Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 543/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 78 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 1997 nr 10 poz 55
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jedn.
article: art. 157  par. 1,  art. 158  par. 1
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Mierzejewska, Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.), Sędzia WSA - Janusz Walawski, Protokolant - Agnieszka Kolasa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2008 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

[...] S. W. pełnił do dnia [...] stycznia 2003 r. zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym: szef sekcji [...]. W związku ze zmianami etatowymi w jednostkach [...], w dniach [...] października 2002 r. zaproponowano wymienionemu [...] przyjęcie innych równorzędnych stanowisk służbowych, na co nie wyraził zgody i potwierdził powyższe w rozmowie w dniu [...] grudnia 2002 r. W tej sytuacji Komendant Główny [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...], na mocy art. 74 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 7 i art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. z 1997 r. Dz. U. Nr 10, poz. 55 ze zm.) oraz § 137 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.), wypowiedział skarżącemu stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej i w uzasadnieniu powołał się na fakt dwukrotnej odmowy przyjęcia równorzędnych stanowisk służbowych. Powyższa decyzja została doręczona skarżącemu w tym samym dniu, zaś rozkazem personalnym Komendanta Głównego [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] pkt [...], zwolniono go z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] stycznia 2003 r. wskutek upływu, skróconego na jego wniosek, terminu wypowiedzenia.

We wniosku z dnia [...] grudnia 2006 r., skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] i uzasadniając swoje żądanie podał, że w rozmowie w dniu [...] października 2002 r. zaproponowano mu dotychczas zajmowane stanowisko, natomiast pismem z dnia [...] listopada 2002 r. poinformowano go, że przeprowadzone dotychczas rozmowy kadrowe zostały anulowane.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], wszczęto w niniejszej sprawie postępowanie, a następnie Sekretarz Stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku zawodowej służby wojskowej. Natomiast po złożeniu wniosku z dnia [...] kwietnia 2007 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Dyrektora Departamentu Kadr MON uznając, że zaskarżona decyzja została wydana przez organ, który nie posiadał upoważnienia do wydawania tego rodzaju decyzji.

W tej sytuacji Dyrektor Departamentu Kadr działający z upoważnienia Ministra Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] mając za podstawę art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu - powołując się na opisany powyżej stan faktyczny - podał, że w dniu [...] listopada 2002 r. nie przeprowadzono ze skarżącym rozmowy kadrowej, zaś w dniu [...] grudnia 2002 r. wymieniony zadeklarował, że podtrzymuje decyzję o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. Zatem w sprawie bezspornym jest, iż dwukrotnie, w odrębnych terminach, odmówił on pisemnie przyjęcia równorzędnego stanowiska. Ponadto do zastosowania art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy nie są konieczne zmiany organizacyjno - etatowe w macierzystej jednostce i w tej sytuacji nie zaistniały przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a.

We wniosku z dnia [...] grudnia 2007 r. do Ministra Obrony Narodowej o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji rażące naruszenie treści art. 78 ust. 2 pkt 1 cytowanej już wyżej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, bowiem jedna z rozmów kadrowych dotyczyła tego samego stanowiska służbowego, które dotychczas zajmował, a ponadto rozmowy kadrowe zostały anulowane przez organ. Tym samym naruszono treść § 40 ust. 1 cytowanego już wyżej rozporządzenia w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 62, ponieważ nie wprowadzono w jego jednostce zmian etatowych. W tej sytuacji pierwszą z rozmów uznać należy za nieodbytą, zaś anulowanie rozmów przez organ wojskowy oznacza uznanie ich za niebyłe. Innymi słowy mówiąc, zostały one usunięte z obrotu prawnego i nie mogły wywołać skutków, o których mowa w art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy.

