Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 10/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33  pkt 1, 2, 10;  art. 27 par. 1,  art. 34
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędzia WSA Bożena Suleja, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2015 r. sprawy ze skargi L. P.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] działając na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) i art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 i art. 127 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz.U.2013.267) dalej k.p.a., w powiązaniu z art. 18 i art. 34 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz.U.2012.1015 z późn. zm.), dalej ustawa egzekucyjna, po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez panią L. P. (dalej zobowiązana lub strona) na postanowienie Prezydenta Miasta K. (dalej wierzyciel) z dnia [...] r. znak: [...] w sprawie stanowiska wierzyciela, w zakresie zgłoszonych zarzutów odnośnie prowadzenia egzekucji administracyjnej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] r. o numerach: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] obejmujących opłaty dodatkowe za nieuiszczenie opłaty parkingowej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej SKO lub Kolegium):

1) uchyliło zaskarżone postanowienie w części dotyczącej negatywnej opinii w kwestii zarzutów nieistnienia obowiązków, w zakresie objętym tytułami wykonawczymi o numerach: [...],[...] w odniesieniu do wezwań o numerach [...] i [...], w kwocie ogółem [...] zł i w tym zakresie zaopiniowało zarzuty pozytywnie,

2) uchyliło zaskarżone postanowienie w części dotyczącej negatywnej opinii w kwestii zarzutów nieistnienia obowiązków, w zakresie zapłaty kosztów upomnień w łącznej kwocie [...] zł, egzekwowanych na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] r. o numerach: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i w tym zakresie zaopiniował zarzuty pozytywnie,

3) utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie w pozostałej części.

Uzasadniając rozstrzygnięcie SKO podało, że pismem z dnia 21 grudnia 2012 r., skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego w M., strona wniosła zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez ten organ egzekucyjny na podstawie tytułów wykonawczych o numerach wymienionych w postanowieniu, wystawionych w dniu [...] r. przez Prezydenta Miasta K. w związku z nieziszczeniem dodatkowych opłat parkingowych za parkowanie pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w strefie płatnego parkowania w latach: 2010, 2011 i 2012. W piśmie tym strona zarzuciła naruszenie art. 27 § 1 pkt 3 w związku z art. 33 pkt 1 i pkt 2 ustawy egzekucyjnej oraz zasady legalizmu wynikającej z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego i uchylenie dokonanego zajęcia rachunku bankowego, a także wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do momentu rozpoznania podniesionego zarzutu.

Postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta K. wyraził stanowisko odnośnie zarzutów strony opiniując je negatywnie. Na postanowienie to strona wniosła zażalenie, w wyniku rozpoznania którego, Kolegium postanowieniem z dnia [...] r. uchyliło zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta K. [...] r. w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W trakcie ponownego rozpoznania sprawy wierzyciel pismem z dnia 9 maja 2014 r., z powołaniem się na art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 i art. 36 § 1 oraz art. 75 § 2 i art. 83 § 3 k.p.a. poinformował stronę m. in. o możliwości zapoznania się z materiałami dotyczącymi przedmiotowej sprawy oraz o prawie do złożenia wniosku w kwestii przyjęcia oświadczenia w formie pisemnej lub ustnej odnośnie parkowania pojazdu o numerze rejestracyjnym [...]. Jednocześnie pouczył zobowiązaną o prawie do udziału w postępowaniu m. in. poprzez składanie wniosków dowodowych. W załączeniu do tego pisma wierzyciel przesłał stronie szczegółowe zestawienie postojów pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], a także kserokopie wezwań objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi, jak również uwierzytelnioną kopię upoważnienia dla osób podpisanych na upomnieniach i tytułach wykonawczych. Pismo to zostało zobowiązanej doręczone w dniu 6 czerwca 2014 r.

Następnie postanowieniem z dnia [...] r. wierzyciel wydał:

1) negatywną opinię odnośnie zarzutów zobowiązanej wniesionych na postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuły wykonawcze wystawione w dniu [...] r. o numerach: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz [...] w zakresie opłat dodatkowych za parkowanie pojazdy o numerze rejestracyjnym [...] objętych wezwaniami z podaniem dat i numerów tych wezwań,

2) pozytywną opinię odnośnie zarzutów zobowiązanej wniesionych na postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuły wykonawcze wystawione w dniu [...] r. o numerach [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz [...] w zakresie opłat dodatkowych za parkowanie pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] objętych wezwaniami o numerach: [...] z dnia [...] r., [...] z dnia [...] r., [...] z dnia [...] r., [...] z dnia [...] r., [...] z dnia [...] r., [...] z dnia [...] r., [...] z dnia [...] r., [...] z dnia [...] r., [...] z dnia [...] r., [...] z dnia [...] r.

