Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 998/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia del. NSA Jan Grzęda, Protokolant Katarzyna Latkowska, po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt III SA/Po 862/12 w sprawie ze skargi T. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 18 czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2011 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt III SA/Po 862/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę T. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2011 r. Z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji wynika, że decyzją z dnia 9 grudnia 2011 r. wydaną na podstawie art. 13 § 1, art. 21 § 1, art. 207 i art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 2, art. 3, art. 4 i art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej "u.p.o.l.") oraz § 1 uchwały Rady Miasta Poznania nr LXXX/1221/V/2010 z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z dnia 30 grudnia 2010 r. Nr 265, poz. 5106, dalej "uchwała Rady Miasta Poznania) Prezydent Miasta P. ustalił skarżącemu wymiar podatku od nieruchomości okres 7 miesięcy 2011 roku w łącznej kwocie 5.023 zł.

Decyzją z dnia 18 czerwca 2012 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził prawidłowość zastosowania przez organ pierwszej instancji stawki przewidzianej dla budynków pozostałych lub ich części, biorąc pod uwagę określenie przedmiotowej nieruchomości lokalowej jako niemieszkalnej. Organ odwoławczy powołał się również na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FSP 4/11, w której stwierdzono, że garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. tj. dotyczącej budynków pozostałych.

2. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P..

W piśmie procesowym z dnia 22 października 2012 r. skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wskazał, iż nie zgadza się ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w uchwale z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11. Wniósł o wystąpienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o podjęcie w składzie pełnej izby uchwały zawierającej rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości, tj. dotyczącego stawki, jaką powinien być opodatkowany garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym.

3. W uzasadnieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż spór w niniejszej sprawie dotyczył prawnopodatkowej kwalifikacji przedmiotu opodatkowania i związanego z tym wyboru stawki podatku. W ocenie Sądu zasadnie organy obu instancji zastosowały do będącego przedmiotem opodatkowania lokalu niemieszkalnego tj. hali garażowej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym stawki podatku od nieruchomości określone w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l., tj. jak dla budynków lub ich części pozostałych. Dalej Sąd wskazał, że stanowisko organów w tym zakresie jest zgodne z uchwałą składu siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11. Zgodnie z tezą powyższej uchwały w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku wskazanej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podzielił stanowisko wyrażone w powyższej uchwale. Nie stwierdził podstaw do wnioskowanego przez skarżącego wystąpienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o podjęcie w składzie pełnej Izby uchwały zawierającej rozstrzygnięcie wyżej omówionego zagadnienia prawnego.

4. W skardze kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenie kosztów postępowania. Autor skargi kasacyjnej w oparciu o art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 2 i art. 5 u.p.o.l. w związku z § 1 uchwałą Rady Miasta Poznania, art. 1a, art. 3 i art. 7 u.p.o.l., art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. 1994 Nr 89, poz. 414 ze zm., dalej "Prawo budowlane"), art. 20 i art. 21 ustawy z 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm., dalej "p.g.k."), § 2 i § 65 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. 2001 nr 38 poz. 454), załącznikiem do rozporządzenia rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych, art. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. 1994 nr 85 poz. 388 ze zm., dalej "u.w.l.") oraz art. 2, art. 32 i art. 217 Konstytucji RP, poprzez niewłaściwą ich wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie dla ustalenia wysokości podatku od nieruchomości w zakresie hali garażowej winna być zastosowana stawka jak dla budynków lub ich pozostałych części zamiast stawki jak dla budynków lub ich części mieszkalnych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wniosło o jej oddalenie.

