Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 65/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2006-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Andrzej Błesiński (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Ryszard Maliszewski asesor sąd. Renata Kantecka Protokolant Anna Fic, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2006r. sprawy ze skargi J. K. i W. K., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" r., nr "[...]", w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004r., oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 10 czerwca 2005r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. wpłynął wniosek J. i W. K. o stwierdzenie nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004r. wysokości 866,40 zł wraz z kolejną korektą zeznania rocznego PIT-37 za 2004r. Podatnicy wskazali, iż korekta wynika z zastosowanej ulgi rehabilitacyjnej. W. K. w korekcie zeznania dokonał odliczenia od dochodu z tytułu wydatków na cele rehabilitacyjne w wysokości 2.280 zł, zaś J. K. dokonała odliczenia od dochodu z tytułu wydatków rehabilitacyjnych w wysokości 2.469,14 zł. Ponadto obydwoje dokonali także odliczenia od podatku z tytułu wydatków na remont lokalu mieszkalnego w wysokości 152 zł .

Organ I instancji ustalił, że J. K. nie przysługuje odliczenie od dochodu: z tytułu wydatków na opłacenie przewodników osób niewidomych zaliczonych do I lub II grupy inwalidztwa, ponieważ nie udowodniła, ani też nie uprawdopodobniła, że opłacała przewodników; z tytułu wydatków na używanie samochodu osobowego stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo - rehabilitacyjne, ponieważ w 2004 r. takie zabiegi nie były wykonywane na jej rzecz. Uwzględnił odliczenie od dochodu z tytułu wydatków poniesionych na opłacenie pobytu na turnusie rehabilitacyjnym w kwocie 113 zł oraz za przejazd środkami transportu publicznego na ten turnus w wysokości 76,14 zł. W odniesieniu do W. K. stwierdził, że nie przysługuje mu odliczenie z tytułu używania samochodu na niezbędne zabiegi leczniczo -rehabilitacyjne, ponieważ w 2004 r. nie był osobą zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa. Ponadto uwzględnił małżonkom odliczenie od podatku w kwocie 152 zł z tytułu wydatków na remont i modernizację lokalu mieszkalnego. Zaznaczył przy tym, że wydatki na cele rehabilitacyjne w kwocie 189,14 zł (113 zł + 76,14 zł) i na remont lokalu mieszkalnego w kwocie 152 zł były już uwzględnione we wcześniej złożonym w zeznaniu podatkowym ( z dnia 9 marca 2005 r.).

W związku z powyższym decyzją z dnia 3 sierpnia 2005 r., Nr "[...]" Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004r. w wysokości 866,40 zł.

Decyzją z dnia 29 listopada 2005r., nr "[...]", Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy w/w decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w I.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż nie budzi wątpliwości że J. K. jest osobą zaliczoną do I grupy inwalidztwa, całkowicie niezdolną do pracy i samodzielnej egzystencji w uwagi na niepełnosprawność narządu wzroku.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm., dalej cyt. jako ustawa o p.d.o.f.), w brzmieniu obowiązującym w 2004 r. podstawę obliczenia podatku można obniżyć o wydatki na cele rehabilitacyjne, ponoszone przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne. Zaś w myśl art. 26 ust. 7a pkt 7 ustawy o p.d.o.f za wydatki uważa się wydatki poniesione na opłacenie przewodników osób niewidomych I lub II grupy inwalidztwa oraz osób z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidztwa, w kwocie nie przekraczającej w roku podatkowym 2.280 zł. Natomiast zgodnie z art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy o p.d.o.f za wydatki uważa się używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne - w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2.280zł.

Stosownie do przepisu art. 26 ust. 7c tej ustawy, podstawą do odliczenia wydatków poniesionych na cele rehabilitacyjne jest posiadanie dokumentów stwierdzających ich poniesienie, z wyjątkiem wydatków, o których mowa w ust. 7a pkt 7, 8 i 14. Z regulacji tej wynika, iż podatnik nie ma obowiązku posiadania dowodów poniesienia tych wydatków (w niniejszej sprawie wydatków na opłacanie przewodników i używanie samochodu osobowego), jednakże poniesienie ich w 2004r. musiało być faktem. Przepisy podatkowe nie przewidują bowiem możliwości, aby osobom niepełnosprawnym zaliczonym do I lub II grupy inwalidzkiej, obniżyć dochód przed opodatkowaniem o kwoty ryczałtowo określone, bez względu na to czy podatnik wydatki poniósł, czy też nie. Ulgi te są jednoznacznie związane z opłacaniem przewodnika i faktycznym ponoszeniem wydatków związanych z dojazdem na zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne, a nie tylko z korzystaniem z samochodu przez osobę niepełnosprawną.

Zdaniem organu odwoławczego przedłożone przez J. K. oświadczenia, iż osobom, które jej towarzyszyły nie wręczała pieniędzy, lecz zapraszała na obiad, kawę, że jej przewodnikiem były różne osoby w zależności od miejsca i sytuacji w jakiej znalazła się oraz iż w 2004 r. ponosiła wydatki na opłacenie przewodników osoby niewidomej I lub II grupy inwalidztwa w wysokości 2.280 zł, nie stanowią mocy dowodowej, nie mogą być podstawą przyznania przedmiotowej ulgi. Poza stwierdzeniem bowiem, że J. K. opłacała przewodników brak jest informacji na temat osób, z których usług korzystała, dat oraz miejsc świadczenia usług oraz określenia formy zapłaty za poszczególne usługi.

Ponadto wskazano na sprzeczność składanych prze nią wyjaśnień (stwierdza, że trudno ledwie napotkaną osobę pytać o dane osobowe i tłumaczyć cel pytań, zaś innym razem osoby jej towarzyszące zaprasza na obiad, kawę).

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził także, iż J. K. nie spełnia wszystkich wymogów, aby skorzystać z ulgi z tytułu używania samochodu dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi rehabilitacyjno-lecznicze (art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy o p.d.o.f.). Nie udowodniła ona, ani nie uprawdopodobniła, że w 2004 r. używała własnego samochodu na jakiekolwiek niezbędne zabiegi leczniczo - rehabilitacyjne. Z przedłożonych dokumentów wynika jedynie, iż leczyła się u lekarzy specjalistów, a to nie jest równoznaczne z korzystaniem z niezbędnych zabiegów leczniczo - rehabilitacyjnych. Skoro zatem nie korzystała z własnego samochodu w celu dojazdu na takie zabiegi nie nabyła prawa do ulgi. Ulga przewidziana w art. 26 ust 7a pkt 14 ustawy o p.d.o.f nie obejmuje sytuacji w związku z dojazdem na "wizyty lekarskie", a tylko z tego rodzaju usług służby zdrowia podatniczka korzystała, poza pobytem na turnusie rehabilitacyjnym i dojazdem na ten turnus środkami transportu publicznego, jednakże te wydatki w łącznej kwocie 189,14 zł zostały uwzględnione.

Z przedłożonego wypisu z treści orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 30 października 2002r. stwierdzającego, iż W. K. został uznany za częściowo niezdolnego do pracy, okresowo do października 2005r., z powodu stanu narządu ruchu i karty informacyjną leczenia sanatoryjnego w okresie 19 styczeń - 7 luty 2004r. nie można przyjąć podstaw, aby W. K. mógł skorzystać z odliczenia z tytułu wydatków poniesionych na używanie własnego samochodu osobowego na potrzeby związane z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo -rehabilitacyjne. Zgodnie bowiem z art. 26 ust. 7f ustawy o p.d.o.f. odliczenie przysługuje osobie, która została zaliczona do I lub II grupy inwalidztwa. Natomiast W. K. takiego orzeczenia nie posiada.

