Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 136/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1 do 3
journal: Dz.U. 2009 nr 205 poz 1585
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), sędzia WSA Andrzej Melezini, sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 września 2014 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek za ubezpieczenie społeczne za okres X 2010 r. - XII 2011 r., III - VI 2012 r., X - XII 2012 r. oraz na ubezpieczenie zdrowotne za okres IX - XII 2010 r., III - IV 2011, VI 2011 r., VIII - XII 2011 r., III - VI 2012 r., X - XII 2012 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2013 r.,

nr [...] NIP [...] odmawiającą umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne wymagane od Pani B. B. (dalej jako Skarżąca). W związku z tym, że niniejsza sprawa rozpoznawana była już przez tut. Sąd, całościowy stan faktyczny przedstawia się następująco.

Skarżąca z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nie wywiązała się, zdaniem ZUS, z ustawowego obowiązku zapłaty składek na ubezpieczenia społeczne oraz na ubezpieczenie zdrowotne. Łączna wysokość zaległości wraz

z odsetkami za zwłokę i kosztami upomnienia wynosi 18.871,58 zł.

Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2013 r. Skarżąca wystąpiła o umorzenie zadłużenia z tytułu nieopłaconych składek. Wskazała, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. W okresie od października do grudnia 2012 r. nie osiągnęła żadnego dochodu z tytułu wykonywanej działalności gospodarczej. Wskazała również, że ze względu na stan zdrowia musiała zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej. Działalność ta została zawieszona w okresie od [...].01.2013 r.

do [...].06.2013 r.

Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odmówił umorzenia należności z tytułu składek, ponieważ nie stwierdzono istnienia okoliczności uzasadniających umorzenie.

Z powyższą decyzją nie zgodziła się Skarżąca i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniosła o umorzenie należności z tytułu zaległych składek. Skarżąca powołała się na trudną sytuację finansową, wskazała że nie prowadzi działalności gospodarczej, nie uzyskuje żadnego dochodu i jest zarejestrowana

jak osoba bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. bez prawa

do zasiłku. Wskazała, że nie posiada żadnego majątku, który mogłaby przeznaczyć na spłatę zadłużenia. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., Nr [...] Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Organ wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Skarżąca nie posiada majątku, z którego można by prowadzić egzekucję należności wobec ZUS. Dotychczas jednak zadłużenie

nie było objęte postępowaniem egzekucyjnym. W tej sytuacji nie można stwierdzić zdaniem Organu, że w przypadku Skarżącej mamy do czynienia z całkowitą nieściągalnością, opisaną w art. 28 ust. 3, pkt. 5 i 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2009 r., Nr 205, poz. 1585

ze zm. – dalej jako u.o.s.u.s.), to jest sytuacją gdy naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję oraz jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

Organ wskazał także, że z uwagi, iż Skarżąca powołała się we wniosku

o umorzenie zaległości na trudną sytuację materialną, należało go rozpatrzyć

na podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej

z dnia 31 lipca 2003 r., w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności

z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. Biorąc pod uwagę treść § 3 tegoż rozporządzenia, organ uznał, że Skarżąca wymaga stałej opieki lekarskiej, jednakże nie posiada orzeczenia o niepełnosprawności czy niezdolności do pracy.

Nie można zatem przyjąć, że choroba Skarżącej uniemożliwia podjęcie zatrudnienia. Organ wskazał przy tym, że Skarżąca jedynie zawiesiła prowadzoną działalność gospodarczą, a zatem nie można wykluczyć jej podjęcia w późniejszym terminie,

a tym samym pozyskania środków na spłatę zaległości.

Organ wskazał także, że Skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających, fakt poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej

lub innego nadzwyczajnego zdarzenia. Jednocześnie korzystanie

przez wnioskodawcę z pomocy finansowej państwa świadczy o trudnej sytuacji finansowej i stanowi dodatkową okoliczność mogącą przemawiać za uwzględnieniem wniosku o umorzenie. Nie można jednak od tego czy dana osoba ma przyznane świadczenia pieniężne, czy też nie uzasadniać umorzenia zadłużenia na podstawie art. 28 ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.

