Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 65/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145  wzw. z art. 153
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędzia WSA Magda Froncisz Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Firma A z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 29 listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 1. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 16 stycznia 2018 r. Firma A zwróciła się o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne, oznaczonego nr [...] w budynku nr [...] na os. P. w K..

Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2018 r. (znak: [...]), Prezydent Miasta K. odmówił wydania żądanego zaświadczenia.

W następstwie wniesionego zażalenia, postanowieniem z dnia 27 marca 2018 r. (znak: [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze, uchyliło ww. postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 29 maja 2018 r. (znak: [...]) ponownie odmawówił wydania zaświadczenia o żądanej treści.

Po rozpoznaniu zażalenia wniesionego na to postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2018 r. (znak: [...]) utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

Postanowienie to zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Firma A a Sąd wyrokiem z dnia 21 grudnia 2018 r., sygn. II SA/Kr 1407/18 uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 13 czerwca 2019 r., znak: [...] ponownie odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści.

Po rozpoznaniu zażalenia na to postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało je w mocy postanowieniem z dnia 29 listopada 2019 r., znak [...].

Opisane wyżej postanowienie SKO zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie spółka Firma A Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

1. art. 2 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 1a ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali (dalej jako u.w.l.) poprzez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na przyjęciu, że wynika z nich, iż samodzielnym lokalem niemieszkalnym może być wyłącznie wymieniony wprost w treści danych technicznych decyzji udzielającej pozwoleniana użytkowanie budynku, będący lokalem użytkowym w rozumieniu § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, spełniającym jednocześnie kryteria funkcjonalne związane z możliwością pobytu w nim ludzi,

2. art. 2 ust. 4 u.w.l. przez niewłaściwe zastosowanie i ustalenie przez organ, iż lokal niemieszkalny oznaczony symbolem LU-3 położony w budynku nr [...] na os. P. w K. stanowić może wyłącznie pomieszczenie przynależne do innego lokalu,

3. art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 21 grudnia 2018 r. (sygn. akt II SA/Kr 1407/18].

4. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, podczas gdy organ II instancji winien uchylić postanowienie organu I Instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz Skarżącej według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwołąwcze w K. wniosło o jej oddalenie i w całościpodtrzymało stanowisko wyrażone w zuasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) - dalej zwanej p.p.s.a. - sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. tj. przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie.

Zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu z uwagi na naruszenie przepisów postępowania tj. niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, a także z uwagi na niewykonanie wskazań zawartych w wiążącym w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie tj. naruszenie art. 153 p.p.s.a.

Zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

W prawomocnym wyroku z dnia 21 grudnia 2018 r., sygn. II SA/Kr 1407/18 stwierdzono: "(...) organ dokonał wadliwej bo zawężonej wykładni art. 2 u.w.l., ingerującej w konsekwencji, w sposób nie uzasadniony prawem w możliwości prawne wnioskodawców otrzymania przedmiotowego dla sprawy zaświadczenia, co miało znaczenie dla wyniku sprawy.(...) w ocenie Sądu lokal gospodarczy tzw. "komórka lokatorska" może stanowić samodzielny lokal, jeżeli spełnia odpowiednie wymagania budowlano-techniczne co wynika z ustawowej powinności zgodności z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. m.in. z odpowiednich decyzji lub zgłoszeń; a dalej jest wyodrębniona trwałymi ścianami i posiada odrębne wejście, czyli w znaczeniu funkcjonalnym można z niej korzystać bez ingerencji w inny samodzielny lokal".

