Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 369/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c, art. 175 § 1, art. 174 pkt 2, art. 176 § 1 pkt 2, art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 61 ust 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 33 ust. 1, art. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 97 § 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. NSA Anna Żak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 425/17 w sprawie ze skargi [...] w C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz rozbiórkę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2017 r., sygn. II SA/Gl 425/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] [...] w C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Decyzją z dnia [...] września 2016 r., nr [...], Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi - [...] Sp. z o.o. z/s w C. - pozwolenia na:

1) budowę budynku handlowo-usługowego z parkingiem podziemnym (63 miejsca postojowe) wraz realizacją instalacji wodociągowej, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, gazu, c.o., wentylacji, elektrycznej oraz wewnętrznego układu komunikacyjnego i elementów zagospodarowania terenu niezbędnych dla funkcjonowania obiektu; przebudowę infrastruktury technicznej kolidującej z projektowaną inwestycją; rozbiórkę budynku frontowego oraz rozbiórkę budynku gospodarczego na działkach o nr ewid. gruntów: [...],[...],[...],[...], obręb [...] przy [...][...] w C.;

2) budowę trzech zjazdów publicznych z czego jeden podlegający przebudowie na działce o nr ewid. gruntów [...], obręb [...];

3) wykonanie robót budowlanych związanych z nadbudową kominów budynku na działce o nr ewid. gruntów [...], obręb [...], przy [...][...] w C..

Od ww. decyzji odwołanie złożyła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] [...] oraz Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] [...]. Opisaną na wstępie decyzją z dnia z dni [...] lutego 2016 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, oddalając skargę Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...][...] w C. na powyższe rozstrzygnięcie, stwierdził, że wymagania formalne określone w art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 2 i art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ("P.b."), niezbędne do wydania pozwolenia na budowę, zostały przez inwestora spełnione. Jeśli chodzi o kwestie związane z potencjalnym naruszeniem konstrukcji fundamentów budynku mieszkalnego, hałasu, zacienienia budynku skarżącej Wspólnoty oraz istnieniem podziemnego schronu, to zostały one dostatecznie wyjaśnione na etapie postępowania prowadzonego przez organ I instancji, w oparciu o przedłożony projekt architektoniczno-budowlany oraz projekt zagospodarowania działki. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, zostały ograniczone wyłącznie do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b.). W świetle art. 20, art. 93 pkt 1 i art. 95 oraz nast. P.b. pełną odpowiedzialność za zgodność projektu budowlanego z prawem ponoszą projektanci.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że projekt budowlany spełnia wymogi wynikające z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...) w odniesieniu do nośności i stateczności konstrukcji (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b.), ochrony przed hałasem (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. e P.b.) oraz poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienia dostępu do drogi publicznej (art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.). W tym zakresie zgodność projektu z wymogami technicznymi, a także z innymi wymogami wynikającymi z przepisów prawa gwarantują projektanci.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w postępowaniu nie doszło do pominięcia interesu prawnego mieszkańców Wspólnoty w związku z pozbawieniem ich całej infrastruktury osiedlowej w postaci terenu zielonego, miejsc parkingowych, drogi wewnętrznej dojazdowej oraz śmietnika. W tym zakresie, ze względu na brak wyraźnej normy prawa materialnego, która poddawałaby tak rozumiany interes ochronie prawnej, są to jedynie interesy faktyczne.

W skardze kasacyjnej Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...][...] w C. zarzuciła powyższemu wyrokowi:

I. naruszenie prawa materialnego, tj.:

1. niewłaściwą wykładnię, względnie błędne zastosowanie art. 33 ust. 1 i art. 3 ust. 1 P.b. poprzez przyjęcie bezzasadnego wniosku, że wydana w sprawie decyzja obejmowała całość zamierzenia inwestycyjnego w zakresie niezbędnym wskazanym w ww. ustawie;

2. błędne przyjęcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że powierzchni zabudowy do powierzchni terenu inwestycji to 67%, co jest sprzeczne ze stanem faktycznym, ponieważ do inwestycji należy parking podziemny, a wówczas powierzchnia zabudowy wynosić będzie 90%, co narusza art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i w żadnej mierze nie licuje z istniejącą już zabudową;

II. nierozpoznanie wniosku o zawieszenie postępowania zawartego w piśmie z dnia 10 sierpnia 2017 r. z powodu toczącego się postępowania o zasiedzenie działek objętych przedmiotową inwestycją;

III. naruszenie przepisów postępowania, tj.

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c P.p.s.a. w zw. z art. 77 i art. 80 K.p.a., polegające na:

2. nierozpoznaniu zarzutów sformułowanych w skardze, zwłaszcza w pkt 1, 2, 4,

5 i 6;

3. ograniczeniu się w uzasadnieniu do sformułowań, że projekt jest zgodny z wymogami technicznymi, zarzuty zostały wyjaśnione na etapie postępowania przed organami obu instancji, a wymogi gwarantują projektanci, co sprawia, że Sąd nie poczynił własnej analizy i oceny materiału dowodowego w celu rozpoznania zarzutów skargi;

4. bezzasadnym przyjęciu, że kwestie dotyczące hałasu, zacienienia, naruszenia konstrukcji fundamentów oraz oddziaływania inwestycji na podziemny schron zostały prawidłowo wyjaśnione przez organy obu instancji w oparciu o przedłożony projekt architektoniczno-budowlany oraz projekt zagospodarowania działki, mimo że skarżący od początku wskazują na braki w postaci rzetelnych opinii oraz brak ustaleń co do schronu;

5. naruszeniu podstawowych zasad postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 8 i art. 11 K.p.a. poprzez nieustosunkowanie się do istotnych zarzutów skargi oraz pobieżne rozpoznanie sprawy bez dokonania pogłębionej analizy dokumentów.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie Wspólnota wniosła o "uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania" oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano m.in., że Wspólnota w skardze do Sądu podniosła szereg zarzutów dotyczących planowanej inwestycji. Ponadto złożyła wniosek o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania sprawy przez Sąd Rejonowy w C. o zasiedzenie działek objętych tą inwestycją. W przypadku stwierdzenia zasiedzenia na rzecz wnioskodawców inwestor mógłby utracić tytuł prawny do nieruchomości. Wspólnota kwestionowała analizę zacienienia, albowiem domagała się sporządzenia opinii przez specjalistów, którzy dokonają stosownych pomiarów w poszczególnych mieszkaniach przy udziale Wspólnoty, jako strony postępowania, "analogiczne kwestie dotyczyły przekroczenia norm hałasu". Wskazano na brak ustaleń, co do dopuszczalności wykorzystania/naruszenia schronu znajdującego się na terenie inwestycji, a związanego z blokiem mieszkalnym Wspólnoty przy ul. [...][...]. Projekt nie uwzględnia istniejącego schronu, nie wskazuje, czy będzie on wyburzony, a znajduje się on na terenie, gdzie planowany jest podziemny parking.

Dalej skarżąca kasacyjnie wskazała na konieczność sporządzenia ekspertyzy oddziaływania inwestycji na budynek przy ul. [...][...], na konstrukcję fundamentów, czego organy obu instancji nie przeprowadziły, a Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł takiej potrzeby. Poza tym Sąd akceptuje błędny pogląd organów i nie zaliczył do powierzchni zabudowy parkingu podziemnego, którego uwzględnienie powoduje, ze powierzchnia zabudowy w stosunku do terenu inwestycji będzie wynosić 90% co narusza art.61 ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), dalej "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna analizowana w opisanym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. w brzmieniu nadanym na podstawie art. 1 pkt 56 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015r., poz. 658 ), a obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Oznacza to, że sporządzone przez Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnienie wyroku może zostać zawężone wyłącznie do oceny tych aspektów prawnych, które świadczą o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, z którego to uprawnienia Naczelny Sąd Administracyjny w rozpoznawanej sprawie postanowił skorzystać.

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tej sprawie strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie przepisów postępowania jak i prawa materialnego.

Rozpoznając skargę kasacyjną w niniejszej sprawie przede wszystkim należy podkreślić, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym. Ustawodawca przy jej sporządzaniu wprowadził przymus adwokacki, aby zapewnić odpowiedni poziom merytoryczny i formalny skarg kasacyjnych (art. 175 § 1 P.p.s.a.). W przypadku zarzutów procesowych należy wskazać, jakie przepisy postępowania zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji oraz wykazać istotność wpływu tego naruszenia na wynik sprawy - treść orzeczenia. Przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Ponadto, jak wynika z art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a., obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie. Sąd drugiej instancji nie może bowiem domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych (por. wyroki NSA: z dnia 11 września 2011 r., sygn. II OSK 151/12; z dnia 9 marca 2018 r., sygn. I OSK 412/17-publ. orzeczenia.nsa.gov.pl ). Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane. Jest to zgodne z poglądem, według którego przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a. obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny tylko wtedy może uczynić zadość temu obowiązkowi, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało.

