Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 564/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 50 ust. 2 pkt 1, art. 53 ust. 4 pkt 6, art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 3 ust. 1 i 2, par. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 61 par. 2, art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 50 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 listopada 2012 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz uchyla decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r., nr [...]; II. przyznaje [...] D. P. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., po rozpatrzeniu odwołań: M. i P. G. oraz R. S. od decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], ustalającej warunki zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego na sklep spożywczo-przemysłowy na działce nr ewid. [...], w miejscowości U. – utrzymało tę decyzję w mocy.

Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach sprawy.

W dniu [...] marca 2011 r. K. W. złożył wniosek o wydanie przez Wójta Gminy K. decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego obiektu budowlanego na działce nr ewid. [...], w miejscowości U., na sklep spożywczo-przemysłowy.

Pismami z dnia 7 września 2011 r. organ pierwszej instancji zwrócił się do Zarządu Dróg Powiatowych w L. z siedzibą w B. oraz do Starosty L. o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy sporządzonego w dniu [...] sierpnia 2011 r.

Postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. Starosta L. uzgodnił przedłożony projekt decyzji w zakresie ochrony gruntów rolnych.

Decyzją z dnia [...] października 2011 r. Wójta Gminy K. ustalono warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. w dniu [...] grudnia 2011 r. uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że decyzja Wójta narusza art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż opiera się na wadliwie sporządzonej analizie urbanistycznej. Z analizy tej nie wynika, czy projektowana inwestycja stanowić będzie kontynuację istniejącej funkcji w obszarze analizowanym. Zbyt wąsko określony został również obszar analizowany, albowiem trzykrotna szerokość frontu działki powinna obejmować teren sięgający poza drogę powiatową. Część tekstowa przedmiotowej analizy jest bardzo lakoniczna i nie wskazuje parametrów, cech i wskaźników zabudowy na działkach sąsiednich. Nadto analiza ta nie została podpisana, co uniemożliwia sprawdzenie, czy została sporządzona przez uprawnionego projektanta. Brak jest także dokumentu potwierdzającego wpis osoby, która podpisała sam projekt decyzji na listę izby samorządu zawodowego urbanistów lub projektantów. W ocenie Kolegium w niniejszej sprawie nie dochowano również wymogu uzgodnienia projektu decyzji z właściwym zarządcą drogi powiatowej sąsiadującej z terenem inwestycji.

W toku ponownego rozpoznania sprawy sporządzony został w dniu [...] grudnia 2011 r. projekt decyzji o warunkach zabudowy, który pismem z dnia [...] lutego 2012 r. przekazano do uzgodnienia Zarządowi Dróg Powiatowych w L. z siedzibą w B. Pismo to doręczono adresatowi w dniu [...] lutego 2012 r.

Wójt Gminy K. w dniu [...] marca 2012 r. wydał decyzję ustalającą warunki zabudowy dla wskazanej na wstępie inwestycji. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że w sąsiedztwie działki nr [...] i w obszarze analizowanym nie stwierdzono występowania funkcji usługowej. Projektowana inwestycja spełnia jednak zasadę dobrego sąsiedztwa, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż istniejący przedmiotowy obiekt budowlany mający charakter usługowy został zrealizowany pod rządami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który aktualnie nie obowiązuje. Obiekt ten spełniał funkcję usługową przez wiele lat. Z tych względów organ uznał, że sposób zagospodarowania działek sąsiednich, w tym parametry, cechy i wskaźniki zabudowy nie mogą mieć znaczenia w tej sprawie. Inwestor nie przedstawił koncepcji architektonicznej projektowanej inwestycji, a zatem w niniejszej sprawie wystarczające było, zdaniem organu, ustalenie w decyzji wymogu zachowania przez niego istniejącej wysokości zabudowy. Zdaniem Wójta projektowane przez inwestora przeznaczenie istniejącego budynku na działce nr [...] pod podstawowe usługi handlu stanowi nawiązanie i uzupełnienie dotychczasowej zabudowy, które nie pozostaje w sprzeczności z przypisaną tej działce funkcją w nieobowiązującym planie miejscowym.

Odwołania od tej decyzji złożyli: M. i P. małżonkowie G. oraz M. S. (w jednym piśmie), a także R. S.

Wymienioną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołań: M. i P. G. oraz R. S., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podzielając w całości stanowisko tego organu co do zasadności ustalenia inwestorowi warunków zabudowy. Kolegium podkreśliło, że wnioskowana inwestycja mieści się pojęciu kontynuacji funkcji terenu, gdyż stanowi uzupełnienie podstawowej funkcji tego obszaru, jaką jest budownictwo jednorodzinne oraz budownictwo zagrodowe. Decyzja Wójta prawidłowo określa szczegółowe warunki realizacji planowanej inwestycji, nawiązując do parametrów już istniejących w obszarze analizowanym oraz do parametrów istniejącego budynku dawnej zlewni mleka użytkowanej przez Okręgową Spółdzielnię Mleczarską.

