Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 966/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 7 czerwca 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Stahl /spr./ sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz sędzia del. NSA Zdzisław Kostka Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Gl 632/09 w sprawie ze skargi E. B. i M. B. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach; 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 10 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 632/09, po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. B. oraz M. B. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], w przedmiocie pozwolenia na budowę, w punkcie 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta J.,

nr [...], z dnia [...] lutego 2009 r., w punkcie 2. orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, w punkcie 3. zasądził od Wojewody Śląskiego na rzecz skarżących solidarnie kwotę 500 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że wnioskiem z dnia [...] lipca 2008 r.

"[...]" Sp. z o.o. w W. wystąpiła do Prezydenta Miasta J. o wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji o nazwie: bezprzewodowa stacja przekaźnikowa [...] na działce oznaczonej numerem [...], położonej w J. przy ulicy [...] w obrębie C.

W toku postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji E. i M. B. będący właścicielami sąsiedniej działki wnieśli pismo, w którym nie wyrazili zgody na budowę wnioskowanej stacji przekaźnikowej podnosząc, iż nie jest ona zgodna z wydaną decyzją o lokalizacji inwestycji nr [...] z dnia [...] września 2007 r. Wskazali, że obecnie zlokalizowano wymienioną stację w odległości ok. 2,5 m od granicy z ich działką nr [...], co znacznie ogranicza możliwość jej przyszłego zagospodarowania. Dodali, że na swojej działce zamierzają wybudować budynek mieszkalny i już została wydana decyzja o warunkach zabudowy dla tej inwestycji (decyzja nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r.).

Prezydent Miasta J. decyzją z dnia [...] września 2008 r., nr [...], działając na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. "Budowa bezprzewodowej stacji przekaźnikowej [...] Spółki [...] – Nr [...]". W uzasadnieniu Prezydent wskazał, że w trakcie postępowania wyszły na jaw nowe okoliczności sprawy, a mianowicie fakt, iż na sąsiedniej, w stosunku do wnioskowanej inwestycji, działce planowana jest budowa budynku mieszkalnego i wydana została już w tej sprawie decyzja o warunkach zabudowy. Dokonując analizy przestawionych dokumentów organ stwierdził istniejącą sprzeczność wyrażającą się w tym, że na etapie postępowania w przedmiocie uzyskania decyzji lokalizacyjnej inwestor przewidywał lokalizację masztu w innej części działki niż we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. W decyzji lokalizacyjnej celu publicznego z dnia [...] września 2007 r., nr [...], lokalizację masztu ustalono w północno-zachodniej części działki inwestora, podczas gdy w dołączonej dokumentacji budowlanej maszt ten został zlokalizowany w części południowo-wschodniej działki. Ponadto organ wskazał, iż w wyniku wydania decyzji o warunkach zabudowy dla działki sąsiedniej dla właścicieli E. i M. B., ale nie wystąpienia jeszcze w wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, niemożliwa jest ocena ewentualnego naruszenia przepisów § 12 warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie.

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik Spółki "[...]" zarzucił naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wyczerpująco stanu faktycznego sprawy i poprzez to nie zweryfikowanie czy przedstawiony projekt budowlany zgodny jest z przepisami, w tym techniczno budowlanymi; naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez arbitralne odmówienie żądaniu zawartym we wniosku bez wyjaśnienia motywów takiego działania oraz naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, a nadto naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2, ust. 3 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez odmowę zatwierdzenia przedłożonego projektu, podczas gdy projekt ten jest w pełni zgodny w przepisami, wniósł o uchylenie kwestionowanej decyzji i wydanie decyzji zatwierdzającej złożony projekt i udzielającej pozwolenia na budowę.

Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji uznając, że twierdzenia odwołania są zasadne. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż w przypadku spełnienia wymogów określonych w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy podzielił stanowisko odwołującej się Spółki, iż art. 35 cytowanej ustawy nie ma zastosowania jako podstawa odmowy udzielenia wnioskowanego pozwolenia na budowę, a wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla sąsiedniej działki nie może być potraktowane jako nowa okoliczność w sprawie nieznana wcześniej organowi.

