...] marca 2021r. oraz [...] marca 2021r. Z metryki sprawy Wojewody [...] wynika, że od wpłynięcia pierwszego z wniosków strony z dnia [...] listopada 2019r. do podjęcia ostatecznej decyzji merytorycznej w sprawie minęły prawie dwa lata. W tym czasie strona nie była informowana o przebiegu postępowania oraz o przyczynach zwłoki ze strony organu. Podobnie w przypadku drugiego z wniosków, który wpłynął do Wojewody w dniu [...] czerwca 2020 r. sprawa została rozstrzygnięta po upływie roku od wpłynięcia wniosku. Ostateczna decyzje w przedmiotowych sprawach zostały podjęte w dniu [...] września 2021r.

W zakresie natomiast trzeciego z wniosków, który strona złożyła na obydwoje dzieci na okres zasiłkowy [...] w dniu [...] lutego 2021r. we właściwym organie i przekazanego Wojewodzie zgodnie z właściwością rzeczową w dniu [...] marca 2021 r., Wojewoda po upływie 5 miesięcy wydał postanowienie [...] o odmowie wszczęcia postepowania.

Reasumując od momentu wpływu do organu wszystkich trzech wniosków, aż do chwili złożenia przez stronę skargi, organ nie informował skarżącej o terminie załatwienia sprawy, ani nie przedłużał terminu jej załatwienia, stosownie do art. 36 § 1 i 2 k.p.a.

Mając na uwadze terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez organ, a także stopień zawiłości sprawy Sąd uznał, że czas trwania kontrolowanego postępowania przekraczał rozsądne granice, naruszając prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. W sprawie zaistniały bowiem sytuacje, gdy organowi można było zarzucić niepodejmowanie żadnych czynności w toku załatwiania sprawy przy braku uzasadnienia dla takiej bierności.

Na mocy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, 567 i 568) oraz art. 46 pkt 20 ustawy z 14.5.2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875 ze zm., dalej: DziałOsłSARSCo2U), gdzie art. 15zzs został uchylony, a zmiana weszła w życie 16.5.2020 r., a także na mocy art. 68 ust. 7 DziałOsłSARSCo2U, wskazującego, że terminy biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie DziałOsłSARSCo2U Sąd nie uwzględnił przy dokonywaniu oceny, czy organ dopuścił się przewlekłości - okresu od [...] marca 2020 r. do [...] maja 2020 r.

Reasumując, Sąd zgodził się więc ze skarżącą, że w niniejszej sprawie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania, a tym samym do naruszenia art. 12 k.p.a., art. 35 § 3 i art. 36 § 1 k.p.a., o czym Sąd orzekł w punkcie II wyroku. Niewątpliwie działania organu pozostają bowiem w jawnej sprzeczności z podstawową zasadą procedury administracyjnej, jaką jest zasada szybkości postępowania i przepisem art. 35, wyznaczającym terminy załatwiania sprawy. Podważają również zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, wyrażoną w art. 8 k.p.a.

Jednocześnie na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd w punkcie III wyroku stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowań z wniosków skarżącej z dnia [...] października 2019r. r. oraz z dnia [...] czerwca 2020r. a także z dnia [...] lutego 2021r. miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Dla dokonania oceny, czy w sprawie przewlekłość miała charakter rażący należy uwzględnić stopień przekroczenia ustawowych terminów załatwienia sprawy, okoliczności stanowiące przyczynę zwłoki organu oraz ewentualne czynności podejmowane przez organ. Rażące naruszenie prawa prowadzące do przewlekłości postępowania musi mieć charakter oczywisty oraz wynikać z lekceważącego traktowania skarżącego i obowiązków organu wynikających z ustawy. Orzekając w zakresie wniosków z dnia [...] października 2019r. i z dnia [...] czerwca 2020r. Sąd wziął pod uwagę, że pierwsza czynność w sprawie po otrzymaniu przez Wojewodę wniosków nastąpiła odpowiednio po prawie dwóch latach i po roku w przypadku drugiego z wniosków. W przypadku natomiast trzeciego wniosku z dnia [...] lutego 2021r. po upływie 6 mięsiecy. W tym czasie skarżąca w ogóle nie była informowana o stanie sprawy. Wobec powyższego w niniejszej sprawie niewątpliwie przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Ostatecznie więc, choć organ prowadził postępowanie w sposób przewlekły, na dzień orzekania ostatecznie dokonał rozstrzygnięcia w sprawie wniosków skarżącej. I tak informacją z dnia [...] września 2021r. przyznano świadczenie wychowawcze w pełnej kwocie na dziecko L. W. na część okresu zasiłkowego [...] tj; od dnia [...] października 2019r. do [...] września 2020r. za czas pierwszeństwa ustawodawstwa polskiego. Natomiast za okres pierwszeństwa ustawodawstwa n. tj. od dnia [...] października 2020r. do [...] maja 2021r. przekazano wniosek do właściwej instytucji n. oraz decyzją nr [...] z dnia [...] września 2021r. odmówiono przyznania dodatku dyferencyjnego z uwagi na wyższą kwotę świadczeń n. .

Odnośnie drugiego z wniosków z dnia [...] czerwca 2020r. złożonego na dziecko G. W., to informacją z dnia [...] września 2021r. przyznano świadczenie wychowawcze na okres od [...] czerwca 2020r. do [...] września 2020r. za okres pierwszeństwa ustawodawstwa polskiego począwszy od miesiąca złożenia wniosku. Za okres pierwszeństwa ustawodawstwa n. od [...] października 2020r. do [...] maja 2021r. przekazano wniosek do właściwej instytucji n. oraz decyzją nr [...] z dnia [...] września 2021r. odmówiono przyznania dodatku dyferencyjnego z uwagi na wyższą kwotę świadczeń n. . Natomiast w zakresie wniosku z dnia [...] lutego 2021r. Wojewoda w dniu [...] września 2021r. wydał postanowienie [...] w którym odmówił wszczęcia postępowania w sprawie.

W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w pkt II wyroku Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody do rozpatrzenia odpowiednio wniosków strony z dnia [...] października 2019r., [...] czerwca 2020r. oraz [...] lutego 2021r.

W niniejszej sprawie Sąd nie rozstrzygał o kosztach z uwagi na brak wystąpienia kosztów w niniejszym postępowaniu. Nie zaistniał także obowiązek zwrotu kosztów pełnomocnikowi, ponieważ strona działała w sprawie bez udziału pełnomocnika.

Na mocy art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a., sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.