Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 943/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 110 c
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Piotr Kieres, sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 lutego 2018 r. sprawy ze skargi A.G. i A.G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznanie za bezzasadną skargi na czynność egzekucyjną w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A.G i A.G (dalej: zobowiązani, skarżący, strona skarżąca) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] (nr [...]) wydane w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia nieruchomości.

Jak wynika z zaskarżonego postanowienia oraz z akt sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w N.R. (będący jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym) prowadzi wobec A.G. i A.G. postępowanie egzekucyjne z tytułu zaległości w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe na przestrzeni lat 2006 i 2007. Podstawę tego postępowania stanowią tytuły wykonawcze o numerach: [...], [...], [...], [...] i [...].

Poprzednio prowadzone wobec zobowiązanych postępowanie egzekucyjne co do tego samego obowiązku (a którego podstawę stanowiły tytuły wykonawcze o numerach: [...], [...], [...], [...], [...]) zostało umorzone w związku z bezskutecznością egzekucji.

Do ponownego wdrożenia postępowania egzekucyjnego doszło na skutek uwzględnienia przez Sąd Okręgowy w Ś. skargi pauliańskiej jaką wniósł Naczelnik Urzędu Skarbowego w N.R., domagając się uznania za bezskuteczne wobec Skarbu Państwa rozporządzeń prawami do nieruchomości położonej w N.R., przy ul. [...], dla której Sąd Rejonowy w K VII Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych w N.R. prowadzi księgę wieczystą o nr [...].

Żądanie Naczelnika Urzędu Skarbowego dotyczyło uznania za bezskuteczną umowy darowizny na mocy której małżonkowie – A.A.G darowali swoim dzieciom (D.G i S.G.) udziały po ½ we współwłasności nieruchomości objętej księgą wieczystą nr [...] oraz umowy sprzedaży udziału ½ we współwłasności tej nieruchomości, zawartej pomiędzy S.G a L.G..

W toku postępowania egzekucyjnego jakie zostało wszczęte na skutek prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Ś z dnia [...] (sygn. akt [...]) uwzględniającego skargę pauliańską Naczelnika Urzędu Skarbowego w N.R., zawiadomieniem z dnia 18 października 2016 r. ([...]) organ egzekucyjny dokonał zajęcia nieruchomości objętej księgę wieczystą o nr [...] kierując do zobowiązanych – A.A.G wezwanie do zapłaty egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi, w terminie 14 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości ww. nieruchomości

Kwestionując to zajęcie, pismem z dnia 21 listopada 2016 r. zobowiązani wnieśli na ww. czynność egzekucyjną skargę w trybie art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599, dalej: u.p.e.a.).

W jej treści zarzucili organowi egzekucyjnemu naruszenie:

- art. 110b § pkt 1 w zw. z art. 110c u.p.e.a. poprzez błędne ustalenie uczestników postępowania, którymi powinni być aktualni właściciele zajętej nieruchomości tj. D.G i L.G;

- art. 110c § 2 w zw. z art. 67 § 2 u.p.e.a. poprzez brak wskazania w zawiadomieniu o zajęciu terminu płatności należności;

- art. 6 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez prowadzenie egzekucji na podstawie dwukrotnie wystawionych ("zdublowanych") tytułów wykonawczych jako że w sprawie nie wydano postanowienia w trybie art. 26d u.p.e.a.;

- art. 64 § 1 pkt 4 i 6 oraz art. 64 § 6 u.p.e.a. poprzez błędne ustalenie kosztów egzekucyjnych;

- art. 110 w zw. z art. 19 § 1 u.p.e.a. poprzez prowadzenie egzekucji przez podmiot niemający uprawnień organu egzekucyjnego;

- art. 15 § 1 u.p.e.a. poprzez wszczęcie egzekucji pomimo braku uprzedniego wysłania upomnienia.

Postanowieniem z dnia [...] ([...]) Naczelnik Urzędu Skarbowego w N.R. uznał skargę zobowiązanych za bezzasadną.

