Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB 171/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie: WSA Magdalena Bosakirska Asesor WSA Andrzej Czarnecki /spr./ Protokolant Arkadiusz Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2004 r. sprawy ze skargi M.z siedzibą w W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie nałożenia kary pieniężnej na J. Z. za umieszczenie bez zezwolenia w pasie drogowym obiektu handlowego postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Skargą skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. z siedzibą w W. zarzuciło bezczynność Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] w sprawie rozpatrzenia wniosku M. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym nałożenia kary pieniężnej na J. Z. za umieszczenie bez zezwolenia w pasie drogowym obiektu handlowego.

M. zostało wezwane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] pismem z dnia [...] kwietnia 2003 r. [...] do uzupełnienia wniosku o wskazane w tym piśmie dokumenty.

M. przedłożyło żądane dokumenty, jednakże Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia 12 maja 2003 r. o numerze jak wyżej stwierdzając, iż żądane dokumenty złożone zostały w kopiach a nie w oryginałach, na podstawie art. 64 § 2 kpa pozostawiło wniosek bez rozpoznania.

W związku z powyższym M. złożyło skargę na bezczynność organu administracji samorządowej.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje;

Z dniem 1 stycznia 2004r. weszły w życie:

- ustawa z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269),

- ustawa z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), zwana p.s.a.,

- ustawa z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), zwana p.w.u.p.

W świetle art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie sądowoadministracyjne toczy się na podstawie tej ustawy.

W dacie złożenia wniosku przez M. oraz w dacie pisma Samorządowego Kolegium Odwoławczego o pozostawieniu wniosku M. bez rozpoznania obowiązywały zasady określone w art. 34 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) (obecnie art. 52 p.s.a.), który stanowił: 1. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych, jeżeli służyły one

skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.

2. Przez wyczerpanie środków odwoławczych należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy przewidziany w ustawie.

3. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków odwoławczych w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem jej do Sądu zwrócić się do właściwego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Skarga może być wniesiona po upływie 30 dni od dnia doręczenia wezwania.

Pozostawienie sprawy bez rozpoznania jest czynnością materialno - techniczną, o której należy poinformować stronę, gdyż nie następuje to w formie decyzji, ani postanowienia (wyrok NSA w Warszawie z dnia 4 stycznia 2000 r. - I SAB 133/99).

Skarżący otrzymał pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 maja 2003 r. Nr [...] o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania i nie zgadzając się z tą czynnością organu administracji powinien, zgodnie z powołanym wyżej art. 34 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa przez sprecyzowanie wezwania do uzupełnienia dokumentów i w następstwie tego ponowić złożenie dokumentów zgodnie ze sprecyzowanym wezwaniem organu.

Z kolei Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno dokonać owej precyzacji wezwania, gdyż wezwanie istotnie nie wskazywało oczekiwań organu, a jego czynność dokonana została z uchybieniem

przepisom art. 7, art. 8, art. 9, art. 75 i art. 80 kpa, które znajdują w sprawie pełne zastosowanie.

Odmowa sprecyzowania wezwania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze lub milczenie organu stanowiłoby podstawę do zastosowania art. 34 ust. 3 (zdanie ostatnie) wymienionej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, czyli byłaby podstawą do wniesienia skargi.

W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wyczerpał możliwości wskazanych w art. 34 ust. 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym i w związku z powyższym, na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak na wstępie.