Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SAB/Ke 4/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2020-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 149
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 13 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Asesor WSA Agnieszka Banach, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2020 r. sprawy ze skargi A.C. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy Daleszyce w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy Daleszyce do rozpatrzenia wniosku A. C. z 10 grudnia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie punktu 1 w części dotyczącej umowy na dofinansowanie oraz w zakresie punktu 7 - w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku; II. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie punktu 6 ww. wniosku; III. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. oddala skargę w pozostałej części; V. oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny; VI. zasądza od Gminy Daleszyce na rzecz A. C. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.


UZASADNIENIE

W złożonym drogą elektroniczną wniosku z 10 grudnia 2019 r., A.C. domagała się od Burmistrza Miasta i Gminy Daleszyce udzielenia informacji publicznej związanej z ośrodkiem prowadzącym działalność edukacji ekologicznej, o którym mowa w linku: https://echodnia.eu/swietokrzyskie/w-gminie-daleszyce-powstaje-centrum-edukacji-ekologicznej-budynek-juz-robi-wrazenie/ar/c 1-14382069, o treści:

1. Wniosek o dofinansowanie na remont siedziby ośrodka i umowa na dofinansowanie.

2. Opis, czym ma być ośrodek prowadzący działalność edukacji ekologicznej (opis z dokumentów powołujących ośrodek lub z wniosku lub innych dokumentów urzędu).

3. W jakiej formule prawnej ma działać ośrodek? Proszę o statut lub regulamin bądź inne dokumenty, dotyczące formuły i podstaw i sposobu funkcjonowania ośrodka.

4. Do jakiego podmiotu należy ośrodek? Kto ma zarządzać ośrodkiem?

5. Jaki jest budżet ośrodka prowadzącego działalność edukacji ekologicznej na 2020 rok?

6. Od kiedy ma zacząć działalność? Na czym ma polegać?

7. Kto obecnie korzysta z pomieszczeń budynku ośrodka? Proszę o skan umów.

W odpowiedzi na powyższy wniosek Burmistrza Miasta i Gminy Daleszyce 23 grudnia 2019 r. udzielił następującej informacji:

Ad. 1. Nie ma takiego wniosku na remont ośrodka.

Ad. 2. Prosimy o doprecyzowanie stwierdzenia "Czym ma być".

Ad. 3. Ośrodek będzie działał zgodnie z regulaminem, który obecnie jest w opracowaniu.

Ad. 4. Urząd Miasta i Gminy w Daleszycach.

Ad. 5. W budżecie gminy na 2020 rok nie jest wyszczególniony budżet dotyczący ośrodka prowadzącego działalność edukacji ekologicznej.

Ad. 6. Od momentu zatwierdzenia regulaminu działalności ośrodka oraz zatrudnienia

pracownika.

Ad. 7. Prosimy o doprecyzowanie pytania.

W odpowiedzi na takie pismo skarżąca w dniu 23 grudnia 2019 r. przesłała drogą elektroniczną pismo, w którym ustosunkowała się do otrzymanych odpowiedzi i zasygnalizowanych przez organ niejasności w zrozumieniu kilku zadanych we wniosku pytań. W szczególności zauważyła, że:

ad. 1. Wnosiła o wniosek o dofinansowanie na remont siedziby ośrodka i umowę na dofinansowanie, a w odpowiedzi wspomniano tylko o braku wniosku. Jest to więc odpowiedź niepełna.

ad. 2. Enigmatyczna nazwa centrum edukacji ekologicznej niewiele mówi o tym, czym ma być owo centrum i jak ma funkcjonować. Nie rozumie w związku z tym, co było niejasne w jej zapytaniu o informację publiczną. Zakładała bowiem, że gmina wie, co zamierza i wydatkuje pieniądze w sposób celowy i oszczędny (zgodnie z art. 44 ustawy o finansach publicznych) i że w związku z tym pomysł na to centrum nie istnieje tylko w fantazjach i wyobrażeniach, ale że istnieją dokumenty z opisem tego, po co takie centrum się tworzy, jak ma funkcjonować, w jakiej formule prawnej, i jakie działania ma prowadzić.

ad. 3. Odpowiedź na to pytanie skarżąca uznała za niepełną, gdyż informacja o regulaminie nie jest pełną odpowiedzią na zapytanie o formułę prawną funkcjonowania ośrodka i dokumenty, dotyczące formuły, podstaw i sposobu jego funkcjonowania. Dodała, że jeżeli organ nie posiada żadnych dokumentów, planujących działalność centrum edukacji ekologicznej, dotyczących formuły, podstaw i sposobu funkcjonowania, to należy jasno udzielić takiej odpowiedzi oraz uprawdopodobnić brak takich dokumentów.

ad. 5. Skarżąca zauważyła, że jej pytanie dotyczyło budżetu ośrodka prowadzącego działalność edukacji ekologicznej na 2020 rok, a nie tego, jakie kwoty wyszczególniono na ośrodek w budżecie gminy. Wyraziła nadzieję, że organ stosuje się do zapisów art. 44 ustawy o finansach publicznych oraz innych, i że wydatkowanie publicznych pieniędzy jest przez Gminę zaplanowane.

ad. 6. Skarżąca poprosiła o odpowiedź niewymijającą na konkretne pytanie: od kiedy ma zacząć działalność ośrodek? Przypomniała też, że po słowach "Od kiedy ma zacząć działalność?", była i druga część tego pytania: "Na czym ma polegać?". Doprecyzowała dla uniknięcia wątpliwości, że chodzi jej o to, na czym ma polegać działalność tego ośrodka - centrum edukacji ekologicznej.

Ad 7. Odnośnie tej odpowiedzi skarżąca wyraziła pogląd, że nie wiem, co należy doprecyzować w jej zapytaniu: "Kto obecnie korzysta z pomieszczeń budynku ośrodka? Proszę o skan umów".

W dniu 7 stycznia 2020 r. o godzinie 15:31 z UMiG w Daleszycach zostało wysłane do A.C. pocztą elektroniczną pismo zawierające odniesienie się do jej pisma z 23 grudnia 2019 r. Organ wyraził pogląd, że udzielił odpowiedzi w sposób jasny i przejrzysty podając wszystkie informacje, jakie znajdują się w jego dyspozycji na dzień udzielania odpowiedzi. Dlatego też wskazał, że udzielona dotychczas informacja na zadane pytania nie zmieniła się. Mimo takiej deklaracji dodał jednak, że doprecyzowując podaje, że informacje dotyczące modernizacji budynku w Widełkach znajdują się na stronie internetowej https://zitkof.kielce.eu/ZIT-KOF/projekt?lineageId=8. Dlatego też Urząd Miasta i Gminy Daleszyce w sposób prawidłowy wskazał, iż nie istnieje wniosek o remont Centrum Edukacji Ekologicznej, a udzielanie informacji publicznej ponad ten zakres byłoby po stronie Urzędu nieprawidłowym działaniem. Centrum Edukacji Ekologicznej to ośrodek, którego celem będzie prowadzenie szkoleń, konferencji, akcji, mających na celu zwiększenie świadomości mieszkańców z zakresu szeroko pojętej ekologii.

Organ wyjaśnił też, że w zakresie regulaminu ośrodka i formy prawnej jego działania została udzielona konkretna i jasna odpowiedź, że jest on opracowywany. Odpowiedź na kolejne pytanie związane z budżetem ośrodka wiąże się natomiast ściśle z rozpoczęciem jego działalności, dlatego też udzielono odpowiedzi zgodnie z przyjętymi założeniami budżetu Miasta i Gminy Daleszyce, iż nie doszło do wyszczególnienia środków budżetowych na działalność ośrodka edukacyjnego. Ośrodek rozpocznie swoją działalność z chwilą zakończenia opracowywania regulaminu korzystania z budynku, co urząd przewiduje w terminie do 31 stycznia 2020r.

W dniu 7 stycznia 2020 r. do Urzędu Miasta i Gminy w Daleszycach wpłynęła skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach i datowana na 2 stycznia 2020 r., skarga A.C. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy Daleszyce w udostępnianiu informacji publicznej w związku z wnioskiem z 10 grudnia 2019 r. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a to art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej przez nieudostępnienie informacji publicznej pomimo upływu terminu ustawowego oraz wniosła o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, orzeczenie o jej rażącym charakterze, wymierzenie organowi grzywny i nakazanie rozpoznania wniosku.

W uzasadnieniu skargi jej autor podał, że skarżąca w dniu 10 grudnia 2019 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej złożyła do skarżonego organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Wprawdzie 23 grudnia 2019 r. organ ustosunkował się do wniosku, ale nie udzielił żądanej informacji publicznej.

