Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 343/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 1,  art. 1 ust. 1,  art. 6 ust. 1, 2
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 102 pkt 9,  art. 249 par. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 1997 nr 90 poz 557
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung, Danuta Kania (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi R. P. na bezczynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lutego 2016 r. R. P. wystąpił do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...], w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), dalej: u.d.i.p.", o udostępnienie sprawozdań z przeprowadzanych postępowań wyjaśniających w sprawach o sygn.: [...],[...],[...],[...],[...].

W odpowiedzi na przedmiotowy wniosek Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...], pismem z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], poinformował wnioskodawcę, że sprawozdania z postępowań wyjaśniających przeprowadzonych w sprawach skarg wnioskodawcy na działania służby więziennej nie są informacją publiczną. Nie mają bowiem charakteru publicznego wnioski w sprawie indywidualnej oraz polemiki z dokonanymi ustaleniami.

Jednocześnie Dyrektor poinformował wnioskodawcę, że sprawa dotycząca odmowy udostępniania materiałów skargowych jest aktualnie przedmiotem rozpatrzenia przez Centralny Zarząd Służby Więziennej w sprawie [...], gdzie wnioskodawca zakwestionował sposób załatwienia skargi w powyższym zakresie przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...]. Organ ten rozstrzygnie o jego zasadności, o czym wnioskodawca zostanie pisemnie poinformowany.

R. P. pismem z dnia [...] marca 2016 r., skierowanym do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej, zakwestionował stanowisko Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] odnośnie nieudostępnienia informacji publicznej, o którą wnioskował pismem z dnia [...] lutego 2016 r.

W odpowiedzi Dyrektor Generalny Służby Więziennej, pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], poinformował stronę, że pismo Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] stanowi wyczerpującą odpowiedź, jakiej udzielono w przedmiotowej sprawie.

W reakcji na powyższe R. P., pismem z dnia 29 maja 2016 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej wnosząc o zobowiązanie organu do udostępnienia żądanych materiałów skargowych.

W uzasadnieniu skargi wskazał, iż zaniechanie organu polegające na nieudostępnieniu żądanej informacji publicznej stanowi ograniczenie prawa obywatela do zapoznania się z dokumentacją, która jego dotyczy.

Zaznaczył, iż art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. statuuje prawo wglądu do dokumentów urzędowych. Dokumentem takim, w myśl art. 6 ust. 2 u.d.i.p., jest treść oświadczenia woli lub wiedzy utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów kodeksu karnego w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy.

Zaznaczył, że prawo do informacji publicznej jest uprawnieniem konstytucyjnym, a zatem przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej powinny być interpretowane w taki sposób, aby zagwarantować obywatelom i innym podmiotom szerokie uprawnienia w tym zakresie, zaś wszelkie wyjątki powinny być intepretowane wąsko. Oznacza to stosowanie do ww. ustawy takich zasad wykładni, które sprzyjają poszerzeniu, a nie zawężeniu dostępu do informacji publicznej, co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Pismem dnia 9 czerwca 2016 r. Dyrektor Generalny Służby Więziennej udzielił odpowiedzi na powyższą skargę, wnosząc o jej oddalenie.

Organ wskazał, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, a zatem nie mogą mieć do niej zastosowania przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. W takiej sytuacji adresat wniosku udziela wnioskodawcy pisemnej informacji w tej kwestii, co też uczyniono w przypadku skarżącego.

