Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 948/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-10-29 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 4, art. 247
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 29 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. w przedmiocie wymierzenia grzywny Wójtowi Gminy za niewykonanie orzeczenia Sądu w sprawie II SAB/Lu 15/13 - w zakresie wniosku T. W. o przyznanie prawa pomocy postanawia odmówić przyznania T. W. prawa pomocy.


UZASADNIENIE

W skardze z dnia 11 września 2014 r. T. W. wniosła o wymierzenie grzywny Wójtowi Gminy za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt II SAB/Lu 15/13, wydanego w sprawie ze skargi T. W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie nierozpoznania wniosku o wznowienie postępowania w sprawie dotyczącej usług opiekuńczych.

Jednocześnie skarżąca zwróciła się o "pomoc prawną".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

W świetle art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności złożonej przez nią skargi.

Nawet zatem, jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 P.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy.

Oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 P.p.s.a. zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Taka sytuacja ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731).

Skarga kwalifikuje się do odrzucenia w szczególności wówczas, gdy sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami została już prawomocnie osądzona (art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a.).

Przedmiotem niniejszej skargi jest wymierzenie grzywny Wójtowi Gminy za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt II SAB/Lu 15/13, wydanego w sprawie ze skargi T. W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie nierozpoznania wniosku o wznowienie postępowania w sprawie dotyczącej usług opiekuńczych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 788/13, oddalił już skargę T. W. o wymierzenie grzywny Wójtowi Gminy za niewykonanie orzeczenia Sądu w sprawie II SAB/Lu 15/13. Od wyroku tego żadna ze stron nie wniosła skargi kasacyjnej i stał się on prawomocny.

Skarga T. W. złożona w rozpoznawanej sprawie kwalifikuje się więc do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., co oznacza jej oczywistą bezzasadność w rozumieniu art. 247 P.p.s.a.

Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.