W uzasadnieniu postanowienia Prezydent Miasta K. wskazał m. in., że w toku postępowania wyjaśniającego przeprowadził dowody z wezwań, upomnień wraz z kopiami dowodu ich doręczenia, zaświadczenia z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, umowy użyczenia pojazdu, zestawienia nieopłaconych postojów oraz korespondencji prowadzonej przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. W ocenie wierzyciela wezwania wystawione przez inkasentów są wiarygodne i stanowią podstawę do negatywnego zaopiniowania zarzutów zobowiązanej. Dowody te potwierdzają, bowiem fakt parkowania pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w dniach na nich wskazanych w strefie płatnego parkowania. Ponadto Prezydent Miasta K. stwierdził, że zobowiązana nie przedstawiła żadnych dowodów, ani nie powołała okoliczności, które przeczyłyby faktom ustalonym w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Natomiast wszelkie podejmowane przez wierzyciela czynności w toku postępowania mieściły się w granicach prawa. Odnośnie pozytywnej opinii dotyczącej postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuły wykonawcze wymienione w pkt 2 sentencji postanowienia, Prezydent Miasta K. wyjaśnił, że na wezwaniach w sposób nieprecyzyjny wskazano daty parkowania pojazdu, godziny parkowania, numer rejestracyjny bądź numer rejonu parkowania pojazdu.

Na postanowienie to zobowiązana wniosła zażalenie w zakresie negatywnej opinii wierzyciela zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tzn. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na wybiórcze zebranie materiału dowodowego oraz manipulowanie nim, a także niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. W ocenie zobowiązanej zaskarżone postanowienie nie zostało należycie uzasadnione i zawarto w nim zbyt ogólne stwierdzenia. Strona zakwestionowała upoważnienie kontrolerów do wystawiania pisemnych wezwań i działania w imieniu Dyrektora Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów. Zobowiązana zarzuciła także naruszenie § 6 pkt 3 regulaminu poboru opłat stanowiącego załącznik nr 2 do uchwały z dnia 27 lipca 2012 r. oraz załącznik nr 1 do uchwały Rady Miejskiej w Katowicach z dnia 19 stycznia 2004 r. Zdaniem zobowiązanej nie jest uzasadnione żądanie cyt.: "(...) spełnienia opłaty dodatkowej, skoro termin żądania wygasł z uwagi na treść par. 6 (...)". Strona poddała także w wątpliwość umocowanie pana P. H., pana M. L. i pana G. P. do prowadzenia postępowania administracyjnego. Zdaniem zobowiązanej osoby te miały uprawnienie tylko do wydawania postanowień w przedmiocie zarzutów zgłoszonych przez zobowiązanych, a nie wszczynania i prowadzenia postępowania administracyjnego. W tych więc okolicznościach zobowiązana stwierdziła, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte wadliwie, zaś potwierdzone za zgodność z oryginałem pełnomocnictwa przez pana P. H. nie stanowią dowodu w rozumieniu prawa, ponieważ osoba ta nie posiadała ani ustawowych, ani wynikających z mocy innych przepisów uprawnień do dokonywania takich czynności. Dlatego też strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części opiniującej jej zarzuty negatywnie.

W dalszej części uzasadnienia SKO wskazało, że strona w piśmie z dnia 21 grudnia 2012 r. wniosła następujące zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego: 1) nieistnienia obowiązku, przedawnienia oraz jego wygaśnięcia – art. 33 pkt 1 ustawy egzekucyjnej, 2) naruszenia art. 33 pkt 2 tej ustawy (poprzez brak wymagalności obowiązku), 3) niespełnienie wymogów określonych w art. 27 ustawy z powołaniem się na art. 27 § 1 pkt 3 tej ustawy (art. 33 pkt 10 tej ustawy).

Następnie przytoczyło treść art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b ust. 1, 3 i 4 oraz art. 13f ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity obowiązujący w latach od 2010 do 2012: Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 z późn. zm.), dalej ustawą, by stwierdzić, że w latach 2010 do 2011 r. w K. obowiązywała uchwała Rady Miejskiej Katowice nr XIX/334/04 z dnia 19 stycznia 2004 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania dla pojazdów samochodowych na drogach publicznych na obszarze Miasta K. (Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego z 2004 r., Nr 7, poz. 290 z późn. zm.), zaś z dniem 1 października 2011 r. weszła w życie zmiana tej uchwały wprowadzona uchwałą Rady Miasta Katowice z dnia 27 lipca 2011 r. nr XII/197/11 (Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego z 2011 r., Nr 217, poz. 3772). W uchwałach tych w § 2.1 wskazano, które ulice K. wyznaczają strefę płatnego parkowania. Granice strefy płatnego parkowania przedstawione zostały z kolei w formie graficznej w załączniku do tej uchwały (§ 2.2 uchwał). Rada Miejska K. ustaliła stawki opłat za parkowanie pojazdów na oznakowanych płatnych miejscach postojowych (§ 5 tych uchwał). Sposób pobiernia opłat, o których mowa w § 5 tych uchwał, został określony w § 6 uchwały z 2004 r., zaś w przypadku uchwały z 2011 r. w regulaminie poboru opłat w strefie płatnego parkowania miasta K., stanowiącym załącznik nr 2 do tej uchwały (§ 6 uchwały). Z regulaminu tego wynikało, że do poboru opłat za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania Miasta K. upoważnieni zostali inkasenci Miejskiego Zrządu Ulic i Mostów w K. (§2 pkt 1 regulaminu poboru opłat). Korzystający z pojazdu parkującego w strefie płatnego parkowania zobowiązany jest do uiszczenia opłaty niezwłocznie, nie później jednak, niż w ciągu 7 dni od daty zaparkowania pojazdu (§ 5 regulaminu poboru opłat). W przypadku nieuiszczenia opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania w terminie określonym w § 5 regulaminu poboru opłat, korzystający z pojazdu obowiązany jest zapłacić opłatę dodatkową w wysokości [...] zł (§ 6 pkt 1 regulaminu poboru opłat). Przy czym opłata dodatkowa może być wniesiona gotówką do kas MZUiM wskazanych w § 3 regulaminu lub przelewem bankowym na rachunek wskazany w § 1 pkt 2 tego regulaminu (§ 6 pkt 2 zdanie 1 regulaminu poboru opłat). W przypadku zaś stwierdzenia przez MZUiM braku uiszczenia opłaty dodatkowej w ciągu 30 dni od daty zaparkowania pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania podlega ona ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej (§ 6 pkt 3 regulaminu poboru opłat). Następnie Kolegium stwierdziło, że zgodnie z art. 40d ust. 2 ustawy o drogach publicznych, opłaty te podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach ustawy egzekucyjnej. Natomiast obowiązek uiszczenia spornych opłat przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone. SKO wyjaśniło, że obowiązującymi w przedmiotowej sprawie przepisami są więc: powołana wyżej ustawa o drogach publicznych oraz wskazana uchwała Rady Miejskiej Katowice, jako akt prawa miejscowego obowiązujący na terenie miasta K. (art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej), zaś z przepisów tych wynika, że wystarczającym dowodem potwierdzającym fakt parkowania pojazdu w strefie płatnego parkowania, jest wezwanie sporządzone przez pracownika Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów, na którym widnieje data parkowania w oznaczonej strefie płatnego parkowania, godzina parkowania i jest oznaczony pojazd.

SKO ustaliło, iż z dowodów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że strona nie była właścicielem pojazdu samochodowego marki Volkswagen Passat o numerze rejestracyjnym [...], jednakże korzysta z tego pojazdu na mocy umowy użyczenia z dnia 10 marca 2010 r. zawartej z właścicielem, przy czym umowa ta została zawarta na czas nieoznaczony. W piśmie z dnia 1 czerwca 2012 r. strona poifnormowała, że użytkuje ten samochód. W aktach sprawy znajdują się także wymienione wyżej wezwania, z których wynika, że pojazd o numerze rejestracyjnym [...] parkował w strefie płatnego parkowania Miasta K. w dniach na tych wezwaniach wskazanych. Dowody te potwierdzają fakt parkowania tego pojazdu w określonych rejonach strefy płatnego parkowania Miasta K., w godzinach na tych wezwaniach wskazanych, bez uregulowania należnej z tego tytułu opłaty. Zatem Kolegium stwierdziło, że wierzyciel znajduje się w posiadaniu dowodów dokumentujących fakt nieopłacenia należnych opłat za parkowanie pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w strefie płatnego parkowania, w datach widniejących na wezwaniach. W sytuacji więc, gdy korzystający z pojazdu nie uiścił opłaty parkingowej jest on zobowiązany do zapłacenia opłaty dodatkowej w wysokości [...] zł.

