Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2237/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4  ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 63 poz 394
law: Ustawa z dnia 18 marca 2008 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska -Śpiewak, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska ( spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2011 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uznania uzyskanej za granicą specjalizacji stomatologa skargę oddala


UZASADNIENIE

Minister Zdrowia, decyzją Nr [...] z dnia [...] działając na podstawie art. 16b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2008 r. Nr 136, poz. 857, z późn. zm.) w związku z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 18 marca 2008 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 63, poz. 394) oraz art. 4a i art. 33 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2007 r. Nr 65, poz. 437, z późn. zm.), odmówił lekarzowi – B.W. uznania uzyskanej za granicą specjalizacji w dziedzinie stomatologia pierwszego stopnia za równoważną z tytułem specjalisty w Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż B. W. wnioskiem z dnia 9 kwietnia 2009 r zwróciła się do Ministra Zdrowia o uznanie równoważności tytułu specjalisty pierwszego stopnia uzyskanego w Republice Słowackiej. Minister Zdrowia po dokonaniu analizy przedstawionych przez stronę dokumentów stwierdził, iż w związku z wejściem w życie w dniu 21 sierpnia 2001 r Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 sierpnia 2001 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy stomatologów (Dz. U. nr 83, poz. 905, akt archiwalny) na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej nie prowadzi się już kształcenia specjalizacyjnego w dziedzinie stomatologii ogólnej i nie nadaje się tytułu specjalisty w tej dziedzinie.

Na podstawie przepisów obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów, lekarz dentysta może uzyskać tytuł specjalisty w jednej ze specjalności lekarsko – dentystycznych wymienionych w rozporządzeniu. Wśród wymienionych specjalności brak jest jednak stomatologii ogólnej dlatego uzyskana za granicą specjalizacja w dziedzinie stomatologia pierwszego stopnia w obecnym stanie prawnym nie podlega w Rzeczpospolitej Polskiej uznaniu na zasadach systemu ogólnego.

Mając na uwadze fakt, że obecnie nie istnieje możliwość uzyskania tej samej specjalizacji w drodze odbycia szkolenia specjalizacyjnego tego rodzaju kwalifikacje nie mogą być przedmiotem uznania za równorzędne w Polsce.

Po rozpatrzeniu wniosku B. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Zdrowia decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy wcześniejszą decyzję z dnia [...] Nr [...].

Minister Zdrowia wskazał, iż B. W. przedstawiła dokument potwierdzający formalne kwalifikacje w zakresie specjalizacji medycznych lekarza dentysty inny niż wymieniony w wykazie, o którym mowa w art. 16 a ust 3 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r o zawodach lekarza i lekarza dentysty.

W związku z powyższym na potrzeby uznania tej specjalizacji przeprowadzono postępowanie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 18 marca 2008 r o zasadach uznawania kwalifikacji nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej ( Dz. U. nr 63, poz. 394 ).Organ nie zgodził się z podniesionym przez B. W. zarzutem, iż wniosek o uznanie tytułu specjalisty został potraktowany formalnie w zakresie braku nominalnej zgodności odbytej na Słowacji specjalizacji z wymogami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005 r. w sprawie specjalizacji i uzyskiwania tytułu specjalisty przez lekarzy i lekarzy stomatologów (Dz. U. Nr 213, poz. 1779, z późn. zm.). W aktach sprawy znajdują się bowiem dokumenty potwierdzające, iż Minister Zdrowia rozważał możliwość uznania kwalifikacji uzyskanych przez Wnioskodawcę za równoważne z tytułem specjalisty w dziedzinie stomatologii zachowawczej z endodoncją (negatywna opinia konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie stomatologii zachowawczej z endodoncją).

