Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 933/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 132 ust. 3 pkt 3, art. 132 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1782
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędziowie WSA Przemysław Szustakiewicz, Piotr Borowiecki, Protokolant spec. Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi G. K. na orzeczenie Zastępcy Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie przewinienia dyscyplinarnego i wymierzenia kary uchyla zaskarżone orzeczenie oraz orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...].


UZASADNIENIE

Zastępca Komendanta Głównego Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania G. K. obwinionego o to, że:

1) w dniu [...] listopada 2015 r. w [...] przekroczył przysługujące mu uprawnienia w zakresie realizacji zadań służbowych w ten sposób, iż nie posiadając umocowania do działania na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w sprawie umowy na wykonanie zamówienia dotyczącego zaprojektowania i wybudowania w ramach zadania inwestycyjnego pn. "[...]", skierował z własnej inicjatywy pismo do radców prawnych Gabinetu Komendanta Głównego Policji, którego treść obniżyła autorytet Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oraz podważyła jego kompetencje, czym naruszył zasady etyki zawodowej policjanta,

tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji i art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 i 23 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji

z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta",

2) w dniu [...] listopada 2015 r. w [...] przekroczył przysługujące mu uprawnienia w zakresie realizacji zadań służbowych poprzez pisemne wystąpienie we własnym imieniu do Naczelnika Wydziału Kontroli KWP w [...] celem uzyskania dla własnych potrzeb informacji na temat dokonywanych w wymienionym wydziale z polecenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] ustaleń

w sprawie sporządzonego i wysłanego przez niego do radców prawnych Gabinetu Komendanta Głównego Policji pisma z dnia [...] listopada 2015 r., l.dz. [...],

tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji,

od orzeczenia nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia

[...] stycznia 2017 r. o uznaniu wymienionego winnym popełnienia zarzucanych powyżej czynów i wymierzeniu kary dyscyplinarnej nagany, utrzymał w mocy orzeczenie dyscyplinarne organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko [...] G. K., zarzucając mu popełnienie przytoczonych na wstępie przewinień dyscyplinarnych. Na wniosek KWP w [...] - [...] J. S., postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Komendant Główny Policji wyłączył KWP w [...] od udziału w przedmiotowym postępowaniu i wyznaczył do dalszego prowadzenia tego postępowania Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...].

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. Komendant Główny Policji [...] J. S. został wyłączony od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko [...] G. K., a do dalszego prowadzenia przedmiotowego postępowania wyznaczono [...] J. L. - Zastępcę Komendanta Głównego Policji.

Organ podał w uzasadnieniu, że w toku postępowania dyscyplinarnego ustalono, iż w dniu [...] listopada 2015 r. obwiniony samodzielnie i samowolnie, pomijając drogę służbową, skierował pismo o sygn. [...] do radców prawnych Gabinetu Komendanta Głównego Policji, nie omawiając uprzednio tej kwestii z Komendantem Wojewódzkim Policji w [...] lub jego Zastępcami.

Organ wskazał, że z analizy pisma [...] G. K. z dnia [...] listopada 2015 r. skierowanego do [...] M. S. - radcy prawnego Gabinetu KGP i M. S. - radcy prawnego Gabinetu KGP wynikało, że na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 1 i 3, ust. 2, ust. 3 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego - załącznik do uchwały nr [...] Nadzwyczajnego Krajowego Zjazdu Radców Prawnych z dnia [...] listopada 2014 r., w związku z wydaną w dniu [...] listopada 2015 r. opinią prawną w sprawie możliwości zawarcia umowy na wykonanie zamówienia dotyczącego zaprojektowania i wybudowania w ramach zadania inwestycyjnego pn. "[...]",[...] G. K. poinformował, iż w tej sprawie działał inny radca prawny Zespołu Prawnego Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Ponadto wymieniony zwrócił się do wymienionych radców prawnych o informację dotyczącą dokumentów, na podstawie których została wydana przez nich opinia, w jakim zakresie udostępniono im materiały przedmiotowej sprawy oraz czy wiadomy im był zakres opiniowania tej sprawy przez Zespół Prawny Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. W przedmiotowym piśmie [...] G. K. zwrócił także uwagę na możliwość bezpodstawnego wydatkowania na podstawie opinii wymienionych radców prawnych kwoty brutto 2.487,000.73 zł.

Ponadto, jak ustalono na podstawie pisma sygn. [...]

z dnia [...] listopada 2015 r. [...] J. K. - Naczelnika Wydziału Kontroli KWP w [...], na polecenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w Wydziale Kontroli KWP w [...] prowadzono ustalenia dotyczące okoliczności wystąpienia [...] G. K. - radcy prawnego Zespołu Prawnego KWP w [...], pismem z dnia [...] listopada 2015 r. sygn.[...], z zapytaniami do radców prawnych Gabinetu KGP w sprawie wydanej przez nich opinii prawnej z dnia [...] listopada 2015 r. w sprawie możliwości zawarcia umowy na wykonanie zamówienia dotyczącego zaprojektowania i wybudowania w ramach zadania inwestycyjnego pn. "[...]". W tym zakresie stwierdzono, że [...] E. P. - Zastępca Dyrektora Gabinetu KGP, pismem z dnia [...] listopada 2015 r. poinformowała [...] J. S., że z uwagi na niezachowanie przez obwinionego drogi służbowej, jego pismo pozostawiono bez odpowiedzi. Jednocześnie w treści tego pisma zamieszczono wniosek o podjęcie w tej sprawie stosownych działań.

