Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 758/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Grzegorz Panek /spr./, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Asesor WSA Jacek Boratyn, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi J.P. na informację Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny projektu - p o s t a n a w i a - 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Skarżący J.P. złożył wniosek o dofinansowanie projektu w ramach konkursu nr [...] organizowanego przez Wojewódzki Urząd Pracy (WUP ). Organ ten informacją o wyniku oceny projektu z dnia [...] maja 2020 r., poinformował skarżącego, że jego projekt uzyskał wymaganą liczbę punktów (tj. 56 pkt) i spełnił kryteria wyboru projektów, jednakże nie został wybrany do dofinansowania ze względu na fakt, że kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarczyła na wybranie projektu do dofinansowania.

Od tej informacji skarżący złożył protest w ustawowym terminie. Protest skarżącego został uwzględniony, a wniosek o dofinansowanie projektu został ponownie skierowany do Komisji Oceny Projektów.

Po zakończeniu etapu negocjacji WUP informacją z dnia [...] października 2020 r., poinformował skarżącego, że jego projekt uzyskał wymaganą liczbę punktów (tj. 66 pkt) i spełnił kryteria wyboru projektów, jednakże nie został wybrany do dofinansowania ze względu na fakt, że kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarczyła na wybranie projektu do dofinansowania.

Powyższą informację - działając na podstawie art. 61 pkt 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r., poz. 1431 ze zm. - dalej: ustawa wdrożeniowa) - strona skarżąca zaskarżyła do sądu.

Zarzuciła organowi naruszenie:

1. art. 39 ust. 2 ustawy wdrożeniowej poprzez przeprowadzenie konkursu w sposób niezmierzający do wyboru projektów, które uzyskały kolejno największą liczbę punktów, a w konsekwencji nieprzyznanie dofinansowania skarżącemu,

2. art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w związku z pkt 4.5.13 Regulaminu konkursu poprzez niewybranie do dofinansowania projektu skarżącego pomimo tego, że podlegał on procedurze odwoławczej, po której został oceniony na 66 pkt, która to liczba punktów jest większa od liczby punktów projektu, który otrzymał najniższe miejsce na liście projektów które spełniły kryteria wyboru projektów i uzyskały wymaganą liczbę punktów, z wyróżnieniem projektów wybranych do dofinansowania po protestach,

3. art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji poprzez przeprowadzenie wyboru projektów do dofinansowania w sposób nieprzejrzysty, nierzetelny, stronniczy i niezapewniający zachowania zasady równości, a w konsekwencji niewybranie projektu skarżącego do dofinansowania;

4. art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w związku z ogłoszeniem o konkursie (str. 2 Regulaminu konkursu) w związku z pkt 1.3.1 Regulaminu konkursu w związku z pkt 1 ppkt 4 Regulaminu konkursu oraz w związku z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, a także art. 1 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 4) w związku z art. 5 ust. 2 w związku z art. 6 ust. 2 w związku z art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w związku z pkt 1.1.1. Regulaminu konkursu w zw. z rozdz. 4 pkt 1 lit. e) Wytycznych Ministra Infrastruktury i Rozwoju w zakresie trybów wyboru projektów na lata 2014-2020 z dnia 13 lutego 2020 r. poprzez zwiększenie alokacji przeznaczonej na konkurs z naruszeniem przepisów i w sposób prowadzący do przeprowadzenia wyboru projektów do dofinansowania w sposób nieprzejrzysty, nierzetelny, stronniczy i niezapewniający zachowania zasady równości oraz poprzez nieprzestrzeganie przez Organ zasady równego traktowania wnioskodawców polegającej na stosowaniu Regulaminu konkursu w sposób skutkujący faworyzowaniem poszczególnych wnioskodawców kosztem pozostałych wnioskodawców a w konsekwencji niewybranie projektu skarżącego do dofinansowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił między innymi, że zaskarżoną informację należy traktować jako ponowną negatywną ocenę projektu na którą przysługuje skarga do sądu a nie protest o czym błędnie został pouczony przez organ.

