Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 142/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 11 ust. 3, art. 14 ust 1, art. 8 ust. 2 pkt 4 i art. 8 ust. 3 pkt 8
journal: Dz.U. 2004 nr 204 poz 2088
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Protokolant Katarzyna Janicka po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. z dnia 4 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Rz 184/07 w sprawie ze skargi P. C. D. M. i W. H.W.D.D. S. Sp. jawnej w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od P. C. D. M. i W. H.W.D.D. S. Sp. jawnej w P. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w P. 1070 (tysiąc siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Rz 184/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. w sprawie ze skargi P. Centrum Dystrybucji Mięs i Wędlin H.W.D.D. S. Spółka Jawna na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] października 2006 r. oraz zasądził od Dyrektora Izby Celnej w P. na rzecz strony skarżącej P. Centrum Dystrybucji Mięs i Wędlin H.W.D.D. S. Spółka Jawna kwotę 340 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Po przeprowadzeniu w dniu 1 sierpnia 2006 r. na drodze krajowej nr 28 w miejscowości W. kontroli samochodu ciężarowego m-ki [...] o nr rej. [...] oraz dokumentów związanych z wykonywanym transportem stwierdzono, że samochód zarejestrowany jest na w/w firmę, a kierowca nie posiada wypisu z licencji lub wypisu z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, ani zaświadczenia o swoim zatrudnieniu. Kierowca P. K. wyjaśnił, że jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę, towar przewożony jest na potrzeby firmy a żądanych dokumentów nie dostał od pracodawcy. Z kontroli sporządzony został protokół kontroli nr [...] z dnia 1 sierpnia 2006 r.

Decyzją z dnia [...] października 2006 r. na podstawie art. 5 ust. 1, art. 33 ust. 1 i ust. 2 pkt. 3, art. 39 e ust. 1 pkt. 6, art. 87 ust.1 i ust. 1a i ust. 3, art. 89 ust. 1 pkt 3, art. 92 ust.1 i ust. 4, art. 93 utd. Naczelnik Urzędu Celnego w K :

1) stwierdził naruszenie przez P. Centrum Dystrybucji Mięsa i Wędlin H.W.D.D. S. S.J. obowiązku zgłoszenia pojazdu do licencji oraz naruszenie przepisu art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. Nr 204 z 2004 poz. 2088 ze zm.), dalej utd. zgodnie z którym, przedsiębiorca odpowiedzialny jest za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty w związku z art. 87 ust.1 i ust. 1a,

2) nałożył na w/w przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości:

8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji,

500 zł za wykonywanie transportu lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty.

Organ wyjaśnił, że podczas kontroli kierowca nie okazał wypisu z licencji ani zaświadczenia o zatrudnieniu i spełnieniu wszystkich wymagań określonych ustawą, co oznaczało, iż przedsiębiorca nie wywiązał się z obowiązku wyposażenia kierowcy w wymagane dokumenty, naruszając przepis art. 87 ust. 3 ustawy. Dalej organ wskazał, że z informacji nadesłanej z Urzędu Miejskiego w P. wynikało, iż kontrolowany pojazd w dacie kontroli tj. 1 sierpnia 2006 r. nie był zgłoszony do licencji.

W złożonym odwołaniu skarżąca Spółka, nie kwestionując ustalonego stanu faktycznego, polemizowała z ustaleniem, że kierowca nie był wyposażony w wymagane dokumenty i stwierdziła, że znajdowały się one w samochodzie, a nie zostały jedynie ze zdenerwowania okazane. Skarżąca zarzuciła, że nałożona kara jest niewspółmiernie surowa w stosunku do zawinienia. W uzupełnieniu odwołania, w piśmie z dnia 18 grudnia 2006 roku podniosła dodatkowo, że mimo posiadanej licencji na wykonywanie transportu drogowego, nie świadczyła usług transportowych, a przewóz odbywał się na potrzeby własne.

