Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1819/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 107 § 1 i § 2 pkt 2, art. 116 § 1, art. 121 § 1, art. 122, art. 125, art. 200 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko (sprawozdawca), sędzia WSA Aneta Lemiesz, Protokolant p. o. referenta stażysty Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2016 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz ze spółką oraz drugim członkiem zarządu za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2014r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. orzekł o solidarnej ze Sp. z o. o. "P. " i drugim członkiem zarządu Panem P.W. , odpowiedzialności podatkowej B. M. ( dalej jako Skarżący) za zaległość tej Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008r. w kwocie 8.446.950,00 zł, odsetki za zwłokę od tej zaległości w kwocie 5.010.893,00 zł i koszty postępowania egzekucyjnego w wysokości 782.449,10 zł.

Pismem z dnia 20 stycznia 2015r., Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, złożył odwołanie od powyższej decyzji,, w którym wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Przedmiotowej decyzji pełnomocnik Strony zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania podatkowego:

1. art. 123 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; - dalej: O.p.) wyrażającego zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez:

- uniemożliwienie skorzystania przez Stronę z prawa do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji o odpowiedzialności,

- dokonanie czynności, która powinna poprzedzać wydanie decyzji, już po wydaniu decyzji, na co wskazuje sama nazwa protokołu "z czynności poprzedzających wydanie decyzji" sporządzonego w dniu [...] .01.2015r.,

- wydanie postanowienia z dnia [...] .12.2014r. dotyczącego odmowy przeprowadzenia dowodu z przesłuchania Skarżącego dopiero w dniu wydania decyzji o odpowiedzialności, w konsekwencji czego istotne dla sprawy okoliczności określone w art. 116 O.p. nie zostały wyjaśnione.

2. art. 121 § 1 O.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, co przejawiało się w:

- prowadzeniu postępowania bez zważenia na podstawowe prawa Strony określone w ustawie Ordynacja podatkowa,

- wydaniu decyzji bez umożliwienia Stronie skorzystania z podstawowych uprawnień, tj. zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się w sprawie;

- wydaniu postanowienia dotyczącego odmowy przeprowadzenia dowodu z przesłuchania Pana B.M. dopiero w dniu wydania decyzji o odpowiedzialności.

3. art. 122 O.p., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, w konsekwencji czego doszło do naruszenia art. 187 O.p., poprzez niezebranie całego materiału dowodowego, co przejawiało się w:

- nieustaleniu istnienia przesłanek pozwalających członkowi zarządu na uwolnienie się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki określonych w art. 116 § 1 pkt 1 lit. b oraz art. 116 § 1 pkt 2 O.p.

- daniu pierwszeństwa zasadzie szybkości postępowania przed zasadą prawdy obiektywnej oraz przed zasadą czynnego udziału stron w postępowaniu podatkowym,

4. art. 125 O.p., poprzez nadużycie zasady szybkości postępowania, co przejawiało się w przeprowadzeniu postępowania podatkowego w sposób nazbyt szybki, co doprowadziło do rażącego naruszenia podstawowych praw Strony, jak również skutkowało niedostateczną wnikliwością, co wyrażało się w niezbadaniu istnienia wszystkich przesłanek przeniesienia odpowiedzialności podatkowej określonej w art. 116 § 1 O.p..

W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik Strony podniósł, iż w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...] .12.2014r., które zostało doręczone Stronie w dniu 30.12.2014r., Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Tym samym termin na dokonanie czynności dla Strony upływał w dniu 07.01.2015r. Strona skorzystała z prawa do zapoznania się z materiałem dowodowym w dniu 05.01.2015r. Z czynności tej sporządzono protokół, w treści którego wskazano, iż Skarżący zapoznał się z aktami postępowania podatkowego zakończonego wydaną w dniu [...] .12.2014r. decyzją i na dzień sporządzenia protokołu nie wniósł uwag do sprawy. Czynność, która powinna mieć miejsce przed wydaniem decyzji została dokonana już po jej wydaniu. Skarżący w ustawowym terminie chciał skorzystać z przysługującego mu prawa do zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w sprawie, lecz tego prawa został pozbawiony. Skarżący przystępując do czynności zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym był przekonany, iż postępowanie podatkowe jest w toku, a po zapoznaniu się z aktami sprawy, będzie mógł wypowiedzieć się w sprawie zebranego materiału dowodowego, jednak został zaskoczony wydaniem decyzji o odpowiedzialności. W takiej sytuacji niemożliwe byłoby wniesienie uwag do sprawy. Procedura podatkowa nie przewiduje bowiem możliwości wypowiedzenia się w sprawie już po wydaniu decyzji a przed jej doręczeniem. Wszelkie wnioski i oświadczenia nie miałyby żadnego znaczenia dla treści tej decyzji a uzupełnienie postępowania dowodowego nie byłoby już możliwe. Ponadto pełnomocnik Strony wskazał, iż pismem z dnia 10.12.2014r. Strona zgłosiła konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w zakresie istnienia przesłanek pozwalających na przeniesienie na nią odpowiedzialności za zaległość Sp. z o. o. "P. " i przesłuchanie jej na tę okoliczność. Jednak postanowieniem z dnia [...] .12.2014r. organ pierwszej instancji odmówił przeprowadzenia wnioskowanego dowodu. Pełnomocnik Strony zarzucił, iż w niniejszym postępowaniu pośpiech organu pierwszej instancji był nadmierny i niczym nieusprawiedliwiony, bowiem w dniu wydania decyzji ustawowy termin określony w art. 139 § 1 O.p. na załatwienie sprawy jeszcze nie upływał, co więcej nie upływał także termin wyznaczony Stronie na dokonanie czynności poprzedzających wydanie decyzji. W niniejszej sprawie doszło więc do naruszenia określonej w art. 123 O.p zasady szybkości postępowania, poprzez nazbyt szybkie i nie dość wnikliwe przeprowadzenie postępowania, w konsekwencji czego nie zważano na prawo Strony do czynnego udziału w postępowaniu. Pełnomocnik Strony podniósł również, iż organ pierwszej instancji całkowicie pominął ustalenie istnienia przesłanek pozwalających członkowi zarządu na zwolnienie się z tej odpowiedzialności, poprzez wykazanie, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości lub niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez winy członka zarządu, bądź wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. W ocenie pełnomocnika Strony powyższe jednoznacznie stanowi, że w niniejszej sprawie nie zebrano kompletnego materiału dowodowego a organ podatkowy skupił się na szybkim prowadzeniu postępowania, a nie na działaniu w sposób wnikliwy i szybki.

