Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 3797/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6369 Inne o symbolu podstawowym 636
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Chlebny po rozpoznaniu w dniu 19 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. L. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 września 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 831/18 odrzucającego skargę J. L. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. Nr [...] zmieniającą uchwałę Nr [...] w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą [...] postanawia: 1. oddalić skargę kasacyjną; 2. oddalić wniosek Rady Miasta [...] o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 7 września 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 831/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę J. L. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. Nr [...] zmieniającą uchwałę Nr [...] w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą [...].

W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd zwrócił uwagę na prezentowane w orzecznictwie sądowym stanowisko, że na naruszenie interesu prawnego uchwałą w przedmiocie utworzenia parku kulturowego mogą powoływać się jedynie osoby, którym do nieruchomości objętej uchwałą przysługują prawa rzeczowe, czyli prawa należące do kategorii praw bezwzględnych, które wywierają skutek wobec wszystkich innych podmiotów (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r., II OSK 133/08, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 20 lutego 2008 r., II SA/Bd 735/07). Zdaniem Sądu, wskazane stanowisko znajduje potwierdzenie w treści art. 131 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (dalej: p.o.ś.). Przepis ten stanowi bowiem, że w razie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, o którym mowa w art. 130 ust. 1, na żądanie poszkodowanego właściwy starosta ustala, w drodze decyzji, wysokość odszkodowania. Z art. 129 ust. 1 i ust. 3 p.o.ś. wynika, że wymienione w tym przepisie roszczenia przysługują właścicielowi, użytkownikowi wieczystemu, a także innej osobie, której przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wyłącznie wskazane podmioty, legitymujące się rzeczowym tytułem do nieruchomości będą uprawnione do dochodzenia roszczeń mających związek z ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości wskutek ustanowienia zakazów i ograniczeń, w tym też np. prowadzenia działalności handlowej na terenie parku kulturowego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 670/12).

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że Skarżący nie wykazał, iż dysponuje jakimkolwiek wyżej wskazanym rzeczowym tytułem do nieruchomości położonej na terenie objętym uchwałą o utworzeniu parku kulturowego. Jest to zatem okoliczność wykluczająca możliwość przyjmowania, że skarżący dysponuje legitymacją skargową do zaskarżenia uchwały o utworzeniu (zmianie) [...]. Podkreślono, że wykazywany w skardze interes prawny Skarżącego nie może zostać oceniony wg wyżej wskazanych kryteriów jako bezpośredni, konkretny i realny. Interes ten, w zakresie dotyczącym zamiaru Skarżącego prowadzenia w przyszłości [...] na terenie objętym uchwałą o utworzeniu Parku Kulturowego jest interesem jedynie hipotetycznym. Powyższe dodatkowo przesądza o braku legitymacji skargowej Skarżącego do żądania przeprowadzenia sądowoadministracyjnej kontroli spornej uchwały. Sąd pierwszej instancji zauważył, że źródłem interesu prawnego nie mogą być wskazane w skardze przepisy art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. 2017 r., poz. 2168) w związku z art. 22 Konstytucji RP. Przepisy te określają ogólną zasadę wolności podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, pomijając nawet okoliczność, że powołana wyżej ustawa o swobodzie działalności gospodarczej nie obowiązywała w dacie wnoszenia skargi, gdyż została uchylona z dniem 30 kwietnia 2018 r. przez ustawę z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. 2018 r., poz. 646), to podkreślenia wymaga, iż sama generalna zasada wolności działalności gospodarczej nie stanowi źródła interesu prawnego. Norma mająca charakter zasady prawnej nie jest konkretną normą prawa materialnego kształtującą w sposób bezpośredni sytuację prawną osoby wnoszącej skargę i określającej interes prawny strony skarżącej. W orzecznictwie wskazuje się, że interes prawny oparty na zasadzie wolności gospodarczej dawałby bowiem każdej osobie potencjalnie zainteresowanej w przyszłości skorzystaniem z tej wolności (możliwości) prawo do kwestionowania regulacji uchwał kształtujących sposób korzystania z nieruchomości na obszarze całego kraju. Byłby to zatem interes potencjalny i wyłącznie pośredni. Wprowadzenie w uchwale rady gminy w przedmiocie utworzenia parku kulturowego określonych zakazów i ograniczeń w prowadzeniu działalności usługowej może wyłącznie pośrednio wpływać na sposób prowadzenia działalności gospodarczej. Taki interes, nieoparty bezpośrednio na normie materialnoprawnej kształtującej prawo własności bądź inne prawo, z którego wynika rzeczowy tytuł prawny do nieruchomości – nie ma charakteru interesu prawnego, lecz ma wyłącznie charakter faktyczny (por. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 23.03.2018 r., sygn. akt II SA/Kr 223/18). Sąd pierwszej instancji zwrócić uwagę, że zaskarżona uchwała wprowadza pewne ograniczenia jedynie co do miejsca i sposobu korzystania z przestrzeni publicznej, a nie co do prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 24 października 2013 r., III SA/Kr 178/13, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 8 czerwca 2016 r., II SA/Kr 400/16).

Skargę kasacyjną od tego postanowienia wniósł J. L., podnosząc zarzut naruszenia:

1. prawa materialnego, tj.:

a) art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.,

b) art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017, poz. 2200),

c) art. 8 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2018 r., poz. 646),

poprzez nie wzięcie wskazanych przepisów pod uwagę przy ocenie interesu prawnego Skarżącego przez Sąd pierwszej instancji, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia:

d) art. 101 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 994) poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, jakoby jedynym podmiotem uprawnionym do zaskarżenia uchwały organu administracyjnego był podmiot dysponujący prawem rzeczowym do nieruchomości zlokalizowanej w obrębie utworzonego Parku Kulturowego, podczas gdy taki interes posiada również podmiot wywodzący swe racje z innej aniżeli prawo rzeczowe do nieruchomości normy prawa materialnego,

2. przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 147 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo posiadania interesu prawnego przez Skarżącego oraz naruszenia tego interesu przez organ administracji.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i rozpoznanie skargi przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na podstawie art. 188 p.p.s.a. ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Wniesiono również o zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Miasta [...] wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie od Skarżącego na rzecz organu zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Uchwała w sprawie utworzenia parku kulturowego jest aktem prawa miejscowego. Park kulturowy jest – zgodnie z art. 7 pkt 3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami – formą ochrony zabytków. Zabytkiem jest nieruchomość lub rzecz ruchoma, ich części lub zespoły, będące dziełem człowieka lub związane z jego działalnością i stanowiące świadectwo minionej epoki bądź zdarzenia, których zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na posiadaną wartość historyczną, artystyczną lub naukową (art. 3 pkt 1 ustawy). W myśl art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a) i b) ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ochronie i opiece podlegają zabytki nieruchome będące, w szczególności krajobrazami kulturowymi, układami urbanistycznymi, ruralistycznymi i zespołami budowlanymi. Stosownie do definicji ustawowej wynikającej z art. 3 pkt 14 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami krajobraz kulturowy to przestrzeń historycznie ukształtowana w wyniku działalności człowieka, zawierająca wytwory cywilizacji oraz elementy przyrodnicze. Zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy rada gminy może utworzyć park kulturowy w celu ochrony krajobrazu kulturowego oraz zachowania wyróżniających się krajobrazowo terenów z zabytkami nieruchomymi charakterystycznymi dla miejscowej tradycji budowlanej i osadniczej. Uchwała określa nazwę parku kulturowego, jego granice, sposób ochrony, a także zakazy i ograniczenia, o których mowa w art. 17 ust. 1.

Powyższe regulacje prowadzą do wniosku, że sposób ochrony, zakazy i ograniczenia wynikające z uchwały o utworzeniu parku kulturowego dotyczą nieruchomości będących zabytkami, a ściślej – mając na uwadze treść art. 17 ust. 1 ustawy – kształtują sposób korzystania z tych nieruchomości. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 1 ustawy na terenie parku kulturowego lub jego części mogą być ustanowione zakazy i ograniczenia dotyczące: 1) prowadzenia robót budowlanych oraz działalności przemysłowej, rolniczej, hodowlanej, handlowej lub usługowej; 2) zmiany sposobu korzystania z zabytków nieruchomych; 3) umieszczania tablic, napisów, ogłoszeń reklamowych i innych znaków niezwiązanych z ochroną parku kulturowego, z wyjątkiem znaków drogowych i znaków związanych z ochroną porządku i bezpieczeństwa publicznego, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 1; 4) składowania lub magazynowania odpadów. W myśl art. 17 ust. 2 ustawy w razie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości na skutek ustanowienia zakazów i ograniczeń, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 131-134 p.o.ś.

Zdaniem Sądu, skoro uchwała o utworzeniu parku kulturowego kształtuje sposób korzystania z nieruchomości, to oznacza, że kształtuje ona sposób wykonywania prawa własności, gdyż korzystanie z rzeczy jest jednym z atrybutów prawa własności. W tym zakresie skutki uchwały o utworzeniu parku kulturowego są analogiczne do skutków uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że interes prawny, który może zostać naruszony uchwałą o utworzeniu parku kulturowego ma swoje źródło w normach prawa materialnego regulujących prawa rzeczowe, w tym z pewnością prawo własności nieruchomości. Obligacyjne tytuły prawne nie mogą stanowić takiego źródła, gdyż umowy cywilnoprawne nie są źródłem prawa powszechnie obowiązującego. Sytuacja prawna najemcy może być kształtowana w sposób pośredni zaskarżoną uchwałą, tj. jako rezultat ukształtowania prawa własności nieruchomości wynajmowanej. W konsekwencji nie może być w tym przypadku mowy o bezpośredniości interesu prawnego osoby mającej jedynie tytuł obligacyjny do nieruchomości, do której tytuł prawnorzeczowy ma inny podmiot. Na naruszenie interesu prawnego zarówno uchwałą w przedmiocie utworzenia parku kulturowego, jak i uchwałą o zmianie uchwały o utworzeniu parku kulturowego mogą powoływać się zatem osoby, którym do nieruchomości objętej uchwałą przysługują prawa rzeczowe, czyli prawa należące do kategorii praw bezwzględnych, które wywierają skutek względem wszystkich innych podmiotów.

Zaskarżona uchwała nie wkracza w sferę uprawnień rzeczowych strony skarżącej do określonej nieruchomości objętej uchwałą o zmianie uchwały o utworzeniu parku kulturowego, a skoro tak to może co najwyżej dotyczyć interesu faktycznego a nie prawnego w rozumieniu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Należy przy tym zwrócić uwagę, że z art. 17 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w związku z art. 131 ust. 1 p.o.ś. wynika, że w razie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy, na żądanie poszkodowanego właściwy starosta ustala, w drodze decyzji, wysokość odszkodowania. Z przepisu art. 29 ustawy Prawo ochrony środowiska wynika z kolei, że wymienione w nim roszczenia przysługują właścicielowi, użytkownikowi wieczystemu, a także innej osobie, której przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości. Oznacza to, że "poszkodowanym" w rozumieniu art. 130 ust. 1 p.o.ś. jest wyłącznie osoba, której przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości. Odpowiednie zastosowanie tego przepisu prowadzi do wniosku, że w razie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości wskutek ustanowienia zakazów i ograniczeń, w tym prowadzenia działalności handlowej, na terenie parku kulturowego, roszczenia o odszkodowanie przysługują wyłącznie osobie, której przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości. W konsekwencji Sąd przyjął, że osobie legitymującej się licencją na wykonywanie transportu drogowego nie przysługuje skarga do zaskarżenia uchwały zmieniającej uchwałę o zmianie uchwały o utworzeniu parku kulturowego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji słusznie stwierdził, że zasada wolności gospodarczej nie może być źródłem interesu prawnego. Zasada ta nie stanowi normy prawa materialnego kształtującej bezpośrednio sytuację prawną osoby wnoszącej skargę. Interes oparty na zasadzie wolności gospodarczej dawałby każdej osobie potencjalnie zainteresowanej w przyszłości skorzystaniem z tej wolności prawo do kwestionowała uchwał regulujących sposób korzystania z nieruchomości na obszarze całego kraju.

Norma prawna, z której swój interes wywodzi skarżący cechuje się ogólnością i jest skierowana przede wszystkim do władzy państwowej, która jest zobowiązana do stanowienia prawa realizującego ochronę wartości wskazanych w ustawie zasadniczej. Mając na uwadze ogólny charakter zasady wolności gospodarczej, nie ma możliwości precyzyjnego ustalenia jej zakresu przedmiotowego. Z prawa do wolności gospodarczej nie można więc wywieść żadnego konkretnego obowiązku lub uprawnienia, którego realizacji można by dochodzić w postępowaniu administracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo zatem uznał, że Skarżący nie wykazał interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały zmieniającej uchwałę o utworzeniu parku kulturowego.

Wobec niezasadności zarzutów skargi kasacyjnej, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek Rady Miasta [...] o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, bowiem przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07, ONSAiWSA 2008, nr 3, poz. 42).