Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1390/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 168  par. 2,  art. 169  par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym; Przewodniczący: Sędzia WSA – Marta Semiczek Sędziowie: Sędzia NSA - Andrzej Szczerbiński Asesor WSA – Anetta Chołuj (sprawozdawca) Protokolant: - Anna Kruś po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi D. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku strony bez rozpatrzenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] D. D. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z pismem, w którym zawarł prośbę o udzielenie informacji dotyczącej ustanowionego zastawu skarbowego poprzez wskazanie, czy obejmuje on zarówno prawa majątkowe, jak i korporacyjne oraz w jakim zakresie w związku z ustanowionym zastawem skarbowym mogą być wykonywane prawa z przedmiotowych udziałów.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. postanowieniem z dnia [...] o nr [...] pozostawił pismo strony bez rozpatrzenia, wskazując, iż w związku z faktem iż pismo strony nie spełniało wymogów określonych przepisami prawa, wezwano D. D. w trybie art. 169 § l ustawy Ordynacja podatkowa do usunięcia braków w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania poprzez sprecyzowanie złożonego pisma. D. D. został pouczony, że nie wypełnienie powyższych warunków w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Ponadto organ podatkowy pierwszej instancji wskazał numer telefonu, pod którym podatnik mógł uzyskać informacje dotyczące wezwania.

Od ww postanowienia D. D. złożył zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie sprawy wniesionej w odrzuconym wniosku z dnia [...] w sprawie udzielenia informacji dotyczących ustanowionego zastawu skarbowego na udziałach w spółce A spółka z o.o. z siedzibą w L. K. W uzasadnieniu zażalenia D. D. uzupełnił pierwotny wniosek i wyjaśnił, że pismo z dnia [...] należało potraktować jako wniosek zgodnie z art. 241 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazał również, że nie mógł się stawić na wezwanie, ze względu na zły stan zdrowia.

Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, uznając stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. za prawidłowe. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż wnioskodawca został wezwany w sposób zgodny z przepisami prawa oraz pouczony, że niewypełnienie warunków określonych wezwaniem w terminie 7 dni od daty doręczenia spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Przedłożenie wyjaśnień objętych wezwaniem dopiero przed organem drugiej instancji nie może być podstawą do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Ponadto zaznaczono, że podatnik nie skorzystał z możliwości telefonicznego uzyskania informacji pod wskazanym numerem jak również nie wskazał przyczyn, które uniemożliwiły złożenie odpowiedzi na skierowane do niego wezwanie. W ocenie organu powoływanie się na zły stan zdrowia jako okoliczność uzasadniającą ten brak odpowiedzi na wezwanie oraz brak złożenia dokumentu potwierdzającego ten fakt a także znaczną niewspółmierność czasową (usprawiedliwienie nastąpiło w złożonym zażaleniu) powoduje, że argument ten nie znajduje uzasadnienia. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej we W., skoro D. D. zaniedbał należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw w szczególności nie skorzystał z procedury przywrócenia terminu, to nie może stawiać organowi podatkowemu zarzutu, że postępowanie nie zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Organ II instancji podkreślił, że nic nie stoi na przeszkodzie wystąpienia przez podatnika z kolejnym pismem o udzielenie informacji dotyczących ustanowionego zastawu skarbowego, który, o ile będzie odpowiadać wymogom ustawowym, zostanie rozpatrzony przez organ pierwszej instancji.

Na zakończenie Dyrektor Izby Skarbowej we W. stwierdził, że wskutek nie sprecyzowania pisma złożonego przez D. D., Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. nie posiadał możliwości przeprowadzenia postępowania w zakresie wnioskowanym przez stronę.

W skardze D. D. wniósł o uchylenie postanowień obu instancji i spowodowanie rozpoznania wniosku strony z dnia [...].

W ocenie skarżącego jego wniosek odpowiadał wymogom formalnym zawartym w art. 168 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Wskazał, iż odebrał pismo, lecz z powodu złego stanu zdrowia nie mógł się stawić na wezwanie w terminie 7 dni, co podniósł w zażaleniu skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy powinien uwzględnić fakt , iż nie mógł się stawić w organie.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Po myśli art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (§1) a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270), przywołanej w dalszych wywodach – skrótowo – jako p.p.s.a., sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą. Wyżej powiedziane, oznacza, że skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145-150 ustawy).

W ocenie Sądu wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie uchybiają bowiem prawu.

Kwestią sporną była ocena słuszności wydania przez organ podatkowy postanowienia o pozostawieniu pisma strony bez rozpatrzenia.

Artykuł 168 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.) reguluje wymagania formalne jakie musi spełniać pismo aby spowodowało określony skutek prawny. Podanie powinno zawierać co najmniej treść żądania, wskazanie osoby, od której pochodzi, oraz jej adresu a także czynić zadość innym wymogom ustalonym w przepisach szczególnych. Wymagania co do wskazania żądania wyznacza przedmiot postępowania albo innej czynności w toku postępowania. Dlatego też, jeżeli organ uzna, że określenie żądania, które jest warunkiem formalnym, jest niejasne ma prawo wezwać stronę do sprecyzowania wniosku. Jednak przy wezwaniu wnoszącego podanie do usunięcia braków pisma, organ zobligowany jest zgodnie z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej do wskazania 7 dniowego terminu w jakim ten brak powinien zostać usunięty oraz pouczyć stronę, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.

W razie gdy osoba wezwana nie uzupełni podania w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania organ podatkowy, w myśl art. 169 § 4, wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia.

Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, iż wnioskodawca pismem z dnia [...] został wezwany przez organ I instancji w sposób zgodny z przepisami prawa oraz pouczony, że niewypełnienie warunków określonych wezwaniem w terminie 7 dni od daty doręczenia spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Skarżący w żaden sposób nie odpowiedział na wezwanie organu.

Ponieważ nie usunięto w terminie 7 dni żądanych braków Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. zgodnie z zawartym pouczeniem po myśli przepisu art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej zasadnie pozostawił podanie skarżącego bez rozpatrzenia.

Podzielić należy stanowisko organu podatkowego, że przedłożenie wyjaśnień objętych wezwaniem dopiero przed organem drugiej instancji nie mogło być podstawą do merytorycznego rozpatrzenia sprawy.

Godzi się w tym miejscy zaznaczyć, iż skoro w niniejszej sprawie mogły wystąpić wątpliwości co do rzeczywistych intencji autora wniosku, to w tej sytuacji organ podatkowy był zobowiązany do zwrócenia się do wnioskodawcy w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej o doprecyzowanie tego wniosku, co też uczynił. Nawet gdyby według przekonania skarżącego, treść żądania była wystarczająco doprecyzowana, to i tak nie zwalniało to go z obowiązku udzielenia odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego.

Z powyższych względów należało skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalić.