Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2306/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 102 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 29 poz 154
law: Ustawa z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu - tekst jednolity
article: art. 106
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wiesław Morys, Sędzia NSA Bożena Popowska, Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.), Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Kopania, po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1759/14 w sprawie ze skargi B. J. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu opróżnienia lokalu mieszkalnego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od B. J. na rzecz Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1759/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. J. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu opróżnienia lokalu mieszkalnego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne.

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. zobowiązał B. J. do opuszczenia lokalu mieszkalnego nr [...] przy [...] w Warszawie oraz orzekł o opróżnieniu lokalu wraz ze wszystkimi zamieszkałymi w nim osobami oraz rzeczami znajdującymi się w lokalu, w terminie do dnia 31 lipca 2014 r.

Organ ustalił, że przedmiotowy lokal nie jest zamieszkiwany przez najemcę i bez zgody właściciela jest użytkowany przez osobę trzecią dla Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Natomiast B. J. wraz z mężem posiadają tytuł prawny do domu jednorodzinnego we wsi C. gm. G. K. o powierzchni 170,2 m2. Jednocześnie organ ustalił, iż miejscowość C. jest miejscowością pobliską wobec miejsca pełnienia służby funkcjonariusza.

Od tej decyzji B. J. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając jej naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego zawartych m. in. w art. 6, 7, 8, 9, 11 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.- dalej "Kpa") w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 102 § 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154 z późn. zm. – dalej "ustawa") poprzez błędne uznanie, że skarżąca nie spełnia wymogów określonych w tym przepisie i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając przedmiotowy wniosek Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. utrzymał w mocy własną decyzję nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. wskazując, iż przyjęta przez skarżącą trasa przejazdu i dokonana interpretacja przepisów jest sprzeczna z zapisem art. 102 ust. 2 ustawy, który stanowi, że pod pojęciem miejscowości pobliskiej rozumie się miejscowość, do której czas dojazdu koleją lub autobusami, przewidziany w rozkładzie jazdy, łącznie z przesiadkami nie przekracza w obie strony 2 godzin, licząc od stacji (przystanku) najbliższej miejsca pełnienia służby do stacji (przystanku) najbliżej miejsca zamieszkania, bez uwzględnienia czasu dojazdu do i od (przystanku) w obrębie miejscowości, z której funkcjonariusz dojeżdża, oraz miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe.

Rozkład jazdy przyjęty przez organ w celu dokonania oceny spełniania przez miejscowość C. kryterium miejscowości pobliskiej w rozumieniu przepisów ustawy (przedstawiony również przez B. J. - str. 40 akt sprawy) obejmuje trasę koleją z C. P. do Warszawy Śródmieście, będącej przystankiem najbliższym miejsca pełnienia służby funkcjonariusza. Dalszy dojazd, już w obrębie Warszawy, nie jest brany pod uwagę zgodnie z brzmieniem cytowanego przepisu art. 102 ust. 2 ustawy. Wskazując, że B. J. pełni służbę w godzinach 8:15-16:15 organ założył, że czas pokonania analizowanej trasy z C. P. do Warszawy Śródmieście wynosi 57 minut (odjazd 6:21, przyjazd 7:18). Trasa powrotna z Warszawy Śródmieście do C. P. wynosi 57 minut (odjazd 16:43, przyjazd 17:40). Przyjęty rozkład uwzględnia najdogodniejsze połączenia, powiązane z godzinami służby B. J., w ocenie organu eliminujące zbędny czas oczekiwania na rozpoczęcie służby, a po jej zakończeniu - zbędny czas oczekiwania na podróż do miejsca zamieszkania i nie przekracza w obie strony 2 godzin. Tym samym zdaniem organu należy uznać, że C. jest miejscowością pobliską w rozumieniu przepisów ustawy. Organ wyjaśnił, że skarżąca uzyskała wraz z mężem dom jednorodzinny położony w miejscowości będącej miejscowością pobliską miejsca pełnienia służby, który spełnia przysługujące jej normy powierzchni mieszkalnej.

