Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 407/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3 par 1 i par. 2, art. 145 par 1 pkt 1 lit. c i art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska Sędzia WSA del. Jerzy Bortkiewicz Protokolant Aleksandra Żurawicka po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1540/06 w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 listopada

2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1540/06, oddalił skargę T. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] nr [...], w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R., rozkazem personalnym z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania T. S., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia [...] nr [...], o zwolnieniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 45 ust. 3 tej ustawy ze służby w Policji, któremu w myśl art. 108 § 1 k.p.a. nadany został rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu organ wskazał, że T. S. w dniu [...] marca 2006 r., znajdując się w stanie nietrzeźwości spowodował wydarzenie drogowe, w którym obrażeń ciała doznały dwie osoby, a następnie zbiegł z miejsca zdarzenia. W dniu [...] marca 2006 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w S. przedstawił wymienionemu zarzut popełnienia czynu z art. 177 § 2 k.k. i art. 177 § 1 i art. 178a § 1 k.k. i art. 178 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Następnie w dniu 27 marca 2006 r. Sąd Rejonowy w S. zastosował wobec niego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania, na okres trzech miesięcy, przyjmując że zebrany materiał dowodowy wskazuje na duże prawdopodobieństwo, iż podejrzany popełnił zarzucany mu czyn.

Organ stwierdził, że zastosowana w sprawie podstawa zwolnienia funkcjonariusza ze służby znajduje usprawiedliwienie w zgromadzonej dokumentacji, pochodzącej z akt Prokuratury Rejonowej w S. w sprawie wypadku drogowego z dnia [...] marca 2006 r., z której wynika popełnienie przez T. S. zarzucanego mu czynu. Organ powołał się przy tym na protokoły przesłuchania świadków, protokół okazania osoby, protokół przesłuchania podejrzanego, postanowienie o przedstawieniu zarzutów, wniosek w sprawie zastosowania tymczasowego aresztowania, postanowienie Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] marca 2006 r. o zastosowaniu tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy (sygn. akt [...]). Organ za bezzasadne uznał zarzuty odwoławcze skarżącego, że decyzja o zwolnieniu ze służby jest przedwczesna oraz podjęta na podstawie błędnej oceny zebranych materiałów. Podniósł także, że charakter popełnionego czynu oraz jego społeczny oddźwięk uniemożliwia dalsze pozostawanie funkcjonariusza w służbie.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi T. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Komendant Wojewódzki Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W powołanym na wstępie wyroku Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie.

Sąd podniósł, że oczywistość przestępstwa zachodzi wtedy, gdy sprawcę złapano na gorącym uczynku, gdy w okolicznościach nie nasuwających wątpliwości przyznaje się on do popełnienia przestępstwa, lub gdy zebrano takie dowody, które bezpośrednio stwierdzają dokonanie czynu przestępczego. We wszystkich tych trzech sytuacjach niezbędne jest przeprowadzenie minimum postępowania, które pozwoliłoby przyjąć, że przestępstwo jest oczywiste (np. odebranie oświadczenia od osób, które schwytały sprawcę na gorącym uczynku lub, wobec których sprawca przyznał się do popełnienia przestępstwa, przyjęcie oświadczenia od osób będących bezpośrednimi świadkami przestępstwa). Skoro więc ustawodawca zezwolił na zwolnienie ze służby funkcjonariusza z powodu popełnienia przez niego czynu o znamionach przestępstwa, to tym samym zezwolił na podjęcie samodzielnego postępowania mającego na celu ustalenie, czy dopuścił się popełnienia takiego czynu. Postępowanie takie jest zatem podejmowane w ramach porządku prawnego także wówczas, gdyby następnie okazało się, zwłaszcza w wyniku postępowania karnego, że przestępstwo nie zostało popełnione (por. uchwałę SN z dnia 30 marca 1994 r., sygn. akt I PZP 9/94 OSNP 1994/2/26).

Sąd stwierdził, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 41 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji jest postępowaniem administracyjnym, do którego zastosowanie mają przepisy k.p.a. o dowodach. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Celem tak prowadzonego postępowania administracyjnego jest zebranie w sprawie materiału dowodowego, a następnie dokonanie jego oceny dla ustalenia czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.).

