Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2916/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 190, art. 153.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 5 ust. 1, art. 6, art. 12 ust. 1b, art. 18 ust. 5 pkt b.
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 7, 77 par. 1,.
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2014 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] sierpnia 2012 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej J. G. kwotę 1520 (jeden tysiąc pięćset dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej także: "GITD") decyzją z dnia [...] sierpnia 2012r. , nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 18 ust. 5, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (jt. Dz.U. Z 2007r. Nr 125, poz. 874 ze zm. – dalej u.t.d.) oraz lp. 2.9. załącznika 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania J. G. prowadzącej przedsiębiorstwo pod nazwą G. (dalej także: "skarżąca") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2012r. Nr [...] o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W W., na terenie P. ok. godz. 11:13 w dniu 21 marca 2012r., został poddany kontroli drogowej pojazd marki Audi o nr rej. [...], którym kierował Pan K. S. Kontrola została udokumentowana protokołem nr WITD.DI.P.VII0292/120/12.

Podczas kontroli stwierdzono, wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym.

Przebieg i wyniki kontroli utrwalono w protokole kontroli nr WITD.DI.P.VII0292/120/12, który nie został podpisany przez kierującego pojazdem. W toku kontroli stwierdzono, że na szybie czołowej oraz tylnej kontrolowanego pojazdu umieszczony jest napis "646 PRZEWÓZ 646", na prawej i lewej stronie pojazdu umieszczony jest numer "646 646" wraz z napisem "Przewóz Osób", oraz na tylnej szybie w jej dolnej części widnieje nr "46". Jednocześnie stwierdzono, że na prawych tylnych drzwiach od zewnętrznej strony była umieszczona naklejka "Cennik Usług Przewozowych", zawierający informację o opłacie za kurs naliczanej według tabeli dostępnej u kierowcy. Kierowca okazał do kontroli m.in. prawo jazdy, dowód osobisty, dowód rejestracyjny pojazdu wraz z ubezpieczeniem, wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, świadectwo wzorcowania drogomierza i świadectwo sprawdzenia drogomierza. Dla celów dowodowych, sporządzono w toku kontroli dokumentację kserograficzną okazanych dokumentów oraz wykonano stosowną dokumentację fotograficzną pojazdu.

Decyzją z dnia [...] maja 2012r., po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, w oparciu o przepis art. 93 ust.1, art. 8, art. 18 ust. 5 lit. b) oraz na podstawie lp.2.9 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym oraz zgodnie z ustaleniami protokołu z kontroli, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr [...], którą nałożył na Panią J. G. prowadzącą przedsiębiorstwo pod nazwą G. karę pieniężną w wys. 8.000zł za naruszenie zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d.

Organ I instancji uznał, że oznaczenia "646 przewóz 646", "Przewóz osób" i "646 646" znajdujące się na pojeździe poddanym kontroli, stanowią o umieszczeniu na nim nazwy przedsiębiorcy – skarżącej.

Skarżąca od w/w decyzji organu I instancji wniosła odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wnosząc o uchylenie spornej decyzji i umorzenie postępowania. W odwołaniu skarżąca zarzuciła iż w/w decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d., przez jego niewłaściwe zastosowanie oraz naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 107 par. 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia znaczenia ustalonych w toku postępowania faktów wg normy prawnej mającej zdaniem organu zastosowanie w sprawie oraz art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., poprzez bezkrytyczne i niepotwierdzone oceną całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego ustalenie, iż umieszczone na pojeździe oznaczenia są nazwą adresata lub numerem telefonu oraz, że umieszczenie tych oznaczeń na pojeździe upodabnia ten pojazd do taksówki i stanowi ominięcie przepisów dotyczących uzyskania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego, w/w decyzją z dnia [...] sierpnia 2012r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji nakładającą karę pieniężną w wys. 8000zł z tytułu naruszenia określonego w lp. 2.9. załącznika nr 3 do u.t.d.