Dalej Sąd wskazał, iż powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej przez B. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła organowi naruszenie:

1. art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w zw. z art. 102 ust. 2 ustawy, poprzez jego przedwczesne zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji nr [...] w sytuacji niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, w tym ustalenia połączeń komunikacyjnych z miejsca pełnienia służby do miejscowości pobliskiej w godzinach rzeczywistego zakończenia przez nią służby;

2. art. 102 ust. 2 ustawy poprzez jego błędną wykładnię polegającą na dokonaniu przez organ interpretacji pojęcia "czas dojazdu" użytego w legalnej definicji "miejscowości pobliskiej" w oderwaniu od rzeczywistych godzin rozpoczęcia i zakończenia pełnionej przez funkcjonariusza służby, i tym samym przyjęciu, iż godzinami tymi są godziny 8:15 - 16:15, bez uwzględnienia treści art. 51 ust. 1 ustawy a mianowicie, iż czas służby funkcjonariuszy określany jest wymiarem jego obowiązków;

3. art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1 i art. 80 Kpa poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w tym pominięcie przede wszystkim dowodów z dokumentów wskazujących na rzeczywiste godziny zakończenia przez skarżącą służby w Agencji;

4. art. 107 § 3 Kpa poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego rozkazu, w sposób wadliwy poprzez pominięcie odniesienia się przez organ do wszystkich dowodów dopuszczonych w postępowaniu, w tym przede wszystkim do zaświadczenia bezpośredniego przełożonego skarżącej, potwierdzającego inne niż przyjął to organ, godziny zakończenia służby przez skarżącą.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że decyzją Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nr [...] z dnia [...] września 2003 r. B. J. został przydzielony lokal mieszkalny oznaczony numerem [...] w Warszawie przy [...] o powierzchni użytkowej 36,70 m2, w tym mieszkalnej 25,50 m2. Prawo do zamieszkiwania w lokalu otrzymał również mąż, syn i córka skarżącej.

W dniu 9 kwietnia 2014 r. do Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wpłynęło pismo Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] m. st. Warszawy informujące, że w wyniku kontroli lokalu przy [...] m. [...] w Warszawie stwierdzono, iż lokal nie jest zamieszkiwany przez najemcę i bez zgody właściciela jest użytkowany przez osobę trzecią dla Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego – prawdopodobnie brata B. J. Organ na tej podstawie wszczął z urzędu postępowanie w sprawie opróżnienia przedmiotowego lokalu. W toku prowadzonego postępowania skarżąca przedłożyła kserokopię pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. o zawiadomieniu z dnia [...] lutego 2007 r. R. J. dotyczącego zakończenia budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki ewid. nr [...] we wsi C. gm. G. K. o powierzchni mieszkalnej 170,2 m2.

Z kserokopii umowy darowizny sporządzonej w formie aktu notarialnego rep. [...] z dnia [...] maja 2003 r., przedstawionej również przez stronę, wynika, że działka nr ewid. [...] położona we wsi C. była przedmiotem darowizny na rzecz małżonków R. i B. J., co potwierdza zawiadomienie Urzędu Miasta i Gminy G. K. z dnia [...] stycznia 2007 r. o oznaczeniu nieruchomości numerem porządkowym zgodnie z treścią którego ustalono numer porządkowy [...] dla zabudowanej nieruchomości położonej we wsi C., przy ul. [...], stanowiącej działkę ew. nr [...].

Sąd uznał, że organ prawidłowo ustalił (czego skarżąca nie kwestionuje), iż posiadany przez nią dom o powierzchni mieszkalnej 170,2 m2 zapewnia przysługujące jej normy powierzchni mieszkalnej.

Sąd I instancji podniósł, że zgodnie z § 10 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 marca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych, oraz tymczasowych kwater przeznaczonych dla funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego ( Dz. U. z 2013. poz. 823 – dalej "rozporządzenie"). W przypadku, gdy funkcjonariusz lub jego małżonek uzyskał w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej inny lokal mieszkalny lub dom o powierzchni mieszkalnej odpowiadającej co najmniej przysługującym funkcjonariuszowi i członkom jego rodziny normom zaludnienia, wydaje się decyzję o opróżnieniu przydzielonego lokalu mieszkalnego.