W ocenie Sądu w sprawie okolicznością, która wymagała udowodnienia było wykazanie oczywistości popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa, który uniemożliwia jego pozostawanie w służbie. W sprawie niesporne jest, że współwłaścicielami samochodu marki [...], którym spowodowano w dniu [...] marca 2006 r. około godziny [...] wypadek drogowy w G. są T. S. oraz jego teść K. R.. W dniu zdarzenia około godziny [...] w Komendzie Powiatowej Policji w G., na polecenie Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w G., zgłosił się T. S.. Po zbadaniu go na zawartość alkoholu, które wykazało 1,02 % odebrano od niego broń służbową, którą posiadał przy sobie. Z protokołów przesłuchania świadka zatrudnionego w barze "[...] ", położonego około 30 metrów od miejsca wypadku wynika, że w dniu zdarzenia, tj. [...] marca 2006 r. skarżący bezpośrednio przed tym zdarzeniem przebywał przez około godzinę w tym barze, a tuż po nim świadek widziała go na drodze przy samochodzie marki [...]. Świadek rozpoznała skarżącego w trakcie okazania. Z jej zeznań wynika również, że tego funkcjonariusza wcześniej znała, ponieważ uprzednio pracowała na stacji paliw gdzie widywała go jak tankował paliwo jako policjant. Podała także, że w dniu zdarzenia przybył do baru już pijany. Ponadto zbieżne z powyższymi zeznaniami są wyjaśnienia kierującego samochodem marki [...], którego pasażerowie zostali poszkodowani w wyniku tego wypadku.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że "oczywistość" popełnienia czynu o znamionach przestępstwa w rozumieniu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji może być stwierdzona nie tylko na podstawie prawomocnego wyroku skazującego, ale również na podstawie oceny konkretnego zdarzenia, które nie pozostawia wątpliwości, że czyn o znamionach przestępstwa został popełniony (por. wyrok SN z dnia 4 kwietnia 1979 r. sygn. akt I PR 13/79 OSNC 1979/11/221).

W ocenie Sądu, stan faktyczny sprawy nie nasuwa wątpliwości, że to skarżący dopuścił się czynu zagrożonego sankcją karną przez ustawę. Przedstawiony materiał dowodowy daje wystarczającą podstawę, bez potrzeby wnikliwych dociekań, do uznania oczywistości popełnienia czynu przez skarżącego. Dodatkowo argumentem przemawiającym za prawidłowością zastosowania przez organ podstawy zwolnienia określonej w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji jest fakt, że Sąd Rejonowy w S. II Wydział Karny postanowieniem z dnia [...] marca 2006 r., sygn. akt II Kp 146/06 zastosował w stosunku do skarżącego tymczasowe aresztowanie na okres 3 miesięcy. Jak wynika z akt sprawy, w szczególności ze zwrotnych potwierdzeń odbioru, wobec skarżącego nadal ten środek zapobiegawczy jest zastosowany.

W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługuje zarzut braku oczywistości popełnienia przez skarżącego zarzucanego mu czynu z tego powodu, że wcześniej, tj. [...] marca 2006 r. zostały przedstawione zarzuty popełnienia tego samego czynu jego teściowi K. R., który w dniu zdarzenia o godzinie [...] stawił się w Komendzie Powiatowej Policji w G. i przyznał się do spowodowania wypadku. Postępowanie w tym przedmiocie zostało umorzone. Fakt ten nie ma wpływu na stwierdzenie oczywistości popełnienia czynu przez skarżącego, ponieważ dowody na tę okoliczność zostały ujawnione dopiero w dniu [...] marca 2006 r. Sąd podkreślił także, że stan faktyczny sprawy uprawniał organ, do zastosowania wobec skarżącego alternatywnie podstawy zwolnienia ze służby określonej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, tj. ze względu na ważny interes służby. Bowiem w interesie służby, który jest interesem społecznym, leży, aby ustawowe zadania Policji były realizowane przez osoby spełniające wymogi stawiane przez przepisy ustawy o Policji.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł T. S., zaskarżając go w całości. W ramach pierwszej z podstaw kasacyjnych przewidzianych w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji poprzez uznanie, że wymagana dla zastosowania przepisu przewidującego fakultatywną możliwość zwolnienia policjanta, przesłanka "oczywistości popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa", została wypełniona przez fakt przedstawienia w postępowaniu przygotowawczym skarżącemu zarzutów i zastosowania przez Sąd środka zapobiegawczego pod postacią tymczasowego aresztowania, błędnie utożsamiając tym samym, dwie merytorycznie różne przesłanki, występującą w postępowaniu karnym (art. 249 § 1 k.p.k.) przesłankę, "dużego prawdopodobieństwa popełnienia przestępstwa" z przesłanką "oczywistości popełnienia przestępstwa" w prawie administracyjnym.

