Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SAB/Wa 2/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Odrzucono skargę
Odrzucono skargę
Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi S. Z., A. Z., K. Z., U. L. na bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju w sprawie rozpoznania zażalenia na bezczynność postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z [...] maja 2019 r. S. Z., A. Z., K. Z. i U. L. (dalej: strona, skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju (dalej: organ, Minister) w rozpoznaniu zażalenia na bezczynność Wojewody [...] w rozpoznaniu odwołania od decyzji Prezydenta [...] z [...] marca 2018 r. nr [...].

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o odrzucenie skargi argumentując, że postanowienie organu kończące postępowanie w sprawie wszczęte w trybie art. 37 § 1 k.p.a. nie może być skutecznie zaskarżone do sądu wojewódzkiego. Niedopuszczalne jest zatem wniesienie skargi na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia wniesionego w tym trybie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 poz. 2325 t.j., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie

w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane

w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego

i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Skarga do sądu administracyjnego przysługuje więc jedynie w ww. przypadkach. Jeżeli zaś chodzi o postanowienia, które mogą być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego, to muszą one być zaskarżalne, tzn. musi istnieć przepis wskazujący, że podlegają one zaskarżeniu, albo muszą kończyć postępowanie lub też rozstrzygać sprawę co do istoty.

Przepis art. 37 k.p.a. nie określał w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia ma zażalenie to rozstrzygnąć. Natomiast zgodnie z utrwalonym poglądem prezentowanym zarówno w literaturze jak i orzecznictwie stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.).

Tak też postąpił Minister, który postanowieniem z [...] maja 2018 r. zażalenie na bezczynność Wojewody uznał za nieuzasadnione. Postanowienie to ma charakter wpadkowy, nie kończy postępowania w sprawie, nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Na postanowienie to nie przysługuje zażalenie. Nie jest to bowiem postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa

w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., ani inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (por. postanowienia NSA: z 8 lutego 1995 r., I SAB 86/94, z 13 marca 2001 r., I SAB 246/00; wyroki NSA z 12 kwietnia 2001 r., IV SA 1866/00, z 24 maja 2001 r., IV SA 572/99; postanowienie WSA w Gliwicach z 5 czerwca 2009 r., IV SAB/Gl 21/09, wszystkie dostępne w CBOSA).

Skoro na postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, to tym samym skarga ta nie przysługuje także na bezczynność organu polegającą na nierozpoznaniu zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 k.p.a. ma charakter incydentalny, a postępowanie prowadzone na skutek wniesienia zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego (postanowienie WSA w Gdańsku z 23 września 2014 r., III SAB/Gd 84/14, wyrok NSA z 7 lutego 2012 r., II OSK 2259/10, wszystkie dostępne w CBOSA).

Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.