Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 586/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2023-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 162 par. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca), WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi A. R. na postanowienie Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 30 sierpnia 2022 r. nr 308000-COP.4103.35.2022 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2022 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej, dalej: "Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego", "organ", odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z 31 maja 2022 r., określającej B. , dalej: "podatnik", "strona", "skarżący", zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2018 r.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia i akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego prowadził wobec podatnika kontrolę celno-skarbową w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2018 r., przekształconą następnie w postępowanie podatkowe, które doprowadziło do wydania w dniu 31 maja 2022 r. wskazanej wyżej decyzji.

W dniu 19 lipca 2022 r. pełnomocnik strony złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania datowany na dzień 15 lipca 2022 r. oraz wniósł odwołanie od decyzji z dnia 31 maja 2022 r. Jako powód uniemożliwiający złożenie odwołania w ustawowym terminie pełnomocnik podał, że pomimo regularnego przeglądania portalu ePUAP zdarzają się błędy w doręczeniach, a odbierane pisma pojawiają się w zakładce "Moja Skrzynka" z opóźnieniem. Przedmiotowa decyzja została dostrzeżona na portalu dopiero w dniu 8 lipca 2022 r. przy okazji sprawdzania bieżącej korespondencji, znaleziono też informację o dokumencie nie odebranym przez adresata w okresie 14 dni od wysłania pierwszego UPD, który zgodnie z art. 46 § 6 k.p.a. uznaje się za doręczony.

Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w odniesieniu do argumentacji wniosku w pierwszej kolejności wskazał na orzecznictwo sądów administracyjnych odnoszące się do przesłanek przywrócenia terminu, podkreślając, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona, bądź jej pełnomocnik, dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.

Następnie organ zwrócił uwagę, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania został złożony w terminie wskazanym w art. 162 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), dalej: "O.p.", oraz, że wraz z tym wnioskiem, złożono odwołanie. Ponieważ strona w sprawie ustanowiła pełnomocnika, dlatego zgodnie z art. 145 § 2 O.p., decyzja została wysłana do pełnomocnika strony adwokata M. P. na adres ePUAP /[...]/domyslna. Doręczenie tej decyzji nastąpiło 14 czerwca 2022 r. na wskazany przez pełnomocnika adres ePuap, w trybie art. 152a § 3m O.p. (przepis obowiązujący do czasu wejścia w życie przepisów o doręczeniach elektronicznych; art. 158 ustawy z dnia 18 listopada 2020r. o doręczeniach elektronicznych Dz.U. z 2020 r poz. 2320 ze zm.). Następnie organ wyjaśnił, że w sytuacji, w której strona była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, miernik staranności należy odnieść do działania tegoż pełnomocnika, przy czym wobec profesjonalnego pełnomocnika strony (adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego), kryteria należytej staranności są wyższe.

W kontekście powołanej we wniosku argumentacji organ wyraził stanowisko, że organizacja przepływu korespondencji w ramach kancelarii prawnej pełnomocnika oraz sposób sprawdzana skrzynki powinny być zorganizowane w taki sposób, aby ewentualne uchybienia w rejestracji napływających pism można było na czas wychwycić i zapobiec ich negatywnym skutkom. Leżało to w zakresie zwykłych powinności kancelarii prawnej. Pełnomocnik strony nie uprawdopodobnił zatem braku swojej winy w uchybieniu terminowi na wniesienie odwołania. Nie wykazał on bowiem zaistnienia okoliczności obiektywnej, która mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu spraw udaremniła pełnomocnikowi wniesienie odwołania we właściwym czasie. W sprawie nie wystąpiły żadne nadzwyczajne okoliczności, uniemożliwiające pełnomocnikowi strony powzięcie informacji o fakcie i dacie doręczenia decyzji, od której rozpoczął bieg termin na wniesienie odwołania.

Następnie organ przytoczył art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 O.p. stanowiący, że odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie.

