Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1853/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16 par 1, art 156 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 110 ust. 1,3,3a i 4 pkt 1
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: par. 3 ust. 1 pkt 1, oraz art 15 ust. 1 ustawy z 24.01.2014 (Dz.U. z 2014 r. poz. 502)
journal: Dz.U. 2006 nr 251 poz 1859
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom  nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Stanisław Marek Pietras, Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 maja 2016 r. sprawy ze skargi A.W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) – zwanej dalej Kpa, w dniu [...] czerwca 2015 r. wydał decyzję nr [...], którą stwierdził nieważność rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] stycznia 2015 r. w sprawie przyznania A.W. uprawnień do nagrody rocznej za 2014 r. w wysokości 12/12 przysługującego wymiaru.

W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji podał, że Komendant Wojewódzki Policji w G. na podstawie art. 110 ust. 1 i 3 oraz ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o Straży Granicznej, ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, ustawy o Biurze Ochrony Rządu, ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r. poz. 502), przyznał policjantce nagrodę roczną za 2014 r. w wysokości 12/12 przysługującego wymiaru.

Komendant Główny Policji wskazał, że w uzasadnieniu rozkazu personalnego przyznającego nagrodę roczną Komendant Wojewódzki Policji w G. podał, że zgodnie z art. 15 ust. 1 powyżej powołanej ustawy, funkcjonariuszom, którzy rozpoczęli służbę przed dniem wejścia w życie tejże ustawy, nagrodę roczną za rok 2014 wylicza się według zasad dotychczasowych, z tym że do okresu, od którego uzależnione jest przyznanie nagrody rocznej zalicza się okresy niewykonywania zadań służbowych z powodu korzystania m. in. z urlopu wychowawczego. Tymczasem policjantka korzystała i korzysta z urlopu wychowawczego od dnia [...] listopada 2013 r. do dnia [...] listopada 2015 r.

Odnosząc się do pojęcia "zasad dotychczasowych" Komendant Główny Policji wskazał, że do dnia 31 maja 2014 r. kwestia ustalania uprawnień policjantów do nagrody rocznej była uregulowana w art. 110 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) oraz na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251, poz. 1859).

Zgodnie z tymi regulacjami policjantowi za służbę w danym roku kalendarzowym przysługiwała nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia, przy czym wysokość nagrody rocznej ustalano w relacji do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługiwała nagroda, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1 (art. 110 ust. 1 i 2 ustawy o Policji). Ustawodawca zatem w sposób jednoznaczny wskazał, że okresy nie wykonywania zadań służbowych z powodu choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz pozostawania bez przydział służbowego (art. 121 ust. 1 ustawy o Policji) pozostają bez wpływu na uprawnienia do nagrody rocznej i jej wysokości. Jednocześnie ustawodawca wprowadził warunek, zgodnie z którym okres służby pełnionej w danym roku kalendarzowym, uprawniający do otrzymania nagrody rocznej, nie mógł być krótszy od 6 miesięcy kalendarzowych (art. 110 ust. 3 ustawy o Policji). Warunek ten jednak, stosownie do art. 110 ust. 4 o Policji, nie mógł być stosowany przy ustalaniu uprawnień do nagrody rocznej za rok kalendarzowy, w którym policjant m. in. korzystał z urlopu wychowawczego.

W § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia został zamieszczony zamknięty katalog okresów niewliczanych do okresu służby dla celów obliczenia nagrody rocznej. W katalogu tym znalazły się następujące okresy:

1) korzystanie z urlopu bezpłatnego lub wychowawczego,

2) przerwy w wykonywaniu obowiązków służbowych, za które policjant nie zachował prawa do uposażenia wymienione w art. 126 ust. 1-3 ustawy o Policji,

3) zawieszenie w czynnościach służbowych albo tymczasowe aresztowania.

Tak więc, określając uprawnienia do nagrody rocznej za rok 2014 osób przyjętych do służby przed 1 czerwca 2014 r., należy podkreślić, że fakt korzystania z urlopu wychowawczego nie ogranicza możliwości przyznania nagrody rocznej (nawet jeśli okres pełnionej służby był krótszy niż 6 miesięcy – vide art. 110 ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji), lecz ma istotny wpływ na jej wysokość.

Dalej Komendant Główny Policji wyjaśnił, że z analizy dokumentów potwierdzających okres służby policjantki w roku 2014 r. wynika, że przy ustalaniu wysokości nagrody rocznej za rok 2014 policjantki uwzględniono okres niewykonywania zadań służbowych z powodu korzystania z urlopu wychowawczego, który został udzielony rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] października 2013 r. w okresie od dnia [...] listopada 2013 r., a następnie urlop ten został przedłużony rozkazem nr [...] ego organu z dnia [...] października 2014 r. od dnia [...] listopada 2014 r. do dnia [...] listopada 2015 r.

