Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 976/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły ( spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek-Macugowska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez R. L. jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r. znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r. znak: [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2002 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. N. i M. N. pozwolenia na budowę przyłącza energetycznego kablowego wraz z transformatorem do zakładu produkcyjnego na terenie działki nr [...] w miejscowości P., Gmina W..

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy – Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest wyłącznie ustalenie, czy orzeczenie, którego postępowanie dotyczy, dotknięte jest co najmniej jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności określonych w przepisach art. 156 § 1 pkt 1-7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie nieważnościowe jest więc samodzielnym postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej badanym orzeczeniem. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał też, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. ("organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z rażącym naruszeniem prawa"), można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki. Przy korzystaniu z tej wywołującej najdalej idące konsekwencje instytucji wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane. Organ zauważył przy tym, że nie można mówić o oczywistości naruszenia normy prawnej w przypadku rozbieżności interpretacyjnych przepisów. Nawet uznanie, że inna interpretacja zostanie uznana za lepszą, słuszniejszą albo bardziej racjonalną, nie może być ocenione jako "rażące naruszenie prawa".

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, organ podał, że jak wynika z dokumentacji projektowej (Projekt budowlany - Opis techniczny; Plan trasy linii kablowej SN i nn. Lokalizacja stacji transformatorowej, rys. nr 1) zatwierdzonej kontrolowaną decyzją Starosty [...] z dnia [...] września 2002 r., nr [...], projektowane przedsięwzięcie obejmuje budowę stanowiska linii średniego napięcia typu [...] wraz z odłącznikiem [...], na terenie działki nr ewid. [...], przy granicy z działką nr ewid. [...]. Ponadto sporna inwestycja obejmuje ułożenie w ziemi, od stanowiska [...], na ww. działce nr ewid. [...], wzdłuż granicy z powyższą działką nr ewid. [...], linii kablowej średniego napięcia typu [...] x 70 mm2 o łącznej długości 145 m do zaprojektowanego, na terenie działki nr ewid. [...], transformatora.

Z księgi wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy [...],[...] Wydział Ksiąg Wieczystych, wynika, że właścicielem ww. działki o nr ewid. [...] jest R.L.. Ponadto skarżący jest właścicielem działki nr ewid. [...], powstałej w wyniku podziału ww. działki nr ewid. [...] (kw nr [...]).

Zgodnie z dyspozycją art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126, ze zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji), pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli była ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, do wniosku o pozwolenie na budowę należało dołączyć dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli była ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym.

W aktach sprawy znajduje się kopia Aktu Notarialnego z dnia [...] grudnia 1999 r., z którego wynika, że właścicielami m. in. działki o nr ewid. [...] są E. N. i M. N. (inwestorzy). Ponadto do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dołączona została zgoda A. J. i P. J. (zgodnie z treścią księgi wieczystej nr [...], ówczesnych współwłaścicieli ww. działki nr ewid. [...]), na postawienie słupa energetycznego z odłącznikiem na powyższej działce ([...]), przy granicy z ww. działką nr ewid. [...] oraz na ułożenie kabla energetycznego na działce nr ewid. [...], wzdłuż granicy powyższych nieruchomości. Istotnie, organ wojewódzki błędnie ocenił, że Państwo J. wyrazili zgodę na postawienie słupa energetycznego na działce nr ewid. [...]. Jak już wskazano, zgoda dotyczyła działki nr ewid. [...], przy granicy z działką nr ewid. [...]. GINB podkreślił przy tym, że sporny słup energetyczny wraz z odłącznikiem został zaprojektowany na działce nr ewid. [...], a nie na działce [...] (Projekt budowlany - Opis techniczny; Plan trasy linii kablowej SN i nn. Lokalizacja stacji transformatorowej, rys. nr 1). Jego planowana lokalizacja przewidziana została blisko granicy z działką nr ewid. [...]. Powyższe potwierdza także mapa stanowiąca załącznik do Opinii nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. w przedmiocie uzgodnień dokumentacji projektowej. Także sam skarżący potwierdza, że projektowana lokalizacja słupa i stanowiska odłącznikowego zostały zaplanowane na działce nr ewid. [...]. Natomiast podnoszona przez skarżącego niezgodność w zakresie faktycznego posadowienia powyższego słupa i stanowiska odłącznikowego z jego projektowaną lokalizacją jest poza zakresem oceny niniejszego postępowania. W niniejszym postępowaniu nie podlega bowiem ocenie kwestia ewentualnego wystąpienia rozbieżności w zakresie realizacji spornej inwestycji (także jej faktycznego umiejscowienia), a jedynie to, czy sporne przedsięwzięcie w jego projektowanym i zatwierdzonym przez kontrolowaną decyzję Starosty [...] kształcie nie narusza rażąco przepisów prawa.

