Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 153/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2004-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Powołane przepisy: article: art. 23  ust. 5,  art. 23  ust. 1, 2, 4,  art. 38  ust. 1
journal: Dz.U. 1995 nr 86 poz 433
law: Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grzęda (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Asesor WSA Mirella Łent Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2004 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uprawnienia do osobnej kwatery stałej oddala skargę


UZASADNIENIE

II SA/Bd 153/04

UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z [...] Dyrektor Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B., w odpowiedzi na wniosek K. S. z [...] w sprawie ustalenia uprawnień i wypłaty ekwiwalentu pieniężnego stwierdził, powołując się na art. 23 ust. 5 ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 42 z 2002 r., poz. 368 z późń. zm.), że wnioskujący nie spełnia wymaganych powyższą ustawą przesłanek nabycia uprawnień do przedmiotowego świadczenia. Organ ten dodatkowo wskazał, iż nie zachowanie uprawnień do osobnej kwatery stałej wynika z braku uznania uprawnień K. S. do emerytury wojskowej, wojskowej renty inwalidzkiej jak też z faktu nie zajmowania w dniu zwolnienia ze służby takiej właśnie kwatery - art. 23 ust. 1 i 2 przywołanej wyżej ustawy.

Od tej decyzji skarżący wniósł odwołanie do Dyrektora Oddziału Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. podnosząc, iż zgodnie z art. 24 ust. 4 cyt. ustawy zachował on prawo do ekwiwalentu pieniężnego poprzez rezygnację z kwatery i w związku z tym należność ta powinna być mu wypłacona.

Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. decyzją nr [...] z [...], jako organ II Instancji, utrzymał w mocy decyzję Dyrektora OT WAM w B. nr [...] z [...], uzasadniając, iż zgodnie z art. 23 ust. 2 cyt. ustawy, żołnierz zwolniony ze służby wojskowej pełnionej jako służba stała, jeżeli nie nabył uprawnień do emerytury lub wojskowej renty inwalidzkiej, w przypadku wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy z powodu m.in. przekształcenia lub likwidacji jednostki wojskowej, na skutek restrukturyzacji Sił Zbrojnych, zachowuje prawo do zajmowanej kwatery stałej. Podkreślono jednocześnie, że art. 24 ust. 4 cyt. ustawy nie ma zastosowania do skarżącego, bowiem zgodnie z art. 88 ust. 1 w/w ustawy przepisu tego nie stosuje się do żołnierzy zawodowych pełniących czynną służbę wojskową jako służbę stałą przed dniem 1 stycznia 1996 r., a skarżący pełnił służbę od dnia 16 sierpnia 1993 r.

Na decyzję Dyrektora OR WAM w B. nr [...] z [...], utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, K. S. wniósł 16 lutego 2004 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zarzucając jej niezgodność z prawem, a w szczególności niezgodność z przepisami ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej obowiązującej 31 stycznia 2004 r, poprzez nieuznawanie jego uprawnień do ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery - art. 23 ust. 2 i art. 24 ust. 1 i 4 ustawy, wnosząc o uchylenie tej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało oddalić jako nieuzasadnioną.

Uchylenie decyzji przez sąd administracyjny I instancji zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Należy stwierdzić, iż w rozpatrywanym przypadku żadna z powyższych okoliczności nie miała miejsca.

Ustawa z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej przewiduje w art. 24 ust. 1, iż prawo do kwatery realizuje się na wniosek żołnierza zawodowego, o którym mowa w art. 22 ust. 1 i 3, jak również osoby, o której mowa w art. 23 ust. 1 i 3, przez przydział kwatery albo wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery. Przydział kwatery może nastąpić wyłącznie w okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej jako służby stałej, w tym pozostawania w stanie nieczynnym - art. 24 ust.3 w/w ustawy.

