Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1908/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 4 marca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Markiewicz, Sędzia NSA Anna Łuczaj, Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi J. P. i K. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 51 ust.1 pkt 1 i ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane ( tekst jednolity: Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. nakazał J. P. i K. P. wykonanie rozbiórki ogrodzenia działki nr ew. 102 od strony drogi publicznej położonej we wsi G. przy ul. A nr 5, gm. K..

W uzasadnieniu podano, że Urząd Gminy w K. zwrócił się do organu nadzoru budowlanego o sprawdzenie prawidłowości budowy ogrodzenia działki od strony drogi, usytuowanego jak wyżej, jednocześnie podnosząc, że przedmiotowe ogrodzenie przekracza linię regulacyjną wynikającą z planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K..

W wyniku tego wniosku przeprowadzono oględziny w przedmiotowej sprawie, w trakcie których inwestorzy oświadczyli, iż nie dokonali zgłoszenia w stosownym urzędzie zamiaru modernizacji ogrodzenia ( stosowny zapis w protokole oględzin z dnia 25 października 2001r.). Urząd Gminy K. w piśmie z dnia 14 listopada 2001r. podał, że linie regulacyjne wynikające z planu zagospodarowania przestrzennego gminy obowiązują od 1991r. ( uchwała Nr VIII/44/9G Rady Gminy P. z dnia 12 grudnia 1990r.). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podał także, że w wyniku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego z uwzględnieniem zaleceń nałożonych przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w oparciu o zeznania świadków ustalił, iż przedmiotowe roboty polegające jedynie na poszerzeniu fundamentu, obmurowaniu słupków stalowych, osadzeniu przęseł stalowych, bez rozbierania uprzednio istniejącego ogrodzenia, wykonano w 1994r.

Tym samym, zdaniem organu I instancji, nie jest to budowa nowego ogrodzenia, a jedynie modernizacja istniejącego, w związku z czym brak jest podstaw do stosowania art. 48 ustawy Prawo budowlane i możliwości prowadzenia postępowania w trybie przepisu ustawy z 1974r. - art. 103.

Wobec jednoznacznego ustalenia, iż ogrodzenie narusza przepisy o zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie linii regulacyjnej, w ocenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, nie ma innej możliwości doprowadzenia samowolnie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, jak rozbiórka przebudowanego samowolnie ogrodzenia.

Od decyzji tej J. P. i K. P. złożyli odwołanie, zarzucając naruszenie art. 7, 77, 79 i 80 k.p.a. oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie, iż obowiązek rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia nie istnieje, a alternatywnie - o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu odwołujący się zakwestionowali między innymi prawidłowość powołanej w decyzji organu I instancji podstawy prawnej wobec ustalenia, że przedmiotowe roboty zostały wykonane w 1994r., czym - ich zdaniem - organ naruszył art. 80 k.p.a., gdyż przepisy ustawy na podstawie której organ orzekał, weszły w życie dopiero od 1 stycznia 1995r.

Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane ( tekst jednolity: Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) w związku z art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 7 marca 2003r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw ( Dz.U. z 2003r. Nr 80 ) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, że przeprowadzone postępowanie dowodowe, a także dokumentacja fotograficzna sporządzona przez organ I instancji wskazuje, że J. i K. P. w 1994r., tj. w czasie obowiązywania ustawy Prawo budowlane z 1974r., dokonali budowy nowego ogrodzenia. W stanie pierwotnym ogrodzenie wykonane było z siatki umocowanej na słupkach metalowych. Inwestor, dokonując jego przebudowy, wykonał go z elementów stalowych i betonowych.

W ocenie organu odwoławczego, na wykonanie tego rodzaju ogrodzenia inwestorzy winni posiadać decyzję o pozwoleniu na budowę, a jej brak spowodował naruszenie art. 28 ustawy Prawo budowlane z 1974r. Nadto wykonane ogrodzenie narusza linię regulacyjną drogi ustaloną w planie zagospodarowania przestrzennego Gminy K..

Art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994r. daje delegację do stosowania przepisów ustawy z 1974r. w odniesieniu do obiektów wybudowanych samowolnie przed dniem wejścia w życie w/w ustawy. Jednakże ogrodzenie w rozumieniu obowiązującego Prawa budowlanego nie jest obiektem budowlanym, lecz jedynie urządzeniem związanym z obiektem budowlanym, co wynika z treści art. 3 ust. 9.