Organ wskazał też na art. 12 O.p., zgodnie z którym jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu (§ 1). Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, chyba że ustawy podatkowe stanowią inaczej (§ 5). Termin uważa się za zachowany jeżeli przed jego upływem pismo zostało: 1) wysłane w formie dokumentu elektronicznego do organu podatkowego, a nadawca otrzymał urzędowe poświadczenie odbioru; 2) nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U. z 2020 r. poz. 1041 ze zm.) lub w placówce pocztowej operatora świadczącego usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub otrzymane przez polską placówkę pocztową operatora wyznaczonego po nadaniu w państwie spoza Unii Europejskiej albo złożone w polskim urzędzie konsularnym; 3) złożone przez żołnierza lub członka załogi statku morskiego w dowództwie jednostki wojskowej lub kapitanowi statku; 4) złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego, 5) złożone przez osobę aresztowaną w administracji aresztu śledczego (§ 6).

Skoro decyzja z dnia 31 maja 2022 r. doręczona została 14 czerwca 2022r r. to ustawowy termin 14. dni na wniesienie odwołania od tej decyzji upłynął z dniem 28 czerwca 2022 r. Pełnomocnik podatnika w tym terminie nie nadał odwołania w krajowej placówce pocztowej operatora wyznaczonego (P. S.A.) ani w żaden inny sposób przewidziany przepisem art. 12 § 6 O.p. Zdaniem organu, okoliczności przedstawione przez pełnomocnika strony nie wskazują na żadne nadzwyczajne okoliczności, przeszkody, które usprawiedliwiałyby zwłokę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie podatnik, działający przez pełnomocnika, zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, to jest art. 228 § 1 pkt 2 O.p. oraz art. 120 i 121 §1 O.p. Formułując powyższe zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie postanowienia Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 30 sierpnia 2022 r.

Pełnomocnik skarżącego powielając zasadniczo treść wniosku o przywrócenie terminu wskazał, że z informacji zawartej w systemie ePUAP wynika, iż: "Dokument nie odebrany przez Adresata w okresie 14 dni od wysłania pierwszego UPD zgodnie z art. 46 par. 6 k.p.a. uznaje się za doręczony". Pełnomocnik podał również, że portal ePUAP jest regularnie sprawdzany przez osobę upoważnioną. Niestety bardzo często pojawiają się błędy w doręczeniach, a odbierane pisma pojawiają się w zakładce "Moja Skrzynka" z opóźnieniem. Przedmiotowa decyzja została dostrzeżona na portalu dopiero w dniu 8 lipca 2022 r. przy okazji sprawdzania bieżącej korespondencji.

Pełnomocnik skarżącego uzyskał tylko informację z systemu: "Wartość informacji uzupełniającej: Dokument nie odebrany przez Adresata w okresie 14 dni od wysłania pierwszego UPD zgodnie z art. 46 par. 6 k.p.a. uznaje się za doręczony.", Identyfikator Poświadczenia: ePUAP-[...] oraz dalsze informacje odnośnie do przesyłki. Pełnomocnik zwracał uwagę, że powoływany jest tu art. 46 § 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, który nie obowiązuje od października 2021 r.

Pełnomocnik raz jeszcze podkreślał stanowczo, że portal ePUAP jest regularnie sprawdzany i korespondencja jest regularnie odbierana. Nie ma takich sytuacji aby w tak długim terminie jak doręczenie korespondencji w "trybie zastępczym" (14 dni awizowania plus kolejne 14 dni na złożenie terminu do złożenia odwołania) pełnomocnik strony nie zareagował na znajdujący się w systemie dokument do odbioru. Zatem bez winy pełnomocnika wydana decyzja nie była widoczna w systemie. Dopiero w dniu 8 lipca 2022 r. pełnomocnik dokonując wglądu, czy wystąpiła korespondencja przychodząca stwierdził, że pojawiła się informacja o doręczeniu decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego, co oznacza, że pełnomocnik wykazuje się pełną starannością w weryfikacji systemu by skrupulatnie pilnować terminowości kierowanej do niego korespondencji.