W ocenie Sądu I instancji taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie, bowiem organ prawidłowo uznał, opierając się na rozkładach jazdy pociągów na trasie C. P. – Warszawa Śródmieście, iż miejscowość C., w której dom będący współwłasnością skarżącej jest położony, jest miejscowością pobliską w rozumieniu art. 102 ust. 2 ustawy. Organ prawidłowo ustalił, iż stacją najbliższą miejsca zamieszkania B. J. jest stacja C. P., zaś najbliższa miejsca pełnienia służby stacja, to Warszawa Śródmieście. Jak wynika natomiast z rozkładu jazdy PKP, pociągi na tej trasie w godzinach porannych ze stacji C. P. w kierunku Warszawy wyruszają o 6:21. 6:49. 7:03 i 7:21, natomiast w godzinach popołudniowych w przeciwnym kierunku o 16:43, 17:02, 17:12, 17:53, 18:13, 19:16 i 19:43. Czas przejazdu pociągów na tej trasie, niezależnie od tego, czy są to połączenia bezpośrednie, czy też wiążące się z koniecznością przesiadki, w jedną stronę, w godzinach porannych między godziną 6:21 a godziną 7:21 waha się w przedziale od 46 minut do 1 godziny, natomiast w godzinach popołudniowych, miedzy godzina 16:43 a 19:43 w przedziale od 51 minut do 1 godziny. W żadnym zatem przypadku, czas przejazdu na tej trasie w obie strony nie przekracza 2 godzin, o których mowa w art. 102 ust. 2 ustawy, co oznacza, że C. bez wątpienia jest miejscowością pobliską miejscu pełnienia służby skarżącej.

W ocenie Sądu nie mają przy tym znaczenia dla sprawy dołączone przez skarżącą do wyjaśnień z dnia 5 czerwca 2014 r. informacje na temat opóźnień pociągów na tej trasie. Opóźnienia te, jak wynika z załączonych dokumentów, miały charakter przejściowy i incydentalny, a ponadto dotyczyły odległych czasowo okresów (np. zawarte na str. 41 akt oświadczenie w sprawie opóźnień pociągów Kolei Mazowieckich wydane zostało 23 grudnia 2009 r., zaś informacja na temat awarii sieci trakcyjnej zawarta na str. 32 akt została zaktualizowana w dniu 30 grudnia 2012 r.).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ art. 102 ust. 2 ustawy poprzez jego błędną wykładnię polegającą na dokonaniu interpretacji pojęcia "czas dojazdu" użytego w legalnej definicji "miejscowości pobliskiej" w oderwaniu od rzeczywistych godzin rozpoczęcia i zakończenia pełnionej przez funkcjonariusza służby, i tym samym przyjęciu, iż godzinami tymi są godziny 8:15 - 16:15 bez uwzględnienia treści art. 51 ust. 1 ustawy, Sąd wskazał, że wprawdzie z uwagi na zajmowane przez skarżącą stanowisko godziny rozpoczęcia i zakończenia przez nią służby mogą ulec zmianie, niemniej jednak nie jest to regułą, a raczej podyktowane to jest doraźnymi potrzebami i ma charakter wyjątkowy. Co do zasady natomiast skarżąca pełni służbę w podstawowym rozkładzie czasu służby, dlatego też organ badał połączenia na trasie Warszawa Śródmieście - C. P. w godzinach umożliwiających dotarcie do miejsca pełnienia służby na godzinę 8:15, oraz odbycie drogi powrotnej po godzinie 16:15.

Tym samym za niezasadny należało uznać wniosek skarżącej o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci wydruków z elektronicznego rejestratora wejść i wyjść do budynku Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego na okoliczność rzeczywistych godzin rozpoczynania i zakończenia służby przez skarżącą.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła B. J. zarzucając mu:

I. naruszenie prawa materialnego mogącego mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy polegające na nietrafnej ocenie ze strony Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, prawidłowości dokonanej przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego interpretacji i zastosowania przepisów prawa materialnego tj :

