Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 920/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 62 ust. 2 i 3; art. 132 ust. 1, 2 i 3 pkt 3; art. 132a pkt 1 i 2; art. 134h ust. 1 i ust. 3 pkt 1; art. 135g ust. 1, art. 135j ust. 1 i art. 135l ust. 1  (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. poz. 355 z późn. zm.)
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: art. 145 § 1 pkt 1c; art.  200; art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Wałejko (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Asystent sędziego Radosław Stelmasiak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 31 marca 2015 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia winy i wymierzenie kary dyscyplinarnej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz K. G.kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) z tytułu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym orzeczeniem z dnia [...] lipca 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] utrzymał w mocy orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. orzekające o winie K. G. i wymierzeniu mu kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, za to, że w okresie od 1 stycznia do 31 marca 2014 r. nie złożył oświadczenia o swoim stanie majątkowym

Zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne zapadło w następującym stanie faktycznym sprawy.

W dniu 1 kwietnia 2014 r. pełnomocnik do spraw ochrony informacji niejawnych Komendy Powiatowej Policji w [...], realizując zadania wynikające z decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 7 marca 2014 r. w sprawie postępowania w sprawach oświadczeń o stanie majątkowym policjantów Komendy Powiatowej Policji w [...] stwierdził, że sierżant K. G., referent Zespołu Patrolowo - Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w [...] , nie złożył w terminie do dnia 31 marca 2014 r. oświadczenia majątkowego. Pismem z dnia 1 kwietnia 2014 r. pełnomocnik powiadomił o tym fakcie Komendanta Powiatowego Policji w [...] .

W dniu 17 kwietnia 2014 r. K. G. sporządził notatkę, w której wyjaśnił przyczynę niezłożenia w terminie oświadczenia o stanie majątkowym. Stwierdził, że z uwagi na chorobę i konieczność przebywania na zwolnieniu lekarskim od dnia 13 marca 2014 r. do dnia 14 kwietnia 2014 r. nie złożył oświadczenia majątkowego w wyznaczonym terminie. Oświadczenie majątkowe sporządził w najbliższym możliwym terminie, to jest w dniu 11 kwietnia 2014 r.

Z notatki przełożonego policjanta wynika, że w marcu 2014 r. podjął kilka prób kontaktu telefonicznego z K. G. w celu przekazania mu informacji o konieczności sporządzenia oświadczenia o stanie majątkowym, jednakże policjant nie odbierał od niego telefonów. Przełożony policjanta dodał, że od stycznia 2014 r. w trakcie odpraw do służby, w których również uczestniczył K. G., przypominał podległym policjantom o obowiązku złożenia oświadczenia majątkowego do dnia 31 marca 2014 r.

Według oceny rzecznika dyscyplinarnego K. G. dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego opisanego w art. 132 ust. 2 i 3 pkt 3 w związku z art. 62 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. poz. 355 z późn. zm.), polegającego na niedopełnieniu obowiązków służbowych albo przekroczenia uprawnień określonych w przepisach prawa.

W toku postępowania K. G. wyjaśnił, że w okresie od 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 marca 2014 r. nie złożył oświadczenia o stanie majątkowym ze względu na przebywanie na długotrwałym zwolnieniu lekarskim z uwagi na kontuzję, której nabawił się w służbie we wrześniu 2012 r. Podkreślił, że nie przypomina sobie sytuacji, w której odprawiający do służby przełożony przypominał o obowiązku złożenia oświadczenia majątkowego. Wskazał, że pamiętał o tym obowiązku od początku roku, jednakże z uwagi na to, że było dużo czasu do złożenia oświadczenia o stania majątkowym odłożył wykonanie tego obowiązku na późniejszy termin. Skarżący wskazał, że w dniu 12 marca 2014 r. odczuł silny ból w kręgosłupie, co zmusiło go do podjęcia leczenie. Zmuszony został do wykonania szeregu badań diagnostycznych oraz podjęcia rehabilitacji. Z uwagi na trudności w poruszaniu się oraz konieczność przeprowadzenia rehabilitacji codziennie zmuszony był do wyjeżdżania do [...] na zabiegi. Okoliczności te spowodowały, że zapomniał o obowiązku złożenia oświadczenia majątkowego w terminie do dnia 31 marca 2014 r. Nadto skarżący zaprzeczył, że ktoś do niego dzwonił w celu poinformowania go o obowiązku złożenia oświadczenia majątkowego. Dodał, że w trakcie prowadzonych rehabilitacji jego telefon mógł być niedostępny z uwagi na zakłócenia, jakie są w pracowniach rehabilitacji. Gdyby wiedział o tym obowiązku wcześniej przed upływem terminie, złożyłby oświadczenie o stanie majątkowym, gdyż nie ma nic do ukrycia i jego stan majątkowy nie zmieniał się od poprzedniego roku.