Decyzją z dnia z dnia [...] kwietnia 2015r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż termin przedawnienia zobowiązania podatkowego Sp. z o. o. "P.. " w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008r. upływał z dniem 31.12.2014r. (termin płatności ww. zobowiązania upływał w dniu 31.03.2009r.). W postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec Spółki zastosowano skuteczny środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego w [...] S.A., o którym Spółka została zawiadomiona w dniu 24.06.2014r. Bank otrzymał zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego w dniu 17.06.2014r. i pismem z dnia 17.06.2014r. poinformował, iż brak środków pieniężnych na rachunku stanowi przeszkodę w realizacji zajęcia egzekucyjnego. Organ podkreślił, iż zaległość podatkowa Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2008r. ulegnie przedawnieniu z dniem 18.06.2019r. Zdaniem Organu powyższe okoliczności świadczą o tym, że objęta decyzją w sprawie odpowiedzialności Strony zaległość podatkowa wynika ze zobowiązania, które pozostaje do chwili obecnej wymagalne.

Organ podniósł, iż wysokość zobowiązania "P. " Sp. z o. o. w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. została określona decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] .06.2013r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. zauważył, iż decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] .06.2013r. nie ukształtowała nowego zobowiązania podatkowego, które powstałoby z dniem jej doręczenia. W tym przypadku mamy do czynienia z decyzją "określającą", a więc jedynie "korygującą" wysokość zobowiązania zadeklarowanego pierwotnie przez podatnika w nieprawidłowej wysokości, tj. zobowiązania, które powstało stosownie do art. 21 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Termin płatności zobowiązania podatkowego "P. " Sp. z o. o. w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008r. upływał, w myśl art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 15.02.1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2011r. Nr 74, poz. 397), w związku z art. 12 § 5 O.p. , w dniu 31.03.2009r. Od dnia 01.04.2009r. mamy do czynienia z zaległością podatkową Spółki.

Decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. nr z dnia [...] .06.2013r. doręczono "P. " Sp. z o. o. dnia [...] .06.2013r. W wyniku złożonego odwołania decyzją z dnia [...] .04.2014r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał ww. decyzję w mocy. Na decyzję organu odwoławczego Spółka wniosła w dniu 02.06.2014r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Postanowieniem z dnia 15.12.2014r. sygn. akt III SA/Wa 2109/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek Spółki z dnia 10.10.2014r. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Na wskazane postanowienie służyło Stronie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Do dnia wydania niniejszej decyzji nie nastąpiło rozstrzygnięcie przedmiotowej skargi.

W związku z przedstawionymi okolicznościami Organ uznał, że warunek dopuszczalności wszczęcia postępowania w stosunku do osoby trzeciej, o którym mowa w art. 108 § 2 pkt 2 lit. a O.p. został spełniony, mając na uwadze, że doręczenie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego "P. " Sp. z o. o. za w/w okres nastąpiło przed dniem wszczęcia postanowieniem z dnia 28.11.2014r. postępowania w trybie art. 116 O.p wobec Skarżącego, tj. przed dniem 04.12.2014r. (data doręczenia postanowienia wszczynającego postępowanie o odpowiedzialności osoby trzeciej). Przedstawione okoliczności świadczą o wypełnieniu warunku wynikającego z art. 108 § 2 pkt 2 lit. a ustawy Ordynacja podatkowa w zakresie dopuszczalności wszczęcia postępowania w stosunku do osoby trzeciej, tj. uprzedniego doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że termin płatności podatku dochodowego od osób prawnych za 2008r. należnego od ,,P. " Sp. z o. o. upłynął w dniu 31.03.2009r. Zaznaczył, że przedmiotowa zaległość podatkowa w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008r. powstała w chwili, gdy Skarżący sprawował funkcję członka zarządu Spółki, co wypełnia przesłankę odpowiedzialności, o której mowa w art. 116 § 2 O.p.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. została spełniona kolejna przesłanka pozytywna, niezbędna do orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej, tj. bezskuteczność egzekucji prowadzonej wobec Spółki (art. 116 § 1 O.p.). Zaznaczył, iż z uwagi na bezskuteczne próby zaspokojenia wierzyciela oraz nie ustalenie żadnego majątku Spółki, z którego można prowadzić egzekucję, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. , postanowieniami z dnia [...] .12.2013r. oraz z dnia 27.06.2014r" działając jako organ egzekucyjny, umorzył postępowania egzekucyjne wobec "P. " Sp. z o. o. prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2007 i 2008.

Dyrektor Izby Skarbowej dokonał oceny wystąpienia w sprawie przesłanek egzoneracyjnych, wskazanych w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a i b oraz pkt. 2 O.p. Zaznaczył, że zarząd Spółki nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości "P. " Sp. z o .o. W związku z tym uznał, iż w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanki wyłączającej odpowiedzialność członka zarządu z uwagi na zgłoszenie we właściwym czasie ww. wniosku. Zaznaczył, iż występuje w sprawie przesłanka wyłączająca odpowiedzialność członka zarządu, jako osoby trzeciej polegająca na wykazaniu, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy - art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p. Strona została pouczona o powyższym, w postanowieniu Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] .11.2014r. jednak ani w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jak również w postępowaniu odwoławczym nie przedstawiła żadnych okoliczności ani dowodów świadczących o braku jej winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość.