1. par. 10 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia w zw. z art. 102 ust. 2 ustawy oraz w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego błędną interpretację i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż ocena czy funkcjonariusz lub jego małżonek uzyskał w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny lub dom odpowiadający przysługującym mu normom zaludnienia, a co za tym idzie wydanie ewentualnie decyzji o opróżnieniu lokalu otrzymanego uprzednio przez funkcjonariusza od organu na podstawie decyzji administracyjnej, może nastąpić w dowolnym czasie niezależnie od daty uzyskania lokalu mieszkalnego lub domu w rozumieniu par. 10 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia, w sytuacji kiedy taka interpretacja, w świetle przyjętego przez ustawodawcę kryterium czasowego, określenia miejscowości pobliskiej, a nie kilometrowego, w dobie modernizacji trakcji i taboru kolejowego zmierzającego do skrócenia czasu dojazdu, zmienności w związku z tym rozkładów jazdy, narusza zasadę zaufania obywatela do państwa, w tym zasady bezpieczeństwa prawnego obywateli;

2. art. 102 ust. 2 ustawy polegającej na dokonaniu przez organ interpretacji pojęcia "czasu dojazdu" użytego w legalnej definicji "miejscowości pobliskiej" w oderwaniu od rzeczywistych godzin rozpoczęcia i zakończenia pełnionej przez funkcjonariusza służby, i tym samym przyjęciu, iż godzinami tymi są wyłącznie godziny określone w par. 4 ust. 1 rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2013 r. w sprawie rozkładu czasu służby funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 13 poz. 935) to jest 8.15-16.15, bez uwzględnienia treści art. 51 ust. 1 ustawy a mianowicie, iż czas służby funkcjonariuszy określony jest wymiarem jego obowiązków i co również pozostaje w sprzeczności z ratio legis przepisów dotyczących prawa funkcjonariuszy do lokalu mieszkalnego,

II. na podstawie art. 174 pkt. 2 Ppsa naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj. przepisów:

1. art. 145 par 1 pkt.l lit.c Ppsa w zw. art. 7, art. 77 § 1, art. 75 §1 i art. 80 Kpa poprzez nieuwzględnienie przez Sąd skargi na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] mimo naruszenia przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego przepisów postępowania poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w tym pominięcie przede wszystkim dowodów z dokumentów wskazujących na rzeczywiste godziny zakończenia przez skarżącą służby w Agencji, a także pominięcie faktu, iż w chwili powzięcia informacji przez organ o uzyskaniu przez skarżącą domu w miejscowości C. to jest w 2007 r. organ nie kwestionował, iż dom ten nie jest w miejscowości pobliskiej, o czy świadczy brak wydania w tym czasie decyzji o opróżnieniu przez skarżącą lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w Warszawie, a co wskazywało, iż wówczas czas dojazdu z i do miejscowości C. wynosił powyżej 2 godzin, brak wskazania na jaką datę organ przyjął rozkład połączeń, ustalając godziny przejazdu, brak rozważenia dojazdu innymi środkami komunikacji - autobusami, tym samym dokonanie oceny niekompletnego materiału dowodowego, co miało wpływ na nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy;

2. art. 106 §. 3 Ppsa poprzez nieuwzględnienie wniosku zgłoszonego przez skarżącą co do przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci wydruków z elektronicznego rejestratora wejść i wyjść skarżącej do budynku Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego na okoliczność rzeczywistych godzin rozpoczynania i zakończenia służby skarżącej i o wystąpienie przez Sąd do Agencji o udostępnienie powyższych dokumentów, mimo, iż uwzględnienie przedmiotowego wniosku nie spowodowałoby nadmiernego opóźnienia w rozpoznaniu sprawy, a przyczyniłoby się do wyjaśnienia kwestii związanych z rzeczywistym czasem służby Skarżącej, a co za tym idzie ustalenia godzin połączeń komunikacyjnych z których korzystała oraz czasu ich trwania;

3. art. 141 § 4 Ppsa:

- poprzez przedstawienie sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym tj. przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego ustalonego przez organ z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego;

- poprzez sporządzenie przez Sąd uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób ogólnikowy i lakoniczny bez odniesienia się do istotnych zarzutów zawartych w skardze, utrudniający przeprowadzenie kontroli instancyjnej rozstrzygnięcia.

Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że w ocenie organu wyrok jest prawidłowy i nie narusza żadnego przepisu wskazanego przez stronę skarżącą.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. 718. – dalej "Ppsa") stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważnością postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 Ppsa. Należało zatem odnieść się do zagadnień wyartykułowanych w podstawach kasacji.

