Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 738/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6299 Inne o symbolu podstawowym 629
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 1969 nr 17 poz 130
law: Ustawa z dnia 28 czerwca 1962 r. o przejmowaniu nieruchomości rolnych na własność Państwa za zaległe należności - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Iwona Maciejuk Protokolant referent stażysta Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2013 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [....] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] po rozpatrzeniu wniosku K. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Powiatu w C. z dnia [...] września 1974 r., nr [...] o skierowaniu do egzekucji nieruchomości rolnej o pow. [...] ha położonej w K. za zaległości podatkowe dłużnika H. G. – utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] stycznia 2013 r. wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy.

Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2012 r. K. G. wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Naczelnika Powiatu w C. z dnia [...] września 1974 r., Nr [...]. Wnioskodawczyni zarzuciła rażące naruszenie prawa, tj. wydanie decyzji w stosunku do osoby nieżyjącej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), oraz wydanie decyzji, która była niewykonalna, a ta niewykonalność miała charakter trwały (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.).

Ww. decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. umorzyło postępowanie w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż akt administracyjny, którego stwierdzenia nieważności domaga się wnioskodawczyni nie jest decyzją administracyjną. Kolegium wyjaśniło, że pomimo, iż akt ten zatytułowany jest "decyzja", to jednak nie zawiera jednego z podstawowych jej elementów, tj. rozstrzygnięcia (osnowy), gdyż nie orzeka w sposób władczy i jednostronny o prawach lub obowiązkach konkretnego podmiotu. Skoro więc, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności może być prowadzone w stosunku do decyzji i postanowień, na które służy zażalenie - to zaistaniały podstawy do umorzenia postępowania w przedmiotowej sprawie.

Z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy wystąpiła K. G.. Skarżąca podniosła, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z decyzją administracyjną, albowiem objęty wnioskiem akt wszczyna postępowanie wywłaszczeniowe, a poza tym w treści określa: osobę, która ma być wywłaszczona, nieruchomość podlegającą wywłaszczeniu, oraz kwotę zaległości podatkowej.