Organ oceniając, kiedy w okolicznościach niniejszej sprawy ziściły się przesłanki upadłościowe od których uzależniona jest odpowiedzialność podatkowa członków zarządu spółek kapitałowych za zasadne uznał przyjęcie przez organ pierwszej instancji, że w rozpoznawanej sprawie "P. " Sp. z o. o. już w 2008r. kwalifikowała się do uznania za dłużnika niewypłacalnego, w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze. W ocenie Organu bez wpływu na powyższe pozostaje fakt, iż do ujawnienia niewykonanych zobowiązań z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2007 - 2008 doszło kilka lat później, w następstwie przeprowadzonego wobec Podatnika (Spółki) postępowania podatkowego. Zauważył, że decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...]..06.2013r. określająca zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008r. nie ukształtowała nowego obowiązku podatkowego. W odniesieniu do zobowiązań podatkowych powstających z mocy prawa, a takimi zobowiązaniami niewątpliwie są zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych, Spółka była zobowiązana do zapłaty podatku w terminach wyznaczonych przez przepisy prawa. Zobowiązanie podatkowe objęte przedmiotową decyzją stało się wymagalne w 2009 r. i powinno zostać wykonane przez Spółkę w terminach wynikających z przepisów prawa, co do zasady.

Zdaniem Dyrektora Izy Skarbowej pomimo tego, że w świetle przedstawionych w zaskarżonej decyzji oraz przedmiotowym rozstrzygnięciu danych z bilansów "P. " Sp. z o. o. za lata 2007 - 2009, w których sytuacja Spółki wskazywała na przewagę stanu aktywów nad zobowiązaniami, to jednak w 2008r. i w 2009r. powstały zaległości Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych odpowiednio za 2007r. i za 2008r. w kwotach 11.700.357,22 zł i 8.446.950,00 zł określone ww. decyzjami wymiarowymi. W związku z tym, zgodnie uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10.08.2009 r. sygn. akt II FPS 3/09, kwotę zobowiązań Spółki należałoby powiększyć o zobowiązania wynikające z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] .06.2013r. nr [...] oraz z dnia [...] .06.2013r. nr [...] . Organ wyraził przypuszczenie, iż znacząca kwota niezadeklarowanego podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 r. oraz 2008 r., mogłaby mieć niekorzystny wpływ na sytuację finansową Spółki w tym czasie. Stwierdził, że wniosek o ogłoszenie upadłości powinien zostać złożony najpóźniej w terminie od dnia 31.03.2009r" tj. od dnia terminu płatności podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r" do dnia 14.04.2009 r. W związku z powyższym uznał, że poczynione ustalenia w zakresie wystąpienia przesłanek upadłościowych oraz wyprowadzone w ich oparciu wnioski nie są błędne. Zauważył, że właściwy czas zgłoszenia wniosku o upadłość w rozumieniu art. 116 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Ordynacja podatkowa należy oceniać w odniesieniu do przyczyny upadłości. Zdaniem Organu, skoro w rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt, przesłanką do ogłoszenia upadłości był fakt nieregulowania przez Spółkę wymagalnych zobowiązań (art. 11 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze), to właściwy czas zgłoszenia wniosku o upadłość należy oceniać w odniesieniu do tej właśnie przyczyny, a nie do analizy, czy majątek Spółki wystarczał na zaspokojenie zaległych zobowiązań (art. 11 ust. 2 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze).

Według Organu skoro w okresie pełnienia funkcji w zarządzie Spółki przez Skarżącego zachodziły przesłanki ogłoszenia jej upadłości, a wniosek o ogłoszenie upadłości nie został złożony - brak zgłoszenia rzeczonego wniosku był spowodowany winą członka zarządu, co zgodnie z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p. daje podstawę do przeniesienia na Stronę odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki.

Stwierdzić więc należy, że Pan B.M. nie wykazał okoliczności faktycznych uniemożliwiających złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości P. " Sp. z o. o.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. w rozpoznawanej sprawie, celem ustalenia ziszczenia się wobec Spółki przesłanek upadłościowych, nie istniała konieczność przesłuchania w charakterze świadka Strony postępowania. Organ stanął na stanowisku, iż do uznania dłużnika za upadłego wystarczające jest wykazanie wystąpienia jednej z dwóch alternatywnie wskazanych w art. 11 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze przesłanek upadłości. W rozpatrywanej sprawie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. , uznał, iż spełniona została w czasie pełnienia przez Pana B. M. funkcji członka zarządu Spółki, przesłanka upadłości określona w art. 11 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, na potwierdzenie czego organ zgromadził stosowny materiał dowodowy. Brak zatem było potrzeby prowadzenia postępowania dowodowego celem wykazania, że druga z tych przesłanek (art. 11 ust. 2 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, tj. przewaga zobowiązań nad majątkiem) nie występuje - a do tego sprowadzały się w istocie żądania dowodowe Strony wskazującej na potrzebę wykazania dobrej kondycji finansowej ,.P. Sp. z o. o. w 2008 r.

Organ odwoławczy stwierdził, iż w sprawie nie została także spełniona przesłanka wynikająca z art. 116 § 1 pkt. 2 O.p., tj. Strona nie wskazała majątku Spółki, z którego egzekucja byłaby możliwa w znacznej części bądź w całości. Podkreślił, iż Organ pierwszej instancji, w postanowieniu z dnia 28.11.2014 r. wszczynającym przedmiotowe postępowanie, wezwał Stronę do wskazania mienia Spółki, które mogłoby stanowić źródło zaspokojenia zaległości podatkowych jednak Skarżący nie wskazał majątku "P. " Sp. z o. o. Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, iż niedotrzymanie przez organ pierwszej instancji terminu wynikającego z art. 200 O.p. nie miało wpływu na wynik rozpatrywanej sprawy. Zarzuty odwołania Organ uznał za niezasadne

W skardze na powyższą decyzję Skarżący wniósł o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. .

