Wyrok NSA, sygn. akt OSK 1315/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.), Sędziowie NSA Barbara Gorczycka-Muszyńska, Alicja Plucińska-Filipowicz, Protokolant Iwona Sadownik, po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej rozpoznawał sprawę ze skargi kasacyjnej Z. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 maja 2004r. sygn. akt II SA/Kr 1379/03 w sprawie ze skargi Z. W. na uchwałę Rady Miejskiej w Kielcach z dnia 20 marca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania terenów Barwinka-Kaweczyzny w Kielcach oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zdzisław Wójcik pismem z dnia 05.11.2002 r. złożył zarzut do "projektu zmiany nr 8 w miejscowym planie szczegółowym zagospodarowania przestrzennego terenów Barwinka - Kaweczyzny w Kielcach w rejonie ul.ul. [...]", kwestionując zaprojektowanie na jego działce nr ewid. [...] drogi dojazdowej 2KD.

Droga ta ma służyć właścicielom nieruchomości sąsiednich, powinna więc być zaprojektowana tak aby nie naruszała własności skarżącego.

Przedstawiony projekt zmiany planu, uniemożliwia skarżącemu wraz z bratem, który jest właścicielem działki sąsiedniej nr ewid. [...] zbudowanie w przyszłości "domu-bliźniaka".

Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w Kielcach z dnia 20 marca 2003 r. odrzucono zarzut Z. W.. W uzasadnieniu uchwały wskazano, iż w dotychczas obowiązującym planie miejscowym, działka nr ewid. [...] przeznaczona jest pod realizację celów publicznych, tj. usługi oświaty – projektowane przedszkole oraz częściowo pod projektowaną ulicę (poszerzenie pasa drogowego istniejącej ulicy [...]) [...]. Projekt zmiany nr 8, zgodnie z uchwałą podjętą przez Radę Miejską, ma na celu przeznaczenie terenu, rezerwowanego do tej pory na realizację celów publicznych, pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Z obszaru o łącznej powierzchni ponad 10 tys.m2 , tylko trzy niezabudowane działki mają dostęp do istniejącej drogi publicznej.

Istnienie pasa drogowego przebiegającego przez działkę Z. W. nr ewid. [...] jest niezbędne nie tyle ze względów komunikacyjnych (włączenie całego układu do istniejącej ul. [...]) ale głównie ze względów technicznych infrastrukturalnych w szczególności kanalizacji – topografia terenu jest taka, że nieruchomość Nr [...] położona jest w najniższym, możliwym do przejścia przewodami punkcie obszaru, objętego zmianą planu – przejście przez przedmiotową działkę sieciami kanalizacyjnymi przy tak przyjętych granicach zmiany jest niezbędne z punktu widzenia inżynierskiego. Z kolei wymiary działki – szerokość ok. 13 m – uniemożliwiają, po zajęciu niezbędnego pasa konserwacyjnego dla kanału sanitarnego, przeznaczenie jej pozostałej części pod realizację zabudowy mieszkaniowej. Kierując się więc względami technicznymi oraz ekonomicznymi, zaprojektowano sięgacz komunikacyjny wraz ze związanymi z jego pasem drogowym sieciami infrastruktury technicznej – z włączeniem do ul. [...], pozostałą część działki nr ewid. [...] przeznaczając pod funkcje usługowo – handlowe.

Powyższą uchwałę Z. W. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie (pismo z dn. 2.06.2003 r.) zarzucając naruszenie przepisów art. 7 i 8 kpa, przekroczenie władztwa planistycznego przysługującego gminie, niewzięcie pod uwagę innych możliwości zaprojektowania drogi dojazdowej i nieuwzględnienie słusznego interesu Z. Wójcika jako właściciela nieruchomości.

W związku z powyższym, w skardze wnosi się o uchylenie zaskarżonej uchwały z dnia 20 marca 2003 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 10 maja 2004 r. Sygn. akt II SA/Kr 1379/03 oddalił skargę Z. W.. W uzasadnieniu wyroku między innymi stwierdzono, że "zaskarżona uchwała nie narusza prawa. Uchwała ta zawiera obszerne i wyczerpujące uzasadnienie, z którego wynika, ze organy planistyczne wzięły pod uwagę okoliczności podniesione w zarzucie i zbadały indywidualną sytuację wnoszącego zarzut. Wyjaśniono od strony faktycznej i prawnej powody takiego, a nie innego, projektowanego rozwiązania planistycznego, posługując się rzeczowymi argumentami. W szczególności wyjaśniono dokładnie potrzeby komunikacyjne i powody, które uzasadniają rezygnację z innych wariantów rozwiązania układu komunikacyjnego. Oparto się przy tym na przepisach prawa o drogach publicznych, wyjaśniając ich zastosowanie w sprawie. Zarzuty skargi, dotyczące naruszenia interesu prawnego skarżącego oraz naruszenia zasad wynikających z art. 7 i 8 kpa, nie mogą mieć wpływu na ogólną ocenę zgodności z prawem zaskarżonej uchwały i procedury jej podjęcia".