Po rozpoznaniu zażalenia zobowiązanych na to orzeczenie, postanowieniem z dnia [...] (nr [...]) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego pierwszej instancji.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący domagali się uchylenia w całości postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] oraz zasądzenia od organu egzekucyjnego na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucili naruszenie:

- art. 110c § 2 w zw. z art. 67 § 2 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, że organ egzekucyjny nie jest zobowiązany do wskazania w zawiadomieniu o zajęciu terminu płatności egzekwowanego obowiązku;

- art. 110b pkt 1 w zw. z art. 110c u.p.e.a. poprzez dokonanie zajęcia nieruchomości nienależącej do zobowiązanych;

- art. 6 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez prowadzenie egzekucji na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych sprzecznie z prawem, albowiem w warunkach funkcjonowania w obrocie prawnym tytułów wykonawczych wystawionych wcześniej przez tego samego wierzyciela i wobec tych samych należności, a wobec których nie orzeczono ich utraty w trybie art. 26d u.p.e.a.

W rozwinięciu zarzutów skargi skarżący podnieśli, że wyrok Sądu Okręgowego w Ś. z dnia [...], sygn. akt [...], uznający zasadność skargi pauliańskiej wniesionej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w N.R. dotyczy wierzytelności stwierdzonymi tytułami wykonawczymi o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...].

W sprawie, organ egzekucyjny dokonał natomiast zajęcia nieruchomości na podstawie tytułów wykonawczych o innych numerach, wystawionych już po uprawomocnieniu się wyroku Sądu Apelacyjnego we W. z dnia [...], sygn. akt [...], oraz w warunkach niewyeliminowania z obrotu prawnego wcześniej wystawionych tytułów wykonawczych.

W nawiązaniu do tego zarzutu skarżący dodatkowo podnieśli, że w sprawie wydane zostały dwukrotnie tytuły wykonawcze w odniesieniu do tych samych należności, co nie jest dopuszczalne albowiem wprowadza niebezpieczeństwo dochodzenia jednej i tej samej należności.

Niezależnie od tych zarzutów skarżący wskazali na uchybienia proceduralne pisma procesowego, zawiadamiającego o zajęciu nieruchomości. W kontekście tym wyrazili pogląd, że zawiadomienie takie powinno zawierać elementy analogiczne do pisma sporządzanego na podstawie art. 67 § 2 u.p.e.a. (zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego). Na tej podstawie zarzucili, że wydane w sprawie zawiadomienie o zajęciu nie zawiera informacji o terminie płatności dochodzonych należności, ani też nie określa dokładnie zajmowanej nieruchomości, prowadząc do naruszenia zasady z art. 9 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem sądowej kontroli w sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W., stwierdzające bezzasadność skargi jaką skarżący wnieśli na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia nieruchomości.

W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie jest prawidłowe.

Jako pozbawione podstaw prawnych Sąd uznał zatem zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez to postanowienie art. 110c § 2 w zw. z art. 67 § 2 u.p.e.a., art. 110b pkt 1 w zw. z art. 110c u.p.e.a. oraz art. 6 i 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.

W procesie sądowej kontroli rzeczonego postanowienia Sąd nie stwierdził także innych naruszeń prawa, a które zobowiązany jest uwzględnić z urzędu na podstawie dyspozycji art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Odnosząc się w pierwszej kolejności do najdalej idącego zarzutu skargi należy stwierdzić, że wbrew stanowisku skarżących, prawidłowym było postępowanie organów egzekucyjnych, które za uczestników postępowania egzekucyjnego skierowanego do zajętej nieruchomości uznały A.A.G, a nie aktualnych właścicieli tej nieruchomości, tj. D.G. (obecnie – W.) i L.G.

Należy zwrócić uwagę, że w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ustawodawca oznacza krąg uczestników tego postępowania, co organy egzekucyjne obowiązane są respektować w toku podejmowanych czynności.

