Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 263/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2012-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1,  art. 40
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia WSA Teresa Cisyk Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 listopada 2012 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 22 lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Opolu przez J. G. jest decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 22 lutego 2012 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie brzeskim z dnia 16 sierpnia 2011 r., nr [...], odmawiającą nałożenia na K. i W. Ś. – właścicieli obiektu gospodarczego – wiaty, zlokalizowanej w [...], gmina [...], na działce nr ewid.[...], obowiązków wykonania zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia wymienionego obiektu do stanu zgodnego z prawem.

Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu:

Decyzją z dnia 16 marca 2007 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie brzeskim zobowiązał K. i W. Ś. - właścicieli obiektu gospodarczego (wiaty), położonego na działce nr [...] w [...] - do wykonania zmiany systemu odprowadzenia wód opadowych z połaci dachowej zgodnie z § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w sprawie mają zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1974 r., gdyż datę budowy właściciele określili na 1979 r., zeznając, iż sporny obiekt odziedziczyli po rodzicach wraz z gospodarstwem i datę tę potwierdził przywołany przez właścicieli świadek – A. W. Ponadto, inicjator postępowania – J. G. również potwierdził, że obiekt ten został wybudowany w 1979 r., a następnie został odbudowany w 1986 r., o tych samych gabarytach i w tym samym miejscu. Organ wskazał, że właściciele wiaty przedłożyli sporządzone na żądanie organu opracowanie, którego autor potwierdził zgodność przedmiotowego obiektu i jego położenia z przepisami planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] oraz z warunkami technicznymi. Zalecił natomiast wykonanie zawartych w sentencji decyzji czynności doprowadzających obiekt do zgodności z obowiązującymi przepisami.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł J.G., kwestionując ustalenia organu pierwszej instancji co do daty budowy wiaty. Zarzucił, że organ podając parametry obiektu pominął jego wysokość, która razem z dachem wynosi ok. 4 m, jak też przemilczał fakt, że wiata została posadowiona w odległości 50 cm od granicy jego posesji na odcinku 6 m. Powyższe okoliczności powodują, że został ograniczony dostęp światła słonecznego, co skutkuje obumieraniem w tym miejscu gałęzi drzew i krzewów, a teren przyległy do wiaty nie nadaje się do użytku.

W wyniku rozpoznania odwołania, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu decyzją z dnia 18 lipca 2007 r. utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Podzielając ustalenia faktyczne i prawne organu pierwszej instancji stwierdził, że na podstawie uproszczonego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] z dnia 15 grudnia 1974 r. (obowiązującego do dnia 30 marca 1982 r.), gmina ta była zaliczona do obszarów intensywnego rozwoju gospodarki rolnej. Dlatego, w jego ocenie, budowa wiaty na maszyny rolnicze w 1979 r. nie była sprzeczna z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, zatem zasadnie organ pierwszej instancji wydał decyzję na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. Jednocześnie organ odwoławczy odnotował, że jeśli nawet prawdziwe byłoby twierdzenie odwołującego o odbudowie wiaty w 1986 r., to tylko sprzeczność z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym lub stwarzanie zagrożenia, o którym mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego powodowałoby konieczność rozbiórki samowoli budowlanej. Brak zaś miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w chwili budowy (w okresie obowiązywania Prawa budowlanego z 1974 r.) nie jest przeszkodą do legalizacji samowoli budowlanej. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu przyznał również, że organ pierwszej instancji nie ustalił jednoznacznie daty budowy wiaty, jednak uczynił to na tyle dokładnie, aby możliwe było ustalenie przepisów, na podstawie których winno było zostać wydane rozstrzygnięcie, a zebrany materiał dowodowy pozwolił na ustalenie, iż siedmioletnia różnica w datach wskazywanych przez występujące w sprawie strony postępowania nie ma wpływu na wydane rozstrzygnięcie.

Na skutek wniesionej przez J. G. skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 9 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Op 467/07, uchylił decyzje organów obu instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd odnotował, iż w rozpoznawanej sprawie postępowanie legalizacyjne dotyczące spornego obiektu zostało zakończone wydaniem decyzji na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. W ocenie Sądu, wydanie takiego orzeczenia jest możliwe jedynie w stosunku do obiektu zrealizowanego zgodnie z prawem. Organ nadzoru winien zatem przed wydaniem takiego rozstrzygnięcia wykazać w sposób niebudzący wątpliwości, że w sprawie nie zaistniały obie przesłanki określone w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Tymczasem organy obu instancji ograniczyły się wyłącznie do zbadania zagadnień konstrukcyjno - budowlanych oraz zgodności spornej wiaty z przepisami ówczesnego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] z dnia 15 grudnia 1974 r. Organy nie wykazały natomiast, czy przedmiotowy obiekt budowlany nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia, jak też, czy powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, co oznacza, że decyzje zostały wydane bez dokonania rzetelnej oceny naruszeń w kontekście skutków określonych w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie powyższej kwestii pozwoli dopiero na ocenę sposobu likwidacji samowoli budowlanej.