Organ podniósł, iż rozpatrując wniosek dokonał szczegółowej analizy przedłożonych dokumentów, w tym programu zrealizowanego przez Wnioskodawcę, jak i udokumentowanego doświadczenia zawodowego. W ocenie organu, Wnioskodawca nie przedstawił dokumentów potwierdzających czas trwania poszczególnych staży kierunkowych, a załączona do wniosku dokumentacja potwierdza jedynie, że szkolenie obejmowało różne dziedziny stomatologii, w tym stomatologię zachowawczą, endodoncję, stomatologię dziecięca, periodontologię, protetykę stomatologiczną, ortodoncję i chirurgię stomatologiczną.

Minister Zdrowia podniósł, iż zarzut dotyczący formalnego potraktowania wniosku jest bezzasadny, gdyż dokonał analizy merytorycznej poprzez porównanie programu specjalizacji jaki zrealizował Wnioskodawca, biorąc pod uwagę również doświadczenie zawodowe, z programem specjalizacji z chirurgii stomatologicznej, chirurgii szczękowo-twarzowej, ortodoncji, periodontologii, protetyki stomatologicznej, stomatologii dziecięcej i stomatologii zachowawczej z endodoncją.

W wyniku dokonanych analiz merytorycznych organ stwierdził, że ze względu na zbyt duże różnice w treści jak i w długości kształcenia pomiędzy polskimi programami specjalizacji, a programem słowackim nawet po uwzględnieniu doświadczenia zawodowego nie jest możliwe uznanie tytułu specjalisty uzyskanego przez B. W. w 1996 r. za równoważny z tytułem specjalisty w którejkolwiek z wyżej wymienionych specjalizacji przewidzianych rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005 r. w sprawie specjalizacji uzyskiwania tytułu specjalisty przez lekarzy i lekarzy stomatologów. Organ zwrócił uwagę na fakt, że obecnie nie istnieje już możliwość uzyskania specjalizacji w dziedzinie stomatologii ogólnej w drodze odbycia szkolenia specjalizacyjnego zatem specjalizacja w dziedzinie stomatologii pierwszego stopnia nie może być przedmiotem uznania za równorzędną ze specjalizacją w dziedzinie stomatologii ogólnej w Polsce.

Odnosząc się do zastrzeżeń dotyczących przebiegu postępowania administracyjnego, organ wskazał, że w trakcie postępowania administracyjnego informował na bieżąco pisemnie i telefonicznie Wnioskodawcę o przebiegu postępowania w przedmiotowej sprawie, a ponadto Wnioskodawca sam kontaktował się wielokrotnie telefonicznie z organem. Wnioskodawca był wielokrotnie informowany pisemnie i ustnie o prawach strony w postępowaniu administracyjnym wynikających z art. 10 §1, art. 73 §1 art. 58 i art. 59 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) W związku z powyższym organ stwierdził, że wypełnił spoczywający na nim obowiązek informowania strony o przysługującym prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, prawie do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła B. W. wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i decyzji z dnia [...] oraz merytoryczne rozpatrzenie sprawy poprzez uznanie, że uzyskana przez nią w dniu 16 kwietnia 1999 r. w B. specjalizacja pierwszego stopnia jest równoważna ze specjalizacją pierwszego stopnia obowiązującą w tym samym czasie w Polsce.

Skarżąca zarzuciła Ministrowi Zdrowia dokonanie porównania posiadanej przez nią specjalizacji do obowiązujących specjalizacji w Polsce w 2009 r., a więc w roku w którym złożyła wniosek pomijając w analizie specjalizacje obowiązujące w Polsce w okresie, w którym uzyskała zagraniczną specjalizację.

Zdaniem skarżącej przepis art. 64 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty stwarza możliwość uznania jej kwalifikacji za równoważną z tytułem specjalisty pierwszego stopnia przyznawanym w Polsce do 28 kwietnia 1999 r.

