Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 254/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 § 1, art. 134 § 1, art. 151, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 156 § 1, art. 145 § 1 pkt 4, art. 10, art. 79
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 24 ust. 4 i 5, art. 20 ust. 2 pkt 1, art. 51
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 6
journal: Dz.U. 2002 nr 101 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - tekst jedn.
article: art. 2, art. 25 ust. 1 pkt 2, art. 1 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 707
law: Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk, Sędzia NSA Małgorzata Miron (spr.), Sędzia del. WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski, Protokolant starszy inspektor sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 21 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 października 2013 r. sygn. akt III SA/Lu 409/13 w sprawie ze skargi "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w Łodzi na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania informacji z operatu ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 409/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Łodzi na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania informacji z operatu ewidencji gruntów i budynków.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie, decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak: [...] wydaną na podstawie art. 7b ust. 2 pkt 2 i art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, dalej jako: "k.p.a.") rozpatrzył odwołanie "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w Łodzi i utrzymał w mocy decyzję Starosty Łęczyńskiego z dnia [...] lutego 2013 r. o odmowie udostępnienia ww. Spółce informacji zawartych w operacie ewidencyjnym. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że Spółka "[...]" wnioskiem z dnia 25 stycznia 2013 r. (uzupełnionym w piśmie z dnia 11 lutego 2013 r.) wystąpiła do Starosty Łęczyńskiego o udzielenie informacji odnośnie numerów ksiąg wieczystych lub numeru zbioru dokumentów dla nieruchomości położonej w miejscowości K. [...], gmina Łęczna. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie zauważył, że wnioskodawca nie posiada tytułu prawnego do ww. nieruchomości. Numer księgi wieczystej dotyczy informacji ewidencyjnej o charakterze przedmiotowo-podmiotowym i z uwagi na ochronę danych osobowych, jakie zawiera księga wieczysta, informacje takie mogą być udzielane wyłącznie w trybie art. 24 ust. 5 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, a więc z uwzględnieniem wszelkich ograniczeń w nim zawartych. Wnioskodawca nie wskazał interesu prawnego do udzielenia informacji i żądał udzielenia informacji na podstawie art. 24 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego (udzielanych bez konieczności wykazywania interesu prawnego). Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że ewidencja gruntów i budynków zakładana jest i prowadzona dla działek wchodzących w skład nieruchomości, a nie odwrotnie. Aby uzyskać informacje, o których mowa w art. 20 ust. 1 udzielanych każdemu zainteresowanemu (art. 24 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego) należy wskazać przedmiot ewidencji gruntów i budynków, tj. konkretną działkę, budynek lub lokal, a nie adres nieruchomości. Zasady udostępniania danych ewidencyjnych określone są z kolei w art. 24, który w ust. 2 przewiduje, że informacje zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne, jednakże ust. 1 zastrzega, że dotyczy to informacji, o których mowa w art. 20 ust. 1, a więc danych o charakterze przedmiotowym. Jawność informacji o przedmiocie ewidencji gruntów i budynków gwarantuje również ust. 4, który stanowi, że każdy - z zastrzeżeniem ust. 5 tegoż artykułu - może żądać ich udostępnienia. Szczególnej ochronie podlegają natomiast wynikające z ewidencji gruntów i budynków dane o charakterze podmiotowym, tj. dane osobowe podmiotów, będących właścicielami lub dane innych osób posiadających prawa do tych nieruchomości.

W skardze na powyższą decyzję Spółka zarzuciła naruszenie prawa:

- materialnego, tj. art. 20 i art. 24 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo Geodezyjne i Kartograficzne, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, polegającą na przyjęciu, że skarżąca musi wykazać interes prawny do uzyskania jawnych informacji z prowadzonej przez organ administracji ewidencji gruntów;