Zgodnie z art. 110b u.p.e.a. uczestnikami postępowania egzekucyjnego z nieruchomości są:

1) zobowiązany;

2) wierzyciele egzekwujący;

3) osoby, którym przysługują ograniczone prawa rzeczowe lub roszczenia albo prawa osobiste zabezpieczone na nieruchomości;

4) organ, który zawarł umowę o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste, jeżeli przedmiotem egzekucji jest użytkowanie wieczyste.

Należy jednocześnie dostrzec, że art. 1a pkt 20 u.p.e.a. definiuje zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym jako osobę prawną (jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej) albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym.

W rozpoznawanej sprawie przedmiot egzekucji stanowił niewątpliwie obowiązek pieniężny, wynikający z zaległości skarżących z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe lat 2006-2007. Nie ulega tym samym wątpliwości, że sytuacja procesowa skarżących pozwalała na objęcie ich definicją ustawową zobowiązanego, a tym samym, na przyznanie im statusu uczestnika postępowania egzekucyjnego.

W ocenie Sądu, analogicznie nie sposób zdefiniować jednak sytuacji prawnej aktualnych właścicieli nieruchomości co do której skierowano czynności egzekucyjne celem zaspokojenia ww. zaległości podatkowych. Odpowiedzialność D.G (obecnie –W) i L.G. w rozpoznawanej sprawie ma źródło w dokonanych z ich udziałem czynnościach prawnych, godzących w interes wierzyciela i uznanych przez Sąd za bezskuteczne wobec Skarbu Państwa (Naczelnika Urzędu Skarbowego w N.R.).

Jak wynika z akt sprawy, prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Ś z [...] (sygn. akt [...]) za bezskuteczne uznane zostały umowy na podstawie których aktualni właściciele, tj. D.G. (obecnie – W) i L.G. nabyli prawa rzeczowe do zajętej nieruchomości. Wyrok wydany na podstawie art. 527 i n. k.c. ma natomiast charakter konstytutywny, przy czym, istotą rozstrzygnięcia tego rodzaju nie jest zakwestionowanie skutków rzeczowych w zakresie przesunięć majątkowych, lecz uznanie za bezskuteczne takiego rozporządzenia wyłącznie w stosunku do wierzyciela, którego prawa zostały w ten sposób naruszone. Orzeczenie zapadłe na tej podstawie nie ingeruje zatem w stosunki własnościowe wynikające z kwestionowanej czynności prawnej, a upoważnia wierzyciela do skierowania postępowania egzekucyjnego względem mienia osoby trzeciej, która sporne prawo nabyła z jego pokrzywdzeniem. Innymi słowy, w wypadku egzekucji obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym wierzyciel dysponujący wyrokiem uwzględniającym jego skargę pauliańską wyposażony jest w szczególne prawo do skierowania egzekucji względem mienia osoby trzeciej, nie wymienionej w tytule wykonawczym jako dłużnik.

Nie ulega tym samym wątpliwości, że właściciel rzeczy względem którego zapadło orzeczenie wydane w trybie art. 527 i n. k.c. nie jest dłużnikiem, a jedynie osobą odpowiedzialną za cudzy dług określonymi przez sąd przedmiotami.

Z powodów wyżej wskazanych przytoczona już definicja zobowiązanego nie znajdzie zastosowania w stosunku do osoby trzeciej w rozumieniu art. 527 k.c., a zatem w rozpoznawanym przypadku – w stosunku do D.G. (obecnie – W.) i L.G. Jak już bowiem wspomniano, zobowiązanym w postępowaniu egzekucyjnym jest jedynie ten, kto nie wykonał w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym. Nie ulega natomiast wątpliwości, że obowiązek tego rodzaju nie spoczywał na aktualnych właścicielach nieruchomości. Wystawione przez organ egzekucyjny tytuły wykonawcze dotyczyły bowiem zobowiązań podatkowych A.A.G.. Oczywistym jest natomiast, że skierowanie egzekucji zobowiązania podatkowego do mienia osób trzecich nie skutkuje zmianą materialnoprawnych podstaw odpowiedzialności publicznoprawnej. Nie dochodzi w ten sposób także do zmiany stron zobowiązania podatkowego. Istotą bezskuteczności orzeczonej w trybie art. 527 k.c., jak już podkreślono, jest bowiem możliwość skierowania egzekucji zobowiązania podatkowego dłużnika do mienia osoby trzeciej, co osoby tej nie czyni dłużnikiem podatkowym, a jedynie osobą odpowiedzialną za cudzy dług w oznaczonym zakresie. Dlatego też, objęcie takiej osoby pojęciem zobowiązanego nie znajduje uzasadnienia w świetle ustawowej definicji tego określenia w rozumieniu przepisów u.p.e.a.

