Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SO/Wr 13/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: *Wymierzono organowi grzywnę z art. 55 p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 55 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Syg. akt IV SO/Wr 13/10 POSTANOWIENIE Dnia 13 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska (spr.) Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 13 stycznia 2011 r. sprawy z wniosku M. Ł. o wymierzenie grzywny Prezydentowi W. za nieprzekazanie Sądowi skargi z dnia 12 maja 2005 roku wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Prezydentowi W. grzywnę w kwocie 3000 (trzy tysiące) złotych; II. zasądzić od Prezydenta W. na rzecz M. Ł. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 7 października 2009 r. wniesionym bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. M. Ł. poinformowała, że w dniu 12 maja 2005 r. wniosła skargę na zarządzenie Gminy W. podnoszące czynsze za lokale mieszkalne należące do gminy, wskazując, że ta skarga nie została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. Do pisma załączyła kserokopię skargi z 12 maja 2005 r. opatrzoną prezentatą wpływu do Kancelarii Prezydenta Miasta W. .Przedmiotowe pismo z dnia 7 października 2009 r. – zarejestrowane pod sygn. akt IV KO 73/09- wraz z załącznikami przekazano w dnu 27 listopada 2009 r. do Rady Miejskiej W., jako mylnie skierowane do tutejszego Sądu.

Wnioskiem z dnia 11 czerwca 2010 r. M. Ł. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o wymierzenie grzywny Prezydentowi Miasta W., za nieprzekazanie skargi z dnia 12 maja 2005 r. kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. dotyczącej zarządzenia Gminy W. podnoszącego czynsze za wynajmowane od gminy lokale mieszkalne. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że na skardze z dnia 12 maja 2005 r. złożonej za pośrednictwem Prezydenta W. widnieje prezentata wpływu do Kancelarii Prezydenta W. opatrzona datą 19 maja 2005 r. W jej ocenie przedmiotowa skarga nigdy nie wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W

W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny Prezydent W. w piśmie z dnia 1 grudnia 2010 r. wskazał, że w dniu 14 czerwca 2005 r. Departament Nieruchomości Urzędu Miasta W. udzielił M. Ł. odpowiedzi zawierającej wyczerpujące wyjaśnienie poruszonych przez nią w skardze z dnia 12 maja 2005 r. kwestii. Ponadto wskazał, że skarga była rozpatrywana na sesji Rady Miejskiej W. w dniu 7 lipca 2005 r. i podjętą w tym zakresie uchwałą nr XL/2502/05 nie została ona uwzględniona. Biuro Rady Miejskiej W. pismem z dnia 14 lipca 2005 r. nr BRM-056/18/05 przekazano M. Ł. powołaną uchwałę. Dodatkowo w piśmie procesowym z dnia 11 stycznia 2011 r. strona przeciwna wniosła o oddalenie wniosku o wymierzenia grzywny, podnosząc, że pismo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 30 lipca 2010 r. – sygn. akt IV SO/Wr 13/10 wraz z załącznikami zostało przekazane w dniu 17 sierpnia 2010 r. do spółki z o.o. . M., która do dnia dzisiejszego nie zajęła stanowiska w sprawie

Na rozprawie w dniu 13 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny z urzędu dopuścił dowód z notatki służbowej sporządzonej przez Kierownika Sekretariatu Wydziału IV tego Sądu z dnia 13 stycznia 2011 r., z której wynika, że do dnia rozprawy – tj. 13 stycznia 201 r. - do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. nie wpłynęła skarga M. Ł. z dnia 12 maja 2005 r. złożona w Kancelarii Prezydenta W. w dniu 19 maja 2005 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)( dalej zwanej ustawą p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ ten, zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a., przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Niezastosowanie się przez organ administracji publicznej do tego obowiązku skutkuje tym, że na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a. sformułowanie "W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd (...) może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (...)" oznacza, że wyłączną, materialno-prawną przesłanką orzeczenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie. Jednocześnie podkreślić należy, że obowiązek przekazania skargi wniesionej za pośrednictwem organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, przewidziany w art. 54 § 2 P.p.s.a., jest niezależny od tego, czy sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznania tej skargi. Obowiązek ten jest niezależny również od tego, czy organ, za którego pośrednictwem wniesiono skargę, jest organem administracji publicznej i czy zaskarżony akt lub czynność podlega właściwości sądu administracyjnego . Weryfikacja twierdzenia skarżącego ,że wskazany przez niego podmiot jest organem administracji publicznej, którego działanie lub bezczynność poddane jest kognicji sądów administracyjnych należy wyłącznie do sądu administracyjnego, który - uznawszy, że sprawa zainicjowana skargą nie należy do jego właściwości, czy to ze względu na podmiot dokonujący czynności albo dopuszczający się bezczynności, czy też z powodu przedmiotu tej czynności lub bezczynności - skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. odrzuca. Z woli bowiem ustawodawcy, wyrażonej w powołanym wyżej przepisie, ocena czy sprawa należy do właściwości sądu administracyjnego, została powierzona temu sądowi, a nie organowi, za pośrednictwem którego skargę się wnosi. W żaden sposób organ ten nie może decydować o tym, czy wniesiona za jego pośrednictwem skarga należy do właściwości sądu administracyjnego. Zważywszy ,że datą wszczęcia postępowania sądowo-administracyjnego jest dzień doręczenia skargi organowi, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy . Wprawdzie skargi nie ma jeszcze w tym momencie w sądzie , ale z tym faktem należy wiązać określone skutki prawne . Wniesienie skargi nakłada na organ administracyjny obowiązek udzielenia odpowiedzi oraz przesłania do sądu akt sprawy , a ponadto uprawnia organ do dokonania autokontroli zaskarżonego aktu lub czynności. Natomiast jeżeli podmiot, za pośrednictwem którego wniesiono skargę do sądu administracyjnego, uważa, że sprawa z tej skargi nie należy do właściwości sądów administracyjnych, przekazując ją do sądu powinien w odpowiedzi na skargę sformułować wniosek o jej odrzucenie.

