Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 843/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 43 ust. 12
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 269
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędzia NSA Artur Mudrecki (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Bartosz Wojciechowski, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Po 880/12 w sprawie ze skargi K. W. SA na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 27 czerwca 2012 r., nr [...] z udziałem F. [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz K. W. SA kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji

Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Po 880/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu skargi K. S.A. uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 27 czerwca 2012 r.

2. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji tok postępowania

2.1. Wnioskiem z dnia 6 kwietnia 2011r. skarżąca zwróciła się do Ministra Finansów, o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku dla montażu kuchni.

We wniosku przedstawiła następujące zdarzenie przyszłe. W opisie stanu faktycznego podała, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie realizacji zabudowy przestrzeni wnękowych. Spółka zamierza w przyszłości realizować także zamówienia na zabudowę kuchni, przy czym działalność ta stanowiłaby dla skarżącej działalność poboczną. Wykonywana przez skarżącą usługa polegać będzie na zmontowaniu wcześniej nabytych elementów: płyt meblowych, blatów, luster, szyb, elementów metalowych (okuć, zawiasów, uchwytów, prowadnic) oraz innych elementów niezbędnych do realizacji zamówienia trwałej zabudowy, a także wbudowaniu sprzętu AGD pod zabudowę. Przed wykonaniem zabudowy pobierane będą wymiary pomieszczenia, przygotowywany będzie indywidualny projekt, następnie poszczególne elementy będą montowane, poziomowane, zespalane w jedną całość, przytwierdzane na stałe do ścian, a niektóre elementy mogą wymagać docinania, np. blaty. Całość uzupełniana będzie również elementami dekoracyjnymi czy listwami maskującymi.

Kompleksowa usługa w całości wykonywana będzie przez spółkę we własnym zakresie, bądź przy udziale podmiotów trzecich. Zatem transakcje te przebiegać mogą na trzy różne sposoby:

1. Spółka będzie otrzymywała zlecenie od klienta, dokona pomiarów u klienta, sporządzi indywidualny projekt, nabędzie elementy niezbędne do realizacji zabudowy kuchni, odpowiednio je dotnie, a następnie zamontuje w miejscu ustalonym z klientem.

Zabudowa realizowana będzie z udziałem własnych pracowników spółki, w związku z czym zlecenie w całości realizowane będzie przez spółkę. Faktura dokumentująca przedmiotową transakcję będzie zawierać jedną pozycję dotyczącą sprzedaży usługi, a kalkulacja wynagrodzenia obejmie całość robót wraz z wykorzystanymi materiałami.

2. Spółka nabędzie elementy niezbędne do realizacji zabudowy kuchni. Następnie wyrób sprzeda podmiotowi, który działając jako autoryzowany przedstawiciel spółki po dokonaniu pomiarów i sporządzeniu indywidualnego projektu dokona ich montażu u klienta. Spółka wystawi fakturę za sprzedaż wyrobu na przedstawiciela.

3. Spółka nabędzie elementy niezbędne do realizacji zabudowy kuchni. Elementy instalowane będą przez zleceniobiorcę działającego w imieniu spółki, który wcześniej dokona pomiarów i sporządzi indywidualny projekt. Spółka wystawi fakturę VAT na ostatecznego klienta, wskazując, że faktura dokumentuje nabycie usługi, natomiast kalkulacja wynagrodzenia obejmuje zarówno robociznę jak i koszty nabytych materiałów. Jednocześnie spółka będzie otrzymywać faktury VAT od zleceniobiorców za wykonane usługi u klienta ostatecznego, w postaci pomiaru i montażu. Z postanowień umowy wynikać będzie, że wykonawca posiada umiejętności, wiedzę, sprzęt i ponosi odpowiedzialność za należyte, terminowe wykonanie umowy. Przepisy kodeksu cywilnego, przepisy określające sprzedaż konsumencką w sprawach nie unormowanych umową oraz ewentualne reklamacje będą realizowane i załatwiane przez wykonawcę, tj. przez spółkę.

Na tle tak przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wnioskodawczyni zadała następujące pytanie: czy realizacja zamówień na zabudowę kuchni, którą spółka również zamierza wykonywać w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w zakresie punktu 1 i 3, czyli gdy zabudowa będzie wykonywana z udziałem własnych pracowników lub gdy zabudowa realizowana będzie z udziałem zleceniobiorcy działającego w jej imieniu, opodatkowana będzie stawką 8%?

Zdaniem skarżącej, działalność poboczna którą zamierza rozpocząć, polegająca na realizacji zamówień na zabudowę kuchenną będzie opodatkowana stawką 8% w przypadkach wymienionych w punktach 1 i 3, tj. gdy spółka wykonywać będzie zlecenie z udziałem własnych pracowników jak również gdy zabudowa realizowana będzie przez zleceniobiorcę działającego w jego imieniu, pod warunkiem, że zamówienie będzie realizowane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

2.2. W dniu 11 lipca 2011r. organ podatkowy wydał interpretację indywidualną, w której uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe wskazując, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) (dalej: ustawa o VAT), realizacja zamówień na zabudowę kuchni, którą spółka zamierza wykonywać w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w zakresie punktu 1 i 3, czyli gdy zabudowa będzie wykonywana z udziałem własnych pracowników lub gdy zabudowa realizowana będzie z udziałem zleceniobiorcy działającego w jej imieniu, opodatkowana będzie stawką 23%, ponieważ czynności te nie będą stanowiły usług wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT jak również usług, o których mowa w § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 73, poz. 392 ze zm.; dalej jako rozporządzenie).

2.3. Spółka, po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji.

Sąd wyrokiem z dnia 9 grudnia 2011r., sygn. akt I SA/Po 753/11, uchylił zaskarżoną interpretację z uwagi na naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego jak i procesowego. W ww. wyroku stwierdzono, że w zaskarżonej interpretacji Minister Finansów w żaden sposób nie odniósł się dla kluczowego zagadnienia, jakim jest możliwość zakwalifikowania/uznania usług wykonywanych przez spółkę za usługi o charakterze modernizacyjnym. Organ w wydanej interpretacji nie zdefiniował pojęcia modernizacja. Wskazał jedynie, że przepisy ustawy nie zawierają definicji pojęć "budowa", "remonty", "modernizacja", "przebudowa", "roboty budowlane", dlatego należy posłużyć się ich wykładni w oparciu o przepisy innych dziedzin. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, przedwczesne było stwierdzenie organu, że usługi wykonywane przez spółkę nie będą stanowiły usług wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT.

2.4. Wniosek został poddany ponownej ocenie i Minister Finansów – wydał interpretację indywidualną z dnia 27 czerwca 2012 r., w której ponownie uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe.

Organ zgodził się ze stanowiskiem wnioskodawcy, że czynności, które zamierza wykonywać, tj. montażu zabudowy kuchni, stanowić będą usługi, a nie dostawę towarów. Jednak czynności te nie będą stanowić modernizacji. Usługa montażu nie może być traktowana jako modernizacja. Dopiero bowiem w połączeniu z zespołem innych czynności, w wyniku których podnosi się bądź też przywraca poprzedni stan techniczny czy wartość użytkową budynku lub lokalu, można ją traktować jako modernizację, o której mowa w art. 41 ust. 12. Montaż zabudowy kuchni należy uznać za czynność związaną z zaopatrzeniem lokalu mieszkalnego w elementy wyposażenia, niestanowiące jego elementów konstrukcyjnych lub części składowych. Zabudowa kuchni nie jest czynnością związaną z elementami konstrukcyjnymi obiektów mieszkalnych, podnosi jedynie ich funkcjonalność i wartość, przy czym podobną funkcjonalność i wartość można zapewnić umieszczając w obiekcie "zwykłe" meble kuchenne, nie przymocowane do ścian, sufitu bądź podłogi.

Tym samym, zdaniem organu, do czynności polegających na montażu zabudowy kuchni, wykonywanych w obiektach budownictwa zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, zastosowanie będzie znajdowała stawka podatku w wysokości 23%, albowiem czynności tych nie można uznać za czynności wymienione w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT.