Komendant wyjaśnił, że powoływane przepisy nie dają podstaw prawnych do uwzględnienia okresu przebywania na urlopie wychowawczym przy określaniu wysokości nagrody rocznej, a jedynie nie ograniczają możliwości przyznania prawa do nagrody rocznej policjanta korzystającego w danym roku kalendarzowym z takiego urlopu.

W świetle powyższego Komendant Główny Policji stwierdził, że rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] stycznia 2015 r. został wydany rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Uwzględnienie okresu urlopu wychowawczego za rok 2014 r., wbrew obowiązującym przepisom, spowodowało przyznanie policjantce nienależnego świadczenia.

A.W. złożyła do Komendanta Głównego Policji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym podniosła, że zgodnie z orzecznictwem sądowym, zastosowanie przy wydawaniu decyzji administracyjnej jednej z możliwych interpretacji niejednoznacznych w swej treści przepisów prawa nie może być uznane za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji, tylko z tego powodu, że interpretacji tej nie podziela organ wyższego stopnia (m. in. wyrok NSA z dnia 6 lutego 1995 r., II SA 1531/94, wyrok NSA z dnia 6 lutego 1995 r., II SA 1642/94. Ponadto w myśl treści wyroku NSA z dnia 18 czerwca 1997 r., III SA 422/96, jeżeli przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej jego interpretacji, to wybór jednej z nich może być oceniony jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa nawet wówczas, gdy zostanie ona później uznana za nieprawidłową albo, co zdarza się częściej, inna interpretacja zostanie uznana za słuszniejszą.

Komendant Główny Policji, na podstawie art. 127 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, w dniu [...] września 2015 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję poprzedzającą z dnia [...] czerwca 2015 r.

Organ w uzasadnieniu decyzji powtórzył argumentacje przedstawioną w uzasadnieniu decyzji poprzedzającej, a odnosząc się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdził, że są one niezasadne, gdyż w niniejszej sprawie nie chodzi o niejednoznaczny stan prawny. Przepis prawa nie dopuszcza bowiem możliwości takiej jego interpretacji, aby możliwe było zarówno uwzględnienie okresu korzystania z urlopu wychowawczego przy ustalaniu wysokości nagrody rocznej, jak i jego nieuwzględnienie. Uznać przeto należy, że przywołany przepis nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, a przynajmniej nie budzi takich, które mogłyby być określane jako rozbieżności interpretacyjne. Ponad wszelką wątpliwość organ stwierdził, że w sprawie nie mamy do czynienia z inną wykładnią omawianego art. 15 ust. 1 cyt. ustawy, lecz z jego błędnym zastosowaniem przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w G., wbrew nie tylko literalnemu brzmieniu tego przepisu, ale też w sposób zaprzeczający racjonalności ustawodawcy.

Komendant Główny Policji wyjaśnił, że skoro ustawodawca nie dopuszczał możliwości wypłaty nagrody rocznej za okres korzystania z urlopu wychowawczego (który jest urlopem niepłatnym) tworząc dotychczasowe zasady przyznawania policjantom tych nagród (wysokość nagrody rocznej policjanta, który np. przez cały 2013 r. korzystał z urlopu wychowawczego wynosiła 0 zł) i jednocześnie tworząc nowe zasady przyznawania nagród rocznych policjantom też nie dopuszcza takiej możliwości (policjant korzystający przez cały 2015 r. z urlopu wychowawczego otrzyma nagrodę roczną w wysokości 0 zł), to nieracjonalne byłoby przyjęcie, że stanowiąc art. 15 ust. 1 przywołanej ustawy z dnia 24 stycznia 2014 r. ustawodawca postanowił zagwarantować wypłatę nagrody rocznej policjantom za okres korzystania z urlopu wychowawczego wyłącznie w 2014 r.

Organ przypomniał też, że postawienie zarzutu rażącego naruszenia prawa musi być związane z konkretnym przepisem, którego treść nie budzi wątpliwości, a interpretacja w zasadzie nie wymaga sięgania po inne metody wykładni poza językową (por. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2005 r. sygn. akt FSK 1371/04, wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2015 r. sygn. akt II GSK 1028/14). Taka właśnie sytuacja istnieje w niniejszej sprawie.

W świetle przedstawionych okoliczności Komendant Główny Policji stwierdził, że omawiany rozkaz personalny został wydany z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Treść rozstrzygnięcia wskazanego powyżej rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. jest w jawny i oczywisty sposób sprzeczna z obowiązującym porządkiem prawnym, zaś wykazane naruszenie w sposób fundamentalny wpływa na sposób załatwienia tej sprawy. Niewątpliwym jest również, że w wyniku mającego miejsce w tej sprawie naruszenia prawa powstały skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności.