Powtórnie rozpatrując sprawę, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie brzeskim przeprowadził postępowanie wyjaśniające polegające na dokonaniu w dniu 16 września 2008 r. - przy udziale stron postępowania - oględzin wiaty. Następnie decyzją z dnia 22 września 2008 r., nr [...], opartą o przepis art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w zw. z art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), nałożył na K. i W. Ś. - właścicieli obiektu gospodarczego - wiaty, zlokalizowanej na działce nr [...] w miejscowości [...], określone obowiązki, w celu doprowadzenia istniejącego obiektu do stanu zgodnego z prawem. Organ stwierdził, że należy wykonać odprowadzenie wód opadowych z wiaty, od strony posesji [...], na własny teren nieutwardzony do dołu chłonnego.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł J.G., wskazując, że organ wydał decyzję w oparciu o protokół z dnia 16 września 2008 r., z którego treścią się nie zgadza, ponieważ jest on nieprecyzyjny i niezgodny z prawdą. Odwołujący podkreślił, że w protokole nie podano dokładnych wymiarów wiaty, tj. wysokości i długości ściany przylegającej do jego terenu, powodującej bezużyteczność tego terenu, który jest pozbawiony światła słonecznego.

W wyniku rozpoznania odwołania, Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu decyzją z dnia 24 lutego 2010 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, uznając, że jest ono zgodne z przepisami prawa. W uzasadnieniu decyzji określił, że w sprawie zastosowanie mają przepisy Prawa budowlanego z 1974 r., dlatego powołał się na art. 37 ust. 1 tej ustawy. Następnie wywiódł, że budowa wiaty nie była sprzeczna z ustaleniami uproszczonego planu zagospodarowania Gminy [...] z dnia 15 grudnia 1974 r., obowiązującego do dnia 30 marca 1982 r., a zatem nie zaistniała przesłanka określona w art. 37 ust. 1 pkt

1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Dokonując analizy ustaleń organu pierwszej instancji dokonanych w ramach przeprowadzonych w dniu 16 września 2008 r. oględzin, organ odwoławczy stwierdził, że sporna wiata nie powoduje także braku poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich, które chroni art. 5 ust.

1 i 2 Prawa budowlanego, w tym przypadku strony – J.G. Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, rozstrzygnięcie powyższej kwestii pozwoliło określić sposób likwidacji samowoli budowlanej, gdyż w myśl art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, w wyniku budowy wiaty nie nastąpiło niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia. Słusznie zatem organ pierwszej instancji nałożył na właścicieli wiaty obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, w oparciu o art. 40 Prawa budowlanego. Przy czym organ odwoławczy uznał również, że obowiązek ten został określony w sposób konkretny i wynika z § 28 ust. 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Dalej, podkreślając znaczenie oględzin jako dowodu, wskazał, że w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 16 września 2008 r. przeprowadzono dowód, tj. wykonano zdjęcia i sporządzono z tej czynności protokół, z którym nie zgodził się J.G. Organ podniósł, że dokonane oględziny wykazały, iż wody opadowe z wiaty nie są skutecznie odprowadzane od strony działki odwołującego na teren działki K. i W. Ś., wobec czego prawidłowo nałożono obowiązek wykonania odpowiedniego odprowadzenia. Z kolei, odnosząc się do argumentacji odwołania dotyczącej rozpoczęcia przez właścicieli wiaty prac związanych z wykonaniem powyższego obowiązku, organ stwierdził, że działania te niewątpliwie naruszają przepis art. 130 K.p.a., tym niemniej sami inwestorzy narażają się na ryzyko, iż nieostateczna decyzja zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego. Natomiast obowiązkiem organu pierwszej instancji będzie zbadanie, czy decyzja ostateczna została wykonana zgodnie

z wytycznymi w niej zawartymi oraz czy budowa jest zgodna z przepisami. Za nieprawdziwy uznano podnoszony w odwołaniu zarzut bezużyteczności terenu znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie z wiatą, bowiem w świetle art. 12 ust.