Skargę do Sądu na powyższą decyzję złożyła R. S., zarzucając decyzjom organów obu instancji:

- zbyt wąskie określenie obszaru analizowanego (brak minimalnej wielkości równej trzykrotnej szerokości frontu działki nr [...], która to szerokość wynosi 50 m),

- pominięcie faktu, iż inwestor nie dysponuje tytułem prawnym do tejże działki, która stanowi własność spadkobierców G. i J. małżonków S.

- brak rozważenia uciążliwości, jakie wywoła wnioskowana inwestycja,

- wadliwe stwierdzenie, iż naprzeciwko budynku na działce nr [...] nie znajduje się teren doliny rzeki wraz z zespołem stawów, lecz droga dojazdowa do K.,

- wadliwe stwierdzenie, iż po likwidacji dawnej zlewni mleka istniejący budynek został "zdegradowany", zamiast wskazania, iż inwestor samowolnie rozbudował ten budynek, wybudował ogrodzenie oraz utwardził nawierzchnię działki kostką.

W piśmie procesowym, stanowiącym uzupełnienie skargi, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przywrócenie zgodnych z prawem stosunków własnościowych na działce nr [...], będącej w posiadaniu Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w K. Skarżąca podkreśliła, że jej zmarli rodzice wydzierżawili Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej B. w L. tę działkę.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, o ile zmierza do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji wydanej z naruszeniem prawa.

Skarga została uwzględniona również z przyczyn innych, niż podniesione w skardze, które to przyczyny Sąd miał obowiązek wziąć pod uwagę z urzędu w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: "P.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga bowiem w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego na sklep spożywczo-przemysłowy na działce nr [...], w U.

Z wyjaśnień skarżącej składanych w toku postępowania administracyjnego, które nie były kwestionowane przez żadną ze stron, wynika, że rodzice skarżącej G. i J. małżonkowie S., działając jako właściciele przedmiotowej działki, w dniu [...] maja 1966 r. zawarli z Kółkiem Rolniczym w U. umowę dzierżawy tej działki. Zmarli oni w latach 1991 r. i 1992 r., zaś jako spadkobierców ustawowych pozostawili siedmioro dzieci i na ich rzecz w 1993 r. stwierdzono prawa do spadku. W chwili obecnej przed Sądem Rejonowym w L. toczy się z wniosku małżonków W. postępowanie o zasiedzenie przez Okręgową Spółdzielnię Mleczarską w K. działki nr [...]. W postępowaniu tym biorą udział wszyscy spadkobiercy G. i J. małżonków S., w tym skarżąca. Przedmiotowy budynek na działce nr [...] małżonkowie W. nabyli w drodze umowy kupna-sprzedaży od Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w K. (k. 20, 51, 97-96 akt administracyjnych).

Okoliczności te zostały potwierdzone na rozprawie przed Sądem przez pełnomocnika skarżącej oraz pełnomocnika uczestniczki postępowania Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w K. (k. 56-60 akt sądowych).

W świetle powyższego Sąd uznał, że skarżącej przysługiwał interes prawny, o jakim mowa w art. 50 § 1 P.p.s.a., uprawniający ją do złożenia skargi do Sądu na wskazaną wyżej decyzję Kolegium.

Uzasadniając wydanie w niniejszej sprawie decyzji ustalającej warunki zabudowy organy administracji obu instancji wskazały, że wnioskowane zamierzenie inwestycyjne spełnia wszystkie wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.; to jest w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji), zwanej dalej: "ustawą".

Stanowisko to jest co najmniej przedwczesne.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

Szczegółowe zasady określania wymogów wskazanych w powołanym przepisie ustawy uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588), zwanym dalej: "rozporządzeniem".

Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia dla zbadania wymagań co do nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ winien wyznaczyć wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadzić na tym obszarze analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o jakich mowa m.in. w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów.

Frontem działki, w myśl § 2 pkt 5 rozporządzenia, jest część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę.

W ocenie Sąd stanowiąca załącznik do decyzji organu pierwszej instancji analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu została sporządzona w sposób wadliwy.

