Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1558/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 3 ust.1 pkt. 8 i par. 2 ust. 1 pkt. 7
journal: Dz.U. 2016 poz 71
law: Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Magda Froncisz Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 1 października 2018 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Nowego Sącza decyzją dnia 18 czerwca 2015 r. Nr [...] (znak: [...]) odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Firma A pozwolenia na rozbudowę stacji bazowej polegającą na budowie wieży BOT-H2/60, montażu anten, ustawieniu kontenera technicznego firmy Gastel, wykonaniu wewnętrznej instalacji elektrycznej oraz ogrodzeniu działki dla obiektu TSR Nowy Sącz/Chruślice, po dokonaniu rozbiórki istniejącej wieży, kontenera i ogrodzenia ze względu na zły ich stan techniczny, na działce nr [...] w obr. [...] przy ul. [...] w N. S.. Motywem tego rozstrzygnięcia była sprzeczność inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W wyniku rozpoznania odwołania inwestora, wskazana decyzja utrzymana została w mocy decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 28 października 2015 r. (znak: [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 5 kwietnia 2016 r. (sygn. akt II SA/Kr 29/16) uchylił obie przedstawione wyżej decyzje. Uznał, że orzekające organy administracji dokonały błędnej wykładni obowiązującego planu miejscowego, a przez to niewłaściwej oceny zgodności przedłożonego projektu budowlanego z tym planem (...). Ponownie rozpoznając sprawę, Prezydent Miasta Nowego Sącza decyzją z dnia 2 listopada 2016 r. Nr [...] (znak: [...]) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego. Decyzja ta jednak została uchylona przez Wojewodę Małopolskiego decyzją z dnia 31 lipca 2017 r. (znak: [...]), a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Przyczyną takiego rozstrzygnięcia było nieprawidłowe ustalenie wszystkich stron postępowania.

Kolejny raz rozpoznając sprawę, Prezydent Miasta Nowego Sącza decyzją z dnia 16 marca 2018 r. Nr [...] (znak: [...]) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego spółki Firma B

Odwołanie od tej decyzji wniósł J. K.. Żądał przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność rzeczywistego promieniowania generowanego przez anteny będące przedmiotem wniosku i pozwolenia na budowę, a także celem ustalenia możliwości wystąpienia zjawiska kumulowania się promieniowania, a przez to ustalenia rzeczywistej wielkości promieniowania anten (...). Wg odwołującego się, przedmiotowe przedsięwzięcie wymagało sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W odwołaniu wskazano na obowiązek dokonania sumowania parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju, znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu. Jako podstawę prawną do takich czynności, odwołujący się wskazał § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2016, poz. 71).

Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 1 października 2018 r. ([...]) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powołał art. 35 ustawy Prawo budowlane. Podał m.in., że sporządzony w sprawie projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, a jego zawartość jest kompletna. Wskazał Wojewoda, że na terenie objętym wnioskiem o pozwolenie na budowę obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta Nowego Sącza – "Nowy Sącz – 8", zatwierdzony Uchwałą Nr XIV/469/2017 Rady Miasta Nowego Sącza z dnia 17 października 2017 r., Dz.Urz.Woj.Małop.2017.7247, zwany dalej mpzp). Zgodnie z ustaleniami tego planu, działka inwestycyjna (nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...] częściowo położona jest w jednostce oznaczonej symbolem T(8) tj. teren urządzeń obsługi telekomunikacyjnej (w tej jednostce planu projektowana jest przedmiotowa inwestycja) oraz częściowo w jednostce [...](8) - tereny dróg publicznych klasy lokalnej. Wskazał organ odwoławczy, że zgodnie z § 11 mpzp dla terenu urządzeń obsługi telekomunikacyjnej ustala się przeznaczenie terenu - teren urządzeń obsługi telekomunikacyjnej oraz możliwość przebudowy i rozbudowy obiektów zgodnie z przepisami odrębnymi. Wojewoda Małopolski zwrócił uwagę na art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U.2017.2062). Stanowi ten przepis, że: jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń (...). Podkreślił, iż projektowane zamierzenie to inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej służąca obsłudze telekomunikacyjnej poprzez świadczenie usług polegających na emisji sygnałów telewizyjnych i radiofonicznych. W ocenie organu II instancji, projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie zauważył, że dla terenów oznaczonych w planie symbolem 4.MN(8) określono maksymalną wysokość zabudowy budynków mieszkaniowych, gospodarczych i garaży na nie więcej niż 9 m (§ 9 ust. 4 mpzp). Jest to istotne ze względu na wyznaczenie odległości miejsc dostępnych dla ludności w osi głównej wiązki od środka elektrycznego anten. Z przedłożonej przez inwestora kwalifikacji przedsięwzięcia wynika, że zamierzenie to nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016, poz. 71) kwalifikacja anten przeprowadzana jest w oparciu o dwa kryteria: równoważną moc promieniowania izotropowego (EIRP) oraz na podstawie odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten. Stosownie do art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2018, poz. 799) przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Jednocześnie wskazał Wojewoda Małopolski, że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny określona została w § 2 ust. 1 pkt 7 powołanego rozporządzenia. Wojewoda przedstawił też regulację § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dotyczącą przedsięwzięć radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych oraz radiolokacyjnych, mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zaznaczył zarazem, że na rysunkach znajdujących się w przedłożonym przez inwestora do akt sprawy opracowaniu, pokazano przekrój pionowy wzdłuż osi głównej wiązek promieniowania dla poszczególnych azymutów i przy maksymalnym ich pochyleniu. Z rysunków tych wynika, że środek elektryczny anten i oś główna wiązek promieniowania znajduje się na wysokościach: 59,95 i 58,85 m dla azymutu 120° oraz 55 m dla azymutu 265°, a wysokość osi głównych nad dachami budynków bądź poziomem terenu, przy maksymalnym pochyleniu, w zależności od azymutu, wynosi:

* 56,59 m nad poziomem terenu (w odległości do 5 m od środka elektrycznego anten) – dla azymutu 120° przy tilcie 3°;

* min. 53 m nad poziomem terenu (w odległości do 40 m od środka elektrycznego anten) – dla azymutu 265° przy tilcie 0°.

Zauważył organ odwoławczy, że inwestor wyznaczył odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anten dla istniejącego zagospodarowania terenu, bez uwzględnienia dopuszczonej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego hipotetycznej zabudowy. W ocenie jednak organu II instancji, mimo pełnej świadomości rozbieżności stanowisk organów oraz sądów administracyjnych w tej kwestii, trzeba mieć na uwadze nie tylko jaka legalna zabudowa istnieje w chwili obecnej, ale również jaka zabudowa może powstać w przyszłości. Niemniej jednak, biorąc pod uwagę możliwą maksymalną wysokość zabudowy ustaloną w planie (patrz § 9 ust. 4 mpzp) nadal brak jest miejsc dostępnych dla ludności w odległościach wskazanych w cytowanych powyżej przepisach rozporządzenia w linii prowadzonej w wiązce promieniowania. Organ odwoławczy stwierdził zarazem, że wyjaśnienia wymaga to, czy planowane do realizacji zamierzenie nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazany przepis stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia: nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu, osiągną progi określone w ust. 1; przy czym przez planowane przedsięwzięcie rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy. Zwrócił uwagę organ II instancji, że w projekcie budowlanym ocenianego przedsięwzięcia (karty 135 - 161) przedstawiono kwalifikację tego zamierzenia wyznaczoną dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna, czyli przy uwzględnieniu wymogów § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec powyższego, w dniu 30 lipca 2018 r. organ administracji wezwał inwestora do przedłożenia wyjaśnień projektanta odnośnie tego, czy przedmiotowe zamierzenie budowlane nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W odpowiedzi na powyższe, inwestor przedłożył wyjaśnienia projektanta, w którym projektant odwołał się do dokumentu kwalifikacji do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Na str. 11 zawarte zostało stwierdzenie, że "Antena MUX-3 EAT 402 jest skonfigurowana w układzie 2x1 z głównym azymutem prącym 120° i środkiem elektrycznym anteny znajdującym się na wysokości 59,4m n.p.t." Wyjaśni projektant, iż antena EAT 402 pracująca w układzie 2x1 to układ dwóch pojedynczych anten (jedna nad drugą ze środkami elektrycznymi 59,95m oraz 58,85 m.n.p.t. -Tab. 2. str. 13) pracujących w logicznej całości jako jedna antena (układ antenowy). W technice radiowej moc EiRP dla układów anten emitujących sygnał radiowo-telewizyjny zawsze podawana jest dla całego układu, a wynika to z parametrów technicznych układu antenowego - przede wszystkim zysku antenowego. Tak, więc moc całego układu antenowego (dwóch pojedynczych anten) w analizowanym przypadku wynosi w sumie 33 W EiRP. Nadto powołał projektant § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przepisy te stanowią, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny. Wyjaśnił przy tym, że w tabeli nr 2 na str. 13 Kwalifikacji przedsięwzięcia określono wartość mocy całego układu antenowego dla każdej pojedynczej anteny (33 W w odniesieniu do każdej anteny). Nadmienił także, iż układy anten (inne nazwa to systemy antenowe, zespoły anten) to bardzo często spotykane rozwiązanie w technice nadawania sygnału radiowo-telewizyjnego w odróżnieniu o rozwiązań stosownych w przypadku telefonii komórkowej. Z tego też względu, w sprawie wartość EIRP na azymucie 120° została zsumowana, a następnie kwalifikacji poddana została zsumowana wartość dla każdej anteny.

Po przedstawieniu tych wyjaśnień inwestora, Wojewoda Małopolski stwierdził, że w świetle danych zawartych w Kwalifikacji przedsięwzięcia oraz wskazanych wyżej

informacji, planowane przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w cytowanym rozporządzeniu Rady Ministrów. Wyjaśnienia te zaś stanowią odpowiedź na zarzut odwołującego się dotyczący kwestii sumowania parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu (par. 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia). Opisanemu wyżej dowodowi (tj. dokumentowi Kwalifikacji przedsięwzięcia) organ odwoławczy dał wiarę, przyjmując, że brak jest podstaw by podważać stanowisko projektanta, które zbieżne jest z oceną Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta Nowego Sącza (z dnia 15 stycznia 2018 r. karty 378-380 akt organu I instancji). Zauważył Wojewoda Małopolski, że odwołujący się kwestionuje wyniki przedłożonej przez inwestora kwalifikacji przedsięwzięcia, lecz jednocześnie nie przedłożył "kontranalizy" dla poparcia swoich twierdzeń.

Żądanie odwołującego się o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność rzeczywistego promieniowania generowanego przez anteny będące przedmiotem wniosku i pozwolenia na budowę, a także celem ustalenia możliwości wystąpienia zjawiska kumulowania się promieniowania, a przez to rzeczywistej wartości promieniowania anten - organ administracji uznał za bezzasadne. Wyjaśnił, że przedmiotem oceny w postępowaniu jest planowane oddziaływanie projektowanego zamierzenia. Natomiast po uruchomieniu instalacji monitoring pól elektromagnetycznych jest zadaniem Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, a ewentualne wyższe niż projektowane promieniowanie generowane przez anteny po uruchomieniu instalacji może być przedmiotem roszczenia cywilnoprawnego.

Skargę do WSA w Krakowie na opisaną wyżej decyzję wniósł J. K.. Zarzucił naruszenia art. 77 par. 1 K.p.a., art. 78 par. 1 i 2 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 84 par. 1 K.p.a. w związku z art. 7 i art. 11 K.p.a. Naruszenie tych przepisów przejawiać się miało poprzez zaniechanie przeprowadzenia przez organy administracji dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia skumulowanej wartości promieniowania generowanego przez anteny objęte przedsięwzięciem stanowiącym przedmiot wniosku o pozwolenie na budowę. W ocenie skargi, brak tego dowodu doprowadził do bezpodstawnego uznania, że sporne przedsięwzięcie nie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wadliwym było oparcie się organu administracji na przedłożonym przez inwestora oświadczeniu, że zsumowana moc promieniowania izotropowego anten nie przekracza progów określonych w rozporządzeniu, przy braku zweryfikowania tego stanowiska poprzez opinię biegłego.

W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej. Żądał także zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski żądał oddalenia skargi, podtrzymując dotychczas wyrażone w sprawie stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu albowiem sądowa kontrola zaskarżonych w sprawie decyzji wykazała, że rozstrzygnięcia te nie naruszają prawa.

Na wstępie należy zauważyć, że nie budziło w sprawie wątpliwości to, iż inwestycja objęta wnioskiem o pozwolenia na budowę (rozbudowa radiowo-telewizyjnej stacji bazowej) – jest zgodna z obowiązującymi na terenie zamierzonej budowy - przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. z uchwałą Rady Miasta Nowego Sącza Nr XIV/469/2017 z dnia 17 października 2017 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Nowego Sącza "Nowy Sącz – 8". Bez wątpienia bowiem, planowane zamierzenie radiokomunikacyjne częściowo zlokalizowane jest na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem T(8), tj. terenie urządzeń obsługi telekomunikacyjnej oraz częściowo w jednostce planistycznej 2.KDL(8) tj. dróg publicznych klasy lokalnej. Paragraf 11 planu przewiduje natomiast, iż jednostka planistyczna T(8), to teren na którym przewidziana jest możliwość przebudowy i rozbudowy obiektów telekomunikacyjnych zgodnie z przepisami odrębnymi. Uznać zatem należy, iż spełniona została - wynikająca z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202) – przesłanka koniecznej zgodności zatwierdzanego projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie budziła w sprawie także wątpliwości kwestia kompletności ocenianego przez orzekające organy administracji projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń (art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a także zagadnienie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy). Przedmiotem zasadniczych kontrowersji była natomiast kwestia dopuszczalnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Skarżący zarzucał bowiem, iż zamierzona inwestycja nie spełnia wymogów ochrony środowiska wskazując, że w sprawie nie ustalono rzeczywistego promieniowania generowanego przez anteny wchodzące w skład stacji bazowej, a w szczególności nie uwzględniono kwestii kumulowania się promieniowania tych anten. W tym zakresie zarzucał też brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego.

W ocenie sądu, dokonana przez organ odwoławczy ocena wskazanego zagadnienia nie była wadliwa.

Należy zwrócić uwagę, że kwestię oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko szczegółowo analizował organ II instancji, wskazując w tym zakresie adekwatne przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016 r., poz. 71). Chodzi tu w szczególności o przepisy par. 2 ust. 1 pkt 7 oraz par. 3 ust. 1 pkt 8 wskazanego rozporządzenia. Określają one parametry instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, po spełnieniu których, inwestycje takie uznawane będą za przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko lub mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Ze znajdującego się w aktach sprawy dokumentu "Kwalifikacji do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko" (k. 135 i następne dokumentacji projektowej) wynika, że w oparciu o przeprowadzone obliczenia, planowana inwestycja nie zalicza się ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani też do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Należy przy tym zauważyć, że przedmiotowe zamierzenie budowlane obejmuje szereg anten, w tym anteny radioliniowe. Moc promieniowania tych właśnie anten, zasadnie nie została uwzględniona przy dokonywanych obliczeniach przedstawionych we wskazanym wyżej dokumencie. Wynika to wprost z treści par. 3 ust. 1 pkt 8 i par. 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia. Przepisy te bowiem jednoznacznie wyłączają radiolinię z rodzaju instalacji emitujących określone pola elektromagnetyczne, branych pod uwagę przy kwalifikacji przedsięwzięć radiokomunikacyjnych. Ustalając natomiast – w oparciu o wskazane wyżej przepisy rozporządzenia Rady Ministrów – kryteria oceny przedmiotowych instalacji emitujących pola elektromagnetyczne, brać należy pod uwagę równoważną moc promieniowana izotropowo (EIRP) oraz odległość miejsc dostępnych dla ludności. Przez "miejsca dostępne dla ludności" rozumieć należy wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego (art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska; Dz. U. 2018 r., poz. 799). Zauważyć także trzeba, że powołane rozporządzenie odnosi wartości progowe promieniowania elektromagnetycznego obliczane nie dla zespołu anten składających się na daną inwestycję lecz - dla pojedynczej anteny. Dotyczy to zarówno kwalifikacji przedsięwzięć jako mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (par. 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia), jak i mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (par. 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia). Wskazania przy tym wymaga, że stosownie do par. 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących jedynie potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające określonych przepisem progów, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągnięte zostaną parametry wynikające z przepisów; przy czym przez planowane przedsięwzięcie rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy. Z przepisu tego wynika więc, że warunkiem dopuszczalności sumowania oddziaływań jest to, aby w grę wchodzić miały podlegające sumowaniu parametry z innego przedsięwzięcia, co do którego wszczęto już stosowne postępowanie (np. o pozwolenie na budowę), lub które zostało zrealizowane. Nie chodzi więc w tym przypadku o sytuację sumowania mocy promieniowania poszczególnych anten składających się na daną, ocenianą instalację. Jak bowiem wyżej zauważono, równoważna moc promieniowana izotropowo, na potrzeby oceny sprawy, wyznaczana jest dla pojedynczej anteny. W zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 1.10.2018 r. organ ten przeanalizował promieniowanie generowane przez antenę EAT 402, której równoważna moc promieniowania izotopowego (EIRP) wynosi 33 Waty. Wartość ta, mieści się w wartości określonej w par. 3 ust. 1 pkt 8 lit. a) rozporządzenia jako "nie mniejszej niż 15W", jednak środek elektryczny anteny, wg przeprowadzonej analizy (obliczeń), mieści się (dla całego układu anten) na wysokości 59,4 m .n.p.t. (dla pojedynczej anteny środki elektryczne znajdują się na wysokości 59,95 m i 58,85 m n.p.t.). Stwierdzić zatem należy, że wartości te przekraczają równoważną moc promieniowania określoną w Watach (nie mniej niż 15 W) ale nie spełniają, wynikającego z powołanego przepisu rozporządzenia, wymogu odległości miejsc dostępnych dla ludności. Przepis ten bowiem - dla uznania instalacji radiokomunikacyjnej za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymaga - aby miejsca dostępne dla ludności znajdowały się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, przy mocy promieniowana izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny określonej jako nie mniej niż 15 Wat (tu: 33 Waty). Skoro więc miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości większej niż określono we wskazanym przepisie, to nie zostały spełnione przesłanki pozwalające uznać ocenianą inwestycję jako mogącą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

To samo odnieść należy do drugiej anteny (K762943) wchodzącej w skład zamierzonej instalacji. Zauważyć trzeba bowiem, że moc tej anteny wynosi 656 Wat, zaś odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny wynosi 53 m. Parametry mocy promieniowania tej anteny mieszczą się zatem w dyspozycji przepisu par. 3 ust. 1 pkt 8 lit. c rozporządzenia (tj. wynosiły one nie mniej niż 500 W). Przepis ten jednak wymaga aby miejsca dostępne dla ludności, w przypadku wskazanej mocy promieniowania znajdowały się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Wymóg ten nie jest spełniony, skoro miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości 53 m. Podkreślenia wymaga, że przepis ten przewiduje koniunkcję między wskazywanymi wartościami. Stwierdzić więc trzeba, że zajęte przez orzekające organy administracji stanowisko odnośnie kwalifikacji inwestycji i jej oddziaływania na środowisko było poprawne. Jednocześnie zarzut skargi dotyczący braku powołania biegłego do wyliczenia mocy promieniowania anten nie był zasadny. Ani w skardze, ani też na etapie postępowania administracyjnego, skarżący nie sformułował żadnych konkretnych i merytorycznych uwag w zakresie odnoszącym się do wadliwego sposobu wyliczenia wartości mocy promieniowana izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny, jak też do przyjętych odległości miejsc dostępnych dla ludności. Nie przedstawił też dowodów, które mogłyby służyć do merytorycznej weryfikacji przedstawionych przez inwestora informacji o zamierzonym przedsięwzięciu, w tym rzutujących na kwalifikację tej inwestycji i ustalenie odmiennej od przyjętej przez organy administracji podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Okoliczność zaś, iż organy administracji mają obowiązek zgromadzenia i rozpatrzenia całości materiału dowodowego w sprawie nie oznacza zarazem, że automatycznie uwzględniane winny być wszelkie wnioski dowodowe, zgłaszane przez stronę postępowania. Potrzeba bowiem przeprowadzenia dowodów zgłaszanych przez stronę powinna wynikać z uzasadnionych twierdzeń i merytorycznych zarzutów dotyczących ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności. Sam fakt negowania stanowiska wyrażonego przez wnioskodawcę, nie jest w przedstawionym zakresie wystarczający i miarodajny. Wobec więc braku wskazania podstaw do podważenia przyjętych przez organy administracji twierdzeń i wyliczeń inwestora, wniosek o przeprowadzenie opinii biegłego uznać należało za pozbawiony racji.

W tym stanie rzeczy, sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r., poz. 1302) skargę oddalił.