Ponadto w ramach drugiej z podstaw kasacyjnych przewidzianych w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z:

1) art. 7 k.p.a., tj. naruszenie zasady prawdy obiektywnej poprzez niepodjęcie wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, przez wybiórcze zbieranie materiału dowodowego i nieuwzględnienie znajdujących się w aktach sprawy karnej zeznań świadków potwierdzających brak popełnienia przestępstwa przez skarżącego i wskazujących Pana R. jako winnego czynu przestępczego;

2) art. 12 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a., tj. zasady szybkości postępowania przez brak wnikliwego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, niedopuszczenie dowodów z zeznań K. R. i M. S., wskutek czego doszło do przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji przewiduje możliwość zastosowania zwolnienia funkcjonariusza w przypadku spełnienia łącznie trzech przesłanek. Pierwsza przesłanka to popełnienie czynu o znamionach przestępstwa. Druga to oczywistość popełnienia przestępstwa, a trzecia pozostająca w związku przyczynowo - skutkowym z pierwszą i drugą -niemożliwość pełnienia służby. O oczywistości popełnienia przestępstwa można mówić tylko w sytuacji, gdy nie nasuwający wątpliwości stan faktyczny pozwala na pewne stwierdzenie, kto dopuścił się czynu przestępczego. Z zebranego w ramach postępowania administracyjnego materiału dowodowego faktycznie wynika, że na pewno dnia [...] marca 2006 r. doszło do popełnia czynu przestępczego. Materiał ten jednak co najwyżej wskazuje, że doszło do przestępstwa określonego w art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 k.k. - wypadek komunikacyjny i w tym zakresie oczywistość popełnienia czynu występuje, choć w obliczu przyznania się do jego popełnienia przez K. R., a więc nie skarżącego, oczywistość ta nie ma znaczenia. Brak oczywistości popełnienia czynu przez skarżącego, w dacie wydania rozkazu personalnego, podkreśla fakt, że dnia [...] marca 2006 r. K. R., postawiono zarzut popełnienia przestępstwa.

Zdaniem skarżącego nie można opierać przesłanki oczywistości popełnienia przestępstwa na fakcie zastosowania wobec niego aresztu, ani tym bardziej na okresie stosowania tego środka zapobiegawczego (por. wyrok WSA z dnia 21 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 1443/04, publ. LEX nr 171708). Sam fakt wszczęcia postępowania nie może śwaidczyć o tym, że skarżacy popełnił zarzucany mu czyn. Zastosowanie zaś środka zapobiegawczego, może być tylko pewnym wskaźnikiem, ale nie może stanowić argumentu przemawiajacego za prawidłowością oceny przesłanki oczywistości.

W zaskarżonym wyroku Sąd niesłusznie przyjął odmienne stanowisko i oparł swoje uzasadnienie wyłącznie na podstawie znajdujących się akt Komendy Powiatowej Policji w G., sygn. akt [...] składających się z kserokopii jedynie części czynności przeprowadzonych w stosunku do skarżącego w ramach postępowania karnego. Rażące sprzeczności w materiale dowodowym sprawy karnej, znane zarówno organowi jak i Sądowi pierwszej instancji, w sposób bezsprzeczny wskazują na fakt braku oczywistości popełnienia przez skarżącego przestępstwa.

Skarżący wskazał, że zarzut naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) znajduje swoje uzasadnienie w fakcie, iż organ mimo posiadanej wiedzy o istnieniu dowodów potwierdzających brak oczywistości popełnienia czynu przez skarżącego, nie podjął żadnych kroków celem ich zbadania. Dodatkowo z załączonego protokołu okazania skarżącego świadkowi A. B. wynika, że w dacie okazania, a tym samym w dacie wydawania rozkazu personalnego nie miała ona pewności czy to faktycznie skarżący był kierowcą pojazdu. W ocenie skarżącego brak oczywistości podkreśla również fakt, że świadek A. B. zeznała, iż skarżący przed wypadkiem drogowym był w przydrożnym barze w towarzystwie starszego mężczyzny. Skarżący podniósł, że osobą tą był Pan R., który jeszcze przed wydaniem rozkazu personalnego przez Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia [...], nr [...] przyznał się do zarzucanych skarżącemu czynów.

W ocenie skarżącego organ zgromadził jedynie dowody uprawdopodobniające popełnienie przez niego przestępstwa. Brak jednak przekonywujących dowodów, aby można było stwierdzić, że popełnienie przez skarżącego zarzucanych mu czynów było oczywiste. Skarżący nie przyznał się do zarzucanych czynów, nie ujęto go na gorącym uczynku. Zdaniem skarżącego zebrane w toku postępowania administracyjnego zeznania dwóch świadków zdarzenia oraz postanowienia Prokuratury i Sądu, nie stanowią wystarczającego materiału, który wprost wskazywałby na oczywistość popełnienia przez niego przestępstwa. Materiał dowodowy wskazuje na pewne prawdopodobieństwo popełnienia czynów lub związek skarżącego z zarzucanymi czynami, a nie na fakt popełnienia tych czynów.

W konkluzji skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie na podstawie art. 188 P.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i merytoryczne rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny przez uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, że możliwość i zakres kontroli kasacyjnej ściśle wyznaczona jest przez powołane w skardze kasacyjnej podstawy.

Stosownie do art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędna jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie oparta została na obu podstawach wskazanych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. W takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności zobowiązany jest ocenić zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą bowiem podlegać ocenie dopiero wtedy, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwa wątpliwości (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2006 r. II FSA 1328/05, Lex nr 193314).

