Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1414/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Kara administracyjna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1, art. 40 uts. 12, art. 40d ust. 2, załącznik 3 poz. 18d
journal: Dz.U. 1985 nr 14 poz 60
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia del. WSA Arkadiusz Tomczak po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 726/19 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości; 2) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...]; 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz A. B. kwotę 3274 (słownie: trzy tysiące dwieście siedemdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 26 czerwca 2019 r. oddalił skargę A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2018 r. w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

W wyniku przeprowadzonych w dniu [...] marca 2018 r. o godzinie 16:20 przez dwóch urzędników Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy – jednostki organizacyjnej Zarząd Dróg Miejskich kontroli pasa drogowego nr [...] ustalono, że pas ten jest zajmowany przez dwustronną reklamę o treści "K.D." o powierzchni 8m2 (2,50m x 1,60m), zlokalizowaną w odległości 10 m od krawędzi jezdni. W toku tych czynności zawiadomiono właściciela reklamy – A.B. o niezgodnym z prawem zajęciu terenu i wynikających z tego konsekwencjach. Ustalenia te stały się podstawą do wszczęcia [...] kwietnia 2018 r. postępowania administracyjnego w przedmiocie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia.

W dniach [...] i [...] kwietnia kontrolę ponowiono, stwierdzając że wskazana reklama nadal umieszczona jest w tym samym miejscu. Podczas kontroli wykonano fotografie spornej reklamy.

Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. wymierzył skarżącemu karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego w dniach [...] marca – [...] kwietnia 2018 r. za umieszczenie w nim reklamy o powierzchni 8 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi w wysokości 7888 złotych. Materialną podstawę decyzji stanowiły: art. 20 pkt 8, art. 40 ust. 12 i ust. 13 w związku z art. 40d ust. 2 o drogach publicznych oraz poz. 18b załącznika Nr 3 do uchwały. Organ wyjaśnił, że wysokość kary stanowi iloczyn powierzchni reklamy, ustalonej stawki opłaty powiększonej dziesięciokrotnie oraz liczby dni zajęcia pasa drogowego. Wskazano, że w sprawie nie zachodziły postawy do odstąpienia od wymierzenia kary, uregulowane w art. 189f § 1 k. p. a.

Skarżący złożył odwołanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej: k. p. a.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z [...] lipca 2018 r. w sprawie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 7888 złotych za zajęcie 8 m2 pasa drogowego drogi wojewódzkiej ul. Ż. w rejonie numeru [...] w Warszawie w dniach od [...] marca do [...] kwietnia 2018 r. (29 dni) bez zezwolenia zarządcy drogi.

Utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy SKO w Warszawie podkreśliło, że w sprawie wykazano fakt i czas trwania zajęcia pasa drogowego, a to na podstawie protokołów kontroli pasa drogowego, wykonanych fotografii i notatek służbowych pracowników organu pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zajęcie pasa drogowego jest czynnością reglamentowaną przez zarządcę drogi, bez względu na cel, któremu zajęcie to ma towarzyszyć. Bez znaczenia więc dla kwalifikacji działania skarżącego w niniejszej sprawie było to, czy umieszczona przez niego tablica nosiła znamiona reklamy czy też nie. Istotne było jedynie to, czy rzeczywiście doszło do bezprawnego zajęcia pasa drogowego, a jeżeli tak, czy zasadnie obciążono go karą we wskazanej w decyzji wysokości. Z tych przyczyn zarzuty i argumenty skargi odnoszące się do pojęcia reklamy pozostają poza istotą niniejszej sprawy. Nadto Sąd zwrócił uwagę, że kontestowanie kwalifikacji tablicy umieszczonej przez skarżącego jako reklamy nastąpiło po raz pierwszy dopiero w skardze. W odwołaniu skarżący wprost przyznał, że postawił obok prowadzonego przez siebie baru z kebabem właśnie reklamę.

Sąd nie podzielił wywodów skarżącego co do błędnej oceny przez organy spornego obiektu jako reklamy, gdyż bez wątpienia sensem umieszczenia przez przedsiębiorcę dużej i kolorowej tablicy informacyjnej przed prowadzonym barem jest spowodowanie skorzystania z oferowanych usług gastronomicznych przez jak największą liczbę konsumentów. Tym samym sporna tablica spełniła kryteria pozwalające na uznanie jej za reklamę w rozumieniu art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 2 pkt 16a ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945).