- procesowego, a w szczególności art. 7, 77, 80, 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie sprawy i nieuwzględnienie słusznego interesu strony.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 października oddalił skargę. Sąd wskazał, iż skarżąca Spółka domagała się udzielenia informacji o numerze lub numerach ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów dotyczących konkretnej nieruchomości nie wykazując interesu prawnego, który uzasadniałby żądanie takiej informacji od organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków. Analiza przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego wskazuje, że takie żądanie nie mogło być uwzględnione. Sąd przytaczając treść art. 24 ust. 1 oraz art. 20 ww. ustawy, wyjaśnił, że można dokonać podziału informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków na dane o charakterze przedmiotowym (o nich mowa w art. 20 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy) oraz dane o charakterze podmiotowym (art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy). Przedstawiony wyżej podział informacji znalazł odzwierciedlenie w przepisach art. 24 ust. 2 - 5 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, regulujących dostęp do informacji zawartych w operacie ewidencyjnym. W art. 24 ust. 2 ustawy ustawodawca przewidział, że informacje zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne. Według art. 24 ust. 4 Prawa geodezyjnego i kartograficznego co do zasady każdy może żądać udostępnienia tych informacji, jednakże z zastrzeżeniem przewidzianym w art. 24 ust. 5 ustawy. W rezultacie powszechnie dostępne, bez konieczności uzasadniania tego dostępu, są jedynie informacje o gruntach, budynkach i lokalach, o których mowa w art. 20 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy, czyli dane przedmiotowe. Natomiast stosownie do wspomnianego art. 24 ust. 5 dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane osobowe podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy (a więc także dane o miejscu zamieszkania wymienione w art. 20 ust. 2 pkt 2 oraz inne dane zawierające dane osobowe), to jest dane podmiotowe oraz dane podmiotowo- przedmiotowe wydawane są jedynie na żądanie: 1) właścicieli lub osób fizycznych i prawnych, w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub lokale będące przedmiotem wypisu; 2) podmiotów publicznych lub podmiotów niebędących podmiotami publicznymi, realizującymi zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny, które związane są z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wypisu; 3) innych podmiotów, niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny związany z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wypisu. Sąd wskazał, iż bezspornym jest, że Spółka nie jest właścicielem lub inną osobą, w której władaniu znajduje się nieruchomość, ani też podmiotem publicznym lub podmiotem niebędącym podmiotem publicznym, realizującym zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny, które związane są z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wypisu. W związku z tym starosta mógłby skarżącej spółce udostępnić dane ewidencji gruntów zawierające dane osobowe właścicieli nieruchomości lub innych osób, w których władaniu znajduje się nieruchomość (art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy), tylko wówczas gdyby okazało się, że skarżąca ma interes prawny związany z nieruchomością, której dane wpisane są do ewidencji gruntów i budynków (art. 24 ust. 5 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). Sąd stwierdził, iż Spółka nie wykazywała swojego interesu prawnego, uważając, że nie jest to konieczne ze względu na rodzaj żądanej informacji, to jest informacji o numerze lub numerach ksiąg wieczystych ewentualnie zbiorów dokumentów. W ocenie Sądu stanowisko takie jest nieprawidłowe, ponieważ informacja, o której mowa zawiera w rzeczywistości dane o charakterze podmiotowym – przedmiotowym, czyli dane, które poprzez przedmiot (numery ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów) pozwalają zidentyfikować dane podmiotowe (dane o tożsamości) właścicieli lub innych osób. Sąd podzielił stanowisko organów, że żądanie podania informacji o numerach ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów prowadzonych dla nieruchomości, których właścicielem jest konkretny podmiot dotyczy danych o charakterze podmiotowo-przedmiotowym, a więc danych które są także danymi osobowymi. W tym zakresie organ drugiej instancji - w ocenie Sądu wojewódzkiego - słusznie odwołał się do art. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), zgodnie z którym za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Sąd wyjaśnił, iż biorąc po uwagę treść art. 6 ustawy o ochronie danych osobowych można zatem stwierdzić, że za dane osobowe w rozumieniu ustawy należy uznać numery ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów, skoro w tych księgach i zbiorach są ujawnione podmioty będące właścicielami nieruchomości, dla których księgi te lub zbiory są prowadzone. Skoro treść ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów jest powszechnie dostępna (księgi wieczyste w sądach i większość w Internecie poprzez portal dostępowy, zbiory dokumentów w sądach) to ujawnienie ich numerów pozwala jednocześnie na ujawnienie danych osobowych wpisanych w tych księgach właścicieli nieruchomości oraz danych osobowych właścicieli nieruchomości ujawnionych w dokumentach złożonych do zbiorów dokumentów. Sąd stwierdził, że dane ewidencji gruntów i budynków dotyczące numerów ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów zawierają dane osobowe podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Organ ewidencyjny zatem zasadnie, bo zgodnie z art. 24 ust. 5 Prawa geodezyjnego i kartograficznego uzależnił udzielenie skarżącej Spółce informacji o numerach ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów od wykazania interesu prawnego. Skoro interes prawny nie został przez Spółkę wykazany, to zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w tym także powołanych w skardze przepisów prawa materialnego. Sąd uznał, że bezzasadne są także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Stan faktyczny sprawy w postępowaniu administracyjnym został ustalony prawidłowo w zakresie potrzebnym dla załatwienia sprawy. Okoliczności faktyczne nie były przez Spółkę kwestionowane, a jedyne zagadnienia sporne dotyczą wykładni i zastosowania prawa materialnego. Skarżąca nie określiła na czym miałoby polegać zarzucane niewyjaśnienie sprawy. Natomiast uwzględnienie słusznego interesu strony nie może być samodzielną przesłanką uwzględnienia żądania strony. Mieścić się bowiem powinno w granicach określonych przez prawo materialne, które w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy nie pozwalało na uwzględnienie żądania Spółki. Z tych względów Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła "[...]" Sp. z o.o. w Łodzi. Wyrok zaskarżono w całości zarzucając mu naruszenie prawa materialnego tj.:

- art. 24 ust. 2, 4 i 5 w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo Geodezyjne i kartograficzne, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegającą na przyjęciu, że skarżąca musi wykazać interes prawny do uzyskania jawnych informacji z prowadzonej przez organ administracji ewidencji gruntów;

oraz naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 134 p.p.s.a. przez nierozważenie całości sprawy i dokonanie błędnych ustaleń faktycznych co do danych objętych wnioskiem skarżącej;

- art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi, w sytuacji gdy organy administracji w sposób oczywisty naruszyły przepisy prawa;

- art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77, 80, 107 § 3 k.p.a.

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż Sąd pierwszej instancji błędnie zinterpretował i zastosował przepis art. 24 ust. 4 w zw. Z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy. Podstawą oddalenia skargi; było przyjęcie, że informacje, o których udzielenie zwróciła się skarżąca spółka mają charakter przedmiotowo-podmiotowy, a zatem - zdaniem Sądu - należało wykazać interes prawny w uzyskaniu tych danych, czego Spółka nie uczyniła. Tymczasem Spółka zwróciła się o podanie numeru księgi wieczystej dla nieruchomości określonej poprzez adres. Zgodnie z przepisem art. 24 ust. 2 ustawy, informacje zawarte w operacie ewidencyjnym, w tym m.in. informacje dotyczące oznaczenia księgi wieczystej lub zbioru dokumentów (art. 20 ust. 1 pkt 1) są jawne. Wniosek skarżącej Spółki dotyczył podania numeru księgi wieczystej lub zbioru dokumentów dla konkretnie wskazanej nieruchomości. Twierdzenie, że żądanie przez wnioskodawcę podania informacji o numerze księgi wieczystej dotyczy danych o charakterze przedmiotowo-podmiotowym jest chybione i sprzeczne z wykładnią art. 20 ust. 1 i art. 24 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.

Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.

