Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 333/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 113 par. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz Asesor WSA Wojciech Wycichowski (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 października 2022 r. sprawy ze skargi G. M., M. J. i L. K. na postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia 3 marca 2022 r., nr NSP-VIII.7581.1.310.2021.PG w przedmiocie sprostowania decyzji w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Wnioskiem z 26 października 2020 r. "B." Sp. z o.o. Spółka komandytowa (dalej: "Inwestor", "Spółka") wystąpiła do Starosty Puckiego (dalej: "Starosta", "organ pierwszej instancji") o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości (działki nr [...], obręb [..], gmina Puck, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]) stanowiącej własność M. J., G. M. i L. K. (dalej: "Strona", "Skarżący"), w celu realizacji inwestycji liniowej polegającej na budowie gazociągu wysokiego ciśnienia o średnicy DN 300.

Decyzją z 19 maja 2021 r. Starosta, na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia

21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz. 1990 ze zm.) - dalej: "u.g.n.", oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) - dalej: "k.p.a.":

1. ograniczył sposób korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]

o powierzchni 7,67 ha, położonej w obrębie [..], gmina Puck, dla której Sąd Rejonowy w Wejherowie prowadzi księgę wieczystą nr [...], stanowiącej własność M. J., G. M. i L. K., poprzez zezwolenie Inwestorowi na zakładanie i przeprowadzenie na ww. nieruchomości gazociągu wysokiego ciśnienia o średnicy DN 300 wraz z infrastrukturą towarzyszącą w celu realizacji inwestycji pod nazwą: "Budowa gazociągu dystrybucyjnego DN 300/500 wysokiego ciśnienia (MOP 8,4 Mpa) łączącego Zakład Uzdatniania Gazu we Władysławowie z siecią OGP GAZ-SYSTEM w rejonie KPMG Kosakowo wraz z infrastrukturą niezbędną do prawidłowej pracy układu". Długość linii gazociągu wynosić będzie 284 mb. Szerokość strefy kontrolowanej wynosić będzie 6 m, po 3 m na każdą ze stron licząc od osi gazociągu, o łącznej powierzchni 1.704 m2, natomiast powierzchnia pasa montażowego - 5.680 m2 - zgodnie z załącznikiem graficznym stanowiącym integralną część decyzji;

2. zobowiązał Inwestora do:

a) przywrócenia nieruchomości opisanej w punkcie 1 do stanu poprzedniego, niezwłocznie po zakończeniu inwestycji. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe lub powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio art. 128 ust. 4 u.g.n.,

b) przedłożenia - przy wniosku o ustalenie odszkodowania na podstawie art. 128 ust. 4 u.g.n., wcześniej sporządzonego opisu stanu zagospodarowania nieruchomości - terenu, o którym mowa w punkcie 1 decyzji, według stanu na dzień wejścia na grunt celem wykonania inwestycji, jak i na dzień jej zakończenia oraz opisu szkód na gruncie na skutek działań inwestycyjnych związanych z budową gazociągu,

3. wskazał, że ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej.

Pismem z 8 czerwca 2021 r. M. J., G. M. i L. K. złożyli od powyższej decyzji odwołanie.

Natomiast pismem z 21 lipca 2021 r. Inwestor wystąpił do Starosty z wnioskiem

o sprostowanie oczywistych omyłek w decyzji z 19 maja 2021 r. polegających na braku wskazania numeru postanowienia Wójta Gminy Puck (dalej: "Wójt") z 26 listopada 2020 r. prostującego omyłkę pisarską w postanowieniu z 29 czerwca 2019 r. oraz omyłkowego wskazania średnicy gazociągu DN 500 zamiast DN 300 w legendzie mapy stanowiącej załącznik do decyzji.

