Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 72/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak, Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (sprawozdawca), Protokolant Robert Hubacz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia ... nr ... w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. nie orzeka w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 20 lipca 2000 r. Nr ..., wydaną na podstawie art. 91 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 30 poz. 179 ze zm.) i § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 1999 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania (Dz. U. Nr 106, poz. 1212) Komendant Powiatowy Policji w Ś. przyznał J.T. równoważnik za remont zajmowanego lokalu, orzekając jednocześnie ,że wypłata równoważnika następować będzie corocznie, a jego wysokość ustalona zostanie każdorazowo na podstawie obowiązujących stawek.

Wnioskiem z dnia 22 grudnia 2008 r. J. T. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w Ś., o wypłatę należnego mu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006 – 2008 r. wraz z odsetkami. W uzasadnieniu wniosku powołał się na prawa nabyte , na poparcie czego przywołał wyroki : Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15.05.2007r. sygn. akt IVSA/GL 434/06 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.06.2008r. sygn. akt OSK 935/07 .

Pismem z dnia 23 grudnia 2008 r. Nr ... Komendant Powiatowy Policji w Ś. poinformował wnioskodawcę, że rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. (Dz. U. Nr 266, poz. 2246) dokonano nowelizacji przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919) poprzez uchylenie § 8 ust. 2 i § 9, pozbawiając emerytów i rencistów policyjnych z dniem 1 stycznia 2006 r. uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. W ocenie organu utrata uprawnień do równoważnika powoduje, że brak jest podstaw do jego wypłaty za wnioskowane lata.

Wnioskodawca odwołał się od powyższego pisma do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., domagając się ponownego rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji nakazującej wypłatę równoważnika.

Komendant Wojewódzki Policji we W. postanowieniem z dnia 11 marca 2009 r. Nr ... stwierdził niedopuszczalność odwołania od pisma Komendanta Powiatowego Policji w Ś. z dnia 23 grudnia 2009 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, ze sprawa wypłaty równoważnika za remont lokalu mieszkalnego nie może być załatwiona w formie decyzji administracyjnej.

Wnioskodawca zaskarżył powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., który wyrokiem z dnia 14 października 2009 r. sygn. akt IV SA/Wr 191/09 uchylił zaskarżone postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia 11 marca 2009 r. przesądzając , że pismo Komendanta Powiatowego Policji w Ś. z dnia 23 grudnia 2008 r. zawiera wszystkie niezbędne elementy, które charakteryzują decyzję, w tym stanowi ono - między innymi- w przedmiocie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont, czyli rozstrzyga kwestię, z którą wystąpił skarżący w piśmie z dnia 22 grudnia 2008 r. Stanowisko w tej sprawie zostało oparte na przepisach prawa materialnego, zatem przedmiotowe pismo, od którego strona wniosła odwołanie jest w istocie decyzją.

Decyzją z dnia 15 grudnia 2009 r. Nr ... wydaną z powołaniem się na przepisy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8 poz. 67 ze zm.) Komendant Wojewódzki Policji we W. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Ś. z dnia 23 grudnia 2009 r. ... o odmowie przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu. W motywach decyzji organ odwoławczy wskazał, że prawo policjanta do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego wynika z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. W ocenie Komendanta przepis art. 91 ustawy o Policji odnosi się wyłącznie do policjantów, zaś strona jest emerytem. Skoro zatem strona jest emerytem, a ustawa o Policji reguluje prawa i obowiązki policjantów , to wskazany art. 91 nie może być stosowany wprost. Stosowanie jego mogłoby być możliwe gdyby możliwość taka wynikała z ustawy regulującej prawa emerytów policyjnych. Prawa emerytów policyjnych reguluje ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jednolity: Dz. U. z 2004r., Nr 8, poz. 67- ze zmianami). W zakresie dotyczącym prawa emerytów do lokalu mieszkalnego ustawa wypowiada się w dwóch przepisach, a mianowicie w art. 29 i art. 30. Z treści art. 29 ustawy emerytalnej wynika prawo emeryta policyjnego i rencisty policyjnego do lokalu mieszkalnego w rozmiarze zajmowanym w dniu zwolnienia ze służby, zaś z treści art. 30 prawo tych osób do pomocy finansowej za uzyskanie lokalu mieszkalnego. Z treści tych przepisów nie wynika, aby emeryt policyjny lub rencista był uprawniony do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Jak z tego wynika nie istniało i nie istnieje na tle przepisów tych dwóch ustaw prawo tych osób do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. W ocenie organu odwoławczego sytuacji prawnej emerytów policyjnych i rencistów policyjnych nie zmieniło wejście w życie rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2002 r. Nr 100, poz. 919), które stanowiło wykonanie delegacji ustawowej z art. 91 ust. 2. Wprawdzie § 8 stanowił o organach właściwych do przyznawania przedmiotowego równoważnika emerytom i rencistom, ale na podstawie wyłącznie tego przepisu wspomniane kategorie osób nie mogły nabyć prawa do przedmiotowego równoważnika, gdyż nabycie prawa następuje zgodnie z zasadami demokratycznego państwa prawnego wyłącznie w drodze ustawy. Przepis wspomnianego § 8 został następnie uchylony rozporządzeniem MSWiA z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 266, poz. 2246), które weszło w życie w dniu 1 stycznia 2006 r. W dalszej części rozważań organ II instancji przywołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 października 2008 r. w sprawie sygn. akt. U 4/08, w którym stwierdzono zgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej tej nowelizacji. We wskazanym wyroku Trybunał dokonał również wykładni treści art. 29 ustawy emerytalnej policyjnej, stwierdzając, że treść art. 29 ustawy emerytalnej policyjnej, nie obejmuje prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, a tylko zawiera uprawnienie do lokalu mieszkalnego w rozmiarze przysługującym w dniu zwolnienia ze służby. Natomiast w odniesieniu do rozporządzenia będącego przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego, stwierdził on, że rozporządzenie MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. zostało wydane z przekroczeniem delegacji ustawowej.

Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. , w której J. T. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarga oparta została na zarzucie naruszenia przepisu art. `162 § 1 pkt 1 k.p.a, naruszenia prawa do świadczenia nabytego oraz zarzucie niezgodności z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt U 4/08. W uzasadnieniu skarżący wywodził , że w sytuacji uchylenia przepisu, który był podstawą do przyznania określonego uprawnienia na przyszłość, wygaśnięcie takiej decyzji z powodu jej bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 1 KPA następuje tylko wówczas gdy w przepisach zmieniających stan prawny przewidziany został taki skutek . W przeciwnym przypadku decyzje te nie stają się bezprzedmiotowe, gdyż dotyczą uprawnień wcześniej nabytych na przyszłość. Natomiast - zdaniem skarżącego - stwierdzenia wygaśnięcia decyzji musi nakazywać przepis prawa, a rozporządzenie z dnia 28 grudnia 2005r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, nie przewiduje uregulowań co do losu decyzji wydanych przed jego wejściem w życie.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 października 2008 r. sygn. akt, U 4/08 wywiodła, że zakres uprawnień wynikających z art. 29 cyt. ustawy nie obejmuje prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, a zatem także za remont lokalu mieszkalnego, albowiem nie ma żadnego ratio legis do odmiennego traktowania tych równoważników. Trybunał Konstytucyjny prowadził swoje rozważania tylko wobec równoważnika za brak lokalu mieszkalnego z uwagi na zakres wniosku, który tylko tego równoważnika dotyczył. Jednakże te rozważania i oceny Trybunału należy - zdaniem strony przeciwnej - odnieść do równoważnika, który jest przedmiotem niniejszej sprawy. Natomiast gdyby art. 29 cyt. ustawy emerytalnej, obejmował swoją treścią wszystkie uprawnienia policjantów związane z prawem do lokalu mieszkalnego, to zbędny byłby art. 30 tej ustawy, gdyż prawo ustanowione w tym przepisie mieściłoby się w tak szeroko pojętym prawie do lokalu mieszkalnego. Z tego należy wyciągnąć wniosek, że skoro ustawodawca zagwarantował w odrębnym przepisie prawo emeryta lub rencisty policyjnego do pomocy finansowej na nabycie lokalu mieszkalnego, to jest to wyrazem tego, że art. 29 stanowi gwarancję tylko zatrzymania lokalu mieszkalnego przydzielonego w czasie trwania służby w Policji, ale nie zawiera innego prawa. W szczególności nie gwarantuje tej kategorii osób, po przejściu na emeryturę lub rentę, prawa do równoważników pieniężnych, w tym równoważnika za remont lokalu. Ustawa o Policji - w ocenie strony przeciwnej - nie obejmuje praw emerytów policyjnych, gdyż ich prawa i szczegółowe uprawnienia określa ustawa o zaopatrzeniu emerytalnych funkcjonariuszy Policji. Według organu żaden przepis ustawy o Policji ani o zaopatrzeniu emerytalnym nie przyznawał ani nadal nie przyznaje emerytom prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu. Przejściowy stan, w którym emeryci otrzymywali wspomniany równoważnik, był wynikiem stosowania pozaustawowej regulacji prawnej sprzecznej z konstytucyjnym porządkiem prawnym. Zdaniem organu, ten przejściowy stan nie mógł doprowadzić do powstania po stronie emerytów prawa nabytego podlegającego ochronie po dniu 1 stycznia 