Jednakże w myśl ust. 2 art. 23 cyt. ustawy, w przypadku zwolnienia żołnierza z czynnej służby wojskowej, pełnionej jako służba stała, jeżeli nie nabył uprawnień do emerytury lub wojskowej renty inwalidzkiej, w przypadku wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy z powodu przeniesienia, przekształcenia lub likwidacji jednostki wojskowej, na skutek restrukturyzacji Sił Zbrojnych, zachowuje on prawo do zajmowanej kwatery stałej.

Zgodnie z powyżej przytoczonymi przepisami podstawą wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery w przypadku żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej jest zachowanie przez nich uprawnień do kwatery, co następuje w przypadku nabycia przez nich prawa do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej. Pewien wyłom w tej zasadzie wprowadza art. 23 ust. 2 cyt. ustawy umożliwiając zajmowanie kwatery stałej mimo nie spełniania określonych wyżej przesłanek, jednakże uprawnienie to obwarowane jest faktem posiadania danej kwatery w momencie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.

Jak wynika z bezspornie ustalonego w toku postępowania administracyjnego stanu faktycznego sprawy, skarżący nie nabył prawa do emerytury wojskowej ani wojskowej renty inwalidzkiej co w przypadku zwolnienia z zawodowej służby wojskowej pozbawia go prawa do kwatery. Nie zachował też uprawnień określonych w ust. 2 art.23 w/w ustawy, ponieważ w chwili zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie zajmował osobnej kwatery stałej.

Przywoływanie przez skarżącego przepisu art. 24 ust. 4 cyt. ustawy, stanowiącego o możliwości wypłaty ekwiwalentu żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, w przypadku dotychczasowego nie przydzielenia kwatery lub nie wypłacenia ekwiwalentu, także należy uznać za nieuzasadnione. Jak stanowi bowiem art. 88 ust.1 ustawy z 22 czerwca 1995 r., przepisów art. 24 ust. 3 i 4 nie stosuje się do żołnierzy zawodowych pełniących czynną służbę wojskową jako służbę stałą przed dniem wejścia ustawy w życie tj. 1 stycznia 1996 r. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że we skazanej dacie K. S. pełnił zawodową służbę wojskową a tym samym fakt ten wypełnia dyspozycję art. 88 ust.1 cyt. ustawy.

Mający podstawowe znaczenie dla rozpatrywanej sprawy przepis art. 88 ustawy z 22 czerwca 1995 r. należy interpretować jako pewną logiczną całość, posiłkując się dyrektywami wykładni celowościowej, nie ograniczając się do literalnego brzmienia poszczególnych jego ustępów. Konsekwencją reguły określonej wart. 88 ust. 1 jest norma prawna wynikająca z art. 88 ust. 2, który przewiduje, że żołnierze zawodowi, którzy w dniu wejścia ustawy w życie (1 stycznia 1996) pobierają równoważnik pieniężny, o którym mowa wart. 27 ust.1 ustawy powołanej wart. 93 ust. 1 - tj. ustawy z 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz.U. Nr 5 z1992 r., poz. 19), zachowują prawo do jego otrzymywania do czasu zrealizowania uprawnień wynikających z art. 24 ust. 1 lub 2.

Jak stwierdził bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 25 lutego 2000 r. (I SAB 153/99) tylko ci żołnierze zawodowi uprawnieni do pobierania równoważnika pieniężnego za brak osobnej kwatery stałej zachowują prawo do jego otrzymywania, którzy pobierali go w dniu wejścia w życie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych. Ci natomiast żołnierze, którzy przedtem pod rządami poprzedniej ustawy mieliby prawo do otrzymywania przedmiotowego świadczenia, ale nie pobierali go w dniu wejścia ustawy z 22 czerwca 1995 r. w życie, nie mogą w oparciu o przepis art. 88 ust. 2 czynić starań o uzyskanie go.

Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd oddalił skargę na decyzję Dyrektora OR WAM w B. nr [...] z [...], utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, na podst. art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).