W odpowiedzi na skargę WUP wniósł o jej odrzucenie. Organ wskazał, że od zaskarżonej informacji z dnia 29 października 2020 r. skarżący złożył protest i skargę do sądu. Protest powinien być rozpoznany do dnia 10 stycznia 2021 r. Ponadto w ocenie organu wniesienie skargi było niedopuszczalne ponieważ nie zachodzi w tym przypadku sytuacja o której mowa w przepisie art. 58 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej. Możliwość przekazania sprawy do ponownego rozpoznania albo do ponownej oceny, o której mowa w wskazanym przepisie, nie dotyczy bowiem przypadków, w których instytucją właściwą do rozpatrzenia protestu jest ta sama instytucja, która organizowała konkurs i dokonywała oceny projektów (art. 58 ust. 5 ustawy wdrożeniowej).

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, gdyż zaskarżone pismo informujące WUP , wbrew stanowisku zaprezentowanemu w skardze, nie stanowi ponownej negatywnej oceny projektu.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje - m. in. - orzekanie w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki przewidziane w tych przepisach (art. 3 § 1 w zw. z § 3 p.p.s.a.). Taką szczególną ustawą jest ustawa wdrożeniowa.

Z analizy przepisów ustawy wdrożeniowej wynika, że przedmiotem skargi nie może być każdy przejaw działalności właściwej instytucji uczestniczącej w przyznawaniu wsparcia z funduszy unijnych, lecz tylko ten, który został wyraźnie określony w ustawie, jeżeli nie jest on decyzją administracyjną albo innym aktem, określonym w art. 3 § 2 p.p.s.a.

W art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przewidziano, że skarga przysługuje tylko w przypadku nieuwzględnienia protestu (art. 58 ust. 1 pkt 2), negatywnej ponownej oceny projektu (art. 58 ust. 4 pkt 2), pozostawienia protestu bez rozpatrzenia (art. 59 ust. 1 i 2 oraz art. 66 ust. 2 pkt 1).

W p.p.s.a. i ustawie wdrożeniowej nie przewidziano zatem możliwości poddania kontroli sądu administracyjnego innych aktów/czynności podejmowanych przez instytucję prowadzącą konkurs, poza wymienionymi w art. 61 ust. 1 ustawy. Oceny tej nie zmienia dyspozycja art. 64 ustawy wdrożeniowej, który stanowi, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy p.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa

w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy.

W rozpoznawanej sprawie, skarżący wywiódł skargę na pismo informujące WUP z 29 października 2020 r. przyjmując, że jest to rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, tj. negatywna ponowna ocena projektu (art. 58 ust. 4 pkt 2). W ocenie Sądu, ze stanowiskiem strony skarżącej nie sposób się zgodzić.

Podkreślenia wymaga, że ponowne sprawdzenie wniosku ma miejsce w wyniku wniesienia protestu na podstawie art. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, którego zakres dotyczy wyłącznie projektu "negatywnie ocenionego" w trybie konkursowym. Zgodnie

z tym przepisem, wnioskodawcy, w przypadku negatywnej oceny jego projektu wybieranego w trybie konkursowym, przysługuje prawo wniesienia protestu w celu "ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów". Ponowna kontrola prawidłowości oceny projektu podlega natomiast kontroli sądów administracyjnych, aczkolwiek pod warunkiem, że można ją uznać za "ponowną i negatywną ocenę projektu" w rozumieniu ustawy wdrożeniowej.

Z powyższym będziemy mieli do czynienia, gdy rozstrzygnięcie zostanie wydane w wyniku ponownej oceny projektu, rozumianej jako powtórna jego weryfikacja

w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 (art. 58 ust. 3 ustawy wdrożeniowej), a więc w zakresie zarzutów i kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadzał i co zostało przez niego podniesione w treści protestu. Zatem, dokonanie ponownej oceny projektu jest możliwe (jedynie) w granicach wyznaczonych przez zarzuty podniesione w środku zaskarżania (proteście).