Postanowieniem z 1 grudnia 2021 r. Starosta, na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., sprostował oczywistą omyłkę pisarską w swojej decyzji z 19 maja 2021 r. w ten sposób,

że w załączniku graficznym do tej decyzji, w legendzie, w miejsce: "Proj. gazociąg DN 500" wpisał: "Proj. gazociąg DN 300" (pkt 1) oraz odmówił dodania do treści uzasadnienia ww. decyzji zapisu o postanowieniu Wójta z 26 listopada 2020 r. prostującego omyłkę pisarską w postanowieniu z 29 czerwca 2019 r. (pkt 2).

W uzasadnieniu Starosta podniósł, że sprostowaniu wymaga legenda mapy stanowiąca integralną część decyzji z 19 maja 2021 r., w której omyłkowo wskazano średnicę gazociągu jako DN 500 zamiast DN 300. Organ pierwszej instancji zwrócił uwagę, że zarówno z treści wniosku Inwestora o ograniczenie sposobu korzystania

z nieruchomości, jak również z treści decyzji z 19 maja 2021 r. wynika, że jej przedmiotem jest gazociąg o średnicy DN 300, a nie DN 500. Ponadto, jak wskazano we wniosku

o sprostowanie oczywistej omyłki, sama mapa jest prawidłowa, gdyż szerokość oznaczonej na niej strefy kontrolowanej gazociągu wynosi 6 m, co odpowiada szerokości stref kontrolowanych dla gazociągów o średnicy DN 300.

Zdaniem Starosty uzasadnienie decyzji z 19 maja 2021 r. nie może zostać uzupełnione o zapis postanowienia Wójta z 26 listopada 2020 r. prostującego omyłkę pisarską w postanowieniu z 29 czerwca 2019 r. z uwagi na fakt, że w toku postępowania

o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości organ pierwszej instancji nie wiedział o istnieniu postanowienia Wójta z 26 listopada 2020 r. Ponadto w postanowieniu tym znajduje się omyłka pisarska, gdyż sprostowaniu powinno ulec postanowienie Wójta

z 29 czerwca 2020 r., nie zaś postanowienie z 29 czerwca 2019 r., którego brak w obrocie prawnym.

W wyniku wniesionego na powyższe rozstrzygnięcie zażalenia Wojewoda Pomorski (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy") postanowieniem z 3 marca 2022 r. utrzymał je

w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy, odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, wskazał, że błąd pisarski to widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Zastrzeżono, że wszystkie te wady muszą mieć charakter techniczny

i nieistotny, tj. nie mogą prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia lub znacząco modyfikować stan faktyczny ustalony w sprawie. Ponadto błędy pisarskie, rachunkowe i omyłki powinny być oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Oczywistość danej nieprawidłowości wynika z jej natury lub z porównania wady z innymi okolicznościami, które nie budzą wątpliwości. Sprostowanie nie może natomiast prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia. Wojewoda podkreślił, że organ administracji może sprostować oczywistą omyłkę w wydanej przez siebie decyzji w każdym czasie i nie jest ograniczony w tym żadnym terminem. Może to nastąpić również po ostatecznym lub nawet prawomocnym zakończeniu postępowania głównego.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy ocenił, że uzasadnienie sprostowanej decyzji, jak i dokumentacja znajdująca się w aktach sprawy, wskazuje wprost, że ograniczenie nałożone na nieruchomość decyzją Starosty

z 19 maja 2021 r. obejmuje w swym zakresie zezwolenie na założenie i przeprowadzenie gazociągu wysokiego ciśnienia o średnicy DN 300. Potwierdzeniem na to są również parametry inwestycji przedstawione przez Inwestora we wniosku, jak i wskazane przez Starostę w decyzji. Wskazano, że szerokość strefy kontrolowanej będzie wynosić 6 m - po 3 m na każdą ze stron licząc od osi gazociągu. Wartości te są zgodne z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 r., poz. 640), które przewiduje dla gazociągów wysokiego ciśnienia DN 300 szerokość strefy kontrolowanej wynoszącą 6 metrów. Natomiast gazociągi o średnicy większej niż DN 300 mają szerszą strefę kontrolowaną, która wynosi 8 m.