Dyrektor Izby Celnej w P. decyzją z dnia [...] stycznia 2007 roku nr [...] utrzymał mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji. Podkreślił, iż zgodnie z art. 11 ust. 2 utd. organ udzielający licencji wydaje przedsiębiorcy wypis z licencji lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji. Skarżąca posiadała ważną licencję na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, jednak transport wykonywała pojazdem nie zgłoszonym do licencji. Spółka nie posiadała również zaświadczenia na wykonywanie przewozu na potrzeby własne. Ustalono, iż zgłoszenie, początkowo do zaświadczenia na przewozy własne, a następnie po rezygnacji z wniosku o wydanie takiego zaświadczenia, do licencji pojazdu kontrolowanego nastąpiło po kontroli.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. skardze wspólnicy skarżącej Spółki – H. i W. S. zarzucili, że mimo posiadanej licencji na wykonywanie transportu drogowego nie świadczyli i nadal nie świadczą usług transportowych, a pojazdy samochodowe spółki wykorzystywane są wyłącznie do przewozów na potrzeby własne. Kontrolowanym pojazdem był wykonywany taki przewóz i w związku z tym brak było podstaw prawnych do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji (pkt. 1.2 załącznika do ustawy). Skarżąca Spółka zwróciła uwagę na fakt, iż zgodnie z l.p.1.5. załącznika do ustawy o transporcie drogowym kara za wykonywanie przewozu na potrzeby własne pojazdem nie zgłoszonym do zaświadczenia wynosi 200 zł. Przepisy o charakterze karnym powinny być, zdaniem skarżącej, interpretowane w sposób ścisły i w sytuacji, gdy brak jest tytułu do nałożenia kary za wykonywanie przewozu na potrzeby własne pojazdem nie zgłoszonym do licencji, organ powinien mieć to na uwadze i kary nie nakładać.

Odnośnie kary 500 zł, skarżący powtórzył zarzut, że dokumenty znajdowały się w pojeździe, a nieokazanie ich do kontroli tłumaczyli zdenerwowaniem kierowcy i brakiem doświadczenia.

Sąd I instancji wskazał, że skarżąca spółka posiadała licencję na wykonywanie transportu rzeczy, obejmującą obszar całego kraju, ważną do dnia 18 sierpnia 2053 r. i w związku z tym zastosowanie ma przepis art. 33 ust. 2 pkt 3 który stanowi, że obowiązek uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1 nie dotyczy przewozów drogowych wykonywanych przez przedsiębiorców posiadających uprawnienia do wykonywania transportu drogowego. Nałożona na skarżącą Spółkę kara dotyczyła naruszenia obowiązku zgłoszenia pojazdu do licencji oraz naruszenia obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Sąd wskazał jednakże, że powołany przez organ przepis art. 11 ust. 2 utd. dotyczył licencji na transport międzynarodowy i wykazu numerów rejestracyjnych pojazdów samochodowych jako załącznika do tej licencji i został uchylony ustawą z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 211, poz. 2050), która weszła w życie dnia 29 listopada 2003 r. Zdaniem WSA oznacza to, że posiadający licencję na wykonywanie transportu drogowego nie był obowiązany zgłaszać pojazdu do licencji.

Sąd wskazał, iż organ, rozpatrując sprawę ponownie, ustali czy skarżący wykonywał transport drogowy, czy też dokonywał przewózu na potrzeby własne. Zależnie od wyniku postępowania, organ ustali, jakie obowiązki ciążyły na przewoźniku podczas wykonywania przewozu, w szczególności, jakie dokumenty powinien okazać kierowca pojazdu na żądanie organu dokonującego kontroli drogowej. Ustali też, czy podczas przewozu w dniu 1 sierpnia 2006 r. skarżąca zastosowała się do obowiązujących przepisów w zakresie przewozów, a jeżeli nie - sprecyzuje na czym polegało naruszenie przepisów i ustali rodzaj, wysokość kary oraz wskaże jej podstawę prawną.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. z dnia 4 lipca 2007r sygn. akt II SA/Rz 184/07, Dyrektor Izby Celnej w P. zaskarżył w całości, opierając skargę kasacyjną:

- na art. 174 pkt 2 ustawy z dna 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz 1270 z późn. zm.) - dalej p.p.s.a. i zarzucając naruszenie:

1. przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i lit. "c" p.p.s.a., przez ich zastosowanie,

2. naruszenie przepisów art. 141 § 4 p.p.s.a. przez zalecenie ustalenia w dalszym postępowaniu faktów już ustalonych udokumentowanych materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy oraz