Podstawą prawną kontrolowanego przez Sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcia był art. 24 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.; dalej jako "p.g.k."). Zgodnie z treścią art. 24 ust. 4 każdy, z zastrzeżeniem ust. 5, może żądać udostępnienia informacji zawartych w operacie ewidencyjnym. Ust. 5 stanowi natomiast, że organ udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane, na żądanie:

1) właścicieli oraz osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis;

2) organów administracji publicznej albo podmiotów niebędących organami administracji publicznej, realizujących, na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis;

3) innych podmiotów niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny w tym zakresie.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie było rozstrzygnięcie czy informacje, których domagała się Spółka zawierały dane, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo geodezyjne kartograficzne, tj. dane dotyczące właścicieli nieruchomości. Tylko w takim bowiem wypadku ustawodawca ograniczył krąg podmiotów, które mogą żądać udostępnienia informacji zawartych w operacie ewidencyjnym do podmiotów wymienionych w art. 24 ust. 5 pkt 1-3. Na tak postawione pytanie należało udzielić odpowiedzi twierdzącej.

Prawidłowo Sąd pierwszej instancji przypomniał, że zgodnie z art. 2 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2013 r. poz. 707 ze zm.) księgi wieczyste są jawne, jednakże we wniosku o wydanie odpisu księgi wieczystej należy podać numer księgi wieczystej jako sposób identyfikacji tej księgi (§ 23 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 27 listopada 2013 r. w sprawie Centralnej Informacji Ksiąg Wieczystych, Dz. U. poz. 1407). Oznacza to, że dysponowanie adresem, numerem działki, czy danymi opisującymi właściciela czy też władającego nieruchomością nie jest wystarczające, aby uzyskać dostęp do danych zawartych w księdze wieczystej. Jednocześnie, w ramach projektu informatycznego Ministerstwa Sprawiedliwości – Nowa Księga Wieczysta, możliwy jest bezpośredni wgląd do ksiąg wieczystych. Systemem NKW stopniowo obejmowane są kolejne wydziały ksiąg wieczystych w sądach rejonowych na terenie całego kraju. Aby przeglądać księgi wieczyste za pośrednictwem portalu http://ekw.ms.gov.pl, również należy posiadać numer księgi wieczystej. Nie ma możliwości korzystania z innych danych. Księga wieczysta zawiera cztery działy, z których drugi obejmuje wpisy dotyczące własności i użytkowania wieczystego (art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o księgach wieczystych i hipotece). Tym samym, podmiot, który uzyska numer księgi wieczystej danej nieruchomości, będzie mógł z łatwością uzyskać dostęp do danych osobowych właściciela, użytkownika wieczystego, czy też uprawnionego do tej nieruchomości, takich jak: imię, nazwisko, imiona rodziców, numer ewidencyjny PESEL (por. § 35 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 21 listopada 2013 r. w sprawie zakładania i prowadzenia ksiąg wieczystych w systemie informatycznym, Dz. U. poz. 1411).

Skarżąca Spółka wystąpiła do Starosty Powiatowego w Łęcznej z wnioskiem z o podanie numerów ksiąg wieczystych lub zbioru dokumentów dla nieruchomości położonych w Łęcznej, ul. K. [...].

Wyjaśnić także należy, iż w myśl art. 1 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości. Przez stan prawny nieruchomości należy rozumieć prawa i roszczenia wpisane w działach II i IV księgi wieczystej (własność, użytkowanie wieczyste, ograniczone prawa rzeczowe oraz prawa osobiste i roszczenia, o których mowa w art. 16 ust. 2). Jeśli zatem księga wieczysta zawiera tego rodzaju dane, to samo udostępnienie przez starostę numeru księgi wieczystej jest równoznaczne z udostępnieniem danych o charakterze podmiotowym, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Ponieważ księga wieczysta gromadzi nie tylko powyższe dane, ale także dane o charakterze przedmiotowym zawarte w dziale I, to wobec treści wniosku należało przyjąć, że złożone przez Spółkę żądanie w istocie było żądaniem udzielenia informacji nie tylko o charakterze przedmiotowym, ale także podmiotowym. Z tego względu, prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że dla pozyskania żądanej informacji – nr Księgi wieczystej Spółka – na podstawie art. 24 ust. 5 pkt 3 omaw. ustawy musi legitymować się interesem prawnym. Z tego też względu wezwano Skarżącą do wykazania interesu prawnego a następnie, z uwagi na jego niewykazanie – odmówić udzielenia żądanej informacji.