Organ odwoławczy wskazał nadto, że do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dołączone zostały: zgoda Nadleśnictwa [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r., znak: [...] na poprowadzenie inwestycji przez teren działki nr ewid. [...], zgoda zarządcy drogi z dnia [...] sierpnia 2002 r., znak: [...], na zajęcie pasa drogowego celem wykonania przyłącza elektroenergetycznego do działki nr ewid. [...] oraz decyzja Wójta [...] z dnia [...] lutego 2002 r., znak: [...], o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dla inwestycji polegającej m. in. na budowie przyłącza energetycznego, ze wskazaniem m. in. działki nr ewid. [...].

Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że w analizowanym przypadku z całą pewnością nie doszło do rażącego uchybienia przywołanych wyżej przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego.

Wskazał, że stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdzał zgodność projektu budowlanego z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Analiza dokumentacji projektowej zatwierdzonej kontrolowaną decyzją Starosty [...] z dnia [...] września 2002 r., nr [...], znak: [...], nie wykazała, aby w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia wymogów zawartych w przywołanej wyżej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla spornej inwestycji. W powyższej decyzji Wójta [...] z dnia [...] lutego 2002 r., znak: [...], wskazano, że warunki przyłączenia się do sieci infrastruktury technicznej ustali gestor tych sieci. W aktach sprawy znajdują się Warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej z dnia [...] maja 2002 r., wydane przez Zakład Energetyczny [...] S.A.

Z akt sprawy organu stopnia podstawowego wynika także, że projekt budowlany spornej inwestycji został sporządzony przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia.

W konsekwencji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że "decyzja Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...], znak: [...]", nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto nie wydano jej z naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej. Nie dotyczy ona sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną. Nie została także skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie. Decyzja ta nie była niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Oprócz powyższego nie jest ona dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z mocy prawa. Z uwagi na powyższe uznał, że należało utrzymać w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...].

W skardze na ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, skarżący – R. L. wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi nie zgodził się z oceną organu dokonaną w sprawie i podtrzymał swoje stanowisko, że pozwolenie na budowę zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Wskazał przy tym na to, iż inwestorzy nie uzyskali zgody właścicieli działki nr [...] na prowadzenie inwestycji na ich terenie. Projektowane przedsięwzięcie od początku zaś obejmowało ułożenie kabla od stanowiska odłącznikowego [...] ziemią w kierunku transformatora na działce [...] poprzez działkę [...], o czym bezspornie świadczy mapa do celów projektowych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym co najmniej jej uchylenie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.

Postępowanie to uruchomione zostało na żądanie skarżącego, który wniósł o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2002 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. N. i M. N. pozwolenia na budowę przyłącza energetycznego kablowego wraz z transformatorem do zakładu produkcyjnego na terenie działki nr [...] w miejscowości P., Gmina [...]. Wnosząc o unieważnienie tej decyzji skarżący wskazał na wystąpienie przesłanki rażącego naruszenia prawa. Podniósł w tym kontekście, że przy wydawaniu ww. aktu nie dochowano wymogów wynikających z art. 32 ust. 1 i art. 33 ust. 3 Prawa budowlanego oraz z art. 32 ust. 4 tej ustawy. Wskazał na brak uzyskania przez inwestorów wszystkich uzgodnień, jak również na brak wykazania przez nich prawa do dysponowania działką nr 196 na cele budowlane. Stwierdził jednocześnie, iż na działce nr [...] zaplanowano w ramach kwestionowanej inwestycji, przeprowadzenie kabla SN-15 kv, co potwierdza pismo Starosty [...] w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. (v. pismo skarżącego z dnia [...] października 2013 r.). Wniosek skarżącego uruchomił postępowanie nadzwyczajne przed właściwym organem, a ten - analizując sprawę uznał, iż nie zachodzi żadna z przesłanek uregulowanych w art. 156 § 1 k.p.a., w tym przesłanka rażącego naruszenia prawa. Ocena Wojewody [...] tej treści (wyrażona w decyzji z dnia [...] maja 2014 r.), została następnie podtrzymana przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2015 r. znak: [...].