Kolejnym pismem z dnia [...] listopada 2015 r. skierowanym do [...] J. K. - Naczelnika Wydziału Kontroli KWP w [...] obwiniony zwrócił się o przekazanie informacji: w jakim trybie i w oparciu o jaką podstawę faktyczną i prawną Wydział Kontroli, wszczął i prowadził przedmiotowe ustalenia?, w jakiej formie Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał polecenie - zlecił Wydziałowi Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] prowadzenie ustaleń okoliczności wystąpienia pismem z dnia [...] listopada 2015 r., l.dz. [...], z zapytaniem do radców prawnych Gabinetu Komendanta Głównego Policji w sprawie wydanej przez nich opinii prawnej z dnia [...] listopada 2015 r.?, czy i pod jaką liczbą dziennika zostały zarejestrowane prowadzone przez Wydział Kontroli ustalenia?, czy polecenie służbowe Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] dotyczy tylko sprawy opisanej wyżej, czy też jest prowadzone w szerszym zakresie dotyczącym przydzielonych mu zadań służbowych?, jaki jest cel i zakres prowadzonych ustaleń i czy w ich ramach badana jest również sygnalizowana wcześniej Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...], możliwość wystąpienia nieprawidłowości przy budowie [...]?

W odpowiedzi na powyższe obwiniony został poinformowany pismem [...] J. K. - Naczelnika Wydziału Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] z dnia [...] listopada 2015 r., że zakres ustaleń prowadzonych przez Wydział Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] został mu wskazany w piśmie z dnia [...] listopada 2015 r. oraz, że w zakresie zadanych pytań, ich adresatem winien być Komendant Wojewódzki Policji w [...].

Przesłuchany w charakterze obwinionego [...] G. K.

nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych. Odnosząc się do pierwszego zarzutu dotyczącego przekroczenia przysługujących mu uprawnień w zakresie realizacji zadań służbowych wyjaśnił, że zachował

się prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi go przepisami, jako funkcjonariusza Policji - radcy prawnego. Wymieniony stwierdził, że z racji zajmowanego stanowiska służbowego posiadał umocowanie - pełnomocnictwo do działania na rzecz

i w imieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Sprawa "[...]", której dotyczyło pismo skierowane do radcy prawnego Gabinetu KGP była zarejestrowana i prowadzona w Zespole Prawnym Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] i był on kolejnym radcą prawnym, który tę sprawę prowadził,

a wykonując czynności jako radca prawny, w żadnym stopniu ani zakresie nie przekroczył swoich uprawnień określonych przepisami prawa. Wyjaśnił, że jego działania podyktowane były prawidłową reprezentacją mandanta - Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] i wynikały z dbałości o społeczny, finansowy wizerunek i dobro jednostki budżetowej, jaką jest Policja oraz miały na uwadze dbanie o autorytet Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] i kierowanej przez niego jednostki, jak również wykazanie kompetencji osób podlegających temu Komendantowi.

Obwiniony podniósł także m.in. że jego działania w tej sprawie były konsultowane z koordynatorem Zespołu Prawnego Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], który według niego miał identyczne zdanie jak on i polecił mu skierowanie pisma, o którym mowa do radcy prawnego Gabinetu KGP, ponieważ jako radca prawny miał na uwadze przepisy wynikające z ustawy o radcach prawnych oraz postanowienia Kodeksu etyki radcy prawnego, a także odpowiedzialność z tym związaną zwłaszcza z uwagi na fakt, że Zespół Prawny KWP w [...] poinformował pisemnie notatką Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w dniu[...] października 2015 r. o nieprawidłowościach związanych z budową [...] oraz niekorzystnym i bezpodstawnym wydatkowaniu znacznych środków publicznych, co wynikało zarówno z należycie pojętego interesu społecznego i finansowego, jak i dobra jednostki budżetowej, jaką jest Policja i miało na celu budowanie i przestrzeganie praworządności.

W odniesieniu do drugiego zarzutu obwiniony wskazał m.in., że jako funkcjonariusz Policji - radca prawny miał pełnomocnictwo do działania w imieniu i na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] i w związku z powyższym miał obowiązek i prawo skierować przedmiotowe pismo do Naczelnika Wydziału Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], celem udzielenia odpowiedzi na wcześniejsze pismo Naczelnika Wydziału Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] z dnia [...] listopada 2015 r., w którym poprzez zawarte w tym piśmie pytania zostały zasugerowane możliwości nieprawidłowego wykonywania przez niego obowiązków służbowych na stanowisku radcy prawnego. Ponadto wymieniony wyjaśnił, że skierowane pismo w żadnym wypadku nie miało charakteru prywatnego, ale miało na celu uzyskanie odpowiedzi na pytanie, czy działania podjęte przez Wydział Kontroli KWP w [...] miały swoje oparcie prawne, tj. zgodę Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wyrażoną w sposób pisemny na zapoznanie się z informacjami dotyczącymi sprawy prowadzonej w Zespole Prawnym KWP w [...].

Zastępca KGP wskazał, że opis konkluzji zarzutów pozwala na stwierdzenie, że w obu przypadkach zachowanie obwinionego polegało na naruszeniu dyscypliny służbowej w postaci przekroczenia uprawnień określonych w przepisach prawa, przy czym w zakresie czynu opisanego w pkt I dodatkowo spowodowało ono naruszenie zasad etyki zawodowej policjanta.

