Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 868/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie: NSA Szczepan Prax WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Protokolant: starszy referent Magdalena Nowacka - Brzeźniak po rozpoznaniu w dniu 06 lipca 2006 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Kierownik Działu Świadczeń Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. Ś. działając z upoważnienia Prezydenta Miasta R. Ś. przyznał D. B. zasiłek stały dla osób [...] od dnia [...] do dnia [...] w wysokości [...].

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, iż ze względu na [...] oraz spełnienie kryterium dochodowego, o którym mowa w art.8 Ust 1 pkt. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64 , poz. 593 ze zm.) strona ma prawo do zasiłku stałego. Organ pierwszej instancji wskazał. że zasiłek stały stanowi różnicę między kryterium dochodowym na osobę w rodzinie tj. [...] a posiadanym dochodem na osobę w rodzinie tj.[...] w związku z tym zasiłek stały wynosi [...] miesięcznie.

Od tej decyzji strona wniosła w ustawowym terminie odwołanie. Wyraziła swoje niezadowolenie z rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. W odwołaniu strona stwierdziła, że po dokonaniu opłat mieszkaniowych zostaje jej niewielka kwota na życie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozparzeniu odwołania strony decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 k. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Kolegium w uzasadnieniu decyzji. zaznaczyło, iż organ pierwszej instancji rozpatrując wniosek strony ustalił wysokość zasiłku stałego zgodnie z art. 37 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, albowiem jego wysokość stanowi różnicę między kryterium dochodowym na osobę w rodzinie a dochodem na osobę w rodzinie, a ponadto zachodzi przesłanka w postaci [...].

Skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniósł D. B. Strona w skardze podnosiła, iż otrzymała zasiłek celowy, zasiłek pielęgnacyjny przyznany do [...] oraz zasiłek okresowy. D. B. wskazał również, że od [...] leczy się [...] i [...].

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczas prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony, czy narusza zasady współżycia społecznego i im podobnych.

Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji zgodnie ze wskazanymi normami Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż zarzuty skargi nie są zasadne. Skarga nie zasługuje również na jej uwzględnienie z przyczyn, które Sąd obowiązany był wziąć pod uwagę działając z urzędu.

Po pierwsze wskazać przyjdzie, że zgodnie z treścią artykułu 6 Kodeksu postępowania administracyjnego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Powyższe oznacza zatem, że organy administracji państwowej działają w oparciu o obowiązującą normę prawną, o przepisy prawa powszechnie obowiązującego. W dniu wydawania decyzji przez organ I instancji jak i organ odwoławczy obowiązywała ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64 poz. 593 ze zm.).

Zgodnie z treścią art. 37 ust. 1 pkt. 1 i 2 tej ustawy zasiłek stały przysługuje:

1) pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej;

2) pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie.

W myśl art. 8 ust. 1 powołanej wyżej ustawy kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej wynosi 461 zł natomiast kryterium dochodowe na osobę w rodzinie 316 zł, zaś zgodnie z treścią art. 6 pkt. 14 za rodzinę uważa się osoby spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie zamieszkujące i gospodarujące.

Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, iż skarżący ma orzeczony [...], prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z A. P., a dochód rodziny wyniósł w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku [...] (tj. [...] na osobę), a zatem w rozpatrywanym przypadku nie nastąpiło przekroczenie ustawowego kryterium dochodowego w zakresie dochodu na osobę w rodzinie.

W myśl przepisu art. 37 ust. 2 pkt 2 omawianej ustawy wysokość tego zasiłku w przypadku osoby w rodzinie określa się jako różnicę między kryterium dochodowym na osobę w rodzinie a dochodem na osobę w rodzinie, przy czym stosownie do zapisu ust. 3 art. 37 ustawy o pomocy społecznej kwota zasiłku stałego nie może być niższa niż 30 zł miesięcznie.

Z powyższego wynika zatem, iż wysokość zasiłku stałego nie zależy od uznania organu administracji (jego woli), a jest to wyraźnie skonkretyzowana kwota stanowiąca różnicę pomiędzy ustalonym kryterium dochodowym, a faktycznym dochodem na osobę w rodzinie.

W taki też sposób (szczegółowo i poprawnie opisany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji) – przy uwzględnieniu zapisu art. 37 ust. 3 omawianej ustawy - została też ustalona w sposób jednoznacznie prawidłowy wysokość przedmiotowego zasiłku.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności sprawy -zdaniem Sądu -skarga nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na cytowane na wstępie uregulowania ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organy administracji rozpatrujące niniejszą sprawę nie dopuściły się naruszenia przepisów zarówno postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż prawidłowo oceniły zaistniały stan faktyczny, jak i przy jego ocenie, nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które miały zastosowanie w sprawie. Zatem zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały podjęte w wyniku wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, właściwej oceny dowodów i prawidłowych rozważań prawnych.

Kierując się powyższymi względami Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i dlatego orzekł jak w wyroku na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) .