Przed odniesieniem się do zaistniałych w sprawie kwestii spornych (a tym samym do prawidłowości zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora), zauważyć należy, iż stwierdzenie nieważności decyzji, z którym mamy do czynienia w realiach rozpoznawanej sprawy, jest jednym z trybów nadzwyczajnych weryfikacji decyzji ostatecznych. Celem tego postępowania jest ustalenie, czy decyzja ostateczna dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Jedną z tych wad jest wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2). Przy czym, co istotne, w toku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, organ nie przeprowadza ponownie postępowania wyjaśniającego i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie ma też możliwości naprawy ewentualnych wad popełnionych przy wydawaniu weryfikowanego orzeczenia. Przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest jedynie zbadanie, czy kwestionowana decyzja nie jest dotknięta wadą prawną wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a. Organ nadzoru jest w tym przypadku kontrolerem prawidłowości samej decyzji administracyjnej. Działanie organu w tym postępowaniu wymaga więc zupełnie innego podejścia niż w postępowaniu zwykłym. Nastawione winno być wyłącznie na poszukiwanie najcięższych wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. To zaś również oznacza, że żadne inne uchybienia, nawet jeśli mają miejsce, nie mogą być w tym postępowaniu uwzględnione, bo nie mogą prowadzić do stwierdzenia nieważności badanego orzeczenia. Podkreślić przy tym trzeba, iż rozpatrując sprawę w omawianym trybie, organ orzekający obowiązany jest wziąć pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania badanej decyzji. Dodać także należy, iż w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje ocen przez pryzmat akt postępowania zwykłego, nie przeprowadza zaś nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją, która jest przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. Ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji, a nie w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania.

Nadto, z uwagi na zarzuty skargi, dostrzec również należy, iż rażące naruszenie prawa w orzecznictwie określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Rażące naruszenie prawa występuje w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. O rażącym naruszeniu prawa można mówić w razie oczywistego naruszenia prawa, tj. takiego, gdy dane rozstrzygnięcie stoi w oczywistej sprzeczności z jasno sformułowanym przepisem prawa, a więc takim, który nie wymaga dalszych wyjaśnień. W wyroku z dnia 31 stycznia 2006 r. (sygn. akt I OSK 883/05, Lex nr 299873), Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż "Rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" nie jest słuszne. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa". I dalej: "Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji, gdy ma charakter rażący. A zatem dla uznania, że wystąpiło owo kwalifikowane "naruszenie prawa", konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter rażący". W przywołanym wyroku Sąd zaznaczył również, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Zaznaczył przy tym, że nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Jednocześnie podkreślić trzeba, iż w orzecznictwie zwraca się uwagę i podkreśla, że ani oczywistość naruszenia przepisu, ani jego charakter nie są wystarczające do uznania, że miało miejsce rażące naruszenie prawa. Obok oczywistego naruszenia prawa i charakteru przepisu, który został naruszony, jako kryterium rażącego naruszenia prawa winny być traktowane społeczno-gospodarcze skutki wywołane wadliwą decyzją. W wyroku z dnia 25 września 2007 r. (sygn. akt II OSK 1111/06, Lex nr 494728), Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, iż "O rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - czyli skutki które wywołuje decyzja. O tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za "rażące" należy uznać wyłącznie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Utożsamianie zatem tego pojęcia z każdym naruszeniem jest oczywiście wadliwe. Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Przy kwalifikowaniu naruszenia prawa do kategorii naruszenia rażącego chodzi nie o sam fakt zachowania się organu niezgodnie z normą prawną, lecz o skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać. Reasumując, nawet ustalenie faktu oczywistego naruszenia prawa nie przesądza jeszcze o uznaniu kwalifikowanego naruszenia prawa w sprawie, tj. takiego, które uzasadnia zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponadto, zaznaczyć należy, iż o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej.