Skarga kasacyjna - jako przepisy postępowania naruszone zaskarżonym wyrokiem - wymienia art. 1 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a. oraz w zw. z art. 7, 12, 77 i 80 k.p.a.

W ocenie autora skargi kasacyjnej wskutek naruszenia ww. przepisów, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie został oparty na wadliwym ustaleniu, iż skarżący popełnił czyn o znamionach przestępstwa oraz że popełnienie tego czynu jest oczywiste i uniemożliwia pozostawienie skarżącego w służbie.

Mając na uwadze związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi przez powołane przepisy postępowania, których naruszenie zarzuca się Sądowi pierwszej instancji, tak postawiony zarzut nie może odnieść zamierzonego skutku.

Przepis art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych nie jest przepisem postępowania, naruszenie którego stanowi podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a.

Art. 1 § 1 i § 2 cyt. ustawy ma charakter ustrojowy, wyznacza przedmiot i zakres sądowej kontroli administracji publicznej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 i § 2 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie. W § 2 tego artykułu wskazano, iż kontrola obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione akty administracyjne, czynności z zakresu administracji publicznej oraz bezczynność organów w zakresie określonym tym przepisem. Przepis ten konkretyzuje zatem zakres przedmiotowy kognicji sądu administracyjnego oraz kryterium sprawowania kontroli, wskazując iż ocenia on prawidłowość działania administracji pod kątem jej zgodności z obowiązującym prawem i tylko co do określonych w ustawie aktów i czynności (bezczynności) organów.

Analiza przepisu art. 3 § 1 i § 2 P.p.s.a. prowadzi do wniosku, że naruszenie przez Sąd pierwszej instancji tego przepisu nie mogło nastąpić w sposób wskazany w skardze kasacyjnej, tj. zaakceptowania przez sąd administracyjny wadliwych ustaleń faktycznych poczynionych przez organy administracji w oparciu o niepełny materiał dowodowy.

O naruszeniu art. 3 § 1 i § 2 P.p.s.a. możnaby mówić w sytuacji, gdyby Sąd administracyjny bezzasadnie odrzucił skargę na akt, czynność, bezczynność, określoną w art. 3 § 2 P.p.s.a., ewentualnie stwierdzając niezgodność z prawem zaskarżonej decyzji, odmówiłby zastosowania środków przewidzianych w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.

Oddalając skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. czyli stosując środek określony w ustawie (art. 3 § 1 P.p.s.a.) mimo podnoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia art. 7, 12, 77 i art. 80 k.p.a., Sąd administracyjny mógł naruszyć art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, bądź art. 151 przez jego nieuzasadnione zastosowanie.

Autor skargi kasacyjnej podnosząc zarzut oparcia zaskarżonego wyroku na ustaleniach faktycznych poczynionych z naruszeniem wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów k.p.a., winien powołać ww. przepisy P.p.s.a. jako podstawę skargi kasacyjnej. Powołanie się w skardze na art. 3 § 1 i § 2 P.p.s.a. jest nieuzasadnione, bowiem Sąd pierwszej instancji dokonał kontroli zaskarżonej decyzji i zastosował środki określone w ustawie, nie naruszył więc wymienionego przepisu.

Także oparcie zarzutu naruszenia przepisów postępowania na zarzucie naruszenia art. 7, 12, 77 i 80 k.p.a., których Sąd pierwszej instancji nie stosował, a oceniał jedynie ich stosownie przez organy w toku postępowania administracyjnego, nie jest wystarczające dla podważenia zaskarżonego wyroku. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wyrażany był pogląd, zgodnie z którym naruszenie przepisów postępowania jako podstawa skargi kasacyjnej, dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania przeprowadzonego przed organami administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2006 r. I OSK 445/05, Lex nr 209139, wyrok NSA z dnia 9 marca 2006 r. I OSK 596/05, Lex nr 198165).

Mając na uwadze przedstawione wyżej uwagi należało uznać, że brak zarzutów w skardze kasacyjnej umożliwiających badanie poczynionych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych oznacza, że są one wiążące.

Tym samym nie można skutecznie postawić w skardze kasacyjnej zarzutu wadliwej wykładni przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w ślad za organem administracji publicznej uznał, iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego oczywistość popełnienia przez skarżącego przestępstwa o jakim mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, nie budzi wątpliwości, a skarga kasacyjna kwestionując takie ustalenie nie powołała jakie normy postępowania naruszył w ten sposób Sąd pierwszej instancji. Tym samym nie można zaskarżonemu wyrokowi skutecznie postawić zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię powołanego wyżej przepisu, polegającą na wadliwym przyjęciu, że przesłanka "oczywistości" popełnienia przestępstwa została spełniona.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak sentencji.