Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 25/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2010-01-19 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1 i art. 87 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 stycznia 2010r. sprawy z wniosku W. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi W. M. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]"., nr "[...]" w przedmiocie kary za przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia "[...]"., nr "[...]",Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]"., którym wymierzono W. M. karę w kwocie 75.000 zł za nielegalne przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego na cele warsztatu samochodowego i sprawę przekazał organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W rozstrzygnięciu tym organ II instancji pouczył stronę o przysługującym prawie złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie za pośrednictwem tegoż organu, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia. W. M. pokwitował odbiór pisma w dniu 29 października 2009r.

W dniu 27 listopada 2009r. (data nadania pocztowego) W. M. wniósł bezpośrednio do tutejszego Sądu skargę na powyższe postanowienie. W związku z tym, na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II z dnia 30 listopada 2009r., pismo skarżącego jako mylnie skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, zostało przesłane Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w dniu 1 grudnia 2009r. Natomiast w dniu 7 stycznia 2010r. powyższa skarga już w prawidłowym trybie wpłynęła do tutejszego Sądu wraz ze stanowiskiem organu II instancji.

W piśmie z dnia 1 grudnia 2009r., przesłanym również do wiadomości W. M., Sąd wyjaśnił, iż w przypadku skierowania skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, datą wniesienia skargi jest dzień przekazania jej do organu administracji publicznej przez Sąd.

W związku z tym w dniu 4 grudnia 2009r. W. M. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia niniejszej skargi argumentując, iż nadał skargę z zachowaniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. Wyjaśnił, że wskazał jako adresata skargi WSA w Olsztynie na skutek błędnej informacji co do konieczności przesłania skargi za pośrednictwem organu. Podniósł też, iż rygorystyczne zachowanie procedury w zakresie terminu do złożenia skargi pozbawi go prawa do sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym

bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

Stosownie natomiast do art. 87 § 1 i § 2 cytowanej ustawy, pismo z wnioskiem

o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana,

w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie

tym, wnoszący o przywrócenie terminu, zobowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

W związku z powyższym, przywrócenie terminu do dokonania czynności sądowej uzależnione jest od dwóch przesłanek, po pierwsze: od zachowania stosownego terminu do złożenia wniosku, po drugie: od uprawdopodobnienia przez wnoszącego wniosek braku winy po jego stronie w uchybieniu terminu.

W rozpoznawanej sprawie skarżący uczynił zadość pierwszemu warunkowi. Nie można jednak uznać, że uchybienie przez W. M. terminowi do złożenia skargi, spowodowane bezpośrednim jej wniesieniem do Sądu było przez niego niezawinione. Wbrew stanowisku skarżącego został on prawidłowo pouczony o trybie zaskarżenia do sądu administracyjnego kwestionowanego postanowienia. Wynika to jednoznacznie z treści pouczenia zawartego w tym rozstrzygnięciu. Na podstawie podniesionego argumentu błędnej informacji wnioskować można, iż skarżący nie zapoznał się dokładnie z treścią zawartego w postanowieniu pouczenia. Okoliczność ta jednak nie usprawiedliwia uchybienia terminu. Bowiem gdyby skarżący zapoznał się z treścią całego pouczenia, czego należałoby oczekiwać od strony należycie dbającej o własne interesy, to wniósłby przedmiotową skargę w prawidłowym trybie, z zachowaniem ustawowego terminu. Nieuwagi czy zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu (por. postanowienie NSA z 28 maja 2004r., sygn. akt FZ 93/04 niepubl.).

Podnieść należy, nawiązując do wypracowanych i utrwalonych poglądów doktryny i judykatury, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy, a jedyną możliwością jego przywrócenia jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że dokonanie czynności procesowej w terminie, nie było możliwe

z powodu obiektywnej przeszkody, której przy zachowaniu należytej staranności

nie dało się ominąć. Oznacza to, że strona mimo starań nie mogła dokonać czynności w terminie. Strona zatem musi uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna (tak też WSA w Gliwicach w post. Z dnia 20.10.2004r. sygn. akt IV SA/GL 647/04). Podkreślić należy, że termin może być przywrócony tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet

przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza

się błędne pouczenie strony co do trybu i terminu zaskarżenia, jednak w niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, gdyż organ prawidłowo pouczył skarżącego w tym zakresie.

W związku z tym, na mocy wskazanych powyżej przepisów, należało postanowić jak w sentencji.