Ww. decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu, Kolegium podtrzymało swoje stanowisko podnosząc, że objęty postępowaniem nadzorczym akt nie stanowi decyzji administracyjnej, tym samym niemożliwe było stwierdzenie jego nieważności. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż nie można powyższego aktu traktować jako aktu administracyjnego zewnętrznego, który ma na celu władcze działanie prawne organu administracji publicznej skierowane na wywołanie konkretnych, indywidualnie oznaczonych w stosunku do konkretnego podmiotu skutków prawnych. Naczelnik Powiatu w C. nie dokonał bowiem poprzez ów akt jakiejkolwiek konkretyzacji prawa, stanowiącej podstawę do korzystania przez jednostkę z należnych jej praw lub wykonania obowiązków. Kolegium podkreśliło, że sprawa prowadzona przez Naczelnika Powiatu w C. nie dotyczyła wywłaszczenia nieruchomości - jak twierdzi strona skarżaca. Instytycję wywłaszczenia na dzień wydania objętego postępowaniem nadzorczym aktu regulowały bowiem przepisy ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (t.j. Dz. U. z 1974 r., Nr 10, poz. 64 ze zm.). Tymczasem, przedmiotowa sprawa dotyczy przejęcia nieruchomości za długi, do czego podstawę prawną stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 czerwca 1962 r. o przejmowaniu nieruchomości rolnych na własność Państwa za zaległe należności (t.j. Dz. U. z 1969 r., Nr 17, poz. 130). Dalej, Kolegium wyjaśniło, że przepis art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 czerwca 1962 r. powołany w akcie, którego stwierdzenia nieważności domaga sie K. G., stanowił, iż przymusowe przejęcie całości lub części nieruchomości rolnej na własność Państwa następowało na podstawie postanowienia sądu właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości. Wniosek o wydanie postanowienia zgłaszał organ finansowy w wykonaniu uchwały prezydium powiatowej rady narodowej o wszczęciu postępowania. W ocenie Kolegium, istotne w sprawie jest to, iż akt (zatytułowany decyzja) z dnia [...] września 1974 r. nie orzekał o prawach i obowiązkach konkretnie określonego podmiotu (w tym przypadku H. G.). Aktem tym, Naczelnik postanowił bowiem: a) skierować egzekucję do całej nieruchomości rolnej – [...] ha, położonej w gminie S. b) wystąpić do sądu z wnioskiem o przejęcie w całości ww. nieruchomości; c) uczynić odpowiedzialnym za wykonanie powyższych czynności Kierownika Wydziału Finansowego. W konsekwencji, zdaniem organu odwoławczego, akt Naczelnika Powiatu w C. z dnia [...] września 1974 r. (zatytułowany “Decyzja Nr [...]), był aktem wewnętrznym, inicjującym postępowanie w sprawie, samo zaś przejęcie nieruchomości rolnej następowało nie w drodze decyzji administracyjnej, ale w drodze orzeczenia sądu powszechnego. Konsekwencją tego aktu był wniosek Urzędu Powiatowego w C. – Wydział Finansowy z dnia [...] września 1974 r., skierowany do Sądu Powiatowego w C. Wydział Cywilny o przejęcie całej nieruchomości o pow. [...] ha położonej w K., stanowiącej własność H. G.. W następstwie powyższych działań doszło do wydania postanowienia Sądu Powiatowego [...] o przejęciu tejże nieruchomości za zalegle należności na własność Państwa. W wyniku rewizji J. G. i R. G. (spadkobierców H. G.), postanowieniem z dnia [...] stycznia 1975 r. Sąd Wojewódzki dla województwa [...] oddalił rewizję. Kolegium wyjaśniło, że nie jest jego rolą ocena prawidłowości postępowań sądów powszechnych. Jednocześnie organ odwoławczy podniósł, że skierowanie decyzji do osoby zmarłej (na co zwraca uwagę wnioskodawczyni) mieści się w przyczynie stwierdzenia nieważności decyzji określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skoro więc, akt z dnia dnia [...] września 1974 r., nie był decyzją administracyjną (czego wyrazem jest umorzenie postępowania w sprawie) - to organ nadzoru nie rozpatrywał sprawy do meritum, tj. nie badał czy doszło do rażącego naruszenie prawa w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponadto, za niezasadne Kolegium uznało twierdzenie K. G., iż skierowanie ww. aktu do osoby zmarłej stanowiło podstawę stwierdzenia nieważności decyzji określoną w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Ta podstawa stwierdzenia nieważności decyzji dotyczy bowiem sytuacji, gdy czynności składające się na treść obowiązków i uprawnień zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Niewykonalność decyzji z przyczyn technicznych to niemożliwość wykonania np. z uwagi na istniejący stan wiedzy technicznej, natomiast niewykonalność prawna decyzji to przykładowo warunek uzależniający skutki decyzji od zdarzenia przyszłego lub niepewnego dodany do treści decyzji, który nie ma podstawy w przepisach prawa oraz, który jest ze swej istoty niewykonalny. Tymczasem skierowanie decyzji do osoby zmarłej mieści się w przyczynie stwierdzenia nieważności decyzji określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniosła K. G..

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1) naruszenie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 czerwca 1962 r. (Dz. U. z 1969 r., Nr 17 poz. 130) w zw. z art. 104 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, iż decyzja Naczelnika Powiatu w C. z dnia [...] września 1974 r. nie zawiera rozstrzygnięcia, a więc w istocie nie jest decyzją administracyjną, w sytuacji gdy decyzja ta wszczęła postępowanie, a ponadto w jej treści określono: a) nieruchomość, która ma ulegać wywłaszczeniu, b) osobę, która ma być wywłaszczana, c) kwotę zaległości podatkowej;

2) naruszenie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji, chociaż decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania, a niewykonalność ta miała charakter trwały - decyzja została wydana w stosunku do osoby nieżyjącej.

