Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 624/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2019-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 106 § 3, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant sekr. sąd. Magdalena Komar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2019 r. sprawy ze skargi D.G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]r., nr [...].


UZASADNIENIE

W dniu 2 stycznia 2019 r. w Urzędzie Miejskim w [...], D.G. złożyła wniosek o wymeldowanie córki O.G. We wniosku wskazała, że córka wyprowadziła się prawdopodobnie do [...] i nie utrzymuje z nią kontaktów. Dodatkowo wskazała, że O.G. znęcała się nad nią psychicznie, była agresywna oraz wszczynała awantury. Do wniosku dołączyła wydruk z księgi wieczystej oraz postanowienie sądu o nabyciu spadku. Przedstawione dokumenty potwierdziły, że oprócz D.G. tytuł prawny do lokalu posiada również E.G-P.

Pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. Prezydent Miasta [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymeldowania O.G. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego znajdującego się w [...] przy ul. [...]. Zawiadomienie zawierało również wezwanie do złożenia wyjaśnień. W tym samym dniu wystosowano wezwanie do świadka A.W. oraz prośbę do Komendy Straży Miejskiej [...] o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego i ustalenie faktycznego miejsca pobytu O.G. Z ustaleń Straży Miejskiej wynika, że O.G. nie przebywa pod adresem zameldowania od września 2018 r. i nie udało się ustalić dokładnego jej miejsca pobytu.

W dniu [...] stycznia 2019 r. O.G. zeznała, że z lokalu przy ul. [...] nie wyprowadziła się dobrowolnie. W przedmiotowym lokalu nie mieszka od końca września 2018 r. Obecnie przebywa w akademiku w [...]. W lokalu pozostały jej rzeczy osobiste, klucze zostały zabrane wcześniej przez D.G., a po zakończeniu studiów zamierza powrócić do spornego lokalu.

W dniu [...] stycznia 2019 r. D.G. podczas przesłuchania strony zeznała, że córka O.G. klucze oddała dobrowolnie dwa lata temu i wyprowadziła się do kochanka. W lokalu pozostała część garderoby, które w każdej chwili O.G. może odebrać. Ponadto strona poinformowała, że obawia się o swoje bezpieczeństwo, ponieważ córka przerwała leczenie psychiatryczne. W dniu 26 marca 2019 r. D.G. poprosiła o dopisanie do wniosku o wymeldowanie O.G. jej córki, L.W., zameldowanej w dniu [...] marca 2019 r. w lokalu przy [...].

W dniu 7 maja 2019 r. odbyła się rozprawa administracyjna, w trakcie której wnioskodawczyni oświadczyła, że jej córka nie mieszka w spornej nieruchomości od 9 miesięcy. Wskazała również, iż córka wyprowadziła się dobrowolnie, zabrała swoje rzeczy osobiste, stwierdzając, że w tym lokalu nie będzie mieszkać. Z wyjaśnień strony wynikało ponadto, że ubiega się o kredyt hipoteczny, którego zabezpieczeniem ma być sporna nieruchomość. W związku z powyższym oświadczyła, że powrót córki do lokalu jest niemożliwy.

Natomiast O.G. zeznała w trakcie tej rozprawy, że wyjechała na studia do [...] i po zakończeniu nauki planuje wrócić do domu rodzinnego. Dodała, że część jej rzeczy osobistych została w przedmiotowym lokalu. O.G. w dniu rozprawy wymeldowała swoją córkę L.W. z lokalu mieszkalnego przy [...].

Na podstawie powyżej przedstawionego materiału dowodowego Prezydent [...] w dniu [...] maja 2019 r. wydał decyzję nr [...] – powołując się na art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 657 – określanej dalej jako u.e.l.) - orzekającą o wymeldowaniu O.G. z pobytu stałego z domu przy [...].