Zdaniem wnoszącego skargę odpowiedź organu była nacechowana złą wolą i dlatego wniosek o stwierdzenie rażącej bezczynności i orzeczenie grzywny jest zasadny. W orzecznictwie przyjmuje się, że o rażącym charakterze można mówić nie tylko wtedy, gdy okres trwania bezczynności jest długi, ale również wtedy gdy organ w sposób oczywisty narusza prawo.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że 23 grudnia 2019 r. udzielił wnioskowanej informacji publicznej według stanu na dzień udzielenia informacji. Stwierdził, że skarżąca mylnie podkreśla, że było to jedynie ustosunkowanie się. Urząd tym pismem udzielił bowiem odpowiedzi w sposób jasny i przejrzysty. Ponadto poproszono skarżącą o doprecyzowanie niejasnych w treści pytań, czego nie uczyniła.

Zdaniem organu ponieważ złożony wniosek był dotknięty brakami uniemożliwiającymi procedowanie, wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku było prawidłowe. Ponadto nie jest odmową udzielenia informacji publicznej wskazanie, że się jej nie posiada. O tym fakcie organ winien powiadomić wnioskodawcę pisemnie, organ nie ma natomiast obowiązku wydawania decyzji administracyjnej.

Burmistrz zaznaczył także, że odpowiedź została udzielona w sposób wyczerpujący i w granicach aktualnej wiedzy na temat realizacji przedsięwzięcia. Ponadto dodał, że art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie może być podstawą naruszenia przepisów postępowania, bowiem przepis ten zawarty jest w ustawie tworzącej pion prawa administracyjnego materialnego, nie zaś, jak twierdzi skarżąca, prawa administracyjnego procesowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Bezczynność będąca przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie miała polegać na nieudzieleniu informacji publicznej, o którą skarżący zwrócił się we wniosku z 10 grudnia 2019 r.

Nie było w niniejszej sprawie sporne, że Burmistrz Miasta i Gminy Daleszyce jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji, zaś żądana informacja dotycząca należącego do Gminy Daleszyce centrum edukacji ekologicznej, jakie powstaje w miejscowości Widełki, gmina Daleszyce - jest informacją publiczną o charakterze nieprzetworzonym. Spór w sprawie dotyczył natomiast tego, czy żądane informacje zostały stronie udostępnione pismem z 23 grudnia 2019 r., względnie kolejnym pismem organu z 7 stycznia 2020 r., czy rzeczywiście wezwanie przez organ wnioskodawcy do "doprecyzowania niejasnych w treści pytań" było uzasadnione i czy do takiego doprecyzowania doszło, a także ewentualnie, czy zarzucana bezczynność miała rażący charakter i kwalifikowała się do ukaraniu organu grzywną według art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.19.2325. ze zm.), dalej p.p.s.a. Zdaniem skarżącej bowiem, organ nie udzielił wnioskowanej informacji publicznej, a tylko ustosunkował się do wniosku w piśmie z 23 grudnia 2019 r., (przy czym skarżąca nie wyjaśniła, co ma na myśli pisząc o ustosunkowaniu się do wniosku), a według organu już w tym piśmie udzielił w sposób jasny i przejrzysty wnioskowanej informacji publicznej w zakresie dotyczącym pytań, co do których nie miał wątpliwości, podczas gdy skarżąca, mimo wezwania jej do doprecyzowania niejasnych pytań - tego nie uczyniła, pewnych wnioskowanych informacji organ nie posiada, a co do jednej z nich poinformował stronę, że znajduje się ona na stronie internetowej, której adres podał.

W dalszej kolejności podkreślenia wymaga, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej może być załatwiony poprzez: udostępnienie w drodze czynności materialno-technicznej informacji publicznej będącej w dyspozycji organu w terminie 14 dni (bądź w terminie 2 miesięcy w uzasadnionych przypadkach, pod warunkiem powiadomienia o tym wnioskodawcy) od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - Dz.U. 2019.1429 ze zm., dalej u.d.i.p.), odmowie jej udostępnienia w drodze decyzji wydawanej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., w przypadku uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy (brak spełnienia warunku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. lub ograniczenie dostępu do informacji stosownie do art. 5 u.d.i.p.), wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania - w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., lub poinformowaniu wnioskodawcy, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach ustawy, a więc nie dotyczy informacji publicznej. Bezczynność nie zachodzi również wtedy, gdy organ udostępni informację publiczną w drodze ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej (art. 7 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), a także gdy wniosek jest nieprecyzyjny, bądź niejasny w stopniu uniemożliwiającym udzielenie odpowiedzi, a strona wezwana do sprecyzowania wniosku nie udzieli odpowiedzi w zakreślonym terminie. W tej ostatniej sytuacji organ może skorzystać z uprawnienia, o jakim mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 października 2018 r., II SAB/Łd 105/18, wyrok WSA w Łodzi z 16 listopada 2018 r. sygn. akt II SAB/Łd 99/18), wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 sierpnia 2019 r., III SAB/Gl 207/19, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 listopada 2019 r., II SAB/Kr 379/19).

Bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej wystąpi zatem wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot, będący w jej posiadaniu, nie podejmuje w przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej terminach odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma przy tym znaczenia, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną, czy też niezawinioną opieszałością organu.

Odnosząc takie uwagi do okoliczności niniejszej sprawy należy zauważyć, że skarga w części była zasadna, w części postępowanie podlegało umorzeniu z uwagi na udzielenie żądanych informacji przed wniesieniem skargi do Sądu, a w części skarga była niezasadna, gdyż organ co do niektórych z żądań wniosku o udzielenie informacji publicznej udzielił wystarczającej odpowiedzi, czego skarżąca w toku wymiany korespondencji nie kwestionowała, ale w treści skargi już nie uwzględniła.

Zasadne okazały się żądania skargi w części dotyczącej wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie punktu 1 wniosku, ale tylko w części dotyczącej żądania udostępnienia informacji na temat umowy o dofinansowanie. Organ bowiem na takie pytanie nie odpowiedział wprost i jednoznacznie w żadnym z pism kierowanych do skarżącej, a z okoliczności sprawy wynika, że umowa taka mogła być jednak zawarta, co wynika pośrednio ze strony internetowej, której adres organ wskazał, ale dopiero w piśmie z 7 stycznia 2020 r. Z wpisów znajdujących się na tej stronie wynika bowiem, że "Modernizacji i doposażenia ośrodka prowadzącego działalność edukacji ekologicznej w miejscowości Widełki na terenie Gminy Daleszyce", dotyczą informacje o wartości ogółem z umowy: 2 377 771 PLN, wkładzie UE z umowy: 1 569 839,71 PLN i wkładzie własnym z umowy: 807 931,29 PLN. Jedyne natomiast, czego można się domyślać z odpowiedzi organu na pytanie numer 1 to informacja, że skoro "nie ma [...] wniosku na remont ośrodka", to nie ma również umowy na dofinansowanie. Wniosek taki kłóci się jednak z wspomnianym wyżej dokumentem, który jednak nie może być uznany za jednoznaczną odpowiedź na zadane pytanie, skoro w pytaniu tym chodzi o treść umowy na dofinansowanie, (jeżeli oczywiście umowa taka została zawarta), a nie tylko o informację o wysokości kwoty wkładu UE z takiej umowy. Należy zauważyć, że również w odpowiedzi na skargę powyższe wątpliwości nie zostały wyjaśnione, a organ do dnia wyrokowania nie wykazał, aby w jakikolwiek sposób na omawiane pytanie odpowiedział. Uzasadniało to uwzględnienie skargi w tym zakresie, o czym Sąd orzekł w punkcie I wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Zasadne było również żądanie skargi dotyczące rozpatrzenia wniosku z dnia 10 grudnia 2019 r. w zakresie dotyczącym punktu 7. Na pytanie bowiem, kto obecnie korzysta z pomieszczeń budynku ośrodka i ewentualną prośbę o skan umowy dotyczącej, jak się łatwo domyślić, korzystania z tych pomieszczeń – organ w żaden sposób nie odpowiedział. Odpowiedzi na to pytanie nie może w szczególności zastąpić wezwanie zawarte w piśmie organu z 23 grudnia 2019 r. o doprecyzowanie pytania, gdyż należy podzielić pogląd skarżącej wyrażony w jej piśmie z 23 grudnia 2019 r., że jest ono sformułowane w sposób pozwalający na udzielenie odpowiedzi nawet jeżeli ośrodek jest jeszcze modernizowany i nie jest oddany do użytku. W takiej sytuacji bowiem pomieszczenia budynku ośrodka również pozostają w czyjejś dyspozycji (np. pracowników przeprowadzających modernizację). Jeśli natomiast istotnie nikt z tych pomieszczeń nie korzysta, to organ powinien takiej wyraźnej odpowiedzi udzielić, zamiast wzywać stronę do precyzowania zadanego pytania.

