Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 405/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 i 2, art. 13 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1, art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca),, Sędzia NSA Witold Falczyński, Protokolant Starszy asystent sędziego Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 marca 2015 r. sprawy ze skargi S. P. na bezczynność Koła [...] w B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że bezczynność Koła [...]" w B. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie w pozostałym zakresie; III. zasądza od Koła [...] w B. na rzecz S. P. 100 zł (sto złotych) kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 17 września 2014 r. wpłynęła do Sądu skarga S. P. na bezczynność B. T. Ł. "P." Koło nr [...] w [...] (zwanego dalej także: "Kołem Łowieckim" bądź "Kołem"), bezczynność polegającą na nierozpoznaniu jego wniosku z dnia 5 czerwca 2014 r. o udzielenie informacji publicznej poprzez przesłanie pocztą bądź udostępnienie dokumentów dotyczących działalności Koła w roku gospodarczym 2010/2011. Skarżący podkreślił, że do dnia złożenia skargi nie otrzymał objętych wnioskiem informacji ani decyzji o odmowie ich udostępnienia. W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o:

1. nakazanie organowi zobowiązanemu udzielenia informacji publicznej, zgodnie ze wskazanym wnioskiem;

2. zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania sądowego;

3. uznanie, że zachowanie organu wyczerpuje przesłanki art. 149 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") i stanowi rażące naruszeniem prawa;

4. nałożenie na organ grzywny przewidzianej w art. 149 § 2 P.p.s.a. w wysokości przewidzianej w art. 154 § 6 P.p.s.a.;

5. powiadomienie w formie postanowienia, wydanego na podstawie art. 155 P.p.s.a., organu zwierzchniego, to jest Zarządu Głównego Polskiego Związku Łowieckiego o uchybieniach organu.

W odpowiedzi na skargę Koło Łowieckie wniosło o jej oddalenie, wskazując, że w dniu 14 października 2014 r. udzieliło skarżącemu odpowiedzi na wniosek z dnia 5 czerwca 2014 r. (k. 7 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie zaś do § 2 tego przepisu, sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.

W niniejszej sprawie jest bezspornym, że we wniosku z dnia 5 czerwca 2014 r. skarżący, powołując się na przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782; dalej także: "u.d.i.p."), zwrócił się do B. T. Ł. "P." Koło nr [...] w [...] o udzielenie informacji publicznej poprzez przesłanie pocztą bądź udostępnienie dokumentów dotyczących działalności Koła w roku gospodarczym 2010/2011.

1. Ile i jakich gatunków zwierzyny dzikiej drobnej odstrzeliło Koło Łowieckie na poszczególnych dzierżawionych obwodach łowieckich w roku gospodarczym 2009/2010?

2. Ile i jakich gatunków zwierzyny dzikiej grubej odstrzeliło Koło Łowieckie na poszczególnych dzierżawionych obwodach łowieckich w roku gospodarczym 2009/2010?

3. Na jakim obszarze upraw rolnych i w uprawach jakich roślin wystąpiły szkody od zwierzyny dzikiej w roku gospodarczym 2009/2010?

4. W jakiej wysokości (sumarycznie) koło wypłaciło odszkodowania za szkody opisane powyżej w pkt. 3 wniosku – w poszczególnych dzierżawionych obwodach?

5. W jakiej wysokości składki członkowskie opłacali członkowie Koła Łowieckiego w roku gospodarczym 2009/2010?

6. Czy Koło Łowieckie korzystało w roku gospodarczym 2009/2010 z dotacji państwowych, od władz samorządowych, dotacji unijnych i subwencji lub innych form wsparcia finansowego i w jakiej wysokości?

Poza sporem jest również, że wniosek ten został prawidłowo doręczony przez skarżącego Kołu Łowieckiemu – w trybie doręczenia zastępczego. Wskazany wniosek skarżący przesłał na adres siedziby Koła przesyłką poleconą o numerze [...] w dniu 16 czerwca 2014 r. (k. 4 akt sądowych sprawy o sygn. akt II SO/Lu 62/14). Przesyła pocztowa zawierająca ten wniosek, jak wynika z informacji powszechnie dostępnej na stronach internetowych Poczty Polskiej S.A., w związku z brakiem możliwości jej doręczenia została złożona w Urzędzie Pocztowym [...] nr [...], zaś jej adresat – czyli Koło Łowieckie było dwukrotnie zawiadamiane o tym fakcie oraz o możliwości podjęcia przesyłki – w dniach 20 czerwca 2014 r. oraz 1 lipca 2014 r. Wobec nieodebrania tej przesyłki w terminie zwrócono ją skarżącemu, jako nadawcy, w dniu 7 lipca 2014 r. (http://emonitoring.poczta-polska.pl/?numer[...]).

W tej sytuacji należy uznać, że Koło Łowieckie było obowiązane do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 5 czerwca 2014 r. w sposób określony w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stwierdzenie to nie jest oczywiście równoznaczne z zaakceptowaniem przez Sąd poglądu, że cała materia objęta wnioskiem S. P. mieściła się w granicach informacji publicznej, jednakże załatwienie wniosku zgodnie z żądaniem skarżącego zwalniało Sąd z obowiązku przeprowadzenia pogłębionej analizy tego zagadnienia, bowiem jest to zbędne dla rozstrzygnięcia sprawy.

Wymaga wyjaśnienia, że bezczynność na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej zachodzi w szczególności wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznych, pomimo dysponowania żądaną informacją publiczną, nie udostępnia jej zgodnie z art. 13 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 1 u.d.i.p., to jest bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (za wyjątkiem sytuacji opisanych w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), bądź też w tym terminie nie wydaje na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (co jest uzasadnione np. wobec stwierdzenia, że żądana informacja objęta jest jednym z ograniczeń opisanych w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Zaznaczyć w tym miejscu należy, że w razie odmowy udostępnienia informacji publicznej, do wydania rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, w formie odpowiadającej decyzji administracyjnej, obowiązane są na mocy art. 17 ust. 1 u.d.i.p. poza organami administracji publicznej również inne podmioty wymienione w art. 4 u.d.i.p.

W ocenie Sądu, podniesiony zarzut bezczynności w niniejszej sprawie nie był pozbawiony podstaw. Poza sporem bowiem pozostaje, jak wskazano wyżej, że skarżący w dniu 6 lipca 2014 r. skutecznie – w trybie przepisów dotyczących doręczenia zastępczego – doręczył wspomniany wniosek Kołu. Wobec publicznego charakteru objętych tym wnioskiem informacji, winien on – co do zasady – zostać załatwiony zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w terminie 14 dni od dnia jego złożenia. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, Koło nie załatwiło tego żądania z zachowaniem powyższego terminu, co oznacza, że po jego upływie pozostawało w niniejszej sprawie bezczynne. Jednocześnie jednak nie może budzić wątpliwości, że odpowiedź na wspomniany wniosek została udzielona skarżącemu w piśmie z dnia 14 października 2014 r. (k. 7 akt sądowych).

Podkreślenia wymaga, że na rozprawie przed Sądem w dniu 31 marca 2015 r. skarżący popierając skargę, zmodyfikował zawarte w niej żądanie w ten sposób, że wniósł o zasądzenie kosztów postępowania i uznanie, że zwłoka Koła Łowieckiego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wniósł o wymierzenie Kołu grzywny. Oświadczył jednocześnie, że cofa wniosek zawarty w pkt 5 skargi i w tej części wnosi o umorzenia postępowania oraz w części dotyczącej udzielenia informacji, skoro w dniu 14 października 2014 r. została mu ona udzielona.

Powyższe oznacza, że postępowanie sądowe w zakresie, w jakim dotyczyło zobowiązania Koła Łowieckiego do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 5 czerwca 2013 r., podlegało umorzeniu we wskazanej części na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Skarżący cofnął w tej części swą skargę, a poza tym nie ulega wątpliwości, że Koło uchyliło swą bezczynność już po wniesieniu skargi rozpoznawanej w niniejszej sprawie, co oznacza, że wszczęte na skutek wniesienia skargi postępowanie sądowe – w opisanym zakresie – stało się bezprzedmiotowe (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009, nr 4, poz. 63).

Z powodu cofnięcia wniesionej przez skarżącego skargi postępowanie podlega również umorzeniu w zakresie wydania przez Sąd postanowienia sygnalizacyjnego, o jakim mowa w art. 155 P.p.s.a.

Sąd, na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., stwierdził również, że bezczynność Koła Łowieckiego w niniejszej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem. Oceniając tę kwestię Sąd miał na uwadze całokształt okoliczności sprawy, a zwłaszcza fakt, że wniosek z dnia 5 czerwca 2014 r. został doręczony Kołu w trybie doręczenia zastępczego, przy przyjęciu fikcji doręczenia. Oznacza to, że pomimo zaistnienia prawnego skutku doręczenia tego wniosku, nie można uznać, że Koło celowo uchylało się od udzielenia odpowiedzi na pytania zawarte w tym wniosku, skoro nie znało ich treści. Niekwestionowanym jest również, że po złożeniu przez S. P. skargi na bezczynność Koła Łowieckiego w niniejszej sprawie, podmiot ten udzielił skarżącemu odpowiedzi na wskazane w powyższym wniosku pytania.

Jednocześnie Sąd, wobec braku stwierdzenia rażącego charakteru naruszenia prawa w niniejszej sprawie, nie miał podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o wymierzenie Kołu Łowieckiemu grzywny w oparciu o art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a.

Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności zasadnym było zasądzenie na rzecz skarżącego od Koła Łowieckiego zwrotu kosztów postępowania na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.

Z tych wszystkich względów Sąd orzekł, jak w sentencji.