GITD uznał, że argumenty strony podniesione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie, bowiem doszło do naruszenia przepisów dotyczących oznakowania pojazdu. Podniósł, że w art. 18 ust. 5 lit, b u.t.d. nie chodzi o to, aby wymienione w nim elementy ściśle pokrywały się z firmą przedsiębiorcy, czy też wskazywały numer telefonu zarejestrowanego akurat na tego konkretnego przedsiębiorcę. Ratio legis wprowadzenia zakazów określonych w art. 18 ust. 5 było wyeliminowanie przypadków wykonywania transportu drogowego pojazdem upodobnionym do taksówki i omijania restrykcyjnych przepisów dotyczących uzyskiwania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W obrocie gospodarczym przedsiębiorcy nadają różne nazwy wyodrębnionym przez siebie składnikom majątkowym. Częstą praktyką jest, że są to nazwy, które nie mają nic wspólnego z firmą danego przedsiębiorcy, chociaż bezsprzecznie jego działalności służą. Nie ma zatem znaczenia, zdaniem organu, że umieszczony na pojeździe napis nie pokrywa się z firmą przewoźnika zapisaną w ewidencji działalności gospodarczej. Organ stwierdził, że strona umieściła na pojeździe swoją nazwę, co oznacza, że doszło do naruszenia zakazu wymienionego w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. i co jednoznacznie wynika z oględzin kontrolowanego pojazdu.

Na w/w orzeczenie organu II instancji skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie skarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania w sprawie. W skardze skarżąca podniosła zarzut naruszenia przepisów:

1/ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 18 ust. 5 lit. b) ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że dopuściła się popełnienia deliktu administracyjnego podczas, gdy na kontrolowanym pojeździe brak było zabronionych oznaczeń, o których mowa w ww. przepisie,

2/ oraz zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. :

-art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia znaczenia ustalonych w toku postępowania faktów według normy prawnej znajdującej - zdaniem organu - zastosowanie w przedmiotowej sprawie,

-art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego zmierzającego do ustalenia okoliczności mającej znaczenie w sprawie,

-art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., poprzez bezkrytyczne i niepotwierdzone zgromadzonym materiałem dowodowym ustalenie, iż umieszczony na pojeździe napis "646 Przewóz Osób 646" jest nazwą przedsiębiorcy w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. b) ustawy o transporcie drogowym, a umieszczenie ww. oznaczenia na pojeździe upodabnia ten pojazd do taksówki i stanowi ominięcie przepisów dotyczących uzyskiwania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie.

Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1940/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. G. na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2012 r. Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d. wykonywanie transportu drogowego, który obejmuje także przewóz okazjonalny, wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Specjalnym rodzajem licencji, innym od przewidzianej w art. 5 ust. 1 u.t.d., jest licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Udzielenie tej licencji wymaga spełnienia przez przedsiębiorcę dodatkowych wymagań określonych w art. 6 u.t.d. Jednakże z mocy art. 12 ust. 1b u.t.d. licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką. Analiza treści wymienionych przepisów wskazuje, że przewozy wykonywane na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego osób są odrębnym rodzajem przewozów niż przewozy dokonywane w ramach transportu drogowego taksówką.

Sąd I instancji powołując się na orzecznictwo NSA podkreślił, że przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy. Zakaz obejmuje umieszczanie na pojeździe wszelkiej nazwy przedsiębiorcy, choćby była to tylko nazwa powszechnie używana, nie zaś nazwy np. wpisanej do rejestru.

W ocenie WSA napisy: "Przewóz Osób" (jak na drzwiach pojazdu) bądź "Przewóz" (jak na górnej części przedniej i tylnej szyby pojazdu), występujące zawsze w połączeniu z ciągiem tych samych cyfr "646646" i w takiej samej konfiguracji (cyfry na drzwiach nad napisem, na szybach zaś napis "przewóz" pomiędzy cyframi "646) stanowiły oznaczenie nazwy przedsiębiorcy, przyjętej przez skarżącą na użytek wykonywanych przewozów. Organy prawidłowo zatem przyjęły, że układ wyrażeń "przewóz osób, przewóz" w powiązaniu z tym samym ciągiem cyfr "646646", ułożonych zawsze w tej samej konfiguracji miał potencjalnym klientom wskazywać jednoznacznie, że pojazdy tak oznakowane należały do konkretnego przedsiębiorcy taksówkowego (w tym przypadku do skarżącej). Co do możliwości upewnienia się, że pojazdy tak oznakowane należą do skarżącej, potencjalny pasażer uzyskiwał dodatkową informację, umieszczoną na szybie tylnych prawych drzwi (drzwi, z których najczęściej korzystają pasażerowie), wskazującą adres internetowy obejmujący w nazwie firmę skarżącej:. [...], jak i cennik usług przewozowych. Cennik ten w powiązaniu z nr pojazdu i drogomierzem zamontowanym wewnątrz pojazdu wskazywały, że pojazd ten miał kojarzyć się pasażerom z taksówką.