SKO zauważyło, że w zażaleniu zobowiązana poddała w wątpliwość moc dowodową wezwań z uwagi na brak danych odnośnie posiadania imiennego upoważnienia inkasentów do dokonywania kontroli opłat parkingowych. Odpowiadając na ten zarzut wskazało, że zgodnie z § 6 uchwały Rady Miejskiej Katowice nr XIX/334/04 z dnia 19 stycznia 2004 r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2011 roku opłaty parkingowe były pobierane przez upoważnionych pracowników Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów. Od dnia 1 października 2011 roku przepis ten stanowił, że sposób pobierania opłat parkingowych, określa regulamin opłat stanowiący załącznik nr 2 do uchwały (uchwała Rady Miasta Katowice z dnia 27 lipca 2011 r. nr XII/197/11). Z treści § 2 pkt 1 tego regulaminu wynika, że do poboru opłat za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania. upoważnieni są inkasenci MZUiM ubrani w identyfikujące kamizelki z oznaczeniem: “Kontrola opłat parkingowych MZUiM" legitymujący się imiennym identyfikatorem ze zdjęciem podpisanym przez Dyrektora MZUiM. Inkasenci sprawują kontrolę opłat za parkowanie (§ 4 pkt 1 ww. regulaminu). W przypadku stwierdzenia parkowania pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania bez widocznego dowodu uiszczenia opłaty w postaci opłaconego biletu parkingowego, karty mieszkańca lub karty parkingowej, inkasent MZUiM wystawia wezwanie, w którym określa datę, miejsce, godzinę rozpoczęcia parkowania oraz numer rejestracyjny pojazdu samochodowego. Wezwanie umieszczane jest za wycieraczką pojazdu lub w innym widocznym miejscu. Potwierdzenie wezwania archiwizowane jest w MZUiM (§ 4 pkt 2 tego regulaminu). Wbrew więc twierdzeniom strony osoby pobierające opłaty parkingowe są, na podstawie wskazanych przepisów, upoważnione do pobierania tych opłat, a także sporządzania wezwań w przypadku braku uiszczenia tej opłaty. Jednakże, zgodnie z treścią ww. uchwały Rady Miejskiej Katowice nr XIX/334/04 z dnia 19 stycznia 2004 r. na wezwaniach tych nie jest wymagane składanie podpisu przez inkasentów. Zdaniem SKO wystarczającym dowodem stwierdzającym brak uiszczenia opłaty parkingowej, przez korzystającego z pojazdu za postój w strefie płatnego parkowania Miasta K., było wezwanie pozwalające na zidentyfikowanie daty, miejsca godziny rozpoczęcia parkowania oraz numeru rejestracyjnego pojazdu samochodowego, zaś skuteczne kwestionowanie wiarygodności takiego dowodu wymaga przedstawienia przeciwdowodu, w sferze objętej jego treścią. Według Kolegium podnoszenie niczym nieuzasadnionych wątpliwości - co uczyniła zobowiązana w zażaleniu - przy braku przedstawienia jakichkolwiek dowodów potwierdzających te wątpliwości, a ponadto w sferze pozostającej poza treścią przedmiotowych wezwań, nie może doprowadzić do skutecznego podważenia wiarygodności tych wezwań.

SKO nie podzieliło także opinii zobowiązanej w kwestii braku upoważnienia do działania w imieniu wierzyciela pana P. H. oraz braku uprawnienia do prowadzenia postępowania administracyjnego przez pana M. L. i pana G. P.. Wskazało, że z dowodów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że wszystkich czynności formalnie istotnych dla sprawy dokonał pan P. H.. Osoba ta podpisała z upoważnienia Prezydenta Miasta K. m.in. wszystkie wymienione wyżej tytuły wykonawcze z dnia [...] roku, informację o wszczęciu postępowania w sprawie zarzutów zobowiązanej (pismo z dnia [...] r.), informację o prawie złożenia wniosku w przedmiocie przyjęcia oświadczenia (pismo z dnia [...] r.). Osoba ta posiada uprawnienie do działania w imieniu Prezydenta Miasta K. na mocy upoważnień z dnia 14 października 2011 r. udzielonych przez Prezydenta Miasta K., których kopie potwierdzone za zgodność z oryginałem zobowiązana otrzymała w załączeniu do pisma z dnia 9 maja 2014 r. Wbrew twierdzeniom zobowiązanej upoważnienia te obejmują także swym zakresem załatwianie spraw związanych z opłatami parkingowymi oraz opłatami dodatkowymi, jak również wystawiania tytułów wykonawczych obejmujących należności w postaci opłat dodatkowych.

Kolegium podniosło, że z akt spawy wynika, że pan G. P. podpisał upomnienia skierowane do strony powołując się na działanie z upoważnienia Prezydenta Miasta K.. Z kolei pan M. L. sporządzał jedynie notatki z rozmów telefonicznych poczynionych z zobowiązaną odnośnie zgłaszanych przez nią próśb o przedłużenie terminu do złożenia oświadczenia w przedmiotowej sprawie. Zatem zdaniem SKO podniesione w tym zakresie zarzuty przez zobowiązaną są bezzasadne.

SKO nie podzieliło także zarzutów zobowiązanej w kwestii braku upoważnienia pana P. H. do potwierdzania za zgodność z oryginałem pełnomocnictwa, czy też innych dowodów. Zwróciło uwagę, że w ramach upoważnienia do prowadzenia spraw związanych z opłatami parkingowymi i opłatami dodatkowymi mieści się także dokonywanie czynności w postaci potwierdzania za zgodność z. oryginałem dowodów znajdujących się w aktach sprawy. Strona podniosła także, że zaskarżone postanowienie z dnia [...] roku zostało podpisane przez pana K. W., lecz cyt.: "(...) treści upoważnienia i zakresu przedmiotowego upoważnienia do postanowienia nie zauważyło że J. K. W. stronie upoważnienia do postanowienia nie dołączono (...)".

W tej kwestii SKO zauważyło, że pan K. W. podpisał zaskarżone postanowienie z upoważnienia Prezydenta Miasta K., a więc z upoważnienia wierzyciela, który zgodnie z art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej jest obowiązany do wyrażenia stanowiska w zakresie wniesionych zarzutów odnośnie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Stanowisko to wyrażane jest w formie postanowienia (art. 17 § 1 tej ustawy), a zarówno przepisy ustawy egzekucyjnej , jak i przepisy k.p.a. nie obligują organu administracji publuicznej do przesyłania stronie upoważnienia w kwestii działania w imieniu organu wraz z wydanym aktem administracyjnym.