W tej sytuacji jako nieuzasadniony należało uznać zarzut naruszenia art. 24 ust. 2, 4 i 5 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącej kasacyjnie przepisy te zostały prawidłowo zinterpretowane i zastosowane przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji.

Stwierdzić również należy, iż Sąd wojewódzki słusznie zaakceptował stanowisko organów, które powołały się na treść art. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1992 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), zgodnie z którym za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Organy wyjaśniły, iż za dane osobowe w rozumieniu ustawy należy uznać numery ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów, skoro w tych księgach i zbiorach są ujawnione podmioty będące właścicielami nieruchomości, dla których księgi te lub zbiory są prowadzone. Skoro treść ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów jest powszechnie dostępna (księgi wieczyste w sądach i większość w Internecie poprzez portal dostępowy, zbiory dokumentów w sądach) to ujawnienie ich numerów pozwala jednocześnie na ujawnienie danych osobowych wpisanych w tych księgach właścicieli nieruchomości oraz danych osobowych właścicieli nieruchomości ujawnionych w dokumentach złożonych do zbiorów dokumentów.

Nietrafnie wskazano także na naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że gdy granice zaskarżenia nie pokrywają się z granicami rozpoznania tego sądu, to sąd ten ma prawo, a nawet obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Zauważyć tu jednak należy, że sąd pierwszej instancji niezwiązany granicami skargi nie może przekroczyć tych granic sprawy administracyjnej i stosunku prawnego, w których skarga została wniesiona, nie może bowiem swoimi ocenami prawnymi "wkraczać" w sprawę nową w stosunku do tej, która była, albo powinna być przedmiotem postępowania przed organem administracji i wydawanych w nim aktów, przy czym termin "sprawa" występuje tu w znaczeniu materialnym, a nie procesowym (por. Jan Paweł Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, str. 291).

W związku z tym, Naczelny Sąd Administracyjny pragnie podkreślić, że badając legalność zaskarżonej decyzji (postanowienia), Sąd pierwszej instancji ograniczony jest zakresem sprawy, a więc materialnym stosunkiem administracyjnoprawnym, który stanowił przesłankę wszczęcia postępowania administracyjnego oraz wydania decyzji. A więc to stosunek administracyjnoprawny wyznacza przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego i ramy tego postępowania, a badanie prawidłowości konkretyzacji tego stosunku jest istotą postępowania sądowoadministracyjnego i stwierdzenie spełnienia wszystkich istotnych wymagań tego procesu konkretyzacji stanowi w postępowaniu sądowoadministracyjnym podstawowy warunek uznania zaskarżonej decyzji za legalną. Tak więc zakresem rozpoznania sądu pierwszej instancji objęte są wszystkie rozstrzygnięcia wydane w danej sprawie administracyjnej, niezależnie od tego, w jakiej fazie postępowania administracyjnego zostały wydane, jednak zawsze tylko w granicach stosunku administarcyjnoprawnego wyznaczającego daną sprawę administracyjną. Podkreślić przy tym należy, że Sąd pierwszej instancji dokonując kontroli pod względem legalności zaskarżonego aktu nie ustala ponownie stanu faktycznego, a jedynie ocenia, czy organy administracji publicznej zgodnie z regułami postępowania administracyjnego, ustaliły ten stan, a następnie, czy prawidłowo zastosowały do poczynionych ustaleń przepisy prawa materialnego.

Takiej oceny w niniejszej sprawie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonał Sąd pierwszej instancji. Sąd odniósł się do zagadnienia braku istnienia po stronie Spółki interesu prawnego. To wszystko oznacza, że Sąd rozstrzygnął w granicach sprawy zainicjowanej skargą [...] sp. z o.o.

Nietrafny był także zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. Przepis ten jest przepisem wynikowym i warunkiem jego zastosowana jest niestwierdzenie przez Sąd pierwszej instancji naruszeń prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skoro – jak wynika z uzasadnienia wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lubinie nie dopatrzył się naruszeń prawa to nie można skutecznie zarzucić temu Sądowi naruszenie art. 151 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.