Istota podniesionych zarzutów prawa procesowego sprowadza się do zarzucenia Sądowi I instancji, iż nieprawidłowo zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, a prowadzący do przyjęcia, że skarżąca posiada dom w miejscowości pobliskiej i ustalenia nieprawidłowego czasu przejazdu oraz braku ustalenia rzeczywistych godzin pracy skarżącej.

Zgodnie z § 10 rozporządzenia w przypadku, gdy funkcjonariusz lub jego małżonek uzyskał w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej inny lokal mieszkalny lub dom o powierzchni mieszkalnej odpowiadającej co najmniej przysługującym funkcjonariuszowi i członkom jego rodziny normom zaludnienia, wydaje się decyzję o opróżnieniu przydzielonego lokalu mieszkalnego.

Natomiast w myśl art. 102 § 2 ustawy przez miejscowość pobliską rozumie się miejscowość, do której czas dojazdu koleją lub autobusami, przewidziany w rozkładzie jazdy, łącznie z przesiadkami nie przekracza w obie strony 2 godzin, licząc od stacji (przystanku) najbliższej miejsca pełnienia służby do stacji (przystanku) najbliżej miejsca zamieszkania, bez uwzględnienia czasu dojazdu do i od (przystanku) w obrębie miejscowości, z której funkcjonariusz dojeżdża oraz miejscowości, w której wykonuje obowiązku służbowe.

Zatem obowiązkiem organu rozpoznającego niniejszą sprawę było przede wszystkim ustalenie czy funkcjonariusz lub jego małżonek uzyskał w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej inny lokal mieszkalny lub dom o powierzchni mieszkalnej odpowiadającej co najmniej przysługującym funkcjonariuszowi i członkom jego rodziny normom zaludnienia. W ramach powyższego z uwagi na przytoczoną wyżej definicję miejscowości pobliskiej organ winien ustalić jaki jest najbliższy przystanek miejsca zamieszkania i najbliższy przystanek miejsca pełnienia obowiązków służbowych, a następnie ustalić jaki jest łączny czas przejazdu miedzy tymi miejscami.

Z akt administracyjnych wynika, że organy administracji podjęły wszelkie kroki celem ustalenia powyższych okoliczności i w sposób prawidłowy oraz niewątpliwy ustaliły stan faktyczny sprawy, co słusznie zostało zaaprobowane przez Sąd I instancji.

Odnosząc się do ustalonego stanu faktycznego sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, co nie jest kwestionowane przez stronę skarżącą, iż skarżąca wraz z mężem posiadają tytuł prawny do domu jednorodzinnego we wsi C. gm. G. K. o powierzchni 170,2 m2, który zapewnia przysługujące jej normy powierzchni mieszkalnej.

Prawidłowo też organy ustaliły, że stacją najbliższą miejsca zamieszkania B. J. jest stacja C. P., zaś najbliższa miejsca pełnienia służby stacja, to Warszawa Śródmieście. Powyższych okoliczności nie kwestionuje strona skarżąca.

W tym miejscu, odnosząc się do zarzutu nie ustalenia rzeczywistych godzin pracy i związanego z tym zarzutu naruszenia art. 106 § 3 Ppsa, wskazać należy, że skorzystanie ze środka w postaci przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentu jest prawem, a nie obowiązkiem sądu (wskazuje na to zwrot: "Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów"). Nie ulega wszakże wątpliwości, że zakres luzu decyzyjnego wyznaczonego zarówno przez fakt posłużenia się przez ustawodawcę konstrukcją uznania, jak i zwrotami niedookreślonymi jako przesłankami wyboru konsekwencji prawnych, redukowany jest w trakcie ocen, których ostatecznym celem jest zawsze ustalenie wariantu działania zapewniającego niezbędną efektywność przeprowadzanej przez sąd administracyjny kontroli. (por. wyrok NSA z dnia 3 lipca 2012 r., II FSK 2591/10).

Po drugie, z przepisu art. 133 § 1 Ppsa stanowiącego, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 54 § 2 Ppsa, wprost wynika, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, uwzględniając również w tej mierze, zgodnie z art. 106 § 4 Ppsa, powszechnie znane fakty, a także, jak wynika z art. 106 § 3 Ppsa, dowody uzupełniające z dokumentów. Oczywistą konsekwencją powyższego jest więc to, że sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, lecz dokonuje kontroli legalności zaskarżonej decyzji ostatecznej z perspektywy realizacji i przestrzegania przez organ administracji orzekający w sprawie, wiążących go, w zakresie dotyczącym dokonywania ustaleń faktycznych, reguł proceduralnych. Sąd administracyjny orzeka więc na podstawie akt sprawy, rozpatrując ją na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu. Obowiązek zaś wydania wyroku na podstawie akt sprawy - rozumiany, jako oparcie rozstrzygnięcia na istotnych w sprawie faktach udokumentowanych w aktach sprawy stanowiących przedmiot analizy sądu administracyjnego I instancji - oznacza orzekanie na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy i stanowiącego podstawę faktyczną wydania zaskarżonego aktu oraz zakaz wykraczania poza ten materiał (por. np.: wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. akt I FSK 470/08; wyrok NSA z dnia 21 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 22/09; wyrok NSA z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1645/09; wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt I GSK 806/10; wyrok NSA z 9 grudnia 2010 r., sygn. akt I GSK 3/10 – orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W analizowanym zakresie podkreślenia wymaga również, że cel przywołanej wyżej regulacji zawartej w art. 106 § 3 Ppsa, wyraża się w tym, że przeprowadzenie przez sąd administracyjny uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu, o którym mowa w tym przepisie, jest dopuszczalne tylko w sytuacji, gdy wnioskowany (bądź dopuszczony z urzędu) dowód pozostaje w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu. W uzasadnieniu wyroku z dnia z dnia 6 października 2005 r., sygn. akt II GSK 164/05, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił i wyjaśnił, że celem postępowania uzupełniającego nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie - czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń (por. również A. Hanusz, Dowód z dokumentu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, "Państwo i Prawo" 2009 z. 2, s. [...] - 51).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazać należy, iż zasadnie Sąd I instancji uznał, że brak jest potrzeby przeprowadzenia uzupełniającego materiału dowodowego. W ocenie składu orzekającego dla określenia godzin pracy należy przyjąć obiektywny miernik jakim jest podstawowy rozkład czasu służby. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 października 2003 r. w sprawie rozkładu czasu służby funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. z 2013 r., poz. 935) funkcjonariusz pełni służbę w podstawowym rozkładzie czasu służby przez 8 godzin dziennie od poniedziałku do piątku, w godzinach od 8:15 do 16:15. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, iż wprawdzie z uwagi na zajmowane przez skarżącą stanowisko godziny rozpoczęcia i zakończenia przez nią służby mogą ulec zmianie, niemniej jednak nie jest to regułą, a raczej podyktowane to jest doraźnymi potrzebami i ma charakter wyjątków. Co do zasady natomiast skarżąca pełni służbę w podstawowym rozkładzie czasu służby. Potwierdza to także przedłożone przez skarżącą pismo z dnia 4 czerwca 2014 r.

Na wyjątkowy charakter pracy poza podstawowym rozkładem czasu pracy wskazuje § 7 i § 8 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 października 2003r. w sprawie rozkładu czasu służby funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

Zgodnie z § 7 ust. 1 omawianego rozporządzenia czas służby funkcjonariusza może zostać przedłużony ponad wymiar, w szczególności ze względu na konieczność:

1) wykonania rozpoczętych czynności dochodzeniowo-śledczych, operacyjno-rozpoznawczych oraz analityczno-informacyjnych, jeżeli nie mogą one zostać przerwane;

2) zapewnienia ciągłości służby na stanowiskach, na których jest wymagane utrzymanie pełnienia służby w sposób ciągły;

3) realizacji innych zadań niecierpiących zwłoki.

Natomiast w myśl § 8 ust. 1 powyższego rozporządzenia w zamian za czas służby przedłużonej ponad wymiar określony w § 2 ust. 1 i § 4 ust. 1 funkcjonariuszowi przysługuje czas wolny od służby w tym samym wymiarze.

Z powyższych względów zgodzić należy się z Sądem I instancji, iż organ prawidłowo badał połączenia na trasie Warszawa Śródmieście - C. P. w godzinach umożliwiających dotarcie do miejsca pełnienia służby na godzinę 8:15, oraz odbycie drogi powrotnej po godzinie 16:15.