Odnośnie z kolei zarzutu naruszenia § 6 pkt 3 regulaminu poboru opłat, Kolegium nie podziela dokonanej przez zobowiązaną interpretacji tego przepisu, gdyż stanowisko to jest sprzeczne z treścią przepisu § 6 pkt 3 regulaminu poboru opłat, który stanowi, iż w przypadku stwierdzenia przez MZUiM braku uiszczenia opłaty dodatkowej w ciągu 30 dni od daty zaparkowania pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania, podlega ona ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej. Termin 30 dni odnosi się tu do momentu, od którego postępowanie egzekucyjne może się rozpocząć. Przepis ten nie ogranicza jednak wierzyciela - co sugerowała zobowiązana - terminem, w którym musi zostać wszczęte postępowanie egzekucyjne. Upływ 30 - dniowego terminu nie powoduje także wygaśnięcia zobowiązania z tytułu opłat dodatkowych.

Kolegium nie podzieliło też stanowiskoa strony odnośnie nieczytelności wydruku stanowiącego zestawienie dokonanych wpłat na poczet opłat parkingowych. W zestawieniu tym dokładnie powiązano wezwanie z datą i kwotą dokonanej wpłaty. Przy czym wskazało, że przedmiotem postępowania w sprawie zarzutów nie jest właściwe zarachowanie dokonanych wpłat, czy też zwrotu tych wpłat. Istotne jest, że każda zwrotu tych wpłat. Istotne jest, że każda z wykazanych wpłat została dokonana po terminie, a zatem okoliczność ta powodowała konieczność zapłaty opłaty dodatkowej w kwocie [...] zł za każde parkowanie, przy czym żadna wpłata nie została dokonana w takiej wysokości Zatem zarzuty zobowiązanej w kwestii braku podstawy prawnej księgowania wpłat, podstawy prawnej zwrotu, a także dokumentów potwierdzających zwroty, nie mają znaczenia, z uwagi na wskazane wyżej okoliczności, przy opiniowaniu zarzutów zobowiązanej odnośnie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Podkreśliło, że w istocie strona nie przedłożyła w trakcie postępowania żadnych dodowdów, które podważałyby wiarygodność sporządzoengo zestawienia wpłat.

Kolegium zauważyło, że w przedmiotowej sprawie pan M. B. (współwłaściciel pojazdu) nie był stroną, a więc zarzut zobowiązanej podniesiony w zakresie braku odpowiedzi na pismo tej osoby dotyczące zwrotu opłaty parkingowej pozostaje poza przedmiotem postępowania. Jednocześnie Kolegium podkreśliło, że wbrew stanowisku zobowiązanej – wezwania sporządzone przez inkasentów nie muszą zgodnie z powołanymi wyżej przepisami zawierać dodatkowo adnotacji o przeprowadzonej kontroli.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów zobowiązanej SKO wskazało, że w odniesieniu do wezwań o numerach [...],[...],[...],[...],[...] – strona stwierdziła brak daty, jednak zarzuty zobowiązanej w zakresie wezwań o numerach [...],[...] zostały przez wierzyciela zaopiniowane pozytywnie, powołane wezwanie [...] w ogóle nie jest objęte przedmiotowym postępowaniem, a na wezaniach [...],[...] widnieją odpowiednio daty 23.05.11 i 20.10.11, w odniesieniu do tego, że na wezwaniach [...],[...],[...] oraz [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], a także [...] i [...] daty zostały uzupełnione pieczątką, a część zapisana długopisem, oraz że na wezwaniu numer [...] data została dopisana innym kolorem, Kolegium zauważyło, że zarzut ten jest bezzasadny, daty te są czytelne – odpowiednio: 11.03.2010, 29.03.2010, 14.04.2010, 07.06.2010, 19.08.2010, 21.09.2010, 24.09.2010, 21.12.2010, 05.04.2011, 07.06.2011, 14.03.2012, 19.04.2012, 11.05.2012, 14.05.2012 – i nie ma znaczenia fakt w jakiej formie graficznej zostały na wezwaniach umieszczone. Z kolei wezwanie [...] nie jest w ogóle objete postępowaniem, a zarzuty na postępowanie egzekucyjne dotyczące obowiązku wynikającego z wezwania numer [...] zostały przez wierzyciela zaopiniowane pozytywnie. Kolegium zauważyło, że w zażaleniu zobowiązana wymieniła również wezwania, na których stwierdziła brak pieczątek z numerem inkasenta identyfikującego daną osobę, którą inkasent jest obowiązany opatrywać wezwania. Stwierdzając, że z treści uchwały Rady Miejskiej Katowice ne XIX/334/04 z dnia 19 stycznia 2004 r., ani od 1 października 2011 r. treści regulaminu poboru opłat nie wynika, aby wezwania musiały być opatrywane pieczątką z numerem identyfikacyjnym inkasenta. Kolegium uznało, że brak takiej pieczątki nie pozbawia wezwań mocy dowodowej w postępowaniu egzekucyjnym. W ocenie Kolegium zarzuty zobowiązanej podniesione w tym zakresie w zażaleniu są bezzasadne. Według SKO istotna okolicznością w sprawie była treść pisma strony z dnia 18 lipca 2014 r., nazwanego oświadczeniem. W rzeczywistości zobowiązana w piśmie tym podtrzymała zarzuty podniesione w postępowaniu egzekucyjnym w dniu 21 grudnia 2012 r., lecz nie złożyła żadnego oświadczenia w kwestii parkowania pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w strefie płatnego parkowania miasta K.. Ponadto zobowiązana nie przedłożyła też żadnych dowodów w trakcie postępowania podważających wiarygodność wezwań znajdujących się w aktach sprawy.

