Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 761/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 133 poz 883
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Andrzej Góraj Sędzia WSA – Maria Werpachowska Sędzia WSA – Anna Mierzejewska (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2015 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o. o. z siedzibą w L. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, decyzją [...] z dnia [...] lutego 2015 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 12 pkt 2, art. 22, art. 18 ust. 1 pkt 1, w związku z art. 23 ust. 1 pkt 5 i art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1182 ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wniosku R. sp. z o.o. z siedzibą w L. (adres: L., [...]), o ponowne rozpatrzenie sprawy, wszczętej ze skargi P. G., zam. w W. przy ul. [...], w sprawie związanej z przetwarzaniem jej danych osobowych oraz w związku z niedopełnieniem obowiązku informacyjnego określonego w art. 33 w zw. z art. 32 ust. 4 ustawy o ochronie danych osobowych przez R. sp. z o.o. z siedzibą w L., zakończonej decyzją Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] września 2014 r. (znak: [...]), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wpłynęła w dniu [...] kwietnia 2014 roku skarga P.G., (zwanej dalej skarżącą), na uchybienia w realizacji przez R. sp. z o.o., z siedzibą w L., zwanego dalej Spółką, obowiązku informacyjnego określonego w art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1182), zwanej dalej ustawą oraz przetwarzanie jej danych osobowych bez podstawy prawnej, zgody.

Skarżąca poinformowała, że w dniu 31 marca 2014 r. zwróciła się do Spółki o udzielenie informacji, dotyczących uzyskania informacji o źródle, z którego pochodzą jej dane osobowe, na podstawie których wystawiona została faktura VAT na kwotę 5.700,61 zł oraz zażądała usunięcia jej danych osobowych z rejestru Spółki.

Skarżąca wskazała, że otrzymała od Spółki wystawioną na jej nazwisko fakturę, mimo że nie zawierała ze Spółką żadnej umowy, ponadto nie podawała Spółce swoich danych osobowych oraz nie upoważniała do ich wykorzystywania.

W toku postępowania przeprowadzonego w niniejszej sprawie Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych (zwany dalej również Generalnym Inspektorem) ustalił następujące okoliczności.

1. Skarżąca w dniu 31 marca 2014 r. nadała przesyłkę poleconą za zwrotnym potwierdzeniem odbioru skierowaną do Spółki. Z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż ww. korespondencja została odebrana w dniu 2 kwietnia 2014 r. przez pracownika Spółki dysponującego pieczątką Spółki z oznaczeniem jej adresu, numeru NIP oraz REGON. Z wyjaśnień skarżącej wynika, że zażądała ona wypełnienia względem niej obowiązku informacyjnego o którym mowa w art. 33 ustawy w związku z art. 32 ust. 1 pkt 4 ustawy (tj. podanie informacji o źródle danych) oraz zażądała także usunięcia przez Spółkę jej danych w związku z otrzymaniem w dniu 24 marca 2014 r. faktury VAT wystawionej na jej nazwisko. Z wyjaśnień udzielonych przez adwokata U.K., pełnomocnika Spółki wynika, że Spółka nie otrzymała żądania tej treści, a skarżąca zakwestionowała jedynie zasadność wystawienia faktury. Na powyższe pismo Spółka nie udzieliła skarżącej odpowiedzi.

2. Pełnomocnik Spółki wskazał w wyjaśnieniach, że w opinii skarżonego podmiotu nie było konieczności wypełnienia obowiązku informacyjnego o którym mowa w art. 33 ustawy, gdyż z dostarczonej przez skarżącą korespondencji nie wynika aby występowała ona z takim wnioskiem. Ponadto Spółka wskazała w wyjaśnieniach, że P. G. osobiście dokonała zamówienia towaru w siedzibie Spółki w L. podczas spotkania z viceprezesem K. B., podając przy tym swoje dane osobowe do faktury VAT, a zamówiony przez nią towar został następnie dostarczony pod wskazany adres. Na dowód powyższego załączona została kopia oświadczenia M.K., który potwierdził, że dostarczył w dniu [...] lutego 2014 r. towar pod wskazany adres. W związku z nieuregulowaniem płatności w dniu [...] czerwca 2014 r. złożony został w imieniu Spółki pozew przeciwko P.G. do Sądu Rejonowego w O.