W uzasadnieniu orzeczenia dyscyplinarnego Komendant Powiatowy Policji w [...] podniósł, że obowiązek złożenia oświadczenia o stanie majątkowym policjanta wynika bezpośrednio z ustawy o Policji, której treść jest znana każdemu funkcjonariuszowi. Przy wymiarze kary przełożony dyscyplinarny kierował się treścią art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie, z którym wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Przełożony dyscyplinarny nie stwierdził przesłanek wpływających na obniżenie wymiaru kary określonych w art. 134h ust. 3 ustawy o Policji. Na korzyść obwinionego przemawia jedynie fakt przyznania się do winy. Na podstawie zebranego materiału dowodowego w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym stwierdzono, że w tym przypadku wina K. G. nie budzi żadnych wątpliwości. Karą współmierną do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia jest kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku. Kara uwzględnia wszystkie okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, zaś na zaostrzenie wymiaru kary znaczący wpływ miało popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez policjanta przed zatarciem wymierzonej mu kary dyscyplinarnej, to jest zgodnie z art. 134h ust 2 pkt 2 ustawy o Policji. Komendant wskazał, że K. G. w dniu 23 grudnia 2013 r. był ukarany karą nagany za inne przewinienie dyscyplinarne. Za wymierzeniem kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku przemawiają cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ta ma osiągnąć w stosunku do obwinionego, zmierzające w gruncie rzeczy do uświadomienia sprawcy przewinienia dyscyplinarnego, naganności jego zachowania i jednocześnie wskazujące "nieopłacalność" tego rodzaju zachowania w przyszłości.

W wyniku wniesionego odwołania, orzeczeniem z dnia [...] lipca 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r.

W uzasadnieniu Komendant Wojewódzki wskazał, że okoliczności, w następstwie których doszło do zdarzenia wskazują, że zachowanie policjanta było zawinione. W świetle art. 132a ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi, oraz, gdy nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach mimo, że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Obwiniony, jako policjant w służbie stałej, powinien posiadać znajomość przepisów regulujących obowiązek złożenia w ustawowym terminie oświadczenia o stanie majątkowym. Policjant działał świadomie i popełnił przewinienie dyscyplinarne, zdając sobie sprawę, że postępuje wbrew obowiązującym przepisom prawa.

Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego brak jest podstaw do uniewinnienia obwinionego od zarzucanego mu czynu. Obwiniony policjant złożył oświadczenie o stanie majątkowym w dniu 11 kwietnia 2014 r., zaś na zwolnieniu lekarskim przebywał do dnia 14 kwietnia 2014 r. Powyższe oświadczenie zostało złożone dopiero po przeprowadzeniu w dniu 11 kwietnia 2014 r. czynności dowodowych w innym postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym przeciwko obwinionemu. Analiza treści dołączonego zaświadczenia lekarskiego prowadzi do wniosku, że obwiniony w czasie trwania niezdolności do służby nie był, ani unieruchomiony, ani też obłożnie chory. Mógł się poruszać i jak sam przyznał jeździł na zajęcia rehabilitacyjne. Dodatkowo, oświadczenie o stanie majątkowym złożył w trakcie orzeczonej zaświadczeniem lekarskim niezdolności do służby. Według Komendanta Wojewódzkiego "wynika z tego zatem, że to subiektywne okoliczności w pełni zależne tylko i wyłącznie od obwinionego niezłożenia w terminie oświadczenia, były - nie jak twierdzi obwiniony, nagła choroba – a zapomnienie o tym obowiązku".