W ocenie Sądu, nie sposób uznać zatem, by podstawę dla przyjęcia legitymacji D.G. (obecnie – W.) i L.G. w postępowaniu egzekucyjnym stanowić mógł art. 110b pkt 1 w związku z art. 1a pkt 20 u.p.e.a.

Oczywistym jest też, że legitymacji takiej próżno poszukiwać w punktach 2, 3, i 4 art. 110b u.p.e.a. D.G. (obecnie – W.) i L.G. nie są bowiem wierzycielami egzekwującymi, ani osobami, którym przysługują ograniczone prawa rzeczowe lub roszczenia, czy też, prawa osobiste zabezpieczone na nieruchomości. Przypadek opisany w punkcie 4 (oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste) jest natomiast w rozpoznawanej sprawie z oczywistych względów wykluczony.

Nie ma także podstaw by udział aktualnych właścicieli nieruchomości w analizowanym postępowaniu wywodzić z treści art. 110f § 1 u.p.e.a. Należy bowiem zauważyć, że przepis ten dotyczy wyłącznie przypadków rozporządzenia nieruchomością po jej zajęciu. W przypadku nieruchomości aktualnie należącej do D.G. (obecnie – W.) i L.G., zajęcie nastąpiło natomiast niewątpliwie jeszcze przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, co wyłącza zastosowanie omawianego przepisu. Przypomnieć można jedynie, że wpisu wzmianki o wszczęciu egzekucji z nieruchomości (art. 110c § 3 u.p.e.a.) dokonał Sąd Rejonowy w K. w dniu [...], tj. po uzyskaniu wyroku w trybie at. 527 k.c., i była to pierwsza czynność egzekucyjna w sprawie. Powołany już art. 110f dotyczy natomiast przypadku zbycia nieruchomości po jej zajęciu i jest to przepis szczególny, wykluczający możliwość wytoczenia powództwa pauliańskiego.

Jako nieuzasadniony ocenić należało także zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 6 i art. 8 k.p.a. w zw. art. 18 u.p.e.a. poprzez dwukrotne wystawienie tytułów wykonawczych dotyczących tych samych zaległości podatkowych.

Jego zasadność skarżący wywodzili m.in. z obawy istnienia tytułów prawnych stanowiących podstawę do więcej niż tylko jednokrotnego wyegzekwowania tych samych należności. Trafności tego zarzutu w sprawie Sąd nie podziela z dwóch powodów.

Przede wszystkim wskazać należy, co trafnie podnosi także organ egzekucyjny w odpowiedzi na skargę, że argumentacja strony, zmierzająca do wykazania nieprawidłowości poprzez dochodzenie tej samej zaległości w ramach dwóch postępowań egzekucyjnych powinna być podnoszona przez skarżących w trybie at. 33 § 1 pkt 6, względnie, at. 59 § 1 pkt 7 u. p.e.a., a nie na etapie skargi z art. 54 § 1 u.p.e.a., która stanowi środek ochrony już na dalszym etapie bo stricte wykonawczym.

Po drugie, nawet gdyby przyjąć dopuszczalność tego rodzaju zarzutu w ramach skargi z art. 54 § 1 u.p.e.a. to wyrażone na jego tle obawy procesowe strony skarżącej co do niebezpieczeństwa dwukrotnego, przymusowego wykonania tego samego zobowiązania podatkowego nie znajdują uzasadnienia w świetle ustaleń faktycznych sprawy.