Na powyższą decyzję, Skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o umorzenie zaległości z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne. W uzasadnieniu wskazała, że opłacenie zaległości pozbawi ją oraz jej rodzinę jakichkolwiek możliwości zaspakajania niezbędnych potrzeb życiowych. Zaznaczyła, iż oboje z mężem pozostają bez pracy oraz są osobami chorymi. Ich dochodem jest pomoc z MOPR

w wysokości około 700,00 zł miesięcznie. Nie posiada środków finansowych

na pokrycie zadłużenia jak również nie otrzymała renty, o którą ubiegała się wnioskiem Nr [...].

Wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt I SA/Bk 237/13 decyzja

ta został uchylona. W uzasadnieniu wyroku podano, iż w ocenie Sądu rozpatrując wniosek o umorzenie nie uwzględniono wszystkich okoliczności istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Niemożność uiszczenia zaległych składek, a w szczególności trudna sytuacja materialna podmiotu ubiegającego się o ich umorzenie, winna być oceniana na dzień wydania przez organ ostatecznej w tym przedmiocie decyzji. Dokonując ostatecznego rozstrzygnięcia należało uwzględnić aktualny a nie przyszły stan faktyczny, aktualne dochody osiągane przez skarżącą na dzień wydania decyzji w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek.

W dalszej części WSA wskazał, że w razie wykazania przez wnioskodawcę podstaw dla umorzenia należności składkowych ZUS, stosownie do przepisu § 3 ust. l pkt l rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia

31 lipca 2003 r., uznaniowy charakter takiej decyzji mógłby przemawiać za odmową uwzględnienia wniosku strony jedynie w sytuacji wykazania przez ZUS istnienia ważnego interesu publicznego. W tej sprawie, zdaniem Sądu, organ nie wykazał czy zaistniał ważny interes publiczny przemawiający za odmową uwzględnienia należycie umotywowanego wniosku skarżącej o umorzenie należności składkowej.

W podsumowaniu WSA zobowiązał organ do ustalenia stanu faktycznego

na dzień podjęcia decyzji ostatecznej, w szczególności z uwzględnieniem dochodów skarżącej oraz rzetelnej oceny tego stanu zgodnie z regułami postępowania dowodowego. Organ dokona także analizy czy w sprawie zaistniał ważny interes publiczny przemawiający za odmową uwzględnienia wniosku skarżącej, mimo wykazania przez nią istnienia przesłanki z § 3 ust. l pkt l powołanego rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ także utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, wskazując, że po uzupełnieniu materiału zebranego

w sprawie i wykonaniu wytycznych tut. Sądu nie znaleziono podstaw do umorzenia Skarżącej zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne.

Ze stanowiskiem tym nie zgodziła się Skarżąca i w dniu 3 marca 2014 r. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku,

w której nie zgodziła się ze stanowiskiem organu ze względu na złą sytuację materialną Skarżącej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę zbadał ją w sposób kompleksowy

i wynikający z wytycznych Sądu zawartych w wyroku z dnia 27 sierpnia 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu.

Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku

z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych

(Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie,

że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.s.u.s., należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład, z uwzględnieniem ust. 2-4. Ustęp 2 stanowi,

że należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, z zastrzeżeniem ust. 3a. W ust. 3 określono katalog zamknięty przypadków całkowitej nieściągalności. Natomiast w ust. 3a postanowiono,

że należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być

w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. W myśl zaś ust. 3b Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady umarzania,

o którym mowa w ust. 3a, z uwzględnieniem przesłanek uzasadniających umorzenie, biorąc pod uwagę ważny interes osoby zobowiązanej do opłacenia należności

z tytułu składek oraz stan finansów ubezpieczeń społecznych.