- na art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucając naruszenie:

3. przepisów prawa materialnego, a to art. 11 ust. 3, art. 14 ust 1, art. 8 ust.: pkt 4 i art. 8 ust. 3 pkt 8 utd. przez błędną ich wykładnię,

4. sprzeczność ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej, Dyrektor Izby Celnej w P. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w R. do ponownego jej rozpoznania ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Dyrektor Izby Celnej podniósł, że umknęło uwadze Sądu I instancji, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał wprawdzie na ustęp 2 artykułu 11 utd., jednak przytoczył niemal dokładne brzmienie właściwego, obowiązującego w dniu kontroli i w dniu orzekania ustępu 3 tego artykułu, tak więc wskazanie nieobowiązującego ust. 2 wynikało wyłącznie z oczywistej pomyłki pisarskiej i nie powinno być traktowane, zdaniem organu, jako zastosowanie przepisu prawa nieobowiązującego w dacie orzekania.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej w P. w przedmiotowej sprawie, stan faktyczny został dokładnie ustalony i wyczerpująco udokumentowany materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach przez organy celne pierwszej i drugiej instancji.

Organ II instancji wskazał, że w sytuacji wykonywania przewozu na potrzeby własne na podstawie posiadanej licencji pojazdem niezgłoszonym do tej licencji, gdy przedsiębiorca nie posiadał zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, zasadnym było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł na podstawie l.p. 1.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Ponadto, na podstawie art. 14 w związku z art. 6 utd., na przewoźniku ciążył obowiązek zgłoszenia kontrolowanego pojazdu do licencji, uzyskania wypisu z licencji dla zgłoszonego samochodu i wyposażenia kierowcy w ten wypis przed rozpoczęciem przewozu na mocy art. 11 ust. 1 i art. 87 ust. 1 i ust. 3.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej w P. wypełnienie zaleceń co do dalszego postępowania zamieszczonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. z dnia 4 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Rz 184/0, sprowadzałoby się do ponownego ustalania faktów i okoliczności już dowiedzionych oraz bezpośrednio wynikających ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ponadto, zdaniem organu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. nie wskazał przepisów prawa, które w ocenie Sądu zostały naruszone, a Dyrektor Izby Celnej w P. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego ani też przepisów postępowania mających lub mogących mieć wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną P. Centrum Dystrybucji Mięsa i Wędlin H.W.D.D. S. S.J. wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, jak także zasądzenie na rzecz wnioskodawcy zwrotu kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występuje żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego.

Jak stanowi art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu prawa procesowego, jeżeli uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie powołuje się na obie podstawy kasacyjne, wskazując w ramach naruszenia prawa procesowego przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. przez zastosowanie i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez zalecenie ustalenia w dalszym postępowaniu faktów już ustalonych i udokumentowanych materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny w zakresie zgłoszonych zarzutów procesowych uznał zasadność skargi kasacyjnej w części dotyczącej naruszenia prawa procesowego tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c", jak też art. 141 § 4 p.p.s.a. Pierwszy ze wskazanych przepisów został naruszony przez WSA w R. przez niewskazanie w zaskarżonym wyroku przepisów prawa, które naruszył organ administracyjny kontrolowaną przez ten Sąd decyzją. Zważywszy na treść wskazanej normy, gdzie decydujące znaczenie dla możliwości uchylenia kontrolowanej decyzji ma tylko istotne dla wyniku sprawy naruszenie przez organ przepisów postępowania, niewskazanie przez sąd administracyjny przepisu tak procedury administracyjnej, czy prawa materialnego naruszonego przez organ uniemożliwia sądowi II instancji kontrolę prawidłowości zastosowania przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. i już samo takie działanie czyni wyrok wadliwym i musi skutkować jego uchyleniem.