Zdaniem Sądu I instancji oznaczenie pojazdu w takim zakresie przekroczyło zakres dopuszczalnego oznakowania dla pojazdów wykonujących przewozy na podstawie licencji, o której mowa w art. 5 ust. 1 u.t.d. Napis obejmujący: zwrot "Przewóz osób" lub "Przewóz" łącznie z ciągiem tych samych cyfr, pisanych w takim samym układzie stanowił w rzeczywistości nazwę przedsiębiorcy.

Pani J. G. zaskarżyła powyższy wyrok skarga kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Na podstawie przepisu art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucając:

1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. poprzez:

a) jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżąca dopuściła się popełnienia deliktu administracyjnego podczas, gdy na kontrolowanym pojeździe brak było zabronionych oznaczeń, o których mowa w ww. przepisie;

b) jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten zabrania przewoźnikom wykonującym przewozy okazjonalne umieszczania na pojeździe oznaczeń służących identyfikacji przedsiębiorcy jako wykonującego przewóz osób.

2) Na podstawie przepisu art. 174 pkt 2) p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a w. zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez:

a) uznanie, że organy administracyjne obydwu instancji prawidłowo zebrały i oceniły materiał dowodowy,

b) przyjęcie i przedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ustaleń faktycznych nie znajdujących należytego oparcia w materiale dowodowym i niewystarczających do zastosowania prawidłowo rozumianych unormowań zawartych w art. 18 ust. 5 pkt b) u.t.d., a w szczególności, że:

• "układ wyrażeń "przewóz osób, przewóz" w powiązaniu z tym samym ciągiem cyfr "646646", ułożonych zawsze w tej samej konfiguracji miał potencjalnym klientom wskazywać jednoznacznie, że pojazdy tak oznakowane należały do konkretnego przedsiębiorcy taksówkowego",

• "co do możliwości upewnienia się, że pojazdy tak oznakowane należały do skarżącej, potencjalny pasażer uzyskiwał dodatkową informację, umieszczoną na szybie tylnych prawych drzwi, wskazującą adres internetowy obejmujący w nazwie firmę skarżącej: [...] i cennik usług przewozowych",

c) bezkrytyczne i niepotwierdzone zgromadzonym materiałem dowodowym ustalenie, iż umieszczone na pojeździe napisy "Przewóz Osób" bądź "Przewóz", występujące w połączeniu z ciągiem cyfr "646646" stanowiły przyjętą przez skarżącą na użytek wykonywanych przewozów nazwę przedsiębiorcy w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d., a nie były oznaczeniem odróżniającym pojazdy świadczące usługi na licencji skarżącej od taksówek, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do stwierdzenia naruszenia przez Skarżącą przepisu art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. oraz mogło skutkować oddaleniem skargi wniesionej na decyzję administracyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z dnia 10 czerwca 2014r. Sygn. II GSK 571/13 uchylił zaskarżony wyrok WSA z dnia 20 grudnia 2012r. sygn. VI SA/Wa 1940/12 i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że umieszczenie na pojeździe oznaczenia "przewóz osób" w połączeniu z ciągiem cyfr "646", które nie stanowią numeru telefonu przedsiębiorcy (a jedynie jego fragment) nie może jeszcze zostać uznane za nazwę przedsiębiorcy w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. Zdaniem Sądu nazwą przedsiębiorstwa powinno być oznaczenie identyfikujące przedsiębiorstwo skarżącej. Oznaczenie to nie musi być identyczne z zarejestrowaną nazwą przedsiębiorcy, nie oznacza to jednak, że za nazwę przedsiębiorcy w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. można uznać zupełnie dowolne oznaczenie. Sąd podniósł, że organy nie wskazały z jakich przyczyn uznały zwrot "646 Przewóz Osób 646" za nazwę przedsiębiorcy, który prowadzi działalność pod nazwą G.. Tym samym zasadne jest stanowisko zajęte w skardze kasacyjnej, iż brak jest jakiegokolwiek dowodu w sprawie na okoliczność, że oznaczenia umieszczone na kontrolowanym pojeździe zawierają jakąkolwiek nazwę jakiegokolwiek przedsiębiorcy, jakikolwiek adres, czy w końcu jakikolwiek numer telefonu.