Zdaniem SKO bezzasadny był także zarzut zobowiązanej odnośnie tytułów wykonawczych w zakresie niespełnienia wymogów określonych art. 27 tej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, a w tym w art. 27 § 1 pkt 3 tej ustawy. Otóż przedmiotowe tytułu wykonawcze zostały sporządzone zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 27 tej ustawy, w tym podpisane przez osobę upoważnioną, a także zawierają wskazanie podstawy prawnej.

Zatem w powyższym zakresie, Kolegium doszło do przekonania, że zarzuty zobowiązanej odnośnie: 1) nieistnienia obowiązku, przedawnienia oraz jego wygaśnięcia – art. 33 pkt 1 ustawy egzekucyjnej, 2) naruszenia art. 33 pkt 2 tej ustawy (poprzez brak wymagalności obowiązku), 3) niespełnienia wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 3 tej ustawy (art. 33 pkt 10 tej ustawy), zostały prawidłowo zaopiniowane przez wierzyciela w zaskarżonym postanowieniu.

SKO podniosło, że zobowiązana zarzuciła także wierzycielowi naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., m. in. z uwagi na nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia oraz brak wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy.

W ocenie Kolegium przepisy postępowania we wskazanym powyżej zakresie nie zostały naruszone przez Prezydenta Miasta K.. Wbrew twierdzeniom zobowiązanej wierzyciel przeprowadził wyczerpujące postępowania wyjaśniające w przedmiotowej sprawie w sposób zgodny z zasadami postępowania. Dowody znajdujące się w aktach sprawy wystarczająco dokumentują istnienie obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej przez zobowiązaną we wskazanym wyżej zakresie. Zatem zarzuty nieistnienia obowiązków zapłaty opłaty dodatkowej słusznie Prezydent Miasta K., w pkt 1 zaskarżonego postanowienia, zaopiniował negatywnie, z wyjątkiem postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązków objętych tytułami wykonawczymi o numerach: [...],[...] w odniesieniu do wezwań o numerach [...] i [...], w kwocie ogółem [...] zł. Zobowiązana podniosła bowiem, że na wezwaniach o numerach [...],[...],[...] data jest nieczytelna. Kolegium zauważyło, że wezwanie [...] nie jest w ogóle objęte przedmiotowym postępowaniem. Z kolei na wezwaniach o numerach [...] i [...] data jest faktycznie mało czytelna, a zatem wezwania te nie mogą stanowić dowodu istnienia obowiązku po stronie zobowiązanej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowiło więc uchylić w tej części zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. i zaopiniować w tym zakresie zarzuty zobowiązanej pozytywnie.

Ponadto Kolegium stwierdziło, że zaskarżone postanowienie jest także wadliwe z uwagi na naruszenie art. 15 ustawy egzekucyjnej, gdyż w spornej sprawie przepis ten nie miał zastosowaniak, zaś w sytuacji, gdy wierzyciel nie miał obowiązku doręczenia upomnień, to nie powstał też egzekwowany obowiązek zapłaty kosztów tego upomnienia. Odnośnie więc zarzutu nieistnienia obowiązku uiszczenia dodatkowej opłaty za parkowanie pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w zakresie kosztów upomnienia, opinia Prezydenta Miasta K. w ocenie SKO nie była zasadna.

W konsekwencji Kolegium stwierdziło, że strona nie wykonała obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej w kwocie ogółem [...] zł za parkowanie pojazdu samochodowego na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania miasta K.. Jednakże wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie wymagało uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnień, a zatem nie powstał obowiązek zapłaty kosztów tych upomnień w łącznej wysokości [...] zł.

Wobec powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławczwe w K., zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a. uchyliło zaskarżone postanowienie w części dotyczącej negatywnej opinii odnośnie zarzutów nieistnienia obowiązków w zakresie kosztów upomnień w łącznej kwocie [...] zł i w zakresie obowiązków wynikających z wezwań o numerach: [...] i [...] (w kwocie ogólem [...] zł), a w pozostałej części utrzymało je w mocy.