Kierując się powyższym, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest prawidłowa. Przede wszystkim, w ocenie Sądu, została poprzedzona prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekając w sprawie miał bowiem na względzie, że znajduje się w postępowaniu nadzorczym prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności oraz, że z uwagi na tryb w jakim orzeka, obowiązany jest kierować się stanem faktycznym i prawnym z daty badanego aktu. Miał też na względzie, co potwierdza uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia, iż w tego rodzaju postępowaniu nadzwyczajnym (samodzielnym i niezależnym od postępowania zwykłego) inne są obowiązki organu, które to ukierunkowane są wyłącznie na kontrolę decyzji w aspekcie wystąpienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., w oparciu o zamknięty materiał dowodowy (tj. ten materiał, który posłużył do wydania badanego orzeczenia). W konsekwencji, organ ten słuszne stwierdził, że weryfikowana decyzja z dnia [...] września 2002 r. nie jest dotknięta wadą nieważności. Słusznie przy tym przyjął, że okoliczności podnoszone w sprawie przez skarżącego nie znajdują odzwierciedlenia w aktach sprawy, czy też – nie mogą wpłynąć na dokonaną w sprawie ocenę.

Z akt postępowania zwykłego wynika, iż postępowanie to zostało wszczęte wnioskiem inwestorów – E. N. i M. N. z dnia [...] sierpnia 2002 r. Wniosek dotyczył wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przyłącza energetycznego wraz z transformatorem dla działki nr [...] w miejscowości P..

Zgodnie ze stanem prawnym wówczas obowiązującym, pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie temu, kto:

1) złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli była ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym,

2) wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (v. art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego).

Do wniosku o pozwolenie na budowę należało dołączyć: projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, wymaganymi przepisami szczególnymi (pkt 1), dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2), decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli była ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 3 art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego).

Z analizy akt postępowania zwykłego zakończonego kwestionowaną decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] września 2002 r. wynika, iż ww. przepisy nie zostały naruszone. Inwestorzy wystąpili z wnioskiem w terminie ważności uzyskanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nadto – wykazali prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Do wniosku załączyli zarówno ww. dokumenty, jak i wymagane z uwagi na rodzaj inwestycji opinie i uzgodnienia. I tak, w aktach sprawy znajduje się decyzja Wójta [...] z dnia [...] lutego 2002 r. znak: [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalająca m. in. warunki dla przyłącza energetycznego na działkach nr [...] i [...] we wsi P.. Decyzja ta była ważna do dnia [...] lutego 2003 r. Wynikało z niej, że warunki przyłączenia do sieci infrastruktury technicznej ustali gestor tych sieci. W aktach sprawy znajduje się również pismo zakładu energetycznego z dnia [...] maja 2002 r. określające warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej. W piśmie tym wskazano zakres niezbędnej rozbudowy sieci. W aktach sprawy znajduje się także pismo zakładu energetycznego z dnia [...] sierpnia 2002 r. dotyczące sprawdzenia projektu budowlanego w zakresie zgodności z ww. warunkami przyłączenia z dnia [...] lutego 2002 r. W konsekwencji, nie sposób uznać, aby w sprawie doszło do naruszenia w stopniu kwalifikowanym ww. art. 32 ust. 4 pkt 1, art. 33 ust. 2 pkt 1 i 3 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt 2 Prawa budowlanego. Należy dodać, iż w myśl tych ostatnich przepisów art. 35, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdzał zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Biorąc pod uwagę dokumentację dołączoną przez inwestorów do wniosku nie sposób -zdaniem Sądu- przyjąć, aby organ wydający badaną decyzję nie sprostał tymże obowiązkom.