Sąd podkreślił, że art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. w brzmieniu obowiązującym przed 29 czerwca 2012 r. nie zawierał całkowitego zakazu umieszczania oznaczeń na pojazdach nienależących do przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką, ale zakazywał umieszczania oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy. W konsekwencji zadaniem organów było zatem wykazanie środkami dowodowymi, że oznaczenie umieszczone na pojeździe jest w istocie nazwą przedsiębiorcy, adresem lub jego numerem telefonu, czego – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – nie dokonano i na co nie zwrócił uwagi Sąd I instancji.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podnieść należy, że zgodnie z treścią art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz.U. 2012r. poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania na skutek uwzględnienia skargi kasacyjnej, związany jest wykładnią prawa dokonana w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie wykładnią prawa oznacza obowiązek podporządkowania się Sądu w trakcie ponownej kontroli legalności zaskarżonego aktu administracyjnego sposobem rozumienia interpretowanego przepisu i nie jest możliwe nadanie odmiennego znaczenia prawnego treści tego przepisu. Stosownie zaś do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że zarówno organy administracyjne rozpoznające ponownie sprawę w wyniku uprzedniego uchylenia ich decyzji prawomocnym wyrokiem sądowym, ale także sądy administracyjne przeprowadzające kolejne kontrole w sprawie pozostają związane oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania zawartymi w uprzednio zapadłych wyrokach. Związanie to utrzymuje się tak długo aż nie dojdzie do zmiany stanu prawnego, który zdezaktualizuje wyrażony uprzednio pogląd, wzruszenia orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie lub gdy zajdzie zmiana istotnych okoliczności faktycznych (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyd. 3, Warszawa 2009, str. 403). Związanie, o którym mowa powyżej miało miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, bowiem w postępowaniu poprzedzającym wydanie skarżonego wyroku zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2014, sygn. akt II GSK 571/13.

Przystępując zatem do merytorycznego rozpoznania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, będąc związany wyrokiem NSA uznał, że skarga J. G. jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d. wykonywanie transportu drogowego, który obejmuje także przewóz okazjonalny, wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Specjalnym rodzajem licencji, innym od przewidzianej w art. 5 ust. 1 u.t.d., jest licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Udzielenie tej licencji wymaga spełnienia przez przedsiębiorcę dodatkowych wymagań określonych w art. 6 u.t.d. Zgodnie z art. 12 ust. 1b (obecnie 1a) u.t.d. licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką, gdyż jak podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 grudnia 2011 r. wydanym w sprawie II GSK1217/10 - przewozy wykonywane na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego osób są odrębnym rodzajem przewozów niż przewozy dokonywane w ramach transportu drogowego taksówką.

Podkreślić należy, że na gruncie ustawy o transporcie drogowym obowiązują odmienne zasady wykonywania przewozów okazjonalnych pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą (pojazdem niebędącym taksówką) i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Konsekwencją odmienności charakteru powyższych przewozów jest wprowadzony art. 18 ust. 5 pkt b) u.t.d. (w brzmieniu na dzień kontroli) - zakaz umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy. W dacie wydawania decyzji przez organ odwoławczy cytowany przepis, został zmieniony przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 2012 r. (Dz. U. poz. 661) zmieniającej ustawę o transporcie drogowym z dniem 29 czerwca 2012 r. rozszerzając zakaz na umieszczanie w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi. Należy jednak mieć na uwadze, że w dacie kontroli ten zakaz rozszerzony nie obowiązywał.

Zdaniem organu administracji napisy umieszczone na pojeździe – "646 Przewóz osób 646", lub "Przewóz Osób" są nazwą przedsiębiorcy. Jednakże jak wynika z akt sprawy żadna tego rodzaju nazwa nie była przez skarżąca używana, jak i nie ustalono by była to nazwa innego przedsiębiorcy, na przykład powiązanego funkcjonalne lub organizacyjne z przedsiębiorstwem skarżącej. Nazwa przedsiębiorstwa skarżącej to G. i taka nazwa występuje na zaświadczeniu o spełnianiu wymogów ustawy o transporcie drogowym oraz na paragonie fiskalnym, załączonym do akt sprawy. Zatem z żadnych ustaleń organu nie można wyprowadzić wniosku, że napisy na pojeździe "646 Przewóz osób 646", lub "Przewóz Osób" w jakikolwiek sposób identyfikują przedsiębiorstwo skarżącej lub innego przedsiębiorcę, albo że stanowi je numer telefonu, pod którym można było zamówić przewóz w przedsiębiorstwie skarżącej.

Z przytoczonych wyżej względów nie można uznać, że w trakcie prowadzonego postępowania organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy (art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a.) w zakresie naruszenia przez skarżącą art. 18 ust. 5 lit. b) ustawy o transporcie drogowym.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł o uchylenie decyzji organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

O niewykonywaniu uchylonych decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a.

Natomiast o kosztach postępowania obejmujących wpis sądowy oraz wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej będącego adwokatem na podstawie art. 200 w zw. z art.205 par. 2 p.p.s.a. oraz w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z par. 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jt. Dz. U. z 2013r. poz. 461).