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku w imieniu Z. W. sporządziła adwokat – I.K.-P., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 7 kpa,

- naruszenie zasad praworządności,

- przekroczenie władztwa planistycznego przysługującego Gminie,

- błędne ustalenie, że względy techniczno-infrastrukturalne zadecydowały o zaprojektowaniu drogi przez działkę skarżącego, bez należytego uzasadnienia i nie zaprojektowania alternatywnego rozwiązania mniej uciążliwego dla skarżącego.

Wskazując na powyższe podstawy w skardze kasacyjnej wnosi się o:

- uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 maja 2004 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania "z uwzględnieniem w wykładni dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny możliwości przeprowadzenia dowodu w sprawie ze specjalistycznej opinii na okoliczność, czy zaprojektowanie drogi dojazdowej do działek o nr nr ewidencyjnych [...], od projektowanej drogi 1 KD w miejscowym planie szczegółowym zagospodarowania przestrzennego terenu Barwinka – Kaweczczyzny w Kielcach na podstawie uchwały Rady Miejskiej w Kielcach z dnia 22 lutego 2001 r. zmiana nr 8 spełni wymagania techniczno-infrastrukturalne z grawitacyjnym odprowadzaniem ścieków sanitarnych i deszczowych przewodami kanalizacyjnymi związanymi z pasem drogowym."

Prezydent Miasta Kielce odpowiadając na skargę kasacyjną, wniósł o jej oddalenie. Ponadto w piśmie tym wyjaśnia się, iż były brane pod uwagę również inne warianty projektu planu. Warianty te były przedstawiane właścicielom nieruchomości na specjalnie w tym celu zorganizowanym spotkaniu w dniu 20.05.2002 r. Skarżący pomimo wcześniejszego pisemnego zawiadomienia, w tym spotkaniu nie uczestniczył.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty skargi kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że do procedury uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, podobnie jak i do orzekania przed sądami administracyjnymi, nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z powyższym, zarzuty naruszenia przepisów tego kodeksu zamieszczone w skardze kasacyjnej, są pozbawione podstaw prawnych.

Zarzut naruszenia przepisów postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz .1270), powołanej dalej jako ppsa, w poprawnie sformułowanej skardze kasacyjnej, może dotyczyć wyłącznie przepisów tej ustawy, jako że w oparciu o nie orzekają sądy administracyjne w tym również Naczelny Sąd Administracyjny.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd pierwszej instancji w sposób właściwy przeanalizował i ocenił zaskarżaną uchwałę Rady Miejskiej w Kielcach. Przedmiotem kontroli sadu administracyjnego nie jest analiza konkretnych rozwiązań technicznych i ekonomicznych, które stanowiły powody odrzucenia zarzutu zgłoszonego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz zbadanie procedury działania rady przy rozpatrywaniu zarzutów. Sąd administracyjny również bierze pod uwagę to, czy rada rozważała inne warianty projektu planu i czy właściwie uzasadniła uchwałę odrzucającą zarzut do projektu planu. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowi podstawę do wniesienia zarzutu, nie jest natomiast samo przez się okolicznością świadczącą o naruszeniu prawa przez radę gminy. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. – o zagospodarowaniu przestrzennym, w części dotyczącej sporządzania i uchwalania miejscowych planów zagospodarowani przestrzennego, jest jedną z ustaw, która zgodnie z postanowieniami art. 64 ust. 3 Konstytucji RP i art. 140 kc, może ograniczać prawo własności.

Wszystkie powyżej omówione uwarunkowania prawne, jak i to, że zaskarżona uchwała zastała wyczerpująco i wszechstronnie uzasadniona przez Radę Miejską w Kielcach, wziął pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w zaskarżonym wyroku.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 184 ppsa orzekł, jak w sentencji.