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie

1. art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p., poprzez nieuchylenie decyzji organu pierwszej instancji i nieumorzenie postępowania w sprawie, pomimo że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 123 § 1 O.p. wyrażającego zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym,

b) art. 121 § 1 O.p. , poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych,

c) art. 122 O.p., poprzez niepodjęcie przez organ podatkowy wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, w konsekwencji czego doszło do naruszenia art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niezebranie całego materiału dowodowego,

d) art. 125 O.p. poprzez nadużycie zasady szybkości postępowania, co przejawiało się w przeprowadzeniu postępowania podatkowego w sposób nazbyt szybki, co doprowadziło do rażącego naruszenia podstawowych praw Strony, jak również skutkowało niedostateczną wnikliwością, co wyrażało się w niezbadaniu istnienia wszystkich przesłanek przeniesienia odpowiedzialności podatkowej, określonych w art. 116 § 1 O.p.

2. art. 116 O.p., poprzez niewyjaśnienie istnienia przesłanek przeniesienia odpowiedzialności na członka zarządu, a zwłaszcza nie wyjaśnienie, czy niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez winy Skarżącego.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącego podniósł, iż postępowanie przed organem pierwszej instancji zostało przeprowadzone z uchybieniem przepisów postępowania, dlatego organ odwoławczy powinien uwzględnić odwołanie, w konsekwencji czego decyzja organu pierwszej instancji winna zostać uchylona na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. b O.p.. Ponadto pełnomocnik Skarżącego podał, iż w przedmiotowej sprawie postanowieniem z dnia 15.12.2014r., które zostało doręczone w dniu 30.12.2014r., Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. wyznaczył siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Termin na dokonanie tej czynności upływał w dniu 07.01.2015r. Skarżący skorzystała z prawa do zapoznania się z materiałem dowodowym w dniu 05.01.2015r. Z czynności tej sporządzono protokół, w treści którego wskazano, iż Pan B. M. zapoznał się z aktami postępowania podatkowego zakończonego wydaną w dniu [...] .12.2014r. decyzją i na dzień sporządzenia protokołu nie wniósł uwag do sprawy. Tak wiec czynność, która powinna mieć miejsce przed wydaniem decyzji została dokonana już po jej wydaniu. Skarżący w ustawowym terminie chciał skorzystać z przysługującego mu prawa do zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w sprawie, lecz tego prawa został pozbawiony. Przystępując do czynności zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym Skarżący był przekonany, iż postępowanie podatkowe jest w toku. a po zapoznaniu się z aktami sprawy, będzie mógł wypowiedzieć się w sprawie zebranego materiału dowodowego, jednak został zaskoczony istnieniem decyzji o odpowiedzialności. W takiej sytuacji niemożliwe byłoby wniesienie uwag do sprawy. Procedura podatkowa nie przewiduje bowiem możliwości wypowiedzenia się w sprawie już po wydaniu decyzji a przed jej doręczeniem. Wszelkie wnioski i oświadczenia nie miałyby żadnego znaczenia dla treści tej decyzji a uzupełnienie postępowania dowodowego nie byłoby już możliwe.

Ponadto pełnomocnik wskazał, iż Skarżący pismem z dnia 10.12.2014r. zgłosił konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w zakresie istnienia przesłanek pozwalających na przeniesienie na niego odpowiedzialności za zaległość Sp. z o. o. "P. " i przesłuchanie go na tę okoliczność. Jednak postanowieniem z dnia 31.12.2014r. organ pierwszej instancji odmówił przeprowadzenia wnioskowanego dowodu. Skarżący oczekiwał wyłącznie wyjaśnienia istnienia przesłanek określonych w art. 116 § 1 O.p. Organ podatkowy nie dążył do uzyskania nowych informacji, co prowadzi do wniosku, iż nie zebrał całego materiału dowodowego, do czego zobowiązany był na podstawie art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

Pełnomocnik Skarżącego zarzucił, iż w niniejszym postępowaniu pośpiech organu pierwszej instancji był nadmierny i niczym nieusprawiedliwiony, bowiem w dniu wydania decyzji ustawowy termin określony w art. 139 § 1 O.p. na załatwienie sprawy jeszcze nie upływał, co więcej nie upływał także termin wyznaczony Skarżącemu na dokonanie czynności poprzedzających wydanie decyzji. W niniejszej sprawie doszło więc do naruszenia określonej w art. 123 O.p. zasady szybkości postępowania, poprzez nazbyt szybkie i nie dość wnikliwe przeprowadzenie postępowania, w konsekwencji czego nie zważano na prawo Skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu.

Pełnomocnik Skarżącego podniósł również, iż organ pierwszej instancji całkowicie pominął ustalenie istnienia przesłanek pozwalających członkowi zarządu na zwolnienie się z tej odpowiedzialności, poprzez wykazanie, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości lub niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez winy członka zarządu, bądź wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. W ocenie pełnomocnika Strony powyższe jednoznacznie stanowi, że w niniejszej sprawie nie zebrano kompletnego materiału dowodowego a organ podatkowy skupił się na szybkim prowadzeniu postępowania, a nie na działaniu w sposób wnikliwy i szybki.

W ocenie pełnomocnika Skarżącego nie sposób zgodzić się z twierdzeniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. , iż stan niewypłacalności zaistniał już w 2009r., gdy podatek dochodowy od osób prawnych stał się wymagalny, gdyż Sp. z o. o. ,.P. " uiściła podatek wynikający ze złożonej deklaracji a stan majątkowy Spółki nie wskazywał zagrożeń mogących prowadzić do utraty płynności i stanu niewypłacalności. Wskazał, iż do określenia zobowiązania podatkowego Spółki doszło dopiero na skutek decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] .06.2013r., z której ustaleniami Spółka się nie zgodziła i złożyła odwołanie, a następnie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, odrzuconą z przyczyn formalnych. Wskutek uchybień popełnionych przez Spółkę nie doszło do merytorycznego rozpatrzenia skargi przez Sąd, natomiast Skarżący nie był uprawniony do kwestionowania decyzji wydanej Spółce, a która stała się podstawą przeniesienia na niego odpowiedzialności za zaległości Spółki. Pełnomocnik Skarżącego zakwestionował również stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w W. odnośnie dopuszczalności złożenia przez Spółkę wniosku o ogłoszenie upadłości najpóźniej w terminie od dnia 31.03.3009r., tj. od dnia upływu terminu płatności podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r. do dnia 14.04.2009 r. Zdaniem pełnomocnika Skarżącego hipotetyczne zobowiązania podatkowe nie stanowiłyby wystarczającego uzasadnienia dla złożenia takiego wniosku, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze. W 2009r. nie istniały przesłanki do złożenia wniosku o upadłość Spółki, a gdyby taki wniosek został złożony to pewnie nie zostałby uwzględniony. Stan niewypłacalności powstał dopiero wskutek wydania w 2013r. decyzji określającej a wówczas Skarżący nie był już członkiem zarządu i nie posiadał legitymacji do złożenia takiego wniosku.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu oraz na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej oceny decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) dalej "p.p.s.a.".