Dodatkowo organ wyjaśnił, że skargi osadzonych (skarżący przebywa w Zakładzie Karnym w [...]) są rozpatrywane zgodnie z przepisami Kodeksu karnego wykonawczego oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. z 2013 r., poz. 647). Zgodnie z § 9 ust. 1 ww. rozporządzenia organ właściwy do załatwienia skargi jest obowiązany zawiadomić pisemnie wnoszącego skargę o sposobie jej załatwienia. Tak też postępował Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] udzielając skarżącemu pisemnych odpowiedzi o sposobie załatwienia jego skarg. Z tych względów, w odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] lutego 2016 r. o udostępnienie sprawozdań z przeprowadzanych przez Okręgowy Inspektorat Służby Więziennej w [...] postępowań w sprawach skarg R. P., Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] poinformował skarżącego, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, a jedynie wnioskiem w sprawie indywidualnej. Natomiast Dyrektor Generalny Służby Więziennej, podzielając w pełni stanowisko Dyrektora Okręgowego, poinformował o tym skarżącego pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1 - 2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej polega na zaniechaniu realizacji wniosku informacyjnego zgodnie z przepisami ww. ustawy, w szczególności na niepodjęciu stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia żądanej informacji, bądź na niewydaniu decyzji o odmowie jej udostępnienia.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu w przypadku, gdy uznaje, że żądane informacje są informacjami publicznymi i powinny być udzielone w trybie wnioskowym na podstawie u.d.i.p. W przypadku takiej skargi sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Stwierdzając lub nie stwierdzając bezczynności organu w zakresie informacji publicznej, ocenia wówczas prawidłowość kwalifikacji wniosku dokonanej przez organ. Oznacza to, że w analizowanych przypadkach wojewódzki sąd administracyjny zobowiązany jest rozpoznać skargę merytorycznie, przesądzając najpierw czy wnioskowane informacje są czy nie są informacjami publicznymi w rozumieniu u.d.i.p. Po przesądzeniu powyższej kwestii, sąd powinien stwierdzić, czy organ wykonał wynikający z przepisów omawianej ustawy obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia stosownych działań, a później czy zobowiązany organ wywiązał się ze swych powinności w nakazanym prawem terminie (por. postanowienia NSA: z dnia 24 stycznia 2006 r. sygn. akt I OSK 928/05, publ. LEX nr 167166; z dnia 30 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 1049/12; z dnia 17 grudnia 2014 r. sygn. I OSK 1541/14; publ.: https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak wynika z materiału aktowego, rozpatrywana sprawa została zainicjowana wnioskiem R. P. z dnia [...] lutego 2016 r. o udostępnienie, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, sprawozdań z przeprowadzanych przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] postępowań wyjaśniających w sprawach o sygn.: [...],[...],[...],[...],[...].

W ocenie Dyrektora Generalnego Służby Więziennej (podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.) powyższy wniosek skarżącego nie dotyczył informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zatem do skargi na bezczynność w sprawie zainicjowanej tym wnioskiem nie miały zastosowania przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Jak stanowi art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną w rozumieniu tej ustawy jest "każda informacja o sprawach publicznych". Ustawodawca nie definiuje pojęcia "sprawy publicznej", niewątpliwie jednak są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna" związane właśnie z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem trafnie akcentuje się w doktrynie i orzecznictwie (zob.: H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209; wyrok NSA z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt I OSK 2093/14, publ. j.w.). Sprawy niezwiązane ze wspólnotą publiczną - określane czasami w piśmiennictwie jako sprawy "sfery prywatnej" (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Warszawa 2016, LEX 2016, t. 4; por. wyrok NSA z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1035/10, publ. j.w.), tj. dotyczące kwestii prywatnych, osobistych, związanych z dobrami osobistymi (M. Jabłoński, Udostępnianie informacji publicznej w trybie wnioskowym, Wrocław 2009, s. 151), nie są sprawami publicznymi.

Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja, która związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej (państwa). Podkreśla się zatem, że informacją publiczną są informacje dotyczące wykonywania zadań publicznych, w tym gospodarowania mieniem publicznym, utrwalone na nośniku w formie pisemnej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej (wyroki: NSA z dnia 31 maja 2004 r., sygn. akt OSK 205/04, uchwała NSA z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 8/13, publ. j.w.).

