Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 208/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 23 ust. 1, art. 25 ust. 1 pkt 3, art. 27 ust. 4
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: art. 70 par. 4, art. 70a, art. 240 par. 1pkt 5
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Kręcisz, Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz,, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (sprawozdawca), Protokolant Iwona Lachowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości M. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń - kwiecień 2000 roku - oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit a Ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu odwołania syndyka masy upadłości M.W. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]nr [...] uchylającej w całości decyzję znak:[...] z dnia [...] i określającej w podatku od towarów i usług za styczeń i kwiecień 2000r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy oraz za luty i marzec 2000r. zobowiązanie podatkowe – uchylił decyzję w części określającej za styczeń 2000r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie [...] i określił ją na kwotę [...] w pozostałej części utrzymał tę decyzję w mocy.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, iż decyzją z dnia [...] organ podatkowy I instancji wydał wobec M.W. decyzję zmieniającą rozliczenie w podatku VAT za miesiące od stycznia do kwietnia 2000r.

W wyniku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania ( art. 240 § 1 pkt 5 Op.) postanowieniem z dnia 11.10.2005r. organ ten wznowił postępowanie i decyzją z dnia [...] uchylił własną decyzję w całości i wydał decyzję w sprawie określenia kwoty zobowiązania w podatku VAT oraz określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za ww. okres rozliczeniowy. Decyzja ta uchylona została decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] i sprawa przekazana została organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Następnie decyzja Dyrektora Izby Skarbowej wyeliminowana została z obiegu prawnego w wyniku stwierdzenia jej nieważności (decyzja z dnia [...] nr [...]).

Dyrektor Izby Skarbowej rozpatrując ponownie odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W następstwie ponownie przeprowadzonego postępowania Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał w dniu [...] decyzję, którą uchylił w całości własną decyzję z dnia [...] nr [...] i określił kwoty do zwrotu podatku VAT na rachunek bankowy za miesiące styczeń i kwiecień 2000r. oraz kwoty zobowiązania podatkowego za miesiące luty i marzec 2000r.

W toku postępowania ustalono, że w 2000r. M. W. wykazał w księdze podatkowej oraz rejestrach zakupu i sprzedaży VAT transakcje handlowe z "A." Sp. z o.o., której udziałowcem i Prezesem był S. B..

S. B. przesłuchany w dniu 13.01.2005r. zeznał, że transakcje wykazane w fakturach wystawionych przez M. W. dla Spółki A. służyły wyłudzeniu pieniędzy od B. Sp. z o.o., z którą zawarto umowę factoringową nr [...] z dnia [...].

Dotyczyło to faktur : nr [...] z dnia [...] nr [...] z dnia [...]., nr [...] z dnia [...]., nr [...] z dnia [...]. nr [...] z dnia [...] nr [...] z dnia [...]., nr [...] z dnia [...]

Natomiast w rejestrach zakupu M. W. wykazał transakcje handlowe z firmą C. dotyczące zakupu drewna od firm C, które jak zeznał ww. świadek nie miały miejsca.

Dotyczy to następujących faktur: nr [...] z dnia [...] nr [,...] z dnia [...] nr [...] z dnia [...].

Stwierdzono również transakcje wykazane między M. W., firmą C. i spółką A. dotyczące obrotu tą samą ilością i rodzajem towaru, fakturowaną w niewielkim odstępie czasu.

Dotyczyło to następujących transakcji:

- w poz. 31 rejestru sprzedaży VAT za kwiecień 2000r. zgodnie z fakturą VAT nr [...] z dnia [...] na podstawie której M. W. wykazał sprzedaż 85 m3 kantówki iglastej dla C. natomiast w poz. 154 rejestru zakupów VAT za kwiecień wykazał zakup od spółki A. 85 m3 tarcicy bale na podstawie faktury VAT na [...] z dnia [...].

