Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 458/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2014-07-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2,  art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu - Krzysztof Błasiak po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 31 marca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej byłego członka zarządu spółki cywilnej za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do marca i od lipca do grudnia 2008 r., p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi R. B. (dalej jako skarżący) jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 31 marca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej byłego członka zarządu spółki cywilnej za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do marca i od lipca do grudnia 2008 r. W związku z tym skarżący na etapie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zobowiązany jest - zgodnie z postanowieniami § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) – do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Na dalsze koszty jakie mogą mieć miejsce w przedmiotowej sprawie składają się opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia wyroku – stosownie do zapisów § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192) - w kwocie 100 zł oraz wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 250 zł (§ 3 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczególnych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

W dniu 17 czerwca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wpłynął wniosek skarżącego (sporządzony na urzędowym formularzu, o którym mowa w art. 252 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [t.j. Dz. U. z 2012 r., poz.270] - zwanej dalej p.p.s.a.), w którym zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości.

Odnośnie swojej sytuacji rodzinnej, majątkowej i finansowej skarżący oświadczył, że wspólnie z żoną, z którą prowadzi gospodarstwo domowe, uzyskują miesięcznie dochody w wysokości 3.627 zł (według oświadczenia uzyskiwane przez nich z tytułu emerytury), ponosząc zarazem w skali miesiąca koszty związane leczeniem, utrzymaniem samochodu, zakupem żywności oraz opłatami medialnymi i czynszowymi łącznie w wysokości 3.650 zł. Ponadto skarżący oświadczył, że posiada współwłasność nieruchomości w Opolu, która obciążona jest hipoteką. W załączeniu skarżący przedłożył wniosek wierzyciela o zajęciu wierzytelności.

Rozpatrując na podstawie art. 258 § 2, pkt 7 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy zważył , co następuje:

Stosownie do art. 245 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, które obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, a także w zakresie częściowym, obejmującym m.in. zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków.

Zatem wniosek skarżącego dotyczący częściowego prawa pomocy należy rozpatrywać w kontekście przesłanki zawartej w art. 246 § 1, pkt.2 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 246 § 1, pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Treść powyższego przepisu wskazuje, iż prawo pomocy stanowi instytucję wyjątkową i dlatego udzielenie tego prawa może nastąpić jedynie w sytuacjach szczególnych. Przede wszystkim dotyczyć to będzie osób charakteryzujących się ubóstwem w takim stopniu, że zapłata kosztów sądowych w określonej wysokości mogłaby spowodować utratę możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb egzystencji tych osób oraz ich rodzin. Jednocześnie należy wskazać, że przy rozpatrywaniu wniosku o prawo pomocy winno się uwzględniać, z jednej strony wysokość obciążeń finansowych jakie strona jest zobowiązana ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś strony jej możliwości finansowe.

Tak ukształtowany charakter prawa pomocy wynika z tego, iż generalną zasadą postępowania sądowego jest podnoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Każda osoba wszczynająca postępowanie powinna liczyć się więc z wydatkami na ten cel i gromadzić środki finansowe na pokrycie koniecznych kosztów. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 stycznia 2005 r. (sygn. akt FZ 478/04, niepublik.), opłaty sądowe stanowią rodzaj danin publicznych. Zwolnienia od ponoszenia tego rodzaju danin stanowią odstępstwo od konstytucyjnego obowiązku ich powszechnego i równego ponoszenia, wynikającego z art. 84 Konstytucji. Dlatego też muszą być stosowane w sytuacjach wyjątkowych, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru dotyczącego danej osoby czy osób na współobywateli. Z kolei w innym postanowieniu NSA (postanowienie z dnia 6 października 2004 r., GZ 71/04, ONSA i WSA 2005, nr 1, poz. 8) stwierdził, iż ,, udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe ".

Przy czym wymaga podkreślenia, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar dowodu, a w szczególności obowiązek wykazania braku możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Rozstrzygniecie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę. Strona musi zatem wykazać, iż jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej reguły ponoszenia kosztów procesu. (vide: J. Tarno, Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2006, s. 504; B. Dauter i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. Zakamycze, Kraków 2005, s. 592).