Organ odwoławczy podkreślił, iż stosownie do art. 26 ust. 7e ustawy o p.d.o.f, przepisy ust. 7a-7d i ust. 7g w/w ustawy, odliczenie wydatków na cele rehabilitacyjne stosuje się odpowiednio do podatników, na których utrzymaniu pozostają osoby niepełnosprawne m.in. współmałżonek, jeżeli w roku podatkowym dochody osoby niepełnosprawnej nie przekraczają kwoty 9.120 zł. Fakt, iż dochody J. K. w 2004 r. wynosiły 6.731 zł nie daje automatycznie podstaw do skorzystania z ulgi, przez W. K., bowiem muszą być spełnione warunki określone w wyżej wymienionych przepisach. Dlatego też, mimo, że dochód J. K. w 2004 r. nie przekroczył kwoty 9.120 zł, uznano że W. K. nie może skorzystać z odliczenia od swojego dochodu, ponieważ J. K. - współmałżonka nie wykazała, ani nie uprawdopodobniła, że korzystała z zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych, tym samym nie używała samochodu osobowego dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo - rehabilitacyjne, jak również nie udowodniła ani nie uprawdopodobniła opłacania w 2004 r. przewodników.

Dodatkowo podniesiono, iż oceny prawne w przedstawionych przez podatników wyrokach NSA zostały wydane w indywidualnych sprawach i wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działania lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, iż podatnikom odmówiono ulg za lata 1995-1999. Stanowisko organów podatkowych zostało podzielone przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 4 grudnia 2003r. sygn. akt III SA 1104/02 oddalił skargę J. K. na decyzję Izby Skarbowej z dnia "[...]" r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999r. z tytułu wydatków na opłacenie przewodników osób niewidomych I lub II grupy inwalidztwa i używania samochodu osobowego stanowiącego własność osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo - rehabilitacyjne.

We wniesionej skardze J. i W. K. (reprezentowani przez pełnomocnika) wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako sprzecznej z przepisami prawa, jak również z uwagi na pojawienie się istotnych dla sprawy nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nie znanych organowi oraz wnieśli o zasądzenie kosztów postępowania.

Decyzji zarzucili naruszenie :

art. 26 ust. 1 pkt 6, art. 26 ust 7a pkt 7 i pkt 14, ust 7c, ust 7d, ust 7e, ust 7f ustawy o p.d.o.f poprzez niewłaściwą interpretację przepisów w zakresie stosowania ulg rehabilitacyjnych, co narusza przepisy postępowania podatkowego;

art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 191, art. 3 pkt 6, art. 275 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005r. nr 8, poz. 60 ze zm., dalej cyt. jako Ord. pod.), poprzez błędną ocenę dowodów dopuszczonych w postępowaniu podatkowym oraz pominięcie niektórych z nich;

art. 2, art. 7, art. 32 Konstytucji RP przez nie traktowanie w ten sam sposób wszystkich podatników korzystających z ulg podatkowych.

W uzasadnieniu podnieśli, iż W. K. w myśl art. 26 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 26 ust 7a pkt 14 i art. 26 ust 7e ustawy o p.d.o.f odliczył wydatki na cele rehabilitacyjne ułatwiające wykonywanie czynności życiowych, poniesione przez podatnika, na którego utrzymaniu pozostawała osoba niepełnosprawna, z uwagi na używanie samochodu osobowego, stanowiącego jego własność w związku z koniecznymi przewozami niepełnosprawnej żony na zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. Zgodnie z art. 26 ust 7c ustawy o p.d.o.f wydatki poniesione na owe cele nie wymagają udokumentowania. Dlatego też poza złożonymi oświadczeniami podatnicy nie posiadają innych dokumentów potwierdzających poniesienie wydatków związanych z używaniem samochodu.

Z przedstawionych przez nich dokumentów (z Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Gminnego Ośrodka Zdrowia w Z. i Gabinetu Okulistycznego z I.) jednoznacznie wynika, że J. K. jest pod stałą opieką i kontrolą lekarską, jak również że wymaga ona stałego leczenia. Leczenie to można uznać za niezbędne do ratowania życia, ale również za element rehabilitacji.