Uzasadniając wysokość wymierzonej kary dyscyplinarnej Komendant Wojewódzki wskazał, że art. 134h ust. 2 ustawy o Policji wymienia okoliczności mające wpływ na zaostrzenie wymiaru kary. Zgodnie z pkt 2 wymienionego przepisu, taką przesłanką jest popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez policjanta przed zatarciem wymierzonej mu kary dyscyplinarnej. Orzeczeniem Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., prawomocnym od dnia [...] grudnia 2013 r., policjanta ukarano karą dyscyplinarną nagany za popełnione przewinienie dyscyplinarne. Przepis art. 134h ust. 1 ustawy o Policji wymienia kryteria brane pod uwagę przy wymiarze kary. Komendant Powiatowy Policji w [...] w zaskarżonym orzeczeniu uwzględnił wszystkie dyrektywy wymiaru kary wskazane w art. 134h ust. 1 ustawy o Policji. Uwzględnił zatem rodzaj popełnionego przewinienia dyscyplinarnego (zawinione niedopełnienie obowiązków służbowych polegające na niezłożeniu w terminie ustawowym oświadczenia o stanie majątkowym), okoliczności jego popełnienia (popełnienie przewinienia dyscyplinarnego podczas służby), skutki, w tym następstwa dla służby (konsekwencje pozostały nieistotne dla dobra służby), rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków (przestrzeganie powszechnie obowiązujących przepisów prawa), pobudki działania (brak wyobrażenia wymaganego w danych okolicznościach), zachowanie policjanta po zaistniałym zdarzeniu (fakt przyznania się do zarzucanego mu czynu) oraz dotychczasowy przebieg jego służby, w tym uprzednią karalność.

Uwzględniając charakter popełnionego przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego Komendant Wojewódzki Policji uznał, że wymierzona kara dyscyplinarna jest współmierna do stopnia zawinienia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie K. G. wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia, zarzucając naruszenie

1/ art. art. 62 ust. 2 i 3 w związku z art. 132 ust. 2 i 3 pkt 3 ustawy o Policji poprzez niezasadne uznanie, że nieterminowe wywiązanie się przez skarżącego z ustawowego obowiązku złożenia oświadczenia o stanie majątku należy rozpatrywać jako zawinione działanie obwinionego;

2/ art. 135g ust. 1 ustawy o Policji poprzez jednostronną i ukierunkowaną na nałożenie nadmiernej dolegliwości ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, polegającą w szczególności na:

a/ niezasadnym stwierdzeniu, że nieterminowe wywiązanie się przez obwinionego z nałożonego na niego obowiązku złożenia oświadczenia o stanie majątku miało charakter zawiniony, podczas gdy organ prowadzący postępowanie dyscyplinarne nie wykazał w sposób należyty, że skarżący w okresie objętym zarzutem miał obiektywną możliwość przewidzenia ewentualnych skutków swojego zaniechania;

b/ przyjęciu błędnego wniosku, jakoby przyczyną niewywiązania się przez skarżącego z obowiązku złożenia oświadczenia majątkowego w ustawowo określonym terminie były okoliczności o charakterze subiektywnym, zależne wyłącznie od woli obwinionego, podczas gdy choroba obwinionego, stwierdzona zaświadczeniem lekarskim, stanowić może wystarczające usprawiedliwienie zwłoki w podjęciu czynności;

c/ przyjęciu błędnego wniosku, jakoby złożenie przez obwinionego oświadczenia o stanie majątku w okresie trwania orzeczonej zaświadczeniem lekarskim niezdolności do służby świadczyć mogło, że choroba obwinionego nie stanowiła przeszkody do terminowego wywiązania się z nałożonych na niego obowiązków określonych w art. 62 ust. 2 i 3 ustawy o Policji, w sytuacji gdy organ prowadzący postępowanie dyscyplinarne zaniechał przeprowadzenie dodatkowych czynności dowodowych, które pozwoliłby w sposób jednoznaczny rozstrzygnąć przedmiotową kwestię;