W związku z tym rozpoznając wniosek o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie skargi Sąd administracyjny w pierwszej kolejności jest zobowiązany ustalić, czy skarga została wniesiona za pośrednictwem organu, a jeśli tak - czy organ ten przekazał skargę do sądu administracyjnego. Analiza akt rozpoznawanej sprawy wskazuje na to , że skarga wnioskodawczyni z dnia 12 maja 2005 r. adresowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. wpłynęła do organu – Prezydenta W. w dniu 19 maja 2005 r., potwierdza to prezentata Kancelarii Prezydenta W., którą opatrzona jest skarga załączona do akt niniejszej sprawy oraz znajdująca się w aktach tutejszego Sądu o sygn. akt IV KO73/09. Okoliczności tej zresztą nie kwestionował organ administracji , przyznając w piśmie procesowym z dnia 1 grudnia 2010r. - stanowiącym odpowiedź na wniosek skarżącej o ukaranie grzywną- fakt złożenia przedmiotowej skargi w dniu 19 maja 2005 r. Wpływ do organu administracji tej skargi potwierdza również stanowisko zajęte przez Radę Miejską W. w uchwale z dnia 7 lipca 2005 r. Nr XL/2502/05, którą nie uwzględniono skargi wnioskodawczyni , obligując jednocześnie Przewodniczącego Rady Miejskiej do poinformowania strony o sposobie jej załatwienia. Niezależnie od tego stwierdzić należy, że poza pierwotnym wniesieniem skargi przez skarżącą do organu w dniu 19 maja 2005 r., skarga ta – jako załącznik pisma skarżącej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 7 października 2009 r. – została również ponownie przesłana do organu w dniu 27 listopada 2009 r., na które to pismo organ w żaden sposób nie zareagował. Materiał aktowy badanej sprawy jednoznacznie wskazuje na to , że skarga M. Ł. kierowana do sądu administracyjnego wpłynęła do organu administracji i nie została przekazana w ustawowym terminie wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do tutejszego Sądu. Dodatkowo Sąd stwierdza, że do dnia rozprawy przedmiotowa skarga w dalszym ciągu nie została - w myśl cytowanych na wstępie przepisów p.p.s.a. – przekazana do Sądu. Powyższe okoliczności uzasadniają stwierdzenie, że wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie.

W tym miejscu wymaga podkreślenia ,że grzywna wymierzana organowi, o jakiej mowa w przepisie art. 55 § 1 p.p.s.a., ma charakter mieszany: dyscyplinująco - restrykcyjny. Ma ona, bowiem na celu, oprócz dyscyplinowania organu stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Ponadto wymierzenie grzywny pełni funkcję prewencyjną i ma służyć zapobieganiu naruszania przez organ administracji przepisu art. 54 § 2 p.p.s.a. w przyszłości . W zakresie wymiaru grzywny, którą można orzec za niewypełnienie przez organ administracji publicznej obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. unormowanie art. 55 § 2 p.p.s.a. odsyła do przepisu art. 154 § 6 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W związku z tym , że do dnia rozprawy nie został wydany komunikat Prezesa Urzędu Statystycznego w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2010 r., zatem Sąd w powyższym zakresie brał pod uwagę Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2010 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2009 r. (M. P. r. Nr 7, poz. 67) , według którego przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2009 r. wyniosło 3102,96 złotych. Natomiast rozstrzygając o wymiarze grzywny ze względu na użycie przez ustawodawcę w art. 55 § 1 p.p.s.a. sformułowania "sąd może orzec o wymierzeniu grzywny", Sąd brał pod uwagę wszystkie okoliczności mniejszej sprawy, a mianowicie przyczynę niewypełnienia obowiązku, czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz okoliczności czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Z treści nadesłanej przez Prezydenta W. odpowiedzi na wniosek o ukaraniu grzywną nie wynika wprost , co było przyczyną nie przekazania skargi w terminie przewidzianym art. 54 § 2 p.p.s.a., jednakże organ zareagował na skargę skarżącej, traktując ją jako skargę powszechną w trybie działu VIII kodeksu postępowania administracyjnego , co znalazło swój wyraz w uchwale Rady Miejskiej W. z dnia 7 lipca 2005 r. Nr XL/2502/05 . Jest to jedyna okoliczność przemawiająca na korzyść organu , lecz biorąc pod uwagę czas jaki upłynął od daty otrzymania skargi strony i nie wniesienie jej wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na nią do tutejszego Sądu do dnia dzisiejszego uzasadnia wymierzenie grzywny w wysokości stanowiącej równowartość mniej więcej jednomiesięcznego przeciętnego wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2009 roku. W ocenie Sądu kwota grzywny 3000 zł stanowić będzie sankcję na tyle dotkliwą , że zapobiegnie w przyszłości nie wywiązywaniu się Prezydenta W. z obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a.

Z powyższych względów na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.