Wskazując na powyższe zarzuty K. G. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Strona skarżąca wskazała na przepis art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 czerwca 1962 r. stwierdzając, że wbrew twierdzeniom organów administracji decyzją nr [...] wszczęto postępowanie administracyjne w przedmiocie przejęcia nieruchomości rolnych należących do H. G. na rzecz Skarbu Państwa, za zaległe należności podatkowe. Decyzja ta była podstawą do złożenia wniosku do sądu powszechnego, czyli wyznaczała zakres podmiotowy i przedmiotowy toczącego się w dalszej części postępowania. Dalej podkreślono, że sąd powszechny jest związany treścią decyzji (uchwały) o wszczęciu postępowania, co najmniej w zakresie w jakim wskazano tam nieruchomość przeznaczoną do przejęcia, co wynika z z wyroku Sądu Najwyższego z dnia 30 sierpnia 1971 r., sygn. akt I CR 540/71. K. G. podniosła, że w niniejszej sprawie zamiast uchwały wydana była decyzja. Świadczy to o rażącym naruszeniu przepisów prawa (w odniesieniu do formy rozstrzygnięcia oraz organu, który miał je wydać), nie zmienia to jednak sytuacji, iż decyzja ta nie miała jedynie wewnętrznego charakteru jak wywodzi SKO, ale wywierała również skutki na zewnątrz, gdyż: a) wskazywała nieruchomość, która podlegała przejęciu, co w sposób ewidentny stanowi ingerencję w prawa właścicielskie, konkretna osoba mogła być bowiem właścicielem wielu nieruchomości, a na skutek decyzji przejęciu miały podlegać jedynie te, które wskazał organ administracji; b) sąd powszechny był związany wskazaniem nieruchomości.

Następnie, powołując się na art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 czerwca 1962 r., który mówi o uchwale prezydium powiatowej rady narodowej, skarżąca podkreśliła, że SKO powinno rozważyć, czy sprawa ta została załatwiona we właściwej formie (decyzja zamiast uchwały), oraz przed właściwym organem. Stwierdzenie uchybień w tym zakresie dałoby ewentualnie podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. - decyzja wydana bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa. Skarżąca, zarzuciła organowi także to, iż ten nie zbadał czy prezydium powiatowej rady narodowej wydało uchwałę o przejęciu nieruchomości H. G.; czy z treści tej uchwały nie wynikała konieczność wydania decyzji [...]; czy nie obowiązywały przepisy, zgodnie z którymi istniała konieczność wydania decyzji [...]. W dalszej części skargi podkreślono, iż żaden z sądów nie miał wątpliwości, że decyzja [...] stanowiła podstawę do wszczęcia postępowania o przejęcie nieruchomości. Z uzasadnienia postanowienia II instancji wynika również, iż zakres kognicji sądów powszechnych nie obejmował ani kontroli wysokości zadłużenia ani wskazania przejmowanej nieruchomości. Fakty te zostały określone w decyzji [...]. Okoliczność, iż dla sądów powszechnych decyzja administracyjna stanowiła podstawę do wszczęcia postępowania o przejęcie nieruchomości może oznaczać, iż co do zasady jej wydanie było prawidłowe. Mogłoby to oznaczać, iż jej jedyną wadą było skierowanie do osoby nieżyjącej. Oznacza to, iż była niewykonalna w chwili jej wydania, a niewykonalność ta miała charakter trwały. Stosownie do art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowi to podstawę stwierdzenia nieważności decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz.1270 ze zm.). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – zgodnie z ustawowymi kompetencjami – badał, czy treść zaskarżonej decyzji jest zgodna z prawem i czy postępowanie prowadzące do jej wydania było niewadliwe i rzetelne. Z tego punktu widzenia, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi.

Przedmiot rozstrzygnięcia w zaskarżonej do Sądu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] stycznia 2013 r. dotyczy umorzenia postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie stwierdzenia nieważności, a zatem z zastosowaniem nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego zawartych w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego.