Postępowanie w sprawie w zakresie punktu 6 wniosku o udostępnienie informacji publicznej podlegało umorzeniu, ponieważ po upływie ustawowego, 14 dniowego terminu do udostępnienia informacji, który nie został przedłużony w trybie, o jakim mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., ale przed wniesieniem skargi odpowiedź na zawarte w tym punkcie pytanie została udzielona. Odpowiedź na pytanie, od kiedy ośrodek ma rozpocząć działalność i na czym ta działalność ma polegać, znalazła się bowiem dopiero w piśmie UMiG w Daleszycach z 7 stycznia 2020 r. Wskazano w nim bowiem przewidywaną datę rozpoczęcia działalności ośrodka, powiązaną z konkretnie wskazaną datą zakończenia opracowywania regulaminu korzystania z tego ośrodka, a także wyjaśniono w jasny sposób, że "Centrum Edukacji Ekologicznej to ośrodek, którego celem będzie prowadzenie szkoleń, konferencji, akcji, mających na celu zwiększenie świadomości mieszkańców z zakresu szeroko pojętej ekologii". Takich informacji zabrakło w piśmie organu z 23 grudnia 2019 r., gdzie nie wskazano jakiejkolwiek daty rozpoczęcia działalności tego ośrodka i w ogóle nie udzielono odpowiedzi na drugą część pytania zawartego w punkcie 6 wniosku. Powyższe okoliczności spowodowały, że zobowiązywanie organu do rozpatrzenia wniosku strony w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe, co na podstawie art. 161 § 1pkt 3 p.p.s.a. uzasadniało umorzenie postępowania w tej części, a na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, o czym orzeczono w punkcie II i III wyroku. Przytoczone rozstrzygnięcie zawarte w początkowej części punktu III wyroku, dotyczyło również tej części wniosku strony, która była objęta częściowo punktem 1 i w całości punktem 7 wniosku. Również w tym zakresie bowiem Sąd stwierdził bezczynność organu, co szczegółowo wyżej wyjaśniono.

Stwierdzona bezczynność nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa, co na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. spowodowało takie właśnie rozstrzygnięcie w końcowej części punktu III wyroku. Rażące naruszenie prawa jest bowiem postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i powinno być interpretowane ściśle. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego pojęcia, "rażące" to "ponad miarę", "niewątpliwe", "wyraźne", "oczywiste". Ocena, czy mamy do czynienia z rażącą postacią bezczynności, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami rozpatrywanej indywidualnie sprawy.

W niniejszej sprawie wniosek skarżącej w części objętej pytaniem z punktu 6, chociaż z uchybieniem ustawowego terminu, został jednak załatwiony. Uchybienie tego terminu było przy tym niewielkie, bo wynosiło tylko 11 dni.

Brak udzielenia odpowiedzi na pytania zawarte w punkcie 1 i 7 wniosku również nie był, zdaniem Sądu, spowodowany świadomą i niczym nieuzasadnioną odmową udostępnienia informacji publicznej w tym zakresie. Organ uważał bowiem (jak się okazało błędnie), że odpowiedź na pytanie dotyczące umowy na dofinansowanie remontu siedziby ośrodka w Widełkach mieściła się w udzielonej odpowiedzi dotyczącej braku wniosku o dofinansowanie remontu tego ośrodka. Brak odpowiedzi na pytania dotyczące korzystającego z pomieszczeń budynku ośrodka i ewentualnej umowy tego dotyczącej, mógł natomiast wynikać z błędnego mniemania organu, że skoro nie zakończono opracowywania regulaminu korzystania z tego budynku, to nie ma potrzeby bliższego wyjaśniania tej kwestii, bo nikt z tych pomieszczeń nie korzysta. Takiej jednak wyraźnej odpowiedzi organ nie udzielił, ani też nie wyjaśnił, czy przykładowo, jeżeli trwa jeszcze modernizacja i doposażenie tego ośrodka, to tymczasowo korzystającymi z pomieszczeń w tym ośrodku są osoby zajmujące się tą modernizacją i doposażeniem.

W pozostałej części skarga podlegała oddaleniu z następujących powodów.

Konsekwentnie, w związku z uznaniem, że stwierdzona bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, Sąd oddalił wniosek A.C. o wymierzenie organowi grzywny. Sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia w sprawie okoliczności, które przemawiałyby za zastosowaniem w sprawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Za okoliczności takie nie mogły w szczególności być uznane te, które wskazano w uzasadnieniu skargi. Sąd nie stwierdził bowiem, aby odpowiedź udzielona przez organ była "nacechowana złą wolą" oraz aby działanie organu w oczywisty sposób naruszało prawo.

