Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 341/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne: Służba celna
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: § 11 ust. 5
journal: Dz.U. 2008 nr 24 poz 148
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do  uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.), Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska, Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski, , po rozpoznaniu w dniu 15 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 572/16 w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie dodatku dla bezpośredniej obsługi statków powietrznych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Komendanta Głównego Straży Granicznej na rzecz M. L. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 października 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 572/16, po rozpoznaniu skargi M. L. (dalej skarżący) na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie dodatku dla bezpośredniej obsługi statków powietrznych, oddalił skargę.

W wyroku tym Sąd powołał się na następujące ustalenia faktyczne i prawne sprawy.

Komendant Główny Straży Granicznej [...] lutego 2016 r., decyzję nr [...], utrzymał w mocy rozkaz personalny z [...] lutego 2013 r., nr [...], którym przyznał skarżącemu od [...] października 2012 r. do [...] października 2012 r. dodatek dla bezpośredniej obsługi statków powietrznych w wysokości [...] kwoty bazowej. Rozkazowi personalnemu na podstawie art. 108 § 1 K.p.a., nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Organ w uzasadnieniu rozkazu personalnego wskazał, że Dyrektor Biura Lotnictwa Straży Granicznej wystąpił z wnioskiem o przyznanie skarżącemu dodatku dla bezpośredniej obsługi statków powietrznych w wysokości [...] kwoty bazowej od [...] października 2012 r. Skarżący w tym dniu wykonał obsługę liniową oraz poświadczył jej wykonanie stosownym dokumentem. [...] grudnia 2012 r. Zastępca Dyrektora Biura Lotnictwa SG poinformował, że funkcjonariusz w listopadzie 2012 r. nie wykonywał obsług technicznych statków powietrznych Straży Granicznej. Orzeczeniem Rejonowej Komisji Lekarskiej przy [...] Oddziale Straży Granicznej z [...] listopada 2012 r., nr [...] skarżący został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Straży Granicznej i od [...] lutego 2013 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. Komendant Główny Straży Granicznej, po dokonaniu analizy przedmiotowego wniosku, biorąc pod uwagę posiadane kwalifikacje oraz fakt, że skarżący wykonywał czynności związane z obsługą statku powietrznego w miesiącu październiku 2012 r., wyraził zgodę na przyznanie przedmiotowego dodatku za ww. miesiąc. Nadanie przedmiotowemu rozkazowi, na podstawie art. 108 § 1 K.p.a., rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadnione było koniecznością stworzenia warunków do natychmiastowej wypłaty skarżącemu uposażenia zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Skarżący [...] lutego 2013 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jego zdaniem rozkaz personalny został wydany z rażącym naruszeniem prawa, tj. § 11 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 24, poz. 148 z późn. zm. ) –dalej "rozporządzenie".

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że z treści otrzymanego rozkazu z [...] lutego 2013 r. można wywieść jakoby przyznany mu dodatek nie miał charakteru stałego i należny byłby w sytuacji wykonywania czynności obsługowych w sposób ciągły i cykliczny, gdy tymczasem w § 11 rozporządzenia tego typu sformułowania nie występują. Analiza ww. przepisu rozporządzenia prowadzi do odmiennych wniosków z uwagi na użyty w nim zwrot "otrzymują miesięczny dodatek". Powyższe jednoznacznie wskazuje na obligatoryjność tych dodatków przy spełnieniu określonego w przepisie warunku. Wyjątek stanowi ust. 2 i 4 § 11 rozporządzenia, wskazujące na fakultatywność przyznawania dodatków. Rozumienie określonych w rozporządzeniu warunków nie może pomijać przesłanki zawartej w pkt 5 ust. 1 art. 108 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej ( Dz. U z 1990, Nr 78, poz. 462 ze zm.), że dodatki lotnicze są uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami funkcjonariuszy. Skarżący we wniosku podkreślił, że dodatki dla personelu lotniczego, do bezpośredniej obsługi statków powietrznych, w tym związanych z obsługą spadochronów i instruktorski, są przyznawane na czas nieokreślony. Przerwy w wykonywaniu czynności wynikłe z przyczyn organizacyjnych, technicznych czy zdrowotnych nie mogą skutkować utratą prawa do dodatku, jeśli funkcjonariusz posiada kwalifikacje do jego otrzymywania.