- w poz. 39 i 42 rejestru sprzedaży VAT za kwiecień 2000r. na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia [...] M.W. wykazał sprzedaż dla firmy C. 12 m3 lameli dębowych oraz faktury nr [...] z dnia [...] sprzedaż 37 m3 tarcicy świerkowej, natomiast w poz. 193 rejestru zakupu VAT za kwiecień 2000r. zakup od spółki A. 12 m3 lameli dębowych i 37 m3 tarcicy świerkowej na podstawie faktury VAT nr [...]z dnia [...].

Kontrola przeprowadzona w firmie C. przez pracowników UKS oraz postępowanie odwoławcze przeprowadzone przez Izbę Skarbową wykazało, że firma ta w 2000r. nie osiągnęła żadnych przychodów z działalności gospodarczej, a właściciel firmy – C. – nie poniósł żadnych kosztów uzyskania przychodu. W związku z tym nie wystąpił dochód ani strata z działalności gospodarczej, a ustalenia te znalazły odzwierciedlenie w ostatecznej i prawomocnej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia S.S. podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000r.

Ustalenia te znalazły potwierdzenie w prawomocnym wyroku SR w R. II Wydział Karny z dnia [...] sygn. akt [...] , którym S. B. uznany został za winnego tego, że "w okresie od dnia 30.12.1999r. do dnia 25.08.2000r., w B. woj. l., działając w warunkach czynu ciągłego, wspólnie i w porozumieniu z M. W., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach uprzednich uzgodnień i ustalonego podziału ról, wprowadził w błąd B. w L., w ten sposób że pomimo nieistnienia tytułu prawnego przyjął i podpisał wystawione przez M. W. na A. Sp. z o.o. fikcyjne faktury VAT o nr [...] z dnia [...] nr [...] z dnia [...] [...] z dnia [...]. , które następnie M. W. przedłożył do B. Sp. z o.o. powodując ich wykupienie i uruchomienie przelewów bankowych na rachunek przedsiębiorstwa M. W. w ramach przyznanego mu na mocy umowy factoringu nr [...] limitu wartości wykupionych faktur, czym doprowadził. B. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem..."

W 2000r. część wykazanych transakcji była finansowana za pośrednictwem B. Sp. z o.o. – faktury wystawiane na rzecz firmy C. i A. Sp. z o.o., wykazujące transakcje, które nie miały miejsca.

Z faktur VAT wystawianych przez B. Sp. z o.o. dla M. W. za prowadzenie usług factoringowych wynika, że regulowane w ten sposób były płatności dotyczące transakcji i faktur szczegółowo wymienionych na str. 4-5 zaskarżonej decyzji. Ponieważ ww. płatności dotyczą faktur, które związane są z fikcyjnymi transakcjami, nie stanowią one kosztu związanego z uzyskaniem przychodu zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatek naliczony na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym nie podlega odliczeniu od podatku należnego.

Ustalono również, że w rejestrze zakupów VAT za styczeń 2000r. oraz deklaracji VAT – 7 za styczeń M.W. wykazał zakup traka taśmowego na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia [...]. wystawionej przez D. . Podatek naliczony wynikający z tej faktury rozliczono w deklaracji za styczeń 2000r. Przeprowadzona kontrola wykazała, iż firma C. zakupiła trak od nieistniejącej firmy, a następnie wykazała sprzedaż tego traka dla D. w związku z czym ustalono, że sprzedaż traka nie mogła mieć miejsca. .

Ponadto w ewidencji zakupu VAT za miesiące luty i marzec 2000r. oraz w deklaracjach VAT-7 za te miesiące M. W. zawyżył podatek naliczony wynikający z faktur VAT nr [...]z dnia [...]. i nr [...] z dnia [...] dotyczących nabycia usług noclegowych, czym naruszono art. 25 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

Organ I i instancji zakwestionował również zakup etyliny udokumentowanej fakturami VAT ( str. 10 decyzji organu I instancji) ponieważ postępowanie podatkowe wykazało, że M.W. nie miał samochodów napędzanych etyliną. Wskazano również na § 37 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.12.1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o VAT (Dz. U. Nr 109, poz.1245 z późn. zm.). Na zakwestionowanych fakturach nie podano nr rej. samochodów lub podano nr samochodów napędzanych olejem napędowym oraz nr samochodu [...], który nie był wykazany w ewidencji środków trwałych.