Sąd Najwyższy wielokrotnie zwracał uwagę (wyrok SN z dnia 20 lutego 2015 r., sygn. akt V CSK 305/14, LEX nr 167141 oraz powołane tam orzecznictwo), że w wypadku wyroków wydawanych na podstawie art. 527 k.c. niezbędne jest precyzyjne oznaczenie (w sentencji tego rodzaju rozstrzygnięcia) wierzytelności, której ochronie służy instytucja skargi pauliańskiej. W wypadku wierzytelności stwierdzonych tytułami wykonawczymi oznaczenie to najczęściej sprowadza się do powołania danych identyfikujących taki tytuł (data, numer tytułu wykonawczego). Tak też postąpił Sąd Okręgowy w Ś., który w wyroku z [...] wymienił numery tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w N.R., w których to stwierdzono zaległości A.A.G. z tytułu podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych. W tej sytuacji nie powinno zatem ulegać wątpliwości to, ochronie jakiej konkretnie wierzytelności służy powołane rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego w Ś. W konsekwencji należy stwierdzić, że jedynie wówczas podnoszony przez skarżących zarzut mógłby okazać się trafny, gdyby należności stwierdzone tytułami wykonawczymi o numerach od [...] do [...] nie odpowiadałyby tytułom wykonawczym tego samego organu wystawionym w latach 2011 i 2012 i wymienionym w wyroku Sądu Okręgowego w Ś. Analiza obu grup tytułów wykonawczych wskazuje natomiast jednoznacznie, że każdy z tytułów wystawionych w 2016 r. znajduje swój odpowiednik pośród tytułów z lat 2011-2012, przy czym, tytuły na podstawie których prowadzone jest obecne postępowanie egzekucyjne mają swoje bliźniacze odpowiedniki zarówno w zakresie rodzaju zaległości podatkowej, jak i co do kwot w nich stwierdzonych.

Z jednej strony zatem egzekucji niewątpliwie podlegają te same należności, które stwierdzono tytułami wykonawczymi opisanymi w wyroku Sądu

Okręgowego w Ś (co wyklucza ewentualność windykacji jakichkolwiek innych wierzytelności). Z drugiej zaś fakt, iż organ egzekucyjny wykluczył przeprowadzenie egzekucji na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w latach 2011-2012 wyłącza możliwość pokrzywdzenia dłużnika wskutek dwukrotnego, przymusowego ściągnięcia jego zobowiązania. W nawiązaniu do argumentacji strony skarżącej nie sposób także twierdzić, by poprzez fakt dwukrotnego wystawienia tytułów wykonawczych organ egzekucyjny działał wbrew zasadzie zaufania wyrażonej w treści art. 8 k.p.a. W piśmie z dnia 21 października 2016 r. (doręczonym zobowiązanym wraz z zawiadomieniem o zajęciu) Naczelnik Urzędu Skarbowego w N.R. precyzyjnie wyjaśnił bowiem dłużnikom, które należności stwierdzone dawnymi tytułami wykonawczymi objęto tytułami wykonawczymi, stanowiącymi podstawę aktualnie toczącego się postępowania egzekucyjnego.

Dodać przy tym trzeba, że sam fakt powołania w wyroku Sądu Okręgowego w Ś numerów tytułów wykonawczych wystawionych w latach 2011-2012 nie stoi na przeszkodzie skierowaniu aktualnie prowadzonej egzekucji do majątku osoby trzeciej. Jak już bowiem wskazano, sąd ma obowiązek oznaczeni wierzytelności, której udziela ochrony w trybie art. 527 k.c., w taki sposób, by można ją było dostatecznie jasno zdefiniować. O ile zatem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób jasny wynika, że np. zaległość stwierdzona pierwotnie tytułem wykonawczym nr [...] z dnia 6 grudnia 2011r. odpowiada obecnie wierzytelności objętej tytułem [...] z dnia 21 marca 2016 r. (przy czym, analogicznie sprawa przedstawia się w przypadku każdego z pozostałych tytułów), to nie powinno budzić wątpliwości, że przedmiotem egzekucji są te same zobowiązania pieniężne co do których rozstrzygał Sąd Okręgowy w Ś.