Zdaniem organu odwoławczego, powyższe wyklucza możliwość zastosowania w sprawie art. 103 ust. 2 w/w ustawy w celu orzekania na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974r. Zatem w odniesieniu do samowolnie prowadzonych robót budowlanych, innych niż budowa obiektu, bez względu na czas ich realizacji, zastosowanie mają przepisy określone w art. 50 i 51 ustawy, które dają możliwość legalizacji robót budowlanych, jeżeli jest możliwe doprowadzenie ich do stanu zgodnego z prawem. Ze względu jednak na fakt, że ogrodzenie narusza ustaloną planem zagospodarowania przestrzennego linię zabudowy, nie jest możliwa jego legalizacja, co uzasadnia nakaz rozbiórki na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1994r.

Nadto, w ocenie organu odwoławczego, bezpodstawny jest zarzut skarżącej, że organ stopnia podstawowego, prowadząc postępowanie, naruszył art. 7, 77, 79 oraz 80 k.p.a., gdyż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził postępowanie dowodowe, przesłuchał świadków ze strony inwestora, nie przesłuchał natomiast świadków ze strony skarżącego, gdyż stroną przeciwną w tym postępowaniu jest Urząd Gminy w K., na wniosek której Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął postępowanie administracyjne.

Z uwagi na informację zawartą w piśmie Urzędu Gminy o tym, iż wykonane ogrodzenie przekracza linie rozgraniczające ulicy ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy, organ stopnia podstawowego prowadząc postępowanie dowodowe nie miał prawa swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a. Natomiast oświadczenia świadków ze strony inwestorów, w ocenie organu odwoławczego, nie są wiarygodne, gdyż z przeprowadzonego postępowania dowodowego (dokumentacja fotograficzna) wynika, iż wykonano nowe ogrodzenie.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. stwierdził także, iż nawet gdyby przyjąć, tak jak zeznali świadkowie, iż dokonano modernizacji ogrodzenia, to i tak skarżący musieli wykonać tego rodzaju roboty na podstawie pozwolenia na budowę, gdyż budowa zgodnie z treścią art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane z 1994r. to także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa i przebudowa. Natomiast remont, to wykonanie robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego ( art. 3 pkt 8 ustawy).

W konkluzji, organ odwoławczy stwierdził, że J. i K. P. nie odtworzyli stanu pierwotnego ogrodzenia, gdyż nowe ogrodzenie jest zupełnie innego rodzaju i nawet gdyby przyjąć, że inwestorzy wykorzystali część materiałów ze starego ogrodzenia, to fakt ten nie zwalniał ich od uzyskania pozwolenia na budowę, do czego byli zobowiązani z mocy art. 28 ustawy Prawo budowlane z 1974r.

J. i K. P. w dniu 10 grudnia 2003r. wnieśli skargę do NSA na wskazaną wyżej decyzję, domagając się jej uchylenia.

Zarzucili w niej naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu podnieśli, że ogrodzenie, które jest przedmiotem postępowania, zostało zbudowane jeszcze przez poprzednika prawnego skarżących w latach 70-tych. Naprawa tego ogrodzenia została przeprowadzona przez skarżących bez jakichkolwiek przesunięć w terenie, w linii istniejących ogrodzeń nieruchomości sąsiednich.

Zdaniem skarżących organ II instancji dokonał nadinterpretacji postanowień art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. Nie można bowiem wprost regulacji tej utożsamiać i porównywać z definicją legalną urządzenia związanego z obiektem budowlanym, określoną w art. 3 ust. 9 Prawa budowlanego z 1994r.

Zasadą wyrażoną w art. 103 ust. 2 jest rozpatrywanie wszelkich samowoli budowlanych, wykonanych przed dniem 1 stycznia 1995r., według przepisów Prawa budowlanego z 1974r. Nie występują, zdaniem skarżących, żadne okoliczności uzasadniające różnicowanie skutków rozbiórek obiektów budowlanych i urządzeń związanych z obiektami budowlanymi w ten sposób, aby pierwsze podlegały przepisom Prawa budowlanego obowiązującego z okresu ich powstania, a drugie podlegały nowej regulacji prawnej, która rozpoczęła swą moc obowiązującą od dnia 1 stycznia 1995r.