jak słusznie wskazał tut. Sąd w powoływanym wyżej orzeczeniu "zgodnie

z regulacją przewidzianą w powołanych przepisach decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek

ma charakter uznaniowy co oznacza, że organ przy zaistnieniu choćby jednej

z przesłanek może, ale nie musi umorzyć należności z tytułu składek. Problematyka uznania administracyjnego została szeroko omówiona tak w doktrynie, jak

i w dotychczasowym orzecznictwie. Powszechnie panuje zgoda co do tego,

że uznanie administracyjne nie powinno i nie może oznaczać dowolności. Reguły posługiwania się uznaniem decyzyjnym nie są wyrażone wprost w regulacjach prawnych. Jednak wyważone korzystanie z luzów decyzyjnych powinno być utożsamiane z pewnymi standardami postępowania urzędnika (organu) wobec konieczności zastosowania uznania administracyjnego. Warto w tym miejscu podkreślić, iż wobec niemożności uregulowania w prawie wszystkich sytuacji wymagających interwencji administracji (skutkiem byłaby bowiem nadmierna objętość przepisów prawnych, jak też ich kazuistyka) koniecznym jest wyznaczenie standardów określających sposób korzystania z istniejących luzów decyzyjnych. Stan polskiej regulacji prawnej w tym zakresie nie różni się znacząco od sytuacji występującej w innych państwach europejskich. Próbę wypełnienia luki podjął Komitet Ministrów Rady Europy w Rekomendacji z dnia 11 marca 1980 r. w sprawie wykonywania przez organy administracji władzy dyskrecjonalnej, w której podjęto próbę zdefiniowania i wyliczenia reguł odnoszących się do uznania administracyjnego (Rekomendacja Nr R (80) 2. Stanowi ona rozwinięcie wcześniejszej Rezolucji Komitetu Ministrów Rady Europy nr (77) 31, z 1977 r.

o ochronie jednostki przed aktami administracji). W rekomendacji pojęcie władzy dyskrecjonalnej powiązano z przyznaniem organowi administracji pewnego stopnia swobody przy podejmowaniu decyzji, pozwalającej na wybór spośród kilku prawnie dopuszczalnych alternatyw jednej, którą organ uważa na najwłaściwszą. Reguły sformułowane w rekomendacji mają walor ogólnych standardów determinujących sposób działania administracji w sytuacji prawnie określonego luzu decyzyjnego. Zgodnie z rekomendacją organy administracji w sferze stosowania luzu decyzyjnego powinny:

1) działać zgodnie ze swoim ustawowym celem, do realizacji którego

je powołano, (pożądane jest równocześnie, by cel ten był w sposób jawny

i jasny oznaczony; jeśli prawodawca nie konstruuje wyraźnie tego celu, właściwe jest uwzględnienie celu odpowiadającemu interesowi publicznemu);

2) postępować bezstronnie, biorąc pod uwagę tylko okoliczności mające znaczenie dla sprawy, (czyli postępować niezależnie od subiektywnych odczuć, bez faworyzowania i popierania kogokolwiek lub czegokolwiek);

3) przestrzegać zasady równości wobec prawa i unikać dyskryminacji, (odmienne traktowanie nie stanowi naruszenia tej reguły, jeśli jest oparte na rozsądnych motywach, mogących – z uwagi na realizowany cel – obiektywnie usprawiedliwić takie postępowanie), reguła ta nie wyklucza też modyfikacji wcześniejszego postępowania władzy administracyjnej, jeśli przemawiają

za tym racje interesu publicznego albo gdy poprzednia praktyka okaże się bezprawna lub niestosowna;

4) zachować właściwe relacje między negatywnymi skutkami decyzji dla praw, wolności i interesów jednostki a celem przesądzającym o jej wydaniu, (ograniczenia praw, wolności czy interesów nie mogą być nadmierne

w zestawieniu do realizowanego celu, niekiedy wymaga to powstrzymania się od podjęcia działania);

5) rozstrzygnąć sprawę w rozsądnym terminie;

6) stosować ogólne zasady administrowania w sposób konsekwentny i stały, biorąc pod uwagę szczególne okoliczności każdej sprawy".