Komendant Główny Straży Granicznej decyzją nr [...] z [...] marca 2013 r., działając na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 i art. 105 § 1 K.p.a., umorzył postępowanie odwoławcze w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 882/13 uchylił tę decyzję.

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Straży Granicznej od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wyrokiem z 2 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1032/14, oddalił skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo uchylił zaskarżoną decyzję i zasadnie zobowiązał organ do merytorycznego rozpatrzenia wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej rozkazem personalnym Komendanta Głównego Straży Granicznej z [...] lutego 2013 r. w przedmiocie dodatku dla bezpośredniej obsługi statków powietrznych i rozstrzygnięcie o istocie sprawy.

Komendant Główny Straży Granicznej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., [...] lutego 2016 r., decyzję nr [...], utrzymał w mocy poprzedzający rozkaz personalny z [...] lutego 2013 r., nr [...].

W uzasadnieniu wskazał, że stosownie do art. 108 ust. 1 pkt 5 ustawy o Straży Granicznej, funkcjonariusze otrzymują dodatki do uposażenia uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby. Kwestia przyznania funkcjonariuszowi dodatku dla bezpośredniej obsługi statków powietrznych została uregulowana w § 1 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2002 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej. 1 października 2014 r. weszło w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 10 września 2014 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 1233).

Z uwagi na powyższe oraz fakt, że skarżący został zwolniony ze służby w Straży Granicznej [...] lutego 2013 r. brak jest podstaw do zastosowania do niniejszej sprawy obecnie obowiązujących przepisów, gdyż w dniu wejścia w życie rozporządzenia z dnia 10 września 2014 r. nie pełnił on już służby w Straży Granicznej.

Organ podkreślił, że skarżący posiadał niezbędne kwalifikacje do dokonywania bezpośredniej obsługi statków powietrznych. [...] października 2012 r. wykonał on obsługę liniową oraz poświadczył jej wykonanie stosownym dokumentem. Stanowiło to podstawę do przyznania skarżącemu przedmiotowego dodatku za październik 2012 r., gdyż tylko w tym miesiącu dokonał bezpośredniej obsługi statku powietrznego.

Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej. Zarzucił naruszenie § 11 ust. 5 rozporządzenia, poprzez jego błędną wykładnię i bezpodstawne uznanie, że dla otrzymania dodatku, o którym mowa w tym przepisie, konieczne jest faktyczne wykonanie w danym miesiącu co najmniej jednokrotnie czynności przy obsłudze technicznej statków powietrznych, podczas gdy przepis ten wprowadza jedynie przesłankę pełnienia służby przy obsłudze technicznej statków powietrznych, co nie jest tożsame z faktycznym wykonywaniem regularnych czynności w tym zakresie.

Komendant Główny Straży Granicznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

Sąd wskazał, że Dyrektor Biura Lotnictwa Straży Granicznej wystąpił z wnioskiem o przyznanie skarżącemu dodatku dla bezpośredniej obsługi statków powietrznych w wysokości [...] kwoty bazowej od dnia [...] października 2012 r. Komendant Główny Straży Granicznej rozkazem personalnym z [...] lutego 2013 r., nr [...] przyznał skarżącemu przedmiotowy dodatek we wnioskowanym zakresie. W wyniku złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozkaz ten został utrzymany w mocy zaskarżoną decyzją.

Sąd podkreślił, że powyższe rozstrzygnięcia stanowiły wyłącznie realizację wniosku właściwego przełożonego o przyznanie skarżącemu przedmiotowego dodatku w październiku 2012 r. Wydane rozstrzygnięcia nie odnosiły się do kwestii związanych z ewentualnym przyznaniem skarżącemu przedmiotowego dodatku w innych miesiącach, które poprzedzały zwolnienie skarżącego ze służby.