Odnosząc się do następnego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. to przypomnieć należy, że zgodnie z tym przepisem sąd administracyjny, uzasadniając wyrok, powinien przedstawić stan sprawy z uwzględnieniem zarzutów skargi i stanowisk stron, podać podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie, a uchylając rozstrzygnięcie poddane jego kontroli, zobowiązany jest zawrzeć w uzasadnieniu wyroku wskazania co do dalszego postępowania. Zarówno sam wyrok, jak też uzasadnienie oraz zawarte w nim wskazówki dla organu administracji, który ma ponownie rozpatrzeć sprawę, są wynikiem dokonanej przez sąd, w oparciu o akta sprawy, analizy przeprowadzonego postępowania administracyjnego. Mimo, że kasator nie powołał jako naruszonego przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. to zarzut naruszenia przez WSA przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. często wiąże się z naruszeniem art. 133 § 1 p.p.s.a. przez albo nie dość wnikliwe zbadanie przez sąd załączonych do skargi akt administracyjnych, albo przez niedokonanie oceny dowodów zebranych przez organ w sprawie. W rozpatrywanej sprawie WSA wydał wyrok, w uzasadnieniu którego zawarł dla organu wskazówki co do dalszego postępowania nie znajdujące uzasadnienia w aktach sprawy administracyjnej. Autor skargi kasacyjnej, nie godząc się z pouczeniem i nałożeniem na niego obowiązku dokonania uzupełniających ustaleń stwierdził, iż w stosunku do obu nałożonych kar stan faktyczny został dokładnie ustalony i wyczerpująco udokumentowany materiałem dowodowym zgromadzonym przez organ zarówno I jak też II instancji.

Lektura zarówno akt administracyjnych, jak też sądowych prowadzi do wniosku, iż z twierdzeniami skargi kasacyjnej należy się zgodzić. Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku zobowiązał organ do dokonania dodatkowych ustaleń co do charakteru kontrolowanego transportu i w zależności od wyniku postępowania w tej kwestii, dokonania ustaleń co do obowiązków jakie ciążyły na przewoźniku, w szczególności dotyczących rodzaju dokumentów koniecznych do okazania przez kierowcę w razie kontroli.

Na materiał dowodowy przedmiotowej sprawy składają się m.in.: protokół kontroli wraz z notatką służbową sporządzoną przez inspektora celnego, poświadczoną "za zgodność z oryginałem", kserokopia faktury VAT na towar przewożony przez skarżącą w dniu kontroli, wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy wydane dla skarżącej Spółki, zaświadczenie dla kierowcy P. K. z dnia 23 czerwca 2006 r., informacje z Urzędu Miejskiego w P. dotyczące danych pojazdów zgłoszonych do licencji i rezygnacji Spółki z wydania dla niej zaświadczenia na przewozy własne z uwagi na posiadaną licencję transportową. Ponadto istotne dla sprawy są postanowienie o wszczęciu postępowania oraz dwa wyjaśnienia skarżącej z dnia 17 sierpnia 2006 r. i z dnia 18 grudnia 2006 r. Wszystkie te dowody stanowią wyczerpujący materiał dla przyjęcia ustaleń zarówno co do charakteru kontrolowanego przejazdu, jak też dla obowiązku okazania przez kierowcę konkretnych dokumentów. Warte odnotowania ze względu na rodzaj przewozu są: stwierdzenie protokołu kontroli, iż kontrolowanym pojazdem wykonywany jest transport drogowy, oraz załączona do protokołu notatka służbowa inspektora kontrolującego zawierająca oświadczenie kierowcy pojazdu o wykonywaniu przewozu na potrzeby własne, z czym koresponduje faktura na sprzedane przez Skarżącą rzeczy (artykuły spożywcze), a także treść uzasadnienia postanowienia o wszczęciu postępowania, z którego wynika, że przewożony towar pochodzi z firmy skarżącej Spółki. Dodatkową informacją wynikającą z akt administracyjnych jest fakt, iż kierowca kontrolowanego pojazdu jest pracownikiem skarżącej.

Mając na uwadze wskazane wyżej, a znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy dowody oraz fakt, iż organ administracji, na podstawie tych dowodów, ustalił, że kontrolowanym pojazdem wykonywany był transport drogowy, co wynika wprost z decyzji, wskazówki Sądu I instancji, zgodnie z którymi organ miał prowadzić dalsze postępowanie uzupełniające i dokonywać kolejnych ustaleń co do rodzaju przejazdu, należy uznać za nie znajdujące uzasadnienia. Materiał dowodowy zebrany w sprawie był zupełny i Sąd I instancji powinien był dokonać jego oceny pod kątem prawidłowości zakwalifikowania przez organ realizowanego przewozu jako transportu drogowego, które to ustalenie było decydujące dla nałożenia kary pieniężnej 8.000 zł. na podstawie l.p.1.7. załącznika do utd. identyfikującego tytuł sankcjonowanego naruszenia jako "wykonywanie transportu drogowego pojazdem nie zgłoszonym do licencji". Jest oczywiste, że zaakceptowanie przez Sąd I instancji dokonanej przez organ oceny materiału dowodowego jako uzasadniającego ustalenie realizowania przez skarżącą Spółkę transportu drogowego, będzie skutkowało, w związku z wykonywaniem tego rodzaju przewozu pojazdem nie zgłoszonym do licencji, karą pieniężną. Inaczej ze względów już wyżej podanych, rzecz się będzie miała w sytuacji stwierdzenia przez Sąd, że zebrane w sprawie dowody nie dawały podstaw, aby przyjąć, iż kontrolowany pojazd wykonywał transport drogowy. Tych kwestii Naczelny Sąd Administracyjny nie przesądza.

Również ustalenia organu w zakresie naruszenia obowiązku wyposażenia kierowcy w niezbędne dokumenty poprzedziło wyczerpujące postępowanie dowodowe, wymagające jedynie oceny Sądu co do prawidłowości zastosowania przez organ art. 80 Kpa. i zasadności nałożenia kary w wysokości 500,00 zł. Uszło uwadze Sądu I instancji, iż jak wynika z protokołu kontroli oraz z decyzji organów I i II instancji, kara ta dotyczyła naruszenia obowiązku, o którym mowa w art. 87 ust. 1a utd. tj. nieokazania określonych dokumentów tj. wyłącznie zaświadczenia poświadczającego zatrudnienie kierowcy oraz spełnianie wszystkich wymagań określonych ustawą (art. 39e ust. 1 pkt 6 utd.). Obowiązek ustanowiony przepisem art. 87 ust. 1a utd. dotyczy tak przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego, jak też przewozu na potrzeby własne, dlatego za niecelowe i nieuzasadnione należało uznać wskazówki Sądu I instancji aby organ, w zależności od ustalenia jaki rodzaj transportu był w dacie kontroli wykonywany, ustalił dalej jakie dokumenty powinien był okazać kierowca kontrolowanego pojazdu i w zależności od tych ustaleń ocenił na czym polegało naruszenie przepisów, a następnie ustalał rodzaj i wysokość kary.

W części dotyczącej zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, mimo stwierdzonego naruszenia prawa procesowego, można już na tym etapie postępowania sądowego zauważyć, iż WSA błędnie wywiódł brak obowiązku zgłaszania pojazdu do licencji z faktu uchylenia przepisu art. 11 ust. 2 utd. który to przepis, jak Sąd ten sam zauważył, dotyczył międzynarodowego transportu rzeczy i nie znajdował w sprawie zastosowania. Jak podnosi w skardze kasacyjnej jej autor, powyższy przepis został pomyłkowo przywołany w decyzji, jednak w istocie zastosowany został przepis ust. 3 cyt. artykułu, ponieważ treść tego przepisu została przywołana, a wyjaśnienie powyższe znajduje odbicie w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia

Ponownie rozpoznając sprawę, WSA dokona oceny zebranego przez organ w sprawie materiału dowodowego jako pozwalającego (lub nie) na stwierdzenie, że w dniu kontroli wykonywany był transport drogowy, a następnie dokona oceny prawidłowości zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego, w szczególności dotyczących możliwości nałożenia kary pieniężnej 8.000 zł

Odnosząc się wreszcie do zarzutu skargi kasacyjnej sformułowanego jako "sprzeczność ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż powyższy zarzut nie znajduje podstawy prawnej w obowiązujących, a regulujących postępowanie sądowoadministracyjne przepisach i nie może stanowić podstawy wzruszenia wyroku Sądu administracyjnego I instancji.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. i art. 204 pkt 2 tej ustawy oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. "c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) orzekł jak w sentencji.