Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 914/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77, art. 107
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ WSA Paweł Zaborniak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2018 r. sprawy ze skargi W. Ł. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...].


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi W.Ł. jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, dalej "PWIS", z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej.

W dniu 25 listopada 2015 r. do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w [....] wpłynęło podpisane przez lekarza medycyny pracy zgłoszenie podejrzenia u W.Ł. choroby zawodowej – obustronnego uszkodzenia słuchu. Po sporządzeniu kartę oceny narażenia zawodowego skierowano ww. na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej. Badanie wykonano w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy (orzeczenie z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...]), a na skutek złożonego przez niego odwołania od ww. orzeczenia w Instytucie Medycyny Pracy im. [...] (orzeczenie z dnia [...] września 2017 r. nr [...]). Obie te jednostki orzecznicze zgodnie orzekły o braku podstaw do rozpoznania u badanej choroby zawodowej w postaci obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, dalej "PPIS" decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] nie stwierdził u W.Ł. choroby zawodowej wskazanej w zgłoszeniu.

Organ ustalił przebiegi zatrudnienia wyżej wymienionego. W.Ł. pracował:

od 06.10.1975 r. do 17.04.1976 r. - w A S.A. [...] S.W. Wydział [...] na stanowisku szlifierz (narażenie na hałas do 82 dB);

od 18.04.1976 r. do 13.07.1977 r. - praca w gospodarstwie rolnym rodziców (brak narażenia na hałas);

od 14.07.1977 r. do 19.11.1977 r. - praca w [...] Oddział Remontowo - Budowlany w K. na stanowisku technik - mechanik (bak narażenia na hałas);

od 29.11.1977 r. do 14.10.1979 r. - praca w A. S.A. S.A. [...] S.W., ul. [...] Wydział [...] ([...]) na stanowisku referent ds. technicznych (narażenie na hałas);

od 15.10.1979 r. do 31.12.1983 r. - praca w A. S.A. [...] S.W., ul. [...] Wydział [...] na stanowisku wytaczarz (narażenie na hałas do 84 dB);

od 29.12.1983 r. do 05.09.1986 r. - praca w Przedsiębiorstwo Eksportu usług Technicznych "[...]" K. ul. [...] obecnie B S.A. Oddział [...] w K. na stanowisku operator obrabiarki OSN. W tym czasie w okresie od 02.01.1984 r. do 30.06.1986 r. strona przebywała na kontrakcie w [...] w WRL (narażenie na hałas);

od 02.07.1986 r. do 05.09.1986 r. - urlop pokontraktowy;

od 10.09.1986 r. do 14.10.1987 r. - praca w A S.A. [...] S., ul. [...] Wydział [...] na stanowisku specjalista technolog (brak narażenia na hałas);

od 15.10.1987 r. do 14.10.1988 r. - praca w A S.A. [...] S., ul. [...] Wydział [...] na stanowisku specjalista technolog (narażenie na hałas);

od 15.10.1988 r. do 15.06.1989 r. - praca w A S.A. [...] S., ul. [...] Wydział [...] na stanowisku mistrz spawalni (narażenie na hałas do

112 dB);

od 16.06.1989 r. do 15.09.1992 r. - praca w A Sp. z o.o. na stanowisku kolektor oraz praca w gospodarstwie rolnym rodziców, prowadzenie działalności gospodarczej (sklepu spożywczego) (brak narażenia na hałas);

od 16.09.1992 r. do 15.12.1992 r. - praca w A S.A. [...] S., ul. [...] Wydział [...] na stanowisku wytaczarz (narażenie na hałas);

od 16.12,1992 r. do 31.01.2000 r. - praca w A. S.A. [...] S., ul. [...] Wydział [...] na stanowisku mistrz spawalni (narażenie na hałas);

od 01.02.2000 r. do 06.08.2004 r. - praca w A. S.A. [...] S. ul. [...] Wydział [...] na stanowisku kierownik oddziału spawalni (narażenie na hałas do 98 dB);

od 07.09.2004 r. do 31.03.2007 r. - praca w B. Sp. z o.o. [...] S.W. 1. [...] 1 Wydział [...] na stanowisku starszy mistrz spawalni (narażenie na hałas - brak wyników pomiarów);

od 01.04.2007 r. do 28.02.2008 r. - praca w A. S.A. [...] S. ul. [...] Wydział [...] na stanowisku starszy mistrz spawalni (narażenie na hałas);

od 0L03.2008 r. do 31.01.2012 r. - praca w A. S.A. [...] S. ul. [...] Wydział [...] na stanowisku kierownik oddziału spawalni (narażenie na hałas);

od 01.02.2012 r. do 31.03.2014 r. - praca w C. Sp. z o.o. [...] S. ul. [...] Wydział [...] na stanowisku kierownik oddziału spawalni (narażenie na hałas). Z dniem 01.02.2012 r. w trybie art. 231 KP nastąpiło przejęcie Oddziału [...] Huty [...] w tym również wydziału produkcyjnego [...], na którym pracował Pan Ł. przez C Sp. z o.o.

od 01.04.2014 r. do 28.12.2015 r. - praca w C Sp. z o.o. [...] S. ul. [...] Wydział [...] na stanowisku kierownik oddziału spawalni.

W sprawie wydane zostały dwa orzeczenia lekarskie: Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy (dalej WOMP) nr [...] orzekające o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej z dnia [...].12.2016 r. oraz Instytutu Medycyny Pracy (IMP) nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej z dnia [...].09.2017 r., a także orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej orzeczenie uzupełniające WOMP z dnia [...].04.2018 r. Ze względu na treść orzeczeń wydano decyzję o niestwierdzeniu o ww. choroby zawodowej.

W odwołaniu od wskazanej wyżej decyzji W.Ł. zakwestionował jej treść podając, że przez okres 30 lat pracował w warunkach narażenia na hałas, którego poziom wielokrotnie przekraczał dopuszczalne normy. Powołał się na rozbieżności wyników audiogramów przeprowadzonych w WOMP w trakcie trwania konsultacji medycznej zakończonej wydaniem orzeczenia lekarskiego nr [...], a niezależnym badaniem wykonanym w WOMP przez W.Ł. w dniu [...].10.2017 r. oraz na badania z dnia [...].10.2017 r. przeprowadzonych przez Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w [...] ul. [...].

PWIS opisaną na wstępie decyzją działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej "k.p.a.") utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji w całości podtrzymując jego stanowisko w sprawie.

Odwołując się do wydanych w przedmiotowej sprawie orzeczeń lekarskich wskazał, że w orzeczeniu lekarskim nr [...] biegli WOMP podkreślili, że W.Ł. był narażony na hałas o wartości od 82 dB (A) nawet do 112 dB (A). W trakcie badań stwierdzono u ww. niedosłuch odbiorczy w lewym uchu o średniej wartości dla częstotliwości 1, 2 i 3 kHz wynoszącej 42 dB oraz całkowitą głuchotę ucha prawego. Podstawą do wydania negatywnego orzeczenia lekarskiego był niecharakterystyczny dla narażenia zawodowego obraz niedosłuchu o średnim stopniu nasilenia w uchu lewym, a ponadto niespełnienie kryteriów prawnych uznania choroby zawodowej, tj nieprzekroczenie wartości 45 dB w uchu lepiej słyszącym. Biegli IMP w orzeczeniu lekarskim nr [...] podtrzymali stanowisko WOMP wskazując, że po konsultacji laryngologicznej poszerzonej o dodatkowe badania audiologiczne ustalono rozpoznanie w postaci głuchoty ucha prawego oraz odbiorczego uszkodzenia słuchu czuciowo- nerwowego ucha lewego. Średnia wartość uszkodzenia słuchu wyliczona jako średnia arytmetyczna z 1, 2 i 3 kHz z najlepszego spośród 3 wykonanych kolejno w odstępach jednodniowych audiogramu wynosi dla ucha prawego - brak reakcji, a dla ucha lewego 41,7 dB.

Mając na uwadze wyniki badań przeprowadzonych na zlecenie W.Ł. przez Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w [...] (audiogram i tympanometr) z dnia [...] 10.2017 r., które wskazały na głuchotę ucha prawego i odbiorcze uszkodzenie ucha lewego o średniej głębokości uszkodzenia słuchu przekraczającym 45 dB to jest 73 dB oraz kolejnego badania wykonanego w WOMP w dniu [...].10.2017 r. przez pielęgniarkę medycyny pracy, które wykazało uszkodzenie słuchu przekraczającym 45 dB - 76,7 dB, PPIS zwrócił się z zapytaniem do WOMP o ponowną analizę dokumentacji zgromadzonej w sprawie, zwłaszcza załączonych przez stronę powyższych audiogramów i tympanometru, jednak nie uzyskał odpowiedzi. Uzyskał odpowiedź od jednostki orzeczniczej II stopnia, która wyjaśniła, że ocena dostępnych w dokumentacji medycznej pacjenta starszych audiogramów wskazuje na udokumentowany rozwój w czasie asymetrycznego głębokiego uszkodzenia słuchu z objęciem niskich jak i średnich częstotliwości (od 1996 r.), co nie jest obrazem klinicznym uszkodzenia słuchu spowodowanego skutkami przewlekłymi działania hałasu na narząd słuchu. Ponadto podkreślono, że biorąc pod uwagę badania przeprowadzone w WOMP w dniu [...] 10.2017 r. należałoby zobiektywizować w oparciu o inne badania audiologiczne np. ABR albo uznać, że za taka progresja niedosłuchu u pacjenta w okresie 5 miesięcy pomimo zakończenia pracy w narażeniu na działanie hałasu w grudniu 2015 r. ma inną przyczynę, co wymaga dalszej pilnej diagnostyki pacjenta w warunkach poradni audiologicznej.

W kolejnym orzeczeniu lekarskim WOMP uzupełniającym z dnia [...].04.2018 r. nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej orzeczenie biegli wskazali na wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzonych badań audiometrycznych z dnia [...] i [...].10.2017 r. Nie ma w nich opinii lekarza otolaryngologa, który powinien przeprowadzić badania przedmiotowe przed badaniem audiometrycznym celem oceny stanu narządu słuchu. Z treści wszystkich orzeczeń wynika znaczna progresja ubytku słuchu mimo zakończenia ekspozycji zawodowej na hałas w 2015 r. Przebieg uszkodzenia słuchu u W.Ł. jest nietypowy jak dla osoby narażonej na ponadnormatywny hałas w środowisku pracy. Uszkodzenie słuchu powodowane przewlekłym narażeniem na hałas jest uszkodzeniem odbiorczym, zlokalizowanym na poziomie ślimaka i dotyczy głównie wysokich częstotliwości (powyżej 2 kHz). Za najbardziej charakterystyczne uważany jest załamek (najgłębszy ubytek słuchu) w zakresie częstotliwości 3-6 kHz (zwykle 4 kHz). Uszkodzenie rozwija się powoli na przestrzeni wielu lat, przy czym najbardziej dynamicznie w ciągu pierwszych 10 lat narażenia. Po wielu latach ubytek słuchu w niewielkim stopniu dotyczyć może również średnich i niskich częstotliwości, jednak krzywa audiometryczna zawsze ma kształt opadający (tzn. z najgorszymi progami słuchu w częstotliwościach wysokich). Ubytek słuchu dotyczący niskich i średnich częstotliwości nie jest charakterystyczny dla uszkodzenia słuchu spowodowanego hałasem. W opiniowanym przypadku przebieg uszkodzenia narządu słuchu jest odmienny i wymaga diagnostyki w poradni audiologicznej z uwagi na zgłaszane przez badanego objawy kliniczne. Tym samym całość dokumentacji nie daje podstaw do rozpoznania choroby zawodowej z poz. 21 wykazu chorób zawodowych. Swoim wywodem biegli WOMP podzielili opinię biegłych IMP zwłaszcza co do znacznej progresji słuchu u strony, którą należy diagnozować w poradni audiologicznej.

W ocenie organu odwoławczego uzasadnienie jednostek badawczych jest spójne i logiczne. Biegli z jednostek orzeczniczych WOMP i IMP wskazują na udokumentowany rozwój w czasie asymetrycznego głębokiego uszkodzenia słuchu z objęciem niskich jak i średniej częstotliwości, - co nie jest obrazem klinicznym uszkodzenia słuchu spowodowanego przewlekłymi skutkami działania hałasu na narząd słuchu. Przeprowadzona przez organ odwoławczy analiza treści złożonego przez stronę odwołania doprowadza do konkluzji, iż nie zawiera ono żadnego zarzutu uzasadniającego uchylenie decyzji organu I instancji.

W skardze W.Ł. wyjaśnił, że pracował w warunkach narażenia na hałas przekraczający dopuszczalne normy przez okres 30 lat. Wskazał na rozbieżności wartości niedosłuchu w poszczególnych badaniach prowadzonych w ramach postępowania a badaniami wykonanymi w tym samym ośrodku na tym samym sprzęcie przez tą samą osobę na jego prywatne zlecenie. Całkowita utrata słuchu w uchu prawnym była spowodowana częstymi zdarzeniami akustycznymi w miejscach jego pracy zdecydowanie przekraczającymi dopuszczalne normy, których nikt nie traktował jako wypadki przy pracy, gdyż były powszechne np. upadek elementu spawanego o wadze 3 ton, po których odczuwał dolegliwości takie jak duży szum oraz ból w uszach, w szczególności w uchu prawnym. Większość jego współpracowników z tamtego okresu ma stwierdzoną chorobę zawodową w postaci utraty słuchu. Skoro lekarze zdiagnozowali u niego już w 1998 r. cechy akustycznego uszkodzenia słuchu to opinie wydane przez jednostki orzecznicze o niecharakterystycznym dla narażenia zawodowego ubytku słuchu są niezrozumiałe. Zarzucił błędy proceduralne, w szczególności zaś w jego ocenie jednostka I stopnia winna wydać orzeczenie nie dysponując orzeczeniem jednostki I stopnia co zapewniłoby bezstronność. Ponadto w orzeczeniach brak jest odniesienia się do przyczyny utraty słuchu w uchu prawym. On sam mógł pracować dłużej, ale odszedł na wcześniejsza emeryturę z uwagi na problemy ze słuchem w uchu lewym i utratę słuchu w prawym

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo - administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.); sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części ( art. 145 § 1 pkt 3 tej ustawy). Nadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 w/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.).

Przedmiotem niniejszej sprawy jest spór o stwierdzenie związku przyczynowego pomiędzy istniejącą u skarżącego chorobą a warunkami, w jakich pracował, a zatem ustalenie wystąpienia u niego choroby zawodowej, jako obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo- nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz wym. w poz. 21 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych.

Poza sporem jest, że wskazywane przez Stronę schorzenie jest wymienione w poz. 21 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Ponadto poza sporem pozostaje, że skarżący niewątpliwie pracował w warunkach narażenia zawodowego i rozpoznano u niego oraz był leczony w związku ze stwierdzonym ubytkiem słuchu. Do rozstrzygnięcia pozostaje kwalifikacja istniejącego u Strony schorzenia jako choroby zawodowej.

Zauważyć należy, że zgodnie z art. 235¹ k.p., dodanym ustawą z dnia 22 maja 2009 r. (Dz. U. nr 99, poz. 825), która weszła w życie z dniem 3 lipca 2009 r., za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".

Według art. 235² k.p. rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Innymi słowy choroba zawodowa jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą, zwłaszcza z jej rodzajem i charakterem oraz sposobem wykonywania.

Z kolei, stosownie do § 8 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r., poz. 1367), dalej "rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych" decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Natomiast zgodnie z regulacją zawartą w art. 80 k.p.a. organ ma obowiązek w sposób wszechstronny ocenić całokształt materiału dowodowego kierując się przede wszystkim zasadami logiki i doświadczenia życiowego tak, aby swobodna ocena nie nosiła cech dowolności. Dlatego też zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji musi wskazywać fakty uznane za udowodnione, dowody, na których organ się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Zauważyć należy, że w przedmiotowej sprawie organy ograniczyły się wyłącznie do przedstawienia treści kolejno wydawanych orzeczeń lekarskich uznając, że są one bezwzględnie wiążące przy rozstrzyganiu charakteru schorzenia. Tymczasem związanie organu orzeczeniem lekarskim odnieść można do kwestii medycznych, jeżeli są one spójne i wzajemnie zgodne. Natomiast jak wynika z zestawienia pomiarów wykonanych przez oba instytuty, dokonanej diagnostyki audiologicznej wprawdzie występuje zgodność pomiędzy kolejno dokonanymi ustaleniami w zakresie głuchoty ucha prawego oraz średniego ubytku słuchu w uchu lewym – 42 dB i 41, 7 dB. Takie wartości podano w kolejno wydanych orzeczeniach jednostek orzeczniczych I i II stopnia z dnia kolejno [...] grudnia 2016 r. i [...] września 2017 r. Mając jednak na uwadze wyniki badań przeprowadzonych na zlecenie W.Ł. przez Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w [....] (audiogram i tympanometr) z dnia [...] października 2017 r., które wskazały na głuchotę ucha prawego i odbiorcze uszkodzenie ucha lewego o średniej głębokości uszkodzenia słuchu przekraczającym 45 dB to jest 73 dB oraz kolejnego badania wykonanego w WOMP w dniu [...] października 2017 r. przez pielęgniarkę medycyny pracy, które wykazało uszkodzenie słuchu przekraczającym 45 dB - 76,7 dB, organ zobligowany był do podjęcia działań celem jednoznacznego wyjaśnienia powstałych rozbieżności. Wydanie orzeczenia uzupełniającego przez jednostkę orzeczniczą II stopnia z dnia [...] kwietnia 2017 r. było w ocenie Sądu niewystarczające dla uznania, że organ zgromadził i wyczerpująco ocenił materiał dowodowy w powyższej sprawie. Po pierwsze, badania na zlecenie prywatne zostały przeprowadzone w niespełna miesiąc po wydaniu orzeczenia m. in. przez jednostkę orzeczniczą II stopnia i wykazały drastycznie różne wyniki w postaci podwyższenia progu słuchu o ponad 20 dB w porównaniu z pierwotnymi orzeczeniami. Po drugie były to wartości powtarzalne w dwóch różnych badaniach wykonanych przez 2 różne jednostki. Po trzecie taka różnica ma wpływ na treść rozstrzygnięcia, gdyż przesądza o spełnieniu ustawowych parametrów przesądzających o stwierdzeniu choroby zawodowej. Zatem zadaniem organu było zlecenie jednostkom orzeczniczym przeprowadzenia kolejnego badania, a nie tylko dokonanie analizy dotychczas przeprowadzonych badań i zgromadzonych dokumentów zakończonej wydaniem orzeczenia uzupełniającego, na którym oparł swoje rozstrzygnięcie organ. Wobec tak drastycznych różnic i tak dużych wątpliwości było to niewystarczające. Koniecznym jest wyjaśnienie zaistniałych rozbieżności i skierowanie Strony do niezależnego instytutu celem jednoznacznego rozstrzygnięcia kwestii stopnia uszkodzenia słuchu i ostatecznego ustalenia etiologii schorzenia oraz przyczyn takich rozbieżności w badaniach, tym bardziej, że pozostałe zagadnienia: praca w narażeniu zawodowym przez okres wymagany ustawą i uszkodzenie słuchu o charakterze choroby zawodowej, tj. uszkodzenie typu czuciowo nerwowego nie budzą wątpliwości. Należy mieć na względzie, że stosownie do § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. W ocenie Sądu rodzaj podjętych działań warunkowany jest zakresem istniejących rozbieżności i wątpliwości, a tym samym rodzajem zgromadzonych kontrdowodów. W zależności od nich Organ może zażądać dodatkowego uzasadnienia orzeczenia czy też dodatkowej konsultacji czy też podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego. W ocenie Sądu fakt przedłożenia przez Skarżącego badania audiometrycznego przeprowadzonego w jednostce orzeczniczej II i stopnia o znacznych i decydujących różnicach w wartościach uszkodzenia słuchu w porównaniem z badaniem przeprowadzonym na potrzeby postępowania dowodowego obligował organ do podjęcia "innych czynności niezbędnych do uzupełnienia materiału dowodowego" polegających na zwróceniu się do jednostki orzeczniczej I lub II stopnia o przeprowadzenia kolejnego badania.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ odwoławczy mając na uwadze ocenę prawną i wskazania zawarte w wyroku uwzględni je w ponownym rozstrzyganiu sprawy.

W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję organu I instancji