W ocenie Sądu stosowanie uznania administracyjnego wymaga zatem

od organów administracji publicznej samodzielnego działania wyznaczonego prawem i zgodnie z celem ustawowym, polegającego na zbadaniu wszystkich okoliczności danej sprawy w celu wyszukania najbardziej właściwych, odpowiadających prawdzie obiektywnej i celowi rozstrzygnięcia. Przy czym działanie urzędnika (organu administracji) powinno być oparte na kryteriach wszechstronności, bezstronności

i rzetelności (por. P.J. Suwaj, Gwarancje bezstronności organów administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, Wrocław 2004 r.). Ograniczeniami swobody uznania są określone przez ustawodawcę dyrektywy wyboru. Organ przy wydawaniu decyzji o charakterze uznaniowym obowiązany jest do rzetelnej

i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia, czy zostały spełnione określone w przepisach przesłanki. Dopiero w ten sposób przeprowadzona, gruntowna analiza stanu faktycznego sprawy, stanowi materiał będący podstawą do wydania decyzji o charakterze uznaniowym. Szczególnie trzeba o tym pamiętać w sytuacji, gdy organ ma pozbawić obywatela pewnych praw, nałożyć na niego obowiązek, ewentualnie tak, jak w przypadku rozpoznawanej sprawy, ma odmówić obywatelowi możliwości skorzystania z prawem przewidzianych uprawnień (por. wyrok NSA z dnia 20 marca 2007 r., sygn. akt II GSK 345/06, wyrok NSA z 6 czerwca 2012 r., sygn. II GSK 685/11).

Uznanie ograniczają przesłanki nieściągalności nakreślone przez ustawodawcę we wspomnianym powyżej ust. 3 art. 28 u.s.u.s. Jak wcześniej wskazano, stanowią one katalog zamknięty, inaczej rzecz ujmując, sformułowano je w sposób wyczerpujący, w przeciwieństwie do normy zawartej w art. 28 ust. 3b, która zawiera delegację dla ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego,

do określenia w uzasadnionych przypadkach (art. 28 ust. 3a) szczegółowych zasad umarzania, biorąc pod uwagę ważny interes osoby zobowiązanej do opłacania należności z tytułu składek oraz stan finansów ubezpieczeń społecznych. Przywołana regulacja w sposób ogólny, oczywiście w zakreślonych tą normą ramach, pozwala na sprecyzowanie innych niż nieściągalność należności z tytułu składek przypadków zastosowania ulgi w postaci umorzenia.

Wypełniając ustawowy obowiązek unormowania innych przypadków umożliwiających skorzystanie z ulgi Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w rozporządzeniu z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, postanowił w § 3 ust. 1,

że Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże,

że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego

i jego rodziny, w szczególności w przypadku:

1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego

i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych;

2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności;

3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki

nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

Zwrot w szczególności oznacza, iż w hipotezie tej normy mieszczą się wszystkie przypadki, które będą spełniały warunki w niej określone, tj. przypadki,

gdy zobowiązany w ich ramach wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny. Taka konstrukcja przepisu zobowiązuje Zakład podczas postępowania prowadzonego w przedmiocie przyznania umorzenia do szczególnie wnikliwej oceny sytuacji zobowiązanego

pod kątem przesłanek warunkujących umorzenie, określonych w punktach 1-3 § 3 ust. 1 rozporządzenia oraz wszystkich przypadków do nich podobnych, a zarazem mieszczących się w treści § 3 ust. 1. Zatem w przypadku stosowania instytucji umorzenia zaległych należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne ograniczeniami swobody uznania są przesłanki sformułowane w art. 28 u.s.u.s., jak