Zdaniem skarżących ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji słowa rehabilitacja. Sięgając do "Małego Słownika Języka Polskiego" (pod red. S. Skorupki, H. Anderskiej, Z. Łempickiej; Wyd. PWN, Warszawa 1969r.) należy przyjąć, iż słowo to oznacza "przywrócenie choremu aktywności na skutek wyleczenia lub przez fizyczne i psychiczne przystosowanie go do zmienionych warunków życia". Tym samym rehabilitacja stanowi również element leczenia. Z przedstawionych przez skarżących dokumentów wynika jednoznacznie, iż J. K. systematycznie leczyła się, zaś W. K. dowoził żonę na leczenie. Obie instancje organów podatkowych dokonały błędnej oceny zgromadzonych dowodów i uznały, iż leczenia nie można utożsamiać z zabiegami rehabilitacyjno-leczniczymi.

Skarżący podnieśli także, że organy podatkowe nietrafnie oceniły złożone przez J. K. oświadczenie odnośnie opłacania przez nią przewodników osób niewidomych. Podkreślili, że przepisy nie przewidują dokumentowania poniesionych wydatków na opłacanie przewodników osób niewidomych. Tymczasem organy podatkowe oczekiwały jak widać po przeprowadzonym postępowaniu takiego udokumentowania. J. K. w składanych oświadczeniach podała, że opłacała swoich przewodników, chociaż nie wręczała im pieniędzy, ale zapraszała na obiad, czy kawę. Ponadto oświadczyła, że były to różne osoby w zależności od miejsca i sytuacji. Tym samym potwierdziła ona, że ponosiła wydatki na rzecz osób, które były dla niej przewodnikami. Organy zaś uznały, iż nie podała nazwisk osób z usług których korzystała, dat oraz miejsc świadczenia usług oraz nie określiła formy zapłaty. Nie jest to prawdą albowiem podała ona formę zapłaty: zaproszenie na kawę, obiad itp. Wskazała też osoby i miejsca. Przepisy podatkowe nie wymagają podania dokładnych nazwisk i miejsc świadczenia usług.

J. i W. K. nie zgadzają się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż powołane przez nich orzecznictwo wydane zostało w indywidualnej sprawie i nie może wiązać Sądów czy organów podatkowych. Mając na uwadze art. 7 Konstytucji RP, nawet jeśli inny Sąd wydał wyrok w indywidualnej sprawie, to drugi organ winien zwrócić uwagę na linię orzecznictwa z danego zakresu. Mając na uwadze wyrażone przez organ odwoławczy stanowisko dziwi, iż w zaskarżonej decyzji przywołuje się wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2003r., sygn. akt III SA 1104/02. Wszak ten wyrok też został wydany w indywidualnej sprawie i nie wiąże on innych Sądów ani innych organów.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoją decyzję, jak również wcześniejszą argumentację i wniósł o oddalenie skargi.

Dodatkowo podniósł, iż załączone do skargi nowe dowody co prawda nie były znane organowi podatkowemu, jednakże nie mają one wpływu na rozstrzygniecie dokonane przez organy podatkowe, bowiem świadczą tylko o wizytach lekarskich, badaniach kontrolnych , a nie o zabiegach leczniczo-rehabilitacyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga opiera swe wnioski w głównej mierze na zarzutach dotyczących nausze-

nia przez organ podatkowy wymienionych w niej przepisów postępowania co w

konsekwencji spowodować miało wydanie decyzji odmawiającej uznania odliczeń

od dochodu z tytułu wydatków na cele rehabilitacyjne i tym samym naruszenie pra-

wa materialnego, tj. przepisów regulujących przesłanki i wysokość ulgi z tego tytu-

łu.

Badając zaskarżoną decyzję w zakresie jej zgodności z przepisami postępowania

oraz prawem materialnym, sąd nie znalazł podstaw do uznania zarzutów skargi za

zasadne.