Odnosząc się do zarzutu obwinionego dotyczącego odrzucenia istotnego

i koniecznego do wyjaśnienia sprawy wniosku dowodowego w postaci uzupełniającego przesłuchania [...] J. S. - Komendanta Głównego Policji na okoliczność, czy doszło do naruszenia autorytetu Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], bądź dokonanie ustalenia, iż skarżący starannym wypełnianiem obowiązków służbowych budował autorytet i zaufanie do instytucji Policji organ wskazał, że KWP w [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżone przez obwinionego postanowienie rzecznika dyscyplinarnego z dnia [...] grudnia 2016 r. o odmowie uzupełnienia akt postępowania dyscyplinarnego [...] z uwagi na to, że okoliczności, które miały być udowodnione nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zastępca KGP wskazał na protokół przesłuchania świadka z dnia [...] stycznia 2016 r. Podobnie w kwestii zarzutu obwinionego, dotyczącego odrzucenia istotnego do wyjaśnienia sprawy wniosku dowodowego w postaci przesłuchania sekretarki ówczesnego KWP w [...] - B. B. na okoliczność,

ile razy w okresie czasu wrzesień - listopad 2015 r. skarżący próbował umówić się na spotkanie z Komendantem Wojewódzkim Policji w [...] oraz dokonania oględzin skoroszytu za 2015 r., w którym wymieniona odnotowywała zapisane osoby, które przyjął na rozmowę Komendant Wojewódzki Policji w [...] wskazano,

że Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem nr [...] z dnia

[...] grudnia 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżone przez obwinionego postanowienie rzecznika dyscyplinarnego z dnia [...] grudnia 2016 r., o odmowie uzupełnienia akt postępowania dyscyplinarnego [...] z uwagi na to, że okoliczności, które miały być udowodnione nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

W kwestii zarzutu [...] G. K., dotyczącego naruszenia art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji poprzez zastosowanie tego przepisu jako samoistnej kwalifikacji naruszenia dyscypliny służbowej, Zastępca KGP stwierdził, że podjęte przez [...] G. K. działania pismem z dnia [...] listopada 2015 r. skierowanym do Naczelnika Wydziału Kontroli KWP w [...] świadczyły o naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza adekwatność przedstawionego zarzutu do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego. Przedstawiony obwinionemu zarzut jest prawidłowy w swojej formie, albowiem jego szczegółowy opis jest zgodny z zasadami logiki i prawidłowego rozumowania przy konstruowaniu merytorycznym treści zarzutu, a kwalifikacja prawna czynu stanowiącego naruszenie dyscypliny służbowej określona w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, wbrew wywodom skarżącego, jest właściwa i nie budzi wątpliwości. Ponadto zarzut ten wyraźnie wskazuje,

iż naruszenie dyscypliny służbowej przez obwinionego polegało na przekroczeniu uprawnień oraz określa, w jakich okolicznościach i kiedy owe przekroczenie uprawnień miało miejsce.

Organ stwierdził, że obwiniony jako funkcjonariusz Policji nie może wykorzystywać swojego zawodu do celów prywatnych, a w szczególności nie może wykorzystywać informacji uzyskanych w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych ani uzyskiwać informacji do tych celów przy użyciu służbowych metod. Analiza treści przedmiotowego pisma pozwoliła zdaniem Zastępcy KGP na ustalenie intencji autora. Szereg szczegółowych pytań zadanych adresatowi korespondencji,

z których wynikało oczekiwanie, aby Komendant Wojewódzki Policji w [...] "wytłumaczył się" obwinionemu z podejmowanych decyzji i czynności, wniosek

o udostępnienie mu - "dla zapoznania się" - zgromadzonych przez Wydział Kontroli KWP w [...] materiałów i to bez jakiejkolwiek informacji o powodzie

i podstawie prawnej żądanych informacji, przemówił za uznaniem w tym zakresie winy [...] G. K..

Odnosząc się do zarzutu strony naruszenia art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy

o Policji poprzez bezzasadne przyjęcie, że w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy doszło do naruszenia dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji Zastępca KGP wskazał, że w przedmiotowym postępowaniu wyjaśnione zostały wszelkie wątpliwości w zakresie ustaleń faktycznych,

a całościowa analiza materiału dowodowego wykazała, że jest on logiczny i spójny. Szczegółowej analizie poddano bowiem treść wyjaśnień obwinionego. Obwiniony przyznał, że kierował przedmiotowe pisma i uznał, że jego zachowanie było prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami prawnymi, przy czym subiektywna ocena własnego zachowania przez obwinionego nie ma wpływu na ocenę dowodów przez przełożonego dyscyplinarnego. Za spójne z wyjaśnieniami obwinionego potwierdzającymi fakt skierowania pism z dnia [...] listopada 2015 r. oraz z dnia

[...] listopada 2015 r. uznano zeznania [...] J. S. oraz B. M. Powyższe okoliczności potwierdza również dowód z dokumentu w postaci pisma z dnia [...] listopada 2015 r. [...] Zastępcy Dyrektora Gabinetu Komendanta Głównego Policji. W oparciu o tak zgromadzony materiał dowodowy oceniono zachowanie obwinionego w kontekście odpowiedzialności dyscyplinarnej.

Zastępca KGP stwierdził, że dokonując oceny zachowania obwinionego wyższy przełożony dyscyplinarny miał na względzie przywoływane przez obwinionego przepisy ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o racicach prawnych oraz Kodeksu etyki radcy prawnego, stanowiącego załącznik do uchwały Nr [...] Nadzwyczajnego Krajowego Zjazdu Radców Prawnych z dnia [...] listopada 2014 r.

