Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 910/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 98 ust. 3
journal: Dz.U. 2014 poz 518
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska WSA Donata Starosta (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 listopada 2014 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] grudnia 2007 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynął wniosek A. S. (dalej jako skarżący), o ustalenie odszkodowania za działki stanowiące ulice wymienione w decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 1997 r. nr [...], o łącznej powierzchni [...] m2.

Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] Wojewoda Wielkopolski, po rozpoznaniu odwołania Wójta [...] (dalej jako Wójt) od decyzji Starosty Poznańskiego z [...] marca 2014 r. znak [...], wskazując na art. 138 §1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) uchylił decyzję Starosty – w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji - w całości. Zaskarżoną decyzją, Starosta: ustalił na rzecz Wnioskodawcy odszkodowanie w łącznej kwocie [...] zł za przejęte na rzecz Gminy [...] (dalej jako Gmina) prawo własności nieruchomości powstałej w wyniku podziału, położonej w [...], wydzielonej pod drogi publiczne decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w Poznaniu nr [...] z dnia [...] grudnia 1997 r. (punkt pierwszy sentencji decyzji Starosty), oraz określił zasady wypłacenia odszkodowania (punkt drugi sentencji decyzji Starosty).

Uzasadniając uchylenie ww. decyzji Starosty i umorzenie postępowania pierwszej instancji - w całości, Wojewoda napisał, że nieruchomość stanowiąca obecnie działki nr [...] - była na dzień [...] grudnia 1997 r. przeznaczona w uproszczonym miejscowym planie szczegółowym zagospodarowania przestrzennego osiedla mieszkaniowego w [...] pod publiczne drogi dojazdowe. Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] ww. decyzją z [...] grudnia 1997 r. znak [...] zatwierdził projekt podziału nieruchomości stanowiącej działki nr [...]. W wyniku dokonanego podziału wydzielone zostały działki nr [...] które stanowić miały ulice uwidocznione w powołanym w decyzji uproszczonym planie szczegółowym zagospodarowania przestrzennego osiedla mieszkaniowego. Wojewoda wskazał, że w konsekwencji działki stały się z mocy prawa przedmiotem własności Gminy, z dniem gdy decyzja stała się ostateczna, tj. [...] grudnia 1997 r. Aktem notarialnym z [...] września 1999 r. repertorium nr [...] Wnioskodawca dokonał czynności prawnej polegającej na darowaniu na rzecz Gminy nieruchomości stanowiącej ww. działki, które z dniem [...] grudnia 1997 r. stały się z mocy prawa przedmiotem własności Gminy. Następnie dnia [...] grudnia 2007 r. Wnioskodawca notarialnie oświadczył, że umowę darowizny zawarł pod wpływem błędu, o którym dowiedział się w lipcu 2007 r., albowiem na podstawie ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego nieruchomość stanowiąca przedmiot darowizny nie była w dniu dokonania ww. czynności przedmiotem jego własności, a stanowiła z mocy prawa od [...] grudnia 1997 r. własność obdarowanego – czyli Gminy.

Postępowanie z wniosku o ustalenie odszkodowania było zawieszone w okresie od [...] lipca 2008 r. do [...] października 2013 r. bowiem Starosta uznał, że w sprawie zachodzi konieczność stwierdzenia nieważności pkt. III i IV decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z [...] grudnia 1997 r. w zakresie w jakim decyzja stwierdzała, że stanowi podstawę zmiany zapisów co do prawa własności przedmiotowych działek w księdze wieczystej oraz źródło obowiązku Urzędu Gminy do ujawnienia prawa własności w księdze wieczystej (k. 89 i k. 138 akt organu 1 instancji).