Zdaniem pełnomocnika, skoro w świetle treści art. 162 § 1 O.p. do przywrócenia terminu konieczne jest jedynie uprawdopodobnienie, a nie udowodnienie, przez stronę braku winy w uchybieniu terminowi, to w rozpatrywanej sprawie wystarczające jest jedynie uprawdopodobnienie zdarzeń, które były przeszkodą do złożenia pisma w terminie, nie zaś przedstawienie niepodważalnych dowodów, świadczących o niedających się przezwyciężyć przeszkodach.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Na skutek takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.).

Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Mając powyższe na względzie Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego.

Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do oceny prawidłowości odmowy przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 31 stycznia 2022 r.

Zgodnie z treścią art. 162 § 2 zd. 1 O.p. podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7. dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi.

Skoro pełnomocnik strony odczytał w portalu ePUAP decyzję organu z dnia 31 maja 2022 r., jak podaje, dopiero w dniu 8 lipca 2022 r., co wynika z treści wniosku i w tej dacie pełnomocnik skarżącego uzyskał wiedzę o wydaniu wskazanej decyzji, trafnie przyjął organ, że od tego dnia rozpoczął bieg termin, o którym mowa w art. 162 § 2 O.p. Skoro w dniu 8 lipca 2020 r. pełnomocnik skarżącego nabył wiedzę o wydaniu decyzji, a tym samym ustały przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od tego orzeczenia, to termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu upłynął w dniu 15 lipca 2022 r., kiedy to wniosek o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem został złożony.

Nie ma sporu co do spełnienia pierwszych trzech przesłanek wynikających z art. 162 O.p. warunkujących przywrócenie terminu. Pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania pismem datowanym na 15 lipca 2022 r. i załączył do niego odwołanie od decyzji z 31 maja 2022 r. We wniosku wskazał, że dowiedział się o uchybieniu terminowi w dniu 8 lipca 2022 r., kiedy to "dostrzeżono" decyzję na portalu ePUAP. Również 15 lipca 2022 r. wniosek został nadany do organu, co wynika z pieczęci na kopercie, w której nadano wniosek.

W ocenie organu strona skarżąca, reprezentowana przez adwokata, nie uprawdopodobniła natomiast braku winy w niedotrzymaniu terminu do złożenia odwołania. Pełnomocnik skarżącego konsekwentnie utrzymuje, że przyczyną niezłożenia odwołania w terminie jest błąd systemu e-PUAP, polegający na niewyświetlaniu w systemie nowego dokumentu do odbioru, za który to błąd pełnomocnik skarżącego nie ponosi winy, a co w jego ocenie uzasadnia uznanie, że uchybienie terminowi do złożenia odwołania było niezawinione. Wg informacji pełnomocnika, dopiero 8 lipca 2022 r. widoczna była informacja o doręczeniu decyzji.

Odnosząc się do tych twierdzeń w pierwszej kolejności należy wskazać, że instytucja przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej w toku postępowania podatkowego została uregulowana w art. 162 O.p. Zgodnie z tym przepisem, w razie uchybienia terminowi należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7. dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (§ 2). Przywołany przepis art. 162 § 1 i § 2 O.p. ustanawia zatem cztery przesłanki przywrócenia terminu: złożenie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin oraz uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu.

Zgodzić można się z twierdzeniami pełnomocnika skarżącego w tym zakresie, w jakim argumentuje on, że ustawodawca nie wymaga od strony udowodnienia braku winy, nałożył natomiast na stronę obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za brakiem winy. W sprawach o przywrócenie terminu wystarczające jest jedynie uprawdopodobnienie zdarzeń, które były przeszkodą do złożenia pisma w terminie, nie zaś przedstawienie niepodważalnych dowodów, świadczących o niedających się przezwyciężyć przeszkodach (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 178/12). Nie zmienia to jednak faktu, że obowiązek wykazania okoliczności w tym zakresie spoczywa na stronie (pełnomocniku strony). Zarówno w piśmiennictwie, jak orzecznictwie sądów administracyjnych nie ma wątpliwości co do tego, że organ podatkowy nie ma obowiązku poszukiwania dowodów wskazujących na możliwość stwierdzenia braku winy strony w uchybieniu terminowi. Wskazać także należy, co jest istotne w tej sprawie, że uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu nie może ograniczać się do samych twierdzeń strony, a fakt wykazania okoliczności faktycznych stanowiących podstawę przywrócenia terminu podlega ocenie organu.