Przenosząc powyższe uwagi natury ogólnej na stan niniejszej sprawy wskazać należy w pierwszej kolejności, iż prawa i obowiązki skazanego, przebywającego w jednostce penitencjarnej, określają przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557 ze zm.), dalej: "k.k.w.". Zgodnie z art. 102 pkt 9 k.k.w., skazany ma prawo do zapoznawania się z opiniami, sporządzonymi przez administrację zakładu karnego, stanowiącymi podstawę podejmowanych wobec niego decyzji. Ponadto, w myśl art. 102 pkt 10 k.k.w., skazany ma prawo do składania wniosków, skarg i próśb organowi właściwemu do ich rozpatrzenia oraz przedstawiania ich, w nieobecności innych osób, administracji zakładu karnego, kierownikom jednostek organizacyjnych Służby Więziennej, sędziemu penitencjarnemu, prokuratorowi i Rzecznikowi Praw Obywatelskich. Z kolei w myśl art. 249 § 3 pkt 3 k.k.w., Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposoby załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych, biorąc w szczególności pod uwagę zasady i tryb przyjmowania i rozpoznawania wniosków, skarg i próśb, a także ich ewidencję i dokumentowanie. Na tej podstawie delegacyjnej wydano rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg, i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. z 2013 r., poz. 647), dalej: "rozporządzenie".

Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia, skargi dotyczące działalności jednostek organizacyjnych oraz postępowania funkcjonariusza Służby Więziennej, zwanego dalej "funkcjonariuszem", i pracownika Służby Więziennej, zwanego dalej "pracownikiem", załatwia: (1) kierownik jednostki organizacyjnej - jeżeli skarga jest do niego adresowana, a nie dotyczy jego bezpośredniej działalności lub bezpośredniej działalności jego zastępcy i podjętych przez niego decyzji, chyba że w tym zakresie zostanie uznana za zasadną; (2) dyrektor okręgowy Służby Więziennej - jeżeli skarga dotyczy działalności nadzorowanej przez niego jednostki organizacyjnej i nie została załatwiona w trybie określonym w pkt 1 lub w ust. 2; (3) Dyrektor Generalny Służby Więziennej lub osoba przez niego wyznaczona - jeżeli skarga dotyczy działalności okręgowego inspektoratu Służby Więziennej i nie została załatwiona w trybie określonym w pkt 1; (4) Minister Sprawiedliwości lub osoba przez niego wyznaczona - jeżeli skarga dotyczy działalności Centralnego Zarządu Służby Więziennej i nie została załatwiona w trybie określonym w pkt 1.

Stosownie do § 7 ust. 1 rozporządzenia, wnioski, skargi i prośby mogą być wnoszone pisemnie, w tym przy użyciu telefaksu, poczty elektronicznej, a także ustnie do protokołu. Wnoszący wniosek, skargę lub prośbę jest obowiązany do uzasadnienia zawartych w niej żądań w stopniu umożliwiającym ich rozpoznanie, w szczególności do dołączenia odpowiednich dokumentów. Jeżeli wniosek, skarga lub prośba takiego uzasadnienia nie zawierają, wzywa się wnoszącego do uzupełnienia tego braku, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, z pouczeniem, że jego nieusunięcie spowoduje pozostawienie wniosku, skargi lub prośby bez rozpoznania (ust. 4a).

Z kolei w myśl § 8 ust. 1 wnioski, skargi i prośby, które nie wymagają zebrania dowodów, informacji lub przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz zbadania akt, powinny być załatwione bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, a według ust. 7, wyniki czynności prowadzonych w celu zbadania zasadności skargi dotyczącej działalności zakładu karnego lub aresztu śledczego opisuje się w sprawozdaniu, które powinno przedstawiać fakty stanowiące podstawę do oceny rozpoznawanych zarzutów, a w szczególności konkretne nieprawidłowości i uchybienia, jeżeli je stwierdzono, ich przyczyny i skutki, a także wnioski wynikające z dokonanych ustaleń, zaakceptowane przez kierownika jednostki organizacyjnej, który zlecił zbadanie skargi. Do sprawozdania załącza się niezbędne dowody związane z jego treścią.

Natomiast w myśl § 9 ust. 1, organ właściwy do załatwienia wniosku, skargi lub prośby jest obowiązany zawiadomić pisemnie wnoszącego wniosek, skargę lub prośbę o sposobie ich załatwienia. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, dyrektor zakładu karnego lub dyrektor aresztu śledczego, jeżeli nie przychylił się do skargi, jest obowiązany pouczyć wnoszącego skargę o możliwości złożenia skargi na sposób jej załatwienia do właściwego organu, wymienionego w § 3 ust. 1 pkt 2 - 4. (ust 3).

Z powyższego wynika, że skarga złożona przez osadzonego w trybie przedmiotowego rozporządzenia, uruchamia jednoinstancyjne postępowanie o charakterze uproszczonym, prowadzonym przez organy penitencjarne i kończącym się czynnością faktyczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. Postępowanie to ma na celu wyłącznie ustalenie prawidłowości i terminowości działania organów i jednostek organizacyjnych Służby Więziennej oraz ich pracowników oraz zbadanie potrzeby podjęcia określonych czynności w celu wyeliminowania ustalonych nieprawidłowości.

Z kolei sprawozdanie, o którym mowa w § 8 ust. 7 rozporządzenia, dotyczy i mieści się w ramach ww. postępowania skargowo-wnioskowego przewidzianego dla osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych, analogicznego do postępowania przewidzianego w trybie Rozdziału VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Sprawozdanie jest dokumentem wewnętrznym, opisującym i podsumowującym przeprowadzone - na skutek złożenia skargi - postępowanie wyjaśniające. Sprawozdanie nie posiada waloru oficjalności w tym sensie, iż nie stanowi ostatecznego stanowiska organu odnośnie załatwienia skargi osadzonego. Dopiero bowiem w oparciu m.in. o to sprawozdanie oraz zawarte w jego treści ustalenia i wnioski, organ właściwy do załatwienia skargi zawiadamia pisemnie wnoszącego skargę o sposobie jej załatwienia. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych informacje dotyczące dokumentów wewnętrznych nie stanowią informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 24 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1681/14, wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 707/10, publ.: j.w.).

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, uzasadnione jest stanowisko organu, że wniosek skarżącego z dnia [...] lutego 2016 r. nie podlegał rozstrzygnięciu w formach przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, ale na zasadach określonych w omawianym rozporządzeniu, tj. odnoszącym się do skarg i wniosków osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych. Wniosek ten nie dotyczył informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., bowiem nie odnosił się do sprawy publicznej, lecz do sprawy indywidualnej zainicjowanej skargą złożoną w opisanym wyżej trybie uregulowanym przepisami rozporządzenia.

Wniosek skarżącego był zatem wnioskiem w sprawie indywidualnej i jako taki nie podlegał rozpatrzeniu w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem orzecznictwa, żądanie realizacji określonych wniosków w sprawach indywidualnych nie może zostać uznane za żądanie udzielenia informacji publicznej na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Postępowanie w sprawie indywidualnej nie posiada przymiotu sprawy publicznej w odniesieniu do strony tego postępowania, ponieważ prawa strony w takim postępowaniu są zabezpieczone przepisami odpowiedniej procedury (por. wyrok NSA z dnia 27 września 2002 r., sygn. akt II SAB 180/02; postanowienie NSA z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 771/2011, publ. j.w.). Analogiczny pogląd przedstawił NSA w wyroku z dnia 12 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 610/11 (publ. j.w.), wskazując, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej nie jest i nie może być środkiem do wykorzystywania jej w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Jeżeli informacja, w stosunku do której dany podmiot wystąpił z żądaniem jej udostępnienia dotyczy sprawy własnej (indywidualnej) tego podmiotu, prowadzonej przez organ w odrębnej procedurze, to we właściwej dla tej sprawy procedurze podlega ono ocenie i weryfikacji.

Reasumując stwierdzić należy, że zgłoszone przez skarżącego żądanie nie mogło podlegać rozpatrzeniu na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący nie domagał się bowiem udostępnienia informacji publicznej objętej zakresem tej ustawy, lecz informacji o charakterze wewnętrznym (sprawozdań) dotyczących jego indywidualnych spraw, rozpatrywanych w trybie przewidzianym w powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości. W konsekwencji oznacza to, że Dyrektor Generalny Służby Więziennej nie pozostawał w bezczynności względem wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący pismem z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] został poinformowany, że sprawozdania z postępowań wyjaśniających, przeprowadzonych w sprawach skarg wnioskodawcy, nie są informacją publiczną, zaś sprawa dotycząca odmowy udostępniania materiałów skargowych jest przedmiotem rozpatrzenia przez Centralny Zarząd Służby Więziennej.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak sentencji wyroku.