4 pkt 2 rozporządzenia możliwa jest tam budowa obiektów budowlanych zgodnie

z prawem. Poza tym, wbrew twierdzeniom odwołującego, w protokole oględzin określono wymiary wiaty, natomiast stosownie do § 13 rozporządzenia nie jest możliwe powołanie się na przepisy służące ochronie interesów właściciela terenu niezabudowanego przed zasłonięciem poprzez wiatę.

W skardze na powyższą decyzję J.G. ponowił argumentację podnoszoną w trakcie dotychczasowego postępowania, wskazując, że zaskarżone decyzje nie uwzględniają jego interesu prawnego, ale chronią interes właścicieli wiaty, którzy wybudowali sporny obiekt nielegalnie.

Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd wyrokiem z dnia 21 września 2910 r., sygn. akt II SA/Op 278/10, stwierdził, że wydane w sprawie decyzje nie odpowiadają wymogom prawa i uchylił decyzję organów obu instancji.

Przede wszystkim Sąd uznał, uwzględniając wynikający z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2012 r., poz. 270) obowiązek z zakresie kontroli legalności zaskarżonej decyzji, że w ponownym postępowaniu administracyjnym nie zastosowano się do wszystkich zaleceń i wskazań Sądu zawartych w wyroku z 9 czerwca 2008 r., a tym samym nie usunięto stwierdzonych tam nieprawidłowości. Sąd przypomniał, że w ww. wyroku wyrażono stanowisko o zastosowaniu w niniejszej sprawie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym. Zgodnie z art. 40 Prawa budowlanego, stanowiącym materialnoprawną podstawę działania skarżonych organów, w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego

z przepisami.

Wbrew zaleceniom Sądu, zawartym w wyroku z dnia 9 czerwca 2008 r., organy obu instancji ponownie nie dokonały oceny orzeczenia technicznego z sierpnia 2006 r., przedłożonego przez K. i W. Ś. Przede wszystkim organy samodzielnie nie rozważyły stwierdzonej w tym orzeczeniu kwestii zgodności spornej wiaty z przepisami techniczno - budowlanymi. Ponadto opinia ta nie została oceniona przez pryzmat ustaleń poczynionych przez organy w ramach przeprowadzonych oględzin. Kolejnym brakiem w prowadzonym postępowaniu administracyjnym było niewykonanie zalecenia Sądu w zakresie przesłuchania świadka A.W., zgodnie z wymogami określonymi w art. 79 i 83 § 3 K.p.a. Z materiału dokumentacyjnego sprawy wynika, że ponownie rozpoznając sprawę organ w ogóle nie przesłuchał w/w świadka. Natomiast, w ocenie Sądu, zeznania tego świadka mogły być pomocne w wyjaśnieniu wątpliwości - na które wskazywał organ odwoławczy - odnośnie daty wykonania spornej wiaty. Ustalenie powyższego miało kluczowe znaczenie bowiem pozwoliłoby organowi na zastosowanie obowiązujących w tej dacie przepisów wykonawczych do Prawa budowlanego. Nadto Sąd w sprawie II SA/Op 278/10 wyraził pogląd, zgodnie z którym przy zastosowaniu przepisu art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawa budowlanego z 1974 r. organ nadzoru budowlanego powinien ustalić przeznaczenie terenu, na którym położony jest obiekt budowlany będący przedmiotem postępowania, według przepisów o planowaniu przestrzennym, w tym przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obwiązujących w dacie rozstrzygania sprawy przez ten organ.

Sumując Sąd stwierdził, że po pierwsze, orzekające w sprawie organy nie uwzględniły wskazań zawartych w wyroku z dnia 9 czerwca 2008 r., po drugie, organy decyzyjne nie dokonały ustaleń faktycznych w zakresie rzeczywistej daty wybudowania spornej wiaty, co jest niezmiernie istotne w sprawie, bowiem od daty tej zależeć będzie ocena przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Nadto Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wyjaśnił także podnoszonej przez skarżącego okoliczności wykonania przez uczestników postępowania prac budowlanych w związku ze zmianą pokrycia dachowego, zaś zdaniem Sądu, takie działanie organu odwoławczego mieściło się w jego kompetencjach wynikających z art. 136 K.p.a.

Kolejną decyzją - z dnia 16 sierpnia 2011 r., nr [...], wydaną po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2010 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie brzeskim, po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, odmówił nałożenia na inwestorów spornej wiaty obowiązków wykonania zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia tego obiektu do stanu zgodnego z prawem.

