Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 871/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6359 Inne o symbolu podstawowym 635
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Sportu
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61, art. 61a par. 1, art. 28
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 32 ust. 1a
journal: Dz.U. 2018 poz 1263
law: Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 2 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi J. C. na postanowienie Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przyznania stypendium sportowego oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 871/18

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. Minister Sportu i Turystyki na podstawie art. 61a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz, 1257 oraz z 2018 r. poz. 149) w związku z art. 32 ust. 1a ustawy z dnia 25 czerwca 2010 roku o sporcie (Dz. U. z 2017 r. poz. 1463 i 1600) odmówił wszczęcia postępowania z wniosku J. C. w sprawie przyznania stypendium sportowego.

. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Minister wyjaśnił, że wnioskiem z dnia 10 stycznia 2018 r. J. C., zwrócił się o przyznanie stypendium sportowego, w związku z zajęciem przez zawodnika: trzeciego miejsca na Mistrzostwach Świata w Montrealu w 2013 r. w konkurencji pływania na dystansie 100 m stylem dowolnym, trzeciego miejsca w Mistrzostwach Europy w E. w 2014 r. w konkurencji pływania na dystansie 50 m stylem dowolnym, trzeciego miejsca na Mistrzostwach Świata w Glasgow w 2015 r. w konkurencji pływania na dystansie 100 m stylem grzbietowym, drugiego miejsca w Mistrzostwach Europy w Funchal w 2016 r. w konkurencji pływania na dystansie 50 m stylem grzbietowym. J. C.podniósł, że zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o sporcie minister właściwy do spraw kultury fizycznej może przyznać członkowi kadry narodowej okresowe stypendium sportowe za wyniki osiągnięte we współzawodnictwie międzynarodowym, jak również, zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej (Dz. U. z 2012 r. poz. 1130), członkowi kadry narodowej, który zajął w mistrzostwach świata łub mistrzostwach Europy w konkurencjach olimpijskich miejsce w przedziale 1-8, przysługuje stypendium sportowe.

. Minister Sportu i Turystyki wyjaśnił, że zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a. gdy żądanie wszczęcia postępowania, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

. Odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego z przyczyn podmiotowych może nastąpić tylko wówczas, gdy oczywistym jest, że osoba która występuje z żądaniem wszczęcia postępowania nie może być uznana za stronę tego postępowania. Przy czym, warunek ten u wnoszącego podanie jest spełniony, jeżeli wynika już z podania o wszczęcie postępowania lub okoliczność ta została stwierdzona w wyniku jednostkowych i prostych czynności organu administracji publicznej, np. dotyczących interpretacji przepisów, z których wnoszący podanie wywodzi swoją legitymację procesową.

. Organ, wskazując na treść art. 32 ust. 1 ustawy o sporcie stwierdził, że jedynym uprawnionym podmiotem do wniesienia wniosku o przyznanie stypendium sportowego jest właściwy polski związek sportowy. W przedmiotowej sprawie przepisami materialnymi dającymi podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego są art. 32 ust. 1a ustawy o sporcie. Podkreślił, iż na podstawie wskazanych przepisów postępowanie mogłoby być wszczęte na podstawie wniosku właściwego polskiego związku sportowego, a nie J. C., który to przymiotu polskiego związku sportowego nie posiada.

. W konsekwencji J. C., z uwagi na brak podstawy do wniesienia żądania przyznania stypendium sportowego, nie może skutecznie złożyć wniosku o przyznanie stypendium sportowego, a tym samym została spełniona przesłanka wynikająca z art. 61a § 1 k.p.a. uzasadniająca wydanie postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. C. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1. art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 32 ust. 1a ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz.U.2017.1463 t.j. z dnia 2017.07.31) w zw. z art. 6 kpa, poprzez jego niewłaściwą interpretację a w konsekwencji również nieuzasadnione zastosowanie, w następstwie przyjęcia, że organ mógł wydać decyzję w niniejszej sprawie wyłącznie na wniosek złożony przez właściwy związek sportowy, gdy tymczasem przepis art. 61a § 1 k.p.a. odnosi się do żądania pochodzącego od osoby niebędącej stroną, zaś skarżącemu, z uwagi na charakter żądania (przyznanie stypendium sportowego za wybitne osiągnięcia sportowe), status strony postępowania bezwzględnie przysługiwał;

2. art. 28 kpa na skutek jego niewłaściwej interpretacji, a w następstwie tego przyjęcie, że ze strony skarżącego brak było podstaw do wniesienia żądania przyznania stypendium sportowego, a co za tym idzie, że w domyśle nie jest on stroną postępowania administracyjnego dotyczącego przyznania tegoż stypendium, gdy tymczasem taka interpretacja była całkowicie nieusprawiedliwiona;