W tym stanie faktycznym Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wydał decyzję administracyjną z dnia [...] września 2014 r. ([...] mocą której nakazał Spółce przywrócenie stanu zgodnego z prawem, poprzez spełnienie wobec skarżącej obowiązku informacyjnego określonego w art. 33 ustawy o ochronie danych osobowych, tj. udzielenie informacji o przysługujących jej prawach wynikających z ustawy o ochronie danych osobowych oraz o źródle z którego pochodzą dotyczące jej dane osobowe, a w pozostałym zakresie dotyczącym usunięcia danych osobowych skarżącej odmówił uwzględnienia wniosku.

Decyzja z dnia [...] września 2014 r. została zaskarżona przez Spółkę w terminie ustawowym. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Spółka podniosła, iż nie może zgodzić się z ustaleniami stanu faktycznego sprawy dotyczącymi kwestii udowodnienia przez skarżącą, iż faktycznie zwróciła się ona do Spółki z wnioskiem o wypełnienie w stosunku do niej obowiązku informacyjnego, w ww. zakresie. Jednocześnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie punktu I sentencji i umorzenie postępowania.

Po dokonaniu analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie Generalny Inspektor Danych Osobowych stwierdził, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy, w przypadku naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych Generalny Inspektor z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a w szczególności usunięcie uchybień. Art. 33 ustawy stanowi, że (ust. 1) na wniosek osoby, której dane dotyczą, administrator danych jest obowiązany, w terminie 30 dni, poinformować o przysługujących jej prawach oraz udzielić, odnośnie do jej danych osobowych, informacji, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1-5a, (ust. 2) na wniosek osoby, której dane dotyczą, informacji, o których mowa w ust. 1, udziela się na piśmie. Stosownie do treści art. 32 ust. 1 ustawy, każdej osobie przysługuje prawo do kontroli przetwarzania danych, które jej dotyczą, zawartych w zbiorach danych, a zwłaszcza prawo do: (pkt 1) uzyskania wyczerpującej informacji, czy taki zbiór istnieje, oraz do ustalenia administratora danych, adresu jego siedziby i pełnej nazwy, a w przypadku gdy administratorem danych jest osoba fizyczna - jej miejsca zamieszkania oraz imienia i nazwiska, (pkt 2) uzyskania informacji o celu, zakresie i sposobie przetwarzania danych zawartych w takim zbiorze, (pkt 3) uzyskania informacji, od kiedy przetwarza się w zbiorze dane jej dotyczące, oraz podania w powszechnie zrozumiałej formie treści tych danych, (pkt 4) uzyskania informacji o źródle, z którego pochodzą dane jej dotyczące, chyba że administrator danych jest zobowiązany do zachowania w tym zakresie w tajemnicy informacji niejawnych lub zachowania tajemnicy zawodowej, (pkt 5) uzyskania informacji o sposobie udostępniania danych, a w szczególności informacji o odbiorcach lub kategoriach odbiorców, którym dane te są udostępniane, (pkt 5a) uzyskania informacji o przesłankach podjęcia rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 26a ust. 2. Zgodnie z art. 7 pkt 4 ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o administratorze danych - rozumie się przez to organ, jednostkę organizacyjną, podmiot lub osobę, o których mowa w art. 3, decydujące o celach i środkach przetwarzania danych osobowych. Art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy przewiduje zaś, że ustawę stosuje się również do osób fizycznych i osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niebędących osobami prawnymi, jeżeli przetwarzają dane osobowe w związku z działalnością zarobkową, zawodową lub dla realizacji celów statutowych - które mają siedzibę albo miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, albo w państwie trzecim, o ile przetwarzają dane osobowe przy wykorzystaniu środków technicznych znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wobec zarzutu nieudzielenia skarżącej informacji wskazanych w jej wniosku, organ zauważył, że nie ulega wątpliwości, iż art. 33 ustawy (zamieszczony w rozdziale 4 ustawy, zatytułowanym "Prawa osoby, której dane dotyczą") zobowiązuje administratora danych do poinformowania osoby, której dane dotyczą, na jej wniosek, o przysługujących jej prawach w tym poinformowania o źródle z którego dane pochodzą (art. 32 ust. 1 pkt 4 ustawy). Pomimo podnoszonych przez Spółkę wątpliwości co do faktu przesiania przez skarżącą do Spółki wniosku o wypełnienie wobec niej obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 33 ustawy, w ocenie Generalnego Inspektora, skarżąca dostarczyła dowód na złożenie żądania wypełnienia przez Spółkę obowiązku informacyjnego (kopia dowodu nadania i zwrotki znajduje się w aktach sprawy). Ponownie zatem wskazać należy, iż brak udzielenia skarżącej odpowiedzi należy uznać za niewypełnienie ciążącego na Spółce obowiązku informacyjnego o którym mowa w art. 33 ustawy.