W ocenie Sądu, nie doszło do naruszenia § 11 ust. 5 rozporządzenia. Przedstawiona przez skarżącego argumentacja w zasadniczej części nie dotyczy zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją rozkazu personalnego. Organ rozpoznając wniosek o przyznanie skarżącemu przedmiotowego dodatku nie jest zobowiązany domniemywać zakres żądania skarżącego. Sąd podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie organ zaskarżoną decyzją przyznał skarżącemu wnioskowany dodatek, która – w ocenie Sądu – nie narusza przepisów prawa.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł M. L. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a.:

1) naruszenie art. 134 § 1 P.p.s.a, poprzez nierozstrzygnięci istoty sprawy w wyniku błędnego przyjęcia, iż wydane w sprawie rozstrzygnięcia, w szczególności rozkaz personalny Komendanta Głównego Straży Granicznej z [...] lutego 2013 r., utrzymany następnie w mocy decyzją nr [...] z [...] lutego 2016 r. nie odnosiły się do kwestii przyznania skarżącemu dodatku dla bezpośredniej obsługi statków powietrznych w innych miesiącach niż październik 20123 r. i w konsekwencji brak analizy argumentów merytorycznych skargi w tym zakresie, podczas gdy przedmiotem niniejszej sprawy było żądanie skarżącego przyznania mu rzeczonego dodatku także w miesiącach od października 2012 r. do czasu zwolnienia ze służby, na co wskazywał również sam organ i podkreślał NSA w uzasadnieniu wyroku z 2 grudnia 2015 r.;

2) naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez niewyjaśnianie w sposób adekwatny do celu jaki wynika z treści niniejszego przepisu dlaczego Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podkreślił, iż dodatek dla bezpośredniej obsługi statków powietrznych ma charakter stały i brak jest przepisu, z którego wynikałoby, iż przyznanie dodatku jest uzależnione od wykonywania określonych czynności przy bezpośredniej obsłudze statków powietrznych w danym miesiącu. Zaznaczył jednocześnie, że wątpliwości organu nigdy nie budził fakt, że przedmiotem niniejszej sprawy jest kwestia przyznania skarżącemu dodatku dla bezpośredniej obsługi statków powietrznych za okres od października 2012 r. aż do zwolnienia skarżącego ze służby.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. W obszernym uzasadnieniu organ wskazał, iż funkcjonariusz pełniący służbę przy bezpośredniej obsłudze statków powietrznych posiadający licencję mechanika obsługi wydaną przez Państwowy Nadzór Lotniczy otrzymuje miesięczny dodatek dla bezpośredniej obsługi statków powietrznych. Przedmiotowy dodatek przyznawany jest w razie spełnienia przez funkcjonariusza ww. przesłanek. Przyjęcie więc stanowiska jakoby dodatek ten przysługiwał bez względu czy funkcjonariusz wykonywał faktycznie czynności związane z bezpośrednią obsługą statków powietrznych prowadziłoby do wniosku, że dodatek ten należy przyznać każdemu funkcjonariuszowi zarówno wykonującemu, jak i niewykonującemu czynności ww. Z literalnej wykładni tego przepisu wynika, że funkcjonariusz pełniący służbę to funkcjonariusz, który faktycznie wykonuje obowiązki bezpośrednio związane z obsługą statków powietrznych. W kontekście powyższego wystąpienie z przedmiotowym wnioskiem przez przełożonego [...] grudnia 2012 r. było nieuzasadnione, gdyż skarżący od [...] listopada 2012 r. zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby, a tym samym skarżący nie wykonywał w tym czasie obsługi technicznej statków powietrznych Straży Granicznej. Organ podkreślił, że na dzień wydania Rozkazu Personalnego nr [...] z [...] lutego 2013 r. ustała jedna z przesłanek przyznania skarżącemu ww. dodatku, tj. wykonywanie bezpośredniej obsługi statków powietrznych Straży Granicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) - dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 P.p.s.a.).