Już tylko w uzupełnieniu omawianego zagadnienia dodać trzeba, że chybiony jest zarzut niewydania przez organ egzekucyjny postanowienia w trybie art. 26d u.p.e.a., skoro przepis ten dotyczy przypadku utraconych tytułów wykonawczych, a zatem sytuacji procesowej innej aniżeli występująca w sprawie.

Przechodząc do oceny samej prawidłowości zastosowanego w sprawie środka egzekucyjnego w postaci zajęcia nieruchomości to należy przypomnieć, że tryb prowadzenia egzekucji z nieruchomości regulują przepisy art. 110-112g u.p.e.a.

W ocenie Sądu, wszystkie ustawowe wymogi prawne związane ze skutecznością zajęcia nieruchomości zostały w sprawie dochowane. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdza, że organ egzekucyjny dokonał zajęcia zgodnie z art. 110c § 2 i 3 u.p.e.a. poprzez skierowanie do zobowiązanych wezwania z dnia 18 października 2016 r. do zapłaty egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi, w terminie 14 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Wezwanie to zostało doręczone zobowiązanym (każdemu z osobna) w dniu 8 listopada 2016 r. Z tym też dniem uznano skutek prawny w postaci zajęcia nieruchomości. Jednocześnie, zgodnie z wymogiem z art. 110c § 3 u.p.e.a., organ egzekucyjny przesłał do Sądu Rejonowego w K VII Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych w N.R. wniosek o dokonanie w księdze wieczystej nr [...], urządzonej dla nieruchomości położonej w N.R. przy ul. [...] wpisu o wszczęciu egzekucji.

Powyższe okoliczności wskazują na to, że w sprawie dochowano wszystkich wymogów prawnych niezbędnych dla skutecznego zastosowania środka egzekucyjnego.

Przeciwnie do stanowiska wyrażonego skardze Sąd stwierdza, że kierując do zobowiązanych wezwanie w rozumieniu art. 110c § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie był zobowiązany do wskazania terminu płatności należności pieniężnej. Wymóg taki nie wynika z treści art. 110c § 2 u.p.e.a. Powyższe oznacza, że prawidłowo zredagowane zawiadomienie o zajęciu powinno zawierać jedynie wezwanie do uregulowania zaległości (wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi) w terminie 14 dni od jego doręczenia. Ten ustawowy wymóg został w sprawie spełniony, a zatem pozbawiony podstaw prawnych jest zarzut skargi zmierzający do wykazania, że zawiadomienie o zajęciu nie zawierało wszystkich rygorów prawnych.

Za błędne uznaje Sąd stanowisko skarżących co do tego, że obowiązek wskazania terminu płatności powinno się wyprowadzać na zasadzie analogii do art. 67 § 2 u.p.e.a. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko organów egzekucyjnych, że przepis art. 67 § 2 u.p.e.a. dotyczy rygorów formalnych zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego, a zatem treść tego przepisu nie może być wykorzystywana przez skarżących dla podważania skuteczności zawiadomienia o zajęciu majątku nieruchomego.

Jako nieuzasadniony uznał także Sąd zarzut skargi dotyczący nieprecyzyjnego określenia nieruchomości, której dotyczyło zawiadomienie o zajęciu. W skierowanym do zobowiązanych wezwaniu z art. 110c § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny wymienił miejsce położenia nieruchomości, numer księgi wieczystej, a także, podał dane personalne jej aktualnych właścicieli. Wszystkie te elementy w sposób niewątpliwy a przy tym dostatecznie precyzyjny pozwalały określić nieruchomość co do której zastosowano środek egzekucyjny w postaci jej zajęcia.

Mając na uwadze przedstawioną wykładnię prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. złożoną w sprawie skargę w całości oddalił.