Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 1099/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-12-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, par.5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Krzemieniewska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. a.l.


UZASADNIENIE

D. P. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W skardze pełnomocnik strony skarżącej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając ten wniosek wskazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki prowadzące w efekcie do ogłoszenia upadłości, bowiem skarżąca nie dysponuje środkami pieniężnymi koniecznymi dla jej zaspokojenia. Co więcej, przez cały czas trwania postępowania sądowoadministracyjnego skarżąca nie będzie mogła normalnie funkcjonować i zapewnić bytu swojej rodzinie. Wskazał nadto, że skarżąca od wielu miesięcy jest niezdolna do pracy i od lutego 2017 r. pobiera świadczenie rehabilitacyjne, które aktualnie przyznano jej do lutego 2018 r. Dalej pełnomocnik skarżącej wskazał, iż prowadzona od wielu lat przez służby celne walka z tzw. "hazardem" ma na celu doprowadzenie do ekonomicznej katastrofy i fizycznej upadłości kontrolowanych podmiotów, o czym świadczą masowo wydawane orzeczenia nakładające kary pieniężne, pomimo istniejących wątpliwości, co do konstytucyjności i zgodności z prawem europejskim, przepisów na podstawie których decyzje te są wydawane. Jedynym organem, który może uniemożliwić takie bezprawne działania organów administracji, jest sąd administracyjny, który abstrahując od merytorycznego rozstrzygnięcia wstrzyma wykonanie decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369)- dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia strony skarżącej możliwości złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Regulacja prawna wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, iż wniesienie do sądu administracyjnego skargi nie pociąga za sobą skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania przez sąd zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym i prawo wnoszenia skargi do sądu nie może uniemożliwiać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest wyjątkową instytucją, a przesłanki uzasadniające jej zastosowanie nie powinny być interpretowane w sposób rozszerzający.

Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., FZ 496/2004, dostępne: www.cbois.nsa.gov.pl). Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązując stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakłada na nią jednak obowiązku ich udowodnienia, a jedynie uprawdopodobnienia. Uprawdopodobnienie zaistnienia tych przesłanek oznacza wykazanie, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo – graniczące z pewnością – zmaterializowania się trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody w następstwie wykonania zaskarżonego aktu. W interesie wnioskodawcy leży zatem takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności i jego uzasadnienie, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

W rozpatrywanej sprawie skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powołała się na okoliczność trudnych do odwrócenie skutków, nawet w sytuacji ewentualnego zwrotu uiszczonego świadczenia, polegających na ogłoszeniu upadłości jej działalności, jak również na niemożliwości normalnego funkcjonowania i zapewnienia bytu swojej rodzinie, w trakcie prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego. Ponadto strona wnioskująca wskazała na trudną sytuację zdrowotną skarżącej, która od wielu miesięcy jest niezdolna do pracy i aktualnie pobiera świadczenie rehabilitacyjne, przyznane jej do lutego 2018 r. Na dowód powyższego pełnomocnik przedłożył kserokopie decyzji ZUS. Wskazał również na bezprawne działania organów służb celnych, które w jego ocenie są nastawione na celowe doprowadzenie do ekonomicznej katastrofy i fizycznej upadłości kontrolowanych podmiotów.

W ocenie Sądu, mając na uwadze treść złożonego wniosku Sąd stwierdził, iż pełnomocnik skarżącej nie wykazał w sposób dostateczny, iż w sprawie istnieją możliwości wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków związanych z wykonaniem zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie nie uprawdopodobnił okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Ograniczył się jedynie do wskazania trudnej sytuacji zdrowotnej skarżącej, która ze względu na aktualną niezdolność do pracy przebywa na zasiłku rehabilitacyjnym, przyznanym jej do lutego 2018 r. oraz do lakonicznego stwierdzenia, że skarżąca nie posiada środków finansowych na pokrycie kwoty wymierzonej jej, zaskarżoną decyzją, kary pieniężnej. Strona skarżąca nie uprawdopodobniła także podnoszonej okoliczności pozbawienia jej, w wyniku nieuwzględnienia przedmiotowego wniosku, pozbawienia możliwości udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jak i zapewnienia bytu swojej rodziny. Oprócz powyższej argumentacji oraz kserokopii decyzji ZUS orzekających o przyznaniu skarżącej świadczenia rehabilitacyjnego, strona nie udokumentowała w jakikolwiek inny sposób swojej sytuacji materialnej, jak i rodzinnej wskazującej na zasadność wniosku. Odnosząc się do przesłanki możliwości wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków polegających na konieczności ogłoszenia upadłości skarżącej, Sąd stwierdza, iż z akt sprawy wynika, że prowadzona przez skarżąca działalność gospodarcza polega na prowadzeniu baru, w którym strona zatrudnia pracowników. Skarżąca nie wykazała w żaden sposób, iż fakt jej niezdolności do pracy uniemożliwia bieżącą działalność lokalu, a co za tym idzie uniemożliwia uzyskiwanie dochodu. Natomiast, co do kwestii bezprawnego działania organów celnych, prowadzonego w oparciu o przepisy prawne, co do których istnieje wątpliwość ich zgodności z Konstytucją RP oraz przepisami prawa wspólnotowego, Sąd wskazał, iż kwestie te nie mogą być przedmiotem postępowania prowadzonego w przedmiocie rozpoznania wniosku strony skarżącej o udzielenie ochrony tymczasowej. Będą one przedmiotem oceny Sądu na etapie merytorycznego rozpoznawania skargi.

Podkreślenia także wymaga, że szkoda występuje wówczas, gdy nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 25 października 2005r., I OZ 1074/05, dostępny: www.cbois.nsa.gov.pl). Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla strony skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004r., GZ 138/04, dostępne: www.cbois.nsa.gov.pl). Nieodwracalny skutek z kolei to takie następstwo, konsekwencja, efekt, rezultat jakichś działań, których nie będzie można cofnąć lub których nie da się usunąć (zob. Popularny słownik języka polskiego pod red. B. Dunaja, Warszawa 2000, s. 365 i 644). Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest nałożenie kary pieniężnej. Nie ulega zatem wątpliwości, że wykonanie jakiejkolwiek decyzji nakładającej obowiązek o charakterze pieniężnym ma dla jej adresata niekorzystne konsekwencje. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Rodzaj obowiązku objętego tą decyzją nie wywołuje jednakże stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. W sytuacji uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie (vide: postanowienie NSA z dnia 7 października 2009r., II FSK 1549/09, dostępne: www.cbois.nsa.gov.pl ).

Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.

a.l.