W czasie zawieszenia postępowania, w dniu 24 czerwca 2008 r. Wnioskodawca oraz Gmina zawarli porozumienie w sprawie uregulowania wzajemnych istniejących i przyszłych roszczeń. Strony stwierdziły, że umowa ,,reguluje wzajemne roszczenia stron (...) wynikające z faktów, że (...) inwestor wykonał pełną sieć uzbrojenia na osiedlach nazywanych [...] na gruntach stanowiących jego własność, a także będących własnością osób trzecich i wraz z gruntami pod drogi przeszła ona na własność Gminy. (...) Strony zgodnie oświadczają, że wartość gruntów przeznaczonych pod drogi wraz z wybudowaną w nich infrastrukturą, o której mowa wyżej, wynosi w dniu podpisania niniejszego porozumienia [...]- złote (...)". Dalej strony uzgodniły, iż porozumienie obowiązuje pod warunkiem podjęcia przez Radę Gminy [...] do [...] czerwca 2008 r. uchwały o zatwierdzeniu planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego m.in. działki nr [...] położonych w [...] z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą z funkcjami towarzyszącymi. Porozumienie stwierdzało również, iż gdyby wartość wykonanej infrastruktury oraz przekazanych pod drogi gruntów przekroczyła sumę wszystkich wymagalnych opłat planistycznych, to inwestor (Wnioskodawca) zrzeka się dochodzenia teraz jak i w przyszłości jakichkolwiek roszczeń przekraczających tę sumę. Dnia [...] czerwca 2008 r. Rada Gminy [...] podjęła uchwalę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w [...]. Mocą tej uchwały wymienione działki zostały przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą z funkcjami towarzyszącymi takimi m.in. jak tereny zieleni, sportu i rekreacji. W okresie od [...] maja 2010 r. do [...] czerwca 2011 r. Wójt wydał [...] decyzje mocą których ustalał na rzecz Wnioskodawcy obowiązek poniesienia opłaty z tytułu wzrostu wartości należących do niego nieruchomości w związku z uchwaleniem zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a następnie wygaszał owe opłaty, odnosząc się przy tym do umowy zawartej dnia [...] czerwca 2008 r.

Wojewoda opisał przebieg postępowania prowadzonego przez organ I instancji; w dniu [...] grudnia 2013 r. powstał operat szacunkowy obejmujący wycenę przedmiotowej nieruchomości. Opinia ta określa wartość rynkową nieruchomości na poziomie [...] zł. Na rozprawie administracyjnej w dniu [...] lutego 2014 r. strony nie wniosły zastrzeżeń co do operatu szacunkowego. Podczas rozprawy pełnomocnik Wnioskodawcy oświadczył, że porozumienie z [...] czerwca 2008 r. nie powinno być uwzględniane w postępowaniu administracyjnym, natomiast pełnomocnicy Gminy podkreślili iż porozumienie to jest przez Wójta wykonywane poprzez umarzanie lub wygaszanie opłat planistycznych należnych od Wnioskodawcy.

Wojewoda zaznaczył, że w ramach postępowania wyjaśniającego zwrócił się do rzeczoznawcy majątkowego o wyjaśnienia dotyczące operatu, co zmierzało w szczególności do usunięcia wątpliwości wynikających z podnoszonych przez Wójta zarzutów względem operatu.

Uchylając decyzję Starosty i umarzając postępowanie organu I instancji – w całości, Wojewoda ocenił, że decyzja Starosty została wydana z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej tj. art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. oraz przy jednoczesnym naruszeniu art. 80 k.p.a., a co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisu prawa materialnego w postaci art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102 poz. 651 z późn. zm., obecnie Dz. U. z 2014 r. poz. 518 z późn. zm., dalej jako u.g.n.). Wojewoda w toku postępowania wyjaśniającego uznał, że strony zawarły porozumienie cywilnoprawne co do wysokości odszkodowania za utracone prawo własności względem przedmiotowej nieruchomości, co wyklucza możliwość ustalenia odszkodowania w trybie administracyjnym. Nadto Wojewoda zaznaczył, że decyzja Starosty nie mogłaby się ostać w obrocie prawnym także z innego względu: nieprzydatności operatu szacunkowego.