Analiza stanu faktycznego ustalonego w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym oraz przepisów prawnych, w tym przepisów prawnych dotyczących wykonywania zawodu radcy prawnego nie pozwoliła na uznanie zachowania obwinionego za prawidłowe. Dokonana przez obwinionego wykładnia przepisów prawa i zakresu udzielonego umocowania nie może stanowić podstawy do zwolnienia go od odpowiedzialności dyscyplinarnej. W kontekście powyższego zarzut dotyczący naruszenia art. 6 ust. 1 i art. 9 ust. 3 i 4 ustawy o radcach prawnych poprzez ich pominięcie i niezastosowanie nie znajduje uzasadnienia.

W świetle przedstawionych okoliczności zaistniałych przewinień dyscyplinarnych oraz uwzględniając ich charakter i skutki, a także dotychczasowy przebieg służby [...] G. K. stwierdzono, iż wymierzona kara dyscyplinarna była współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wykazał, iż naganne zachowanie obwinionego stanowiło istotne naruszenie zasad dyscypliny służbowej. Wymierzona [...] G. K. kara nagany uwzględniała dyrektywy zawarte w art. 134h ustawy o Policji. Wymierzona obwinionemu kara nagany była najniższą karą z katalogu kar dyscyplinarnych.

Zastępca KGP wskazał, że bezsporne jest, iż [...] G. K. jako funkcjonariusz Policji zajmujący stanowisko radcy prawnego zobowiązany był do wykonywania zawodu w ramach stosunku służbowego zgodnie z ustawą z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych. Nie oznacza to jednak, że stosowanie wskazanej ustawy pozwalało wymienionemu na odstąpienie od stosowania wewnętrznych aktów prawnych obowiązujących go jako policjanta. Zdaniem organu zgromadzony materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, że obwiniony funkcjonariusz z racji zajmowanego stanowiska służbowego radcy prawnego w swoim działaniu kierował się przede wszystkim własną wykładnią przepisów regulujących wykonywanie zawodu radcy prawnego, pozostawiając poza zakresem stosowania przepisy

i zasady, których respektowanie należy do obowiązków każdego policjanta.

Organ wskazał, że udzielane radcy prawnemu umocowanie do działania

w imieniu organu w charakterze pełnomocnika obejmuje reprezentowanie tego organu przed sądami i urzędami. Odmiennie od wymagającego udzielenia pełnomocnictwa do wykonywania zastępstwa prawnego i procesowego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] przed sądami i innymi organami orzekającymi należy traktować czynności w postaci: udzielania porad i konsultacji prawnych, sporządzania opinii prawnych, opracowywania projektów aktów prawnych, które stanowią realizację poleceń oraz obowiązków wynikających z zakresu zadań przewidzianych na danym stanowisku i nie wymagają udzielania szczególnego umocowania. Niezrozumiałe jest zatem twierdzenie obwinionego, że wydanie przez niego opinii prawnej w sprawie dotyczącej możliwości zawarcia umowy mieściło

się w zakresie udzielonego mu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] umocowania do działania w jego imieniu w tej sprawie, a tym bardziej, że w związku takowym umocowaniem mógł indywidualnie podejmować dalsze działania, w szczególności kierować pisma o treści kwestionującej podjęte w sprawie decyzje.

Zastępca KGP wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] miał prawo zwrócić się w przedmiotowej sprawie o stanowisko prawne do komórki właściwej do spraw pomocy prawnej Komendy Głównej Policji. Zgodnie z § 31 ust. 1 pkt 2 zarządzenia nr 17 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 maja 2014 r. w sprawie metod i form wykonywania w Policji zadań w zakresie legislacji, pomocy prawnej i informacji prawnej (Dz. Urz. KGP poz. 38 z późn. zm.) w komórce właściwej do spraw pomocy prawnej Komendy Głównej Policji opracowuje

się stanowiska prawne, opinie prawne, udziela się porad i konsultacji prawnych komendantom wojewódzkim Policji, w sprawach skomplikowanych

i precedensowych, jeżeli opinie i porady radców prawnych tych jednostek budzą uzasadnione wątpliwości. Uprawnienia do kierowania pism kwestionujących wskazane uprawnienia i wyrażających wątpliwości co do zasadności sporządzonych opinii, a w szczególności do wysyłania tych pism bezpośrednio do radców prawnych Komendy Głównej Policji, nie posiadał z kolei radca prawny pełniący służbę w komendzie wojewódzkiej Policji i działający bez wyraźnego polecenia, z naruszeniem obowiązującej w Policji drogi służbowej. Działanie takie można również oceniać

w kontekście naruszenia postanowień zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz. Urz. KGP poz. 99).

Uwzględniając przytoczone kwestie Zastępca KGP stwierdził, iż [...] G. K. dopuścił się przewinień dyscyplinarnych opisanych w zarzucie. Obwiniony, jako policjant posiadający wiedzę prawniczą w tym odpowiednie przygotowanie do wykonywania zawodu radcy prawnego, a także niezbędne kwalifikacje zawodowe był świadomy, iż jego zachowanie może zostać zinterpretowane jako naruszenie dyscypliny służbowej. Dokonana ocena materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż działania obwinionego były zawinione. [...] G. K. z racji zajmowanego stanowiska, posiadanego wykształcenia, stażu służby i kwalifikacji wynikających z odbytego przeszkolenia co najmniej przewidywał możliwość popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i godził się na to, iż swoim zachowaniem dopuszcza się zawinionych naruszeń opisanych w zarzucie.