2.5. Spółka, po uprzednim wezwaniu organu podatkowego do usunięcia prawa, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę w której zarzuciła:

1) błędną interpretację art. 41 ust. 12-12c ustawy o VAT;

2) nieprawidłowe zastosowanie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a ust. 1 ustawy o VAT;

3) błąd w ustaleniach faktycznych i uznanie, że montaż trwałej zabudowy przestrzeni nie wyczerpuje definicji modernizacji w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, uprawniający spółkę do zastosowania stawki podatku 8%,

4) naruszenie artykułu 7 Konstytucji RP oraz artykułu 32 Konstytucji RP, w sytuacji, gdy inne podmioty gospodarcze otrzymują interpretację indywidualną, zgodnie z którą usługi podobne do świadczonych przez spółkę, podlega opodatkowaniu obniżoną stawką podatku VAT tj. 8%;

5) naruszenie art. 14c § 1 i 2 oraz art. 14e § 1 O.p. poprzez nieustosunkowanie się do argumentów przedstawionych przez spółkę we wniosku o interpretację indywidualną oraz brak wyjaśnienia z jakich powodów jej argumentacja jest niezasadna, a także poprzez brak rzetelnej informacji o sposobie, w jaki organ podatkowy interpretuje przepisy stanowiące podstawę jego stanowiska.

2.6. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie.

3. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę uwzględnił.

Według Sądu w sprawie wykonanie zabudowy kuchennej należy zakwalifikować do robót budowlano-montażowych, co w konsekwencji przesądzało o usługowym charakterze czynności. Takie stanowisko było prezentowane w licznym orzecznictwie. Sąd wskazał tutaj na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 13 lipca 2010 r. I FSK 1218/09 oraz 25 sierpnia 2010 r. I FSK 1221/09; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 14 lutego 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 1289/11.

Zdaniem Sądu skoro w ustawie brak było definicji legalnej zawartego w przepisie art. 41 ust. 12 pojęcia "modernizacja", to należało pojęcie to rozumieć w znaczeniu, w jakim używa się go w języku potocznym. "Modernizacja" w znaczeniu potocznym to ulepszenie, podwyższenie wartości technicznej czy też użytkowej, podwyższenie standardu, unowocześnienie. Tak też na stronie 11 zaskarżonej interpretacji definiował to pojęcie organ. Jednakże w dalszej części uzasadnienia wydanej interpretacji organ dokonał zawężenia tego pojęcia, stwierdzając, że modernizacja (podobnie jak remont) powinna dotyczyć elementów konstrukcyjnych obiektów lub ich części. W ocenie Sądu taka definicja pojęć modernizacji lub remontu wykraczała poza zakres znaczeniowy tych pojęć.

Sąd zauważył, że organ powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt I FSK 2067/09, na poparcie stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonej interpretacji nie zwrócił uwagi, że sprawa dotyczyła opodatkowania dostawy sprzętu AGD i RTV wraz z mieszkaniem, a nie kwestii opodatkowania świadczenia związanego z wykonaniem trwałej zabudowy. Ponadto, według Sądu, słusznie w skardze zwrócono uwagę, że pogląd wyrażony w ww. wyroku może posłużyć na poparcie stanowiska skarżącej.

W związku z powyższym, w ocenie Sądu, dokonując wykładni językowej przepisu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, na tle przedstawionego we wniosku o interpretację zdarzenia przyszłego, należało uznać, że wykonanie na zamówienie klienta stałej zabudowy kuchni mieści się w pojęciu "modernizacji" i w związku z tym usługa wykonania trwałej zabudowy w budownictwie objętym społecznym programem mieszkaniowym podlega opodatkowaniu wg. stawki 8%.