Konsekwencją zastosowania art. 98 ust. 1 u.g.n. jest to, iż określone działki gruntu - wydzielone pod drogi publiczne - stają się mocy prawa własnością odpowiednio gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna lub też orzeczenie o podziale prawomocne. Następstwem powyższego jest to, że za działki gruntu których prawo własności zostało przejęte z mocy prawa przez jednostkę samorządu terytorialnego lub Skarb Państwa przysługuje odszkodowanie. Art. 98 ust. 3 u.g.n. przewiduje, iż wysokość odszkodowania powinna zostać uzgodniona pomiędzy właścicielem (ewentualnie użytkownikiem wieczystym) oraz właściwym organem. W przypadku braku zawarcia porozumienia we wspomnianym zakresie obowiązek ustalenia stosownego odszkodowania spoczywa na organie właściwym do ustalenia odszkodowania, według zasad i trybu obowiązującego przy wywłaszczaniu nieruchomości. Takim organem, stosownie do treści art. 129 ust. 5 pkt. 1 u.g.n. jest właściwy miejscowo starosta, który czyni zadość temu obowiązkowi w drodze decyzji administracyjnej wydanej w odrębnym postępowaniu administracyjnym.

Przepisy u.g.n. nie zawierają żadnych szczególnych unormowań co do treści oraz elementów porozumienia, jakie właściciel lub użytkownik wieczysty może zawrzeć z właściwym organem. Istota tego porozumienia sprowadza się do uzgodnienia "odszkodowania", które może polegać również na przyznaniu własności nieruchomości zamiennej, na co jednoznacznie przyzwala odesłanie do art. 131 u.g.n. zawarte w zdaniu 2 ust. 3 art. 98 u.g.n. Wojewoda wskazał, że skoro przepisy u.g.n. nie zawierają żadnych szczególnych uregulowań co do formy takiego porozumienia, sposobów jego interpretacji, konieczne jest odwołanie się do zdobyczy nauki prawa cywilnego, wypracowanych na bazie norm prawnych zawartych w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 poz. 121 z późn. zm., dalej: k.c.). Wojewoda porównał porozumienie zawierane przez strony w trybie art. 98 ust. 3. u.g.n. do instytucji ugody cywilnej uregulowanej przez przepisy art. 917 - 918 k.c. Wojewoda uznał, że porozumienie o jakim mowa w art. 98 ust. 3 u.g.n. występuje wtedy gdy strony "uzgodniły odszkodowanie" w dowolnej formie - z wyłączeniem sytuacji gdyby to przedmiot odszkodowania (np. nieruchomość zamienna) wymagał jakiejś formy szczególnej. Porozumienie takie jest zatem co do zasady skuteczne, gdy zawierały je osoby posiadające zdolność do czynności cywilnoprawnych, łączył je określony stosunek prawny, strony osiągnęły kompromis który je satysfakcjonuje. Poza kognicją organu administracji publicznej leży natomiast kwestia oceny takiego porozumienia pod względem istoty samych uzgodnień - tj. wysokości odszkodowania, formy jego uiszczenia czy np. terminu. Pod tym bowiem względem strony działają w oparciu o zasadę swobody umów wyrażoną w art. 3531 k.c., a która oznacza że strony mogą ułożyć zachodzący pomiędzy nimi stosunek w sposób dowolny, byleby tylko jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Można co najwyżej przyjąć, że organ administracji publicznej który prowadzi postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomości przejęte pod drogę powinien ocenić czy dane porozumienie stron co do kwoty odszkodowanie nie jest obarczone nieważnością bezwzględną - tj. czy nie zachodzi taka okoliczność, że dane porozumienie jest z mocy prawa nieważne. Wśród przesłanek uprawniających do uznania, że dana czynność prawna (w odniesieniu do art. 98 ust. 3 u.g.n. - porozumienie) jest nieważna z mocy prawa znajdują się: łamanie przez daną czynność prawną przepisów prawa lub zasad współżycia społecznego, nie posiadanie przez jedną ze stron umowy zdolności do czynności cywilnoprawnych, niedochowanie formy czynności prawnej zastrzeżonej pod rygorem nieważności, złożenie przez którąkolwiek ze stron oświadczenia woli w stanie wyłączającym świadomość.