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2007 r., zaś w uzasadnieniu powołał się na ten sam stan faktyczny i argumenty przedstawione już w powyższej decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, S. W. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 78 ust. 2 pkt 1 cytowanej już wyżej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez błędną jego wykładnie i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że zostały spełnione wymienione w nim przesłanki wypowiedzenia stosunku zawodowej służby wojskowej poprzez dwukrotną odmowę objęcia stanowisk służbowych oraz § 40 cytowanego już wyżej rozporządzenia w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na uznaniu, że złożono mu dwukrotnie propozycje objęcia stanowiska służbowego. Niezależnie od powyższego zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, załatwienie sprawy bez uwzględnienia jego słusznego interesu, nie ustosunkowanie się do zarzutów i nie uwzględnienie wszystkich naruszeń prawa mających miejsce w toku zwalniania go z zawodowej służby wojskowej. Wobec powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu natomiast powołał się na te same argumenty, co we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, podkreślając w szczególności fakt, że rozmowy kadrowe zostały anulowane, zaś pierwsza propozycja objęcia stanowiska miała charakter fikcyjny, bowiem dotyczyła tego samego stanowiska służbowego.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne stwierdził ponadto, że anulowanie rozmów kadrowych nie ma żadnego znaczenia prawnego, bowiem organ wycofał się z tego anulowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Według brzmienia art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. z 1997 r. Dz. U. Nr 10, poz. 55 ze zm.), dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy może nastąpić, jeżeli żołnierz zawodowy w czasie zajmowania tego samego stanowiska służbowego (przebywania w tym samym okresie w rezerwie kadrowej albo dyspozycji) dwukrotnie odmówił przyjęcia równorzędnego lub wyższego stanowiska służbowego, zaś zgodnie z art. 36 ust. 7 ustawy, przez niższe stanowisko służbowe rozumie się w stosunku do chorążego stanowisko, które jest zaszeregowane do niższej grupy uposażenia niż ostatnio zajmowane stanowisko służbowe. Z kolei myśl § 137 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.), uznanie zasadności wypowiedzenia z przyczyn określonych w art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy nie może nastąpić, jeżeli żołnierzowi zawodowemu właściwy organ wojskowy nie zaproponował dwukrotnie (w odrębnych terminach) objęcia równorzędnego lub wyższego stanowiska służbowego, a żołnierz na piśmie odmówił ich przyjęcia.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że [...] S. W. pełnił ostatnio zawodową służbę wojskową na stanowisku Szefa Sekcji [...]. Nie budzi również wątpliwości fakt, że w dniu [...] października 2002 r. zaproponowano mu objęcie stanowiska Szefa Sekcji [...], na co skarżący się nie zgodził i na powyższą okoliczność sporządził własnoręczne oświadczenie (k. [...]). Zaproponowane mu stanowisko było równorzędne, bowiem zaszeregowano je do tej samej stawki uposażenia U - [...]. Natomiast nie sposób podzielić zarzutu, że było to działanie pozorne z uwagi na fakt, iż zaproponowano mu to same stanowisko służbowe, bowiem było to stanowisko Szefa Sekcji [...] w Wydziale [...], a nie jak poprzednie, w Wydziale [...]. Niesporne jest również i to, że w dniu [...] października 2002 r., a więc w odrębnym terminie, zaproponowano mu objęcie stanowiska Szefa Sekcji [...], a zatem również stanowiska równorzędnego i na co skarżący ponownie nie wyraził zgody w pisemnym oświadczeniu (k. [...]). Tym samym zostały spełnione przesłanki dotyczące wypowiedzenie przez organ wojskowy stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, o których mowa w art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy pragmatycznej. Wobec powyższego nie dopuścił się naruszenia prawa, a tym bardziej w stopniu rażącym.

Zgodzić się natomiast należy ze skarżącym, że w dniu [...] listopada 2002 r. przeprowadzono z nim rozmowę i na powyższą okoliczność sporządzono stosowną notatkę. Wynika z niej, że rozmowę tę przeprowadzono "z powodu anulowania przeprowadzonej rozmowy kadrowej z powodu braku podstaw prawnych do wyznaczenia na stanowisko § [...] Rozp. MON z dnia 19.12.1996 r.", co skarżący potwierdził we własnoręcznie sporządzonym oświadczeniu (k. [...]).

Jednakże po pierwsze, w żadnym stopniu - zdaniem Sądu - nie zmienia to faktu, że skarżący swoją wcześniejszą dwukrotną odmową sporządzoną na piśmie wyczerpał przesłanki wypowiedzenia mu stosunku zawodowej służby wojskowej. Po drugie zaś z notatki tej nie wynika, jaką to rozmowę "anulowano" i po trzecie wreszcie, powołanie się przez organ na treść § [...] wspomnianego już wyżej rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych ("w przypadku wprowadzenia zmian do etatu jednostki wojskowej, powodujących zmianę nazwy stanowisk służbowych, oznaczenia korpusów osobowych, grup, specjalności wojskowej albo oznaczenia w etacie stopni wojskowych lub grupy uposażenia, żołnierzy zajmujących te stanowiska wyznacza się na zmienione stanowiska.") w żadnym stopniu nie wyjaśnia intencji tej rozmowy i kompetencji organu do jej przeprowadzenia. Dodać bowiem należy, że zaproponowanie żołnierzowi zawodowemu objęcie równoległego bądź wyższego stanowiska służbowego w myśl art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy, nie jest uzależnione od zmian organizacyjno - kadrowych w etacie jednostki wojskowej.

Innymi słowy mówiąc, powyższa rozmowa nie podważa faktu zaproponowania skarżącemu w dwóch odrębnych terminach objęcia równorzędnego stanowiska służbowego, na co nie wyraził zgody i tym samym nie można zarzucić organowi wypowiadającemu stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej, rażącego naruszenia prawa. Tym samym organ nie dopuścił się również - w ocenie Sądu - naruszenia art. 7 i 107 § 3 k.p.a.

Wskazać na koniec należy skarżącemu, że Sąd nie bada zasadności decyzji wydanych w stosunku do innych żołnierzy, nawet w identycznym stanie faktycznym.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.