Dalej Sąd wskazał jakimi kryteriami należy się kierować przy ocenie, czy wyodrębnienie konkretnego lokalu jest możliwe: "(...) można się zgodzić ze stanowiskiem strony skarżącej, że decyzja pozwolenia na użytkowanie pomija istnienie innych pomieszczeń, które mogą istnieć w budynku, o ile zostały zrealizowane zgodnie z decyzją pozwolenia na budowę, a które to z uwagi na ich nieistotny dla kategorii budynku charakter, pominięte zostały w treści decyzji pozwolenia na użytkowanie. W każdym budynku istnieje bowiem szereg pomieszczeń o charakterze technicznym lub pomocniczym, które zrealizowane zostały zgodnie z decyzją pozwolenia na budowę, a które nie są odrębnie wskazywane w danych technicznych budynku z uwagi na ich marginalny charakter. Powyższe nie zmienia w ocenie Sądu faktu, iż pomieszczenia te o ile spełniają wymogi art. 2 ust. 2 u.w.l. mogą stanowić przedmiot odrębnej własności lokalu. A zatem przy ponownym załatwianiu wniosku o wydanie zaświadczenia organ powinien kierować się oceną Sądu i zweryfikować, czy Lokal nr [...], spełnia wymogi samodzielnego lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne, czy pomieszczenie to było elementem projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją pozwolenia na budowę i czy powyższe potwierdzone zostało decyzją pozwolenia na użytkowanie, która to decyzja potwierdza zrealizowanie zgodnie z projektem budowlanym całej inwestycji objętej decyzją pozwolenia na budowę i możliwość przystąpienia do jej użytkowania, a nie tylko elementów budynku wymienionych wśród jego danych technicznych".

Wskazań tych w ponownie prowadzonym postępowaniu nie wykonano, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 153 p.p.s.a. W zaskarżonym postanowieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze opisało dotychczasowy przebieg postępowania w związku z wnioskiem z dnia 16 stycznia 2018 r. i przytoczyło obowiązujące przepisy, jednakże nie zbadało treści projektu budowlanego czy pozwolenia na budowę. Swoje rozważania ograniczyło do stwierdzenia, że "lokal nr [...] położony w budynku na Osiedlu P. [...] w K. o powierzchni 1.46 m2 (magazyn) nie spełnia warunków wynikających z art. 2 ust. 2 i ust. 4 ustawy o -własności lokali. (...) Skoro już na etapie projektowania wskazano określoną ilość lokali mieszkalnych i użytkowych, to zmiana ilości takich lokali jest możliwa tylko po przeprowadzeniu odpowiednich zmian sposobów użytkowania wraz z przyjęciem do użytkowania nowopowstałych lokali. Należy odróżnić pomieszczenia np. techniczne czy pomocnicze od lokalu. Fakt, że pomieszczenie jest wydzielone ścianami trwałymi to nie sprawia, że jest to lokal. Lokal ma służyć zaspokojeniu pewnych potrzeb, odpowiednich dla przypisanej funkcji, gdzie przebywają w nim ludzie, i musi mieć wymagane oświetlenie, odpowiednie parametry wielkościowe, wentylację, a poziom podłogi nie może znajdować się poniżej poziomu terenu".

Żadne z tych kryteriów nie wynika z wiążącego organy wyroku sądu administracyjnego. Sąd co do zasady dopuścił możliwość wyodrębnienia lokalu o cechach takich jak lokal będący przedmiotem postępowania, natomiast SKO przyjęło, że nie jest to możliwe. W konsekwencji nie dokonano również sprawdzenia projektu budowlanego w zakresie ustalenia, czy przedmiotowe pomieszczenie było przewidziane w projekcie.

W tej sytuacji Sąd uchylił zaskarżone postanowienie.

Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium winno wykonać jednoznaczne wskazania wynikające z wyroku WSA w Krakowie. W aktach sprawy znajduje się odpis decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku, która świadczy o zgodności wykonanych robót z pozwoleniem na budowę. Natomiast wyjaśnienia wymaga, czy pomieszczenie będące przedmiotem sprawy było elementem projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją pozwolenia na budowę. Jeśli pomieszczenie to było przewidziane w zatwierdzonym w decyzji o pozwoleniu na budowę projekcie, to nie ma przeszkód dla wydania zaświadczenia żądanej treści.

Wobec powyższego Sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 153 p.p.s.a.