Skarżący powołali się między innymi na wyrok z dnia 13 marca 1998r. sygn. akt IV SA 639/96 (niepublikowany), w którym Naczelny Sąd Administracyjny wyraził następującą tezę: "Jeżeli sporne ogrodzenie zostało rzeczywiście wzniesione ( zakończone ) w 1993r., to w myśl art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994r. przepis art. 48 tego Prawa, stanowiący podstawę tego rozstrzygnięcia, nie mógł być w sprawie zastosowany, a stwierdzona samowola budowlana winna była być oceniona według przepisów ustawy z 1974r. Te zaś dawały możliwość, a jednocześnie w myśl utrwalonego orzecznictwa NSA zobowiązywały do rozważenia możliwości legalizacji samowolnie wzniesionego obiektu i dopiero, gdy taka legalizacja nie byłaby możliwa - do orzeczenia nakazu rozbiórki". Powyższe, zdaniem skarżących, wskazuje, że w sprawie niniejszej doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Skarżący zarzucili także naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 80 kpa. Stwierdzenie organu II instancji, dotyczące odmowy wiarygodności zeznań świadków, w kontekście dokumentacji fotograficznej, rażąco narusza, ich zdaniem, obowiązki organu administracyjnego nałożone na niego w toku prowadzenia postępowania wyjaśniającego.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie argumentując, jak w treści zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniesiono, iż gdyby nawet przyjąć, że do wykonanego samowolnie ogrodzenia mają zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974r., konsekwencje byłyby takie same z uwagi na treść art. 37 ust. 1 tej ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.

Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpatrując przedmiotową skargę Sąd, mimo iż podziela niektóre z podnoszonych zarzutów co do oceny niektórych dowodów, doszedł jednak do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób, o którym mowa we wskazanym przepisie, dlatego też skarga została oddalona.

Akta przedmiotowej sprawy, w ocenie Sądu, wskazują bowiem w sposób nie budzący wątpliwości, iż decyzja która winna zapaść w wyniku przeprowadzonego postępowania, to decyzja nakazująca skarżącym rozbiórkę ogrodzenia od strony drogi publicznej, określonego bliżej w decyzji organu I instancji z dnia [...].

Na ocenę tę wpływają okoliczności, które są poza sporem, a mianowicie, iż inwestorzy nie legitymują się pozwoleniem na budowę, a ponadto, że przedmiotowym ogrodzeniem naruszone zostały ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie Gminy K. od 1991r., zatwierdzonego uchwałą nr VIII/44/90 Rady Gminy P. z dnia 12 grudnia 1990r. ( Dz.Urz. Woj. Łódzk. nr 1 z 1991r., poz. 12 ze zm. ), świadczące o tym, że zostały naruszone linie regulacyjne w ulicy A w N.

W tej sytuacji, zarówno pod rządem przepisów ustawy z dnia 24 października 1974r. - Prawo budowlane ( Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm. ), jak i przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, tak w brzmieniu pierwotnym (Dz.U. nr 89, poz. 414), jak i po kolejnych nowelizacjach ( tekst jedn. Dz.U. nr 106 z 2000r., poz. 1126 ze zm. ), nie istnieje możliwość legalizacji zaistniałej samowoli budowlanej.

Zdaniem Sądu, w składzie rozpoznającym przedmiotową skargę, zebrane dowody wskazują niewątpliwie na to, że J. i K. P. dokonali budowy nowego ogrodzenia od strony drogi publicznej. Nie można bowiem mówić o remoncie, czy "naprawie" istniejącego od lat 70-tych ogrodzenia w sytuacji, gdy zakres przeprowadzonych robót świadczy, iż wymieniono siatkę na elementy stalowe, słupki stalowe - na murowane i jednocześnie, o ile nie zmieniono w całości, to co najmniej wykonano poszerzenie i wyrównanie wysokości istniejącego wcześniej fundamentu, o czym zeznali zgłoszeni przez skarżących świadkowie.

Zakładając, iż powyższe roboty, tak jak chcą tego skarżący, były przeprowadzone w 1994r. i w oparciu o art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, mają do nich zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1974r., to i tak nie ma możliwości ich legalizacji.

Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, iż nie zmieniono usytuowania ogrodzenia w stosunku do poprzednio istniejącego, bądź że w tej samej, co u skarżących linii, istnieją ogrodzenia nieruchomości sąsiednich.