Organ I instancji wskazał, powołując się na pismo Burmistrza [...] z dnia 14 marca 2011 r. stwierdzające, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla niektórych miejscowości gminy Grodków – Więcmierzyce, Kopice, Żelazna, Głębocko, Osiek Grodkowski, Gałązczyce, Kobiela, przyjętym uchwałą Nr XLIV/455/10 Rady Miejskiej w Grodkowie z 3 listopada 2010 r. - teren obejmujący działkę nr [...] w [...], posiada zgodę na przeznaczenie na cele nierolne i nieleśne i wchodzi w skład terenu oznaczonego symbolem RM4- przeznaczenie podstawowe- tereny zabudowy zagrodowej, co oznacza, że wykonany obiekt jest zgodny

z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W dalszej kolejności organ I instancji wskazał, że wykonana wiata nie narusza przepisów technicznych: rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 3 lipca 1980 r. (Dz. U. Nr 17 poz. 62 ze zm.). Ściany obiektu

o grubości 12 cm wykonano z bloczków żwirobetonowych oraz częściowo z cegły. Ścianę usztywniają filary o wymiarach 25 x 38 cm, więźba dachu jest drewniana jednospadowa, układ płatwiowo-krokwiowy, pokryty blachą profilowaną, rury i rynny spustowe zabudowane są na terenie działki inwestorów. Konstrukcja wiaty jest stalowa, z rur stalowych grubościennych o średnicy 137 mm, do słupów zamocowano przez spawanie, dwuteowniki 140 mm i za pośrednictwem śrub M20 mocowano do opartej na nich płatwi. Posadzka wiaty jest betonowa, zatarta na gładko. Nie stwierdzono ugięć lub wybroczeń. Wiata ma 23,88 m długości, szerokości 8,38 m i od strony działki sąsiedniej jej wysokość wynosi 2,84 m. Odległość od domu na sąsiedniej działce wynosi 18 m. Równocześnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że nie stwierdził wad lub uchybień uniemożliwiających dalsze jej użytkowanie, a także wpływu na istniejące zabudowania oraz zacieniania budynków na terenie działki sąsiedniej,

w tym naruszenia § 13 przepisów technicznych – rozporządzenia z 3 lipca 1980 r., dopuszczającego sytuowanie bezpośrednio przy granicy działki budynków gospodarczych, mimo że sporna wiata budynkiem nie jest. Organ I instancji potwierdził też dobry stan techniczny obiektu, który nie pogarsza warunków zdrowotnych

i użytkowych dla otoczenia. W konsekwencji uznał, że nie ma konieczności wykonania zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia wymienionej wiaty do stanu zgodnego z przepisami.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł J.G., podnosząc, że obiekt został wybudowany nielegalnie, łamiąc tym przepisy prawa budowlanego i prawa cywilnego. Dodał, że obiekt został wybudowany pół metra od granicy z jego działką,

a sama ściana jest wysoka i długa, co uniemożliwia docieranie światła słonecznego od strony południowej i zacienia tę część jego działki. Wskazał, że obiekt ma charakter otwarty i skierowany jest w stronę południowo-zachodnią, przez co jest narażony na działanie silnych wiatrów i może ulec zawaleniu, co już miało miejsce.

Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., decyzją z dnia 22 lutego 2012 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję PINB w powiecie brzeskim z dnia 16 sierpnia 2011 r.

Organ Ii instancji stwierdził, że odwołanie J.G. nie mogło zostać uwzględnione, ponieważ decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa.

Na wstępie organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem sprawy jest wiata należąca do K. i W. Ś., zlokalizowana na działce nr [...]

w miejscowości [...] w gminie Grodków, a sprawa była już dwukrotnie przedmiotem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, zaś stosownie do art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał ale również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Dokonując oceny legalności przedmiotowej wiaty podniósł, że za bezsporne należy uznać, że w miejscu obecnie istniejącego obiektu istniała wiata wzniesiona

w 1979 r., która następnie uległa zniszczeniu. W 1986 r. inwestorzy dokonali jej odbudowy bez uzyskania wcześniejszej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem, po myśli art. 103 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) dla oceny legalności inwestycji znaczenie będą miały przepisy obowiązujące w dacie jej wykonania, tj. przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. Organ przywołał przepisy art. 28 , 37 ust. 1 i art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., po czym podkreślił, że wiata w obecnym stanie i kształcie nie narusza zapisów art. 37 ust.

