Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 56/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 260
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 8 lutego 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 3874/15 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi J. J. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 21 lipca 2016 r. o sygn. V SA/Wa 3874/15 utrzymał w mocy zarządzenie referendarza sądowego WSA w W. z dnia 19 stycznia 2016 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku J. J. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Następnie J. J. (dalej: skarżący) pismem, które wpłynęło do WSA w W. w dniu 15 września 2016 r., wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 21 lipca 2016 r. (k. 55 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 15 listopada 2016 r. odrzucił zażalenie, uznając, że było ono niedopuszczalne (k. 63 akt sądowych). Wyjaśnił, że zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zażalenie do NSA przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1–10 p.p.s.a. Ustawodawca nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od orzeczenia referendarza (art. 260 p.p.s.a.). Wojewódzki sąd administracyjny w takich przypadkach orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, a zatem działa jako instancja kontrolująca orzeczenie referendarza sądowego. Orzeczenia tych sądów stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.). Nie jest to bowiem przypadek, o którym stanowi art. 258 § 4 p.p.s.a.

Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie WSA w W., wyjaśniając lakonicznie, że nie zgadza się z zaskarżonym postanowieniem (k. 54 akt sądowych).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. prawidłowo orzekł o odrzuceniu zażalenia.

Jak trafnie wyjaśnił Sąd I instancji, w odniesieniu do spraw sądowoadministracyjnych zainicjowanych skargami wniesionymi od dnia 15 sierpnia 2015 r. zastosowanie znajduje art. 260 p.p.s.a. w nowym brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), w którym nie przewidziano prawa strony do wniesienia zażalenia od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na jego podstawie (por. postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2017 r. sygn. akt II FZ 8/17)

Przepis art. 260 § 1 p.p.s.a. stanowi, że rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6–8 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie zaś z art. 260 § 2 zd. 2 p.p.s.a. sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że WSA prawidłowo przyjął, że w art. 194 § 1 p.p.s.a. oraz w innych przepisach ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. – nie przewidziano możliwości wniesienia zażalenia od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na podstawie art. 260 p.p.s.a. Nie ulega też wątpliwości, że skoro skarga w rozpatrywanej sprawie została wniesiona w dniu 21 sierpnia 2015 r. (k. 3–4 akt sądowych), to w odniesieniu do wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy znajdują zastosowanie przepisy znowelizowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obowiązującej od dnia 15 sierpnia 2015 r.

W konsekwencji WSA prawidłowo postanowił o odrzuceniu zażalenia skarżącej, uznając je za niedopuszczalne.

Mając na uwadze wyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.