5. Rozpoznając niniejszą skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu. Istoty sporu w niniejszej sprawie dotyczy kwestii, czy stanowiący odrębną własność garaż, będący częścią składową budynku mieszkalnego podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych dla budynków mieszkalnych, jak postrzega to strona skarżąca, czy też według stawek właściwych dla tzw. budynków lub ich części pozostałych (stanowisko organów i Sądu pierwszej instancji). Odnosząc się do sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów należało zauważyć, że korespondują one z wywodami przyjętymi w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012 r., o sygn. akt II FPS 4/11 (dostępna na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W uchwale tej stwierdzono, że garaż może stanowić pomieszczenie przynależne do samodzielnego lokalu mieszkalnego, albo może stanowić odrębną własność lokalową. W pierwszej z tych sytuacji, nie będzie stanowił odrębnego, od samodzielnego lokalu mieszkalnego, przedmiotu opodatkowania. W rezultacie będzie podlegał opodatkowaniu tak jak lokal mieszkalny. Dotyczy to wszystkich tych sytuacji, w których nie wyodrębniono prawnie własności lokalowej, np. miejsce postojowe w hali garażowej z podziałem quoad usum. W sytuacji, gdy garaż został wyodrębniony jako lokal o innym niż mieszkalnym przeznaczeniu, stanowiącym odrębną nieruchomość i odrębny przedmiot opodatkowania, nie dzieli losu budynku lub jego części (mieszkalnego bądź pozostałego). Dodatkowo w uchwale stwierdzono, iż dla potrzeb kwalifikacji przedmiotu opodatkowania w postaci odrębnej własności lokalowej tj. garażu niezbędne jest ustalenie, czy ma on charakter mieszkalny, czy też takiego charakteru nie można mu przypisać. Zgodnie z stanowiskiem zaprezentowanym w uchwale garaż nie spełnia funkcji mieszkalnych. W sytuacji, gdy stanowi on odrębny od innych części budynku, przedmiot opodatkowania nie dzieli losu innych części tego budynku (mieszkalnych), nawet, jeżeli cały budynek ma charakter mieszkalny. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l., tj. stawki przewidzianej dla budynków lub ich części pozostałych.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy oraz biorąc pod uwagę, fakt, że skarżący posiadała udział w garażu stanowiącym odrębny przedmiot własności, co wynika z akt sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny w całości podziela stanowisko zaprezentowane w wyżej wskazanej uchwale II FPS 4/11. W konsekwencji wyrok Sądu pierwszej instancji stwierdzający, że garaż podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. był prawidłowy.

Podkreślenia wymaga, że podatek od nieruchomości zaliczany jest do podatków majątkowych, gdyż w u.p.o.l. zasadą jest uzależnienie wysokości stawek dla budynków lub ich części od sposobu ich wykorzystania. Nie można także zgodzić się, aby powyższa uchwała wydana została z naruszeniem zasady równości wynikającej z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Nie znajduje oparcia w obowiązującym porządku prawnym twierdzenie, że nie ma żadnej różnicy pomiędzy właścicielem garażu, który jest odrębnym przedmiotem własności, a właścicielem garażu, który nie jest przedmiotem odrębnej własności. W tym miejscu należy wskazać na przepis art. 46 § 1 k.c., który do nieruchomości zalicza m.in. budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Będący zaś przedmiotem opodatkowania w rozpatrywanej sprawie garaż stanowi właśnie odrębną nieruchomość. Z mocy art. 140 i art. 198 k.c. każdy właściciel lub współwłaściciel takiego garażu może nim swobodnie rozporządzać, w tym zbywać bez konieczności jednoczesnego rozporządzania lokalem mieszkalnym, stanowiącym także z mocy art. 1 ust. 1 u.w.l., przedmiot odrębnej własności. Zupełnie inna jest sytuacja prawna właściciela lokalu mieszkalnego, któremu prawo do korzystania z miejsca postojowego (garażowego) przysługuje jedynie z mocy art. 3 ust. 1 i 2 u.w.l. jako udział w nieruchomości wspólnej. Prawo takie nie może być, bowiem przedmiotem odrębnego obrotu. Jest to istotna cech, która różnicuje właścicieli dwóch różnych przedmiotów własności i tym samym uzasadnia ich odmienne opodatkowanie. Mając na względzie całość wywodów prawnych zawartych w uchwale II FPS 4/11 nie mógł zasługiwać na uwzględnienie wniosek autora skargi kasacyjnej o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego.

Z tych przyczyn, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną należało oddalić.

[pic]