W szczególności stwierdzić należy, iż nie zachodzi zarzucane skargą naruszenie

przepisów postępowania w zakresie odnoszącym się do zebrania dowodów i ich oce-

ny. Jak bowiem wynika z akt sprawy, organy podatkowe przeprowadziły obszerne postępowanie dowodowe , wykazując wymaganą inicjatywę i umożliwiając stronie

aktywny udział w sprawie oraz odniesienie się do zgromadzonego materiału dowo-

dowego. Uzasadnienie decyzji wskazuje ,że zebrany materiał dowodowy został roz-

trzony w sposób wyczerpujący a decyzja oparta została na wynikach oceny całego zebranego materiału. W obszernym uzasadnieniu wskazano bowiem wszystkie niez-

będne do rozstrzygnięcia okoliczności , analizując je w świetle zebranych dowodów.

Odniesiono się przy tym także do odmiennych twierdzeń podatników. W ocenie są-

du nie ma więc podstaw do zasadnego zarzucania zaskarżonej decyzji ,iż narusza przepisy art. 180, 187§1 i art.191 Ord. pod. Zgodnie z art.122 Ord. pod. organy po-

datkowe podjęły wszelkie niezbędne działania celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy a - jak już podniesiono- uzasadnienie decyzji odpowiada wy-

mogom wynikającym z art. 210§1 pkt 4 i 6 oraz §4 Ord. pod. W ocenie sądu nie do-

szło również do bliżej niesprecyzowanego w skardze naruszenia art. 275§1 Ord.pod.

tym bardziej ,że- jak będzie mowa niżej- w przypadku przedmiotowej ulgi co do nie-

których wydatków nie jest wymagane posiadanie przez podatnika dokumentów potwierdzających ich poniesienie.

Trudno także mówić o zarzucanym skargą naruszeniu art. 3 pkt 6 Ord. pod. , który zawiera ustawową definicję pojęcia "ulga podatkowa". Odmowa uwzględnienia żą-

dania podatnika co do przyznania mu ulgi w żaden sposób nie oznacza przecież , iż naruszona została ta definicja. Z treści decyzji nie wynika w żaden sposób ,że organ

podatkowy podważa ustawowe pojęcie ulgi podatkowej.

Odnosząc się do zarzutów natury procesowej, zauważyć nadto należy , iż całko-

wicie chybiony jest wniosek skargi o uchylenie zaskarżonej decyzji " z uwagi na po-

jawienie się istotnych dla sprawy nowych dowodów istniejących w dniu wydania

decyzji , nieznanych organowi , który wydał decyzję". Sąd ocenia bowiem zgodność

zaskarżonej decyzji ostatecznej, mając na uwadze stan faktyczny i zebrany materiał

dowodowy w momencie wydawania decyzji. Późniejsze, już po wydaniu decyzji ujawnienie nowych dowodów może natomiast stanowić podstawę do wznowienia postępowania . Zacytowany fragment skargi zdaje się wskazywać ,że chodziłoby tu

o podstawę wznowienia przewidziana w art. 240§1 pkt 5 Ord. pod. Zdaniem sądu nie zachodzi przy tym możliwość uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art.

145§1 pkt 1 lit.b ustawy z 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( D.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) , co zdaje się

wnioskować skarga. Przepis ten mógłby być zastosowany , gdyby organ podatkowy,

wydając decyzję ostateczną naruszył prawo w sposób dający podstawę do wznowie-

nia postępowania a więc przy zaistnieniu sytuacji przewidzianych w art. 240§1 Ord.

pod. Z natury rzeczy nie może to jednak być sytuacja z art. 240§1 pkt 5 Ord. pod. , gdyż w tym przepisie mowa o nowych dowodach lub nowych okolicznościach , któ-

re ujawniły się już pod wydaniu decyzji.