W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł odnieść się do niektórych zarzutów skargi kasacyjnej z uwagi na ich wadliwe skonstruowanie.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania stwierdzić należy, że zarzuty skargi kasacyjnej w pkt III podpunkty 2, 3 i 5 nie zostały sformułowane prawidłowo. Autor skargi kasacyjnej formułuje bowiem zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 77 i art. 80 oraz art. 7, art. 8 i art. 11 K.p.a. Artykuł 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. obliguje Sąd pierwszej instancji do uwzględnienia skargi z powodu stwierdzonych naruszeń prawa materialnego, a nie przepisów postępowania. Nie może więc stanowić podstawy zarzutu w powiązaniu ze wskazanymi przepisami K.p.a., regulującymi przebieg postępowania administracyjnego. Natomiast, jeśli chodzi o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. to może on stanowić podstawę zarzutu w powiązaniu z ww. przepisami K.p.a., o ile autor skargi kasacyjnej zarzuca Sądowi pierwszej instancji nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez organ administracji publicznej tych właśnie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Tymczasem, w rozpoznawanej sprawie w pkt 2, 3 i 5 petitum skargi kasacyjnej, w istocie formułuje zarzuty dotyczące wadliwego sporządzenia przez Sąd pierwszej instancji uzasadnienia zaskarżonego wyroku, polegającego na nierozpoznaniu zarzutów skargi, braku własnej analizy Sądu pierwszej instancji i oceny materiału dowodowego, czy też pobieżnego rozpoznania sprawy. Takie uchybienie Sądu pierwszej instancji można zwalczać poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. , który może być skuteczny tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, na co wnoszący skargę kasacyjną powinien przedstawić swoją argumentację. Skarżąca Wspólnota takiego zarzutu jednak nie sformułowała. Naruszony przez Sąd pierwszej instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru w określeniu, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony. Wobec niedochowania powyższych wymogów ten zarzut skargi kasacyjnej nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

Natomiast w pkt III podpunkt 4 skargi kasacyjnej podnosząc zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 77 i art. 80 oraz art. 7, art. 8 i art. 11 K.p.a. Wspólnota Mieszkaniowa wskazała na bezzasadne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że kwestie dotyczące hałasu, zacienienia, naruszenia konstrukcji fundamentów oraz oddziaływania inwestycji na podziemny schron zostały prawidłowo wyjaśnione przez organ pierwszej i drugiej instancji w oparciu o przedłożony projekt budowlany, mimo że Wspólnota od początku wskazywała na braki w postaci rzetelnych opinii oraz brak ustaleń co do schronu. Zarzut ten nie może zostać uwzględniony. W uzasadnieniu tego zarzutu nie wskazano, na czym miałaby polegać nierzetelność znajdujących się w aktach sprawy "opinii", nie wskazano też na jakiej podstawie skarżąca kasacyjnie wywodzi konieczność poczynienia ustaleń co do schronu, skoro jego istnienia nie wykazało żadne opracowanie geodezyjne, ani badanie gruntu wykonane na terenie inwestycji. W ramach tego zarzutu procesowego skarżąca kasacyjnie nie wykazała, w jaki sposób uchybienia przepisom K.p.a., których jej zdaniem dopuściły się organy orzekające w tej sprawie miałyby istotny wpływ na wynik sprawy.

Zarzuca brak ekspertyzy w przedmiocie oddziaływania inwestycji na konstrukcję fundamentów budynku przy ul. [...] [...], co nie jest prawdą, ponieważ w aktach sprawy (tom 8 projektu budowlanego) znajduje się ekspertyza techniczna wykonana przez uprawnionego rzeczoznawcę budowlanego dotycząca stanu technicznego budynków sąsiednich w strefie spodziewanych oddziaływań głębokiego wykopu przy realizacji inwestycji. Wynika z niej, że budynek Wspólnoty znajduje się w końcowej strefie wpływów wtórnych i dlatego nie jest konieczna analiza wpływów inwestycji na ten budynek. Z uwagi na odległość części podziemnej projektowanego budynku od budynku przy ul. [...][...] (6 m), inwestycja nie stwarza dla niego bezpośredniego zagrożenia. Z powyższego wynika, że ekspertyza w przedmiocie oddziaływania planowanej inwestycji na budynek przy ul. [...][...] została sporządzona, choć jak wynika z twierdzeń Wspólnoty nie zgadza się ona z wnioskami z niej wynikającymi. Strona postępowania może oczywiście kwestionować prawidłowość sporządzonej ekspertyzy technicznej, jednak by ją podważyć powinna przedstawić kontropinię sporządzoną przez specjalistę w danej dziedzinie, a przynajmniej wskazać błędy sporządzonej w sprawie ekspertyzy oczywiste nawet dla osoby nie mającej wiadomości specjalnych. W skardze kasacyjnej uchybień takich nie wskazano.