i w § 3 rozporządzenia z 2003 r. Wspomniana regulacja określa dwie kategorie sytuacji, w których nastąpić może umorzenie należności z tytułu zaległych składek. Jak wskazano powyżej, w art. 28 ust. 2 u.s.u.s. przewidziana została możliwość umorzenia należności wyłącznie wobec całkowitej ich nieściągalności. W ust. 3a

art. 28 u.s.u.s. dopuszczono natomiast możliwość umorzenia takich należności

w uzasadnionych przypadkach, tj. w sytuacji, gdy przewidziana w powołanym przepisie całkowita nieściągalność nie zachodzi. O ile w ramach pierwszej z tych kategorii grupa przesłanek pozwalających na zastosowanie instytucji umorzenia

ma charakter precyzyjny, pozostawiający wąskie granice swobodnej oceny organu, to w przypadku umorzenia "w uzasadnionych przypadkach", okoliczności przewidziane w art. 28 ust. 3a u.s.u.s. oraz w § 3 ust. 1 cyt. rozporządzenia, dają organowi zdecydowanie szerszy zakres swobody uznania. Nie zmienia to faktu,

o którym już wspomniano, że w każdym przypadku, organ zobligowany jest

do wnikliwej oceny stanu faktycznego z perspektywy określonych w przepisach przesłanek (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 1 czerwca 2012 r., sygn. akt

I SA/Bd 243/12).

Przechodząc na gruncie powyższego do meritum rozpoznawanej sprawy podnieść należy, że decyzja umorzeniowa, choć jest decyzją uznaniową, nie może być decyzją dowolną. Jeśli organ podejmuje decyzję odmawiającą umorzenia należności z tytułu składek, to zasadniczym jego zadaniem jest dokładne i rzetelne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Dotyczy to przede wszystkim dokonania ustaleń w zakresie sytuacji majątkowej strony. Organ zobowiązany jest dokonać ustaleń w zakresie sytuacji wnioskodawcy pod kątem przesłanek umorzenia,

o których mowa w art. 28 ust. 3 u.s.u.s. oraz przesłanek zawartych w § 3 powołanego wyżej rozporządzenia, według stanu na dzień wydania przez organ decyzji. Zobligowany jest zatem uwzględnić na dzień podejmowania decyzji

w II instancji sytuację majątkową dłużnika.

Niemożność uiszczenia zaległych składek, a w szczególności trudna sytuacja materialna podmiotu ubiegającego się o ich umorzenie, winna być oceniana na dzień wydania przez Organ ostatecznej w tym przedmiocie decyzji (por. wyrok NSA

z 12 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 17/10, wyrok WSA w Bydgoszczy

z 21 września 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 458/11).

W ocenie Sądu w tej sprawie Organ, ponownie rozpoznając sprawę, wziął pod uwagę wszystkie okoliczności istotne dla jej rozstrzygnięcia. Uzupełniająco zebrał dodatkowy materiał dowodowy w sprawie i prawidłowo ustalił stan faktyczny.

Reasumując stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie Zakład dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy na dzień podjęcia ostatecznego rozstrzygnięcia oraz dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, uwzględniającej aktualną na dzień rozstrzygania sytuacji dochodowej Skarżącej, Ze względu na powyższe nie można mówić także, że doszło do naruszenia przepisów o postępowaniu wynikających z art. 7 k.p.a.,

z art. 77 k.p.a., i art. 80 k.p.a..

Na marginesie podnieść należy, że w dniu [...] sierpnia 2012 r. została zawarta ze Skarżącą umowa o rozłożeniu na raty należności z tytułu składek w wysokości

od 197 zł (pierwsza rata) do 435,60 zł (rata ostatnia). Skarżąca nie wywiązywała się z umowy, co skutkowało jej rozwiązaniem w dniu [...] stycznia 2013 r. Powyższe oznacza, że organ ponownie badając sprawę, w sposób prawidłowy zastosował się do wytycznych tut. Sądu, a co za tym idzie rozstrzygnięcie organu nie narusza prawa.

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak

w sentencji.