Organ wskazał, że trudno z ogólnego umocowania udzielonego radcy prawnemu do reprezentowania organu przed sądami i urzędami w charakterze pełnomocnika wywodzić umocowanie do wszelkiego rodzaju działań, w tym upoważnienie do kierowania, z naruszeniem drogi służbowej obowiązującej każdego policjanta, korespondencji zmierzającej do uzyskania informacji dla celów prywatnych. Jak zostało powyżej wykazane, fakt wykonywania przez policjanta zadań służbowych na stanowisku radcy prawnego w sposób w jego ocenie zgodny z ustawą o radcach prawnych oraz Kodeksem etyki radcy prawnego nie zwalnia go z obowiązku stosowania się do przepisów wewnętrznych obowiązujących w Policji i podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej, do przestrzegania której zobowiązał się z chwilą przyjęcia do służby w Policji.

Z powyższych względów opisane wcześniej zachowanie obwinionego pozwala zdaniem Zastępcy KGP na pociągnięcie go do odpowiedzialności dyscyplinarnej za czyny będące przejawem przekroczenia uprawnień określonych w przepisach prawa.

Orzeczenie Zastępcy Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] stało się przedmiotem skargi G. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zaskarżonemu orzeczeniu

i orzeczeniu dyscyplinarnemu organu I instancji zarzucił:

1) naruszenie art. 132 ust. 1 ustawy o Policji oraz art. 6, 7 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 8 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego, poprzez bezpodstawne przyjęcie przez organ, że skarżący - który wykonywał obowiązki służbowe na stanowisku radcy prawnego rzetelnie, uczciwie, zgodnie z prawem, zasadami etyki zawodowej oraz dobrymi obyczajami, dbając o należyte wykorzystanie przewidzianych przez prawo środków dla ochrony uzasadnionych interesów reprezentowanego mandanta Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], jak i reprezentowanej jednostki organizacyjnej KWP w [...] - dopuścił się "przekroczenia uprawnień określonych

w przepisach prawa" (str. 16 zaskarżonego orzeczenia Komendanta Głównego Policji) podczas, gdy z materiału dowodowego sprawy wynika, iż skarżący zapobiegł oraz uchronił Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oraz reprezentowaną jednostkę przed negatywnymi konsekwencjami błędnej decyzji bezpodstawnego wydatkowania środków publicznych - w kwocie 2.487.000,73 zł., które co najistotniejsze w niniejszej sprawie, do chwili obecnej, pomimo zakończonej inwestycji, nie zostały wydatkowane (okres czasu ok. 2 lat) i pozostają w budżecie Skarbu Państwa, co jednoznacznie potwierdza prawidłowość oraz zasadność działań podejmowanych przez skarżącego na zajmowanym stanowisku służbowym radcy prawnego. Wskazał na zatwierdzone przez Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji wystąpienie pokontrolne, znak [...] z dnia [...] marca 2016 r.

2) naruszenie art. 132 ust. 1 ustawy o Policji in fine w zw. z § 1 zarządzenia nr 805

w zw. z § 23 załącznika do tego zarządzenia - Zasady Etyki Zawodowej Policjanta poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skarżący, przez rzetelne wykonywanie obowiązków na stanowisku służbowym radcy prawnego "podważa autorytet Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz podważa jego kompetencje" (str. 10 zaskarżonego orzeczenia) w sytuacji, gdy z materiału dowodowego sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący jako radca prawny - policjant, podejmował działania służące budowaniu autorytetu Policji i Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] m. in. przez zapobieżenie bezpodstawnemu, wydatkowaniu środków publicznych w kwocie 2.487.000,73 zł, co nie tylko negatywnie wpłynęłoby na wizerunek [...] J. S. i zaufanie społeczne do Policji, ale mogłoby też skutkować odpowiedzialnością karną. Wskazał na zatwierdzone przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wystąpienie pokontrolne, znak [...] z dnia [...] marca 2016 r.

3) rażące naruszenie art. 135 k ust. 1 ustawy o Policji, poprzez arbitralne zakwestionowanie i nieprzeprowadzenie w postępowaniu odwoławczym, wnioskowanych przez skarżącego dowodów (powołanych w odwołaniu skarżącego

z dnia [...] lutego 2017 r. od orzeczenia nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r.), które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym uznaniem przez organ, że zachowanie skarżącego "pozwala na pociągnięcie go do odpowiedzialności dyscyplinarnej" (str.16 zaskarżonego orzeczenia Komendanta Głównego Policji) podczas,

gdy przeprowadzenie wnioskowanych dowodów bezspornie wykazałoby, że skarżący prawidłowo i rzetelnie wykonywał obowiązki służbowe na stanowisku radcy prawnego, a postępowania dyscyplinarne wszczęte na wniosek ówczesnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] były wynikiem odwetu

za uniemożliwienie bezpodstawnego, nieuzasadnionego oraz niekorzystnego

dla reprezentowanej jednostki wydatkowania środków publicznych - w kwocie 2.487.000,73 zł.

4) naruszenie art. 135 k ust 1 zdanie pierwsze (zasady dwuinstancyjności) rozumianej jako obowiązek powtórnego merytorycznego rozpoznania sprawy przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego i zbadania prawidłowości orzeczenia pierwszoinstancyjnego, czego wyższy przełożony dyscyplinarny w niniejszej sprawie nie zrealizował.