Dlatego też jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 252 p.p.s.a., okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana, na mocy art. 255 p.p.s.a., złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.

Referendarz sądowy analizując informacje przedstawione przez skarżącego we wniosku o przyznanie prawa pomocy uznał, iż były one niewystarczające do oceny jego rzeczywistej sytuacji majątkowej i finansowej. W związku z czym pismem z 25 czerwca 2014 r. skarżący został wezwany do przekazania w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania:

- szczegółowej pisemnej informacji (sporządzonej w sposób czytelny) na temat kosztów ponoszonych w skali miesiąca przez niego i żonę na bieżące utrzymanie (z wyodrębnieniem na poszczególne pozycje, w tym pozycje dotyczące kosztów utrzymania mieszkania, zakupu wyżywienia i innych kosztów niezbędnych dla utrzymania z podaniem ich wysokości w skali miesiąca) wraz dokumentami potwierdzającymi fakt i wysokość poniesienia tych kosztów,

- szczegółowej informacji na temat kosztów ponoszonych miesięcznie przez niego i żonę na leczenie wraz z dowodami potwierdzającymi informację w tym zakresie,

- pisemnej informacji odnośnie innych wydatków niż bieżące koszty utrzymania również z odpowiednimi dowodami potwierdzającymi taki stan (w przypadku kredytów i pożyczek należy przedłożyć kopie odpowiednich umów łącznie z harmonogramem spłaty),

- dowodów potwierdzających wysokość dochodów uzyskiwanych z tytułu emerytury,

- kserokopii zeznania o wysokości dochodów osiąganych przez obojga małżonków w 2013 r. (PIT),

- kserokopii wyciągów i odpisów z kont i lokat bankowych za ostatnie trzy miesiące.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący przedłożył kserokopie rocznych obliczeń podatku dokonanych przez organ rentowy (PIT-40A) za 2012 r., zeznania o wysokości dochodu osiągniętego przez skarżącego w 2013 r. z działalności gospodarczej prowadzonej w ramach spółki cywilnej, decyzji rentowych, potwierdzeń dokonania opłaty za wywóz odpadów i czynsz, faktur dotyczących zakupu usług telekomunikacyjnych, gazu i energii elektrycznej, potwierdzenia przyjęcia przelewu do realizacji przez PKO Bank Polski, wyciągów bankowych wraz z harmonogramem spłaty kredytu, faktury dotyczącej zakupu paliwa, rachunku potwierdzającego zakup lekarstw. Wraz z kserokopiami wymienionych dokumentów skarżący przekazał pisemną informację, w której oświadczył, że miesięczne wydatki związane z utrzymaniem rodziny (w tym związane z zakupem żywności) opiewają na kwotę 3.666,65 zł (gaz – 43,25 zł, energia elektryczna – 82,88 zł, czynsz – 350 zł, wywóz nieczystości – 26 zł, telefon stacjonarny – 55,80 zł, telefony komórkowe – 134,69, TV i Internet – 185,01 zł, zakup żywności dla całej rodziny – ok. 1.019,97 zł, lekarstwa – ok. 300 zł, diagnostyka prywatna – ok. 60 zł, utrzymanie pojazdu – ok. 350 zł, spłata kredytu – 959,05 zł, wydatki na środki higieniczne i sanitarne – 100 zł) i w całości pokrywają się z dochodami uzyskiwanymi z tytułu emerytury.

W ocenie referendarza, dokonanej w oparciu o informacje wynikające zarówno z wniosku o przyznanie prawa pomocy jak i z dostarczonych dodatkowo dokumentów, nie ma podstaw do zastosowania wobec skarżącego instytucji prawa pomocy jako instytucji przeznaczonych dla ludzi ubogich. Okoliczności, na których skarżący oparł swój wniosek o przyznanie prawa pomocy, nie wykazują bowiem, iż nie jest on w stanie ponieść kosztów sądowych (w tym kosztów wpisu od skargi opiewających na kwotę 500 zł) bez uszczerbku koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1, pkt 2 p.p.s.a.).

Referendarz sądowy uznał bowiem, iż skarżący, dysponując w ramach gospodarstwa domowego dochodami w wysokości 3.666,65 zł, po uwzględnieniu obciążenia tych dochodów miesięcznymi kosztami niezbędnymi do utrzymania w kwocie 2.024,99 zł (dotyczącymi opłaty za wywóz nieczystości, zakupu żywności, udokumentowanego zakupu leków, energii elektrycznej, gazu, usług telekomunikacyjnych bez opłat za telefony komórkowe jako wydatków niekoniecznych do normalnego funkcjonowania gospodarstwa domowego w sytuacji posiadania telefonu stacjonarnego), jest wstanie wygenerować dodatkowe środki finansowe na pokrycie wpisu od skargi w wysokości 500 zł oraz kosztów wymaganych na kolejnych etapach postępowania, wymienionych na wstępie uzasadnienia. W zestawieniu nie uwzględniono kosztów utrzymania pojazdu jako nieposiadających cech wydatków niezbędnych do utrzymania. Nadto z przekazanej faktury wynika, iż zakupem paliwa do samochodu zostały obciążone przychody spółki cywilnej "A", w której skarżący posiadał udziały, nie zaś wykazane dochody z tytułu emerytury. Jednocześnie nie uznano jako niezbędnych kosztów utrzymania również wydatków diagnostyki prywatnej z uwagi na brak jakiejkolwiek dokumentacji w tym zakresie.

Poza tym należy wskazać, iż na koncie bankowym skarżącego 25 czerwca 2014 r. (9 dni po sporządzeniu wniosku o przyznanie prawa pomocy) znajdowały się środki pieniężne w wysokości ok. 2.612 zł, a więc środki umożliwiające uregulowanie obowiązkowego wpisu od skargi.

Z kolei odnośnie obsługi kredytu bankowego należy podkreślić, iż w strukturze wydatków koszty związane z uregulowaniem zobowiązań prywatnoprawnych, w tym zobowiązań kredytowych, w żadnym razie nie mają priorytetu przed kosztami sądowymi. Niedopuszczalnym jest by strona skarżąca w ramach posiadanych środków finansowych preferencyjnie traktowała zobowiązania prywatnoprawne uznając, że koszty sądowe powinien kredytować Skarb Państwa.

Ponadto należy wskazać, iż uzyskanie kredytu bankowego wiąże się z uzyskaniem wysokiej zdolności kredytowej, czyli zdolności do terminowej spłaty zadłużenia. W związku z tym uzyskanie przez skarżącego i jego małżonkę w instytucjach bankowych zdolności do regulowania zobowiązań wynikłych z udzielanych kredytów, które znacznie przekraczają zobowiązania związane z kosztami postępowania sądowego w niniejszej sprawie, oznacza, że zapłata kosztów sądowych mieści się również w jego możliwościach finansowych. Dbałość o regulowanie zobowiązań prywatnoprawnych nie wyklucza bowiem konieczności regulowania nie mniej ważnych należności o charakterze publicznoprawnych (por. postanowienie NSA z 20 stycznia 2012 r., sygn. akt I FZ499/11; LEX nr 1103914). W innym orzeczeniu NSA zaznaczył, iż "aby uzyskać, a następnie spłacać kredyt, należy uprzednio wykazać zdolność kredytową, czyli zdolność do terminowej spłaty zadłużenia wraz z towarzyszącymi mu kosztami dodatkowymi. Trudno, aby ubiegający się o przyznanie prawa pomocy nie miał zabezpieczonych innych należności związanych z utrzymaniem rodziny czy z prowadzoną działalnością gospodarczą, w tym ewentualnych kosztów postępowania skoro wcześniej wykazał odpowiednie zabezpieczenia wobec banku."

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 258 § 2, pkt 7 p.p.s.a., orzeczono o odmowie przyznania prawa pomocy.