Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 12/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi C. R. i W. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 12/12

UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] września 2008 r. W. R. i C.R. zwrócili się o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty Powiatu M. z dnia [...] października 2007 r. Nr [...] (znak [...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu A S.A. w M. pozwolenia na budowę obiektu handlowo – usługowego pod nazwą "[...]" przy ul. [...] w M. Pozwolenie to zostało następnie przeniesione na rzecz B Sp. z o.o. z siedzibą w W.

We wniosku o wznowienie wnioskodawcy podali, że nie byli poinformowani o prowadzonym postępowaniu, a teren inwestycji sąsiaduje bezpośrednio z działką nr 2118, której są właścicielami.

Starosta Powiatu M. po wznowieniu postępowania, decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...], wydaną w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 147 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia [...] października 2007 r. udzielającej pozwolenia na budowę Galerii Handlowej "[...]". Organ uznał, iż działka nr 2118 nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, a zatem jej właściciele nie mają przymiotu strony w prowadzonym postępowaniu. Obszar ten wyznaczony został m. in. odległościami między obiektem objętym pozwoleniem na budowę a granicami działek sąsiednich i obiektów znajdujących się na tych działkach, które to odległości wyznaczają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z planowaną inwestycją nie są też związane ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, w szczególności inwestycja nie należy do mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Wojewoda Podkarpacki, decyzją z dnia [...] września 2009 r., [...], po rozpatrzeniu odwołania W.R. i C.R. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Decyzja ta była przedmiotem skargi W. i C.R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 27 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 942/09 oddalił skargę.

W uzasadnieniu Sąd, powołując się na art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wskazał, że przepis ten ogranicza pojęcie strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę do inwestora, właścicieli, użytkowników wieczystych i zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Podobnie jak organ w zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że obszar oddziaływania obiektu wyznaczony został m. in. odległościami między tym obiektem a granicami działek sąsiednich i obiektów znajdujących się na tych działkach. Jeżeli zatem inwestor buduje zachowując odległości przewidziane przepisami odrębnymi, nie może być mowy o oddziaływaniu obiektu na działkę sąsiednią. WSA uznał, że budowa budynku handlowo – usługowego nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, a to uzasadnia stanowisko organu, że W. i C. R., będący właścicielami działki sąsiedniej, nie mają przymiotu strony w postępowaniu o zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia na budowę Galerii Handlowej "[...]".

Na skutek skargi kasacyjnej W. i C.R., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 1182/10 uchylił wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 27 stycznia 2010 r., II SA/Rz 942/09 oraz uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] września 2009 r., Nr [...].

W uzasadnieniu NSA stwierdził, że w pierwszej kolejności za znajdujące się w obszarze oddziaływania obiektu mogą być uznane nieruchomości bezpośrednio sąsiadujące z terenem inwestycji. Określenie obszaru oddziaływania obiektu na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę należy do projektanta i organu administracji architektoniczno-budowlanej. Nie można przy tym ograniczyć się do zbadania odległości projektowanych budowli od granic z działką sąsiednią, albowiem nie przesądzają one same w sobie o wytyczeniu obszaru oddziaływania inwestycji. NSA uznał, że wbrew stanowisku Sądu I instancji i organów, samo zachowanie wymaganych odległości, czy też warunków technicznych obiektu nie oznacza jeszcze, że osoby mające tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanego obiektu nie posiadają interesu prawnego, a zatem nie mogą być stroną w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Sąd II instancji powołał się na wyrok NSA z dnia 18.06.2010 r., II OSK 1053/09, zgodnie którym przy ocenie czy podmiot jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę nie ma znaczenia czy został naruszony interes prawny podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługuje.

Biorąc zatem pod uwagę indywidualne cechy projektowanego obiektu i sposób zagospodarowania terenu otaczającego działkę inwestora, osoby legitymujące się tytułem prawnym do działek położonych w bezpośrednim sąsiedztwie są stroną w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Badanie i analizowanie podnoszonych zarzutów może zatem odbywać się w toku postępowania, przy zapewnieniu właścicielom, użytkownikom wieczystym lub zarządcom takich nieruchomości czynnego udziału w postępowaniu.