A.W. w dniu [...] października 2015 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2015 r. zarzucają organowi, że przy jej wydaniu naruszył następujące przepisy:

1) art. 6 Kpa, poprzez błędne założenie, iż Komendant Wojewódzki Policji w G. działał bezprawnie wydając rozkaz personalny nr [...],

2) art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż zaistniała przesłanka do stwierdzenia prawomocnego rozkazu patronalnego, a także bezzasadne założenie, iż rozkaz ten rażąco narusza prawo,

3) art. 159 § 1 Kpa, poprzez faktyczne wstrzymanie wykonalności przedmiotowego rozkazu personalnego, bez zastosowania formy prawnej postanowienia, na które służy zażalenie, a więc z pominięciem praw osoby uprawnionej,

4) art. 7 Kpa, poprzez pominięcie w postępowaniu dowodów z opinii prawnej przemawiającej za słusznością wydania przedmiotowego rozkazu personalnego, a tym samym niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a więc z pominięciem społecznego i słusznego interesu obywatelskiego,

5) art. 8 Kpa, poprzez prowadzenie postępowania w sposób uwzględniający jedynie interes strony służbowej, a więc nie budzący zaufania wszystkich jego uczestników,

6) art. 16 Kpa, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że zaistniał przypadek w kodeksie lub ustawach szczególnych do uznania decyzji ostatecznej, tj. rozkazu personalnego nr [...], jako podlegającego stwierdzeniu jego nieważności,

7) art. 107 § 3 Kpa, poprzez niewskazanie w treści uzasadnienia faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej,

8) art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o Policji (...), poprzez jego błędną wykładnię prawniczą, odmienną od organu niższego szczebla, skutkującą bezpodstawnym stwierdzeniem nieważności przedmiotowego rozkazu personalnego.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.

Na wstępie podać należy, że zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznego rozstrzygnięcia jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa) lub zaistnienia innych przesłanek określonych w tym przepisie.

Przypomnieć należy, iż o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki. Przy korzystaniu z tej wywołującej najdalej idące konsekwencje instytucji wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane.

Nadzwyczajne tryby zaskarżenia decyzji administracyjnej - w przeciwieństwie - do zwyczajnych środków zaskarżenia - powodują, że organ administracji publicznej kontrolujący postępowanie po wniesieniu takiego środka lub wszczęcia postępowania z urzędu może tylko ocenić, czy w sprawie zmaterializowała się konkretna przesłanka określona przez ustawodawcę w art. 156 § 1 Kpa, ponieważ w trybie stwierdzenia nieważności decyzji wyeliminowane z obrotu prawnego mogą być tylko decyzje obarczone określonymi w art. 156 § 1 Kpa wadami.

Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określone są enumeratywnie w art. 156 § 1 Kpa. W przypadku ich ustalenia organ ma obowiązek stwierdzić nieważność decyzji, chyba, że zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 156 § 2 Kpa. Z uwagi jednak na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 Kpa), może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Z tego też powodu wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter ścieśniający. Instytucję stwierdzenia nieważności zalicza się do nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji i stanowi ona odstępstwo od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każdy (nawet uzasadniony) zarzut naruszenia prawa może być skuteczną podstawą wzruszenia decyzji w tym trybie.

Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem w nowej sprawie, w której zadaniem organu jest wyłącznie wyjaśnienie kwestii, czy w sprawie wystąpiły określone enumeratywnie w przepisie art. 156 § 1 Kpa przesłanki nieważności i toczy się według przepisu art. 157 Kpa. Zadaniem organu jest zatem wyłącznie ocena decyzji wydanej w trybie zwykłym pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem.

W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej organ nie dokonuje - jak w postępowaniu zwykłym – oceny przysługujących stronie uprawnień lub ciążących na niej zobowiązań, a ocenia legalność decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Ocena dokonywana przez organ administracji publicznej dotyczy wyłącznie zbadania, czy decyzja została dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 Kpa. Zatem przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, która już została rozstrzygnięta kontrolowaną decyzją.

O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa nie decyduje ani oczywistość naruszenia prawa, ani charakter przepisu, który został naruszony, ani też tylko racje ekonomiczne lub gospodarcze, jeżeli jedna z tych okoliczności stanowić miałaby wyłączną przesłankę przemawiającą za nieważnością decyzji administracyjnej.