Wojewoda podkreślił, że porozumienie z dnia [...] czerwca 2008 r. zostało zawarte pisemnie między Wnioskodawcą a Wójtem, a także zatwierdzone podpisem Skarbnika Gminy. Z treści porozumienia wynika, że Gmina uznaje roszczenie Wnioskodawcy co do kwoty [...] zł. Strony nie uzgodniły w porozumieniu tego w jaki sposób nastąpi wypłata uzgodnionego odszkodowania, gdyż w ocenie Wojewody najprawdopodobniej założyły, iż cała ustalona kwota odszkodowania zostanie "skonsumowana" przez opłaty planistyczne, do których uiszczenia będzie zobowiązywany w przyszłości Wnioskodawca. Porozumienie weszło w życie w tym sensie, że zaczęło być wykonywane - otóż Wójt wydając decyzje administracyjne ustalające opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości Wnioskodawcy wskutek zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wygaszał jednocześnie obowiązek poniesienia takiej opłaty odwołując się do powyższego porozumienia.

Odnosząc się do wad operatu szacunkowego Wojewoda napisał, że operat uchybia sposobowi dochodzenia do odszkodowania określonemu w art. 134 ust. 3 u.g.n., a mianowicie wyrażonej we wskazanym przepisie zasadzie korzyści. Zasada korzyści obliguje rzeczoznawcę do tego by każdorazowo w procesie wyceny wartości nieruchomości dla potrzeb ustalenia odszkodowania określone zostały dwie kwestie: wartość aktualnego sposobu korzystania z nieruchomości oraz ocena możliwości zwiększenia tej wartości z uwagi na przeznaczenie wynikające z celu wywłaszczenia. W przedłożonym operacie szacunkowym uznano, iż działki przeznaczone były pod drogę, ale bez uzasadnienia dlaczego odszkodowanie powinno być ustalone w oparciu o przeznaczenie na cele drogowe, a nie z uwzględnieniem faktycznego sposobu korzystania z nieruchomości na dzień wydania decyzji o podziale. Na dzień wydania decyzji podziałowej przedmiotowa nieruchomość (część działki nr [...]) stanowiła tereny niezabudowane użytkowane rolniczo. O tym czy takowa zasada korzyści powinna znaleźć zastosowanie lub nie w danej sprawie, decyduje wynik badania nieruchomości, którego w operacie szacunkowym zabrakło. Obowiązkom tym biegły uchybił, zaś sporządzony dokument jest w tym sensie wadliwy, iż nie zawiera żadnego uzasadnienia co do powodów przyjęcia za podstawę wyceny przeznaczenia nieruchomości zgodnego z celem wywłaszczenia (komunikacja - drogi), skoro w pierwszej kolejności należy uwzględniać i oceniać aktualny stan użytkowania nieruchomości bez uwzględnienia ustaleń planistycznych wprowadzających cel publiczny.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu A. S., zastępowany przez zawodowego pełnomocnika radcę prawnego A. P. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od Wojewody Wielkopolskiego zwrotu kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie art. 98 ust. 3, art. 118 ust. 2 i art. 157 u.g.n. oraz art. 7-8 i art. 10 § 1 kpa w związku z wprowadzeniem do sprawy elementów zbędnych i prowadzenie postępowania odwoławczego w poszerzonym i nieprzydatnym zakresie. Za działki gruntu przejęte przez Gminę pod drogi publiczne określone decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 1997 r., nie doszło do uzgodnienia odszkodowania na podstawie zdania pierwszego ust. 3 art. 98 u.g.n. Skarżący wystąpił z wnioskiem o ustalenie odszkodowania z potrzeby uzyskania tytułu do ewentualnego przymusowego uzyskania należności za utraconą nieruchomość i to w zestawieniu z pojawiającymi się pokrętnymi czynnościami organu wykonawczego Gminy, utrudniającymi dalsze prowadzenie działalności na terenie miejscowości. W tak opisanych warunkach doszło do zawarcia przez Skarżącego z Gminą porozumienia z dnia [...] czerwca 2008 r., w którym to porozumieniu Gmina uznała roszczenia Skarżącego za infrastrukturę i grunty w kwocie [...] zł, potwierdzone co do wysokości w piśmie Wójta z dnia [...] września 2013 r. z tym, że uzyskanie tej kwoty od Gminy jak obrazują gromadzone dokumenty dobrowolnie nie jest możliwe a droga administracyjna nie przysługuje do ich dochodzenia, zaś postępowanie cywilne również może okazać się nieskuteczne (problem dowodów, dawności itp.). Elementy porozumienia nie uprawniają do jego realizacji, a jak wykazały czynności stron, a w szczególności czynności Wójta, stanowi ono jedno z ogniw czynności zmierzających do obejścia prawa.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 06 listopada 2014 r. pełnomocnik skarżącego wnosił i wywodził jak w skardze. Pełnomocnik organu podkreślił, że Wojewoda swoją decyzją nie zamknął ostatecznie drogi do załatwienia sprawy odszkodowania w postępowaniu administracyjnym, a jedynie wskazał, że uprzednio niezbędne jest orzeczenie sądu powszechnego, które ewentualnie stwierdzi nieskuteczność (nieważność) wcześniejszych porozumień pomiędzy Gminą a Skarżącym. Pełnomocnik Gminy podkreślił, że podjęte uzgodnienia nie zostały dotychczas wzruszone we właściwym trybie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu. Zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa.