Odpowiedź na pytanie z punktu 1 wniosku z 10 grudnia 2019 r. dotyczące wniosku o dofinansowanie remontu siedziby ośrodka, została udzielona w dniu 23 grudnia 2019 r., a więc z zachowaniem ustawowego, 14-dniowego terminu. Adekwatności udzielonej odpowiedzi nie kwestionowała sama skarżąca w piśmie z 23 grudnia 2019 r. i również zdaniem Sądu, udzielona odpowiedź wyczerpuje tę kwestię.

Pytanie zawarte w punkcie 2 wniosku, ("[...] czym ma być ośrodek prowadzący działalność edukacji ekologicznej [...]) "również zdaniem Sądu było na tyle wieloznaczne, że usprawiedliwiało żądanie jego doprecyzowania, co zresztą skarżąca uczyniła w piśmie z 23 grudnia 2019 r. Na doprecyzowane pytanie odpowiedź została udzielona w 14-dniowym terminie, który upłynął 7 stycznia 2020 r. Jak to już bowiem wyżej wyjaśniono, organ w piśmie z 7 stycznia 2020 r. udzielił konkretnej informacji, że "Centrum Edukacji Ekologicznej to ośrodek, którego celem będzie prowadzenie szkoleń, konferencji, akcji, mających na celu zwiększenie świadomości mieszkańców z zakresu szeroko pojętej ekologii".

Odpowiedź udzieloną przez organ na pytanie z punktu 3 wniosku o informację na temat formuły prawnej ośrodka oraz o statut, regulamin, czy inne dokumenty, dotyczące tej formuły, podstaw i sposobu funkcjonowania ośrodka, Sąd również uznał za wystarczającą, zwłaszcza po doprecyzowaniu zawartym w piśmie z 7 stycznia 2020 r. Skoro bowiem formuła prawna, w jakiej ośrodek ten będzie działał, a także podstawy i sposób jego funkcjonowania, mają znaleźć się w regulaminie, który w dacie udzielania tych odpowiedzi był w opracowaniu, to istotnie zadawalająca skarżącą odpowiedź na zadane pytanie będzie mogła być udzielona dopiero po jego przyjęciu. Do tego czasu natomiast jedyną możliwą odpowiedzią na takie pytanie była ta, której organ udzielił.

Niezrozumiałe jest żądanie skargi w części dotyczącej pytania z punktu 4 wniosku. Organ odpowiedział na to pytanie krótko, ale wyczerpująco i sama skarżąca ani w piśmie z 23 grudnia 2019 r., ani też w uzasadnieniu skargi tego nie zakwestionowała. Dlatego skarga w tym zakresie w oczywisty sposób podlegała oddaleniu.

Również odpowiedź na pytanie nr 5 z wniosku została wnioskodawczyni udzielona w sposób zasługujący na akceptację, przy czym również w tym zakresie, po doprecyzowaniu pytania w piśmie skarżącej z 23 grudnia 2019 r., pełna odpowiedź znalazła się w piśmie organu z 7 stycznia 2020 r. Burmistrz Miasta i Gminy Daleszyce wyjaśnił bowiem ostatecznie, że w budżecie Miasta i Gminy Daleszyce nie doszło do wyszczególnienia środków budżetowych na działalność przedmiotowego ośrodka, bo nastąpi to dopiero z chwilą rozpoczęcia jego działalności co oznacza, że budżet ośrodka nie został jeszcze opracowany.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w pozostałej części, dotyczącej wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie punktów 2, 3, 4 i 5 w całości oraz w zakresie punktu 1 w części dotyczącej wniosku o dofinansowanie remontu siedziby ośrodka.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 206 p.p.s.a., w punkcie VI wyroku. Sąd uznał, że uzasadnione jest zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego w części, to jest w zakresie całego uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 100 zł oraz ½ części wynagrodzenia reprezentującego skarżącą pełnomocnika będącego radcą prawnym. Sąd odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania w pozostałej części, tj. ½ części kosztów zastępstwa prawnego, ponieważ skarga została uwzględniona w części znacząco mniejszej, niż to zakreślały zawarte w skardze żądania. Pozwalało to na uznanie, że w sprawie zachodził szczególnie uzasadniony przypadek, o jakim mowa w art. 206 p.p.s.a.