W świetle powołanego § 3 ust. 1 rozporządzenia obszar analizowany wyznacza się wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek. Użyty w tym przepisie przyimek "wokół" określa, że to, o czym mowa w zdaniu, ma miejsce ze wszystkich stron czegoś znajdującego się w środku, a także wskazuje centralne miejsce, w którym są dokonywane charakteryzowane działania. Wyznaczenie wokół działki budowlanej obszaru analizowanego powinno nastąpić w taki sposób, by działka budowlana, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, znajdowała się w centrum tego obszaru. Obszar ten trzeba więc oznaczyć dookoła działki budowlanej, we wszystkich kierunkach, a nie należy ograniczać się do obszaru wzdłuż drogi, przy której leży działka objęta wnioskiem (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 3 października 2007 r., II SA/Łd 571/07, niepubl.).

Sposób ustalenia granic obszaru analizowanego, w tym wskazanie kryteriów, w oparciu o które taki obszar wyznaczono, powinien wynikać z uzasadnienia decyzji, zwłaszcza wówczas, gdy – tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie – obszar analizowany nie stanowi regularnego okręgu, lecz jest "wydłużony" w jednym kierunku. W takiej sytuacji obowiązkiem organu jest wnikliwe i wyczerpujące wyjaśnienie stronom, z jakich powodów w danej sprawie przyjął do analizy taki, a nie inny teren.

Ze sporządzonej w niniejszej sprawie analizy urbanistycznej wynika, że główny wjazd na działkę nr [...] odbywa się z drogi powiatowej (działki nr [...]). Szerokość frontu działki nie została wskazana w części tekstowej analizy, jednak, na podstawie jej części graficznej, można ustalić, iż wynosi ona około 50 m.

Obowiązkiem organu było więc wyznaczenie obszaru analizowanego wokół działki w odległości co najmniej około 150 m od jej granic ewidencyjnych. Wymóg ten nie został jednak dochowany, albowiem obszar analizowany nie obejmuje terenu większości działek położonych na południe od działki nr [...]. Uzasadniając to rozwiązanie organ drugiej instancji wskazał jedynie, że po drugiej stronie drogi powiatowej znajduje się wyłącznie teren doliny rzeki wraz z zespołem stawów.

Twierdzenie to nie jest zgodne ze stanem faktycznym. Z części graficznej analizy wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że na obszarze położonym na południe od działki nr [...], będącej drogą powiatową, znajdują się m.in. działki, które są zabudowane budynkami mieszkalnymi i gospodarczymi. Prawdopodobnie na obszarze tym zlokalizowana jest również kaplica rzymsko-katolicka, o której wspomina organ pierwszej instancji w części tekstowej analizy urbanistycznej wskazując, że położona jest ona w odległości ponad 130 m od działki nr [...].

W tym miejscu należy podkreślić, iż na konieczność uwzględnienia w opisie uwarunkowań architektoniczno-urbanistycznych terenów znajdujących się po drugiej stronie drogi powiatowej wskazywało Kolegium w poprzednio wydanej decyzji kasacyjnej z dnia [...] grudnia 2011 r. W decyzji tej organ odwoławczy, odmiennie aniżeli w zaskarżonej decyzji, wyraził stanowisko, że obszar analizowany winien obejmować teren sięgający poza drogę powiatową (w odległości co najmniej równej trzykrotnej szerokości frontu działki – k. 63, 64v akt administracyjnych).

Zdaniem Sądu nie został również w niniejszej sprawie dochowany wymóg prawidłowego uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z organem właściwym w zakresie ochrony gruntów rolnych, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy. Znajdujące się w aktach sprawy postanowienie Starosty L. z dnia [...] września 2011 r. dotyczyło uzgodnienia przedłożonego organowi projektu decyzji o warunkach zabudowy, sporządzonego w dniu [...] sierpnia 2011 r., a nie mogło dotyczyć projektu decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 2011 r., który nie był tożsamy w swej treści z poprzednim projektem.

Wątpliwości Sądu budzi także określenie przez organy administracji przedmiotu rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

We wniosku z dnia [...] marca 2011 r. K. W. zwrócił się do Wójta Gminy K. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na "zmianie sposobu użytkowania istniejącego obiektu budowlanego na działce nr ewid. [...], w miejscowości U., na sklep spożywczo-przemysłowy" (k. 1, 6 akt adm.). W decyzji z dnia [...] marca 2012 r. organ pierwszej instancji ustalił warunki zabudowy nie tylko dla inwestycji określonej we wniosku, ale również dla realizacji "infrastruktury niezbędnej dla funkcjonowania projektowanej inwestycji".

Taka "modyfikacja" wniosku złożonego przez inwestora była niedopuszczalna. Należy wskazać, iż postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy wszczyna się na wniosek zainteresowanego podmiotu, a nie z własnej inicjatywy organu orzekającego. To wnioskodawca ma zatem wyłączne prawo do kształtowania treści swojego żądania zawartego we wniosku.

