Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1628/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Rada Izby Architektów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12  lit. a
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Bożena Więch -Baranowska, Sędzia WSA Leszek Kamiński, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi U. S. na decyzję Krajowej Rady Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych. skargę oddala


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 1628/08

UZASADNIENIE

Krajowa Rada Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2007r., działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118; z późn. zm.), art. 11 i 24 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42, z późn. zm.), oraz art. 104 1107 § 1 i 4 kpa - odmówiła U. S. nadania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. — Prawo budowlane, warunkiem uzyskania uprawnień budowlanych jest wykazanie odpowiedniego wykształcenia technicznego i praktyki zawodowej, dostosowanych do rodzaju, stopnia skomplikowania działalności i innych wymagań związanych z wykonywaną funkcją. Wykazanie to następuje w toku postępowania kwalifikacyjnego prowadzonego przez organy samorządu zawodowego architektów na podstawie ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, z uwzględnieniem wymogów rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Jak wynika z akt postępowania kwalifikacyjnego, wobec stwierdzenia braków w dokumentach dołączonych do wniosku o przeprowadzenie postępowania kwalifikacyjnego (oraz o nadanie uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń), Krajowa Komisja Kwalifikacyjna postanowieniem z dnia [...] lutego 2006r. stwierdziła brak dyplomu mgr. inż. architekta.

Po wniesieniu odwołania U. S., wskazującego, iż w N. posiada uprawnienia inżyniera uznane przez Krajową Radę Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, Krajowa Rada Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej decyzją nr [...], ponownie omówiła U. S. nadania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń.

Rozpatrując sprawę ponownie organ wskazał, że U. S. nie udokumentował mimo kilkukrotnych wezwań posiadania odpowiedniego wykształcenia do żądanych uprawnień. Ukończone na Wydziale Inżynierii Budowlanej na Politechnice w D. studia wyższe dały mu tytuł magistra inżyniera i w żadnym wypadku, zdaniem organu, te studia nie są tożsame ze studiami architektonicznymi. Również odwołujący się nie udokumentował praktyki w wymiarze co najmniej dwuletnim przy sporządzaniu projektów lub na budowie w zakresie architektury.

Skargę na powyższa decyzję wniósł U. S. wnosząc o skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ponownie podnosząc, iż posiada uprawnienia inżyniera oraz uprawnienia architekta potwierdzone przez dyplom ukończenia szkoły wyższej oraz członkostwo w Izbie Architektów S.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 §1 pkt 1 ppsa).

W rozpoznawanej sprawie, pomimo enigmatycznego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie została uwzględniona

Na wstępie należy wyjaśnić, iż zaskarżona decyzja zapadła na podstawie art. 127 § 3 kpa po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, co nie znalazło wyrazu w komparacji zaskarżonego aktu, które to jednak uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy.

Jak wynika z akt postępowania administracyjnego U. S. w dniu 12 września 2005r. złożył wniosek o przeprowadzenie postępowania weryfikacyjnego i nadanie polskich uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń.

Jak wynika z brzmienia z art. 14 ust. 3 ustawy Prawo budowlane uzyskanie uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej wymaga do projektowania bez ograniczeń i sprawdzania projektów architektoniczno-budowlanych ukończenia studiów magisterskich w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym, na kierunku odpowiednim dla danej specjalności, odbycia dwuletniej praktyki przy sporządzaniu projektów i odbycia rocznej praktyki na budowie. To czy dana osoba może wykonywać określone funkcje w budownictwie zwane "uprawnieniami budowlanymi" stwierdza decyzją organ samorządu zawodowego.

Zgodnie z załącznikiem 1 do rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, stanowiącym wykaz wykształcenia odpowiedniego i pokrewnego dla poszczególnych specjalności uprawnień budowlanych, dla specjalności architektonicznej wymagane są ukończone studia magisterskie na kierunku architektura i urbanistyka. Analogiczna regulacja zawarta była w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005r.( Dz.U. nr 96, poz.817) obowiązującym w dniu złożenia wniosku przez skarżącego.

Badaniu w sprawie niniejszej, podlega również kwestia ukończenia przez zainteresowanego studiów wyższych zagranicznych, jak też, czy studia te są uznawane w Polsce za równorzędne z wymaganymi do uzyskania prawa wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Od osoby będącej obywatelem państw, o których mowa w art. 12a ust. 1 wymaga się spełnienia trzech warunków wskazanych w tym przepisie, przy czym warunki te muszą być spełnione łącznie.

Zgodnie z brzmieniem art. 12 a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, znowelizowanego ustawą z dnia 16 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy- Prawo budowlane ( Dz.U 2004r nr 93, poz.888) samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, oprócz osób, o których mowa w art. 12, mogą również wykonywać osoby będące obywatelami państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz Konfederacji Szwajcarskiej, które spełnią następujące warunki:

1)posiadają w tych państwach prawo wykonywania czynności odpowiadających samodzielnym funkcjom technicznym w budownictwie;

2)ukończyły studia wyższe zagraniczne uznane w Polsce za równorzędne; 3)odbyły dwuletnią praktykę przy sporządzaniu projektów lub na budowie.

W rezultacie przyjęcia powyższej zmiany każdy obywatel krajów należących do kategorii wskazanej w art. 12a ust. 1 Prawa budowlanego posiadający dyplom stwierdzający uzyskanie przez niego przygotowania zawodowego określonego rodzaju ma - co do zasady - prawo domagać się uznania tych kwalifikacji za równoważne kwalifikacjom zdobytym w każdym innym z tych państw.

Do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych są upoważnione również osoby, które posiadają takie prawo w innych krajach Europejskiego Obszaru Gospodarczego, bez względu na to, jak w tym kraju zostało to uregulowane Jednak uwarunkowane to jest udokumentowaniem faktu posiadania prawa wykonywania czynności analogicznych do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w Polsce, posiadaniem wyższego wykształcenia uznanego za równorzędne z polskim, udokumentowaniem dwuletniej praktyki w projektowaniu lub kierowaniu robotami budowlanym oraz wstąpieniem do polskiej izby samorządu zawodowego, gdyż wpis na listę członków izby stanowił będzie dopełnienie obowiązku wynikającego z polskiego prawa w tym zakresie.

Europejski system uznawania dyplomów przez państwa członkowskie składa się, pierwszym rzędzie, z szeregu dyrektyw sektorowych, normujących w sposób szczególny kwestie związane z niektórymi zawodami oraz, dodatkowo, z zasad ogólnych, dotyczących tych zawodów, których nie dotyczy regulacja szczególna Ogólne zasady dotyczące uznawania dyplomów zostały określone w dyrektywie Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 198 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia szkół wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego trwającego co najmniej trzy lata (Dz. Urz. WE L 19 z 24.1.1989 ze zm.) W zakresie zawodów związanych z wykonywaniem czynności odpowiadających samodzielnym funkcjom technicznym w budownictwie należy wskazać sektorowe uregulowania dyrektywy Rady 85/384/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dowodów posiadania kwalifikacji w dziedzinie architektury, łącznie ze środkami ułatwiającymi skuteczne korzystanie z prawa przedsiębiorczości i świadczenia usług (Dz. Urz. UE L 21.08.1985r ze zm.).

W art. 3 Dyrektywy wyraźnie zostało wskazane, iż kształcenie prowadzące do uzyskania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w zakresie zawodowego tytułu architekta, mają formę studiów wyższych, których zasadniczym przedmiotem jest architektura. Skarżący w toku postępowania nie wykazał aby takie studia ukończył.

Z treści art. 10 tej Dyrektywy wynika, że każde państwo członkowskie uznaje dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, wydane przez inne państwa członkowskie obywatelom tych państw, jeżeli obywatele ci posiadają takie kwalifikacje w dniu ogłoszenia niniejszej Dyrektywy. W art. 11 Dyrektywy zostały wymienione dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, o których mowa w art. 10. W punkcie a art. 11 Dyrektywy zostały wymienione stosowne dyplomy i inne dokumenty uzyskane w N., a w punkcie v/ tego artykułu dyplomy uzyskane w Polsce.

Jak wynika z przedłożonych przez skarżącego dokumentów uzyskał on w dniu 15 października 1981 r. dyplom na wydziale Inżynierii Budowlanej na Politechnice w D., D. następnie pracował jako architekt, planista zajmując się obliczeniami statycznymi oraz konstrukcjami a także nadzorem budowlanym budowli inżynieryjnych.

Ukończenie powyższego kierunku nie potwierdza posiadania kwalifikacji umożliwiających podjecie działalności w dziedzinie architektury na mocy praw nabytych albo przepisów prawa krajowego, bowiem nie znajduje się on w enumeratywnie wyliczonych w art. 11 dyrektywy Rady 85/384/EWG z 10 czerwca 1985r. uczelniach i wydziałach.

Wykształcenie skarżącego na kierunku inżyniera budownictwa nie zapewnia stosownych kwalifikacji, a ukończone przez niego studia ani według prawa polskiego, ani w świetle art. 11 powołanej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich wskazującego uczelnie w N., nie są uwzględnione jako uprawniające do działalności w dziedzinie architektury. Okoliczności tej nie zmienia niekwestionowany fakt przynależności skarżącego do Izby Architektów i Inżynierów Kraju Związkowego S. bowiem izba ta skupia zarówno architektów jak i inżynierów budownictwa zaś skarżący posiada stosowne uprawnienia w tej drugiej specjalności.

Tym samym trafnie organ administracji przyjął, że nie zostały spełnione warunki z art. 12a, jak też z art. 12 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, co uzasadniało odmowę nadania uprawnień.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.