Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1301/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 194 § 3
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 520
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka Sędziowie NSA Tomasz Kolanowski WSA (del.) Bogusław Woźniak (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 11 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 3515/15 w sprawie ze skargi R. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 26 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

UZASADNINIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3515/15 oddalił skargę R. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2015 r. Jako podstawę prawną orzeczenia Sąd I instancji wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej jako "P.p.s.a."

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł R.Z. zaskarżając ten wyrok w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił :

I. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego:

1. art. 6 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 61 ze zm.) – dalej jako "u.p.o.l" poprzez niewłaściwe zastosowanie wynikające z naliczenia podatku od nieruchomości za rok 2015 za okres 8/12 roku mimo, że dokument o zmianach w rejestrze gruntów pochodzi z 26 czerwca 2015 r.,

2. art. 6 ust. 6 u.p.o.l. poprzez nieuwzględnienie zgłaszanej przez skarżącego Informacji w sprawie podatku od nieruchomości z 26 czerwca 2015 r. wskazującej na brak na terenie nieruchomości "pozostałych budynków" i bezpodstawne było zróżnicowanie przeznaczenia poszczególnych budynków do opodatkowania.

II. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 oraz art. 106 § 3 i § 4 oraz w zw. z naruszeniem art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 165 § 2, art. 194 § 3 oraz art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) – dalej jako "O.p." poprzez brak wyciągnięcia wniosków wynikających z pism skarżącego wskazujących na brak podstaw do zmiany przeznaczenia budynków oraz ze złożonych kserokopii oraz faktu, że do akt nie załączono poprzednich decyzji określających wysokość podatku od nieruchomości za lata ubiegłe wskazujących na brak zmiany stanu faktycznego nieruchomości a także pominięcie dokumentu pt.: "Wykaz dokonanych zmian w danych rejestru gruntów" z 25 czerwca 2015 r. oraz deklaracji skarżącego złożonej na druku IN z 26 sierpnia 2015 r. i jego skutków dla wymiaru podatków.

Skarżący wniósł o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej jako "P.p.s.a." rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

W przypadku podniesienia w skardze kasacyjnej jednocześnie zarzutów naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego należy w pierwszej kolejności rozpatrzyć te pierwsze, ponieważ determinują one ocenę prawidłowego zastosowania lub właściwej wykładni przepisów prawa materialnego powołanych w tej sprawie.

W ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania skarżący wskazał, że doszło do naruszenia szeregu pozostających w związku przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy – Ordynacja podatkowa. Skarżący nie wyjaśnił jednak na czym konkretnie polegało naruszenie poszczególnych przepisów, oraz jaki miało wpływ na wynik sprawy. Z uzasadnienia tego zarzutu skargi kasacyjnej można wnioskować, że skarżący kwestionuje odmowę przeprowadzenia przez Sąd I instancji dowodu z dokumentów. Nadto, skarżący odwołując się do wcześniej wydanych decyzji ustalających wymiar podatku od nieruchomości położonej w P. przy ul. M. [...], nr działki ew. [...] kwestionuje zmianę wysokości tego podatku przy braku zmiany stanu faktycznego.

Zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Odnośnie zarzutu naruszenia tego przepisu należy zgodzić się z Sądem I instancji, że przedłożone kserokopie pism nie potwierdzone za zgodność i niekompletne, nie mogą być uznane za dokument, co w sposób oczywisty wykluczało możliwość przeprowadzenie dowodu z tychże kserokopii. Ponadto, decyzja co do przeprowadzenia dowodu uzupełniającego, z uwagi na użyte słowo "może", została pozostawiona do swobodnego uznania sądu. Zarzut naruszenia art. 106 § 3 P.p.s.a. może być skutecznie podniesiony tylko wówczas, gdy sąd I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe, a skarżący wykaże, że zastosowane przez sąd kryteria oceny wiarygodności dopuszczonych dowodów były oczywiście błędne. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2017 r., sygn. akt I GSK 2030/15.; dostępny podobnie jak inne powołane w uzasadnieniu orzeczenia na stronie: www.orzecznictwo.nsa.gov.pl).