5) naruszenie art. 135c ust 1 pkt 1 poprzez doręczenie skarżącemu postanowienia

nr [...] Komendanta Głównego Policji o wyłączeniu przełożonego dyscyplinarnego dopiero w dniu [...] maja 2017 r. (tj. równocześnie z doręczeniem orzeczenia

nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2017 r.), które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, dotyczącej bezpośrednio Komendanta Głównego Policji [...] J. S., który jako Komendant Główny Policji mógł mieć możliwość ingerowania i oceniania skargi we własnej sprawie, co z kolei mogło oddziaływać na wynik sprawy, zwłaszcza że wszczęte przeciwko skarżącemu postępowania dyscyplinarne są ściśle powiązane z wykonywanymi obowiązkami na stanowisku służbowym radcy prawnego, w czasie, gdy ówczesnym Komendantem Wojewódzkim Policji w [...] był [...] J. S. i gdy nastąpiło uniemożliwienie bezpodstawnego i bezzasadnego wydatkowania środków publicznych w kwocie 2.487.000,73 zł.

6) naruszenie zasady obiektywizmu – art. 134g ust. 1 in fine ustawy o Policji, poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść obwinionego, które to wątpliwości organ powinien wyjaśnić w drodze przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącego dowodów i analizy całości zebranego materiału dowodowego, czego w niniejszej sprawie nie zrealizowano.

7) naruszenie art. 1351 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o Policji, rozumianej jako obowiązek powtórnego merytorycznego rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym, poprzez niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności dot. zarzucanego skarżącemu czynu w tym stanowiska rzecznika dyscyplinarnego prowadzącego postępowanie dyscyplinarne;

8) naruszenie art. 135c ust. 1 pkt. 1 ustawy o Policji, polegające na nieprzekazaniu adresowanego do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2017 r. o objęcie szczególnym nadzorem (z powodu odmowy przeprowadzenia przez organ wszystkich zgłaszanych przez skarżącego wniosków dowodowych) prowadzonych postępowań dyscyplinarnych zainicjowanych w 2015 r. przez ówczesnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...][...];

9) naruszenie art. 6 ust. 1 i art 9 ust. 3 i 4 ustawy o radcach prawnych oraz art. 53 ust. 3 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego, poprzez ich niezastosowanie, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy i wydane w tym postępowaniu rozstrzygnięcie, zwłaszcza w aspekcie wpływania na funkcjonariusza - radcę prawnego, by nie respektował obowiązujących przepisów prawa.

Skarżący wniósł jednocześnie o przeprowadzenie, na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., dowodów uzupełniających z: a) wystąpienia pokontrolnego l.dz. [...] z dnia [...] marca 2016 r.- załącznik do niniejszej skargi, sporządzonego w związku z kontrolą przeprowadzoną przez Departament Kontroli Skarg i Wniosków Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji dot. [...] wnioskowanego, jako dowód na okoliczność, że bezpośrednią i jedyną przyczyną wszczęcia postępowań dyscyplinarnych w stosunku do skarżącego były ujawnienie przez Zespół Prawny KWP w [...] (w tym przez skarżącego, jako radcę prawnego tegoż Zespołu) nieprawidłowości przy próbie wydatkowania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] środków publicznych w kwocie 2.487.000,73 zł.; b) skoroszytu za 2015 r. - okres czasu wrzesień - listopad 2015 r. w którym sekretarka B. B. odnotowuje nazwiska funkcjonariuszy, którzy umawiają się na rozmowę z Komendantem Wojewódzkim Policji w [...], na okoliczność ile razy w okresie czasu wrzesień - listopad 2015 r. skarżący próbował umówić się z Komendantem J. S. na spotkanie, czy takie spotkanie doszło do skutku. W uzasadnieniu skarżący ponowił przedstawione zarzuty i argumentację na ich poparcie.

Organ, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie oraz o oddalenie wniosków dowodowych zgłoszonych

w skardze jako nie związanych z przedmiotem sprawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 132 ust. 1 ustawy o Policji oraz art. 6, 7 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 8 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego, wskazał, że organ postępowania dyscyplinarnego

w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego odniósł się do kwestii związanych z obowiązkami wynikającymi z ustawy o radcach prawnych oraz Kodeksu Etyki Radcy Prawnego, jednakże wyraźnie podkreślił, że zarzuty nieprawidłowego zachowania dotyczyły naruszenia norm pragmatyk służbowych. Sprawa dotyczy obowiązków policjanta. Dlatego też, w/w zarzut pozostaje bez związku z materią sprawy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 132 ust. 1 ustawy o Policji in fine

w zw. z § 1 zarządzenia nr 805 w zw. z § 23 załącznika do tego zarządzenia pełnomocnik wskazał, że treść zarzutów, które postawiono skarżącemu,

a w zasadzie opis czynu nie dotyczył rzetelności wykonywania obowiązków radcy prawnego, ani też obowiązków związanych z przestrzeganiem zasad etyki tego zawodu. Zarzut dotyczył nieuprawnionego, bezpośredniego, pisemnego wystąpienia skarżącego do radców prawnych Gabinetu KGP oraz do Naczelnika Wydziału Kontroli KWP w [...] z pominięciem drogi służbowej obiegu dokumentów. Pytania zawarte w obu wystąpieniach dotyczyły spraw związanych z wykonywaniem zawodu radcy prawnego poza treścią stosunku służbowego policjanta. Skarżący zwracając się bezpośrednio na "formularzu urzędowym" bez wiedzy i zgody przełożonego służbowego nie dochował drogi służbowej obiegu dokumentacji urzędowej.