W skardze na to postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, strona wniosła o uchylenie jego pkt 3 zarzucając naruszenie przepisów postępowania w tym:

1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a w szczególności:

- niewyjaśnienie działania bez podstawy prawnej przez wierzyciela, polegające na dowolnym i uznaniowym zwrocie, bądź braku zwrotu kwot uiszczonych przez stronę opłat za parkowanie,

- niczym nieuzasadnione stwierdzenie przez organ, że dla uznania zasadności żądań wierzyciela wystarczy wezwanie, podczas gdy z zestawienia stanowiącego wydruk z komputera wynika, że strona uiściła przelewem opłaty za parkowanie, jednakże wedle wierzyciela, w wysokości niezgodnej z odręcznymi notatkami kontrolerów dokonywanymi tylko na “paskach" od wezwań, którymi dysponował jedynie wierzyciel, stąd w dacie dokonania “kontroli" przez kontrolera MZUiM skutecznie pozbawiono stronę prawa do udowodnienia czasu jej parkowania i złożenia twierdzenia przeciwnego do zapisków kontrolera, o których nie posiadała wiedzy, bowiem treść wezwań, które posiada nie są zgodne z treścią “pasków" od wezwań stanowiących, wedle organu podstawę wszczęcia egzekucji oraz żądania kwoty [...] zł,

2) art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a wyrażające się zwłaszcza w przyznaniu mocy dowodowej wydrukowi z komputera sporządzonego na podstawie “pasków" kontrolerów, które stanowiąc druk ścisłego zarachowania, a tym samym dokument posiadający moc wszczęcia postępowania egzekucyjnego, żądania od strony dodatkowej opłaty, był niezgodny z treścią wezwań, które posiada, a które świadczą o tym, że “kontrole", które według kontrolerów zostały przeprowadzone w oznaczonych godzinach na paskach, w ocenie strony, nie zostały przeprowadzone i to jest twierdzenie przeciwne, którego wagę dowodową strona postawiła przeciwko odręcznym zapiskom kontrolerów, wskazując że ani organ ani wierzyciel nie wskazali podstawy prawnej opisanych czynności kontrolerów oraz dokumentu regulującego jednolite zasady przeprowadzenia i uwiarygodnienia przeprowadzenia kontroli, a nieznane “obowiązki pracownicze" kontrolerów, na które powołuje się organ, nie mogą stanowić podstawy prawnej wszczynania wobec strony postępowania egzekucyjnego i żądania kwoty [...] zł. Skarżąca wskazała na fakt, że czynności kontrolerów nie są sformalizowane i jednolite stąd kontrolerzy traktują swoje “obowiązki pracownicze" dowolnie, według własnego uznania, co prowadzi do możliwości manipulacji, a co najmniej do ustalania roszczeń na okolicznościach niezgodnych ze stanem faktycznym,

3) art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 4 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez organ, że odręczne notatki kontrolerów na “paskach" od wezwań posiadają moc dowodową pomimo zarzutów strony w tym zakresie, jak również nie uwzględnienia zarzutu strony i żądania od wierzyciela uwirzytelnionych odpisów upoważnień dla kontrolerów, właśnie z uwagi na sprzeczność treści wezwań, które otrzymała, z “paskami" od wezwań, które posiada wierzyciel, a które to stanowiły podstawę wszczęcia postępowania egzekucyjnego, podkreślając że przepisy powołane przez organ nie dotyczą “obowiązków pracowniczych" kontrolerów, a odręczne adnotacje kontrolerów rodzą negatywne skutki prawne dla obywateli, którym organ żąda, aby przeciwstawiać dowody w 4 – 5 lat od zaistnienia zdarzenia,

4) art. 8 k.p.a. na skutek opierania wszczęcia postępowania egzekucyjnego na odręcznych notatkach kontrolerów, sporządzonych w nieznanych i niejasnych okolicznośćiach, przy czym organ nie zażądał od wierzyciela dowodów w postaci odpisu “obowiązków pracowniczych", bądź innego dokumentu regulującego w istocie swej zasady przeprowadzenia kontroli oraz zasady i okoliczności uwiarygodnienia sporządzenia przez kontrolera notatki “z kontroli", zaś żąda od strony udowodnienia twierdzeń przeciwnych twierdzeniom wierzyciela, dając bezkrytycznie wiarę twierdzeniom wierzyciela, jak również odręcznym notatkom nieupoważnionych kontrolerów. Strona wskazała przy tym na wewnętrzną sprzeczność twierdzeń organu odwoławczego oraz z treścią wydruku z komputera, nie stanowiącego dokumentu księgowego w rozumieniu prawa, który też nie został zaopatrzony “legendą", bądź podstawą prawną wyjaśniającą zarachowanie, bądź nie zarachowanie określonej kwoty, zwrot uiszczonej kwoty lub brak zwrotu, przy czym skarżąca wskazała, że z opisanego wydruku z komputera sporządzonego w nieoznaczonej dacie jednoznacznie wynika, że uiściła przelewem opłaty za parkowanie pojazdu.