W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozostawia wątpliwości co do tego, że strona naruszyła wspomniany zakaz ingerencji w strefę pasa drogowego. Świadczą o tym znajdujące się w aktach sprawy dokumenty: protokoły kontroli pasa drogowego, fotografie, fotograficzny podkład mapy ewidencyjnej z wrysowanym miejscem lokalizacji umieszczonego przez skarżącego obiektu, a także wydruk z mapy geodezyjnej (dołączony z opóźnieniem do akt sprawy). Odnosząc się do opóźnienia organu, Sąd wskazał, że ten dowód powinien znajdować się w aktach sprawy nadesłanych organowi odwoławczemu, który wydawał swoją decyzję nie dysponując tym materiałem. Powyższe czyni, że decyzja organu odwoławczego dotknięta jest naruszeniem art. 77 § 1 k. p. a., jednakże naruszenie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Skoro bowiem wskazanym wydrukiem z mapy geodezyjnej dysponowano na etapie wydawania decyzji przez organ pierwszej instancji (brak jest danych, że tak właśnie nie było), a jedynie nie został on przesłany organowi odwoławczemu wraz z odwołaniem, decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy nie można przypisać naruszenia prawa. W tych warunkach utrzymanie jej w mocy przez organ odwoławczy należy uznać za rozstrzygnięcie prawidłowe.

Sąd odniósł się również do kwestionowanych w skardze dowodów w postaci protokołów kontroli pasa drogowego nazwane przez skarżącego oględzinami i zarzut braku udziału strony w ich przeprowadzaniu. Sąd wskazał, że w myśl art. 20 ust. 1 ustawy o drogach publicznych do obowiązków zarządy drogi należy m. in. przeprowadzanie okresowych kontroli stanu dróg (...), ze szczególnym uwzględnieniem ich wpływu na stan bezpieczeństwa ruchu drogowego, w tym weryfikację cech i wskazanie usterek, które wymagają prac konserwacyjnych lub naprawczych ze względu na bezpieczeństwo ruchu drogowego. W związku z powyższym w ocenie Sądu wypełnianie wskazanych obowiązków nie wyczerpuje pojęcia dowodu z oględzin, o którym mowa w art. 85 § 1 i 2 k.p.a., może się bowiem odbywać bez związku z jakimkolwiek postępowaniem, czy też jeszcze przed jego wszczęciem. Nie można zatem rozpatrywać tych czynności w kategoriach procesowych, wymagających udziału strony postępowania, które przecież jeszcze się nie toczy, choć rezultat takich czynności może powodować obowiązek wszczęcia postępowania. W sprawie pracownicy organu wykonując obowiązki kontroli pasa drogowego stwierdzili jego bezprawne zajęcie. Na tę okoliczność sporządzono protokół, który w sposób czytelny wskazuje na fakty stanowiące później podstawę wydanej decyzji. Z protokołu wynika, że należąca do skarżącego tablica zajmowała 8 m2, co zostało zmierzone przez pracowników organu i że znajdowała się ona na działce gruntu nr [...] obręb [...]. Dokument ten jest jasny, czytelny i nie budzi wątpliwości co do jego wiarygodności. Co więcej, z jego treści wynika, że skarżący w dniu tej kontroli został zawiadomiony o jej przeprowadzeniu i konsekwencjach wynikających z bezprawnego zajęcia pasa drogowego. Ponadto niezwłocznie, bo już [...] kwietnia 2018 r. wszczęte zostało postępowanie administracyjne, o czym strona została zawiadomiona uzyskując obszerne i jednoznaczne pouczenie. Można zatem powiedzieć, że już [...] kwietnia 2018 r. skarżący został dwukrotnie zawiadomiony o konsekwencjach posadowienia tablicy w pasie drogowym. Mimo to, nie spowodował jej usunięcia, co spowodowałoby realne ograniczenie nałożonej kary, której wysokość zależy przecież także od czasu zajęcia pasa drogowego. Z treści odwołania wynika, że skarżący mimo obcego obywatelstwa posługuje się sprawnie językiem polskim, dlatego nie można przypuszczać że udzielone pouczenie nie zostało należycie zrozumiane. Nie znajdują zatem uzasadnienia zarzuty naruszenia art. 10 czy art. 79 k. p. a. Warto też podkreślić, że w postępowaniu administracyjnym skarżący nie kwestionował ani prawidłowości ustaleń w zakresie umieszczenia tablicy reklamowej ani też czasu trwania zajęcia pasa drogowego.