d/ całkowitym zignorowaniu treści notatki służbowej, sporządzonej przez obwinionego w dniu złożenia oświadczenia o stanie majątku, w której w sposób szczegółowy wyjaśnione został przyczyny zaistniałego opóźnienia, w sytuacji gdy zawarte w niej twierdzenia znajdują potwierdzenie w innych dowodach zgromadzonych w sprawie;

e/ niezasadnym twierdzeniu, że złożenie przez obwinionego oświadczenia o stanie majątku w dniu 11 kwietnia 2014 roku spowodowane było wyłącznie czynnościami dowodowymi, podjętymi w innym toczącym się wówczas postępowaniu dyscyplinarnym, podczas gdy analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie pozwala na przyjęcie takiego wniosku;

3/ naruszenie art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji poprzez niedostateczne uzasadnienie stanowiska przedstawionego przez organ postępowania dyscyplinarnego, polegające w szczególności na braku ustosunkowania się do zarzutów podniesionych przez obrońcę w odwołaniu z dnia 4 lipca 2014 r. pod pozycjami 3 b), c) i d) i poprzestanie wyłącznie na lakonicznym stwierdzeniu, że stan faktyczny ustalony w sprawie odtworzony został na podstawie znajdującego się w aktach postępowania materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że niezłożenie przez niego oświadczenia o stanie majątku w okresie poprzedzającym, stwierdzoną zaświadczenie lekarskim, niezdolność do pracy nie może być rozpatrywane jako zawinione zaniechanie. Skarżący nie mógł bowiem przewidzieć, że w okresie tym nastąpi zdarzenie uniemożliwiające mu podjęcie przedmiotowej czynności. Sakrżący podniósł, że teza jakoby czyn zarzucany mu miał charakter zawiniony, nie znajduje także potwierdzenia w zgromadzonym w niniejszej sprawie materiale dowodowym. Jak wskazuje się w doktrynie istotą postępowania dyscyplinarnego powinno być bowiem ustalenie kwestii, czy policjant, popełniając przewinienie, miał obiektywną możliwości przewidzenia skutków swojego działania, przy czym to organ orzekający musi wykazać, czy skutki te "powinien" z uwagi na warunki psychofizyczne "przewidzieć", czy tylko "mógł przewidzieć" (vide: W. Kotowski, Komentarz do ustawy o Policji).

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji organ odwoławczy wskazał, że nie było potrzeby cytowania na podstawie akt sprawy wyjaśnień obwinionego i zeznań świadków. Stan faktyczny potwierdzały spójne i logiczne zeznania świadków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona, chociaż z przyczyny zasadniczo innej niż sformułowane w zarzutach skargi.

Według art. 132 ust. 1 ustawy o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej.

Stosownie do treści art. 62 ust. 3 ustawy o Policji, policjant jest obowiązany składać oświadczenie o swoim stanie majątkowym corocznie do dnia 31 marca według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedniego.

W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, że skarżący nie złożył w ustawowym terminie oświadczenia o stanie majątku. Nie ma wątpliwości, że niezłożenie w ustawowym terminie oświadczenia o stanie majątku wyczerpuje przedmiotowe znamiona przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej, ponieważ jest niedopełnieniem obowiązku służbowego wynikającego z przepisów prawa.

Zgodnie z art. 132 ust. 2 ustawy o Policji naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności niedopełnienie obowiązków służbowych lub przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa (art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji).

Odpowiedzialność dyscyplinarna policjantów za naruszenie dyscypliny służbowej nie jest odpowiedzialnością zobiektywizowaną lecz uzależnioną od możliwości przypisania policjantowi winy. Daje temu wyraz przepis wskazanego wyżej art. 132 ust. 2 ustawy o Policji, według którego naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków.

Zgodnie z art. 132a ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant:

1/ ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi;

2/ nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć.

Z przytoczonego przepisu wynika, że przewinienie dyscyplinarne może być popełnione z winy umyślnej lub nieumyślnej.

Wina umyślna może przejawiać się zamiarem bezpośrednim (obwiniony chce popełnić przewinienie) albo zamiarem ewentualnym (obwiniony przewidując możliwość popełnienia przewinienia, na to się godzi).

Nieumyślność natomiast polega na tym, że obwiniony nie chce popełnić przewinienia, nie godzi się na jego popełnienie, lecz mimo to je popełnia na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach. Wina nieumyślna może mieć postać lekkomyślności (obwiniony przewidywał możliwość popełnienia przewinienia) albo postać niedbalstwa (obwiniony mógł i powinien przewidzieć możliwość popełnienia przewinienia).

Ustalenie czy przewinienie zostało popełnione z winy umyślnej, czy nieumyślnej jest konieczne w postępowaniu dyscyplinarnym, ponieważ stopień zawinienia jest jedną z okoliczności, która przełożony dyscyplinarny ma obowiązek brać pod uwagę przy wymierzaniu kary. Zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. W przepisie art. 134h ust. 3 pkt 1 ustawy stwierdza się, że nieumyślność popełnienia przewinienia dyscyplinarnego jest jedną z okoliczności, która ma wpływ na złagodzenie wymiaru kary.

W rozpatrywanej sprawie brak jest jednoznacznych ustaleń co do postaci winy, która została przypisana obwinionemu.

W uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji organ z jednej strony stwierdził, że obwiniony "działał świadomie i popełnił przewinienie dyscyplinarne zdając sobie sprawę, że postępuje wbrew obowiązującym przepisom prawa". Mogłoby to świadczyć, że organ drugiej instancji przyjął, że obwiniony popełnił przewinienie dyscyplinarne umyślnie. Z drugiej jednak strony organ stwierdził, że przyczyną niezłożenia oświadczenia o stanie majątku nie była nagła choroba, lecz zapomnienie o tym obowiązku. To z kolei świadczyć mogłoby, że organ przyjął nieumyślność działania obwinionego.

Z kolei rozważając okoliczności, które brane były po uwagę przy wymiarze kary organ drugiej instancji stwierdził, że wymierzona kara dyscyplinarna jest współmierna do stopnia zawinienia popełnionego czynu. Nie wiadomo jednak jaką postać winy (umyślność czy nieumyślność) organ brał pod uwagę.

Prawidłowe jest stanowisko organu, że w okolicznościach konkretnej sprawy choroba obwinionego, potwierdzona zwolnieniem lekarskim nie umożliwiała mu złożenia w terminie oświadczenia o stanie majątkowym. Obwiniony mógł poruszać się, o czym świadczą wyjazdy do [...] w celu rehabilitacji. Jednak samo zaniechanie złożenia oświadczenia nie przesądza o postaci winy, którą można przypisać obwinionemu. Istotna jest przyczyna zaniechania i motywy, którymi kierował się obwiniony.

Okoliczności popełnienia czynu muszą być ustalone i ocenione jednoznacznie, w taki sposób, aby można było stwierdzić, czy przewinienie dyscyplinarne popełnione było z zamiarem jego popełnienia, a więc umyślnie (art. 132a pkt 1 ustawy), czy też bez zamiaru jego popełnienia, na skutek niedbalstwa bądź lekkomyślności, a więc nieumyślnie (art. 132a pkt 2 ustawy).

Postać winy i forma umyślności lub nieumyślności powinny być brane pod uwagę przy wymiarze kary.

Skoro brak jest jednoznacznych ustaleń co do postaci winy i oceny tej okoliczności przy wymiarze kary, zaskarżone orzeczenie wydane zostało z mogącym mieć wpływa na wynik sprawy z naruszeniem przepisów postępowania, to jest art. 135g ust. 1, art. 135j ust. 1 i art. 135l ust. 1 ustawy o Policji.

Ponownie rozpatrując sprawę organ drugiej instancji powinien jednoznacznie ustalić powyższe okoliczności i określić czy i jaki wpływ mają one na wymiar kary.

Biorąc pod uwagę omówione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone orzeczenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd rzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.