W ocenie organu I instancji nie budził wątpliwości fakt, iż O.G. nie mieszka w przedmiotowym lokalu. Mimo bowiem, że jak twierdzi nie opuściła lokalu dobrowolnie, nie składała do sądu wniosku o naruszenie posiadania, a więc pogodziła się z takim stanem faktycznym. Zdaniem organu w sytuacji, gdy dana osoba nie ma zamiaru podjęcia kroków prawnych w celu przywrócenia naruszonego posiadania, może to świadczyć o woli opuszczenia przez nią miejsca stałego pobytu. Organ I instancji stwierdził ponadto, że sam deklarowany zamiar stałego pobytu w danej miejscowości pod oznaczonym adresem nie przesądza o zmaterializowaniu się tego zamiaru. Musi on wystąpić łącznie z fizycznym przebywaniem w oznaczonym miejscu. Wobec uzależnienia swojego powrotu do domu od rozwiązania sytuacji konfliktowej z mamą, organ nie uznał powrotu O.G. do lokalu jako pewny i możliwy. W ocenie organu I instancji zamiar powrotu O.G. do miejsca stałego zameldowania ma charakter subiektywnych deklaracji i pozbawiony jest obecnie obiektywnych możliwości realizacji. Zdaniem organu O.G. nie posiada już miejsca pobytu stałego pod adresem [...], a zameldowanie w lokalu nie odzwierciedla stanu faktycznego. Stan taki stoi w sprzeczności z generalną zasadą ewidencyjnego charakteru meldunku. Wobec powyższego organ uznał, że powstał obowiązek wymeldowania wyżej wymienionej strony, który dotychczas nie został zrealizowany.

O.G. wniosła odwołanie od powyższej decyzji, w którym wskazała, że nie został spełniona przez nią przesłanka dobrowolności i trwałości opuszczenia lokalu. Powołała się również na swą trudną sytuację życiową.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. znak: [...] Wojewoda [...] – powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 – określanej dalej jako k.p.a.) oraz art. 35 u.e.l. - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o odmowie wymeldowania O.G. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego przy [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy zaznaczył, że konflikty rodzinne między stronami nie są przedmiotem postępowania o wymeldowanie O.G. Każde postępowanie w sprawach o wymeldowanie opiera się na sprawdzeniu czy osoba, względem której toczone jest postępowanie opuściła lokal, a następnie czy opuszczenie miejsca zameldowania miało charakter trwały i dobrowolny.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ odwoławczy stwierdził, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 35 u.e.l. jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i dobrowolny. O opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić tylko wtedy, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, a zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny poprzez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany - przez zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości, wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu.

Wojewoda podkreślił, że wymóg dobrowolności i trwałości opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego nie może być przyjmowany przez organ meldunkowy bezkrytycznie i automatycznie, ale poddany musi zostać ocenie według kryteriów obiektywnych. Według organu odwoławczego o kwalifikacji pobytu, czy też opuszczenia lokalu decyduje nie tyle werbalna treść oświadczenia woli, lecz okoliczności faktyczne wskazujące na rzeczywisty zamiar osoby, której obowiązek meldunkowy dotyczy, tj. miejsce skoncentrowania najważniejszych spraw życiowych, częstotliwość pobytu w miejscu stałego zameldowania wraz z powodami dla których tam bywa. W przedmiotowym postępowaniu - zdaniem organu odwoławczego - nie zostało dowiedzione, czy opuszczenie przez O.G. spornego lokalu ma charakter trwały. Na tle rozpatrywanej sprawy - w ocenie organu II instancji - nie stanowi przesłanki wymeldowania przejściowe opuszczenie miejsca pobytu w celu podjęcia studiów i zamieszkania w akademiku. Według organu odwoławczego należy również ustalić, czy osoba, wobec której toczy się postępowanie o wymeldowanie ma zamiar powrotu do lokalu. Samo przebywanie przez osobę w akademiku nie świadczy jeszcze o zamiarze trwałego opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego upoważniającego do wymeldowania, tym bardziej jeżeli nieobecność osoby w przedmiotowym lokalu spowodowana była wyjazdem w celach podjęcia studiów. W składanych oświadczeniach odwołująca podnosiła, że jej nieobecność w spornym lokalu ma jedynie charakter czasowy.

Wojewoda wskazał ponadto, że O.G. nie dopełniła obowiązku meldunkowego opuszczając dotychczasowe miejsce pobytu stałego. W związku z pobytem czasowym w akademiku O.G. ma obowiązek zgłosić pobyt właściwemu organowi meldunkowemu w celu zapewnienia zgodności pomiędzy stanem faktycznym, a wpisem figurującym w ewidencji ludności.

Organ odwoławczy podkreślił, iż D.G. w piśmie z dnia [...] lipca 2019 r. oświadczyła, że córka opuściła sporny lokal dobrowolnie. Jednocześnie zarzuciła jej "tendencję do kłamstwa". Dodała, że "(...) sprawiała bardzo poważane problemy wychowawcze (...)" oraz "(...) szkaluje mnie, oczernia i poświadcza nieprawdę przed Organami Władzy Państwowej rozważam wystąpienie przeciwko niej na drogę sądową z pozwem cywilnym o naruszenie moich dóbr osobistych (...)".

W związku z tym organ uzupełnił zgromadzony materiał o pismo Naczelnika Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w [...] z dnia [...] lipca 2019 r., w którym poinformowano o trzech interwencjach Policji w lokalu przy [...].

W odpowiedzi na wezwanie organu o złożenie wyjaśnień O.G. - w piśmie z [...] lipca 2019 r. - wskazała, że sporny lokal opuściła w grudniu 2017 r., ze względu na stosowanie przez D.G. przemocy psychicznej oraz odebranie kluczy do mieszkania. Wyprowadziła się do rodziców swojego narzeczonego i po wielokrotnych ich prośbach D.G. zgodziła się na powrót jej do mieszkania. Jednakże wobec pogarszającej się sytuację pomiędzy nią a jej matką [...] września 2018 r. zamieszkała w akademiku [...]. Dodała, że ze względów finansowych nie jest wstanie podjąć kroków prawnych i planuje po zakończeniu studiów powrócić ze swoją 5-miesięczną córką L. do miejsca pobytu stałego.

Zadaniem Wojewody oparcie całego ciężaru dowodowego na zeznaniach osób objętych konfliktem doprowadziło do przedwczesnego wydania decyzji w sprawie wymeldowania, bowiem oświadczenia uczestników postępowania w sprawie wymeldowania O.G. nie potwierdzają, że zerwała ona wszelkie związki z miejscem stałego zameldowania. Wyjazd z mieszkania (domu rodzinnego) na okres studiów i zamieszkanie w akademiku świadczy o zamiarze czasowego pobytu, chyba, że okoliczności sprawy pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, że osoba której dotyczy opuściła to miejsce bez zamiaru powrotu albo z zamiaru powrotu zrezygnowała już po opuszczeniu miejsca stałego pobytu. Na podstawie całokształtu okoliczności sprawy organ odwoławczy uznał, że opuszczenie miejsca pobytu stałego przez O.G. nie ma charakteru trwałego.

W ocenie organu odwoławczego okoliczności niniejszej sprawy nie pozwalają na przyjęcie, iż zostały spełnione ustawowe przesłanki pozwalające na wymeldowanie O.G. Niezależnie od okoliczności wyjazdu na studia, za bezsporne organ II instancji uznał, że w mieszkaniu w [...] pozostała część rzeczy osobistych skarżącej. Utrudnianie jej zamieszkiwania w lokalu przy [...] przez matkę mogło mieć dodatkowy wpływ na podjęcie decyzji o zamieszkaniu w akademiku. Zdaniem Wojewody należało przyjąć, że w sytuacji, gdy odwołująca się na czas trwania studiów wyjechała do [...] i zamieszkała w akademiku, nie miała w tym czasie uzasadnionej potrzeby występowania do sądu z wnioskiem o naruszenie posiadania.

Powołując się na art. 28 ust. 4 w zw. z art. 25 ust. 2 u.e.l. organ odwoławczy stwierdził, że na czas ukończenia studiów O.G. ma obowiązek zameldować się w miejscu pobytu czasowego (akademik) w celu potwierdzenia pobytu pod oznaczonym adresem.