Skarżąca wskazała, iż przepisy ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty, obowiązujące w dacie, kiedy uzyskała tytuł specjalisty, w art. 16 ust. 1 umożliwiały uznanie równoważnego tytułu specjalisty uzyskanego za granicą. W ocenie skarżącej tylko takie porównanie daje rzeczywisty obraz jej umiejętności uzyskanych na szkoleniu specjalizacyjnym za granicą, dający się porównać do szkolenia specjalizacyjnego obowiązującego wówczas w Polsce. Potwierdza to Konsultant Krajowy w dziedzinie stomatologii zachowawczej i endodoncji profesor J.S., która stwierdziła w swojej opinii z dnia [...], że specjalizacja pierwszego stopnia uzyskana przez skarżącą za granicą jest równoważna ze specjalizacją pierwszego stopnia obowiązującą w tym samym czasie w Polsce.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega na badaniu ich zgodności z prawem i dokonana w tym aspekcie ocena zaskarżonej decyzji nie wykazała naruszenia prawa dlatego skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Postępowanie administracyjne w sprawie uznania kwalifikacji do wykonywania medycznego zawodu regulowanego, w którym skarżąca ubiegała się o uznanie tytułu specjalisty pierwszego stopnia, uzyskanego na terytorium Republiki Słowackiej zostało wszczęte na wniosek skarżącej z dnia 9 kwietnia 2009 r. Skarżąca wypełniła stosowny formularz wniosku do którego dołączyła niezbędne dokumenty. Skarżąca do wniosku załączyła jako dokument potwierdzający formalne kwalifikacje w zakresie specjalizacji pierwszego stopnia w dziedzinie stomatologii ogólnej kopię dyplomu specjalisty w dziedzinie stomatologii pierwszego stopnia (Diplom špecializàciu v odbre stomatolŏgia prvého stupňa ).

Bezspornym jest, iż przedstawiony przez skarżącą dyplom specjalisty w dziedzinie stomatologii pierwszego stopnia jest dokumentem innym niż wymieniony w wykazie, o którym mowa w art. 16 a ust 3 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty tj. w wykazie zamieszczonym w obwieszczeniu Ministra Zdrowia z dnia [...] w sprawie wykazu dyplomów, świadectw i innych dokumentów poświadczających formalne kwalifikacje w zakresie specjalizacji medycznych lekarza i lekarza dentysty będącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu ( EFTA ) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej (M.P. 07.22.251).

Z tych względów w przypadku skarżącej nie miała zastosowania zasada automatycznego uznawania kwalifikacji zawodowych, która znajduje zastosowanie wyłącznie do osób legitymujących się dokumentem określonym w art. 16 a ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2008 r. Nr 136, poz. 857, z późn. zm.), będącej aktem prawnym implementującym przepisy dyrektywy 2005/36/WE.

Minister Zdrowia prawidłowo przyjął, iż w stosunku do skarżącej zastosowanie ma przepis art. 16 b ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty zgodnie z którym w przypadku lekarza, lekarza dentysty posiadającego dokument potwierdzający formalne kwalifikacje w zakresie specjalizacji medycznych lekarza, lekarza dentysty inny niż wymieniony w wykazie, o którym mowa w art. 16 a ust 3, wyłącznie na potrzeby uznania tej specjalizacji, Minister Zdrowia stosuje przepisy o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, określone w ustawie z dnia 18 marca 2008 r. o zasadach uznawania kwalifikacji nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej ( Dz. U. nr 63, poz. 394 ).

Zgodnie z ustawą o zasadach uznawania kwalifikacji nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, istotą postępowania w sprawie uznania kwalifikacji zawodowych jest porównanie przez odpowiednie organy w państwie przyjmującym czasu trwania i zakresu programowego kształcenia, które zostało ukończone za granicą z wymogami dotyczącymi kształcenia, jakie obowiązują w państwie przyjmującym.