W dalszej kolejności, w dniu [...] listopada 2011 r. Wojewoda wydał decyzję Nr [...], którą uchylił w całości decyzję Starosty Powiatu M. z dnia [...] maja 2009 r. i stwierdził, że decyzja Starosty Powiatu M. Nr [...] ([...]) z dnia [...] października 2007 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę A S.A. dla zamierzenia budowlanego pn. Galeria Handlowa "[...]" została wydana z naruszeniem prawa. Jednocześnie Wojewoda odstąpił od uchylenia wskazanej decyzji Starosty Powiatu M. Nr [...] ([...]) z dnia [...] października 2007 r., uznając, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

W podstawie prawnej swojego rozstrzygnięcia Wojewoda powołał art. 138 § 1 pkt 2 i art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 §2 k.p.a. i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

W uzasadnieniu, nawiązując do wyroku NSA z dnia 14 lipca 2011 r. i podkreślając swoje nim związanie, wskazał, że W. i C.R., jako właściciele działki o nr ewid. 2118 zostali pominięci w prowadzonym postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę Galerii Handlowej "[...]".

Następnie Wojewoda dokonał analizy przedłożonego projektu budowlanego i pozostałych wymaganych art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane dokumentów. Stwierdził, że projekt został sporządzony przez uprawnione osoby. Stwierdził również, że budynek handlowo-usługowy został zaprojektowany od strony wschodniej w odległości co najmniej 13,20 m od granicy z działką nr 2118 i w odległości 26 m od najbliższej zabudowy – budynku gospodarczego. Od strony północnej odległości te wynoszą od 10 m do 12,5 m od granicy z działką nr 2118 i co najmniej 17 m od budynku gospodarczego oraz 23,5 m od budynku mieszkalnego, usytuowanych na tej działce. Maksymalna wysokość projektowanego budynku to 9 m, a od strony działki nr 2118 przewidziano pas zieleni izolacyjnej o szerokości 10 m.

Z uwagi na to, że powierzchnia zaprojektowanego budynku i towarzyszącej infrastruktury (w tym drogi wewnętrzne i 172 miejsca parkingowe) nie przekracza 1 ha – wynosi 0,9982 ha, w sprawie nie miały zastosowania przepisu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz rozporządzeń wykonawczych w zakresie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

W konkluzji Wojewoda uznał, że projektowany budynek nie narusza przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, a Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego w M. zatwierdzony uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w M. z [...] września 2006 r. dopuszcza lokalizację zamierzonej inwestycji na tym terenie.

Wobec tego zatem, że decyzja Starosty Powiatu M. z dnia [...] października 2007 r. nie była dotknięta wadą o charakterze materialnym, a jedynie wadą formalną , jaką było pominięcie stron w postępowaniu zwykłym, Wojewoda uznał, ze w wyniku tego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, co odpowiada dyspozycji art. 146 § 2 k.p.a.

Jednocześnie organ wskazał, że we wznowionym postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę ocenie podlega jedynie stan projektowany inwestycji, natomiast sprawa zgodności wykonanych robót z projektem budowlanym i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego.

Decyzję tę zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie W.R. i C.R., wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący zarzucają naruszenie art. 149 k.p.a. poprzez brak wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, a następnie bezpodstawne przyjęcie przez Wojewodę, ze wskutek wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja wyłącznie odpowiadająca w swej treści decyzji dotychczasowej. Zarzuty dotyczą również naruszenia art. 51 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z § 3 ust. 1 pkt 52 ppkt b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko poprzez uniemożliwienie składania wniosków o sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i przedstawiania stosownych wniosków i twierdzeń w zakresie emisji substancji, hałasu czy wibracji. W sytuacji braku wniosku o przeprowadzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wobec jego fakultatywności organ zaniechał poczynienia istotnych ustaleń mogących wpłynąć na treść decyzji.