Ponadto podać należy, że stwierdzenie nieważności decyzji w części możliwe jest jedynie wówczas, gdy pozostała w obrocie prawnym część decyzji stanowić będzie pewną całość. Taka możliwość może mieć miejsce w sytuacji, gdy konkretna decyzja rozstrzyga o kilku zagadnieniach albo dotyczy kilku osób i zawarte w niej poszczególne rozstrzygnięcia mogłyby stanowić w rzeczywistości odrębne niejako decyzje (patrz wyrok NSA z dnia 4 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 2006/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należało przesądzić, czy Komendant Główny Policji zasadnie przyjął, że rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] stycznia 2015 r. dotknięty jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, tzn. czy został wydany z rażącym naruszeniem prawa poprzez uwzględnienie w nim okres urlopu wychowawczego przy ustaleniu wysokości nagrody rocznej za rok 2014, co nastąpiło wbrew obowiązującym w tym zakresie przepisom prawa.

Zgodnie z art. 110 ust. 1, 3, 3a i ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.), policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje.

Nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się, przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy.

Do okresu, o którym mowa w ust. 3, nie zalicza się okresów niewykonywania zadań służbowych z następujących przyczyn:

1) korzystania z urlopu bezpłatnego;

2) przerw w wykonywaniu obowiązków służbowych, za które policjant nie zachował prawa do uposażenia, wymienionych w art. 126 ust. 1-3;

3) zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania.

Warunku, o którym mowa w ust. 3, nie stosuje się przy ustalaniu uprawnień do nagrody rocznej za rok kalendarzowy, w którym policjant korzystał z urlopu wychowawczego, urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego;

W dacie wydania przedmiotowego rozkazu personalnego obowiązywało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251, poz. 1859), które w § 3 ust. 1 pkt 1 stanowi, że do okresu służby dla celów obliczania nagrody rocznej nie wlicza się okresów: korzystania z urlopu bezpłatnego lub wychowawczego.

Z kolei od 1 czerwca 2014 r. zaczęła obowiązywać ustawa z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o Straży Granicznej, ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, ustawy o Biurze Ochrony Rządu, ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 poz. 502), którą dokonano nowelizacji m. in. przepisów regulujących zasady przyznawania nagrody rocznej.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy zmieniającej, która weszła w życie 1 stycznia 2014 r., funkcjonariuszom, którzy rozpoczęli służbę przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, nagrodę roczną za rok 2014 wylicza się według zasad dotychczasowych, z tym że do okresu, od którego uzależnione jest przyznanie nagrody rocznej, zalicza się okresy niewykonywania zadań służbowych z powodu: korzystania z urlopu wychowawczego, urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego.

Powyżej przytoczony przepis ma charakter szczególny, co oznacza że jego zastosowanie ma pierwszeństwo przed normą ogólną określoną w art. 110 ustawy o Policji. Jednocześnie jego brzmienie, w ocenie Sądu i co należy podkreślić jest jednoznaczne, a interpretacja nie może budzić żadnych wątpliwości.

Skarżąca na urlopie wychowawczym przebywała od [...] listopada 2013 r. do [...] listopada 2014 r., a następnie od [...] listopada 2014 r. do [...] listopada 2015 r., co oznacza, że w dacie wydania przedmiotowego rozkazu personalnego, tj. [...] stycznia 2015 r., zastosowanie miał art. 15 ust. 1 ustawy zmieniającej. Pokreślić jednak należy, że przepis ten zezwalał na wyliczenie nagrody rocznej za rok 2014 według zasad dotychczasowych. Rozróżnić jednakże należy rozstrzygnięcie w zakresie prawa do nagrody rocznej, a rozstrzygnięcie, co do jej wysokości.

W ocenie Sądu, organ zasadnie uznał, że przyznanie skarżącej nagrody rocznej w wysokości 12/12 przysługującego wymiaru (w pełnej wysokości) nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 15 ust. 1 ustawy zmieniającej, bowiem przyznanie świadczenia na podstawie tego przepisu w jej przypadku w pełnym wymiarze nie mogło nastąpić. Organ przyznając bowiem skarżącej prawo do przedmiotowego świadczenia, całkowicie pominął kwestię związaną z okresem przebywania skarżącej na urlopie wychowawczym, a w szczególności, że do kontynuacji urlopu wychowawczego doszło w tym samym roku, za który przyznano skarżącej nagrodę roczną w wymiarze 12/12.

Zdaniem Sądu, okres urlop wychowawczego po dniu [...] listopada 2014 r. nie podlegał regulacji zawartej w art. 15 ust. 1 ustawy zmieniającej

Reasumują stwierdzić należy, że przyznanie skarżącej nagrody rocznej za 2014 r. w pełnym wymiarze nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 15 ust. 1 ustawy zmieniającej i Komendant Główny Policji zasadnie stwierdził nieważność przedmiotowego rozkazu personalnego.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, które w zasadzie sprowadzają się do naruszenia przepisów postępowania, a właściwie jego zasad, Sąd uznał je za niezasadne. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela argumenty organu zawarte w odpowiedzi na skargę odnoszące do podniesionych w niej zarzutów.

W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku