Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1728/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś ( spr.) Sędziowie NSA Tadeusz M. Geremek WSA Walentyna Długaszewska Protokolant : ref. staż. Marek Nowak po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2006r. sprawy ze skargi T.K. na postanowienie Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności środka odwoławczego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za wydobywanie kopalin bez koncesji I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. /-/ W. Długaszewska /-/ B. Koś /-/ T. M. Geremek


UZASADNIENIE

Wojewoda zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...], działając na podstawie art. 134 Kpa stwierdził niedopuszczalność odwołania T.K. od decyzji Starosty K. z dnia [...]. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że Starosta K. po przeprowadzonym powtórnym postępowaniu w sprawie wydobywania przez T.K. kruszywa naturalnego bez wymaganej koncesji na działkach nr [...] i [...], położonych we wsi S. zobowiązał go do natychmiastowego zaniechania wydobycia na w/w działkach, wymierzył karę pieniężną w wysokości dwukrotnej wartości wydobytej kopaliny za wydobywanie piasku bez koncesji w latach 1998-2001 i naliczył osiemdziesięciokrotną opłatę eksploatacyjną dla danego rodzaju kopaliny ( piasku ) za wydobywanie piasku bez wymaganej koncesji w okresie od stycznia do marca 2002 r. Odwołanie od decyzji starosty ( pismo z dnia [...] r. ) złożył adwokat W.R. W toczącym się postępowaniu adwokat W.R. nie brał udziału i nie otrzymał decyzji Starosty w wymienionej sprawie. W przesłuchaniach prowadzonych w sprawie przez starostwo jako pełnomocnik T.K. występował jego ojciec – S.K. Pełnomocnictwo udzielone panu R. przez T.K. w dniu [...] r. znajduje się w aktach bez potwierdzenia daty wpływu do Starostwa K.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego T.K. reprezentowany przez pełnomocnika adwokata W.R. zarzucił rażące naruszenie przepisów art. 134 kpa w związku z art. 64 kpa oraz art. 156 § 1 pkt 2 kpa przez uznanie za niedopuszczalne odwołania wniesionego przez pełnomocnika i wniósł o stwierdzenie jego nieważności. Skargą została objęta ponadto decyzja Wojewody z dnia [...] r., wydana na skutek odwołania od wymienionej na wstępie decyzji Starosty K. wniesionego przez W.W. Ta skarga została wyłączona do odrębnego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Na wstępie należy wyjaśnić, że niniejsza sprawa zainicjowana wniesieniem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) i ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271). Zgodnie z tymi przepisami sądy administracyjne kontrolują zaskarżone akty tylko w zakresie ich zgodności z prawem i nie mają uprawnień do merytorycznego rozstrzygania sprawy, przy czym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednocześnie związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga T.K. zasługiwała na uwzględnienie, albowiem Sąd badając zaskarżone postanowienie pod kątem jego zgodności z prawem stwierdził naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Odwołanie T.K. z dnia [...] r. zawierało dwa rodzaje zarzutów: naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 40 § 2 kpa poprzez brak zawiadomienia ustanowionego pełnomocnika strony o terminie przesłuchania świadków i nie doręczenie mu decyzji oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, odnoszące się do merytorycznej treści decyzji. Organ odwoławczy, uznając zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania za chybione, przyjął, że tym samym brak jest przesłanek formalnych odwołania i stwierdził jego niedopuszczalność. Takie stanowisko jest oczywiście nieuzasadnione, bowiem utożsamia ewentualną bezzasadność zarzutów merytorycznych odwołania z jego niedopuszczalnością, o której mowa w art. 134 kpa, stanowiącym, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. Wprawdzie kodeks postępowania administracyjnego nie określa bliżej, jakie warunki decydują o niedopuszczalności bądź dopuszczalności odwołania, wynikają one jednak z przepisów stanowiących o przedmiocie zaskarżenia, toku postępowania, a także określających podmioty uprawnione do wniesienia środków prawnych ( por. wyrok NSA z dnia 24.02.1992 r., ISA 1318/91, ONSA 1992, nr 3-4, poz. 80 ). W niniejszej sprawie odwołanie złożyła strona reprezentowana przez pełnomocnika, adwokata W.R., którego pełnomocnictwo z dnia [...] r., znajduje się w aktach administracyjnych, przesłanych przez organ pierwszej instancji organowi odwoławczemu wraz z odwołaniem strony i wymienione jest w piśmie przewodnim z dnia [...] r. jako załącznik nr [...] ( k.11 akt administracyjnych ). Oznacza to, że organ odwoławczy dysponował dokumentem pełnomocnictwa w chwili badania przesłanek formalnych odwołania, nie mógł więc stwierdzić jego niedopuszczalności, niezależnie od powziętych wątpliwości co do daty jego złożenia, które to wątpliwości winny być wyjaśnione przez organ odwoławczy w postępowaniu rozpoznawczym przy ocenie zarzutów podniesionych w odwołaniu. Wskazać ponadto należy, że nawet niezłożenie przez pełnomocnika, który podpisał odwołanie stosownego upoważnienia winno spowodować wezwanie samej strony do podpisania odwołania pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania ( art. 64 § 2 kpa ), a nie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.

Z tych względów należało orzec na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c/, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) jak w sentencji.

/-/ W. Długaszewska /-/ B. Koś /-/ T. M. Geremek