1 Prawa budowlanego z 1974 r., zatem obiekt nie podlega przymusowej rozbiórce.

Zaakcentował, że warunkiem legalizacji, a patrząc na to z drugiej strony – warunkiem rozbiórki, winna być ocena, czy sporna wiata znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, dokonana według stanu prawnego aktualnego w chwili decydowania o rozbiórce, a nie w chwili wykonania obiektu. Organ odwoławczy, po analizie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego z 10 stycznia 2010 r. (Nr 2, poz. 15), uznał, tak jak i organ

I instancji, że teren obejmujący działkę nr [...] w [...] posiada zgodę na przeznaczenie na cele nierolne i nieleśne i wchodzi w skład terenu oznaczonego symbolem RM-4, przeznaczenie podstawowe - tereny zabudowy zagrodowej. OWINB wywodził, że z zapisów § 13 ust. 4 pkt 3 planu miejscowego nie wynika, aby dla terenów przeznaczonych pod zabudowę zagrodową obowiązywał zakaz sytuowania

i budowy wiat. Tym samym przyjął, że lokalizacja spornej wiaty, przeznaczonej do przechowywania sprzętu gospodarczego, pozostaje w zgodzie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Rozważając pozostałe przesłanki, pozwalające na podstawie art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., na legalizację omawianego obiektu, organ odwoławczy uznał, że wiata i jej usytuowanie nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia oraz nie ma i nie może mieć wpływu na pogorszenie warunków zdrowotnych dla ludzi, w tym

i dla J.G. W tym aspekcie zwrócił uwagę na dokumentację sprawy (zdjęcia i protokoły z przeprowadzanych oględzin), która potwierdziła, że roślinność będąca w bezpośredniej bliskości od wiaty nie różni się od traw, drzew i krzewów znajdujących się na pozostałym terenie. Rosnące w pobliżu wiaty drzewa są naturalnych rozmiarów i posiadają liście, co świadczy o odpowiednim dostępie do słońca. Teren przylegający bezpośrednio do wiaty jest w takim samym stanie jak pozostały teren działki J.G., nie zauważa się osunięć gruntu spowodowanych zalewaniem działki przez złe odprowadzenie wód opadowych. Sporna wiata nie powoduje także braku poszanowania interesów osób trzecich, które chroni art. 5 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r. W tym kontekście organ dowodził, że dokonał oceny zgodności obiektu z obowiązującymi w dacie budowy przepisami techniczno-budowlanymi, a więc rozporządzeniem Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zm.), który to akt ustala warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki ze względu na konieczność zapewnienia przy ich projektowaniu, budowie i utrzymaniu wymagań, o których mowa w art. 5 ust. Prawa budowlanego.

Dokonując oceny zgodności przedmiotowej wiaty z § 13 ww. rozporządzenia organ II instancji zaznaczył, że przepis ten odnosi się do budynków, którym wiata nie jest, jednak odpowiada wymogom przywołanej regulacji. Przepis ten dopuszczał bowiem sytuowanie bezpośrednio przy granicy działki budynku gospodarczego ze ścianami z materiałów niepalnych i z dachem o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych, jeżeli nie utrudni to prawidłowej działki sąsiedniej, a nadto jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W omawianym przypadku wiata K. i W. Ś. zlokalizowana jest przy granicy z działką sąsiednią (w odległości ok. 0,5 m), jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, od strony nieruchomości J.G. nie ma żadnych otworów, pokryta jest dachem wykonanym z blachodachówki, a wody opadowe odprowadzane są na teren działki inwestorów.

W tym stanie rzeczy organ skonstatował, że wiata spełnia wymogi przepisów techniczno-budowlanych obowiązujących w dacie jej powstania. Rozstrzygnięcie powyższej kwestii pozwoliło organowi określić sposób likwidacji samowoli budowlanej, gdyż w myśl art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. w wyniku jej budowy nie nastąpiło niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia. Organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Organ II instancji dowodził, że w omawianej sprawie przedmiotowy obiekt spełnia wszelkie wymagania prawne i jest zgodny z przepisami prawa miejscowego, jak i przepisami techniczno-budowlanymi. Organ podkreślił, że wielokrotne oględziny obiektu potwierdziły, że jego stan techniczny odpowiada wnioskom wynikającym z dokumentacji technicznej z sierpnia 2006 r., opracowanej przez H.P. Natomiast, wobec wymiany pokrycia dachowego z eternitu na blachodachówkę, uwagi P.Z. w ocenie stanu i możliwości bezpiecznego użytkowania wyrobów zawierających azbest, pozostały nieaktualne. Organ dodatkowo zwrócił uwagę, że w protokole oględzin z dnia 16 listopada 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie brzeskim zaznaczył, że obecny dach wykonany jest z blachodachówki, a wykonane roboty nie pogarszają wartości użytkowych wiaty, zarówno elementy konstrukcyjne dachu, jak i pokrycia są prawidłowe. Roboty związane z wymianą pokrycia wykonano legalnie w 2008 r. na podstawie zgłoszenia z dnia 14 sierpnia 2011 r.