Podsumowując Wojewoda stwierdził, że błędne oznaczenie średnicy gazociągu na załączniku graficznym stanowiącym integralną część decyzji Starosty z 19 maja 2021 r. jest oczywistą omyłką i nie wpływa na treść podjętego orzeczenia.

W skardze na powyższe postanowienie organu odwoławczego M. J., G. M. i L. K., reprezentowani przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, zarzucili mu niezgodność z prawem, a w szczególności rażące naruszenie

art. 113 § 1 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki: 1) w sytuacji, gdy zostało złożone odwołanie od decyzji, co powoduje czasową niedopuszczalność stosowania trybu jej rektyfikacji; 2) będącej merytoryczną zmianą decyzji. Stawiając ten zarzut wniesiono

o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zwrot od Wojewody solidarnie na rzecz Skarżących kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że od decyzji Starosty z 19 maja 2021 r. zostało wniesione odwołanie, przez co została uruchomiona kontrola decyzji w administracyjnym toku instancji. Zdaniem strony skarżącej Wojewoda błędnie przyjął nieaktualne już stanowisko, że oczywista omyłka pisarska może być sprostowana przez organ, który wydał decyzję w każdym czasie, także w przypadku uruchomienia administracyjnej kontroli instancyjnej. Zarzucono, że organ odwoławczy nie odniósł się w zażaleniu do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 11 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Ol 1126/19, w którym wskazano, że chociaż art. 113 § 1 k.p.a. nie określa granic czasowych, w których dopuszczalne jest sprostowanie błędu rachunkowego lub innej oczywistej omyłki w wydanej decyzji, skorzystanie z tej instytucji nie jest możliwe po uruchomieniu na wniosek legitymowanego podmiotu kontroli w administracyjnym toku instancji. Zwrócono uwagę, że stanowisko to zostało podtrzymane przez Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA"), który w wyroku z 18 stycznia 2022 r. sygn. akt III OSK 4229/21 wskazał,

iż zawisłość sprawy w postępowaniu odwoławczym i związana z tym dewolucja kompetencji stanowią czasową przeszkodę do skorzystania z trybu rektyfikacji decyzji.

Zarzucono, że Wojewoda w zaskarżonym postanowieniu w żaden sposób nie odniósł się do przedstawionych powyżej stanowisk, w tym samym nie uwzględnił ich

w swoim rozstrzygnięciu. Strona skarżąca podniosła, że zgodnie ze wskazaną linią orzeczniczą przewidziany w przepisach k.p.a. tryb rektyfikacji decyzji oraz tryb jej weryfikacji, w szczególności w drodze odwołania, są wobec siebie niekonkurencyjne

z uwagi na odrębny przedmiot i skutki prawne ich zastosowania. Jeżeli zatem od decyzji zostało wniesione odwołanie organ, który wydał decyzję, nie może uruchomić trybu rektyfikacji decyzji. Po zakończeniu postępowania odwoławczego, jeżeli nie uchylono decyzji organu pierwszej instancji, organ ten jest wyłącznie właściwy do podjęcia postanowienia o sprostowaniu tej decyzji.

Niezależnie od powyższego podniesiono, że pierwotny błąd w treści decyzji Starosty z 19 maja 2021 r. ma charakter merytoryczny, który uniemożliwia jej skuteczne egzekwowanie. Zdaniem strony skarżącej treść tej decyzji odbiega od treści załączonej do niej mapy projektowej gazociągu, gdzie mowa jest o projekcie gazociągu DN 500. W treści sentencji decyzji wskazane wymiary gazociągu są rozbieżne w stosunku do treści samej decyzji, a konkretnie załącznika graficznego, który stanowi jej integralną część. Podobnie, do średnicy DN 300 gazociągu organ odnosi się w akapicie piątym na stronie trzeciej oraz w akapicie pierwszym na stronie piątej decyzji. Podkreślono, że oznaczenie średnicy rurociągu, którego ma dotyczyć ograniczenie korzystania z nieruchomości, jest kluczowe dla niniejszej sprawy. Nie ulega zatem wątpliwości, że dokładne oznaczenie gazociągu

i jego charakteru są merytorycznym elementem decyzji.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia

25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane

w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie,

a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został

w skardze podniesiony.