W ocenie Sądu w sprawie nie doszło także do naruszenia art. 7, art. 80 k. p. a. i art. 107 § 3 k. p. a. Uzasadnienia decyzji organów obu instancji są wprawdzie lakoniczne, jednakże w sposób czytelny wyjaśniono podstawę faktyczną i prawną wydanych rozstrzygnięć. Brak precyzyjnego wskazania, które konkretnie z dowodów znajdujących się w aktach sprawy przemawiają za ustaleniem poszczególnych faktów stanowiących podstawę wydanej decyzji nie dyskwalifikuje motywów, ani tym bardziej – samej decyzji.

Zdaniem Sądu materiał zgromadzony w niniejszej sprawie w sposób jednoznaczny wskazywał na to, że skarżący bezprawnie zajął pas drogowy w zakresie i czasie wskazanym w zaskarżonej decyzji. Tym samym prawidłowo ustalono konsekwencje prawne tych faktów w postaci nałożenia kary administracyjnej w wysokości dziesięciokrotności stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego obowiązującej w tych sytuacjach, gdy strona uzyskała stosowne zezwolenie. W tym zakresie przepisy ustawy w powiązaniu z przepisami prawa miejscowego, tj. pozycji 18b tabeli zamieszczonej w Załączniku nr 3 do wspomnianej na wstępie uchwały zastosowano prawidłowo.

Skarżący złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wyrokowi Sądu I instancji skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie przepisów:

1) art. 7, 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego,

2) art. 10 w zw. z art. 79 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie możliwości działania w postępowaniu, w tym niezawiadomienie strony o przeprowadzeniu dowodu z oględzin, co w konsekwencji uniemożliwiło stronie branie udziału w przeprowadzeniu dowodu,

3) art. 67 § 1 i 2 pkt 3 oraz 68 k.p.a. poprzez przeprowadzenie dowodu z oględzin w sposób niezgodny z w/w przepisami co skutkowało nieustaleniem, czy istotnie doszło do zajęcia pasa drogowego we wskazanym w decyzji okresie oraz jaką faktycznie powierzchnię miała przedmiotowa tablica,

4) art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego i bezpodstawne przyjęcie, że zgromadzony w sprawie materiał jest wystarczający do udowadnia faktu zajęcia pasa drogowego przez umieszczenie reklamy oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie zawarcie w uzasadnieniu wszystkich jego elementów, w tym niewskazanie w sposób wyczerpujący dowodów, na których organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie,

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna i skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku oraz uchyleniem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] lipca 2018 numer [...].

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie została oparta na podstawie kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Przystępując do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej należy na wstępie podkreślić, że związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił sąd administracyjny, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.

Skarga kasacyjna sporządzona przez pełnomocnika strony skarżącej nie w pełni czyni zadość przedstawionym wyżej wymogom, tym niemniej niepełne wskazanie podstawy kasacyjnej nie dyskwalifikuje wniesionej skargi kasacyjnej, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny winien odnieść się do zawartych w niej zarzutów i to zarówno tych wskazanych w sentencji jaki w jej uzasadnieniu. Stanowisko to jest zgodne z treścią uchwały NSA z dnia 26 października 2009 roku sygnatura akt I OPS 10/09 (ONSAiWSA z 2010 roku z.1, poz.1), wskazującą, iż przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć wskazanie przepisów, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, zostały naruszone przez Sąd I instancji, a to czyni koniecznym odniesienie się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych.

W związku z powyższym podkreślić należy, że istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny czy zasadne jest stanowisko Sądu I instancji wskazujące na to, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy prawidłowo zostało zaakceptowane stanowisko organów wskazujące na zaistnienie ustawowo określonych przesłanek warunkujących wymierzenie skarżącemu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że skarżącemu została wymierzona kara pieniężna za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi 8 m2 pasa drogowego (drogi wojewódzkiej) ulicy Ż. w rejonie numeru [...], w dniach [...] marca 2018 roku do [...] kwietnia 2018 roku.

Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] marca 2018 roku pracownicy Wydziału Kontroli Pasa Drogowego Zarządu Dróg Miejskich przeprowadzili kontrolę pasa drogowego ulicy Ż. w rejonie numeru [...] i stwierdzili umieszczenie w nim reklamy. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono dokumentację fotograficzną oraz sporządzono protokół. W dniach [...], [...], [...] kwietnia 2018 roku kontrolowano ponownie wskazany wyżej teren i ustalono dalsze funkcjonowanie reklamy. Z tych czynności sporządzono również dokumentację fotograficzną i kartę kontroli.