W ocenie organu II instancji postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ meldunkowy w niniejszej sprawie dało podstawę do przyjęcia, iż opuszczenie miejsca stałego pobytu przez O.G. nie wypełnia przesłanki dobrowolności i trwałości.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. złożyła D.G., zaskarżając ją w całości.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że O.G. wyprowadziła się trwale z jej mieszkania, a klucze oddała dobrowolnie w grudniu 2017 r. Podała również, że córka nie pozostawiła w mieszkaniu żadnych swoich rzeczy osobistych, z wyjątkiem dwóch worków odzieży, które wiosną br. skarżąca oddała do PCK. Ponadto wskazała, że O.G. nie utrzymuje z nią jakichkolwiek kontaktów. W ocenie skarżącej deklaracje córki dotyczące powrotu do mieszkania nie mają nic wspólnego z prawdą. O.G. nie przebywa w jej domu od września 2018 r., nie zna jej aktualnego adresu, nie wie czy nadal mieszka w domu akademickim i czy jej dalsze plany odnośnie studiów są aktualne. W skardze wniosła o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków H.M. i R.L. oraz zwrócenie się do władz Uniwersytetu [...] czy O.G. ma prawo do zamieszkania w domu akademickim i czy w nim zamieszkuje i na podstawie jakich przepisów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 13 listopada 2019 r. Sąd postanowił oddalić wnioski dowodowe zawarte w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej pod względem legalności w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody uchylająca decyzję Prezydenta Miasta o wymeldowaniu G. z lokalu położonego w [...] i orzekająca o odmowie wymeldowania wyżej wskazanej z wspomnianego mieszkania. Zaskarżona decyzja wydana została wydana na podstawie art. 35 u.e.l., zgodnie z którym organ gminy, z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, wydaje decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Z powołanego przepisu wynika, że do wymeldowania w trybie administracyjnym niezbędne jest spełnienie dwóch przesłanek: faktyczne opuszczenie lokalu i niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. W myśl art. 25 u.e.l. pobyt stały łączy się z zamieszkaniem w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem wraz z zamiarem stałego przebywania. Stąd w postępowaniu w sprawie wymeldowania z pobytu stałego element woli podmiotu, który opuścił miejsce pobytu winien być brany pod uwagę. Zawarta w tym przepisie definicja pobytu stałego w swej treści odpowiada definicji pobytu stałego ustalonej w poprzednio obowiązującym stanie prawnym w art. 6 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), zaś przesłanka wymeldowania określona w art. 15 ust. 2 tej ustawy odpowiada przesłance wymeldowania z art. 35 u.e.l. Z tego powodu zachowują swoją aktualność poglądy orzecznictwa wyrażane w poprzednim stanie prawnym dotyczące podstaw wymeldowania wskazujące, że miejscem stałego pobytu osoby jest miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, ma urządzone centrum życiowe, tj. mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy, przyjmuje wizyty (por. wyroki NSA: z 25 listopada 2014 r., II OSK 1120/13 oraz z 6 października 2011 r., II OSK 1478/10). Decydujące znaczenie dla wydania decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego ma przesłanka trwałości opuszczenia lokalu, przez którą należy rozumieć przebywanie poza miejscem stałego zameldowania z równoczesnym zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym (por. wyrok NSA z 21 lutego 2019 r., II OSK 802/17). Przy czym sam fakt pozostawienia rzeczy i przedmiotów, nawet codziennego użytku w określonym lokalu nie świadczy o skoncentrowaniu spraw życiowych osoby zameldowanej i nie dowodzi stałego przebywania w nim właściciela tych rzeczy (por. wyrok NSA z 6 października 2011 r., II OSK 1478/10, wyrok WSA w Warszawie z 5 