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja, nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawowym zarzutem chociaż nie wskazanym wprost w skardze, a wynikającym z jej uzasadnienia jest naruszenie art. 200 § 1 O.p., zgodnie z którym przed wydaniem decyzji organ podatkowy, wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, przy czym w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki określone w art. 200 § 2 O.p. pozwalające na odstąpienie od tego wymogu.

Przepis art. 200 § 1 O.p., jest ściśle powiązany z wyrażonymi odpowiednio w art. 123 § 1 O.p., art. 121 § 1 O.p., art. 122 O.p., oraz art. 125 O.p. zasadami: czynnego udziału stron w postępowaniu podatkowym, zaufania i informowania uczestników postępowania, prawdy obiektywnej oraz szybkości postępowania i prowadzenia go wnikliwie.

Z naruszeniem powyższych zasad postępowania, Skarżący wiąże niemożność wykazania w jego toku przesłanek określonych w art. 116 § 1 O.p. umożliwiających Skarżącemu jako członkowi zarządu Spółki, uchylenie się od odpowiedzialności za jej zaległości podatkowe. Jak wynika z treści skargi, Skarżący chciał wykazać, że po jego stronie wystąpiła przesłanka określona w art. 116 § 1 pkt. 1 lit. b, a mianowicie, że niezgłoszenie wniosku o upadłość Spółki, nastąpiło bez winy Skarżącego.

Należy przypomnieć, że postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. sygn. akt [...] (K. 3 akt sprawy) Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w zakresie odpowiedzialności Skarżącego za zaległość P. Sp. z o.o. z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 rok, odsetki za zwłokę od powyższej należności oraz za koszty postępowania egzekucyjnego związane z przymusowym egzekwowaniem wyżej wymienionych należności.

Postanowienie to zawierające wezwanie do wskazania w terminie 7 dni dowodów mogących świadczyć o istnieniu przesłanek uwalniających stronę od odpowiedzialności za zaległość podatkową Spółki, a także zawierające inne stosowne pouczenia, w tym o możliwości zapoznania z aktami i wypowiedzenia się co do zgromadzonego w sprawie materiału, zostało doręczone Skarżącemu w dniu 4 grudnia 2014 r. (K. 2 akt postępowania administracyjnego).

W dniu 10 grudnia 2014 r. (K. 8 akt postępowania administracyjnego ), Skarżący wniósł o przesłuchanie go w charakterze strony, jak określił "na okoliczność istnienia przesłanek do przeniesienia na mnie odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 rok, odsetki za zwłokę oraz koszty postępowania związane z przymusowym egzekwowaniem zaległości podatkowej".

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. ( K. 5 akt sprawy), Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. , wyznaczył Skarżącemu siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Postanowienie to doręczono Skarżącemu w dniu 30 grudnia 2014 r., a zatem koniec terminu przewidzianego na realizację tego uprawnienia przypadał na dzień 7 stycznia 2015 r.

Jak wynika z protokołu z czynności poprzedzających wydanie decyzji (K. 20 akt postępowania administracyjnego), w dniu 5 stycznia 2015 r. Skarżący "zapoznał się z aktami postępowania podatkowego zakończonego wydaną w dniu [...] grudnia 2014 r. decyzją o jego odpowiedzialności podatkowej". Z treści protokołu wynika, że Skarżący nie wniósł uwag do sprawy i złożył jedynie pisemny wniosek o kierowanie korespondencji na wskazany tam adres. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. (K.10 akt postępowania administracyjnego) Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W., odmówił przeprowadzenia dowodu z przesłuchania Skarżącego w charakterze strony na okoliczności wskazane w jego wniosku z dnia 10 grudnia 2014 r.

W dniu 31 grudnia 2014 r. (K. 13 -17 akt postępowania), wydana została także decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. nr [...] orzekająca o odpowiedzialności podatkowej B.M. byłego członka zarządu P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. solidarnie ze Spółką oraz drugim członkiem zarządu P. W. za zaległości tej spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r., odsetki za zwłokę od powyższej należności oraz za koszty postępowania egzekucyjnego związane z przymusowym egzekwowaniem zaległości w łącznej kwocie 14.240.292,10 zł i zobowiązująca Skarżącego do wpłaty tej należności w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia, na rachunek [...] Urzędu Skarbowego w W. .

Decyzja ta i postanowienie o oddaleniu wniosku dowodowego doręczone zostało Skarżącemu w dniu 8 stycznia 2015 r. (K.12 akt postępowania administracyjnego ).

Chronologia tych zdarzeń wskazuje, że decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z [...] grudnia 2014 r. orzekająca o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego, wydana została przed upływem terminu do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, który jak wcześniej wspomniano, upływał dla Skarżącego w dniu 7 stycznia 2015 r., naruszono zatem normę wynikającą z art. 200 § 1 O.p. Nie ma wątpliwości, że przepis ten ma istotne znaczenie dla realizacji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym. Ma rację Skarżący, podnosząc, że w wyżej opisanej sytuacji, nie miał on możliwości wniesienia uwag do sprawy, bowiem procedura podatkowa, nie przewiduje wypowiedzenia się już po wydaniu decyzji, a przed jej doręczeniem, zaś wszelkie wnioski i oświadczenia, nie miałyby już żadnego znaczenia dla treści decyzji.