2006 r. Z kolei ochrona praw nabytych wynikająca z wzorca konstytucyjnego zawartego w art. 2 Konstytucji RP, może dotyczyć tylko tych praw, których źródło można wywieść z nabycia prawa ukształtowanego zgodnie konstytucyjnym porządkiem prawnym. Nie może wobec tego odnosić się do nabycia prawa, które zostało ukształtowane niezgodnie konstytucyjnym porządkiem. Nie może z tego powodu, że treść art. 2 Konstytucji RP, z którego została wywiedziona zasada ochrony praw nabytych, stanowi zasadę demokratycznego państwa prawnego i sprawiedliwości społecznej. Zdaniem organu taka sama ochrona udzielana prawom ukształtowanym zgodnie z konstytucyjnym porządkiem prawnym i prawom ukształtowanym niezgodnie z nim, naruszałaby zasadę sprawiedliwości społecznej ustanowioną w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Spór w badanej sprawie nie dotyczy faktów , pozostaje bowiem poza sporem między stronami okoliczność , że skarżący nabył uprawnienia emerytalne na podstawie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym. Nie budzi również wątpliwości fakt , że nabył on prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego na mocy decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Ś. w dnia 20 lipca 2000 r. Nr 241/2000,która nadal funkcjonuje w obrocie prawnym. Wobec tego zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma ocena mocy obowiązującej decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Ś. w sprawie przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, wydanej w dniu 20 lipca 2000 r. Prawo skarżącego do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego zostało skarżącemu przyznane na podstawie art. 91 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 30, poz. 179 ze zm.) oraz przepisu § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 1999r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania (Dz. U. Nr 106, poz. 1212). W § 11 ust. 1 wskazanego wyżej rozporządzenia wskazano, że przepisy rozporządzenia stosuje się do emeryta i rencisty policyjnego, o których mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 53, poz. 214, ze zm.). Rozporządzenie to przestało obowiązywać w dniu wejścia w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919) zawierającym analogiczne uregulowania w przedmiocie przyznawania emerytom policyjnym równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, które to kolejno zostało zmienione rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. poprzez uchylenie m.in. § 8 w brzmieniu "przepisy rozporządzenia stosuje się do emeryta, rencisty policyjnego oraz osób uprawnionych do renty rodzinnej po zmarłym policjancie oraz po zmarłym emerycie lub renciście, o których mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin [...]. Rozporządzenie zmieniające weszło w życie z dniem 1 stycznia 2006 r. Biorąc pod uwagę ogólną zasadę intertemporalną lex posteriori derogat legi priori, nie może budzić wątpliwości, że tożsame z przedmiotowym stany faktyczne, powstałe po dacie 1 stycznia 2006 r. nie mogły już korzystać z możliwości uzyskania prawa określonego w tym rozporządzeniu albowiem, odpadła podstawa prawna przyznawania uprawnienia w postaci równoważnika za remont lokalu mieszkalnego między innymi emerytom policyjnym.