września 2014 r., IV SA/Wa 1135/14). Opuszczenie miejsca pobytu musi cechować zarówno element faktyczny, polegający na stałym nieprzebywaniu w mieszkaniu, jak i element wolicjonalny, łączony z dobrowolnością zmiany miejsca pobytu. Dla zaistnienia przesłanki opuszczenia miejsca pobytu konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu pobytu stałego towarzyszył zamiar stałego związania się z tym innym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego. Gdyby zamiaru opuszczenia lokalu wskazany podmiot nie wyraził w sposób jasny, rolą postępowania administracyjnego jest weryfikacja, czy okoliczności sprawy wskazują na istnienie po jego stronie zamiaru trwałego zerwania więzi z miejscem zameldowania (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2019 r., II OSK 297/17). Wskazać ponadto należy, że nie każde opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stanowi podstawę do orzeczenia o wymeldowaniu. Dla stwierdzenia, że nastąpiło opuszczenie lokalu w rozumieniu powołanego przepisu konieczne jest ustalenie, że opuszczenie to miało charakter dobrowolny, było wynikiem realizacji uprzednio powziętego zamiaru zmiany miejsca pobytu i przeniesienia centrum swych spraw życiowych w inne miejsce (por. wyrok NSA z 20 grudnia 2018 r., II OSK 627/17, wyrok NSA z 8 września 2016 r., II OSK 3143/14). Za równoznaczne z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 35 u.e.l. uznaje się nie tylko dobrowolną zmianę miejsca pobytu, ale także sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana została usunięta z lokalu i nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu (por. wyroki NSA z 30 listopada 2012 r., II OSK 1369/11 i z 19 lipca 2012 r., II OSK 771/11). Jeżeli przez dłuższy czas strona, będąc zameldowana w lokalu, mieszka w innym miejscu, to tym samym daje wyraz swojej woli dobrowolnego opuszczenia lokalu, w którym faktycznie nie przebywa, a jedynie niezgodnie z przepisami o ewidencji ludności jest nadal zameldowana. Nie podejmując działań zmierzających do przywrócenia utraconego posiadania lokalu, daje też wyraz swej woli rezygnacji z zamieszkania w tym lokalu (por. wyrok NSA z 7 marca 2013 r., II OSK 2122/11). Sam bowiem zamiar powrotu do przedmiotowego lokalu w bliżej nieokreślonej przyszłości nie może uzasadniać odmowy wymeldowania (por. wyrok NSA z 4 stycznia 2012 r., II OSK 1973/10). Ponadto brak realnych oraz prawnych możliwości zamieszkania w spornym lokalu przesądza o zasadności decyzji o wymeldowaniu (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2017 r., II OSK 2874/16). W tym celu nieodzowne jest zbadanie m.in. tego, czy po stronie adresata decyzji o wymeldowaniu, istnieje obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w danym miejscu (lokalu). Ewidencja ludności polegająca na rejestracji danych o miejscu pobytu (adresie) osób służy jedynie rejestracji stanu faktycznego. Czynność wymeldowania ma odzwierciedlać aktualny stan faktyczny. Jednocześnie decyzja o wymeldowaniu nie skutkuje zmianą stosunków prawnorzeczowych dotyczących danej nieruchomości. Nie powoduje ona zmiany ani wygaśnięcia ewentualnych praw do lokalu (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01, wyroki: NSA z 21 marca 2014 r. II OSK 2573/12 i z 11 kwietnia 2013 r., II OSK 2407/11). Przenosząc powyższe rozważania natury ogólnej na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, iż zebrany w sprawie materiał nie był wystarczający do wydania decyzji merytorycznej. W aktach sprawy znajdują się bowiem sprzeczne ze sobą zeznania stron, z których organy obu instancji wyciągnęły diametralnie różne wnioski. Przede wszystkim należy wskazać, iż istotnie co do zasady zamieszkanie przez stronę w akademiku świadczyć może o woli skoncentrowania jedynie czasowo swoich spraw życiowych w miejscowości, w której studiuje na czas trwania