Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 907/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-03-02 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. I. i Z. I. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 października 2008 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

Skarżący złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na opisane wyżej postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 września 2007 r. Nr [...], którym nałożono na Z. i J. I. grzywnę w wysokości 5.000,00 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego, objętego prawomocną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 kwietnia 2000 r. Nr [...].

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia (nazywając je "decyzją"), uzasadniając wniosek możliwością spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz znacznej szkody dla skarżących.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Instytucję wstrzymania wykonania decyzji organu administracji publicznej po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego reguluje art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie to sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.).

Jak wynika z powyższego, przedmiotem wstrzymania wykonania może być zarówno zaskarżony akt lub czynność jak i inne akty podjęte w granicach tej samej sprawy. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest ostateczne postanowienie w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia i zarówno zarzuty skargi jak i przedmiotowy wniosek skarżących odnosi się do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, mimo iż piśmie strona skarżąca używa zamiennie sformułowania "zaskarżona decyzja" lub "postanowienie". Sąd zatem rozpoznaje przedmiotowy wniosek jako wniosek o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 grudnia 2008 r., a nie jako wniosek o wstrzymanie decyzji o rozbiórce.

Zgłoszony w skardze wniosek w ocenie Sądu nie jest zasadny, ponieważ nie został należycie umotywowany. Strona skarżąca twierdząc o trudnych do odwrócenia skutkach oraz spowodowaniu znacznej szkody poprzez wykonanie postanowienia odwołuje się de facto do treści przytoczonego wyżej przepisu. Tymczasem powołanie się jedynie na przesłanki wstrzymania aktu (w niniejszej sprawie postanowienia), określone przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest wystarczające i nie zwalnia skarżących z obowiązku wykazania istnienia konkretnych okoliczności pozwalających wywieść zasadność wstrzymania. Brak uzasadnienia tego wniosku, polegający na braku uprawdopodobnienia istnienia okoliczności przemawiających za niedwracalnością skutków czy spowodowaniem dla skarżących znacznej szkody (bez odniesienia się do stanu majątkowego), uniemożliwia zdaniem Sądu merytoryczną ocenę istnienia powołanych we wniosku podstaw wstrzymania (por. m.in. postanowienia NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 598/06, z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06, nie publ.).

W konsekwencji uznając przedmiotowy wniosek za niezasadny, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.