Na zakończenie organ odwoławczy stwierdził, że nie może przychylić się do argumentów odwołującego, nie istnieje bowiem niebezpieczeństwo zawalenia się wiaty lub zerwania jej dachu. Przeprowadzone wielokrotnie oględziny pozwoliły także na wykluczenie zarzutu zacieniania działki odwołującego.

W skardze na powyższą decyzję J.G. ponowił argumentację podnoszoną w trakcie dotychczasowego postępowania, wskazując, że zaskarżone decyzje nie uwzględniają jego interesu prawnego, ale chronią interes właścicieli wiaty, którzy wybudowali sporny obiekt nielegalnie. Ponadto podniósł zarzut niezgodności zaskarżonych aktów z przepisami prawa budowlanego i prawa cywilnego. Skarżący powtórzył również argumentację dotyczącą zacienienia terenu w pobliżu obiektu oraz negatywnego oddziaływania wiaty na jego działkę. Nie zgodził się także z ustaleniami organu dokonanymi podczas oględzin, iż stan roślinności rosnącej w bliskości wiaty jest taki sam, jak w pozostałej części jego nieruchomości. Odnosząc się do kwestii zgodności obiektu z planem zagospodarowania przestrzennego podniósł, że podczas budowy plan taki nie istniał.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie.

Na rozprawie przed Sądem uczestnicy postępowania oświadczyli, że przychylają się do stanowiska organu. Wskazali, że starali się wykonać wszystkie zalecenia

i polecenia organów, stosując się do procedur. Wyjaśnili, że dążyli do kompromisowego rozwiązywania spornych kwestii, dokonali wymiany dachu z eternitu mimo, że wiązało się to w dużymi kosztami. Nie zgodzili się, że wiata powoduje zacienienie działki sąsiada, podnosząc, że roślinność w ich ogrodzie nie cierpi,

a działka skarżącego jest zacieniona przez gałęzie jego własnych drzew.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - zwanej dalej P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego

i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże

w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd stwierdził, że wydane w sprawie decyzje odpowiadają wymogom prawa.

Na wstępie rozważań odnotować należy, że sprawa której dotyczy niniejsze postępowanie była już przedmiotem oceny sądowej. W sprawie tej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wypowiedział się w wyroku z dnia 9 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Op 467/07 oraz w wyroku z dnia 21 września 2010r., sygn. akt II SA/Op 278/10. Wobec powyższego wskazać należy na regulację art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którą ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Wyrażona w powołanym przepisie zasada związania orzeczeniem sądu oznacza, że orzeczenie to oddziałuje na przyszłe postępowanie tak administracyjne, jak i sądowoadministracyjne. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej oraz wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku. W pojęciu "ocena prawna" mieści się, przede wszystkim, wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego,

a także sposobu ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Determinuje ona zatem, podobnie jak zawarte w orzeczeniu wskazania, co do dalszego postępowania, działania każdego organu w postępowaniu administracyjnym podejmowane w sprawie, której dotyczyło postępowanie sądowoadministracyjne, aż do czasu jej rozstrzygnięcia. Związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania samego sądu oznacza natomiast, że sąd zobowiązany jest do podporządkowania się w pełnym zakresie poglądowi wyrażonemu we wcześniejszym orzeczeniu.

Uwzględniając zatem wynikający z art. 153 P.p.s.a. obowiązek w zakresie kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że w kolejnym postępowaniu administracyjnym zastosowano się do wszystkich zaleceń i wskazań Sądu zawartych

w wyroku z 9 czerwca 2008 r., a następnie w wyroku z dnia 21 września 2010 r.

Przed przedstawieniem rozważań, jakie doprowadziły Sąd do powyższego wniosku, na wstępie przypomnieć należy, że w w wyroku z 9 czerwca 2008 r. wyrażono stanowisko o zastosowaniu w niniejszej sprawie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym. Zgodnie z art. 40 Prawa budowlanego, stanowiącym materialnoprawną podstawę działania skarżonych organów, w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami.

W kontekście tej regulacji wskazać wypada, na co również zwrócił uwagę poprzednio orzekający Sąd, że przed wydaniem decyzji mającej swoją podstawę w art. 40 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego winien wykluczyć w sposób nie budzący wątpliwości negatywne przesłanki wynikające z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem, obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce (...), gdy (...) organ (...) stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę (pkt 1), lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (pkt 2).