Z bezspornych ustaleń stanu faktycznego wynika, że aktem administracyjnym z dnia [...] września 1974 r., zatytułowanym "Decyzja Nr [...]", Naczelnik Powiatu w C., działając m.in. w oparciu o przepis art. 1 oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 28 czerwca 1962 r. o przejmowaniu nieruchomości rolnych na własność Państwa za zaległe należności (t.j. Dz. U. z 1969 r., Nr 17, poz. 130) – po rozpatrzeniu wniosku Wydziału Finansowego Urzędu Powiatowego w C. w sprawie likwidacji zaległości podatkowych dłużnika H. G., w wysokości [...], licząc z dodatkiem za zwłokę - postanowił: w § 1 skierować egzekucję do całej nieruchomości rolnej – [...] ha; § 2 wystąpić do Sądu z wnioskiem o przejęcie całej nieruchomości – [...] ha, położonej w gminie S.; w § 3 uczynić odpowiedzialnym za wykonanie decyzji Kierownika Wydziału Finansowego. W § 4 wskazano zaś na termin wykonania decyzji – [...] grudnia 1974 r.

Art. 3 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 28 czerwca 1962 r. stanowił, iż przymusowe przejęcie całości lub części nieruchomości rolnej na własność Państwa następowało na podstawie postanowienia sądu właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości. Wniosek o wydanie postanowienia zgłaszał organ finansowy w wykonaniu uchwały prezydium powiatowej rady narodowej o wszczęciu postępowania. Z akt sprawy wynika, iż wnioskiem z dnia [...] września 1974 r. skierowanym do Sądu Powiatowego w C. Wydział Cywilny, Urząd Powiatowy w C. – Wydział Finansowy wystąpił o przejęcie na własność Państwa (za zaległe należności Skarbu Państwa) całej nieruchomości rolnej o pow. [...] ha położonej w K., stanowiącej własność H. G. Sąd Powiatowy [...] orzekł o przejęciu ww. nieruchomości rolnej, zaś postanowieniem z dnia [...] stycznia 1975 r., Sąd Wojewódzki dla województwa [...] Wydział II Cywilny oddalił rewizję J. G. i R. G. (spadkobierców H. G.) jako nieuzasadnioną.

Przesądzenie przez Kolegium o charakterze aktu Naczelnika Powiatu w C. z dnia [...] września 1974 r., miało więc decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia wniosku K. G. z dnia [...] sierpnia 2012 r.

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, prawidłowo organ wywiódł, że powyższy akt Naczelnika Powiatu w C., pomimo nazwania go "decyzją", nie stanowi decyzji administracyjnej, o jakiej mowa w art. 107 § 1 k.p.a.