Nie są zasadne także zarzuty odnoszące się do prawa materialnego. W ocenie są-

du, prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne uzasadniały wydanie decyzji odma-

wiającej uwzględnienia wniosku podatników o stwierdzenie nadpłaty . Ustalenia te

wskazywały bowiem na niezaistnienie ustawowych przesłanek przyznania skarżą-

cym ulgi z tytułu wydatków na cle rehabilitacyjne ( tzw. ulga rehabilitacyjna ).

Przesłanki przedmiotowej ulgi w zakresie związanym z rozpatrywaną sprawą ure-

gulowane zostały w art. 26 ust.1 pkt 6 oraz ust.7a pkt 7 i 14 ustawy o p.d.o.f. a ta-

kże - co do sposobu wykazywania uprawnień do ulgi- w art. 26 ust. 7c tej ustawy .

Pierwszy z tych przepisów, tj. art. 26 ust.1 pkt 6 p.d.o.f. określa ogólnie uprawnie-

nie do obniżenia podstawy obliczenia podatku o wydatki na cele rehabilitacyjne,po-

noszone przez podatnika będącego osoba niepełnosprawną lub podatnika , na które-

go utrzymaniu są osoby niepełnosprawne. Dalsze przepisy precyzują natomiast jakie

wydatki uważa się za poniesione na cele rehabilitacyjne oraz określają wysokość li-

mitu odliczenia .

W sprawie nie jest kwestionowane spełnienie przez J. K. przesłanki

zaliczenia do odpowiedniej grupy inwalidztwa ( w tym przypadku I grupa ) z powo-

du niepełnosprawności wzroku i niezdolności do samodzielnej egzystencji ( osoba niewidoma) a także fakt pozostawania na utrzymaniu męża W. K.

Podstawą decyzji odmownej było ustalenie ,że nie zostały spełnione inne , wymaga-

ne ustawą przesłanki ulgi. Podatnicy domagali się bowiem przyznania tej ulgi z tytu-

łu wydatków na opłacenie przewodników osoby niewidomej ( art. 26 ust. 7a pkt 7

p.d.o.f.) oraz wydatków z tytułu używania samochodu osobowego , stanowiącego własność ( współwłasność) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy in-

walidztwa , dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi

leczniczo-rehabilitacyjne ( art.26 ust.7a pkt 14 p.d.o.f.).

Stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji jest zgodne z prawem. Z cytowanych

przepisów nie można bowiem wywodzić ,że ulga przysługuje z samego faktu in-

walidztwa i posiadania samochodu osobowego wykorzystywanego także dla po-

trzeb osoby niepełnosprawnej. Jak trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji, okreś-

lone wydatki muszą być faktycznie poniesione i to na określone cele. Wprawdzie

zgodnie z art. 26 ust. 7c p.d.o.f. podatnik nie ma obowiązku udokumentowania tych

wydatków ( na opłacenie przewodnika i używanie samochodu ), lecz podatnik po-

winien liczyć się z koniecznością wykazania uprawnienia do skorzystania z ulgi

i w sposób wiarygodny uprawdopodobnić fakt poniesienia spornych wydatków.

Organ podatkowy ma więc nie tylko prawo ale i -wynikający z cytowanych wyżej

przepisów postępowania dowodowego Ordynacji podatkowej- obowiązek wyjaś-

nienia wszystkich okoliczności sprawy.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy i jego ocena dokonana zgodnie z art. 191