W oparciu o tak zgromadzony materiał dowodowy uznano, że skarżący we wskazanym wyżej okresie czasu zajmował opisany wyżej teren (pas drogowy) pod reklamę bez zezwolenia zarządcy drogi.

W związku z powyższym podkreślić należy, że stosownie do art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego bez stosownego zezwolenia zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej za zajęcie pasa drogowego.

Z przywołanego przepisu nie wynikają jakiekolwiek dodatkowe warunki nałożenia kary, oprócz stwierdzenia, że pas drogowy był zajmowany bez zezwolenia. Z przepisu tego wynika też, że nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest obligatoryjne. Opłata za zajęcie pasa drogowego ustalana jest m.in. w zależności od okresu zajęcia pasa drogowego, a co za tym idzie w taki sam sposób obliczana i nakładana jest kara pieniężna będąca jej 10-krotnością. Okolicznościami istotnymi w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia są: ustalenie faktu zajęcia pasa drogowego przez dany obiekt, podmiotu który dokonał zajęcia, braku stosownego zezwolenia oraz powierzchni zajętego pasa i liczby dni zajmowania pasa bez zezwolenia. Okoliczności te oczywiście winny być ustalone w sprawie przez organ zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego w tym zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.), zasadą informowania stron (art. 9 k.p.a.) i z zasadą szybkości i ograniczonego formalizmu postępowania (art. 12 k.p.a.).

Tak więc stwierdzenie przez organ administracji stanu faktycznego polegającego na zajęciu pasa drogowego bez wymaganego prawem zezwolenia zarządcy drogi jest elementem koniecznym, a zarazem wystarczającym dla zastosowania dyspozycji art. 40 ust. 12 u.d.p.

W tym stanie rzeczy w pierwszej kolejności należało ustalić, czy w ogóle doszło do zajęcia pasa drogowego.

Przypomnieć więc należy, że przez "pas drogowy" należy rozumieć wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (art. 4 ust. 1 u.d.p.). Granice przestrzenne pasa drogowego wyznaczają linie graniczne gruntu oraz przestrzeń nad tym gruntem i pod nim.

W związku z powyższym poza sporem winna pozostawać okoliczność, że dowód na okoliczność zamieszczenia reklamy w pasie drogowym nie będzie pełny, jeżeli w materiałach dowodowych sprawy nie zostanie przedstawiony urzędowy dokument geodezyjny określający, z jednej strony, linie graniczne pasa drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.d.p., z drugiej zaś - kolizję umieszczonej w pasie drogowym reklamy z tymi liniami, pozwalającą stwierdzić przypadek zajęcia tego pasa drogowego. W celu wykazania granic pasa drogowego niezbędnym jest więc przedłożenie planu (mapy geodezyjnej) gruntu z wyraźnie zaznaczonymi liniami granicznymi tego gruntu określający przebieg pasa drogowego.

Natomiast w niniejszej sprawie Sąd I instancji zaakceptował, jako prawidłowo dokonane, ustalenia oparte na dwóch rodzajach środków dowodowych. Po pierwsze, są to protokoły "kontroli terenowej". Po drugie, ocenę oparto na dokumentacji fotograficznej. W odniesieniu do dowodu z dokumentacji fotograficznej należy podzielić stanowisko prezentowane w orzecznictwie NSA, że dokumentacja fotograficzna nie stanowi dokumentu urzędowego. Jest jedynie dowodem potwierdzającym istnienie przedstawionego na fotografiach stanu rzeczy. To, na ile potwierdza zajęcie pasa drogowego w niniejszej sprawie bezpośrednio z niej nie wynika. Wyniki wnioskowań w tym zakresie mogą być podważone w każdy sposób, w szczególności poprzez podważenie samych wnioskowań, albo w drodze przedstawienia dowodów na okoliczności przeciwne niż wyniki wnioskowań (vide wyrok NSA z dnia 16.09.2009 r. sygn. akt II GSK 40/2009, wyrok NSA z dnia 20.03.2018 r. sygn. akt II GSK 1732/16).

Przeprowadzone przez organy i zaakceptowane przez Sąd I instancji postępowanie dowodowe nie daje jednoznacznej odpowiedzi czy faktycznie reklama należąca do skarżącego znajdowała się w pasie drogowym, a więc czy zachodzi ustawowo określona przesłanka "zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia". Stwierdzone wady postępowania czynią zasadnym zarzuty skargi kasacyjnej a wobec stwierdzonych uchybień skutkują także uchyleniem obu decyzji organów administracji publicznej.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie na podstawie art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 oraz art. 200 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.