3. art. 61 ust. 1 kpa w zw. z art. 32 ust. 1a ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie w zw. z art. 6 oraz art. 8 kpa, na skutek jego nieuzasadnionego niezastosowania, mimo że wniosek o przyznanie stypendium sportowego w niniejszej sprawie został złożony przez skarżącego będącego bezsprzecznie stroną postępowania na gruncie art. 28 k.p.a., a także pomimo tego, że przepis art. 32 ust. 1a ustawy o sporcie wyraźnie przewiduje możliwość przyznanie stypendium przez Ministra Sportu i Turystyki również z własnej inicjatywy, a więc z urzędu, co zresztą w przeszłości miało wielokrotnie miejsce w analogicznych sytuacjach, również w innej sprawie dotyczącej przyznania stypendium sportowego na rzecz skarżącego, zakończonej wydaniem pozytywnej decyzji merytorycznej (decyzja Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], sygn. akt [...]), gdy organ rozpatrywał wnioski mimo, że nie pochodziły od właściwego związku sportowego.

. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął i uzasadnił wskazane zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Minister Sportu i Turystyki wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Art. 61 kpa wskazuje na możność wszczęcia postępowania w dwojaki sposób: bądź na żądanie strony lub podmiotu występującego na prawach strony bądź przez organ administracji z urzędu.

Jeżeli organ stwierdzi, że żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub postępowanie nie może być wszczęte z innych uzasadnionych przyczyn (art. 61a § 1) jest zobowiązany do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Merytoryczne rozpatrzenie sprawy w tego rodzaju sytuacji mogłoby nastąpić wówczas, gdyby właściwy organ administracji wszczął postępowanie z urzędu albo gdyby strona złożyła stosowny wniosek o wszczęcie postępowania.

Stroną natomiast, w myśl art. 28 k.p.a., jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przesłanką zatem, legitymująca dany podmiot do występowanie w charakterze strony postępowania administracyjnego jest posiadanie przez ten podmiot interesu prawnego lub obowiązku, ze względu na który podmiot ten żąda czynności organu lub którego dotyczy postępowanie. O istnieniu interesu prawnego natomiast decydują, w myśl ugruntowanych poglądów orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 listopada 1998 r., sygn. akt II SA 1390/98). Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga zatem, ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawną, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Od tak pojętego interesu prawnego należy natomiast, odróżnić interes faktyczny, tj. sytuację, w której dany podmiot jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz nie znajduje to oparcia w przepisach prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1668/14).

W orzecznictwie wskazuje się, że interes prawny, o którym mowa w art. 28 k.p.a., powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 września 2014 r. sygn. akt II GSK 972/13, z 25 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1668/14).

Bezpośredniość interesu prawnego strony oznacza jej sytuację prawną, która wynika wprost z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu. Realność interesu prawnego oznacza natomiast jego rzeczywiste istnienie w dacie stosowania danych norm prawa materialnego. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości ani hipotetyczny (podobnie /w:/ wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 marca 2002 r., sygn. akt IV SA 1132/00).

Brak zatem ustalenia bezpośredniego lub realnego związku między normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającego na tym, że uzasadnione okolicznościami faktycznymi zastosowanie tej normy prawa, może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu, oznacza brak interesu prawnego i statusu strony tego podmiotu w postępowaniu administracyjnym.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd doszedł do wniosku, że brak jest w przedmiotowej sprawie, przepisu prawa materialnego, z którego wynikałby dla skarżącego interes prawny do wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania w przedmiocie przyznania stypendium sportowego.

Stosownie bowiem do treści art. 32 ust. 1a ustawy o sporcie minister właściwy do spraw kultury fizycznej przyznaje, wstrzymuje lub pozbawia stypendium sportowego z własnej inicjatywy lub na wniosek polskiego związku sportowego.

Zatem podmiotami legitymowanymi do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie członkowi kadry narodowej stypendium sportowego są wyłącznie polskie związki sportowe nie zaś członek kadry narodowej.

W konsekwencji skarżący może być stroną postępowania administracyjnego w sprawie o przyznanie stypendium sportowego ponieważ jako członek kadry narodowej jest podmiotem, któremu przyznawane jest stypendium sportowe (po spełnieniu wymogów określonych m.in. w ustawie o sporcie) jednakże nie mógł skutecznie złożyć wniosku inicjującego postępowanie w tym przedmiocie

Przy czym, odnosząc się do argumentacji skarżącego, należy wyjaśnić, że organ nie jest zobowiązany do przyznawania stypendium z własnej inicjatywy, decyzja w tym przedmiocie podejmowana jest w granicach swobodnego uznania.

Natomiast, decyzja Ministra Sportu i Turystyki nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. dotyczyła przyznania skarżącemu stypendium a nie kwestii zainicjowania postępowania administracyjnego.

W tej sytuacji należy podzielić stanowisko Ministra iż w rozpatrywanej sprawie postępowanie nie mogło być wszczęte na wniosek skarżącego. A zatem organ prawidłowo zastosował art. 61a § 1 kpa i podjęte rozstrzygniecie jest zgodne z prawem.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

-----------------------

1