Ord. pod. dawały organowi podatkowemu pełną podstawę do ustalenia ,że skarżą-

ca nie była dowożona przez męża ich wspólnym samochodem na zabiegi leczniczo-

rehabilitacyjne. Na turnus rehabilitacyjny w czerwcu 2004r. pojechała bowiem po-

ciągiem a wydatki związane z tym turnusem zostały uwzględnione. Z zebranych

dowodów nie wynika zaś ,że korzystała w tym roku z innych zabiegów leczniczo-

rehabilitacyjnych. Za takie zabiegi nie można uznać dość sporadycznych wizyt u le-

karzy specjalistów. Nie można przy tym uznać trafności wywodów skargi co do po-

jęcia " zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne". Skarga ogranicza bowiem rozumienie te-

go pojęcia do rehabilitacji pojmowanej jako wynik (skutek) wcześniejszych zabie-

gów . Przesłanka zawarta w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych

odnosi się zaś właśnie do tych wcześniejszych , służących przywracaniu choremu

aktywności i przystosowywaniu go do nowych warunków, zabiegów leczniczo- re-

habilitacyjnych. Zabiegi takie to nie zwykłe wizyty u lekarza i okresowe badanie

wzroku ale pewien celowy zespół działań medycznych i usprawniających fizycznie,

służący rehabilitacji chorego. Jeśli więc skarżąca nie była poddawana takim zabie-

gom , to nie przysługiwała jej ulga z tytułu używania samochodu na dojazdu na ta-

kie zabiegi. W konsekwencji ulga z tego tytułu nie przysługiwała także jej małżon-

kowi jako utrzymującemu osobę niepełnosprawną.

Podobnie trafne jest stanowisko zaskarżonej decyzji co do wydatków na opłacenie

przewodników. Jak już stwierdzano ,zostało ono oparte na prawidłowo zebranym oraz ocenionym materiale dowodowym. Skarżąca nie wskazała w toku postępowa-

nia administracyjnego żadnej osoby , która spełniała rolę przewodnika. Jej oświad-

czenie zostało uznane przez organy podatkowe za niewystarczające do przyznania

ulgi z tego tytułu a ocena ta nie narusza prawa. Z oświadczenia tego wynika jedynie,

że okazjonalnie , w różnych sytuacjach życiowych skarżąca korzystała z pomocy

przygodnych osób obcych. Taka pomoc nie może jednak być uznana za korzystanie

z przewodnika w rozumieniu cytowanego wyżej przepisu ustawy podatkowej.Nawet

jeśli tym osobom skarżąca odwzajemniała się zwyczajowym poczęstunkiem lub upominkiem , to nie ma podstaw do przyjęcia ,że opłacała przewodników osoby niewidomej w rozumieniu art. 26 ust. 7a pkt 7 p.d.o.f.

Za bezzasadne sąd uznał także zarzuty skargi oparte na przepisach art. 2 , 7 i 32

Konstytucji RP. Z powołanych w skardze przepisów konstytucyjnych nie można bo-

wiem wywodzić obowiązku przyznania podatnikowi ulgi w sytuacji , gdy nie są

spełnione określone ustawą przesłanki tej ulgi . Wręcz przeciwnie, przepisy te nakła-

dają na wszystkie organy państwa , w tym organy podatkowe , obowiązek działania

zgodnie z prawem. Odmowa przyznania prawa do ulgi podatkowej jeśli nie są speł-

nione jej przesłanki nie stanowi naruszenia prawa. Zauważyć przy tym należy ,że

ulgi podatkowe stanowią wyjątek od zasady powszechności opodatkowania i jako

takie nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Zgodna z prawem odmowa nie

stanowi także przejawu dyskryminacji , jak zdaje się sugerować skarga w swej koń-

cowej części.

Także zarzut przywołania w decyzji wyroku NSA z dnia 4 grudnia 2003r. ,sygn.

akt III SA 1104/02, nie może skutkować uwzględnieniem skargi. Powołanie się na

ten wyrok służyło dodatkowemu uargumentowaniu wydanej decyzji ale nie stanowi-

ło podstawy rozstrzygnięcia. Było to przy tym o tyle zasadne ,że wyrok dotyczył tych samych podatników i takiego samego przedmiotu sprawy ( odliczenie wydat- ków na cele rehabilitacyjne), chociaż innego roku podatkowego.

Z powyższych względów, nie znajdując przewidzianych podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, na zasadzie art.151 p.p.s.a. sąd skargę oddalił.