Dalej skarżąca Wspólnota podnosi, że analiza dotycząca "zacienienia" była przez nią kwestionowana, ponieważ powinna zostać sporządzona przez specjalistów, którzy dokonają stosownych pomiarów w poszczególnych mieszkaniach na kondygnacjach budynku, a ponadto powinna przy tych pomiarach uczestniczyć. Także i ten zarzut nie może zostać uwzględniony. Po pierwsze projekt budowlany zawiera analizę nasłonecznienia oraz doświetlenia budynku Wspólnoty opracowaną przez uprawnionego architekta (tom. 1.2 projektu). Analiza ta zawiera część opisową oraz rysunki tzw. "linijki słońca", z której wynika, że planowana inwestycja nie pozbawi dostępu światła dziennego do budynku Wspólnoty w rozumieniu § 13, 57 i § 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015.142 z późn.zm.). Zgodnie z treścią § 13 ust.1 pkt 1 tego rozporządzenia odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a)wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b)35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m. Z ustępu 2 tego przepisu wynika, że wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Skoro przepis § 13 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia nakazuje mierzyć wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części, to wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej brak było podstaw prawnych do dokonywania pomiarów przesłaniania we wszystkich lokalach mieszkalnych budynku Wspólnoty. Nie można tez podzielić stanowiska skarżącej kasacyjnie, co do konieczności jej uczestnictwa, jako strony przy dokonywaniu przez uprawnionego specjalistę pomiarów dot. wysokości przesłaniania. Choć Wspólnota w skardze kasacyjnej nie wskazuje w tym zakresie naruszenia stosownego przepisu prawnego, to jednak należy stronie wyjaśnić, że wynikający z art. 79 § 1 K.p.a. obowiązek zawiadomienia stron o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z biegłych, nie oznacza w realiach tej sprawy obowiązku zawiadomienia o miejscu i terminie dokonywania przez biegłego oględzin(pomiarów) koniecznych do sporządzenia opinii. Ekspertyza przesłaniania i nasłonecznienia przygotowywana przez osobę z uprawnieniami budowlanymi w oparciu o przepisy prawa budowlanego nie jest opinią biegłego w ścisłym, procesowym tego słowa znaczeniu, podlegającą wszelkim regułom przypisanym takiej opinii w K.p.a. Ekspertyza ta opracowana na zlecenie strony przez uprawnionego specjalistę i złożona na potrzeby projektu budowlanego ma cechy, które bardziej zbliżają ją do dowodu z dokumentu niż do opinii biegłego, co nie daje podstaw do podnoszenia zarzutu braku uczestnictwa w czynnościach specjalisty.

Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł natomiast odnieść się do zarzutu kasacyjnego, że organy orzekające w sprawie nie wyjaśniły kwestii związanej z hałasem emitowanym przez planowana inwestycję, ponieważ zarzut ten nie został w ogóle uzasadniony. Jak to już wyżej wskazano, obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną wynikającym z art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. jest także uzasadnienie podstaw kasacyjnych, ponieważ Sąd drugiej instancji nie może samodzielnie tego braku uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych. Wadliwe sformułowanie tego zarzutu czyni go bezskutecznym.

W konsekwencji, zarzut naruszenia przepisów postępowania zawarty w pkt III podpunkt 4 skargi kasacyjnej uznać należy za nieuzasadniony.

W kategorii zarzutów procesowych należy również traktować zarzut kasacyjny w postaci nierozpatrzenia wniosku Wspólnoty o zawieszenie postępowania. Istotnie, w piśmie z dnia 10 sierpnia 2017 r. skierowanym do Sądu pierwszej instancji zawarto wniosek o zawieszenie postępowania z uwagi na toczące się postępowanie w przedmiocie zasiedzenia gruntu objętego inwestycją. Wniosku tego Sąd nie rozpoznał, ale nie ma to znaczenia dla wyniku tej sprawy. W pierwszej kolejności należy wskazać, że Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw prawnych do zawieszenia postępowania sądowego z uwagi na toczące się postępowanie o zasiedzenie gruntu objętego przedmiotową inwestycją, ponieważ rozpoznawał skargę według stanu faktycznego i prawnego z daty wydania zaskarżonej decyzji. Po drugie nawet gdyby rozpatrywać tę kwestię w kontekście tego, czy organ architektoniczno- budowlany powinien był w sprawie wydania przedmiotowego pozwolenia na budowę zawiesić postępowanie administracyjne w sytuacji powzięcia informacji, że toczy się postępowanie o zasiedzenie nieruchomości objętej inwestycją, to także biorąc pod uwagę realia tej sprawy należałoby udzielić odpowiedzi negatywnej.

Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W orzecznictwie przyjmuje się, że warunkiem powstania zagadnienia wstępnego jest istnienie zależności (związku przyczynowego) miedzy uprzednim rozstrzygnięciem, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Związek zagadnienia wstępnego z rozpoznaniem sprawy administracyjnej i wydaniem decyzji wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd jawi się jako bezwzględna przeszkoda do wydania decyzji w prowadzonej przez organ sprawie. Innymi słowy, zagadnieniem wstępnym jest określona w przepisach prawa materialnego przesłanka wydania decyzji administracyjnej, której rozstrzygnięcie wykracza poza kompetencje organu administracji publicznej. Chodzi tu o istnienie bezpośredniego związku przyczynowego wyrażającego się w tym, że rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej uzależnione jest od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd istotnej dla sprawy okoliczności prawnej stanowiącej przesłankę wydania decyzji. Zagadnieniem wstępnym jest więc tylko taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie. W rozpoznawanej sprawie takiej sytuacji nie ma.

Z przedstawionych Sądowi akt sprawy wynika, że wniosek o zasiedzenie złożony został przez jednego z członków Wspólnoty i dotyczy zasiedzenia służebności gruntowej przechodu i przejazdu na pasie gruntu o szerokości 10,5 m wzdłuż wschodniej granicy nieruchomości Wspólnoty, a nie własności nieruchomości inwestora. Poza tym z treści projektu budowlanego – projektu zagospodarowania terenu wynika, że istniejący w tym miejscu pas gruntu - użytkowany przez Wspólnotę od wielu lat jako ciąg komunikacyjny będzie służył jej dalej w tym samym celu, ponieważ przeznaczono go na zjazd publiczny służący do obsługi technicznej budynku Wspólnoty, zaprojektowano tu także ciągi piesze.

Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.). Pierwszy ze wskazanych przepisów stanowi, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Z kolei w art. 3 brak jest ust. 1. Przyjmując, że autorowi skargi kasacyjnej chodzi o pkt 1 tego przepisu, to ustawodawca zawarł tu definicję obiektu budowlanego, przez który należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.

Wobec brzmienia cyt. przepisów i treści zaskarżonej decyzji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zupełnie niezrozumiały jest zarzut "niewłaściwej wykładni, względnie błędnego zastosowania" tych przepisów poprzez przyjęcie, że zaskarżona decyzja obejmowała "całość zamierzenia inwestycyjnego w zakresie niezbędnym wskazanym w powołanej ustawie". W szczególności autor skargi kasacyjnej nie wskazał w czym upatruje, że decyzja nie obejmuje całości zamierzenia inwestycyjnego. Innymi słowy, formułując ten zarzut nie wskazał by zaskarżona decyzja nie obejmowała konkretnych robót budowalnych lub obiektu budowlanego, będących elementem inwestycji, a nie uwzględnionych w pozwoleniu na budowę. Można domyślać się, że chodzi o wzmiankowany wyżej schron, ale po pierwsze, jak już wskazano, sąd drugiej instancji nie może domyślać się intencji skarżącego kasacyjnie, a po drugie nie stwierdzono istnienia schronu na terenie inwestora. Zarzut naruszenia ww. przepisów Prawa budowlanego nie mógł więc odnieść zamierzonego skutku.

Nie jest także uzasadniony drugi w kolejności zarzut naruszenia prawa materialnego. Autor skargi kasacyjnej zarzucił tu Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.) poprzez przyjęcie błędnych ustaleń, co do powierzchni zabudowy. Wskazany przepis stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W sposób oczywisty Sąd pierwszej instancji przepisu tego w niniejszej sprawie nie mógł naruszyć, ponieważ w ogóle go nie stosował. Przepis ten znajduje bowiem zastosowanie w sprawach o ustalenie warunków zabudowy, nie zaś w sprawie o pozwolenie na budowę. Omawiany zarzut jest więc całkowicie chybiony.

Z podnoszonych wyżej względów skarga kasacyjna jako niezawierająca usprawiedliwionych podstaw została oddalona na podstawie art. 184 P.p.s.a.

Odnosząc się jeszcze do wniosku autora skargi kasacyjnej o uchylenie zaskarżonego wyroku względnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wskazać trzeba, że zgodnie z art.185 § 1 zd. pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie - nie może zatem "tylko" uchylić zaskarżonego wyroku, jak to wnioskowano alternatywnie w skardze kasacyjnej.