Skarżący podkreślili, że ich stanowisko jest zasadne zwłaszcza w kontekście wystąpienia zgłaszanych przez nich rys i pęknięć domu wskutek wibracji związanych z realizacją inwestycji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podkarpacki wniósł o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W przypadku decyzji, bo tego rodzaju rozstrzygnięcie jest przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, Sąd może ją uchylić lub stwierdzić jej nieważność wyłącznie w przypadkach określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. – tj. gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy lub gdy wystąpią przyczyny nieważności wskazane w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach.

W rozpoznawanej sprawie znajduje ponadto zastosowanie art. 190 zd. pierwsze P.p.s.a., stanowiący, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Jak już bowiem wcześniej wskazano, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 1182/10 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. II SA/Rz 942/09 oraz decyzję Wojewody z dnia [...] września 2009 r. Nr [...]

Skarżący domagali się wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę obiektu handlowo – usługowego pod nazwą "Galeria Handlowa [...]" przy ul. [...] w M., z uwagi na niedopuszczenie ich do udziału w tym postępowaniu, tj. w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Z akt sprawy wynika bezspornie, że będąca ich własnością działka nr 2118 graniczy z terenem inwestycji – działką nr 2125 z dwóch stron.

NSA w przytoczonym wyroku z dnia 14 lipca 2011 r. zakwestionował stanowisko Sądu I instancji oraz organów, że zachowanie odległości i innych wymagań wynikających m. in. z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, decyduje o braku interesu prawnego osób mających tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanego obiektu. NSA przesądził, biorąc pod uwagę indywidualne cechy projektowanego obiektu i sposób zagospodarowania terenu otaczającego działkę inwestora, że osoby legitymujące się tytułem prawnym do działek położonych w bezpośrednim sąsiedztwie są stroną w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Badanie i analizowanie podnoszonych przez nich zarzutów może zatem odbywać się w toku postępowania, przy zapewnieniu im czynnego udziału w postępowaniu.

Realizując wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewoda, po ponownym rozpatrzeniu odwołania skarżących od decyzji Starosta Powiatu M. z dnia [...] lipca 2009 r., wydanej po wznowieniu postępowania i odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej, uchylił decyzję Starosty i stwierdził, że decyzja źródłowa tegoż organu z dnia [...] października 2007 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę Galerii Handlowej "[...]" została wydana z naruszeniem prawa. Jednocześnie Wojewoda odstąpił od jej uchylenia, ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Tego rodzaju rozstrzygnięcie umożliwia art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a.

Pierwszy z wymienionych przepisów stanowi, że w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

Zgodnie natomiast z art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda przyznał, że W. i C. R., jako właściciele działki o nr ewid. 2118 zostali pominięci w prowadzonym postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę Galerii Handlowej "[...]", stąd też decyzja Starosty Powiatu M. z dnia [...] października 2007 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę dotknięta była wadą formalną.

Istotą wznowionego postępowania, w którym, tak jak w niniejszej sprawie, zaistniały przesłanki z art. 145 § 1 k.p.a., jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Postępowanie to prowadzi się tak, jakby pierwotna decyzja jeszcze nie została wydana, należy zatem po pierwsze uwzględnić aktualny stan faktyczny sprawy, po drugie zaś obecny stan prawny (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15.12.2008 r., IV SA/Wa 1641/08, System Orzecznictwa LEX Nr 529558, wyrok WSA w Warszawie z dnia 30.11.2010 r., VII SA/Wa 1649/10, LEX Nr 760030).

W rozpoznawanej sprawie Wojewoda dokonał analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego i pozostałych wymaganych art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane dokumentów, tak jak winien to uczynić organ I instancji udzielający pozwolenia na budowę w postępowaniu zwykłym. Ta analiza, obejmująca także zarzuty podnoszone przez skarżących w toku postępowania administracyjnego, szczegółowo opisana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji doprowadziła organ do konkluzji, że brak jest podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem inwestora, a tym samym, że po uchyleniu wadliwej decyzji mogłoby zapaść wyłącznie rozstrzygnięcie takie jak dotychczas.