Pamiętać jednak należy, że w każdej sprawie Sąd indywidualnie bada, czy naruszenie takie, mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W wyroku z dnia 4 lipca 2012 r. sygn. akt I FSK 1310/11, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie można z góry założyć, iż każde naruszenie art. 200 ustawy Ordynacja podatkowa, może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeciwnie, niekiedy ewentualność wpływu naruszenia powołanego przepisu, można wręcz wykluczyć, w związku z tym w każdej sprawie, sąd indywidualnie ma obowiązek zbadać, czy naruszenie art. 200 § 1 ww. ustawy, mogło mieć wpływ na jej wynik.

W uchwale składu 7 sędziów z dnia 25 kwietnia 2005 r. FPS 6/04 NSA w Warszawie stwierdził, że "niezastosowanie w danej sprawie trybu określonego w art. 200 § 1 o.p., nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że istnieje wymieniona w art. 240 § 1 pkt 4 o.p. podstawa wznowienia postępowania. Naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 o.p. jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Podobny pogląd wyrażony został w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 12 stycznia 2012 r. sygn. akt III SA/Sz 819/11(wyroki dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W związku z tym należało rozważyć, czy naruszenie przez organ zasady wynikającej z art. 200 § 1 O.p., miało w realiach niniejszej sprawy istotny wpływ na jej wynik.

W ocenie Sądu na tak postawione pytanie należy udzielić odpowiedzi negatywnej i przyznać rację organom podatkowym, bowiem w skardze nie wykazano, że to uchybienie procesowe doprowadziło do wydania wadliwej decyzji.

Na wstępie, wskazać należy, że odpowiedzialność Skarżącego za zaległości podatkowe P. Sp. z o.o., jest niesporna i nie była przez Skarżącego kwestionowana. Stosownie do treści art. 107 § 1 O.p. za zaległości podatkowe podatnika, odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem osoby trzecie. Osoby trzecie zgodnie z treścią art. 107 § 2 pkt. 2 O.p., odpowiadają także za odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych. Zgodnie z treścią art. 108 § 2 pkt. 2 lit. a O.p., postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, nie może być wszczęte przed dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Wysokość zobowiązania P. Sp. z o.o. w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r., została określona decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] czerwca 2013 r. i doręczona Spółce w dniu 7 czerwca 2013 r.

Zobowiązanie podatkowe, nie uległo także przedawnieniu, bowiem przed upływem terminu przedawnienia, który przypadał na dzień 31 grudnia 2014 r., ( termin płatności podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2008, upływał w dniu 31 marca 2009 r. ), zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego w [...] S.A., o którym Spółka zawiadomiona została w dniu 24 czerwca 2014 r. Stosownie do treści art. 70 § 4 O.p., zaległość podatkowa Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych, ulegnie więc przedawnieniu z dniem 18 czerwca 2019 r.

Skarżący zgodnie z pouczeniem zawartym w postanowieniu Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] listopada 2014 r. skorzystał z przysługujących mu uprawnień i złożył wniosek o przesłuchanie go w charakterze strony na okoliczność przesłanek określonych w art. 116 O.p. We wniosku tym, nie wskazał jednak, która z przewidzianych w tym przepisie przesłanek zwolnienia od odpowiedzialności miałaby zastosowanie w toczącym się postępowaniu. W dniu 5 stycznia 2015 r. zapoznając się z aktami sprawy nie zgłosił żadnych uwag i wniosków (K. 19 , 20 akt postępowania administracyjnego).

Organ odwoławczy (K. 41 akt postępowania administracyjnego) postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., także wyznaczył Skarżącemu 7 dniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Dawało to Skarżącemu, możliwość wypowiedzenia się na temat ewentualnych przesłanek uwolnienia od odpowiedzialności za długi P. Sp. z o.o. i doprecyzowania swojego wniosku o przesłuchanie w charakterze strony, tym bardziej, że na tym etapie postępowania, Skarżący był już reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika (K. 22 akt postępowania administracyjnego), jednak z możliwości tej nie skorzystał. Nie można w związku z tym zgodzić się ze Skarżącym, że naruszona została zasada czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym, wyrażona w art. 123 § 1 O.p. oraz zasada informacji określona w art. 121 § 2 O.p. Nie można także w ocenie Sądu, zarzucić organom podatkowym naruszenia art. 187 § 1 O.p., skoro we wniosku dowodowym, a także na dalszym etapie postępowania, nie skonkretyzowano okoliczności, jakie miałby wskazać Skarżący przesłuchany w charakterze strony.

W skardze nie wykazano, że naruszenie przez organ I instancji dyspozycji art. 200 § 1 O.p. miało istotny wpływ na wynik sprawy. Nie wykazano co Skarżący mógłby udowodnić, gdyby umożliwiono mu wypowiedzenie się w terminie 7 dni w sprawie zebranego materiału dowodowego i gdyby przeprowadzono dowód z jego przesłuchania, zaś analiza materiału dowodowego wskazuje, że przesłuchanie Skarżącego nie miałoby wpływu na wynik sprawy.

Zgodnie z treścią art. 116 § 1 O.p. za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1) nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe ) albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości ( postępowanie układowe ), nastąpiło bez jego winy;

2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Z uwagi na brak majątku Spółki, z którego można prowadzić egzekucję oraz bezskuteczne próby zaspokojenia wierzyciela, egzekucja z majątku Spółki, okazała się bezskuteczna, co skutkowało wydaniem przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. postanowień z dnia [...] grudnia 2013 r. oraz z [...] czerwca 2014 r. o umorzeniu postępowań egzekucyjnych wobec P. Sp. z o.o. prowadzonych na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2007 i 2008. Spełniona została zatem pierwsza przesłanka odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe Spółki.