Tym samym nieudzielenie skarżącej przez Spółkę informacji o przysługujących jej prawach wynikających z ustawy, w tym w szczególności informacji o źródle danych osobowych, w ocenie Generalnego Inspektora narusza przepisy ustawy, w związku z czym zasadne jest – stosownie do dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy – nakazanie przywrócenia stanu zgodnego z prawem w tym zakresie.

Odnosząc się natomiast do kwestii usunięcia przez Spółkę danych osobowych skarżącej, organ podzielił stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 7 pkt 2 ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o przetwarzaniu danych – rozumie się przez to jakiekolwiek operacje wykonywane na danych osobowych, takie jak zbieranie, utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie, a zwłaszcza te, które wykonuje się w systemach informatycznych. Zgodnie z treścią art. 23 ust. 1 ustawy, przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne, gdy: osoba, której dane dotyczą, wyrazi na to zgodę, chyba że chodzi o usunięcie dotyczących jej danych (pkt 1), jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa (pkt 2), jest to konieczne do realizacji umowy, gdy osoba, której dane dotyczą jest jej stroną lub gdy jest to niezbędne do podjęcia działań przed zawarciem umowy na żądanie osoby, której dane dotyczą (pkt 3), jest niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego (pkt 4), jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą (pkt 5).

Odnośnie kwestii przetwarzania danych osobowych skarżącej przez Spółkę w celu dochodzenia roszczeń organ wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Spółka przetwarza dane osobowe skarżącej w celu dochodzenia roszczeń, tj. na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 5 w zw. z ust. 4 pkt 2 ustawy. Wskazana przesłanka stanowi wystarczającą podstawę prawną do legalnego przetwarzania danych osobowych, gdyż przesłanki wskazana w art. 23 ust. 1 ustawy są równoprawne i jednocześnie autonomiczne. Tym samym do legalnego przetwarzania danych osobowych w przedmiotowej sprawie nie jest potrzebna zgoda osoby której dane dotyczą, tj. skarżącej. Organ podkreślił, że Generalny Inspektor nie może badać zasadności dochodzonych roszczeń, czy ważności umów, jest natomiast zobowiązany uwzględnić okoliczność istnienia roszczeń, jako jednego z elementów stanu faktycznego sprawy. W powyższej sprawie do uznania, że roszczenia takie występują wystarczy fakt prowadzenia sądowego postępowania cywilnego w którym powodem jest Spółka, a skarżąca jest pozwanym. Dodatkowo można także wskazać, że Posterunek Policji w G. prowadzi postępowanie sprawdzające w sprawie oszustwa na szkodę Spółki R. Sp. z o.o., tj. o czyn z art. 286 §1 kodeksu karnego w związku ze zgłoszeniem pokrzywdzonego wskazującym, że P.G. nie zapłaciła za zakupiony towar. W tym miejscu należy przywołać także stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w wyroku z dnia 8 stycznia 2010 r. (sygn. akt II SA/Wa 1069/09) stwierdził, iż "Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie jest natomiast uprawniony do badania zgodności umów cywilnoprawnych z przepisami Kodeksu cywilnego. (...) Tym bardziej, organ nie mógł się wypowiadać w kwestii istnienia, bądź nieistnienia długu, jak i obowiązku jego zwrotu". Wskazać również należy, że dopuszczalność przetwarzania danych osobowych przez przedsiębiorców w celu dochodzenia roszczeń wynika z treści art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy, zgodnie z którym przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą. Art. 23 ust. 4 pkt 2 ustawy wprost bowiem wskazuje, że za prawnie usprawiedliwiony cel, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, uważa się w szczególności dochodzenie roszczeń z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Zauważyć również należy, że administrator danych może samodzielnie przetwarzać dane osobowe, ale również może powierzyć ich przetwarzanie innemu podmiotowi w oparciu o art. 31 ust. 1 ustawy, stanowiący, że administrator danych może powierzyć innemu podmiotowi, w drodze umowy zawartej na piśmie, przetwarzanie danych, Ustawa zastrzega jedynie, że podmiot, któremu dane powierzono może je przetwarzać wyłącznie w zakresie i celu przewidzianym w umowie (art. 31 ust. 2 ustawy)

