Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1567/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 4 i 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: przewodniczący – Sędzia NSA Piotr Piszczek po ponownym rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2013r. sygn. akt V SA/Wa 1567/13 w sprawie ze skargi M. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym postanawia: uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 1567/13 i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 2 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wnioskiem z dnia 25 listopada 2013 r. skarżący zwrócił się o zmianę ww. postanowienia na podstawie art.61 § 4 p.p.s.a.

Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2013 r.

Zażalenie na ww. postanowienie wniósł skarżący.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 11 marca 2014 r. sygn.. akt I GZ 46/14 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art.190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności, na podstawie § 2 i 3 sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Wskazać należy, iż przepis ten stanowi samodzielną regulację prawną i nie ma do niego zastosowania art. 165 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt OZ 406/04 - publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z treści art. 61 § 4 p.p.s.a. należy wyprowadzić wniosek, że warunkiem koniecznym do zmiany postanowienia odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest zmiana okoliczności sprawy i w ramach tej zmiany zaistnienie jednej z przesłanek uzasadniających wstrzymanie zaskarżonego aktu.

Sąd rozpatrując sprawę ponownie zauważył, iż skarżący uzasadniając wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji wskazał, iż brak wstrzymania wykonania decyzji groziłby wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody majątkowej polegającej na konieczności zapłaty kwoty, która jest dla skarżącego kwotą znaczną w obecnej sytuacji rynkowej. Ponadto wyjaśnił, iż w trudnej obecnie sytuacji finansowej, wynikającej z kryzysu na rynku, konieczność zapłaty kwoty wynikającej z decyzji mogłaby spowodować trudne do odwrócenia skutki w postaci niewypłacalności skarżącego i konieczności ogłoszenia upadłości.

Natomiast we wniosku o zmianę postanowienia z dnia 2 października 2013 r. skarżący wskazał, że okolicznością przemawiającą za zmianą przedmiotowego postanowienia jest fakt, że od końca 2011 r. aż do dnia dzisiejszego nie prowadzi on działalności gospodarczej. W chwili obecnej skarżący jest zatrudniony jedynie na 1/2 etatu z wynagrodzeniem w wysokości 800 zł brutto. Podniósł, iż konsekwencją takiego stanu rzeczy jest bardzo trudna sytuacja materialna skarżącego, w której wykonanie przedmiotowej decyzji spowodowałoby znaczną szkodę w majątku skarżącego i pozbawienie jego i jego rodziny środków do życia. Do wniosku załączył

kopie dokumentów poświadczających wyrejestrowanie działalności gospodarczej skarżącego oraz zaświadczenie o zatrudnieniu skarżącego.

Mając powyższe na uwagę jak i wysokość zobowiązania podatkowego tj 19.728 zł. Sąd doszedł do przekonania, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowało by wystąpienie skutków o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a..

Z tego względu Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 4 p.p.s.a