Nie ma także wątpliwości co do kolejnej przesłanki odpowiedzialności, bowiem z umowy spółki z dnia 1 czerwca 2006 r., w której określono sposób jej reprezentacji, wynika, że jej władzami jest zarząd jedno lub wieloosobowy. Skarżący B.M. , pełnił od dnia 1 października 2009 r. funkcję członka zarządu, natomiast od 21 listopada 2011 r. prezesa zarządu. Te bezsporne okoliczności potwierdza umowa spółki oraz informacje z KRS. Zaległość podatkowa w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 rok, powstała więc gdy Skarżący pełnił funkcję członka zarządu, co wypełnia kolejną przesłankę odpowiedzialności, o której mowa w art. 116 § 2 O.p. Jest to także okoliczność niekwestionowana przez Skarżącego.

Wbrew stanowisku Skarżącego organy podatkowe wykazały także istnienie pozostałych przesłanek przeniesienia na odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Spółki.

Nie można w tym miejscu zdaniem Sądu, podzielić argumentacji przedstawionej w skardze, z której wynika, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym terminie, nastąpiło bez winy Skarżącego, a także zarzutu, że organy prowadzące postępowanie , naruszyły wynikające z art. 122 i art. 125 O.p. zasady prawdy materialnej oraz wnikliwości postępowania.

Zdaniem Skarżącego w roku 2009, gdy podatek dochodowy od osób prawnych za rok 2008, stał się wymagalny, nie było jeszcze stanu niewypłacalności, spółka uiściła podatek wynikający ze złożonej deklaracji, zaś jej stan majątkowy, nie wskazywał zagrożeń mogących prowadzić do utraty płynności lub stanu niewypłacalności. Zdaniem Skarżącego, stan niewypłacalności powstał dopiero wskutek wydania w 2013 r. decyzji określającej, a wówczas Skarżący, nie był już członkiem zarządu i nie posiadał legitymacji do złożenia takiego wniosku.

W ocenie Sądu, nie można podzielić tej argumentacji. Decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] czerwca 2013 r. określająca wysokość zobowiązania Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2008, jak słusznie wskazał organ, nie kształtowała nowego zobowiązania podatkowego, lecz korygowała wysokość zobowiązania pierwotnie zadeklarowanego przez podatnika w nieprawidłowej wysokości. Termin płatności tego zobowiązania, upływał w myśl art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( dalej u.p.d.o.p.) w zw. z art. 12 § 2 O.p. w dniu 31 marca 2009 r. Słusznie zatem organ stwierdził, że od dnia 1 kwietnia 2009 r. istniała już zaległość podatkowa Spółki. Jak już wyżej wskazano, Skarżący pełnił w tym czasie funkcję członka zarządu Spółki. Podkreślić należy, że art. 116 § 1 O.p. nakłada na organ podatkowy obowiązek prowadzenia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z o.o. wobec wszystkich osób mogących ponosić taką odpowiedzialność. Zgodnie z treścią art. 116 § 2 O.p. , odpowiedzialność członka zarządu dotyczy zaległości z tytułu zobowiązań podatkowych, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich funkcji, zaś zgodnie z art. 116 § 4 O.p. dotyczy to też byłych członków zarządu.

Podkreślenia wymaga także, że P. Sp. z o.o. oprócz zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2008, posiadała już zaległości w tym podatku za 2007 r. w kwocie 11.700.357,22 zł Termin płatności tego podatku przypadał na 31 marca 2008 r. kiedy to Skarżący także pełnił funkcję członka zarządu.

Zgodnie z treścią art. 10 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. z 2003 r. nr 60, poz. 535 ze zm.), upadłość ogłasza się wobec dłużnika który stał się niewypłacalny Zgodnie z treścią art. 11 ust 1 i 2 tejże ustawy, dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań, zaś w przypadku dłużnika będącego osoba prawną, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku nawet wówczas gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Ustawa Prawo upadłościowe i naprawcze, wprowadza więc dwie przesłanki ogłoszenia upadłości : nie wykonywanie wymagalnych zobowiązań oraz nadmierne zadłużenie. Obie te przesłanki są od siebie niezależne.

NSA w wyroku z 26 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 2030/08 stwierdził, że niewypłacalność istnieje nie tylko wtedy gdy dłużnik nie wykonuje wszystkich zobowiązań ale także gdy nie wykonuje niektórych z nich" (wyrok dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wypłacalność, nie musi zatem odnosić się do wszystkich zobowiązań. Nie ma także znaczenia, czy mają one charakter cywilnoprawny czy też publicznoprawny. Dla określenia stanu niewypłacalności, nie ma także znaczenia rozmiar zobowiązań i przyczyna ich niewykonywania. Ratio legis tej regulacji, jest ochrona praw wierzycieli takich podmiotów i przeciwdziałanie sytuacji, kiedy po przeprowadzeniu postępowania upadłościowego ich zadłużenie będzie przekraczało wartości ich aktywów. Uniemożliwiło by to wówczas zaspokojenie wierzycieli. W przypadku zaistnienia jednej z wyżej wskazanych przesłanek niewypłacalności, Skarżący jako członek zarządu Spółki, chcąc uwolnić się w oparciu o przepis art. 116 § 1 pkt. 1 O.p. od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, powinien złożyć do wniosek u upadłość lub o wszczęcie postępowania układowego. Zgodnie z art. 21 ust. 1 Prawa upadłościowego i naprawczego dłużnik jest zobowiązany nie później niż w terminie 2 tygodni od dnia w którym nastąpiła podstawa do upadłości zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. W myśl art. 21 ust. 2 Prawa upadłościowego i naprawczego, jeżeli dłużnikiem jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, obowiązek, o którym mowa w art. 21 ust. 1, spoczywa na każdym, kto ma prawo ją reprezentować sam lub z innymi osobami. Dwutygodniowy termin liczy się od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, a więc gdy dłużnik stal się niewypłacalny. Dniem tym jest dzień, w którym nastąpiło zaprzestanie wykonywania wymagalnych zobowiązań (art. 11 ust. 1 Prawa upadłościowego i naprawczego ) albo w którym zobowiązania przekroczyły wartość majątku dłużnika będącego osobą prawną albo inną jednostką organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej.