Rozpatrując sprawę ponownie Prezydent Miasta J., działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1 art. 34 ust. 4 oraz art. 36 ustawy Prawo budowlane, decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. "Budowa bezprzewodowej stacji przekaźnikowej [...] Spółki [...] Nr [...]", przewidzianej do realizacji na działce nr [...] obręb C., zlokalizowanej przy ulicy [...] w J. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, iż w wyniku przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2009 r. rozprawie administracyjnej wyjaśniono podnoszone w trakcie poprzedniego postępowania wątpliwości, a w szczególności pojawiające się sprzeczności dotyczące przestawianych w sprawie załączników graficznych z lokalizacją przedmiotowej stacji przekaźnikowej. W świetle złożonych wyjaśnień przez przedstawiciela Spółki uznano przeniesienie lokalizacji masztu na działce za uzasadnione, a w tych warunkach za zasadne uznano także wydanie wnioskowanego pozwolenia na budowę. Wobec przedłożenia przez inwestora wymaganych dokumentów, opinii i uzgodnień rozpatrujący sprawę organ nie znalazł przeciwwskazań do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla planowanej przez Spółkę inwestycji.

W odwołaniu od powyższej decyzji E. i M. B., podnosząc argumenty wskazane w trakcie pierwszego postępowania, wyrazili swoje wątpliwości co do możliwości zagospodarowania własnej działki, przy utrzymaniu kwestionowanej decyzji umożliwiającej lokalizację masztu w odległości 2 m od granicy ich działki. Wskazali również, że nie brali udziału w rozprawie administracyjnej wobec zbyt późnego (2 dni przed wyznaczonym terminem) odebrania zawiadomienia i zaplanowanym wcześniej "pobytem w tym czasie na feriach".

Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], utrzymał zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że każdy ma prawo do zabudowy własnej nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie zaś z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w sprawie, w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Analiza akt wykazała, że inwestor przedłożył kompletny projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. Przedłożony projekt budowlany jest, w ocenie organu, zgodny z decyzją Prezydent Miasta J. o lokalizacji celu publicznego dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, przewidzianej do realizacji na działce [...] obr. C. Organ nie uwzględnił zarzutu odwołujących się o lokalizacji projektowanej inwestycji niezgodnie z pierwotnym jej usytuowaniem wskazując, że zarówno decyzja o warunkach zabudowy terenu, jak również decyzja lokalizacji celu publicznego określają jedynie linie rozgraniczające teren inwestycji, nie muszą zaś przesądzać o usytuowaniu w odniesieniu do granic nieruchomości. Zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełniania wymagań określonych w przywołanych przepisach (czyli art. 35 ust. 4 i art. 32 ust. 2) właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W skardze na powyższą decyzję E. i M. B. zarzucili organowi naruszenie art. 32 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 35 ust. 1 pkt 1 do 3 Prawa budowlanego oraz naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Wskazali, że organy administracyjne nie wyjaśniły dokładnie stanu faktycznego sprawy, naruszając zaś art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. doprowadziły do rozpatrzenia sprawy bez analizy całego materiału dowodowego i odpowiedniego (wymaganego) uzasadnienia przyjętego rozstrzygnięcia. Pominięta została przez organy obu instancji kwestia oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednią, chociaż skarżący podnosili fakt usytuowania masztu stacji przekaźnikowej w odległości 2 m od granicy z ich działką i 6 m od planowanego na ich działce domu mieszkalnego. Nie wyjaśniono nadto rozbieżności pomiędzy pierwotnym miejscem lokalizacji tego masztu (wskazanym w decyzji o lokalizacji celu publicznego) a ostatecznym innym usytuowaniu obiektu w kwestionowanej decyzji. Wskazali na brak decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz brak wymaganego raportu, domagając się stwierdzenia nieważności tej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznając powyższą skargę uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zawarte w niej argumenty Sąd podzielił. W ocenie Sądu, kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja wydana została z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Na wstępie Sąd wskazał, że w istocie sporną kwestią w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji było ustalenie, czy przedłożony projekt budowlany zgodny jest z decyzją o lokalizacji celu publicznego wydaną przez Prezydenta Miasta J. w dniu [...] września 2007 r., a także czy przedłożony projekt budowlany w zakresie zagospodarowania działki zgodny jest z przepisami techniczno-budowlanymi, a w szczególności z przepisem § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Pozostałe bowiem kwestie podnoszone przez skarżących, a w szczególności zarzut braku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, w ocenie Sądu, pozostawały bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Zgodnie bowiem z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm. obowiązujący w dacie orzekania) uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wymaga realizacja: planowanego przedsięwzięcia oddziaływującego lub mogącego znacząco oddziaływać na środowisko określonego w art. 51 ust. 1 i ust. 2 ustawy, które dokładnie określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu ba środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Wprawdzie na dzień wszczęcia postępowania w sprawie planowane przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia jako znacząco oddziaływujące na środowisko, to jednak w wyniku zmiany tego rozporządzenia w dniu 21 sierpnia 2007 r. zmieniła się dotychczasowa sytuacja prawna, gdyż w odmienny sposób sformułowano zapisy dotyczące linii radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych. Z uwagi na fakt, iż żadna z przewidzianych do zamontowania anten nie będzie posiadała mocy promieniowania większej niż 2000 W, nie kwalifikując się tym samym do rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie wymagała sporządzania raportu ani uzyskiwania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dlatego też prowadzone w tym zakresie postępowanie wobec przedstawionej powyżej zmiany przepisów, zostało decyzją Prezydenta Miasta J. z dnia [...] stycznia 2008 r. umorzone.