4. Skarga kasacyjna

4.1. W skardze kasacyjnej, sporządzonej przez pełnomocnika organu podatkowego, zaskarżono powyższy wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów:

1. prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 146 § 1 u.p.p.s.a. w zw. z art. 14b § 1, art. 14c §1-2, art. 121 § 1 O.p. polegające na błędnym przyjęciu, że organ podatkowy wydał niepełną interpretację indywidualną, która nie jest interpretacją w sensie materialnoprawnym, ponieważ nie zawiera wystarczającej wypowiedzi organu, gdy zdaniem Sądu organ podatkowy uzasadniając stanowisko w sprawie w istocie ograniczył się jedynie do przytoczenia treści wybranych przepisów ustawy o VAT i rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2012 r. oraz definicji pojęć: "budowa", "remont", "modernizacja", "przebudowa", "roboty budowlane" zawartych w prawie budowlanym i w słowniku języka polskiego, a nie przeanalizował "kluczowych dla strony zagadnień prawnych", tj. nie ustalił, czy przedmiotowa usługa spełnia wymogi określenia "modernizacji", użytego w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT- co w konsekwencji doprowadziło do wydania błędnej merytorycznie interpretacji;

- art. 125 w zw. z art. 14h O.p. poprzez uznanie, że organ podatkowy nie dość wnikliwie zbadał sprawę i pobieżnie ocenił przedstawione we wniosku okoliczności faktyczne bez odniesienia się do zawartej w nim argumentacji wnioskodawcy.

2. prawa materialnego, tj. poprzez błędną interpretację art. 41 ust. 12-12c ustawy o VAT i w konsekwencji uznanie, że w przedstawionym przez skarżącą opisie zdarzenia przyszłego są spełnione przesłanki do zastosowania ww. przepisu, tj. że usługa wykonania trwałej zabudowy kuchni w budownictwie objętym społecznym programem mieszkaniowym stanowi modernizację, rozumianą jako trwałe ulepszenie, unowocześnienie, prowadzące do zwiększenia wartości użytkowej obiektów budowlanych i w konsekwencji podlega opodatkowaniu według stawki 8%.

4.2. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu; zasądzenie od skarżącej na rzecz organu podatkowego kosztów postępowania według norm przepisanych.

5. Odpowiedź na skargę kasacyjną

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, sporządzonej przez pełnomocnika skarżącej wniesiono o: oddalenie skargi kasacyjnej; zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

6.2. Ze sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów najdalej idącym jest zarzut naruszenia art. 41 ust. 12-12c ustawy o VAT poprzez błędną interpretację i w konsekwencji uznanie, że w przedstawionym przez skarżącą opisie zdarzenia przyszłego są spełnione przesłanki do zastosowania ww. przepisu, tj. że usługa wykonania trwałej zabudowy kuchni w budownictwie objętym społecznym programem mieszkaniowym stanowi modernizację, rozumianą jako trwałe ulepszenie, unowocześnienie, prowadzące do zwiększenia wartości użytkowej obiektów budowlanych i w konsekwencji podlega opodatkowaniu według stawki 8%. Zarzut ten podważa ocenę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego co do uznania, że w sprawie wykonanie na zamówienie klienta stałej zabudowy kuchni mieści się w pojęciu "modernizacji" i w związku z tym usługa wykonania trwałej zabudowy w budownictwie objętym społecznym programem mieszkaniowym podlega opodatkowaniu wg stawki VAT 8%.

6.3. Przepis, tj. art. 41 ust. 12 ustawy o VAT wskazuje, że 8% stawkę podatku od towarów i usług stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

6.4. W zaskarżonym orzeczeniu Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo zwrócił uwagę, że w ustawie podatkowej brak jest definicji legalnej pojęcia "modernizacja". Skoro w ustawie brak definicji legalnej pojęcia "modernizacja", to należało pojęcie to rozumieć w znaczeniu, w jakim używa się go w języku potocznym. Wielokrotnie w orzecznictwie wskazano, że w sytuacji braku definicji legalnej pojęcia użytego w akcie prawnym, należy przy wykładni przepisu posługiwać się znaczeniem potocznym danego pojęcia, o ile otrzymamy normę spójną systemowo i logiczną w obwiązującym porządku prawnym. "Modernizacja" w znaczeniu potocznym to ulepszenie, podwyższenie wartości technicznej czy też użytkowej, podwyższenie standardu, unowocześnienie.