Poprzez negatywną ocenę projektu należy natomiast rozumieć ocenę w zakresie spełniania przez projekt kryteriów wyboru projektów, w ramach której: 1) projekt nie uzyskał wymaganej liczby punktów lub nie spełnił kryteriów wyboru projektów, na skutek czego nie może być wybrany do dofinansowania albo skierowany do kolejnego etapu oceny, 2) projekt uzyskał wymaganą liczbę punktów lub spełnił kryteria wyboru projektów, jednak kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania.

Analiza przepisów ustawy wdrożeniowej, w tym uregulowań przywołanych wyżej, prowadzi do wniosku, że w/w ustawa możliwość wniesienia środka odwoławczego w postaci protestu oraz - co wymaga podkreślenia Sądu - dopiero w dalszej kolejności wniesienia skargi do sądu administracyjnego, wiąże bezpośrednio z merytoryczną oceną projektu dokonaną na podstawie kryteriów wyboru projektów, o której mowa w Rozdziale 13 ustawy wdrożeniowej oraz jej negatywnym wynikiem. Tymczasem zaskarżone rozstrzygnięcie (informacja) nie spełnia w/w warunków.

Z akt sprawy wynika, że skarżący uczestniczył w konkursie o przyznanie pomocy. Pismem z dnia 15 maja 2020 r. WUP poinformował go, że jego wniosek uzyskał wymaganą minimalną liczbę punktów tj. 56 i spełnił kryteria wyboru projektów, jednak kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania. Po rozpatrzeniu protestu od tej informacji WUP uznał go za uzasadniony a wniosek został skierowany do negocjacji. Po zakończeniu etapu negocjacji WUP informacja z dnia 29 października 2020 r. poinformował, że projekt uzyskał wymaganą liczbę punktów tj. 66 i spełnił kryteria wyboru projektów, jednakże nie został wybrany do dofinansowania ze względu na fakt, że kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów jest niewystarczająca.

Biorąc pod uwagę treść informacji WUP z dnia [...] października 2020 r., w sprawie nie sposób uznać, że rozstrzygnięcie to stanowiło "ponowną, negatywną ocenę projektu" w rozumieniu art. 58 ust. 4 pkt 2 ustawy wdrożeniowej od której przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego. WUP - wydając zaskarżone rozstrzygnięcie - nie dokonał bowiem powtórnej weryfikacji projektu w zakresie kryteriów merytorycznych i zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą w proteście.

Co więcej w omawianym przypadku z uwagi na brzmienie przepisu art. 58 ust. 2 pkt 2 w ogóle nie mogło dojść do ponownej negatywnej oceny projektu w uwagi na to, że ocena taka może nastąpić tylko w przypadku kiedy instytucją właściwą do rozpatrzenia protestu jest instytucja inna niż ta o której mowa w art. 39 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 58 ust. 5 ustawy wdrożeniowej, przepisów ust. 2 pkt 2, ust. 3 i 4 art. 58 ustawy wdrożeniowej nie stosuje się, jeżeli instytucją właściwą do rozpatrzenia protestu jest instytucja, o której mowa w art. 39 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. W rozpoznawanej sprawie WUP jest instytucją o której mowa w art. 39 ust. 1 ustawy wdrożeniowej i instytucją właściwą do rozpatrzenia protestu. Nie mogło zatem w sprawie dojść do przekazania sprawy instytucji, o której mowa w art. 39 ust. 1, w celu przeprowadzenia ponownej oceny projektu.

W świetle powyższego należało przyjąć, że zaskarżone pismo informujące nie stanowiło w istocie negatywnej ponownej oceny projektu (art. 58 ust. 4 pkt 2 ustawy wdrożeniowej) a jedynie czynność, od której przysługuje protest (o czym strona skarżąca została prawidłowo pouczona) nie zaś skarga do sądu administracyjnego.

Z tych też względów, Sąd uznał, że sprawa (na tym etapie) nie należy do właściwości sądów administracyjnych i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 64 ustawy wdrożeniowej odrzucił skargę, jako niedopuszczalną. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.