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane

w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody Pomorskiego z 3 marca 2022 r. utrzymujące w mocy postanowienie Starosty Puckiego z 1 grudnia 2021 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej

w decyzji Starosty Puckiego z 19 maja 2021 r.

W podstawie prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia przywołano art. 113 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.

Uregulowana w przytoczonej wyżej regulacji instytucja sprostowania zawartych

w rozstrzygnięciach organów błędów i omyłek służy przywróceniu rzeczywistej woli organu, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą tych organów a jej wyrażeniem na piśmie. Przedmiotem sprostowania w trybie określonym w art. 113 § 1 k.p.a. mogą być wyłącznie "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki".

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, natomiast za błąd pisarski uważa się widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię, widoczne, niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Istotną cechą błędu stanowiącą normę dopuszczalności sprostowania jest jego oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. Oczywistość tego rodzaju błędu można stwierdzić porównując treść decyzji z zawartymi

w aktach sprawy dokumentami, czy też innymi tożsamymi decyzjami wydanymi w sprawie a zawierającymi tę datę. Natomiast inne oczywiste omyłki to omyłki stojące na równi

z błędami pisarskimi, polegające na tym, że w rozstrzygnięciu wyrażono coś, co jest niezgodne z myślą organu, a zostało wypowiedziane (zob. wyrok NSA z 11 kwietnia

2014 r. sygn. akt II OSK 2759/12, wszystkie przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia są dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Przez oczywiste omyłki należy rozumieć błędy, które jednoznacznie wynikają z zestawienia zebranego w sprawie materiału z treścią decyzji. Oczywistość może wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku czy też innymi okolicznościami wynikającymi z akt sprawy (zob. wyroki NSA: z 26 czerwca 2012 r.

sygn. akt II GSK 812/11, czy z 20 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 323/10). W judykaturze powszechnie przyjęty jest pogląd, że sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia. Tym samym, nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego

(zob. wyroki NSA: z 8 czerwca 2018 r. sygn. akt I OSK 577/17, z 5 lipca 2017 r. sygn. akt

II GSK 3047/15, czy z 3 grudnia 2014 r. sygn. akt II OSK 1189/13).

Z kolei w piśmiennictwie akcentuje się, że nie mogą podlegać sprostowaniu w trybie przewidzianym w art. 113 § 1 k.p.a. błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się

w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego

i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (tak: J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. BECK, Warszawa 2014, s. 482).

Tym samym, skoro zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. sprostowaniu mogą podlegać jedynie błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki popełnione w decyzjach wydanych przez organ administracji, to sprostowanie decyzji - czy to z urzędu, czy to na wniosek - nie może wykraczać poza granice określone tym przepisem, albowiem określona nim klasyfikacja wad decyzji podlegających sprostowaniu, których cechą jest ich oczywistość wynikająca z natury samego błędu, jest wyczerpująca.

W piśmiennictwie wskazuje się również, że art. 113 § 1 k.p.a. nie ogranicza przedmiotu sprostowania do niektórych tylko składników decyzji, a w szczególności nie zastrzega, że przedmiotem sprostowania może być jedynie rozstrzygnięcie (osnowa) zawarte w decyzji (tak: A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022). Uwaga ta ma istotne znaczenie w niniejszej sprawie, gdyż w postanowieniu z 1 grudnia 2021 r. Starosta sprostował oczywistą omyłkę pisarską w załączniku graficznym do swojej decyzji z 19 maja 2021 r.

Odnosząc powyższe rozważania teoretyczne do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy należy podzielić pogląd organów administracji, że żądanie Inwestora zawarte we wniosku z 21 lipca 2021 r. dotyczące sprostowania załącznika graficznego do decyzji Starosty z 10 maja 2021 r. mogło nastąpić w trybie art. 113 § 1 k.p.a.

Słusznie wskazał Wojewoda, że zarówno z treści sprostowanej decyzji, jak

i z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy wprost wynika, że ograniczenie nałożone na działkę nr [...] (obręb [..], gmina Puck) decyzją Starosty z 19 maja 2021 r. obejmują zezwolenie na założenie i przeprowadzenie gazociągu wysokiego ciśnienia

o średnicy DN 300. Potwierdzają to również parametry inwestycji przedstawione przez Inwestora we wniosku z 26 października 2020 r., jak i wskazane przez Starostę w decyzji

z 19 maja 2021 r. Na pierwszej stronie tej decyzji organ pierwszej instancji podał,

że szerokość strefy kontrolowanej będzie wynosić 6 m, po 3 m na każdą ze stron licząc od osi gazociągu (wersy 13 i 14 od dołu). Wartości te są zgodne ze wskazanymi w § 10 ust. 6 pkt 3 lit. b rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie

(Dz. U. z 2013 r., poz. 640), który przewiduje dla gazociągów wysokiego ciśnienia DN 300 szerokość strefy kontrolowanej wynoszącą 6 metrów. Natomiast gazociągi o średnicy większej niż DN 300 mają szerszą strefę kontrolowaną, która wynosi 8 m (§ 10 ust. 6 pkt 3 lit. c tego rozporządzenia). Również na stronie 3 decyzji z 19 maja 2021 r. Starosta podał, że 9 kwietnia 2019 r. pomiędzy Inwestorem a L.K. została zawarta umowa przedwstępna ustanowienia służebności przesyłu na realizację inwestycji polegającej na budowie gazociągu wysokiego ciśnienia o średnicy DN 300 (wers 16 od góry). Podobnie na stronie 4 (wers 2 od dołu) i 5 (wers 3 od góry) decyzji organ pierwszej instancji wskazuje, że planowane przedsięwzięcie dotyczy gazociągu o średnicy DN 300.

Mając powyższe na uwadze nie sposób podzielić argumentacji strony skarżącej,

że błąd w załączniku graficznym do decyzji Starosty z 19 maja 2021 r., a dokładnie

w legendzie mapy, ma charakter merytoryczny, który uniemożliwia jej skuteczne egzekwowanie. Zdaniem Sądu błąd ten ma charakter oczywistej omyłki, która prawidłowo została sprostowana postanowieniem z 1 grudnia 2021 r. Sprostowanie tej omyłki nie spowodowało nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani też zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Dla stwierdzenia oczywistości omyłki wystarczy porównanie treści decyzji (zarówno jej sentencji, jak i uzasadnienia) z legendą mapy w załączniku graficznym stanowiącym jej integralną część.

Odnosząc się natomiast do stanowiska strony skarżącej, że skorzystanie z instytucji przewidzianej w art. 113 § 1 k.p.a. nie jest możliwe po uruchomieniu na wniosek legitymowanego podmiotu kontroli w administracyjnym toku instancji należy wskazać,

że istotnie w orzecznictwie prezentowane jest takie stanowisko (zob. np. przywołany

w skardze wyrok NSA z 18 stycznia 2022 r. sygn. akt III OSK 4229/21, wyrok NSA z 3 lipca 2018 r. sygn. akt I GSK 2126/18, czy wyrok NSA z 27 sierpnia 2002 r. sygn. akt III SA 2557/00).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę powyższego poglądu nie podziela, przychylając się do tego stanowiska prezentowanego w judykaturze, w którym podkreśla się, że postępowanie w sprawie sprostowania oczywistej omyłki nie dotyczy meritum sprawy, a więc ponownego rozpoznania sprawy co do istoty, co jest istotą postępowania odwoławczego. Zatem postępowanie nie dotyczące istoty sprawy nie powinno być blokowane przez postępowanie odwoławcze (tak NSA w wyrokach z 26 września 2019 r. sygn. akt II GSK 2776/17

i z 23 kwietnia 2010 r. sygn. akt I FSK 668/09).