Minister Zdrowia trafnie dokonał analizy i porównania zakresu odbytego kształcenia skarżącej na podstawie przepisów obecnie obowiązującego Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005 r. w sprawie specjalizacji i uzyskiwania tytułu specjalisty przez lekarzy i lekarzy stomatologów (Dz. U. Nr 213, poz. 1779, z późn. zm.) uznając, że różnice pomiędzy zrealizowanym przez skarżącą programem specjalizacji, a obowiązującymi w Polsce programami specjalizacji nawet po uwzględnieniu doświadczenia zawodowego uniemożliwiają uznanie tytułu specjalisty uzyskanego przez skarżącą w 1999 r w Republice Słowacji za równoważny z tytułem specjalisty w którejkolwiek z podstawowych dziedzin medycyny.

Podnoszony przez skarżącą zarzut błędnego zastosowania przepisów obecnie obowiązujących zamiast przepisów obowiązujących w okresie w którym skarżąca uzyskała zagraniczną specjalizację jest nieuzasadniony. Przepisy ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz wydane na ich podstawie przepisy wykonawcze ulegały zmianom od czasu gdy skarżąca uzyskała zagraniczną specjalizację i brak jest podstaw prawnych do zastosowania przepisów dotychczasowych, które już nie obowiązują. Rzeczypospolita Polska jest członkiem Unii Europejskiej i w ustawie z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty implementowała przepisy unijne w tym postanowienia dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych.

W ocenie Sądu, Minister Zdrowia przeprowadził postępowanie administracyjne na podstawie właściwych przepisów prawa materialnego obowiązujących w dacie rozpoznawania wniosku. Powoływanie się skarżącej na opinię Konsultanta Krajowego profesor J.S. z dnia [...] pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Z opinii tej wynika jedynie, że uzyskana przez skarżącą za granicą specjalizacja pierwszego stopnia w dziedzinie stomatologii ogólnej odpowiada specjalizacji pierwszego stopnia w dziedzinie stomatologii ogólnej obowiązującej w tym samym czasie w Polsce. W związku z wejściem w życie w dniu 21 sierpnia 2001 r. Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 sierpnia 2001 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy stomatologów (Dz. U. nr 83, poz. 905, akt archiwalny) na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej nie prowadzi się już kształcenia specjalizacyjnego w dziedzinie stomatologii ogólnej i nie nadaje się tytułu specjalisty w tej dziedzinie. Wbrew zarzutom skarżącej przepis art. 64 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty nie stwarza możliwości uznania kwalifikacji skarżącej za równoważną z tytułem specjalisty pierwszego stopnia przyznawanym w Polsce do 28 kwietnia 1999r.

Na podstawie art. 64 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2008 r., Nr 136, poz. 857 ze zm.) lekarz, który na podstawie dotychczasowych przepisów uzyskał specjalizację pierwszego lub drugiego stopnia w określonych dziedzinach medycyny i specjalnościach medycznych zachowuje tytuł i uprawnienia wynikające z uzyskania tych specjalizacji.

Cytowany przepis nie odnosi się do sytuacji prawnej skarżącej, która nie uzyskała na podstawie przepisów dotychczasowych obowiązujących w Polsce specjalizacji pierwszego lub drugiego stopnia. Nieuzasadnione jest również powoływanie się pełnomocnika skarżącej na postanowienia Konwencji o wzajemnym uznawaniu równoważności dokumentów ukończenia szkół średnich, szkół średnich zawodowych i szkół wyższych, a także dokumentów o nadawaniu stopni i tytułów naukowych sporządzonej w Pradze dnia 7 czerwca 1972 r. Powyższa Konwencja utraciła moc obowiązującą w stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej dnia 6 sierpnia 2004 r. zgodnie z art. V Konwencji, o czym poinformowało Oświadczenie Rządowe z dnia 19 kwietnia 2004 r. ( Dz. U. z 2004 r., nr 129, poz. 1355).

Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa procesowego i materialnego, a zaskarżona decyzja odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie podważyły zasadności ustaleń poczynionych w zaskarżonej decyzji, a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.