Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 264/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-08-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art 86 par 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu 28 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku O. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu postanawia - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi -


UZASADNIENIE

Pismem z 22 grudnia 2016 r., nadanym w urzędzie pocztowym 23 grudnia 2016 r., O. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] września 2016 r. w przedmiocie zobowiązania cudzoziemki do powrotu. Decyzja objęła również dwoje małoletnich dzieci skarżącej I. M. oraz A. M.

W treści skargi został zawarty wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając wniosek skarżąca podniosła, że do dnia wniesienia skargi nie miała świadomości, że skarga złożona przez jej męża O. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie zobowiązania do powrotu nie obejmuje także jej oraz ich małoletnich dzieci. Wskazała, że w ramach procedury o nadanie statusu uchodźcy byli oni objęci jednym postępowaniem.

Postanowieniem z 6 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywrócił Skarżącej termin do wniesienia skargi, uznając wskazaną przez Skarżącą argumentację za uprawdopodabniającą brak winy w uchybieniu terminu.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył organ administracji, zarzucając Sądowi nieuzasadnione przyjęcie argumentów Skarżącej za uzasadniające przywrócenie terminu, pomimo tego, że miała ona świadomość prowadzenia wobec niej osobnego postępowania w przedmiocie zobowiązania jej do powrotu do kraju pochodzenia, odbierała pisma od organu w toku tego postępowania i odwoływała się od nich samodzielnie.

Postanowieniem z 12 lipca 2017 r. sygn. II OZ 724/17 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie, uznając konkluzję Sądu I instancji za przedwczesną. W uzasadnieniu wskazano, że wobec oświadczenia Skarżącej dotyczącej przekonania o objęciu jej osoby skargą wniesioną przez jej męża, należy ustalić treść tej skargi. Jeśli w wyniku tego sprawdzenia wynikłoby, że złożona została ona w imieniu obojga małżonków, wtedy brak byłoby konieczności orzekania o przywróceniu terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast wedle art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).

Podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy po stronie wnioskodawcy, które to kryterium wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu czynności oraz zabezpieczenia swoich interesów procesowych. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy czym obowiązek wykazania, iż zachowało się należytą staranność, spoczywa na stronie składającej wniosek o przywrócenie terminu (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod redakcja prof. Romana Hausera i prof. Marka Wierzbowskiego. C.H. Beck 2013 str. 444).

W niniejszej sprawie Skarżąca podnosiła, że była przekonana, że skarga wniesiona przez jej męża O. M. do WSA w Warszawie obejmuje również jej osobę, ponieważ prowadzone wcześniej postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy było prowadzone wobec całej rodziny.

Wobec zobowiązania zawartego w postanowieniu Naczelnego Sadu Administracyjnego, po dokonaniu sprawdzenia sprawy męża Skarżącej Sąd ustalił, co następuje: O. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do spraw Cudzoziemców z [...] września 201 r. nr [...], która została zarejestrowana pod sygnaturą IV SA/Wa 3036/16. Z treści tej skargi wynika, że została ona złożona jedynie w imieniu samego O. M. i dotyczy jedynie wydanej wobec niego decyzji. W treści tej skargi nie została wspomniana decyzja wydana wobec jego żony dotycząca zobowiązania jej do powrotu do kraju pochodzenia.

W tej sytuacji Sąd za niezasadne musi uznać przekonanie Skarżącej, że skarga wniesiona przez jej męża obejmowała również ją. Należy zauważyć, że postępowanie w przedmiocie nadania statusu uchodźcy prowadzone wobec cudzoziemca może obejmować również jego rodzinę, natomiast jest postępowaniem odrębnym od postępowania w przedmiocie zobowiązania do powrotu do kraju pochodzenia. W rozpatrywanym przypadku wobec obojga małżonków zostały wydane osobne decyzje o zobowiązaniu do powrotu, obie zostały przez nich odebrane osobiście, zatem Skarżąca miała świadomość odrębności wydanych wobec nich rozstrzygnięć. Ponadto Skarżąca otrzymała wraz z odpisem decyzji pouczenie o sposobie i terminie odwołania się od niej. Natomiast terminowo wniesiona przez jej męża skarga obejmowała jedynie decyzję skierowaną do niego.

W konkluzji stwierdzić należy, że brak jest wystarczających podstaw do uznania braku winy Skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Nie zadbała ona w wystarczający sposób o swoje interesy, pomimo właściwego pouczenia nie złożyła skargi w zakreślonym terminie, nie złożył skargi również w jej imieniu mąż.

Z powyższych względów Sąd orzekł na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. jak w sentencji postanowienia.