Przechodząc do kwestii zmiany lokalizacji planowanej inwestycji, Sąd podkreślił, że zgodnie art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 ze zm.) decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że organ wydając decyzję o pozwoleniu na budowę nie może kształtować warunków lokalizacji odmiennie od ustalonych w powyższej decyzji. Organ właściwy w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, mimo, iż nie jest uprawniony do ingerowania w treść decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, powinien jednak w postępowaniu wyjaśniającym poddać ustalenia z niej wynikające stosownej ocenie, tak jak pozostały materiał dowodowy. Obowiązek taki wynika wprost z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Uzyskanie bowiem decyzji o lokalizacji celu publicznego oznacza, że inwestor uzyskuje nie tyle przyrzeczenie wydania pozwolenia na budowę, co uprawnienie do ubiegania się o takie pozwolenie. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego gwarantuje uzyskanie pozwolenia na budowę obiektu o parametrach lokalizacyjnych określonych w tej decyzji, jeżeli jej adresat spełni warunki przewidziane przepisami Prawa budowlanego. Organ właściwy dla wydania pozwolenia na budowę nie może więc postąpić wbrew ustaleniom decyzji lokalizacyjnej i nie może dokonywać weryfikacji jej postanowień, pozostając związany tą decyzją.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd wskazał, że dokonując analizy porównawczej zgodności kwestionowanej decyzji udzielającej pozwolenie na budowę oraz zatwierdzającej projekt budowlany dla stacji przekaźnikowej [...] z uzyskaną wcześniej decyzją o lokalizacji celu publicznej dla tej stacji, nie można nie zauważyć podstawowej różnicy, a mianowicie zmiany lokalizacji planowanej inwestycji. O ile według załącznika do decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia [...] września 2007 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego planowaną budowę masztu przewidziano w części północno-zachodniej przewidzianej do zabudowy działki [...], o tyle w przedstawionym do zatwierdzenia projekcie budowlanym lokalizacja zmieniła się na południowo-wschodnią, w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...] należącej do skarżących E. i M. B., którzy uzyskali już decyzję o warunkach zabudowy swojej działki (decyzja z dnia [...] grudnia 2007r. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego). Mając na uwadze tę ostatnią decyzję Sąd podkreślił, że skarżący planują na swojej działce budowę domu mieszkalnego, a zatem będą występować o uzyskanie pozwolenia na budowę. Uwzględnienie zatwierdzonej rozpatrywanym pozwoleniem na budowę, wbrew wcześniejszej decyzji lokalizacyjnej, lokalizacji przedmiotowej stacji przekaźnikowej, spowoduje sytuację uniemożliwiającą uzyskanie przez skarżących pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji, wobec nie spełnienia warunków techniczno- budowlanych. Na marginesie Sąd zauważył, że w decyzji o lokalizacji celu publicznego wydanej inwestorowi zawarto zapis: "przedmiotowa inwestycja nie może ograniczyć możliwości zagospodarowania działek sąsiednich oraz pogorszyć stanu środowiska naturalnego". Powyższego zapisu organ odwoławczy w ogóle nie uwzględnił, a nawet go nie zauważył, dokonując analizy w przedmiotowej sprawie.

Nie może ulegać wątpliwości, że prawo własności pozwala inwestorowi na zagospodarowanie swojej nieruchomości zgodnie z jego wolą. Jednak swoboda ta została ustawowo ograniczona poprzez warunek zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa (art. 4 Prawa budowlanego), z czym każdy właściciel (inwestor) winien się liczyć.

Wobec powyższego Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ w pierwszej kolejności wezwie inwestora do skorygowania przestawionego w sprawie projektu budowlanego zgodnie z uzyskaną decyzją o lokalizacji celu publicznego, a następnie ponownie rozpatrzy sprawę.

Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 Prawa budowlanego, albowiem nie zostały wyjaśnione istotne dla sprawy okoliczności, jak również nie znalazły one odzwierciedlenia w uzasadnieniu uchylonej decyzji, czym naruszono przepisy art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Z powyższych względów Sąd uchylił zaskarżoną decyzji, oraz decyzję ją poprzedzającą na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.).

W kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania Sąd orzekł na zasadzie art. 200 tej ustawy.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku przez "[...]" Sp. z o.o. zaskarżono wyrok w całości podnosząc następujące zarzuty:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię tego przepisu i przyjęcie, że przedłożony przez skarżącego na etapie wniosku o wydanie pozwolenia na budowę projekt budowlany był niezgodny z wydaną przez Prezydenta J. w dniu [...] września 2007 r. decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego (nr [...]) z uwagi na zlokalizowanie stacji przekaźnikowej w południowo–wschodniej części działki nr [...], w sytuacji gdy w załączniku do decyzji lokalizacyjnej stacja przekaźnikowa zlokalizowana była w północno-zachodniej części ww. działki oraz, że zmiana ta uniemożliwi właścicielom działki [...] realizację inwestycji na tej działce, przy jednoczesnym spełnieniu warunków techniczno-budowlanych, których jednak Sąd nie dookreślił.

II. naruszenie następujących przepisów postępowania:

1) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie pomimo tego, że były podstawy aby skargę oddalić, gdyż decyzja Wojewody i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta nie narusza prawa ;

2) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. polegające na wadliwym wykonaniu funkcji kontrolnej, poprzez jego błędne zastosowanie, skutkujące uwzględnieniem skargi, co doprowadziło do uchylenia decyzji Wojewody i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta, mimo braku naruszenia przez organy wydające ww. decyzje przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

3) art. 3 § 1 i 2 pkt 2 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zbyt ogólnikowe uzasadnienie wyroku przez Sąd I instancji, pozbawiające stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia w szczególności zaniechanie uzasadnienia prawnego ustalenia Sądu, że niedopuszczalne było zlokalizowanie stacji przekaźnikowej w miejscu wskazanym w decyzji o pozwoleniu na budowę tej stacji oraz niemożności realizacji inwestycji na działce nr [...] z uwagi na niespełnienie przez inwestora nieokreślonych przez Sąd warunków techniczno-budowlanych.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie merytoryczne skargi w sytuacji ustalenia przez Sąd, że nie doszło przy wydaniu zaskarżonego wyroku do naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego. Ponadto wniesiono o zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, choć tylko niektóre zarzuty są usprawiedliwione. Zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (w dacie wydawania decyzji Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) nie może być na gruncie wskazanych przepisów uznany za zasadny. Z powołanych przepisów wynika, że wydając pozwolenie na budowę właściwy organ sprawdza zarówno zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w warunkach braku planu, a także zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Słuszne jest stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż uwzględniając zatwierdzone rozpatrywanym pozwoleniem na budowę, wbrew wcześniejszej decyzji lokalizacyjnej, nowe usytuowanie przedmiotowej stacji przekaźnikowej organ nie zauważył, że może to spowodować sytuację, w której uzyskanie przez skarżących E. i M. B. pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji może stać się niemożliwe wobec niespełnienia warunków techniczno-budowlanych. Zasadne jest także wskazanie przez Sąd, iż organ odwoławczy nie rozpatrzył sprawy pod kątem zawartego w decyzji o lokalizacji zakazu ograniczania możliwości zagospodarowania działek sąsiednich oraz pogorszenia stanu środowiska naturalnego. Chociaż ani skarżący

E. i M. B. ani skarżąca Spółka nie kwestionują faktu zmiany miejsca posadowienia stacji przekaźnikowej, to jednak w oparciu o materiały zawarte w aktach sprawy, nieuporządkowane i częściowo nieopisane, nie sposób zbadać ani lokalizacji projektowanej w załączniku do decyzji lokalizacyjnej, ani lokalizacji zatwierdzonej w pozwoleniu na budowę, a tym samym ocenić czy rzeczywiście dokonana zmiana uniemożliwi właścicielom działki [...] realizację inwestycji na tej działce. W tej sytuacji za uzasadniony należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na zbyt ogólne stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu wyroku nie wynikające w sposób jasny z akt sprawy. Chociaż należy podzielić – co do zasady – stanowisko, iż w decyzji lokalizacyjnej nie określa się miejsca posadowienia planowanych budowli, to w sytuacji gdy inwestorzy sami określają to miejsce i znajduje się ono w załączniku do decyzji o lokalizacji celu publicznego to należy uznać, że takie wskazanie wiąże w postępowaniu o wydanie pozwolenia budowlanego.

Zważywszy, że niektóre z zarzutów skargi kasacyjnej były uzasadnione, na podstawie art. 185 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. Od zasądzenia kosztów odstąpiono z uwagi na szczególne okoliczności sprawy, na podstawie art. 207 § 2 ww. ustawy.