W odniesieniu do naruszenia art. 135 c ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o Policji poprzez doręczenie skarżącemu postanowienia nr [...] o wyłączeniu przełożonego dyscyplinarnego dopiero w dniu [...] maja 2017 r. (równocześnie z doręczeniem orzeczenia nr [...]), które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy...) pełnomocnik wskazał, że brak szerszego uzasadnienia w/w zarzutu nie pozwala na właściwe ustosunkowanie się do jego treści. Gołosłowne twierdzenie o wpływie [...] J. S. na treść orzeczenia dyscyplinarnego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nie może przesądzać o rzekomym istotnym wpływie doręczenia postanowienia o wyłączeniu organu dyscyplinarnego od udziału w sprawie na treść wydanego rozstrzygnięcia. Analiza materiałów postępowania dowodzi, że [...] J. S. wyłączył się ze sprawy niemal natychmiast (postanowienie o wyłączeniu pochodzi z dnia [...] kwietnia 2017 r., a orzeczenie dyscyplinarne z dnia [...] kwietnia 2017 r.) Oznacza to, że wszelkie czynności związane w rozpoznaniem odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. podejmował już inny wyższy przełożony służbowy.

Pełnomocnik wskazał też m.in., że w postępowaniu zostały odebrane zeznania świadków i nie zachodziła potrzeba dodatkowego uzupełniania

ich wyjaśnień. Podniósł, że w sprawie nie wystąpiły żadne wątpliwości, do których mogłaby mieć zastosowanie zasada in dubio pro reo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 24 stycznia 2018 r., na podstawie art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie uwzględnił wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodów uzupełniających zawartych w skardze. W ocenie Sądu w sprawie nie wystąpiły istotne wątpliwości, które wymagałyby wyjaśnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlegała uwzględnieniu. Stosownie bowiem do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W ocenie Sądu, zarówno zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne, jak również orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, tj. przepisu art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy

z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1782 ze zm.) oraz art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 2 i § 23 Załącznika do Zarządzenia Nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie “Zasad etyki zawodowej policjanta", co miało wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Stosownie do art. 132 ust. 2 tej ustawy, naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających

z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów.

Przepis art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji stanowi zaś, że naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa.

W ocenie Sądu, przekroczenie uprawnień, o którym jest mowa w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, a którą to kwalifikację prawną organ zastosował

w odniesieniu do obu czynów zarzuconych obwinionemu, nie może występować jako samoistna kwalifikacja prawna naruszenia dyscypliny służbowej. Tymczasem tak to ujęte zostało w opisach zarzucanych czynów i przypisanej im kwalifikacji.

Przepis art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji wyraźnie stanowi o przekroczeniu uprawnień określonych w przepisach prawa. Zresztą, poprzez przykładowe wyliczenie w art. 132 ust. 3 możliwych naruszeń dyscypliny służbowej ustawodawca odsyła do generalnej klauzuli z art. 132 ust. 2 ustawy o Policji. Naruszenie dyscypliny służbowej (w postaci przekroczenia uprawnień) musi mieć zatem swe źródło

w konkretnych przepisach prawa.

W sprawie niniejszej w opisach obu czynów zarzuconych policjantowi organ dyscyplinarny nie powiązał zarzutów zachowania obwinionego z konkretnym przepisem prawa, na gruncie którego można byłoby dokonać oceny, czy w istocie nastąpiło przekroczenie uprawnień pozwalające kwalifikować czyny policjanta jako naruszenie dyscypliny służbowej (art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji).

Takiego przepisu prawa nie powołano w tej części orzeczenia dyscyplinarnego, która zawiera opis przewinień dyscyplinarnych wraz z kwalifikacją prawną, jak też nie wskazano takiego przepisu prawa w uzasadnieniu orzeczenia.

Postawiony skarżącemu zarzut I i II jest sformułowany w taki sposób, że brak jest podstaw, aby przyjąć, że stanowi przewinienie dyscyplinarne, o którym mowa w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. Z tego względu Sąd stwierdził naruszenie powołanego przepisu prawa materialnego, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy.

Sąd zauważa, że w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego pojawia się element próby kwalifikowania zachowania G. K. opisanego w zarzucie I orzeczenia dyscyplinarnego jako działania z pominięciem drogi służbowej, jednakże, co wymaga podkreślenia, policjanta o takie działanie nie obwiniono, nie zastosowano właściwej w tym zakresie kwalifikacji prawnej i jej nie powołano w orzeczeniu dyscyplinarnym.

Dodatkowo podnieść należy, że choć w kwalifikacji prawnej przewinienia dyscyplinarnego zarzuconego w punkcie I orzeczenia organ przywołał art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji (czyli potraktował działanie policjanta jako naruszenie dyscypliny służbowej), to jednocześnie działanie opisane w zarzucie zakwalifikował jako naruszenie zasad etyki zawodowej policjanta (art. 132 ust. 1 ustawy o Policji).