Wyjątkowo jedynie, w myśl art. 61 § 2 K.p.a., organ administracji może – ze względu na szczególnie ważny interes strony – wszcząć z urzędu postępowanie także w sprawie, w której przepis prawa wymaga wniosku strony. Organ obowiązany jest jednak uzyskać na to zgodę strony w toku postępowania, a w razie nieuzyskania zgody – postępowanie umorzyć.

Z akt administracyjnych sprawy nie wynika, by Wójt Gminy K. zwracał się o zgodę inwestora na wszczęcie – we wskazanym zakresie – postępowania oraz, by zgodę taką uzyskał.

Niezależnie od powyższego powyższe uchybienie skutkowało także wadliwym określeniem przez organ pierwszej instancji zakresu robót budowlanych związanych z realizacją planowanej inwestycji. Tak nieprecyzyjny zapis, jak znajdujące się w decyzji Wójta Gminy stwierdzenie, że warunki zabudowy dotyczą również realizacji "infrastruktury niezbędnej dla funkcjonowania projektowanej inwestycji" jest niedopuszczalny w decyzji o warunkach zabudowy. Ustalenie rodzaju obiektów budowlanych, ich ilości i dopuszczalnych parametrów oraz uzbrojenia działek powinno być wyznaczone w tej decyzji w sposób jednoznaczny, umożliwiający ustalenie, na etapie ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę, zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Decyzja administracyjna z istoty swej powinna być zaś tak sformułowana, by nie pozostawiała wątpliwości co do treści rozstrzygnięcia, a także praw lub obowiązków z niej wynikających.

Wobec wskazanych wyżej uchybień brak było podstaw do utrzymania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

Zaskarżona decyzja narusza prawo również z innych względów.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji złożyli M. i P. małżonkowie G. oraz M. S. (w jednym piśmie), a także R. S. Zaskarżona decyzja, jak wynika z jej treści, zapadła zaś po rozpoznaniu przez Kolegium odwołań: M. i P. G. oraz R. S. Oznacza to, iż odwołanie M. S., która jako współwłaścicielka działki nr [...] w U. była stroną postępowania, nie zostało dotychczas rozpoznane.

Wskazać należy, że wniesienie odwołania od decyzji Kolegium przez kilka stron postępowania administracyjnego, nakładało na ten organ, z mocy art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., obowiązek ich łącznego rozpatrzenia w jednym terminie. W przypadku bowiem gdy organ drugiej instancji ograniczy się do rozpoznania odwołania tylko jednej strony, to podjęte w takiej sytuacji orzeczenie definitywnie kończy postępowanie odwoławcze, a w konsekwencji wyłączona jest w ogóle możliwość rozpoznania "drugiego" względnie innych dotychczas nie rozpoznanych pism procesowych (odwołań), pochodzących od innych stron tego postępowania. Niedopełnienie obowiązku łącznego rozpoznania wszystkich odwołań stron wywołuje więc daleko idące skutki prawne. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się nawet, że decyzja taka, jako wydanej bez podstawy prawnej, dotknięta jest wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. (por. wyroki NSA: z dnia 1 kwietnia 2005 r., OSK 1230/04, z dnia 31 sierpnia 2010 r., II OSK 1198/09, z dnia 17 stycznia 2012 r., II OSK 2146/11 – niepublikowane, dostępne w CBOSA).

W niniejszej sprawie, jak wskazano wyżej, powyższy wymóg nie został spełniony, gdyż Kolegium nie rozpoznało jednego z odwołań złożonych od decyzji Wójta Gminy K. Bez znaczenia jest przy tym okoliczność, iż zarzuty podniesione w tym odwołaniu były tożsame z zarzutami zawartymi w odwołaniu M. i P. małżonków G., które zostało rozpoznane przez Kolegium.

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, nie ulega bowiem wątpliwości, że wskazane uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na naruszenie przepisów przez organ pierwszej instancji Sąd na podstawie art. 135 P.p.s.a. uchylił także decyzję tego organu, gdyż postępowanie administracyjne wymaga uzupełnienia w znacznym zakresie.

Rozpoznając sprawę ponownie organy administracji uwzględnią wszystkie przedstawione wyżej uwagi. Organy administracji, mając na względzie zarzuty skarżącej podniesione w toku postępowania, zapewnią wszystkim stronom prawo do czynnego udziału w postępowaniu w niniejszej sprawie.

Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji. Zgodnie z art. 152 P.p.s.a. Sąd orzekł, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy Sąd orzekł na podstawie art. 250 P.p.s.a. oraz § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).