Problem prawny w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy Wnioskodawca zawarł z Gminą porozumienie o wysokości odszkodowania za działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne w decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 1997 r. W takiej bowiem sytuacji nie jest możliwe ustalenie odszkodowania w drodze decyzji administracyjnej. Sąd podziela pogląd Wojewody, że porozumienie między Gminą a Skarżącym zostało zawarte – w dniu [...] czerwca 2008 r., w [...] (k. 156-154 akt adm.).

Z akt administracyjnych wynika, że zawarcie porozumienia zostało poprzedzone negocjacjami (k. 157); W protokole negocjacji odbytych w dniu [...] maja 2008 r. zapisano, że Wójt zaproponował zawarcie porozumienia dotyczącego trzech spraw: sprawy odszkodowania za drogi, sprawy opłat planistycznych oraz sprawy opracowania nowego planu miejscowego, obejmującego tereny należące do Wnioskodawcy. Z kolegi Wnioskodawca zaproponował sporządzenie porozumienia dotyczącego "wyżej wymienionych spraw tzn. dróg, opłat planistycznych i dalszą współpracę z Gminą". W protokole zapisano, że w spotkaniu uczestniczył, obok Wójta i Wnioskodawcy, również autor przedmiotowej skargi do sądu, radca prawny A. P., jako reprezentant Wnioskodawcy. W porozumieniu Gminy ze Skarżącym z dnia 24 czerwca 2008 r. zapisano, że porozumienie to reguluje wzajemne roszczenia stron, istniejące i przyszłe wynikające z faktów, że Skarżący, nazywany w porozumieniu "Inwestorem", wykonał pełną sieć uzbrojenia na osiedlach nazywanych [...] na gruntach stanowiących jego własność, a także będących własnością osób trzecich i wraz z gruntami pod drogi przeszła ona na własność Gminy. Strony porozumienia zgodnie oświadczyły wartość gruntów przeznaczonych pod drogi wraz z wybudowaną w nich infrastrukturą, na dzień podpisania porozumienia (w porozumieniu wskazano wartość [...]zł).