Odnosząc się natomiast do kwestii nieprawidłowego czasu dojazdu wskazać należy, iż jak wynika ze znajdujących się w aktach administracyjnych wydruków komputerowych rozkładu jazdy PKP, pociągi na trasie C. P. - Warszawa Śródmieście w godzinach porannych ze stacji C. P. w kierunku Warszawy wyruszają o 6:21. 6:49. 7:03 i 7:21, natomiast w godzinach popołudniowych w przeciwnym kierunku o 16:43, 17:02, 17:12, 17:53, 18:13, 19:16 i 19:43. Czas przejazdu pociągów na tej trasie, niezależnie od tego, czy są to połączenia bezpośrednie, czy też wiążące się z koniecznością przesiadki, w jedną stronę, w godzinach porannych między godziną 6:21 a godziną 7:21 waha się w przedziale od 47 minut do 1 godziny, natomiast w godzinach popołudniowych, miedzy godzina 16:43 a 19:43 w przedziale od 51 minut do 1 godziny.

W żadnym zatem przypadku, czas przejazdu na tej trasie w obie strony nie przekracza 2 godzin, o których mowa w art. 102 ust. 2 ustawy, co oznacza, że C. bez wątpienia jest miejscowością pobliską miejscu pełnienia służby skarżącej.

Zasadnie Sąd I instancji uznał, że w sprawie nie mają znaczenia ewentualne opóźnienia pociągów na tej trasie, czy też awarie. Jak wynika z załączonych dokumentów opóźnienia i awarie miały charakter przejściowy i incydentalny.

Z powyższych względów zarzut naruszenia przez Sąd art. 102 ust. 2 ustawy nie zasługiwał na uwzględnienie.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Ppsa wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tej regulacji prawnej. Na gruncie tej podstawy kasacyjnej nie można natomiast badać zasadności przyjętej podstawy rozstrzygnięcia oraz trafności samego wyroku (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 998/07, niepublikowany, treść [w:] Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa nie można zatem skutecznie zwalczać stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Podniesione w omawianej podstawie procesowej kasacji kwestie dotyczące prawidłowości przyjętego stanu faktycznego nie może być, jak wskazano wyżej, przedmiotem rozstrzygania w ramach tej podstawy skargi kasacyjnej. Odnosząc się natomiast do drugiej części zarzutu, to jest sporządzenia uzasadnienia w sposób ogólnikowy i lakoniczny bez odniesienia się do istotnych zarzutów zawartych w skardze wskazać należy, iż przepis art. 141 § 4 Ppsa zawiera wymóg odniesienia się do zarzutów skargi. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera stanowisko Sądu pierwszej instancji będące odniesieniem się do zarzutów skargi. Jakkolwiek rzeczywiście wypowiedź Sądu w tym zakresie jest lakoniczna, to nie stanowi uchybienia procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tym samym mogącym stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego wyroku. Odniesienie się do zarzutów skargi polegało na zaakceptowaniu stanowiska organów, które zdaniem Sądu, dokonały prawidłowej interpretacji norm prawa materialnego w oparciu o należycie ustalony stan faktyczny sprawy. Nie może jednak ujść uwadze, iż Sąd w sposób szeroki opisał podstawę prawną rozstrzygnięcia jak również zawarł jej wyjaśnienie odnosząc te wyjaśnienia do konkretnych okoliczności niniejszej sprawy.

W tym stanie rzeczy zarzuty naruszenia przepisów postępowanie nie zasługiwały na uwzględnienie.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia § 10 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia w zw. z art. 102 ust. 2 ustawy oraz w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wskazać należy, że żaden przepis prawa nie zawiera ograniczenia czasowego co do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu. Inaczej mówiąc brak jest przepisu prawa zakreślającego organowi termin do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu. Powyższe prowadzi do uznania, iż organ taką decyzję może wydać w każdym czasie.

Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

Orzeczenie o kosztach jest uzasadnione treścią art. 204 pkt 2 Ppsa w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013r., poz. 490).

Wskazać także należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12 uznał, że art. 204 i art. 205 § 2-4 w związku z art. 207 § 1 Ppsa wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 tej ustawy, stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną.

W niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy nieobowiązującego już rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ze względu na treść § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804), zgodnie z którym "Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji". Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została złożona w dniu 5 czerwca 2015 r.