Jednakże z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w analizowanej sprawie, której rozstrzygnięcie wymaga zbadania, w jaki sposób zmiana określonego przepisu wpływa na stosunki już istniejące – ukonstytuowane jeszcze pod obowiązywaniem przepisu "starego prawa". Polskiemu prawu znana jest instytucja tzw. "praw dobrze nabytych", na którą to powołuje się skarżący wywodząc, że mimo zmiany stanu prawnego stosunki administracyjne już powstałe trwają nadal. W kontekście takiego stwierdzenia wypada zaznaczyć, że zgodnie z powszechnie aprobowanym poglądem, roszczenie o dalszą realizację praw nabytych, a wynikających z decyzji administracyjnej, w przypadku zmiany przepisu, dopuszczalne jest jedynie, gdy wynika z wyraźnego przepisu, stanowiącego materialne źródło uprawnienia.

Odnosząc się do kwestii mocy wiążącej regulacji, na którą powołuje się skarżący, należy wskazać, że zgodnie z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, rozporządzenia wydawane są na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Dodać jednak należy, że umocowania do wydania przepisów wykonawczych, ograniczone są wyłącznie do kwestii związanych z realizacją samej ustawy, nie mogą zawierać przepisów materialnych, a tylko przepisy proceduralne. W realiach niniejszej sprawy delegacja ustawowa dla wydania rozporządzenia, o którym mowa powyżej wynikała wprost z treści art. 91 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o policji (Dz. U. z 2007r. nr 43, poz. 277, ze zm.). W przywołanym artykule ustawodawca przewidział, jako jeden z elementów, w oparciu

o które powinno było być wydane rozporządzenie, m.in. wskazanie podmiotów uprawnionych do otrzymania świadczenia. W przedmiocie zgodności z Konstytucją RP przepisów zmieniających rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, wypowiadał się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 października 2008 r., U 4/08 stwierdzając, że "...w świetle wcześniejszych ustaleń ten ostatni przepis nie przyznaje emerytom i rencistom policyjnym uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni aprobuje pogląd i zasadniczy tok rozważań zawarty w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 28 kwietnia 2010 r. sygn. akt IV SA /Wr 1/10, wedle którego uchylenie § 8 rozporządzenia nie zmienia stanu prawnego przez pozbawienie emerytów i rencistów policyjnych uprawnienia do równoważnika pieniężnego, skoro uprawnienie takie nie wynikało z ustawy. Zaskarżony przepis nie narusza zatem zasady ochrony praw nabytych (art. 2 Konstytucji)". W tym kontekście rację należy przyznać Komendantowi Wojewódzkiemu Policji we W. wywodzącemu, że utrata mocy obowiązującej przez § 8 cytowanego rozporządzenia wyklucza możliwość przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, osobom będącym emerytami policyjnymi. Jednakże czym innym jest, wyeliminowanie samego źródła określonych uprawnień, a czym innym ocena mocy obowiązującej orzeczenia to źródło konkretyzującego. W doktrynie prawa administracyjnego powszechne jest stanowisko, zgodnie z którym zdolność wywoływania przez decyzję administracyjną określonych skutków prawnych, trwa dopóty, dopóki nie zostanie ona z obrotu prawnego wyeliminowana. Eliminacja taka może nastąpić bądź to w sposób generalny, poprzez wprowadzenie ściśle określonej normy intertemporalnej przez ustawodawcę, taki skutek przewidującą, albo też w drodze aktu o charakterze indywidualnym. W tym kontekście należy stwierdzić, że ani rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919) jak i rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. w przepisach przejściowych nie uchylało orzeczeń, które weszły już do obrotu prawnego, przed wejściem w życie obu aktów prawnych. Podobnie argumentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 czerwca 2008 r. I OSK 953/07 (ONSAiWSA 2009/4/77) stwierdzając, że "w razie uchylenia przepisu, który był podstawą przyznania określonego uprawnienia na przyszłość, wygaśnięcie takiej decyzji z powodu jej bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 162 § pkt 1 k.p.a. następuje tylko wówczas, gdy w przepisach zmieniających stan prawny przewidziany został taki skutek. W przeciwnym wypadku decyzje takie nie stają się bezprzedmiotowe". Zatem, nawet w sytuacji zmiany stanu prawnego, jeżeli w obrocie prawnym występuje decyzja administracyjna nadająca jej indywidualnemu adresatowi określone uprawnienia, a nie została ona w jakikolwiek sposób wyeliminowana z tego obrotu, to będzie rodzić skutki w sposób ciągły i nieprzerwany.

Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że decyzja z dnia 20 lipca 2000 r., przyznająca skarżącemu prawo do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, zatem w dalszym ciągu wywołuje skutki, które wynikają z ich przedmiotowego zakresu. Zważywszy, że wniosek skarżącego z dnia 22 grudnia 2008 r. nie zawierał żądania przyznania równoważnika za remont lokalu mieszkalnego, co upoważniłoby organ do skonkretyzowania tego prawa drodze decyzji administracyjnej, a dotyczył jedynie wypłaty równoważnika już przyznanego. W takiej sytuacji, należało raczej przyjąć, że strona domagała się realizacji decyzji już wydanej. W związku z tym organ orzekł w przedmiocie, którego w przedmiotowym wniosku skarżący nie określił.

W tym stanie rzeczy należało uznać, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Komendanta Powiatowego Policji w Ś., wydane zostały z naruszeniem prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art.

135 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do wyeliminowania z obrotu prawnego obu wydanych w sprawie decyzji. Z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji Sąd nie orzekł w przedmiocie jej wykonania.