W odniesieniu do tej przesłanki, biorąc pod uwagę wyżej wspomniane zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2007 i 2008, oraz rozmiar tych zaległości, stwierdzić należy, że już od początku II kwartału 2008 r. Spółka trwale nie regulowała swoich zobowiązań w rozumieniu Ustawy prawo upadłościowe i naprawcze. Już w tej dacie istniały podstawy do ogłoszenia upadłości, a zarząd P. Sp. z o.o., w skład którego wchodził Skarżący, nie złożył wniosku o upadłość lub o wszczęcie postępowania układowego. Brak jest zatem przesłanki wyłączającej odpowiedzialność członka zarządu z uwagi na zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o upadłość lub o wszczęcie postępowania układowego.

Nie zachodzi także kolejna z przesłanek egzoneracyjnych określonych w art. 116 § 1 pkt. 1 lit. b O.p., a mianowicie, że niezgłoszenie upadłości nastąpiło bez winy Skarżącego. Jeszcze raz podkreślić należy, że Skarżący zarówno ww postępowaniu przed organem I instancji, jak też przed organem odwoławczym, nie wykazał, poza złożeniem ogólnikowego wniosku o jego przesłuchanie, jakichkolwiek okoliczności wskazujących, że niezgłoszenie wniosku o upadłość lub o wszczęcie postępowania układowego, nastąpiło bez jego winy. Jak już wcześniej wspomniano, zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2007 i 2008 były wymagalne w okresie, gdy Skarżący był członkiem zarządu P. Sp. z o.o. i od początku II kwartału 2008 roku Spółka kwalifikowała się do uznania za dłużnika niewypłacalnego, mimo korzystnego bilansu w latach 2007 – 2009 i przewagi aktywów nad zobowiązaniami. Podkreślenia wymaga, że w 2008 i 2009 roku powstały wyżej wspomniane zaległości podatkowe i zobowiązania spółki należałoby powiększyć o kwoty tych zobowiązań. Niesłuszne jest stwierdzenie Skarżącego, że stan niewypłacalności powstał dopiero na skutek wydania w 2013 r. decyzji określającej, a wówczas Skarżący nie był już członkiem zarządu i nie posiadał legitymacji do złożenia takiego wniosku. Późniejsze ujawnienie wyżej wspomnianych zobowiązań podatkowych, nie zmienia również faktu, że w 2009 roku były one wymagalne. Dlatego nie można zgodzić się ze stwierdzeniem Skarżącego, że "hipotetyczne zobowiązania podatkowe, które mogą zostać określone przez organy podatkowe, nie stanowiłyby wystarczającego uzasadnienia dla złożenia takiego wniosku".

Skarżącego, jako członka zarządu Spółki, stosownie do treści art. 293 § 2 Kodeksu spółek handlowych ( dalej k.s.h.), obowiązuje zachowanie należytej staranności przy wykonywaniu swoich obowiązków wynikające z zawodowego charakteru jego działalności. Zgodnie z treścią art. 201 § 1 k.s.h. zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę. W myśl art. 208 § 2 k.s.h., każdy członek zarządu jest obowiązany do bieżącego śledzenia sytuacji spółki.

Treść powyższych przepisów, prowadzi zatem do wniosku, że Skarżącemu jako członkowi zarządu powinien być znany stan finansów spółki, zaś w przypadku wystąpienia trudności finansowych i zagrożenia upadłością miał on obowiązek podjąć stosowne kroki. Z tych powodów, nie można stwierdzić, że nie ponosi on winy za niezgłoszenie upadłości lub wniosku o wszczęcie postępowania układowego. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że Skarżący nie wykazał, by zaistniały okoliczności uniemożliwiające mu złożenie wniosku o zgłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego. Wymagalność zobowiązań podatkowych, a co za tym idzie konieczność zgłoszenia upadłości spółki wynikająca z zebranego materiału dowodowego, jest kolejnym argumentem przemawiającym za stwierdzeniem, że przesłuchanie Skarżącego w charakterze strony nie wprowadziłoby żadnych elementów, które mogłyby wykazać brak jego winy.

Skarżący także nie wskazał stosownie do treści art. 116 § 1 pkt. 2 O.p. mienia Spółki, z którego egzekucja była by możliwa w całości lub znacznej części. Podkreślenia wymaga w tym miejscu, że organ I instancji w postanowieniu z dnia [...] listopada 2014 r. wezwał Stronę do wskazania mienia Spółki, które mogłoby stanowić źródło zaspokojenia należności podatkowych, zaś Skarżący takiego mienia nie wskazał.

Reasumując, stwierdzić należy, że naruszenie art. 200 § 1 O.p., nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Zgromadzony w postępowaniu podatkowym materiał dowodowy obrazujący sytuację Spółki i jej zobowiązania podatkowe, prowadzi bowiem do wniosku, że zarówno naruszenie normy wynikającej z art. 200 § 1 O.p. oraz nieprzesłuchanie Skarżącego w charakterze strony, nie wprowadziłoby żadnych elementów mogących spowodować inną niż dokonana przez organy i Sąd ocenę sprawy. Ponadto wskazać należy, że jeżeli zarzut naruszenia art. 200 § 1 O.p. podnosi strona, to na niej spoczywa obowiązek wykazania wpływu tego uchybienia na wynik sprawy, natomiast Skarżący nie wykazał w skardze związku przyczynowego pomiędzy wyżej wspomnianym naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Organ w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, wykazał w sposób szczegółowy, dlaczego w odniesieniu do Skarżącego, nie zachodzą przesłanki uwolnienia go od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Spółki, zaś przesłuchanie Skarżącego w charakterze strony, nie mogło zmienić tej oceny dokonanej na podstawie dokumentów.

Organy podatkowe nie naruszyły także reguł wynikających z treści art. 120, art. 121 § 1 i art. 187 § 1 O.p. Podjęły bowiem niezbędne działania i w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych. Oceniły także wszechstronnie zebrany materiał dowodowy, wskazując, jakie fakty uznały za udowodnione, oraz wskazując jakim dowodom odmówiły wiarygodności. Organy przekonująco i wyczerpująco, przedstawiły swoje rozstrzygnięcia i dały temu wyraz w uzasadnieniach wydanych przez siebie decyzji.

Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.