Odnotować warto, że zarówno organy, jak i Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę związany jest poglądem zaprezentowanym w wyroku z 21 września 2010 r., że przy badaniu przesłanki wynikającej z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. organy winny dokonać szczegółowej oceny, czy nie zostały naruszone normy zawarte

w przepisach wykonawczych do Prawa budowlanego, a mianowicie w przepisach techniczno - budowlanych obwiązujących w dacie wybudowania spornego obiektu. Ponadto, w kontekście tych przepisów należało także zbadać zagospodarowanie otoczenia przedmiotowej wiaty, w szczególności w zakresie odległości od sąsiednich budynków i możliwości zabudowy działki skarżącego.

W tym miejscu odnotowania także wymaga, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę związany jest stanowiskiem przyjętym w sprawie II SA/Op 278/10, zgodnie

z którym przy zastosowaniu przepisu art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawa budowlanego z 1974 r. organ nadzoru budowlanego powinien ustalić przeznaczenie terenu, na którym położony jest obiekt budowlany, będący przedmiotem postępowania, według przepisów o planowaniu przestrzennym, w tym przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obwiązujących w dacie rozstrzygania sprawy przez ten organ.

Przechodząc do szczegółowej oceny zaskarżonej decyzji powiedzieć przyjdzie, że organy nadzoru budowlanego, prowadząc z urzędu postępowanie i wydając kolejne decyzje w sprawie obiektu – wiaty, położonego na działce nr [...] w [...],

a należącego do K. i W. Ś., wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zamiaru wykonania robót budowlanych, zastosowały się do zaleceń i wskazań Sądu zawartych w przywołanych wyżej wyrokach.

Wskazać należy, że uzupełniając postępowanie dowodowe zalecone przez Sąd (dowód z zeznań świadka A.W.) organy dokonały ustalenia rzeczywistej daty wybudowania spornej wiaty (postawionej w 1979 r. a odbudowanej w 1986 r.), co pozwoliło na przeprowadzenie oceny zaistnienia, bądź nie, przesłanek z art. 37 ust.

1 Prawa budowlanego z 1974 r. Rozważono wnikliwie, czy sporny obiekt znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest przeznaczony pod zabudowę, w tym celu poddając szczegółowej analizie uchwałę Rady Miejskiej w Grodkowie z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla niektórych miejscowości gminy Grodków – [...] (Dziennik Urzędowy Województwa Opolskiego z 2011 r., Nr 2, poz. 15).

Na podstawie zapisów planu miejscowego (§ 13 ust. 4 pkt 3) przyjęto,

że dla terenu przeznaczonego pod budowę zagrodową, a taki charakter miała działka [...] w [...], nie obowiązywał zakaz sytuowania i budowy wiat. Stąd w ocenie Sądu, stwierdzenie o dopuszczalności lokalizacji spornej wiaty, przeznaczonej do przechowywania sprzętu gospodarczego, według przywołanego planu miejscowego było uprawnione.

Równocześnie Sąd zgadza się z organem odwoławczym, że w sprawie nie zachodzą pozostałe przesłanki wymienione w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., skutkujące orzeczeniem nakazu rozbiórki. Organy wykazały bowiem, opierając się

o dokumentację fotograficzną i zapisy protokołów z poczynionych oględzin (z dnia 16 września 2008 r., z dnia 16 listopada 2011 r.), że wiata i jej otoczenie nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia oraz nie ma wpływu na pogorszenie warunków zdrowotnych dla ludzi, nie powoduje także braku poszanowania interesów osób trzecich.

Jednocześnie zauważyć przyjdzie, że stosując się do zaleceń Sądu, wyrażonych w wyrokach poprzedzających niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne, organy wykazały, że sporny obiekt odpowiada wymogom przepisów rozporządzeniem Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zm.).

Nie budzi zastrzeżeń Sądu, uznanie, że przedmiotowa wiata, po myśli § 13 ust.

