Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 24/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2012 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego (dokonanego postanowieniem z dnia [...] r., nr [...]) Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w W., działająca z upoważnienia Starosty Powiatu w W., po ponownym rozpoznaniu sprawy:

- uchyliła decyzję własną z dnia [...] r., nr [...] o uznaniu K.J. z dniem 9 marca 2009 r. za osobę bezrobotną i przyznaniu jej od dnia 17 marca 2009 r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych, w kwocie 551,80 zł miesięcznie, orzekając równocześnie o odmowie uznania wyżej wymienionej za osobę bezrobotną z dniem 9 marca 2009 r. i umarzając, jako bezprzedmiotowe, postępowanie w sprawie przyznania jej prawa do zasiłku od dnia 17 marca 2009 r.;

- uchyliła decyzję własną z dnia [...] r., nr [...] o utracie przez K. J. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 17 września 2009 r., umarzając w tym zakresie postępowanie jako bezprzedmiotowe;

- uchyliła decyzję własną z dnia [...] r., nr [...] o utracie przez K.J. statusu osoby bezrobotnej z dniem 22 września 2009 r., umarzając w tym zakresie postępowanie jako bezprzedmiotowe.

W podstawie prawnej wspomnianego rozstrzygnięcia powołane zostały przepisy art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f, art. 9 ust. 1 oraz art. 14 lit. a i b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., nr 69, poz. 415 ze zm.) - zwanej dalej "ustawą o promocji zatrudnienia...", a także art. 105 §1, art. 145 §1 pkt 5 i art. 151 §1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podniósł, że strona w okresie od [...] r. do [...] r. posiadała wpis do ewidencji działalności gospodarczej, z określoną datą rozpoczęcia działalności na [...] r. oraz jej zakończenia jako [...] r., co potwierdza stosowne zaświadczenie Urzędu Miasta w W. wydane w dniu [...] r. Na rozprawie administracyjnej przeprowadzonej w dniu [...] r. oświadczyła przy tym, że działalności tej nie prowadziła ani nawet nie rozpoczęła i nie dokonała zgłoszeń do urzędu skarbowego ani do ZUS. Podała jednak, iż nie zdecydowała się na wykreślenie wspomnianego wpisu, gdyż uznała, że może on jej być potrzebny w przyszłości, a następnie urodziła dziecko i będąc na urlopie wychowawczym o wpisie tym zapomniała. Nadto - jak podkreślała wyżej wymieniona - dokonując rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy nie pytano jej o posiadanie wpisu lecz o to, czy prowadzi działalność gospodarczą, z kolei okoliczności posiadania wpisu nie ukrywała, jako że ujawniła ją przy składaniu wniosku o przyznanie jednorazowych środków na podjęcie działalności i wówczas uzyskała informację, że powinna go wykreślić, a następnie - po uzyskaniu środków - dokonać ponownego wpisu.

Mając na względzie zaprezentowany wyżej stan rzeczy organ administracyjny powołał się na art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia..., wywodząc, iż zgodnie z tym unormowaniem - w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji o uznaniu strony za bezrobotną - bezrobotnym jest osoba, która nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej albo nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników. Skoro zatem jest poza sporem, że K.J. w dniu uzyskania statusu bezrobotnego posiadała wpis do ewidencji działalności gospodarczej, to nie spełniała przesłanek warunkujących nabycie tego statusu, a co za tym idzie przyznanie prawa do zasiłku i dlatego okoliczności sprawy uzasadniały wznowienie postępowania oraz uchylenie decyzji wydanych w tym przedmiocie wobec niej.

W odwołaniu do Wojewody [...] K.J., reprezentowana przez adwokata J.P. wniosła o uchylenie rozstrzygnięcia zapadłego w pierwszej instancji podnosząc zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 §1 K.p.a. w postaci braku wszechstronnej oceny materiału dowodowego oraz niepodjęcia wszelkich działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także dowolną ocenę dowodów poprzez przyjęcie, że w okresie wskazanym w decyzji strona prowadziła działalność gospodarczą uniemożliwiającą jej uzyskanie statusu bezrobotnego. Pełnomocnik strony przyznał, że K.J. posiadała wpis do ewidencji działalności gospodarczej, którego nie wykreśliła. Wskazał jednak, iż fakt ten nie powinien mieć znaczenia, jako że wpis nie jest równoznaczny z podjęciem działalności. Podkreślił przy tym, że wyżej wymieniona w ogóle nie prowadziła działalności, której rzeczony wpis dotyczył, nie podlegała z tego tytułu ubezpieczeniu społecznemu, zaś na tydzień przed datą zamierzonego rozpoczęcia powiadomiła właściwy urząd skarbowy o rezygnacji z jej podjęcia. Nie dokonała natomiast wykreślenia wspomnianego wpisu, gdyż była przekonana, że zgłoszenie rezygnacji będzie w tym zakresie wystarczające.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 K.p.a. oraz w oparciu o art. 2 ust 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia..., utrzymał w mocy decyzję stanowiącą przedmiot odwołania. W uzasadnieniu zaakcentował, że za bezrobotną możne być uznana osoba, która nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, przy czym nie ma znaczenia, czy rzeczywiście działalność tę podjęła. Wniosek taki płynie bowiem wprost z przywołanego art. 2 ust 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r., w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 stycznia 2011 r., zaś pogląd taki jest zgodny z utrwalonym stanowiskiem judykatury.

Zdaniem organu drugiej instancji, także poinformowanie urzędu skarbowego o rezygnacji z podjęcia działalności nie jest czynnością wystarczającą. Odwołująca, celem dochowania należytej staranności powinna bowiem o tym powiadomić również organ ewidencyjny. Dodatkowo Wojewoda [...] zwrócił uwagę, że K. J. podpisując w dniu rejestracji "informację dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy" oraz "oświadczenie II bezrobotnego" potwierdziła, pod rygorem odpowiedzialności karnej, że "nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej", a tym samym chybiony jest zarzut, jakoby miano jej wówczas jedynie zadać pytanie o to czy działalność taką prowadzi.

Mając na względzie powyższe organ odwoławczy stwierdził, że skoro ze zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego wynika bezspornie, że odwołująca w dacie rejestracji posiadała wpis do ewidencji działalności gospodarczej, to potwierdzona w ten sposób nowa okoliczność faktyczna dawała podstawę do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 §1 pkt 5 K.p.a., a w rezultacie do uchylenia decyzji wydanych wobec niej w okresie posiadania wpisu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach K.J. domagała się uchylenia decyzji wydanej przez Wojewodę [...] oraz poprzedzającego ją rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 7, art. 77 §1 i art. 107 §3 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, dowolną ocenę materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy - co znalazło, jej zdaniem wyraz w uzasadnieniu faktycznym kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Równocześnie skarżąca podniosła zarzut naruszenia normy prawnomaterialnej zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit f ustawy o promocji zatrudnienia... kwestionując prawidłowość zastosowanej przez organy administracyjne literalnej wykładni tego uregulowania. Podkreśliła bowiem, że zgodnie z jego brzmieniem, bezrobotnym może być osoba, która nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej albo nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. Treść cytowanego przepisu nie stanowi zatem koniunkcji lecz alternatywę rozłączną, a w rezultacie powinna być rozumiana w ten sposób, że bezrobotną może być także osoba, która - choć posiada wpis - nie podlega obowiązkowi ubezpieczenia społecznego.

W tym miejscu strona wywiodła, iż skoro nie podlegała obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, to składając oświadczenie o braku posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej (co uczyniła w dniu rejestracji jak i później - ubiegając się o przyznanie pomocy na rozpoczęcie działalności), kierowała się właśnie taką interpretacją wspomnianej regulacji, jak również wykładnią celowościową i dlatego powyższe oświadczenie jest w jej ocenie zgodne ze stanem rzeczywistym, zwłaszcza że jeszcze przed otrzymaniem wspomnianej pomocy pieniężnej dokonała wykreślenia omawianego wpisu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Organ odwoławczy powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślając, że przesłanka negatywna określona w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit f ustawy promocji zatrudnienia... polega na samym fakcie posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Skoro zatem jest bezspornym, że skarżąca w dacie rejestracji wpis taki posiadała, to nawet pomimo faktu, iż zrezygnowała z rozpoczęcia prowadzenia objętej nim działalności, nie spełniała przesłanki warunkującej nabycie statusu bezrobotnego, a w konsekwencji informacja o tym fakcie uzasadniała wznowienie postępowania i uchylenie decyzji o uznaniu jej za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu prawa do zasiłku.

Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 16 listopada 2012 r. reprezentujący skarżącą adwokat – J. P. (pełnomocnictwo stanowi kartę nr 18 akt sprawy) podtrzymał wnioski zawarte w skardze nie popierając równocześnie jej uzasadnienia. Zamiast tego odwołał się do stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętej w 1996 r. oraz do nawiązujących do tej uchwały wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych wskazując na konieczność interpretacji kwestii wpisu do ewidencji działalności gospodarczej w aspekcie korzystnym dla stron. Zaakcentował bowiem, że wykazanie przez osobę posiadającą wpis do ewidencji faktu, iż objętej nim działalności gospodarczej nie podjęła ani nie prowadziła, umożliwia wydanie wobec niej korzystnego rozstrzygnięcia w zakresie spornej kwestii.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 §1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 §1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, że zaskarżony akt odpowiada wymogom prawa.

Materialnoprawne przesłanki warunkujące posiadanie statusu osoby bezrobotnej oraz nabycie prawa do świadczeń związanych z tym statusem określone zostały w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia...

Stosownie zatem do treści tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w okresie pomiędzy 26 października 2007 r. a 1 lutego 2011 r. - a więc także w dniu rejestracji skarżącej w Powiatowym Urzędzie Pracy w W., za bezrobotnego uważało się osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a - e i g lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub szkole wyższej w systemie wieczorowym, zaocznym lub eksternistycznym, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, przy jednoczesnym spełnieniu warunków, o których mowa w lit. a - k wskazanego przepisu. Jednym z tych wymogów był brak przesłanki negatywnej w postaci posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej albo w postaci podlegania - na podstawie odrębnych przepisów - obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników (lit. f omawianego unormowania).

Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, że K.J. posiadała wpis do ewidencji działalności gospodarczej od [...] r. do [...] r., co dokumentuje zaświadczenie wydane przez Naczelnika Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta W. z dnia [...]r. (vide: karta nr 36 akt administracyjnych). Fakt ten potwierdzała również w toku postępowania sama skarżąca.

W świetle powyższego jest jednoznaczne, że wyżej wymieniona, rejestrując się we wspomnianym Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 9 marca 2009 r. i co więcej - również w całym okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych - nie spełniała wymogu, od którego obowiązujące w tym czasie przepisy uzależniały uzyskanie statusu bezrobotnego, a co za tym idzie - nabycie prawa do zasiłku, będącego wszak świadczeniem przysługującym w świetle art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia... wyłącznie osobie bezrobotnej.

Zasadnie więc organy obydwu instancji - uzyskawszy informację o tym fakcie - uznały, że w sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 §1 pkt 5 K.p.a., uzasadniająca wydanie rozstrzygnięcia w trybie art. 151 §1 pkt 2 tego Kodeksu.

Ustosunkowując się do zarzutów podnoszonych w skardze należy wskazać, że nie mogły one odnieść skutku. Po pierwsze trzeba wyjaśnić, że wszystkie decyzje uchylone mocą zaskarżonego rozstrzygnięcia, wydane zostały po 26 października 2007 r. W rezultacie nie budzi wątpliwości, że w sprawie słusznie zastosowano art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) ustawy o promocji zatrudnienia..., w brzmieniu obowiązującym pomiędzy tą datą, kiedy to weszła w życie nowelizacja wprowadzona do niej na mocy ustawy opublikowanej w Dz. U. z 2007 r., nr 176, poz. 1243, a dniem 1 lutego 2011 r., kiedy doszło do kolejnej nowelizacji omawianego przepisu. Tymczasem, w świetle tego unormowania, w kształcie uwzględniającym wspomniany stan prawny, okolicznością wykluczającą uzyskanie statusu bezrobotnego było już samo posiadanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej i to bez względu, czy działalność ta była faktycznie prowadzona, czy też nawet w ogóle podjęta. Wbrew twierdzeniom strony, odmienne rozumienie tego unormowania nie było w niniejszej sprawie możliwie. Jakkolwiek bowiem warto odnotować, że w orzecznictwie pojawił się pogląd aprobujący wykładnię systemową i celowościową cytowanego przepisu (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 2298/11 - dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), to jednak wykładnia ta sprowadza się do konieczności odczytywania tej regulacji w powiązaniu z treścią art. 14 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r., nr 155, poz. 1095 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 31 marca 2009 r. (to jest po wejściu w życie zmiany wprowadzonej do jej art. 14 na mocy ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz zmianie niektórych innych ustaw - Dz. U. z 2009 r., nr 18, poz. 97). Tymczasem, skoro skarżąca zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy 9 marca 2009 r., czyli jeszcze przez tą datą, interpretacja taka nie mogła mieć w niniejszym przypadku zastosowania.

Po drugie, bez znaczenia dla sprawy pozostaje akcentowana w skardze okoliczność, iż strona nie była objęta ubezpieczeniem społecznym w związku z tą działalnością. Należy bowiem raz jeszcze zaakcentować, że z art. 2 ust.1 pkt.2 lit. f) ustawy o promocji... w brzmieniu obowiązującym pomiędzy 26 października 2007 r. a 1 lutego 2011 r. wynika, iż sam fakt posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej stanowił przesłankę uzasadniającą pozbawienie danej osoby statusu bezrobotnego i to nawet w sytuacji gdy nie podlegała ona obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. W przepisie tym wymienione zostały dwie niezależne od siebie okoliczności (warunki), których spełnienie pozwala na uznanie określonej osoby za bezrobotną. Pierwsza z nich to nie posiadanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, zaś druga - nie powiązana z pierwszą - to niepodleganie na podstawie odrębnych przepisów obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników. Wbrew wywodom skarżącej, dla utraty statusu bezrobotnego wystarczyło więc niespełnienie jednego z tych warunków. Zaprezentowany wyżej pogląd jest zbieżny z utrwalonym stanowiskiem judykatury (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 września 2010 r., sygn. akt I OSK 674/10, z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 526/10, z dnia 22 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1395/11 oraz z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 2317/11 - wszystkie orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W tym kontekście nie mogła odnieść skutku także podniesiona przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie argumentacja, zgodnie z którą, wykazanie przez osobę posiadającą wpis do ewidencji faktu, iż działalności tej nie podjęła, umożliwia zachowanie przez nią statusu bezrobotnego. Wyrażony w powyższy sposób pogląd nie dotyczy bowiem stanu prawnego mającego zastosowanie w niniejszej sprawie, jako że został on sformułowany w orzeczeniach sądów administracyjnych wydanych na gruncie przepisów obowiązujących albo przed 26 października 2007 r. albo też po 30 marca 2009 r. Pierwszy przypadek dotyczy przywołanej przez wyżej wymienionego uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 1996 r. (sygn. akt OPS 5/96, publ.: ONSA 1997 r., nr 2, poz. 47) odnoszącej się do art. 2 ust. 1 pkt 2 lit f) nieobowiązującej już od dawna ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1996 r., nr 47, poz. 211 ze zm.), który kształtował sporną przesłankę w sposób zgoła odmienny uzależniając status bezrobotnego od "nie podjęcia pozarolniczej działalności gospodarczej od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności". Drugi natomiast obejmuje orzeczenia nawiązujące do stanu prawnego uwzględniającego dokonaną z dniem 31 marca 2009 r. nowelizację art. 14 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, która umożliwiła odmienną wykładnię art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) ustawy o promocji zatrudnienia... Do orzeczeń takich należy między innymi opisany powyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 2298/11, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Łd 524/10. Warto równocześnie zwrócić uwagę, że pogląd sformułowany w tych orzeczeniach nie okazał się dominujący. Wystarczy bowiem wspomnieć, że sam Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w swoim późniejszym wyroku z dnia 3 sierpnia 2011 r., sygn. akt III SA/Łd 549/11 poddał tę tezę krytyce i zajął stanowisko odmienne (oba wyroki WSA w Łodzi dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Zważywszy wszystkie przedstawione wyżej okoliczności skład orzekający uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Okoliczności sprawy dawały bowiem podstawy do wznowienia postępowania, a następnie uchylenia decyzji, na mocy których stronę uznano za osobę bezrobotną i przyznano jej prawo do zasiłku. Trafnie przy tym Wojewoda [...] zwrócił uwagę, iż strona w dniu rejestracji oświadczyła wyraźnie, że nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Dwa oświadczenia tej treści zostały przez nią bowiem podpisane w dniu [...] r. (vide: karty nr 10 i 13 akt administracyjnych), kiedy to wyżej wymieniona wpis taki bezspornie posiadała. Nie sposób zatem uznać za przekonującą argumentację skarżącej o nieprawidłowych pouczeniach udzielanych w zakresie tego zagadnienia przez pracowników Powiatowego Urzędu Pracy w W. W treści tych oświadczeń wskazano bowiem wyraźnie i jednoznacznie, że chodzi o nieposiadanie wpisu, nie zaś o nieprowadzenie działalności gospodarczej. Warto dodać, że dotyczący tej kwestii punkt 9 oświadczenia (str. 13 akt administracyjnych) został zaznaczony podkreśleniem, a tym samym trudno przyjąć, aby skarżąca mogła go nie zauważyć bądź źle zrozumieć.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie art. 132 oraz w oparciu o art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.