Wbrew zatem prezentowanemu w skardze stanowisku organ pierwszej instancji jest uprawniony do sprostowania, w trybie art. 113 § 1 k.p.a., wydanej przez siebie decyzji także wówczas, gdy zostało wniesione od niej odwołanie. Ustawodawca ani w tym przepisie, ani w żadnym innym nie określił właściwości organu uprawnionego do sprostowania błędów pisarskich, rachunkowych lub innych oczywistych omyłek, jak uczynił to normując instytucję wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji, gdzie w art. 113 § 2 k.p.a. wskazał, że właściwym jest organ, który wydał decyzję. Nie ma zatem żadnych prawnych ograniczeń odnośnie do prostowania rozstrzygnięcia przez organ, który je wydał (tak NSA w wyroku z 8 czerwca 2022 r. sygn. akt III FSK 133/22).

Ograniczenie takie nie wynika również z art. 16 § 1 k.p.a., ani z art. 15 k.p.a.

Przewidziana w art. 16 § 1 k.p.a. zasada trwałości decyzji dotyczy decyzji ostatecznych, natomiast decyzja, która w niniejszej sprawie została sprostowana, takiego przymiotu nie miała, bo w ustawowym terminie zostało od niej wniesione odwołanie. Należy również wskazać, że sprostowanie nie prowadzi ani do uchylenia ani do zmiany decyzji ostatecznej w sposób określony w art. 16 § 1 k.p.a., gdzie postanowiono,

że skutek taki następuje w trybie nadzwyczajnym przewidzianym w k.p.a. lub ustawach szczególnych. Sprostowanie nie jest żadnym z takich trybów, nie prowadzi ono bowiem do zmiany decyzji, lecz do sprostowania oczywistej omyłki.

Z kolei ustanowiona w art. 15 k.p.a. zasada dwuinstancyjności postępowania została zrealizowana, jako że na postanowienie w sprawie sprostowania służy zażalenie, o czym stanowi art. 113 § 3 k.p.a. Nie można tym samym uznać, że organ pierwszej instancji mógł naruszyć tę zasadę poprzez wydanie postanowienia prostującego, podczas gdy od prostowanej decyzji zostało złożone odwołanie. Postanowienie w sprawie sprostowania

w żaden sposób nie narusza merytoryczno-reformacyjnych kompetencji organu odwoławczego, w granicach których organ ten rozpoznaje odwołanie. W wyniku rozpoznania odwołania organ odwoławczy nie może uchylić zaskarżonego postanowienia

z tej przyczyny, że występuje w nim oczywista omyłka, która należy do kategorii nieistotnej wadliwości. Do usuwania tego typu wadliwości został przewidziany właśnie tryb rektyfikacji decyzji, obejmujący m.in. sprostowanie.

Podsumowując należy wskazać, że sprostowanie decyzji może nastąpić w każdym czasie, a więc również po ostatecznym lub nawet prawomocnym zakończeniu postępowania głównego, co akcentuje się zarówno w judykaturze (zob. wyroki NSA:

z 11 lutego 2021 r. sygn. akt II GSK 1163/20, z 23 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1897/19, czy z 3 kwietnia 2019 r. sygn. akt II OSK 2199/17), jak i w piśmiennictwie

(zob. A. Wróbel, op. cit.; P. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2022; K. Szelągowska [w:] M. Karpiuk (red.), P. Krzykowski (red.), A. Skóra (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz do art. 61-126. Tom II, Wydawnictwo Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego 2020).

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 P.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.[pic]