Stanowisko Wojewody jest prawidłowe. Wykazał on, że usytuowanie i parametry budynku takie jak w przedłożonym projekcie budowlanym nie naruszają przepisów technicznych, w sytuacji, gdy wysokość projektowanego budynku handlowo-usługowego to 9 m, a odległości od granicy z działką nr 2118 to co najmniej 13,20 m od strony wschodniej i co najmniej 10 m od strony północnej, a odległości od najbliższej zabudowy na działce 2118 – odpowiednio 26 m (strona wschodnia) i 17 m (strona północna) od budynku gospodarczego oraz 23,5 m od budynku mieszkalnego.

Wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja nie narusza też art. 51 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z § 3 ust. 1 pkt 52 ppkt b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573, ze zm.). Pierwszy z wymienionych przepisów utracił moc z dniem 15.11.2008 r. Poprzednio uregulowana w nim kwestia sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest obecnie unormowana w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, ze zm.). Jej przepisy przewidują uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, poprzedzonej oceną oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 tej ustawy), w stosunku do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Takie przedsięwzięcia określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), wymieniając w § 3 ust. 1 pkt 54 centra handlowe wraz z towarzyszącą infrastrukturą o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody lub 2 ha na innych obszarach. Nawiązując do wcześniejszych uwag, zgodnie z którymi we wznowionym postępowaniu organ stosuje stan prawny obowiązujący w dacie wydawania rozstrzygnięć w tym postępowaniu, stwierdzić należy, że wymienione przepisy mają zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Na marginesie Sąd zauważa, że powoływane w skardze, poprzednio obowiązujące rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (...) wskazywało na konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku centrum handlowego i usługowego o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha lub o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 1 ha wraz z towarzyszącą infrastrukturą (§ 3 pkt 52 ppkt b).

Nie ulega zatem wątpliwości, że w przypadku projektowanej "Galerii Handlowej [...]" o łącznej powierzchni wraz z infrastruktura 0,9982 ha, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest wymagana.

Nie jest również słuszny zarzut skargi dotyczący przeprowadzenia postępowania wznowieniowego bez wydania stosownego postanowienia o wznowieniu. Takie postanowienie Starosty Powiatu M. zapadło bowiem w rozpoznawanej sprawie w dniu [...] kwietnia 2009 r. i zostało doręczone skarżącym.

Sąd stwierdza natomiast naruszenie art. 10 k.p.a. w prowadzonym postępowaniu.

Sformułowana w nim zasada czynnego udziału stron oznacza prawo strony do czynnego udziału w każdym stadium postępowania i nie ogranicza się do dostępu do akt sprawy, ale obejmuje też prawo do zgłaszania dowodów, obowiązek zawiadamiania strony o terminie i miejscu przeprowadzania dowodów, prawo strony do wypowiadania się przed wydaniem decyzji. Wojewoda niewątpliwie przepis ten naruszył, nie zawiadamiając skarżących o możliwości zaznajomienia się z materiałami sprawy oraz zgłoszenia ewentualnych uwag i wniosków dowodowych przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Sąd uznał jednak, że naruszenie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, a tym samym stanowić przyczyny uchylenia decyzji.

W świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. jest skuteczny, o ile skarżący wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok NSA z 18.05.2006 r., II OSK 831/05, ONSAiWSA 2006/6/157, uchwała składu 7 sędziów NSA z 25.04.2005 r., ONSAiWSA 2005/4/66). Uznając naruszenie art. 10 k.p.a. w kontrolowanej sprawie za nie mogące mieć istotnego wpływu na jej wynik , Sąd wziął pod uwagę, że skarżący takich konkretnych czynności nie wskazali, a organ badał zarzuty i argumenty podnoszone przez nich w toku całego postępowania, począwszy od wniosku o wznowienie.

Z wszystkich tych przyczyn, uznając iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu określonym w art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd w oparciu o art. 151 P.p.s.a skargę oddalił.