Organ I instancji uznał natomiast za koszty uzyskania przychodu i prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących zakup etyliny do samochodu [...] o nr rej. [...] ponieważ podatnik przedstawił dowody świadczące o tym, że samochód ten napędzany był etyliną.

Organ wskazał, że wymienione nieprawidłowości mają wpływ na naruszenie przez M. W. art. 27 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, a nieprawidłowości te świadczą, iż rejestry sprzedaży i zakupu są nierzetelne. Organ wskazał przy tym na treść przepisów art. 193 § 1, § 2, § 4, art. 3 ust.4 Op. oraz wyjaśnił, iż zgodnie z art. 23 § 2 Op. odstąpiono od określania wysokości podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, gdyż dane wynikające z rejestru sprzedaży i zakupów VAT uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania pozwoliły na określenie podatku.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji syndyk masy upadłości M.W. wnosił o chylenie w całości decyzji organu I instancji i w oparciu o art. 70a § 1-3 Op. umorzenie postępowania " z uwagi na upływ terminu do prowadzenia kontroli za rok 2000." Zarzucał także wydanie decyzji z naruszeniem art. 181, art. 283 § 1, art. 284a § 2 i 3, art. 284b § 1,2,3, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art.188, art. 190 § 1 i 2 , a także art. 193 § 1 Op. podnosząc, iż organ podatkowy nie wypełnił zaleceń organu odwoławczego zawartych w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej oraz w piśmie z dnia 18.07.2006r.

Rozpatrując sprawę w wyniku wniesionego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił zarzutów w nim zawartych.

Podniósł, iż z analizy akt sprawy wynika, iż upoważnienie Dyrektora UKS z dnia [...]. do przeprowadzenia kontroli wskazywało termin jego ważności do 5.03.2004r., a jego ważność była wielokrotnie przedłużana zgodnie z obowiązującymi przepisami. Kwestie związane z doręczaniem stosownych postanowień o przedłużeniu upoważnienia do czynności kontrolnych M. W. był też przedmiotem ustaleń, m.in. w Zakładzie Karnym, gdzie był on osadzony / pismo z dnia 19.10.2005r./. Wszystkie postanowienia po dniu 24.02.2005r. były doręczane osobiście przez kontrolujących kontrolowanemu w miejscu jego osadzenia. Postanowienie z dnia 31.08.2005r., o którym mowa w odwołaniu, nigdy nie było wydane, bowiem w dacie tej wydano decyzje nr [...] dotyczące 2000r. w zakresie p.d.o.f. oraz VAT za miesiące: od maja do listopada 2000r.

Wbrew zarzutom odwołania - w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej - termin ważności upoważnienia należy uznać za zachowany, jeżeli przed upływem daty określonej w postanowieniu przedłużającym ważność upoważnienia postanowienie to zostanie wydane (wysłane), a nie doręczone podatnikowi. W tym zakresie organ odwołał się do treści uchwały siedmiu sędziów NSA sygn. akt I FPS 5/07 z dnia 17.12.2007r.

Organ odwoławczy nie podzielił też zarzutów związanych z niewypełnieniem przez organ I instancji zaleceń, co do dalszego toku postępowania zawartych w piśmie z dnia 18.07.2006r. oraz decyzji organu odwoławczego z dnia [...] Pismo, na które powołuje się strona nie dotyczy niniejszego postępowania zaś z treści decyzji organu I instancji wynika, iż przeprowadzone zostały nowe dowody włączone do akt postanowieniem organu I instancji z dnia 23.04.2010r.

Wbrew twierdzeniom odwołania organ podatkowy nie kwestionował zakupu etyliny do samochodu [...]nr rej. [...]. W czasie zaś przesłuchania w dniu 28.10.2010r. M.W. zeznał, iż w okresie styczeń – kwiecień 2000r. posiadał trzy piły spalinowe m-ki S. do poprzecznego cięcia drewna oraz 2 szt. kosy spalinowej do koszenia trawy i pielęgnacji krzewów, co powodowało konieczność kupowania etyliny do karnistrów. Organ nie dał wiary tym wyjaśnieniom, gdyż w okresie styczeń – kwiecień nie kosi się trawników i nie pielęgnuje krzewów, zaś wyjaśnienia podatnika, iż jeździł po lasach w poszukiwaniu surowca i wycinał drzewa również są niewiarygodne, gdyż z materiału dowodowego sprawy wynika, iż nabywał surowiec od Nadleśnictwa w stanie okrągłym, a nie od indywidualnych sprzedawców, a w większości obrót drewnem polegał na wystawianiu faktur, gdzie jedynie zmieniano nazwę towaru – kantówka, tarcica itp. Organ ocenił również jako nieprawdziwe wyjaśnienia podatnika, iż zakupy do karnistra były uzasadnione dalekim położeniem Zakładu od najbliższej stacji paliw, bowiem Zakład ten położony był kilkaset metrów od takiej stacji, tj. Obrót paliwami – K.J..

Organ odwoławczy podkreślił, iż pozbawienie podatnika prawa odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez B. Sp. z o.o. obciążających M. W. kosztami dyskonta i prowizją oraz podatkiem naliczonym VAT od prowizji wynikało z faktu, iż ustalono, że za pomocą środków uzyskanych od tego podmiotu finansowane były także fikcyjne faktury wystawiane przez M.W. dla C. które miały na celu wyłudzenie środków pieniężnych z B. Rozstrzygnięcie znajdowało podstawę w treści art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

Odnosząc się do zarzutu odwołania, że wyroki w sprawach [...] oraz [...] zostały uchylone organ odwoławczy, nie kwestionując tego faktu, organ odwoławczy wskazał, iż w jego ocenie ustalenia organu I instancji wskazujące na fikcyjność transakcji z firmami A. i C. oraz braku związku przyczynowego między zakwestionowanymi wydatkami zaliczonymi do kosztów uzyskania przychodów, a przychodami osiągniętymi przez podatnika znajdują potwierdzenie w materiale zgromadzonym w sprawie. Ustalono, że transakcje miedzy powyższymi podmiotami były pozorowane, a faktury tworzone na komputerze S.S., nie było rzeczywistego obrotu towarem. Tak z zeznań S. B. jak ustaleń SR w R. wynika, iż M. W. posiadł drewno, jednak nie opuszczało ono placu w Podedwórzu, a służyło jedynie do uprawdopodobnienia transakcji gospodarczych z innymi podmiotami na podstawie fikcyjnych faktur VAT.

Powołanie się zaś przez organ I instancji na ww. wyroki nie narusza, wbrew zarzutowi skargi, rażąco art. 181 Op., bowiem przepis ten nie zalicza do katalogu dowodów w postępowaniu podatkowym materiałów zgromadzonych w toku prawomocnie zakończonego postępowania karnego / por. art. 4 ustawy z dnia 24 lutego 2006r. o zmianie ustawy o kontroli skarbowej oraz ustawy – Ordynacja podatkowa – Dz. U. Nr 66, poz. 470).

Organ odwoławczy uznał zaś prawo podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktury nr [...] z dnia [...] dokumentującej zakup traka, który we wcześniejszej fazie obrotu zakupiony został od podmiotu nieistniejącego, jako że nie zostało wykazane, iż trak ten faktycznie nie mógł zostać sprzedany podatnikowi przez podmiot biorący udział w późniejszym etapie obrotu. .

Następnie, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 70 a Op., organ odwoławczy wskazał, iż przepis ten nie mógł mieć w sprawie zastosowania, zaś z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że wobec podatnika podjęto czynności egzekucyjne, które skutkowały przerwaniem biegu przedawnienia. Przedmiotowa należność została zabezpieczona hipoteką przymusową. Wydana została decyzja zabezpieczająca z dnia [...] a w dniu 18.11.2005r. wydane zostało zarządzenie o zabezpieczeniu, które doręczono stronie 18.11.2005r. W dniu 8.12.2005r. dokonano wpisu hipoteki przymusowej kaucyjnej w dziale IV KW nr [...] dla nieruchomości w L. przy ul. [...], który nadal jest aktualny/ wypis z ww. KW z dnia 2.12.2010r. - art. 70 § 8 Op./ . Jednocześnie zawiadomieniem z dnia 16.11.2005r. poinformowano E. o zajęciu zabezpieczającym prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną ( doręczenia z dnia 17.11. i 18. 11. 2005r.), co również skutkowało przerwą biegu przedawnienia / art. 70 § 4 Op./.

Mając na uwadze, że za miesiąc styczeń 2000r. przyznano podatnikowi prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony dokumentowany fakturą VAT nr [...] z dnia [...] uchylono decyzję w tej części i dokonano zmiany rozliczenia podatku VAT za ten okres rozliczeniowy (str. 16-17 zaskarżonej decyzji).

W skardze na powyższą decyzję Syndyk masy upadłości M. W. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania przy uznaniu księgi przychodów i rozchodów, na podstawie art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej za rzetelną i uznanie za prawidłowe naliczenie podatku VAT w deklaracjach złożonych do Urzędu Skarbowego. Zarzucał, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 193 § 1, art. 283 i 248a § 2 i 3 oraz art. 284b § 1, 2,3 Ordynacji podatkowej a nadto art. 123 § 1 i 2, art. 165 § 1 i 3, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, 190 § 1 i 2 tej ustawy.

Ponadto na podstawie art. 208 § 1 w zw. z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej wnosił o umorzenie postępowania " z uwagi na upływ terminu do prowadzenie kontroli za miesiące objęte decyzją"

W tym zakresie powołał się na art. 70 a § 1 Ordynacji podatkowej. Podkreślał, iż w związku z uchyleniem decyzji wydanych w sprawie przez Urząd Skarbowy decyzją z dnia [...] utraciły moc tytuły egzekucyjne doręczone podatnikowi. Ponadto zgodnie z art. 68 § 10 Ordynacji podatkowej zobowiązanie, o którym mowa w art. 22 § 1 pkt 2 tej ustawy nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Podnosił, iż podatnik nie zgadza się z nie uznaniem za koszt zakupu etyliny do samochodu [...] nr [...] oraz nie uznaniem za koszt zakupu etyliny do piły spalinowej, która była używana do obróbki drewna oraz cięcia drzew, krzewów i żywopłotów w okresie zimowym.

Wskazywał, iż przesłuchanie świadka B. odbyło się pod jego nieobecność, czym uniemożliwiono mu udział w postępowaniu. W jego ocenie prawomocny wyrok w sprawie [...] z dnia 16.08.2006r. nie może być jedynym dowodem w sprawie. Nie zgadza się też z przyjęciem zeznań tego świadka za jedyny dowód w kwestii transakcji zawartych pomiędzy C. gdyż świadek ten nie może mieć wiedzy na temat transakcji zawieranych przez inne podmioty. W ocenie skarżącego znaczenie zeznań świadka B. traci walor dowodowy, gdy się zważy, iż M. W. nie został dotąd skazany żadnym wyrokiem karnym. Wszystkie zaś zdarzenia gospodarcze zaewidencjonowane w księgach podatkowych miały miejsce np. fakt zakupu traka od firmy D. Podtrzymał też zarzuty braku przedłużenia upoważnienia do kontroli formułowane w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Przede wszystkim ustosunkowania się wymaga zarzut wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów o przedawnieniu, jako że jest on najdalej idącym zarzutem skargi.