1 ww. rozporządzenia, mogła być usytuowana przy granicy działki. Przywołany przepis dopuszczał usytuowanie bezpośrednio przy granicy działki budynku gospodarczego ze ścianami z materiałów niepalnych i z dachem o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych, jeżeli nie utrudni to prawidłowej zabudowy działki sąsiedniej,

a ponadto jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, stanowiąc jednocześnie w ust. 2, że ściany budynku gospodarczego, graniczące

z działką sąsiednią nie powinny mieć okien i drzwi, a wody opadowe z dachu od strony granicy działki nie mogą być odprowadzane na teren działki sąsiedniej. Budynki gospodarcze usytuowane bezpośrednio przy granicy działki nie mogą przylegać do budynku mieszkalnych na sąsiedniej działce. Na ocenę Sądu wpływa okoliczność, że lokalizacja przedmiotowej wiaty przy granicy z działką sąsiednią jest zgodna

z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, od strony nieruchomości skarżącego wiata nie ma żadnych otworów, pokryta jest dachem wykonanym

z blachodachówki, a wody opadowe odprowadzane są na teren działki inwestorów. Przypomnieć przyjdzie, że ów dach z blachodachówki, zastąpił uprzednie pokrycie

z eternitu, a więc wykonane roboty, nie pogarszają wartości użytkowych wiaty, tym bardziej, że protokół oględzin z 16 listopada 2011 r. opisuje, że zarówno elementy konstrukcyjne dachu, jak i pokrycia są prawidłowe. Podnieść również należy, że organy, realizując zalecenie Sądu poczynione w wyroku z dnia 21 września 2010 r. wyjaśniły, że roboty związane z wymianą pokrycia dachowego dokonano w 2008 r., na podstawie zgłoszenia z dnia 14 sierpnia 2008 r.

Skoro zatem, organy administracji orzekające w rozpatrywanej sprawie miały obowiązek rozważenia w pierwszej kolejności, czy nie zachodzą przesłanki do nakazania przymusowej rozbiórki obiektu budowlanego i stosując się do dyspozycji wymienionego przepisu art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., w rozpoznawanej sprawie wykazały, iż wybudowana w ramach samowoli budowlanej wiata nie naruszała ustaleń obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, ponadto na przedstawionej dokumentacji przedmiotowego obiektu, zawierającej ocenę w zakresie zgodności wykonanych robót z przepisami wynikało, iż prace wykonano zgodnie ze sztuką budowlaną i przepisami, obiekt zaś nadaje się do użytkowania i nie powoduje niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia, to powiedzieć przyjdzie, że nie było możliwe inne zakończenie przez organy nadzoru budowlanego postępowania, jak wydanie merytorycznej decyzji na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. W świetle przytoczonych faktów, postępowanie dotyczącego spornej inwestycji należy uznać za prawidłowe. W sytuacji, gdy obiekt nie koliduje z przepisami ustawy Prawo budowlanego mającego zastosowanie w sprawie, jak i przepisami techniczno-budowlanymi oraz przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym 9Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zakończenie przez organy nadzoru budowlanego postępowania poprzez wydanie decyzji odmawiającej nałożenia nakazu nałożenia na właścicieli spornego obiektu obowiązku wykonania zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia wiaty do stanu zgodnego z prawem nie naruszyło dyspozycji art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. Powiedzieć przyjdzie, że jeżeli nie zachodziły przesłanki do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego, organ administracji państwowej powinien usankcjonować popełnienie naruszenia prawa polegające na wybudowaniu obiektu bez pozwolenia na budowę, przyjmując zawiadomienie skarżącego o oddaniu obiektu do użytku, bądź nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia i wydać mu pozwolenie na użytkowanie. Formą legalizacji w sytuacji, gdy obiekt spełnia wszystkie wymogi prawa budowlanego jest pozwolenie na jego użytkowanie, które jest jednocześnie stwierdzeniem zdatności obiektu do użytkowania wykonanego obiektu. Przez zdatność do użytku należy również rozumieć takie zrealizowanie obiektu, iż nie narusza on uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym właściciela działki sąsiedniej. Należy dodać, iż podobny wywód, jak powyżej, odnośnie formy legalizacji samowoli budowlanej - kiedy nie występują przesłanki do wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego

z art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., ani przesłanki do nałożenia obowiązków

w trybie art. 40 ww. ustawy – przeprowadził WSA w Gdańsku w wyroku z 26.09.2007 r. (sygn. akt II SA/Gd 330/07). Skład orzekający w niniejszej sprawie, jak wyżej powiedziano identyfikuje się z poglądem, iż formą legalizacji samowoli budowlanej jest decyzja o pozwoleniu na użytkowanie. Sposób rozumowania i konkluzje tę zaakceptował NSA w wyroku z 28.04.2009 r. oraz w wyroku z dnia 20 grudnia 2011 r. (sygn. akt II OSK 629/08; II OSK 1923/10, cbois.nsa.gov.pl.).

W tym stanie rzeczy, Sąd nie znajdując usprawiedliwionych względów do uwzględnienia skargi, skargę tę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a, orzekając jak

w sentencji wyroku.