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi R. sp. z o.o. z siedzibą w L. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której skarżąca zaskarżyła decyzję w całości. Decyzji zarzuciła naruszenie art. 7, 80 kpa polegające na błędnym i dowolnym ustaleniu, że P. G. zwróciła się do skarżącej z wnioskiem o wypełnienie wobec niej obowiązku informacyjnego. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasadzenie kosztów. W uzasadnieniu skargi skarżąca kwestionowała, że otrzymała pismo z żądaniem wypełnienia przez spółkę obowiązku informacyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Oznacza to, iż sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa.

Rozpatrywana pod tym kątem skarga R. sp. z o.o. z siedzibą w L. nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy P. G. skutecznie zwróciła się do skarżącej z żądaniem wypełnienia w stosunku do niej obowiązku informacyjnego czy też nie.

Zgodnie z art. 33 ust 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1182 ze zm.) na wniosek osoby, której dane dotyczą, administrator danych jest obowiązany, w terminie 30 dni, poinformować o przysługujących jej prawach oraz udzielić, odnośnie do jej danych osobowych, informacji, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1-5a. Natomiast zgodnie z ust 2 tego przepisu na wniosek osoby, której dane dotyczą, informacji, o których mowa w ust. 1, udziela się na piśmie.

Art. 32 ust 1 pkt 1-5a stanowi zaś, że każdej osobie przysługuje prawo do kontroli przetwarzania danych, które jej dotyczą, zawartych w zbiorach danych, a zwłaszcza prawo do:

1) uzyskania wyczerpującej informacji, czy taki zbiór istnieje, oraz do ustalenia administratora danych, adresu jego siedziby i pełnej nazwy, a w przypadku gdy administratorem danych jest osoba fizyczna - jej miejsca zamieszkania oraz imienia i nazwiska;

2) uzyskania informacji o celu, zakresie i sposobie przetwarzania danych zawartych w takim zbiorze;

3) uzyskania informacji, od kiedy przetwarza się w zbiorze dane jej dotyczące, oraz podania w powszechnie zrozumiałej formie treści tych danych;

4) uzyskania informacji o źródle, z którego pochodzą dane jej dotyczące, chyba że administrator danych jest zobowiązany do zachowania w tym zakresie w tajemnicy informacji niejawnych lub zachowania tajemnicy zawodowej;

5) uzyskania informacji o sposobie udostępniania danych, a w szczególności informacji o odbiorcach lub kategoriach odbiorców, którym dane te są udostępniane;

5a) uzyskania informacji o przesłankach podjęcia rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 26a ust. 2;

Z cytowanych powyżej przepisów wynika, że art. 33 cytowanej ustawy zobowiązuje przede wszystkim administratora do informowania osób, których dane dotyczą, o przysługujących im prawach. Chodzi tu o prawa wynikające z niniejszej ustawy (w pierwszym rzędzie wynikające z art. 32 i 35, w pewnych przypadkach także z art. 23-25 i 27). Informacji tych administrator nie udziela z urzędu osobom, których dane przetwarza, lecz tylko na ich wniosek. Pojęcie "wniosek" należy tłumaczyć szeroko, nie stawiając wymogów formalnych co do jego treści czy formy.