Trafnie wskazuje Dyrektor Izby Skarbowej w zaskarżonej decyzji, iż w stanie faktycznym sprawy, ze względu na przedmiot orzekania, nie znajdowały zastosowania przepisy art. 70a § 1 - 3 Ordynacji podatkowej. W sprawie nie znajdował również zastosowania art. 68 § 10 oraz art. 22 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, których naruszenia zarzuca strona skarżąca. Pomijając, iż w art. 68 Ordynacji podatkowej brak jest jednostki redakcyjnej oznaczonej "§ 10", to przepis ten nie odnosi się do przedawnienia zobowiązania podatkowego, lecz przedawnienia prawa do ustalenia zobowiązania podatkowego ( tzw. przedawnienie prawa do wymiaru lub przedawnienie prawa do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe). Bezsporne pozostaje, iż przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie była kwestia określenia zobowiązania podatkowego i nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika, a więc zobowiązań, o których mowa w art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Zobowiązania te przedawniają się zaś w myśl reguł wskazanych w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej / por. też uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 29.06.2008r. I FPS 9/08/ i ten przepis prawidłowo podlegał interpretacji organu podatkowego w zaskarżonej decyzji.

Przepis art. 22 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej odnosi się zaś do uprawnienia Ministra Finansów do zwolnienia niektórych grup płatników z obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przepis ten, ze względu na przedmiot postępowania, również nie mógł mieć w sprawie zastosowania, a zatem nie mógł być naruszony.

Mając zaś na uwadze, iż nie ulegają przedawnieniu zobowiązania zabezpieczone hipoteką ( art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej ) i fakt, że okoliczność zabezpieczenia przedmiotowych zobowiązań hipoteką przymusową kaucyjną wpisaną w dziele IV do KW [...] prowadzonej dla nieruchomości poł. w L. przy ul.[...], której współużytkownikiem wieczystym jest skarżący wynika ze znajdujących się w aktach sprawy dowodów z dokumentów (tom.III k-39-41), zarzut przedawnienia zobowiązań /kwot do zwrotu/ określonych zaskarżoną decyzją uznać należy za chybiony. Istniejący wpis hipoteki przymusowej kaucyjnej korzysta z domniemania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dna 6 lipca 1982r. o księgach wieczystych i hipotece / Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 /. To domniemanie nie podlega obaleniu w postępowaniu podatkowym, czy w toku sądowej kontroli legalności decyzji ostatecznej .Tytuły wykonawcze nr [...], [...] i [.l..] z dnia [...] nie mogą być uznane za "pozbawione mocy prawnej", bowiem czynności egzekucyjne zastosowane w związku z tymi tytułami wydanymi na podstawie decyzji wymiarowej, która następnie została uchylona, zachowują moc prawną (por. wyrok NSA z dnia 11.01.2001r. sygn. akt I FSK 323/10, który to pogląd Sąd orzekający w sprawie niniejszej w całości podziela).

Postępowanie w sprawie niniejszej toczyło się w wyniku wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Urzędu Skarbowego z dnia [...]. postanowieniem z dnia 11.10.2005r. (k.-86 t I) wobec zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Wskazane przez organy podatkowe dowody oraz okoliczności faktyczne przytoczone w zaskarżonej decyzji, biorąc pod uwagę treść decyzji ostatecznej z dnia 24.11.2000r., wskazują w sposób oczywisty na ich nowość w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Wbrew zaś twierdzeniom skargi decyzja nie została oparta jedynie na zeznaniach świadka S. B., lecz jest wynikiem analizy dowodów wskazanych z zaskarżonej decyzji, które ujawnione zostały w toku postępowania, w tym ostatecznej i prawomocnej decyzji podatkowej z dnia [...] nr [...] wydanej wobec kontrahenta skarżącego – S. S. (firma C.), prawomocnym wyroku w sprawie [...] SR w R., protokole kontroli z dnia 9.05.2005r., protokole badania ksiąg. Skoro, jak wynika z ww. prawomocnej decyzji wydanej wobec S. S., S. S. działając pod firmą C. w 2000r. nie uzyskał żadnych przychodów i nie poniósł żadnych kosztów uzyskania przychodów nie mógł przeprowadzać żadnych rzeczywistych transakcji ze skarżącym dokumentowanych spornymi fakturami, co potwierdzają tylko zeznania świadka B. złożone w dniu 16.09.2009r., w których w całości potwierdził wcześniej składane zeznania w tej sprawie, w Prokuraturze oraz przed sądem. S. B. skazany zaś został prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w R. w sprawie [...] za to, że w okresie od 30 grudnia 1999r. do 25 sierpnia 2000r. w L, w B woj. l., działając w warunkach czynu ciągłego, wspólnie i w porozumieniu z M.W., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach uprzednich uzgodnień i ustalonego podziału ról, wprowadził w błąd B. sp. z o.o. w ten sposób, że pomimo nieistnienia tytułu prawnego przyjął i podpisał wystawione przez M. W. na A. sp. z o.o. fikcyjne faktury VAT o nr [...] z dnia [...]., nr [...] z dnia [...]z dnia [...] które następnie M.W. przedłożył w B. Sp. z o.o. /.../.

Zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Moc wiążąca wyroku karnego odnosi się do faktu popełnienia przestępstwa, ograniczając się do tych ustaleń faktycznych. W takiej sytuacji dla ustalania okoliczności faktycznych oraz sądowoadministracyjnej weryfikacji stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej. Związanie sądu administracyjnego ustaleniami prawomocnego wyroku sądu karnego uwzględniać muszą pośrednio także organy podatkowe, które w toku prowadzonego przez siebie postępowania prowadziły postępowanie dowodowe. Związanie ustaleniami prawomocnego wyroku oznacza, że sąd w tym zakresie, w jakim związanie istnieje, pozbawiony jest możliwości dokonywania ustaleń odmiennych. Związanie to zostało wprowadzone, aby uniknąć sytuacji, w których na podstawie tych samych stanów faktycznych budowane byłyby różne orzeczenia w postępowaniu karnym i sądowoadministracyjnym. Rozwiązanie to eliminuje potrzebę prowadzenia podwójnego postępowania dowodowego dla ustalenia tych samych faktów w różnych postępowaniach sądowych i w postępowaniu podatkowym / Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz T. Woś, H. Knysiak -Molczyk, M. Romańska, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, W-wa 2005 r., str. 121 i np. wyrok w sprawie I FSK 587/09/. Niedopuszczalnym jest ograniczanie prejudycjalności wyroków karnych wyłącznie do wyroków skazujących podmiot występujący jako strona postępowania przed organami, a następnie przed sądem. Ustalenia sądu karnego muszą dotyczyć elementu stanu faktycznego, który ustalają organy po to, aby móc zastosować określoną normę prawa materialnego. Stan faktyczny nie zamyka się tylko w obrębie działań strony postępowania. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego z reguły wiąże się z koniecznością oceny działań kilku podmiotów, które bardzo często pozostają ze sobą w ścisłym związku. Zatem wyroki karne skazujące np. wspólników czy też kontrahentów osoby będącej stroną postępowania muszą być brane pod uwagę przez organy i w konsekwencji przez sąd administracyjny. /por. wyroki w sprawach: I FSK 433/07, I FSK 262/07, II FSK 1598/07, II FSK 1534/07).

W takiej sytuacji ustalenia faktyczne sprawy i wyciągnięte na ich podstawie wnioski oparte m.in. na prawomocnym wyroku sądu w sprawie [...] oraz ostatecznej i prawomocnej decyzji podatkowej wydanej w stosunku do S. S., co do pozornego tylko obrotu drewnem między C. A. Sp. z o.o. oraz firmą skarżącego nie mogą być uznane za dowolne.

Wbrew zarzutowi skargi S. B. przesłuchany został z zachowaniem reguł wynikających z art. 190 § 1 i art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, skoro o terminie jego przesłuchania w dniu 16.09.2009r. powiadomiona była strona – syndyk masy upadłości M. W.. Okoliczność, że nie stawił się on, aby uczestniczyć w przesłuchaniu tego świadka nie świadczy o naruszeniu powołanych przepisów Ordynacji podatkowej.

Nie można podzielić poglądu skarżącego, iż w sprawie niniejszej zastosowanie znajdował art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem w toku postępowania stwierdzono w sposób prawem przewidziany ( art. 193 § 4 i 6 Ordynacji podatkowej ) nierzetelność prowadzonych przez skarżącego ksiąg podatkowych w rozumieniu art. 3 pkt 4 Ordynacji podatkowej, w tym ewidencji sprzedaży i zakupów VAT za okres rozliczeniowy objęty przedmiotową decyzją. Okoliczność ta wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Wbrew bowiem zapatrywaniu skarżącego dla ustalenia rzetelności ksiąg nie jest wystarczające, by jakiekolwiek faktury zostały zaewidencjonowane w księgach podatkowych, lecz by były to faktury dokumentujące rzeczywiste zdarzenia gospodarcze. Faktura dokumentuje rzeczywiste zdarzenie gospodarcze, kiedy rzeczywistości odpowiadają wykazane w niej podmioty transakcji i przedmiot transakcji. Przytoczone wyżej ustalenia faktyczne dawały zatem organom podatkowym pełną podstawę, by księgi podatkowe / rejestry zakupu i sprzedaży VAT / uznać za nierzetelne, skoro ewidencjonowane w nich faktury nie odpowiadały rzeczywistości.

Zarzut, iż bezzasadnie nie uznano za koszt uzyskania przychodu, a co za tym idzie / art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 9 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /, prawo skarżącego do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur dokumentujących nabycie etyliny do samochodu [...]nr [...] oraz nie uznaniem za koszt zakupu etyliny do piły spalinowej, która była używana do obróbki drewna oraz cięcia drzew, krzewów i żywopłotów w okresie zimowym jest bezzasadny.

Z treści decyzji organu I instancji w sposób bezsporny wynika, iż zakup etyliny do tego samochodu nie był kwestionowany jako koszt uzyskania przychodu i prawo podatnika do odliczenia nie było w tym zakresie kwestionowane. Ustalenia te nie były zakwestionowane w zaskarżonej decyzji, co również wynika z jej uzasadnienia.

W zakresie nabycia etyliny do piły spalinowej organ odwoławczy nie dał wiary zmienianym na poszczególnych etapach postępowania wyjaśnieniom skarżącego i stanowisko swoje w tej mierze uzasadnił, nie naruszając reguł wynikających z art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Podnoszone w skardze zarzuty związane z brakiem przedłużenia ważności upoważnienia do przeprowadzenia kontroli nie znajdują uzasadnienia w aktach sprawy. W tej kwestii Sąd w całości podziela stanowisko organu odwoławczego szczegółowo odnoszące się do tego zarzutu na stronie 8 – 9 decyzji z dnia [...]

Sąd podziela w całości ocenę Dyrektora Izby Skarbowej dokonaną zaskarżoną decyzją, iż postępowanie kontrolne przeprowadzone zostało bez naruszenia wskazywanych w odwołaniu i powtórzonych w skardze przepisów postępowania. Ważność upoważnienia do przeprowadzenia czynności kontrolnych była wielokrotnie przedłużana stosownymi postanowieniami wydawanymi przed upływem terminu ważności upoważnienia. Opóźnienia w osobistym doręczeniu ich skarżącemu po upływie terminu wskazanego w postanowieniu o przedłużeniu czynności kontrolnych nie stanowiło o "braku legitymacji pracowników organu kontroli" do kontynuowania kontroli, na co trafnie wskazał Dyrektor Izby Skarbowej, a spowodowane było koniecznością dopełnienia formalnych wymogów związanych z możliwością odbycia widzenia i doręczenia dokumentów skarżącemu osadzonemu w Zakładzie Karnym.

W takiej sytuacji, skoro zaskarżona decyzja wydana została bez naruszenia przepisów postępowania podatkowego oraz przepisów materialnego prawa podatkowego, które były podstawą jej wydania, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, pzo. 1270 z późn. zm./ należało orzec jak w sentencji.