nauki, bez zamiaru zmiany swego miejsca pobytu stałego. Związane to jest jednak zazwyczaj z utrzymywaniem związków faktycznych z dotychczasowym miejscem zamieszkania, zachowaniem możliwości dostępu do tego miejsca i wyrażaną wolą powrotu do niego po zakończeniu studiów. W kontrolowanej sprawie natomiast sytuacja jest zdecydowanie bardziej skomplikowana w związku z wyjątkowo nasilonym konfliktem między skarżącą (współwłaścicielką spornego lokalu) a jej córką, w który angażowana jest przez każdą ze stron Policja przez formułowanie wzajemnych oskarżeń o znęcanie się. Zważyć ponadto należy, iż O.G. nie dysponuje kluczem do spornego lokalu, a od września 2018 r. faktycznie w nim nie przebywa i w żaden sposób nie wykazała, aby po tej dacie podejmowała jakiekolwiek próby wstępu do tego lokalu. Wbrew bowiem jej twierdzeniom zawartym w odwołaniu z pisma Komendy Powiatowej Policji [...] z dnia [...] lipca 2019 r. wynika, iż nie przeprowadzano żadnej interwencji mającej na celu wpuszczenie jej do spornego lokalu w grudniu 2018 r. Z oświadczeń córki skarżącej wynika ponadto, iż nie podejmowała ona żadnych działań mających na celu przywrócenie jej posiadania lokalu przez wydanie klucza do niego, co ma istotne znaczenie z punktu widzenia oceny dobrowolności opuszczenia lokalu w świetle przedstawionego orzecznictwa. Stąd też niezasadne było wywodzenie przez organ odwoławczy o jedynie czasowym charakterze opuszczenia lokalu mieszkalnego przez O.G. w związku z zamieszkaniem w akademiku, gdyż nie uwzględniało szerszego tła sprawy. Powyższe okoliczności, zwłaszcza istnienie nasilonego konfliktu między stronami, przy jednocześnie sprzecznych twierdzeniach stron uzasadniało przeprowadzenie przez organy szczegółowego postępowania dowodowego, łącznie z wykorzystaniem osobowych źródeł dowodowych, mających na celu wyjaśnienie, czy doszło do dobrowolnego i trwałego opuszczenia lokalu przez O.G. Nie można bowiem w przypadku sporu w sprawach o wymeldowanie poprzestawać wyłącznie na twierdzeniach (oświadczeniach) osoby zainteresowanej rozpatrzeniem sprawy. Trzeba zbadać, czy argumentacja strony znajduje potwierdzenie w ustalonych okolicznościach faktycznych (por. wyrok NSA z 26 lipca 2017 r., II OSK 2106/16). Zwrócić należy uwagę, że na etapie postępowania odwoławczego skarżąca złożyła w piśmie z dnia [...] lipca 2019 r. wniosek o przesłuchanie w charakterze świadków H.M, R.L. i A.M. na poparcie swoich tez. Organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do tego wniosku. Wobec powyższego należało uznać, iż organy naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nieustalenie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a organ odwoławczy dodatkowo dopuścił się obrazy art. 78 § 1 k.p.a. przez nieuwzględnienie wniosku dowodowego skarżącej o przesłuchanie świadków. Ze względu na pozycję ustrojową sądów administracyjnych, badających co do zasady pod względem legalności działalność organów administracji, Sąd w kontrolowanej sprawie nie był uprawniony do uzupełnienia postępowania dowodowego w odniesieniu do istotnych dla sprawy okoliczności, zastępując w tym zakresie te organy. Ponadto zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - określanej dalej jako p.p.s.a.) uprawniony jest jedynie do przeprowadzania dowodu uzupełniającego z dokumentów, dlatego też wnioski dowodowe zgłoszone w skardze zostały oddalone. Powyższe naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania, uzasadniały uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organy przeprowadzą zawnioskowane przez skarżącą wnioski dowodowe zgłoszone w piśmie z dnia [...] lipca 2019 r. na okoliczność trwałości i dobrowolności opuszczenia przez O.G. spornego lokalu, uwzględniając przy wykładni powyższych pojęć przytoczone powyżej orzecznictwo, a także obowiązki płynące z art. 9 i 79a § 1 k.p.a.