Sąd podziela ocenę prawną Wojewody, że z punktu widzenia prawa publicznego opisane porozumienie obowiązuje. Z uwagi na konstytucyjną zasadę, że wywłaszczenie jest możliwe tylko za słusznym odszkodowaniem (art. 21 ust. 2 Konstytucji) oraz dopuszczenie przez ustawodawcę w art. 98 ust. 3 u.g.n. uzgadniania wysokości odszkodowania – nie ma znaczenia, czy odszkodowanie zostały uzgodnione przed wszczęciem postępowania ustalającego odszkodowanie, czy w toku tego postępowania. W porozumieniu została określona wysokość odszkodowania oraz określono, że kwota ta służyć ma jako rekompensata również za działki przejęte pod drogi. Okoliczność, że do wartości działek gruntu wydzielonych pod drogę publiczną – gminną, strony porozumienia doliczyły wybudowaną w nich infrastrukturę, w żaden sposób nie przekreśla faktu zawarcia porozumienia, o jakim mowa w art. 98 ust. 3 u.g.n.

Sąd stwierdza, że zawodowy pełnomocnik Skarżącego potwierdzał zarówno w postepowaniu administracyjnym, skardze jak i sądowoadministracyjnym, że do doszło do zawarcia porozumienia. Pełnomocnik np. przesłał Wojewodzie kopię pisma otrzymanego od Wójta, z dnia 18 listopada 2013 r. w którym Wójt stwierdza, że Gmina nie zerwała porozumienia z dnia [...] sierpnia 2008 r. i cały czas je realizuje (k. 42), zaznaczył w skardze, że Wójt potwierdził wysokość roszczenia Skarżącego w piśmie z dnia [...] września 2013 r. oraz w piśmie procesowym z dnia [...] września 2014 r. ocenił, że jedyną reakcją Gminy na wezwania odnoszące się do realizacji roszczenia było wskazywanie, że Gmina opracowała miejscowy plan; według pełnomocnika prowadzi to do skojarzenia, że ten plan miał Skarżącego kosztować kwotę [...] zł (k. 53-54). W uznaniu Sąd, nie można zaakceptować poglądu skargi, że skoro uzyskanie uzgodnionej kwoty dobrowolnie od Gminy nie jest możliwe, droga administracyjna nie przysługuje, "zaś postępowanie cywilne również może okazać się nieskuteczne", to obowiązkiem właściwego organu administracji jest ustalenie odszkodowania w trybie administracyjnym. Wojewoda trafnie stwierdził, że skoro zostało zawarte porozumienie, w którym określono, że Gmina uznaje roszczenia Skarżącego z tytułu wykonania pełnej sieci uzbrojenia, która to sieć wraz z gruntami pod drogi przeszła na własność Gminy ("roszczenia Inwestora z tytułów wskazanych powyżej") do wysokości kwoty określonej w tymże porozumieniu, to strony zawarły porozumienie w rozumieniu art. 98 ust. 3 u.g.n. i są związane zawartym porozumieniem. Nie jest rolą organów administracji ocena, czy zawarte porozumienie jest realizowane, czy nie jest. Słusznie postąpił Wojewoda uchylając się od oceny takiego porozumienia pod względem istoty samych uzgodnień tj. wysokości odszkodowania, formy jego uiszczenia czy np. terminu. Organy administracji nie są powołane do pomocy Skarżącemu w egzekwowaniu zawartego porozumienia, bowiem należy to do sądu powszechnego.

Konsekwencją ustalenia przez organ wyższego stopnia, że zawarte zostało porozumienie dotyczące odszkodowania za działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organu I instancji ustalającej odszkodowanie i umorzenie postępowania pierwszej instancji – w całości, bowiem sprawa nie może zostać rozstrzygnięta co do jej istoty.

Mając na względzie, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) skargę oddalił.