W tej sytuacji, w ocenie Sądu, zachodziły podstawy do odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji skoro sporny akt nie stanowił decyzji administracyjnej. Jednakże, wobec że zawiadomieniem z dnia [...] października 2012 r., nr [...] Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. wszczął na wniosek skarżącej postępowanie o stwierdzenie nieważności ww. "decyzji", za którą skarżąca uważa sporny akt z dnia [...] września 1974 r., prawidłowo Kolegium decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] umorzyło postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2012 r. jako bezprzedmiotowe - na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Prawidłowo też, zdaniem Sądu, organy administracji wskazały, że pierwszą i zasadniczą przesłanką warunkującą stwierdzenie nieważności jest przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji (...). Trafnie więc Kolegium uznało iż, skoro akt z dnia [...] września 1974 r. nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów k.p.a., wobec tego nie jest możliwym zastosowanie w niniejszej sytuacji instytucji stwierdzenia nieważności, a w konsekwencji czego koniecznym jest umorzenie postępowania, jako bezprzedmiotowego. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Przesłanką umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jest bezprzedmiotowość postępowania "z jakiejkolwiek przyczyny", czyli z każdej przyczyny powodującej brak jednego z elementów materialnego stosunku prawnego w odniesieniu do jego strony podmiotowej lub przedmiotowej. Jak podkreśla się w orzecznictwie, z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Innymi słowy bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce wówczas, gdy nie istnieje sprawa administracyjna podlegająca rozpoznaniu w tym postępowaniu. Sprawa administracyjna jest bowiem konsekwencją istnienia stosunku administracyjno-prawnego, czyli takiej sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organu administracyjnego skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień, wynikających z prawa materialnego. Konkretyzacja ta następuje w akcie organu administracji publicznej jakim jest decyzja administracyjna, której elementy wymienia art. 107 § 1 k.p.a., a wśród tych elementów jest rozstrzygnięcie. W nauce i orzecznictwie administracyjnym ukształtowany został pogląd, że bez znaczenia jest nazwa nadana rozstrzygnięciu bowiem, kryterium kwalifikującym akt organu administracji publicznej do kategorii decyzji administracyjnej jest zewnętrzne, władcze, jednostronne rozstrzygnięcie o prawach lub obowiązkach jednostki, spełniające wymagania posiadania minimum elementów przewidzianych przez przepisy prawa procesowego, ażeby zaliczyć akt do decyzji istniejących w obrocie prawnym.

I tak, Naczelny Sąd Administracyjny przyjmuje, że pismo zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwianej w drodze decyzji jest decyzją, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej art. 107 § 1 k.p.a., jeżeli tylko zawiera minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania go jako decyzji, to jest oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji państwowej (zob. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r. SA 1163/81 - OSPiKA 1982, nr 9-10, poz. 169 z glosą J. Borkowskiego).

Omawiane pismo z dnia [...] września 1974 r., mimo że nazwane jest decyzja, zawiera oznaczenie organu administracji państwowej, który je wydał, przepisy prawa stanowiące podstawę jego wydania i podpis osoby reprezentującej organ administracji, nie rozstrzyga jednak o prawach lub obowiązkach jednostki. Ponadto, akt ten nie został nawet skierowany do właściciela zadłużonej nieruchomości rolnej (ewentualnie jego następców prawnych), innymi słowy nie wskazywał adresata tego aktu. Analiza jego treści jednoznacznie wskazuje, że stanowił on jedynie podstawę skierowania egzekucji do całej zadłużonej nieruchomości rolnej oraz wystąpienia do Sądu z wnioskiem o przejęcie całej nieruchomości. Taki charakter aktu potwierdza zresztą wniosek z dnia [...] września 1974 r., skierowany do Sądu Powiatowego w C. przez Urząd Powiatowy w C. – Wydział Finansowy, którym wystąpiono o przejęcie na własność Państwa ww. nieruchomości rolnej.

Nie można więc zgodzić się ze stroną skarżącą, iż sprawą administracyjną w niniejszej sprawie określoną w przepisach prawa było wszczęcie postępowania (decyzją nr [...]) w przedmiocie przejęcia nieruchomości rolnych należących do H. G. na rzecz Skarbu Państwa za zaległe należności podatkowe.

Ponadto, wbrew zarzutom skargi, w postępowaniu tym organy administracji nie były uprawnione do kwestionowania okoliczności, że pomimo treści art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 czerwca 1962 r. w miejsce uchwały prezydium powiatowej rady narodowej o wszczęciu postępowania (poprzedzającej wniosek organu finansowego o wydanie postanowienia przez Sąd o przejęciu zadłużonej nieruchomości rolnej) została wydana przez Naczelnika Powiatu w C. decyzja Nr [...] z dnia [...] września 1974 r. – skoro nie kwestionował tego sąd powszechny orzekając o przejęciu ww. nieruchomości rolnej.

Konstatując, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja Samorzadowego Kolegium Odwolawczego w C. z dnia [...] stycznia 2013 r., oraz poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] listopada 2012 r., nie naruszają prawa.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.