Niezrozumiała jest sugestia, że okoliczność istniejących różnic w wymiarze podatku za rok 2015 wynikała pośrednio z innych dowodów znajdujących się w aktach sprawy i tym samym można ją było przyjąć na podstawie art. 106 § 4 P.p.s.a. Powołany przepis stanowi, że fakty powszechnie znane sąd bierze pod uwagę nawet bez powołania się na nie przez strony. Jak wyjaśniono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2141/12 fakty powszechnie znane, to okoliczności, zdarzenia, czynności lub stany, które powinny być znane każdemu rozsądnemu i mającemu doświadczenie życiowe człowiekowi. Chodzi więc o wydarzenia historyczne, polityczne, zjawiska przyrodnicze, procesy ekonomiczne lub zdarzenia normalnie i zwyczajnie zachodzące w określonym miejscu i czasie. Za fakty powszechnie znane mogą uznane tylko te, które odpowiadają rzeczywistości, przy czym kryterium oceny, czy dany fakt ma charakter faktu notorycznego musi być obiektywne, a nie subiektywne. Zatem faktami powszechnie znanymi nie mogą być okoliczności wynikające z dokumentów zgromadzonych w aktach danej sprawy.

W ramach analizowanego zarzutu naruszenia przepisów postępowania skarżący podniósł argument, że Sąd I instancji nie odniósł się do zarzutu, iż nie tylko dane z ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę do określenia wymiaru podatku od nieruchomości i wskazuje, że organy podatkowe i Sąd I instancji nie powinny pominąć dotychczasowej ewidencji podatkowej nieruchomości, w tym decyzji wydanej przez Burmistrza P. z dnia 8 czerwca 1994 r. Rzecz jednak w tym, co Sąd I instancji prawidłowo wyjaśnił, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.) – dalej jako "P.g.k" - podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W skardze kasacyjnej nie został podniesiony zarzut naruszenia art. 21 ust. 1 P.g.k. Nadto należy wyjaśnić, że decyzje organów podatkowych w sprawie podatku od nieruchomości za lata wcześniejsze nie stanowią podstawy wymiaru podatku na dany rok. Sąd podziela co do zasady pogląd, że dane z ewidencji gruntów i budynków mogą być kwestionowane, ale powinno się to odbywać poprzez wskazanie niezgodności danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków z dokumentami na podstawie których wpisów się dokonuje. Przyjęcie, że podważenie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków możliwe jest na podstawie dowolnych dowodów, w tym na podstawie oświadczenia strony w istocie podważałoby ustawowo konstytuowaną zasadę szczególnej mocy dowodowej dokumentów urzędowych. Także ewentualne postępowanie modernizacyjne ewidencji gruntów i budynków nie uzasadnia pominięcia przy wymiarze podatku od nieruchomości danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. W konsekwencji niezasadny jest zarzut naruszenia art. 194 § 3 O.p. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za prawidłowe należy uznać więc stanowisko Sądu I instancji, który zaaprobował wymiar podatku od nieruchomości na podstawie aktualnego, znajdującego się w aktach administracyjnych, wypisu z ewidencji gruntów i budynków.

Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od oceny zasadności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 i art. 133 § 1 P.p.s.a. albowiem w skardze kasacyjnej nie wskazano na czym konkretnie polegało naruszenie tych przepisów oraz jaki wpływ na wynik sprawy miało to naruszenie. Z tych samych powodów Naczelny Sąd Administracyjny nie dokonał oceny zarzutów naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 i § 4, art. 165 § 2 oraz art. 200 § 1 O.p.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego należy w pierwszej kolejności zauważyć, że zostały one skonstruowane wadliwie. W skardze, i w postępowaniu przed Sądem I instancji skarżący nie podnosił zarzutu naruszenia art. 6 ust. 3 i ust. 1 oraz art. 6 ust. 6 u.p.o.l. Sąd I instancji, co wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku powyższych kwestii nie analizował. Stąd też prawidłowe kwestionowanie tego ewentualnego uchybienia Sądu I instancji powinno odbywać się poprzez zarzut procesowy, a mianowicie zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. Należało bowiem wykazać, że Sąd I instancji wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 134 § 1 P.p.s.a. nie dostrzegł z urzędu naruszenia przez organy podatkowe przytoczonych wyżej przepisów, i że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Niemniej jednak wyjaśnić należy, że nie ma racji skarżący twierdząc, że podatek od nieruchomości powinien zostać naliczony za okres 6/12 a nie 8/12 roku. Z akt spawy wynika, że nabycie nieruchomości nastąpiło 18 kwietnia 2015 r., zatem obowiązek podatkowy, stosownie do art. 6 ust. 1 u.p.o.l powstał od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Zatem prawidłowe jest naliczenie podatku za okres 8/12 tj. od maja do grudnia.

Ponadto nie jest tak, że organ podatkowy jest bezwzględnie związany informacjami, jakie właściciel nieruchomości zawarł w informacjach o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Zgodnie bowiem z art. 21 § 5 O.p. jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2, ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym.

Co do okoliczności, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie uchyliło decyzję Burmistrza P. w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości za rok 2016 trzeba stwierdzić, że okoliczność ta nie ma żadnego wymiernego wpływu na ocenę legalności decyzji będącej przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.