Sąd nie dopatrzył się także, aby w sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, a to z uwagi na niewykazanie przez inwestorów prawa do dysponowania działką nr ewid. [...] na cele budowlane. Zarzuty skarżącego dotyczące tego aspektu sprawy oparte zostały na stwierdzeniu, iż badana decyzja zezwala na wykonanie inwestycji również na terenie działki o nr ewid. [...]. Nie znajduje to jednak potwierdzenia w aktach sprawy, w szczególności - w zatwierdzonym badaną decyzją projekcie budowlanym.

Z dokumentacji projektowej (Projekt budowlany - Opis techniczny; Plan trasy linii kablowej SN i nn. Lokalizacja stacji transformatorowej, rys. nr 1) zatwierdzonej kontrolowaną decyzją Starosty [...] z dnia [...] września 2002 r., nr [...] wynika, iż projektowane przedsięwzięcie obejmuje budowę stanowiska linii średniego napięcia typu [...] wraz z odłącznikiem [...], na terenie działki nr ewid. [...], przy granicy z działką nr ewid. [...]. Ponadto, inwestycja obejmuje ułożenie w ziemi, od stanowiska [...], na ww. działce nr ewid. [...], wzdłuż granicy z powyższą działką nr ewid. [...], linii kablowej średniego napięcia typu [...] x 70 mm2 o łącznej długości 145 m do zaprojektowanego, na terenie działki nr ewid. [...], transformatora. Z dokumentacji tej nie wynika w efekcie, aby inwestycję zaprojektowano w części na działce o nr ewid. [...]. Nie sposób tym samym wywieść, aby inwestorzy obowiązani byli wykazać prawo do dysponowania działką o nr ewid. [...]. Jednocześnie stwierdzić trzeba, że dopełnili oni tego obowiązku w zakresie koniecznym i uzasadnionym treścią projektu budowlanego, albowiem przedłożyli m. in. kopię aktu notarialnego z dnia [...] grudnia 1999 r., z którego wynika, że stali się właścicielami m. in. działki o nr ewid. [...]. Przedłożyli także zgodę A. J. i P. J. (tj. ówczesnych współwłaścicieli działki o nr ewid. [...]), na postawienie słupa energetycznego z odłącznikiem na powyższej działce (o nr ewid. [...]), przy granicy z ww. działką nr ewid. [...] oraz na ułożenie kabla energetycznego na działce nr ewid. [...], wzdłuż granicy powyższych nieruchomości. Podkreślić przy tym należy, iż słup energetyczny wraz z odłącznikiem oraz kabel energetyczny został zaprojektowany na działce nr ewid. [...] (Projekt budowlany - Opis techniczny; Plan trasy linii kablowej SN i nn. Lokalizacja stacji transformatorowej, rys. nr 1). Ich planowana lokalizacja przewidziana została blisko granicy z działką nr ewid. [...], ale nie na tej działce. Powyższe potwierdza także mapa stanowiąca załącznik do opinii nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. w przedmiocie uzgodnień dokumentacji projektowej. Dodać trzeba, iż skarżący nieprawidłowo odczytuje omawiany projekt budowlany, albowiem myli się twierdząc w skardze, że na działce o nr ewid. [...] zaprojektowano ułożenie kabla energetycznego. Zaznaczony przez skarżącego -na przedstawionym przez niego w skardze rysunku- odcinek kabla, stanowi w istocie oznaczenie graficzne projektowanego na działce o nr ewid. [...] stanowiska odłącznikowego, a nie część projektowanego kabla energetycznego na działce o nr ewid. [...]. Wskazać też należy, iż podnoszona przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego niezgodność w zakresie faktycznego posadowienia powyższego słupa i stanowiska odłącznikowego z jego projektowaną lokalizacją pozostawała poza zakresem oceny niniejszego postępowania. W niniejszym postępowaniu nie podlegała bowiem ocenie, na co słusznie zwrócono uwagę w zaskarżonej decyzji, kwestia ewentualnego wystąpienia rozbieżności w zakresie realizacji spornej inwestycji (także jej faktycznego umiejscowienia), a jedynie to, czy sporne przedsięwzięcie w jego projektowanym i zatwierdzonym przez kontrolowaną decyzję Starosty [...] kształcie nie narusza rażąco przepisów prawa.

W konsekwencji, podzielając w całości ocenę dokonaną w sprawie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.