Stosownie do treści art. 28 wskazanego wyżej Prawa budowlanego z 1974r. roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Natomiast zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 3 lit. a rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej o Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz.U. nr 8, poz. 48 ze zm.), wydanego w oparciu o delegację ustawową wynikającą z przepisów Prawa budowlanego - uzyskanie pozwolenia na budowę obowiązuje w razie wykonywania stałych ogrodzeń od strony dróg (ulic) i placów publicznych oraz od innych miejsc publicznych.

Przepisy ustawy z dnia 24 października 1974r. - Prawo budowlane przewidywały w art. 40 i 42 możliwość legalizacji samowoli budowlanej, ale pod warunkiem wyeliminowania okoliczności, o których mowa w art. 37 tej ustawy.

W myśl unormowania zawartego w art. 37 ust. 1 pkt 1 obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce (...), gdy organ stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę.

W niniejszej sprawie, jako to już wyżej podniesiono, okolicznością niesporną jest, iż przedmiotowe ogrodzenie przekracza linie regulacyjne ulicy A w N., ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Samo postępowanie w sprawie zostało bowiem zainicjowane pismem Urzędu Gminy w K. z dnia 17 sierpnia 2001r., skierowanym do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w P., z prośbą o sprawdzenie zgodności budowy ogrodzenia z uwagi na powyższe przekroczenie linii rozgraniczających. Okoliczność ta dodatkowo została potwierdzona pismem Wójta z dnia 14 listopada 2001r.

Tak więc zarzuty podnoszone przez skarżących zarówno w odwołaniu, jak i skardze, wobec powyższych faktów, nie mają znaczenia dla wyniku sprawy.

Przechodząc na grunt przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, a więc również po nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. nr 80, poz. 718), Sąd stwierdza, że brak jest podstaw prawnych do zastosowania unormowań pozwalających na legalizację przedmiotowego ogrodzenia.

Stosownie do treści art. 7 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy z dnia 27 marca 2003r. - do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem ust. 2.

W myśl ust. 2 tego przepisu - do postępowań - dotyczących obiektów budowlanych lub ich części, będących w budowie albo wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ - wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy art. 1 pkt 37-39 oraz - w części odnoszącej się do art. 48 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1 - art. 1 pkt 41, które pozwalają, pod określonymi warunkami, na legalizację samowoli.

Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte pismem z dnia 17 sierpnia 2001r., natomiast przepisy wskazanej wyżej ustawy weszły w życie z dniem 11 lipca 2003r.

Należy jednak stwierdzić, iż w myśl art. 3 pkt 9 znowelizowanego Prawa budowlanego ogrodzenie nie jest obiektem budowlanym, do którego miałyby zastosowanie art. 48-49 w nowym brzmieniu.

Zgodnie bowiem z treścią art. 3 pkt 1 lit. a-c ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć: budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi ( lit. a ), budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami ( pkt b ), obiekt małej architektury ( pkt c ).

Ogrodzenie zostało natomiast uznane za urządzenie budowlane, przez które -w myśl art. 3 pkt 9 - należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.

Treść tego przepisu z dniem 11 lipca 2003r., na mocy wskazanej wyżej ustawy z dnia 27 marca 2003r. ( Dz.U. nr 80, poz. 718 ) uległa zmianie w stosunku do pierwotnego brzmienia, co - zważywszy na treść uzasadnienia decyzji, należy stwierdzić, iż umknęło uwadze organowi odwoławczemu, jednakże nie ma to i tak wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie.

Należy bowiem przyjąć, iż w związku z powyższym do ogrodzeń mają odpowiednie zastosowanie przepisy art. 50 i 51 Prawa budowlanego.

Dają one wprawdzie możliwość legalizacji samowolnie wykonanych robót budowlanych, ale w przypadku, gdy istnieje możliwość doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem.

Ponieważ jednak przedmiotowe ogrodzenie narusza ustaloną planem zagospodarowania przestrzennego linię zabudowy ( linie rozgraniczające ulicy A ), taka możliwość nie istnieje i zachodziła podstawa do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę ogrodzenia ( art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 ).

Na zakończenie powyższych rozważań Sąd podnosi, iż również znowelizowane przepisy art. 48 i 49 Prawa budowlanego nie dopuszczają możliwości legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ, jeżeli budowa nie jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Przepisy prawa miejscowego są więc w każdym przypadku koniecznym wyznacznikiem pozwalającym na ewentualną legalizację zaistniałej samowoli.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i dlatego też oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ).