Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SAB/Po 14/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 52 par. 1-2, art. 53 par. 2b, art. 119 pkt 4, art. 120, art. 134, art. 149 par. 1 i par. 1a, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 122, art. 125, art. 139 par. 1-2, art. 141 par. 1, art. 187 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 lutego 2021 r. sprawy ze skargi A. sp. z o. o. w K. na bezczynność Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] w przedmiocie wzajemnej kompensaty zobowiązań oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] sierpnia 2018 r. A Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej jako: "spółka" lub "skarżąca") wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego o wzajemną kompensatę zobowiązań spółki i należności Skarbu Państwa.

Pismem z [...] września 2018 r. organ wezwał spółkę do sprecyzowania powyższego wniosku poprzez wskazanie podstawy prawnej zgłoszonego żądania, zaznaczając, że w przypadku braku odpowiedzi wniosek zostanie rozpoznany na podstawie art. 64 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm. – w skrócie: "o.p."). Spółka nie odpowiedziała na wezwanie organu.

Postanowieniem z [...] listopada 2018 r., wydanym na podstawie art. 200 o.p., organ poinformował spółkę o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w sprawie.

W dniu [...] listopada 2018 r. prezes zarządu spółki L. M. zapoznał się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a następnie, w pismach z [...] listopada 2018 r., które wpłynęły do organu w dniach 19, 22 i 23 listopada 2018 r., ustosunkował się do tego materiału, a także wniósł o połączenie do wspólnego rozpoznania prowadzonych wobec spółki postępowań oraz o dopuszczenie, jako dowodu w sprawie, deklaracji AKC-U.

Postanowieniem z [...] stycznia 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił dopuszczenia, jako dowodu deklaracji AKC-U, wskazując, że charakter dowodu wykracza poza zakres przedmiotowy sprawy objętej prowadzonym postępowaniem.

Kolejnym postanowieniem z [...] stycznia 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił wszczęcia postępowania w sprawie połączenia prowadzonego postępowania z innymi postępowaniami wskazanymi w żądaniu spółki, zaznaczając, że przepisy o.p. nie przewidują możliwości połączenia postępowań prowadzonych przez różne organy podatkowe.

Postanowieniem z [...] stycznia 2019 r., wydanym na podstawie art. 200 o.p., organ poinformował spółkę o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w sprawie.

Wnioskiem z [...] stycznia 2019 r. spółka wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego o rozliczenie wpłat dokonywanych sukcesywnie przez spółkę na rzecz Skarbu Państwa na podstawie ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 722 ze zm. – w skrócie: "u.p.a.") z należnym podatkiem od towarów i usług za grudzień 2018 r.

Powyższe pismo wpłynęło w toku postępowania wszczętego na wniosek spółki z [...] sierpnia 2018 r. w zakresie wzajemnej kompensaty zobowiązań i należności Skarbu Państwa oraz spółki. Z uwagi na fakt, że pismo z [...] stycznia 2019 r. zawierało żądanie zbieżne z przedmiotem prowadzonego postępowania, zostało potraktowane jako pismo procesowe złożone w toku rozpatrywanej już sprawy.

Pismem z [...] lutego 2019 r. spółka wniosła zażalenie na postanowienie z [...] stycznia 2019 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie połączenia postępowania wszczętego na wiosek spółki z [...] sierpnia 2018 r. z innymi postępowaniami wskazanymi we wniosku spółki z [...] listopada 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej [...] postanowieniem z [...] marca 2019 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z [...] czerwca 2019 r., sygn. akt III SA/Po [...], oddalił skargę spółki na ww. postanowienie z [...] marca 2019 r.

Postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r., wydanym na podstawie art. 200 o.p., organ poinformował spółkę o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w sprawie.

Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z [...] czerwca 2019 r., nr [...], odmówił potrącenia zobowiązań podatkowych spółki z wierzytelności wobec Skarbu Państwa. Spółka nie zaskarżyła tej decyzji.

Pismem z [...] maja 2019 r. (data wpływu [...] maja 2019 r.) spółka wystąpiła do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z ponagleniem na nierozpatrzenie w terminie jej wniosku z [...] sierpnia 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej [...] postanowieniem z [...] czerwca 2019 r., nr [...], uznał ponaglenie spółki za nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z [...] września 2019 r., o sygn. akt I SA/Po [...], odrzucił skargę spółki na ww. postanowienie z [...] czerwca 2019 r., wskazując, że na to postanowienie nie przysługuje środek zaskarżenia.

Pismem z [...] czerwca 2019 r., zatytułowanym "Skarga", spółka zarzuciła Naczelnikowi Urzędu Skarbowego niedopełnienie w toku prowadzonego postępowania w sprawie rozliczenia wzajemnych zobowiązań Skarbu Państwa i spółki wymogu uzyskania stanowiska Naczelnika Urzędu Skarbowego [...]. Pismo to zostało uznane przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] za wniosek o wznowienie postępowania w sprawie wzajemnej kompensaty zobowiązań i należności Skarbu Państwa i spółki zakończonego ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] czerwca 2019 r. i przekazane temu organowi do załatwienia.

Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z [...] października 2019 r. wznowił postępowanie w sprawie wzajemnej kompensaty zobowiązań i należności Skarbu Państwa oraz spółki.

W dniu 19 grudnia 2019 r. prezes zarządu spółki L. M. wniósł ustnie do protokołu skargę na bezczynność organu w toku postępowania. Skarga to została uzupełniona pismami spółki z 18 grudnia 2019 r. (data wpływu do organu 30 grudnia 2019 r.), 3 stycznia 2020 r. i 21 stycznia 2020 r.

Pismem z 10 lutego 2020 r. spółka wniosła skargę na przewlekłość postępowania w sprawie odpowiedzi na ustną skargę z 19 grudnia 2019 r.

Postanowieniem z [...] stycznia 2020 r., wydanym na podstawie art. 200 o.p., organ poinformował spółkę o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w sprawie.

Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z [...] lutego 2020 r., nr [...], [...], odmówił uchylenia własnej decyzji z [...] czerwca 2019 r., nr [...], odmawiającej potrącenia zobowiązań podatkowych spółki z wierzytelności wobec Skarbu Państwa. W motywach tego rozstrzygnięcia organ odniósł się do podnoszonego przez spółkę zarzutu w piśmie zatytułowanym "Skarga" z [...] czerwca 2019 r., a także w pismach datowanych na 25 czerwca 2019 r. i 25 lipca 2019 r. Organ odniósł się również do zarzutów wniesionych w toku prowadzonego postępowania przez prezesa spółki w dniu 19 grudnia 2019 r. ustnie do protokołu oraz w pismach datowanych na 18 grudnia 2019 r. i 12 lutego 2020 r. Spółka nie złożyła odwołania od powyższej decyzji.

Pismem z [...] sierpnia 2020 r. spółka wniosła do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] ponaglenie na nierozpatrzenie w ustawowym terminie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego wniosku spółki z [...] stycznia 2019 r.

Pismem z [...] sierpnia 2020 r. spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w toku postępowania zainicjowanego wnioskiem spółki z [...] stycznia 2020 r. Jako podstawę prawną skargi, wskazaną w piśmie przewodnim, spółka podała art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – w skrócie: "p.p.s.a."). Spółka zarzuciła, że organ uchyla się od prowadzenia postępowania i załatwienia sprawy w formie i sposób przewidziany prawem.

W odpowiedzi na powyższą skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego, w piśmie z [...] września 2020 r., wniósł o oddalenie skargi, jako niezasadnej.

W uzasadnieniu organ szczegółowo opisał dotychczasowy przebieg postępowania wywołanego wnioskiem spółki z [...] sierpnia 2018 r., w toku którego to postępowania spółka złożyła wniosek z 25 stycznia 2019 r. (błędnie w skardze wskazany jako wniosek z 25 stycznia 2020 r.) zawierający żądanie zbieżne z żądaniem zawartym we wniosku z 30 sierpnia 2018 r. Uwzględniając tę okoliczność organ potraktował wniosek spółki z 25 stycznia 2019 r. jako pismo procesowe złożone w toku rozpatrywanej już sprawy. Rozstrzygnięcie w zakresie tego żądania zostało zawarte w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] czerwca 2019 r. o odmowie potrącenia zobowiązań podatkowych spółki z wierzytelnościami Skarbu Państwa. Następnie organ przeprowadził postępowanie w trybie nadzwyczajnym, wznawiając postępowanie i zakończył je decyzją o odmowie uchylenia pierwotnej decyzji.

W związku z powyższym organ stwierdził, że podniesiony w skardze zarzut bezczynności jest całkowicie bezzasadny. Organ podkreślił, że spółka, nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień do zaskarżenia ww. decyzji, a obecnie zarzuca organowi rażącą bezczynność.

W piśmie procesowym z 12 października 2020 r., stanowiącym replikę na odpowiedź organu na skargę, spółka stwierdziła, że nie wniosła skargi na działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego, lecz ponaglenie na bezczynność tego organu na podstawie art. 6 Konwencji z 4 listopada 1950 r. o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Spółka podkreśliła, że nie jest podatnikiem podatku od akcyzy w rozumieniu art. 13 u.p.a.

W kolejnym piśmie procesowym z 22 października 2020 r. spółka zażądała, aby Sąd zobowiązał organ do zakończenia prowadzonego postępowania poprzez wydanie stosownej decyzji. Ponadto spółka stwierdziła, że organ ma ustawowy obowiązek zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzeć cały materiał dowodowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a.

Celem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu, w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze i pismach procesowych z 12 i 22 października 2020 r. oraz przedstawionych przez skarżącą faktów i okoliczności dotyczących biegu postępowania podatkowego oraz podejmowanymi przez organ podatkowy I instancji czynności, jest dokonanie oceny, czy w sprawie wystąpiła bezczynność, a następnie rozważenie, czy istnieją podstawy do wydania rozstrzygnięć na podstawie art. 149 p.p.s.a.

Zarzuty skarżącej związane są z postępowaniem podatkowym zainicjowanym jej wnioskiem z 25 stycznia 2019 r. (błędnie wskazanym w skardze jako wniosek z 25 stycznia 2020 r.) o rozliczenie wpłat dokonywanych sukcesywnie przez spółkę na rzecz Skarbu Państwa na podstawie u.p.a. z należnym podatkiem od towarów i usług za grudzień 2018 r. Przedmiotem sądowej kontroli, zgodnie zatem ze wskazanym w skardze zakresem zaskarżenia, jest bieg postępowania podatkowego wywołanego ww. wnioskiem.

W pierwszej kolejności Sąd badał kwestię procesową, związaną z wymogiem wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących w postępowaniu przed organami administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 i pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, m.in. w postępowaniach administracyjnych rozstrzyganych decyzją. Z kolei na mocy art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W przypadku skargi na bezczynność organu polegającą na niewydaniu decyzji administracyjnej wyczerpaniem środków zaskarżenia jest w rozumieniu wskazanego przepisu, wniesienie ponaglenia w trybie art. 141 § 1 o.p. Instytucja ta służy do zwalczania zarówno bezczynności organów podatkowych, ja też przewlekłości ich działania (por. wyrok WSA w Gdańsku z 15 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SAB/Gd 3/15 – wszystkie wyroki powołane w niniejszym orzeczeniu dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponaglenie wynikające z art. 141 § 1 o.p. jest środkiem zaskarżenia, z którego skorzystanie warunkuje dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienie WSA w Łodzi z 16 maja 2006 r., sygn. akt I SAB/Łd 1/06). Jest to środek prawny o szczególnym charakterze, ponieważ nie dotyczy konkretnego rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu podatkowym, tylko jego braku w sytuacji, gdy powinno ono zostać podjęte (por. R. Hauser, Komentarz do art. 141 ustawy - Ordynacja podatkowa, LEX wersja elektroniczna – stan prawny 1.04.2019).

Na wstępie wyjaśnić należy, że bezczynność w prowadzeniu postępowania przez organ administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a. ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu, lub nie podjął wymaganej czynności. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność w prowadzeniu postępowania została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (por. wyrok NSA z 7 marca 2017 r., sygn. akt II FSK 389/15 i powołane tam piśmiennictwo).

W przypadku skargi na bezczynność organu administracji publicznej, kontrola Sądu sprowadza się do sprawdzenia, czy istotnie ten organ pozostaje w zwłoce z załatwieniem sprawy, gdyż skarga na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. W konsekwencji zakres sądowej kontroli skargi na bezczynność sprowadza się do ustalenia, czy organ był zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia czynności oraz czy w zakreślonym przepisami procesowymi terminie, dokonał powyższych działań (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 255/16).

Uznając skargę na bezczynność organu za zasadną, Sąd zobowiązuje organ do wydania aktu lub dokonania czynności bądź przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

Ponadto, analizując tok postępowania podatkowego w kontekście zarzutu bezczynności organu, należy mieć na uwadze ustawowe terminy załatwiania spraw w postępowaniu podatkowym. Zgodnie z art. 139 § 1 o.p. załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone na podstawie dowodów przedstawianych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub na podstawie faktów powszechnie znanych i dowodów znanych z urzędu organowi prowadzącemu postępowanie (§ 2).

Zgodnie z art. 125 § 1 o.p. organy podatkowe mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 122 i art. 187 § 1 o.p.).

Stosownie zaś do art. 140 § 1 o.p. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy obowiązany jest zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie podatkowym również w przypadku, gdy niedotrzymanie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu (§ 2).

Podkreślić także należy, że – co do zasady - przedmiot kontroli w niniejszym postępowaniu nie obejmuje samego postępowania podatkowego. W postępowaniu sądowym zainicjowanym skargą na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, nawet w przypadku uznania skargi za uzasadnioną, sąd nie jest władny dokonywać ocen dotyczących meritum przeprowadzonych przez właściwy organ czynności. Oznacza to, że poza zakresem kognicji sądów administracyjnych pozostaje weryfikacja zgodności z prawem (prawidłowości) ustaleń poczynionych w toku postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 10 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 344/13). A zatem, nawet uwzględniając taką skargę sąd orzeka jedynie o obowiązku wydania rozstrzygnięcia w sprawie, nie rozstrzyga natomiast kwestii merytorycznych i nie określa w jaki sposób powinna być rozpatrzona sprawa, w której organ pozostaje w bezczynności. Oznacza to, że nawet w przypadku uwzględnienia skargi sąd administracyjny nie może nakazać organowi wydania rozstrzygnięcia lub podjęcia czynności określonej treści (por. wyrok NSA z 6 września 2017 r., sygn. akt I FSK 2174/15 ).

Wychodząc z powyższych założeń w pierwszej kolejności wskazać należy, że pismem z [...] sierpnia 2020 r. skarżąca wniosła do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] ponaglenie na nierozpatrzenie w ustawowym terminie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego wniosku spółki z [...] stycznia 2019 r. Tym samym w niniejszej sprawie skarżąca spełniła warunek, o jakim mowa w art. 53 § 2b p.p.s.a., a zatem Sąd miał obowiązek rozpoznać wniesioną skargę na bezczynność organu.

Przystępując do analizy biegu postępowania podatkowego, objętego kontrolą w niniejszym postępowaniu, zaakcentować należy, że skarżąca złożyła ww. wniosek z [...] stycznia 2019 r. w toku toczącego się przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego postępowania wszczętego wcześniejszym wnioskiem spółki z [...] sierpnia 2018 r. w zakresie wzajemnej kompensaty zobowiązań i należności Skarbu Państwa oraz spółki. Z uwagi na fakt, że wniosek z [...] stycznia 2019 r. zawierał żądanie zbieżne z przedmiotem prowadzonego już postępowania, został on potraktowany przez organ, jako pismo procesowe złożone w toku rozpatrywanej już sprawy. Co istotne, sprawa ta została przez organ zakończona wydaniem decyzji z [...] czerwca 2019 r., nr [...], mocą której odmówiono potrącenia zobowiązań podatkowych spółki z wierzytelności wobec Skarbu Państwa. Należy także podkreślić, że w uzasadnieniu tej decyzji organ wprost odniósł się do pisma spółki z [...] stycznia 2019 r. wskazując, że zawierało ono żądanie w części zbieżne z przedmiotem niniejszego postępowania (potrącenia zobowiązań podatkowych spółki z wierzytelności wobec Skarbu Państwa – dop. Sądu) i zostało potraktowane jako pismo procesowe w rozpatrywanej już sprawie (str. [...] decyzji, k. [...] akt admin.). Ponadto organ w dalszej części uzasadnienia tej decyzji stwierdził, że z informacji uzyskanych od Naczelnika Urzędu Skarbowego P. wynika, że spółka A prawidłowo deklarowała i wpłacała należny podatek akcyzowy, tym samym dokonane przez nią na przestrzeni lat 2009-2017 wpłaty tytułem akcyzy, w łącznej kwocie [...]zł nie stanowią nadpłaty i z tytułu dokonania tych wpłat nie przysługują spółce do zwrotu jakiekolwiek wierzytelności (str. [...] decyzji, k[...] akt admin.). Zauważyć należy, że spółka nie złożyła odwołania od powyższej decyzji w związku z czym decyzja ta stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji.

Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że wbrew zarzutom skargi nie można przypisać organowi bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku spółki z [...] stycznia 2019 r. w sytuacji, gdy organ potraktował ten wniosek (z uwagi na jego treść i będące już w toku postępowanie zainicjowane wcześniejszym wnioskiem spółki, którego przedmiot był niemalże tożsamy z żądaniem zawartym we wniosku z [...] stycznia 2019 r.) za kolejne pismo złożone w toku rozpatrywanej już sprawy. W ocenie Sądu, organ nie mógł na podstawie wniosku spółki z [...] stycznia 2019 r. wszczynać postępowania w sprawie rozliczenie wpłat dokonywanych sukcesywnie przez spółkę na rzecz Skarbu Państwa na podstawie u.p.a. z należnym podatkiem od towarów i usług za grudzień 2018 r., skoro postępowanie w niemalże tożsamym przedmiocie - wzajemnej kompensaty zobowiązań i należności Skarbu Państwa i spółki (w istocie szerszym niż żądanie zawarte we wniosku z [...] stycznia 2019 r.) – było już w toku, a jego inicjatorem była spółka. Ponadto należy zaznaczyć, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w decyzji z [...] czerwca 2019 r., nr [...], odmawiającej potrącenia zobowiązań podatkowych spółki z wierzytelności wobec Skarbu Państwa, wyraźnie wskazał, że wniosek spółki z [...] stycznia 2019 r. potraktował, jako pismo procesowe w rozpatrywanej już sprawie (str. [...] decyzji, k. [...] akt admin.).

Zdaniem Sądu, organowi podatkowemu nie można przypisać także przewlekłego prowadzenia postępowania podatkowego zainicjowanego wnioskiem spółki o wzajemną kompensatę zobowiązań spółki i należności Skarbu Państwa. Organ w toku tego postępowania najpierw ustalił, że spółka nie posiada żadnej nadpłaty w podatku akcyzowym, a w rezultacie tych ustaleń odmówił dokonania oczekiwanych przez spółkę potrąceń. Jednocześnie należy wskazać, że na długość tego postępowania wpływ miały złożone przez spółkę wnioski o dopuszczenie dowodu z deklaracji AKC-U i połączenie postępowań do wspólnego rozpoznania, które zainicjowały postępowania wpadkowe w sprawie zakończone wydaniem przez organ stosownych postanowień z [...] stycznia 2019 r. Na skutek wniesienia przez spółkę zażalenia na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie połączenia postępowania wszczętego na wiosek spółki z [...] sierpnia 2018 r. z innymi postępowaniami wskazanymi we wniosku spółki z [...] listopada 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej [...] postanowieniem z [...] marca 2019 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, a w konsekwencji złożenia przez spółkę skargi na to ostatnie rozstrzygnięcie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z [...] czerwca 2019 r., sygn. akt III SA/Po [...], oddalił skargę spółki na ww. postanowienie z [...] marca 2019 r.

Podkreślić ponadto należy, że, w toku postępowania o każdym niezałatwieniu sprawy w terminie organ informował spółkę stosownym postanowieniem (z [...] listopada 2018 r. wyznaczającym nowy termin załatwienia sprawy do 3 grudnia 2018 r., z [...] grudnia 2018 r. wyznaczającym nowy termin załatwienia sprawy do 3 stycznia 2019 r., z [...] grudnia 2018 r. wyznaczającym nowy termin załatwienia sprawy do 4 lutego 2019 r., z [...] lutego 2019 r. wyznaczającym nowy termin załatwienia sprawy do 4 marca 2019 r., z [...] marca 2019 r. wyznaczającym nowy termin załatwienia sprawy do 3 kwietnia 2019 r., z [...] kwietnia 2019 r. wyznaczającym nowy termin załatwienia sprawy do 6 maja 2019 r., z [...] kwietnia 2019 r. wyznaczającym nowy termin załatwienia sprawy do 3 czerwca 2019 r.). Organ zapewnił spółce prawo czynnego udziału w postępowaniu umożliwiając jej postanowieniami z [...] listopada 2018 r., [...] stycznia 2019 r. i z [...] kwietnia 2019 r., wydanymi na podstawie art. 200 o.p., zapoznanie się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w sprawie, z której to możliwości spółka skorzystała (złożyła trzy pisma z 16 listopada 2018 r., które wpłynęły do organu w dniach 19, 22 i 23 listopada 2018 r.).

Ponadto należy wskazać, że na skutek kolejnych działań procesowych podjętych w sprawie przez skarżącą Naczelnik Urzędu Skarbowego przeprowadził także postępowanie w trybie nadzwyczajnym, wznawiając postępowanie zainicjowane wnioskiem o wzajemną kompensatę zobowiązań spółki i należności Skarbu Państwa i zakończył je decyzją [...] lutego 2020 r., nr [...], [...], odmawiającą uchylenia własnej decyzji z [...] czerwca 2019 r., nr [...], odmawiającej potrącenia zobowiązań podatkowych spółki z wierzytelności wobec Skarbu Państwa.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że podniesiony w skardze zarzut bezczynności Naczelnika Urzędu Skarbowego jest całkowicie bezzasadny. Organ ten, wbrew twierdzeniom skarżącej, rozpoznał sprawę z wniosku spółki o wzajemną kompensatę zobowiązań spółki i należności Skarbu Państwa i wydał decyzję z 3 czerwca 2019 r., nr [...], mocą której odmówił potrącenia zobowiązań podatkowych spółki z wierzytelności wobec Skarbu Państwa. Jednocześnie mając na względzie treść wniosków spółki z 30 sierpnia 2018 r. i 25 stycznia 2019 r., Sąd stwierdza, że w realiach niniejszej sprawy, organ zasadnie uznał ten drugi wniosek, jako pismo procesowe złożone w sprawie zainicjowanej wcześniej złożonym wnioskiem.

Zdaniem Sądu, organ podatkowy w niniejszej sprawie podjął wszelkie niezbędne kroki do załatwienia sprawy. Sprawnie przeprowadził postępowanie, posługując się przy tym możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia i zapewnił stronie możliwość brania czynnego udziału w postępowaniu, z którego to uprawnienia spółka skorzystała. W związku z tym nie można skutecznie zarzucić organowi naruszenia przepisów postępowania.

Odnosząc się do zawartych w piśmie procesowym z 12 października 2020 r., twierdzeń spółki, że nie jest ona podatnikiem podatku akcyzowego w rozumieniu art. 13 u.p.a. Sąd podkreśla, że ustalenia w tym zakresie nie należą do przedmiotu (granic) niniejszej sprawy (por. art. 134 § 1 p.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest bowiem określony akt lub czynność organu administracji (i wynikające z nich ustalenia), lecz – jak wyjaśniono już wyżej – niewydanie określonego aktu lub niedokonanie określonej czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę, jako bezzasadną.