Przywołane stanowisko Sądu pierwszej instancji znajduje potwierdzenie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13. Sąd ten wyjaśnił, że rodzaje usług wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, których wykonanie w obiektach budowlanych lub ich częściach zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym daje podstawę do stosowania preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług, nie zostały zdefiniowane w tej ustawie. Ustawodawca nie odesłał również w tej materii do stosowania definicji zawartych w innych ustawach, w szczególności w Prawie budowlanym. Taki zabieg byłby zresztą wątpliwy z uwagi na konieczność autonomicznego traktowania przepisów o podatku od towarów i usług ze względu na potrzebę ich harmonizacji na poziomie wspólnotowym. Dlatego należy przyjąć, że czynności wymienione w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, w tym pojęcie modernizacji, zostały wprowadzone do tej ustawy w rozumieniu przyjętym w języku powszechnym. W takim znaczeniu modernizacja oznacza unowocześnienie, ulepszenie, udoskonalenie, podniesienie standardu obiektu budowlanego lub jego części.

Powołana uchwała, co prawda, nie dotyczy bezpośrednio niniejszej sprawy, jednak z uwagi na zawartą w niej wykładnię art. 41 ust. 12 ustawy o VAT nie można było jej pominąć.

We wskazanej uchwale o sygn. akt I FPS 2/13, wyjaśniono również w jakim zakresie można mówić o modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT i tym samym w jakim przypadku znajdzie zastosowanie obniżona stawka podatku od towarów i usług. Obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zastosowanie wtedy, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). W omawianym wypadku nie chodzi o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, lecz jedynie takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. Tylko bowiem w takim zakresie można mówić o modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Innymi słowy montaż komponentów meblowych niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu) nie korzysta z obniżonej stawki przewidzianej w tym przepisie. Po trwałym połączeniu komponentów meblowych z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części komponenty te podnoszą standard takiego obiektu. Dlatego też należy uznać, że czynności, polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz trwałym montażu takich komponentów w obiekcie budowlanym lub jego części, mieszczą się w pojęciu modernizacji obiektów budowlanych lub ich części. W przypadku zaś gdy modernizacja dotyczy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym to wymienione wyżej czynności są objęte hipotezą normy wyprowadzonej z art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Oznacza to, że do takich czynności ma zastosowanie preferencyjna stawka podatku, o której mowa w ust. 2 tego artykułu.

Na mocy przepisu art. 269 § 1 u.p.p.s.a. stanowisko zajęte w uchwałach Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Zgodnie bowiem z wyżej wskazaną normą prawną, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przy czym owa ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, że wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis (por. wyrok NSA z 18 czerwca 2010 r., I FSK 994/09, CBOSA).

W świetle powyższych uwag niezasadny był w sprawie zarzut naruszenia art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Należało bowiem uznać, że wykonanie na zamówienie klienta stałej zabudowy kuchni, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową mieści się w pojęciu "modernizacji" i w związku z tym usługa wykonania trwałej zabudowy w budownictwie objętym społecznym programem mieszkaniowym podlega opodatkowaniu wg stawki 8%. Nie dotyczy to jednak, wskazywanego we wniosku o wydanie interpretacji, wbudowaniu sprzętu AGD pod zabudowę.

6.5. Niezasadne były pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, tj. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) (dalej u.p.p.s.a.) w zw. z art. 14b § 1, art. 14c § 1-2, art. 121 § 1 O.p. i art. 125 w zw. z art. 14h O.p. Przywołane przez autora skargi kasacyjnej twierdzenia uzasadniające naruszenia wymienionych przepisów w żaden sposób nie przystają do niniejszej sprawy. Autor skargi kasacyjnej powołuje się bowiem na wnioski Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, które w zaskarżonym wyroku w ogóle nie zostały przedstawione. W efekcie zarzuty skargi kasacyjnej, które nie dotyczyły przedmiotowej sprawy, nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

6.6. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 u.p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Orzeczenie o kosztach uzasadnia treść art. 204 pkt 2 u.p.p.s.a.