Ponadto należy mieć na względzie, że ustawa formułuje dwa warunki w odniesieniu do odpowiedzi udzielanej przez administratora:

a) odpowiedź powinna być udzielona w terminie 30 dni (od otrzymania wniosku);

b) informacje dotyczące danych osobowych zawarte w odpowiedzi powinny być wyrażone w zrozumiałej postaci.

Odpowiedź może być udzielona w dowolnej formie, jednakże jeśli wnioskodawca wyrazi takie życzenie - powinna być ona sporządzona w formie pisemnej. Posłużenie się tą formą, nawet przy braku wspomnianego życzenia, jest wskazane ze względów dowodowych. W razie sporu obowiązek udowodnienia udzielenia informacji spoczywa na administratorze danych.

Administrator powinien w ciągu 30 dni uczynić zadość żądaniu informacyjnemu. W przepisach brak określenia skutków przekroczenia tego terminu, co oznacza, że ma on charakter instrukcyjny (por. J. Barta, P. Fajgielski, R. Markiewicz "Komentarz do art. 33 ustawy o ochronie danych osobowych" [w:] J. Barta, P. Fajgielski, R. Markiewicz "Ochrona danych osobowych. Komentarz.", publ. LEX Nr 106671).

W rozpoznawanej sprawie w ocenie Sądu organ, prawidłowo przyjął, że P. G. wykazała na etapie postepowania administracyjnego, iż zwróciła się do Spółki z wnioskiem, o którym mowa w art. 33 ust 2 cytowanej ustawy, a Spółka na ten wniosek nie odpowiedziała. P. G. przedstawiła bowiem kopię dowodu nadania i zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma z dnia 28 marca 2015 r. Natomiast ze wcześniejszych wystąpień skarżącej wynika, że w tym dniu skierowała do Spółki dwa pisma z dnia 28 marca 2015 r.: jedno – informujące o zwrocie faktury VAT wystawionej na jej nazwisko oraz drugie – żądanie spełnienia wobec niej obowiązku informacyjnego, o którym mowa w cytowanym powyżej art. 33 ustawy.

Pełnomocnik skarżącej wskazał jedynie, że do Spółki wpłynęło tylko jedno pismo P.G. o zwrocie faktury VAT. Twierdzenia tego skarżąca, ani jej pełnomocnik, nie poparł jakimikolwiek dowodami (dokumentami, zeznaniami świadków itp.), poprzestał jedynie na powyższym stwierdzeniu, co zarówno z uwagi na stosunkowo krótki okres, w jakim doszło do zdarzenia (od odbioru przez Spółkę pisma z dnia 28 marca 2014 r. – 2 kwietnia 2014 r. do informacji o wszczęciu postępowania i udzielaniu wyjaśnień – pismo organu z dnia 12 czerwca 2015 r.) jak i sam problem związany z niezapłaceniem faktury, jest niezrozumiały.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi należy stwierdzić, że nie zasługują one na uwzględnienie. W ocenie Sądu zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja poprzedzająca, zostały podjęte po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego spełniającego wymagania przewidziane w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Należy podkreślić, że organ w szczególności podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 kpa), w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa) oraz dokonał oceny dowodów na zasadzie art. 80 Kpa. W oparciu o przepis art. 14 pkt 2 cytowanej ustawy zażądał od stron postępowania pisemnych wyjaśnień w zakresie niezbędnym do ustalenia stanu faktycznego i takie wyjaśnienia uzyskał. Ponadto zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy, o jakich mowa w przepisie art. 107 § 1 kpa, a organ w sposób logiczny uzasadnił swoje rozstrzygnięcie ze wskazaniem przepisów prawa, które miały zastosowanie w sprawie, jak i okoliczności uwzględnionych przy podjętych rozstrzygnięciach.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.