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.

Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego. Zarzucając naruszenie przepisów postępowania strona skarżąca ma obowiązek wskazania przepisów procesowych naruszonych przez sąd przy ferowaniu wyroku – spośród regulujących postępowanie sądowoadministracyjne, ewentualnie w powiązaniu z przepisami regulującymi postępowanie, w którym zaskarżony akt administracyjny został podjęty, wyjaśnienia na czym naruszenie polegało i jaki był możliwy istotny wpływ na wynik sprawy.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że zasługuje ona na uwzględnienie

Zasadny jest zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a, stosownie do którego Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wskazać należy, że brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu i może uwzględnić skargę także z innych powodów niż zarzucane. Sąd nie będąc skrępowany podniesionymi wnioskami i zarzutami, sposobem sformułowania skargi czy użytymi argumentami ma prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu nawet wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Ponadto, Sąd obciąża powinność wykazania, iż przeprowadził w sposób pełny i wnikliwy kontrolę legalności zaskarżonego aktu.

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji naruszył omawiany przepis, gdyż nie przeprowadził w pełnym zakresie kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. Wiązało się to z błędnym przyjęciem przez Sąd, iż zaskarżona decyzja dotyczy tylko dodatku dla bezpośredniej obsługi statków powietrznych za październik 2012 r., nie odnosi się natomiast do kwestii związanych z ewentualnym przyznaniem skarżącemu przedmiotowego dodatku w innych miesiącach, które poprzedzały zwolnienie skarżącego ze służby.

Dla określenia jaki jest przedmiot rozpoznawanej sprawy zasadnym jest odwołanie się w pierwszej kolejności do treści wniosku Dyrektora Biura Lotnictwa Straży Granicznej z [...] grudnia 2012 r. inicjującego sprawę niniejszą, w którym wnosił o przyznanie skarżącemu dodatku dla bezpośredniej obsługi statków powietrznych od [...] października 2012 r. Treść powyższego pisma, a zwłaszcza posłużenie się w nim sformułowaniem "od dnia [...].10.2012 r." w sposób jednoznaczny wskazuje, że uprawniony przełożony funkcjonariusza nie ograniczył swojego wniosku do jednego miesiąca, tj. do października 2012 r. Tak też wniosek ten zinterpretował organ, do którego został on skierowany, na co wskazują działania podjęte przez ten organ, a mające na celu ocenę zasadności wniosku, jak i treść wydanych w sprawie rozstrzygnięć, w tym decyzji z [...] lutego 2016 r., a zwłaszcza dokonana w nich wykładnia przepisów prawa mających w sprawie zastosowanie i argumentacja przywołana dla wykazania zasadności podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Również w odpowiedzi na skargę organ zawarł stanowisko, iż wystąpienie z przedmiotowym wnioskiem przez przełożonego było nieuzasadnione, gdyż skarżący w listopadzie 2012 r. zaprzestał służby z powodu choroby. Organ badając czy skarżący jest uprawniony do otrzymania przedmiotowego dodatku także w pozostałym okresie służby strony, nigdy nie kwestionował takiego zakresu niniejszej sprawy. Podkreślenia dodatkowo wymaga, że skarżący kwestionował wydaną w sprawie decyzję nie z powodu przyznania mu dodatku dla bezpośredniej obsługi statków powietrznych za październik 2012 r., gdyż otrzymał go w maksymalnej wysokości, ale dlatego, że nie przyznano mu tego dodatku za pozostałe miesiące pełnionej służby. W tym też zakresie sprawa była rozpoznawana w wyniku złożenia przez skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Zwrócić nadto należy uwagę, że zakres rozpoznania sprawy był zgodny z stanowiskiem zawartym w wyroku NSA z 2 grudnia 2015 r., I OSK 1032/14, w którym Naczelny Sąd Administracyjny zakwestionował przyjęcie przez Sąd I instancji, że sprawa dotyczy przedmiotowego dodatku wyłącznie za miesiąc październik 2012 r., podkreślając, że skarżący miał prawo kwestionować wyrażone w zaskarżonym rozkazie personalnym rozstrzygnięcie przyznające mu przedmiotowy dodatek tylko w miesiącu październiku 2012 r., a nie w innych miesiącach, maksymalnie do dnia zwolnienia ze służby. Dodatkowo NSA wskazał, że rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od rozkazu personalnego przyznającego skarżącemu dodatek dla bezpośredniej obsługi statków powietrznych, przysługujący w okresie pełnienia służby, organ reguluje sytuację prawną skarżącego do zakończenia służby. Skarżący w skardze na decyzję z [...] lutego 2016 r., zarzucając naruszenie § 11 ust. 5 rozporządzenia, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, zgodnie z którym przedmiotowy dodatek przysługiwał mu aż do zwolnienia go ze służby, tj. do [...] lutego 2013 r., przedstawiając argumentację na poparcie tej tezy.