Przesłankę braku winy należy oceniać, zgodnie z poglądem utrwalonym tak w judykaturze jak w piśmiennictwie, w świetle kryterium należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych przez podatnika, od którego należy wymagać dbałości o swoje interesy. Przyjmuje się, że o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, takiej jak np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, powódź, pożar itp. Jednocześnie przyjmuje się, że od strony postępowania można oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw, a jakiekolwiek niedbalstwo strony dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu. Sąd podkreśla przy tym, że przywrócenie terminu jest niemożliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przy tym nie można tracić z pola widzenia okoliczności, że strona ustanowiła dla prowadzenia swoich spraw profesjonalistę (adwokata), w stosunku którego miernik staranności działania jest podwyższony.

W ocenie Sądu, wbrew stanowisku skargi, organ prawidłowo stwierdził, że w sprawie nie uprawdopodobniono wystąpienia przesłanki braku zawinienia.

W pierwszej kolejności należy podać, że ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy Urzędowego Poświadczania Doręczenia (UPD) - k. 36 wynika, że podmiotem wystawiającym poświadczenie dla dokumentu jest Lubelski Urząd Celno-Skarbowy w Białej Podlaskiej, a adresatem dokumentu, którego dotyczy poświadczenie jest M. P. (identyfikator adresata: [...]). Brak daty odbioru. Data utworzenia poświadczenia: 31 maja 2022 r. Natomiast w danych uzupełniających (opcjonalnych) do UPD, według których można ocenić, kiedy dokonano awizacji dokumentu oraz jaką datę, w przypadku niedokonania odbioru przez adresata należy uznać za termin doręczenia, znajdują się informacje o: dacie utworzenia pierwszego UPD – 31 maja 2022 r., dacie utworzenia powtórnego UPD – 8 czerwca 2022 r., a także o terminie doręczenia –14 czerwca 2022 r., czyli o maksymalnym terminie (czasie), do którego upływu adresat mógł potwierdzić odbiór przesyłki elektronicznej, a także o dacie uznania dokumentu za doręczony: 15 czerwca 2022 r. Zdaniem Sądu organ dokonał doręczenia decyzji w sposób zgodny z art. 152a § 1 O.p.

Ponadto przypomnieć należy, że przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania wydane na podstawie art. 162 i 163 O.p. Organ odwoławczy w wyniku przeprowadzenia odrębnego postępowania wydał postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, a zatem zarzuty odnoszące się do wadliwego doręczenia decyzji dotyczyć mogłyby tamtego postanowienia. Poza granicami rozpoznawanej sprawy znajduje się kwestia oceny legalności postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji.

W ocenie Sądu, organ prawidłowo stwierdził, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nie nastąpiło bez winy strony.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że przesłanka braku winy w uchybieniu terminowi powinna być oceniana z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić jedynie w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, nawet przy dochowaniu przez stronę wymaganej staranności. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się więc z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności będzie dopuszczalne dopiero w przypadku uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej (w rozumieniu zamierzonego działania sprzecznego z regułami postępowania), ale także lżejszej jej postaci, tj. niedbalstwa rozumianego jako niedołożenie należytej staranności do załatwienia własnych spraw. Nawet lekkie niedbalstwo przy dokonywaniu czynności w toku postępowania wyklucza przywrócenie terminu. O braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia tj., że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku i jeśli przeszkoda ta powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Istnienie przeszkody do dokonania czynności w postępowaniu (np. choroba) nie oznacza, że uprawdopodobniony został brak winy w uchybieniu terminu. Wskazać należy, że o braku winy można mówić w sytuacji, gdy dana przeszkoda w dokonaniu czynności skonfrontowana z obiektywnymi miernikami staranności prowadzi do wniosku, że zobowiązany do dokonania określonej czynności postępowania nie mógł przezwyciężyć przeszkody w zachowaniu terminu do jej dokonania, nawet przy użyciu największego możliwego w danych warunkach wysiłku.

Odnosząc powyższe do realiów rozpatrywanej sprawy przypomnieć należy, że zgodnie z wnioskiem pełnomocnika strony niewniesienie w terminie ustawowym odwołania spowodowane zostało "niewyświetleniem się w systemie EPUAP decyzji". Zwrócić trzeba uwagę na to, że błąd doręczenia wynikający z funkcjonowania portalu ePUAP (bo do tego sprowadza się argumentacja występującego w sprawie adwokata, który twierdzi o często występujących błędach w doręczeniach przez wskazany portal) wynika tylko z twierdzeń strony. Z wniosku ani akt nie wynika, aby pełnomocnik w tym przypadku zwrócił się do Ministra Cyfryzacji (administratora danych z ePUAP) o udzielenie informacji na temat prawidłowości działania konta w okresie awizowania przesyłki, nie podano, czy w tej sprawie wypowiadał się w jakikolwiek sposób Departament Zarządzania Systemami w Ministerstwie Cyfryzacji i czy badał nieprawidłowości występujące w zakresie wysyłania powiadomień na skrzynce ePUAP użytkownika – adwokata M. P.. Z wniosku ani akt nie wynika, aby pełnomocnik, w którego interesie jest jak najwyższa dbałość o interes reprezentowanej strony, zwracał się z taką reklamacją. Zwłaszcza, że wskazuje na "bardzo często występujące błędy w doręczeniach", na które profesjonalna kancelaria adwokacka z przyczyn oczywistych pozwolić sobie nie może. Niewiarygodne w ocenie Sądu jest to, aby pełnomocnik faktycznie akceptował błędy i nieprawidłowości funkcjonowania jego skrzynki ePUAP

Zdaniem Sądu trzeba także uwzględnić, że różnica pomiędzy udowodnieniem a uprawdopodobnieniem nie polega na obniżeniu wiarygodności stwierdzonych faktów, lecz jedynie na odformalizowaniu czynności zmierzających do ich ustalenia, nie wyłączając przy tym zasady prawdy obiektywnej (por. wyrok NSA w sprawie o sygn. akt II FSK 1427/12). Strona musi powołać się na dowody lub okoliczności, które przekonująco i wiarygodnie będą wskazywać na to, że nie ponosi winy za niedotrzymanie terminu.

Pełnomocnik strony nie przedstawił żadnych wiarygodnych okoliczności, poza gołosłownymi twierdzeniami, o błędzie w doręczeniu decyzji z dnia 31 maja 2022 r. Ogólnikowość twierdzeń pełnomocnika skarżącego oraz brak jakiegokolwiek uwiarygodnienia błędów systemu ePUAP wskazuje raczej na zaniedbanie kancelarii, przeoczenie, które narusza obowiązek najwyższej dbałości o interes klienta.

W konsekwencji ocenę organu odwoławczego o zawinionym, poprzez brak starannego działania, charakterze przyczyny uchybienia terminowi do złożenia zażalenia w rozumieniu art. 162 § 1 O.p. należy uznać za uprawnioną.

Zdaniem Sądu, podzielić należy ocenę organu wyrażoną w zaskarżonym rozstrzygnięciu, zgodnie z którą stan faktyczny sprawy oraz treść argumentacji przedstawiona we wniosku wskazują, że zachowanie pełnomocnika, skutkujące uchybieniem terminowi do wniesienia odwołania w realiach przedmiotowej sprawy nie może zostać uznane za niezawinione.

Wbrew stanowisku autora skargi, zarzucającego organowi odwoławczemu nieprowadzenie postępowania podatkowego zgodnie z prawem oraz w sposób budzący zaufanie, Sąd uznał, że organ w wyczerpujący sposób przeanalizował sprawę, czemu dał wyraz w uzasadnieniu, a wydane postanowienie znajduje umocowanie w przepisach prawa. Tym samym wbrew zarzutom skargi organ swoim działaniem nie naruszył przepisów art. 120 i art. 121 § 1 O.p

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 § 1 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.