Podkreślenia wymaga wobec powyższego, że przekroczenie uprawnień,

o czym była mowa wcześniej, a zatem określonych w przepisach prawa (art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji), nie może być powiązane z przepisami dotyczącymi problematyki moralnej, o której stanowi zarządzenie nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta"

(Dz. Urz. KGP z 2004 r. Nr 1, poz. 3) oraz załącznik do tego zarządzenia. "Zasady etyki zawodowej policjanta" nie określają bowiem uprawnień, o których jest mowa

w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, a których naruszenie może być na gruncie ustawy o Policji kwalifikowane wyłącznie jako naruszenie dyscypliny służbowej.

Odnosząc się natomiast do zastosowanej przez organ kwalifikacji prawnej działania skarżącego opisanego w zarzucie I orzeczenia dyscyplinarnego jako naruszenia zasad etyki zawodowej policjanta, tj. kwalifikacja prawna z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 i § 23 "Zasad etyki zawodowej policjanta", Sąd stwierdził, że brak było podstaw do przyjęcia, że G. K. poprzez opisane w tym zarzucie działanie naruszył zasady etyki zawodowej policjanta określone w tych przepisach.

Zgodnie z § 2 "Zasad etyki zawodowej policjanta", w sytuacjach nieuregulowanych przepisami prawa lub nieujętych w niniejszych zasadach etyki zawodowej policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego

i postępować tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności

i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji.

Powołany przepis wskazuje zatem pewien modelowy (pożądany) - gdy weźmie się pod uwagę zadania spoczywające na Policji jako uzbrojonej formacji służącej społeczeństwu i przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego – sposób postępowania policjanta w sytuacjach nieuregulowanych przepisami prawa lub nieujętych

w niniejszych zasadach etyki zawodowej. Istotą wskazanego w tym przepisie sposobu postępowania policjanta wydaje się nie tylko uniknięcie wszelkich zachowań, które w odbiorze społecznym mogłyby zostać uznane za podważające zaufanie do Policji, ale wręcz nakaz takiego postępowania, które to zaufanie do Policji w społeczeństwie będzie pogłębiać.

Na gruncie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób stwierdzić, w jaki sposób policjant kierując w dniu [...] listopada 2015 r. pismo do radców prawnych Gabinetu Komendanta Głównego Policji w okolicznościach powołanych w zarzucie miałby naruszyć powołaną zasadę. Zdaniem Sądu,

do działania skarżącego opisanego w zarzucie I nie sposób odnieść zasad współżycia społecznego w kontekście, w jakim jest o nich mowa w § 2 "Zasad etyki zawodowej policjanta". Organy dyscyplinarne zresztą powyższego nie wykazały. Organy nie wykazały też, aby czyn policjanta stanowił zaprzeczenie działania będącego przykładem praworządności, o czym jest mowa w powołanym przepisie. Jednocześnie nie sposób w ogóle odnieść działania policjanta opisanego

w I zarzucie orzeczenia dyscyplinarnego do wskazanego w powołanym przepisie wymogu działania prowadzącego do pogłębiania społecznego zaufania do Policji. Postępowanie skarżącego opisane w I zarzucie orzeczenia dyscyplinarnego

nie może być rozpatrywane w kategoriach działania, które nie pogłębiało społecznego zaufania do Policji, albowiem miało miejsce w ramach wewnętrznych struktur Policji.

Z kolei w § 23 "Zasad etyki zawodowej policjanta", którego to naruszenie również skarżącemu zarzucono, jest mowa o tym, że policjant powinien dbać

o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i podejmować działania służące budowaniu zaufania do niej.

Skierowanie przez skarżącego jako policjanta (radcę prawnego) pisma do radców prawnych Gabinetu KGP w okolicznościach opisanych w zarzucie I nie stanowi o naruszeniu społecznego wizerunku Policji.

Tym samym, działanie skarżącego opisane w zarzucie I orzeczenia dyscyplinarnego nie stanowi naruszenia § 2 i § 23 "Zasad etyki zawodowej policjanta". Organ dokonał zatem błędnej wykładni i niewłaściwie zastosował w tej sprawie art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 i § 23 wymienionych "Zasad (...)",

co miało wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazania wymaga, że postępowanie dyscyplinarne zakończone zaskarżonym orzeczeniem Zastępcy Komendanta Głównego Policji nie rozstrzygało kwestii odpowiedzialności radcy prawnego. Także pozostałe zarzuty skargi Sąd uznał za nietrafne. Organ nie naruszył ani art. 135k ust. 1 ani art. 135c ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Postępowanie dyscyplinarne było dwuinstancyjne, jak wymaga tego pierwszy z powołanych przepisów. Przeprowadzono je z zachowaniem wszelkich zasad procesowych. Wobec wyłączenia Komendanta Głównego Policji od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym, postępowanie dyscyplinarne przejął jego Zastępca (art. 135d ust. 2 ustawy o Policji). Kwestia daty doręczenia skarżącemu postanowienia o wyłączeniu Komendanta Głównego Policji jest bez znaczenia w tej sprawie. Z akt sprawy nie wynika nadto, aby Komendant Główny Policji mimo wyłączenia zajął w tej sprawie stanowisko. Wnioski rzecznika dyscyplinarnego zawarte w sprawozdaniu nie stanowią o sposobie rozstrzygnięcia sprawy przez przełożonego dyscyplinarnego. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostał także zarzut nieprzekazania pisma z dnia [...] stycznia 2017 r. do MSWiA.

Wobec uwzględnienia skargi z uwagi na wydanie orzeczenia dyscyplinarnego

i utrzymującego go w mocy orzeczenia z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, organ weźmie pod uwagę rozważania Sądu poczynione w tym zakresie w wyroku.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.