Konkludując, stwierdzić należy, że zaskarżone rozstrzygnięcie odnosiło się również do kwestii przyznania skarżącemu spornego dodatku także w innych miesiącach niż październik 2012 r. Sąd I instancji błędnie przyjmując, że kwestionowana decyzja nie dotyczy przedmiotowego dodatku w innych miesiącach poprzedzających zwolnienie skarżącego ze służby, nie dokonał pełnej i wnikliwej oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, w tym w zakresie wynikającym ze skargi. Tym samym Sąd nie rozpoznał istoty poddanej jego kontroli sprawy.

Z naprowadzonych powyżej powodów na uwzględnienie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Zgodnie z dyspozycją tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego Sąd uznał zaskarżony akt za zgodny lub niezgodny z prawem. W uzasadnieniu wyroku sądu szczególne miejsce zajmuje wskazanie podstawy rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Powinno ono mieć charakter zwięzły, ale pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie Naczelny Sąd Administracyjny, czy sąd I instancji nie popełnił błędu w swoim rozumowaniu.

Podkreślić przy tym należy, iż sprawowana przez wojewódzkie sądy administracyjne kontrola zaskarżonych działań organów administracji publicznej powinna polegać na dogłębnej i wszechstronnej analizie stanu faktycznego oraz stanu prawnego wniesionych doń spraw. Sąd pierwszej instancji powinien poddać gruntownej ocenie wszystkie aspekty sprawy, w których są wątpliwości i w których ustalenia organów są odmienne od wniosków i twierdzeń stron postępowania. Treść tych ustaleń musi być następnie zamieszczona w pisemnych motywach wyroku. To z treści uzasadnienia wyroku powinno wynikać, że sąd rzeczywiście przeanalizował wszystkie zarzuty zamieszczone w skardze i wszystkie istotne w sprawie kwestie, konfrontując je z ustaleniami organu i materiałami dowodowymi sprawy. Wszelkie wątpliwości ujawnione oraz nasuwające się na etapie postępowania - niezależnie od tego czy zostały przez skarżącego zasygnalizowane w skardze - muszą być właściwie i jednoznacznie zinterpretowane w uzasadnieniu wyroku, z powołaniem się na konkretne przepisy prawa.

W niniejszej sprawie Sąd I instancji nie wyjaśnił istoty sprawy i w należyty sposób przyczyn podjętego rozstrzygnięcia, nie ocenił wszechstronnie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, nie przeanalizował zarzutów przedstawionych w skardze. W sposób nieprawidłowy określając przedmiot rozpoznawanej sprawy nie wyjaśnił w sposób jasny i wyczerpujący, dlaczego zaskarżona decyzja w ocenie Sądu nie narusza prawa, a w konsekwencji skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Rozpoznając ponownie sprawę, Sąd I instancji dokona kontroli legalności zaskarżonej decyzji, mając na względzie uwagi wyżej poczynione.

Z powyższych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 203 pkt 1 P.p.s.a.