Ponadto skarżąca zauważyła, że organ nie odniósł się do jej zarzutu, że Dyrektor MZUiM nie byl upoważniony do wszczynania i prowadenia postępowania administraycjnego w wyjaśnienia przedmiotu sprawy, bowiem zarówno zakres pełnomocnictwa, jak i regulamin funkcjonowania MZUiM nie wskazuje na fakt, iż Dyrektor MZUiM posiada uprawnienia organu administracyjnego w tym zakresie.

W uzasadnieniu skargi skarżąca stwierdziła, że organ odwoławczy uznał, iż wierzyciel nie musi uwiarygodnić swoich roszczeń dowodami z dokumentów, bowiem obowiązek uiszczenia dodatkowej opłaty za płatne parkowanie wynika z mocy prawa i wierzyciel nie jest zobowiązany udowadniać, ani działać na podstawie i w granicach prawa w zakresie treści “paska od wezwania", dokumentu regulującego “obowiązki pracownicze" kontrolerów, upoważnienia kontrolerów do spornych kontroli, co uniemożliwiało powołanie ich jako świadków w sprawie. Wskazała na błędne stwierdzenia wierzyciela co do kwestii dokonywania płatności za parkowanie (w całości lub nie, w terminie lub po terminie) i wysokości dochodzonej kwoty ([...] zł, [...] zł czy [...] zł) co oznacza, że wierzyciel nie był w stanie wiarygodnie ustalić okoliczności związanych ze sprawą, bowiem nie prowadził wiarygodnej i rzetelnej dokumentacji mogącej stanowić podstawę wszczęcia egzekucji administracyjnej.

Dodatkowo skarżąca podniosła, że organ odwoławczy naruszając opisane w petitum skargi przepisy prawa w treści zaskarżonego postanowienia stwierdził, że:

“ - wierzyciel wykonując powierzone mu obowiązki przez Prezydenta m. K. nie jest zobowiązany podejmować czynności na podstawie i w granicach prawa pomimo, że podejmowane czynności rodzą negatywne skutki prawne dla mnie, jako obywatela,

- utrzymując w mocy w części postanowienie z dnia [...] r. Prezydenta Miasta K. znak: [...] w sprawie zajęcia stanowiska wierzyciela, w zakresie zgłoszonych zarzutów odnośnie prowadzenia egzekucji administracyjnej przez naczelnika Urzędu Skarbowego w M. na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] r. o numerach: od [...] do [...] obejmujących opłaty dodatkowe za nieuiszczenie opłaty parkingowej uznaje zasadność roszczeń wierzyciela do kwoty [...] zł, w oparciu o sprzeczne w istocie swej oświadczenia wierzyciela i stanem faktycznym wskazanym w wyżej opisanym wydruku z komputera, z którego jednoznacznie wynika twierdzenie przeciwne tezom zarówno organu, jak i wierzyciela, że uiściłam opłatę za parkowanie,

- organ nawet nie podjął próby przeprowadzenia postępowania dowodowego, w celu wyjaśnienia sprzeczności w stanowisku wierzyciela, że nie uiściłam opłat za parkowanie a treścią wyżej opisanego wydruku z komputera, jednocześnie bezkrvtvcznie dając wiarę w sprzeczne oświadczenia wierzyciela składane w opaiciu o odręczne notatki kontrolerów MZUiM w ramach nieznanych "obowiązków pracowniczych",

- organ, bez uzasadnienia i podania podstawy prawnej stwierdza, że oświadczenia woli w imieniu wierzyciela może składać dowolny podmiot, bez umocowania, a to w osobie pana K. W.. Natomiast w kwestii braku upoważnienia dla pana P. H. wywodzi z treści upoważnienia "do prowadzenia spraw związanych z opłatami parkingowymi (...)“ upoważnienie do potwierdzania dokumentów stanowiących podstawę prawną wszczęcia egzekucji" Wskazać należy, że wedle organu, jak i wierzyciela fundamentalny dowód dla sprawy w postaci wydruku z komputera dołączonego do pisma z dnia 9 września 2014 r. nie jest zaopatrzony datą sporządzenia wydruku, jak również nie jest potwierdzony za zgodność z oryginałem przez osobę upoważnioną do tych czynności, a jedynie pieczątką imienną w osobie L. C., do której nie dołączono upoważnienia do składania oświadczeń woli w zakresie ,,prowadzenia spraw związanych z opłatami parkingowymi i opłatami dodatkowymi",

- organ, rozpatrując moje zażalenie z dnia 16 września 2014 r., żąda ode mnie udowadniania twierdzeń przeciwnych twierdzeniom Wierzyciela pomimo że z treści wydruku z komputera wynika, że uiściłam opłaty za parkowanie, jednocześnie stosując dogodną dla wierzyciela wykładnię prawa zezwalającą na niczym nieuzasadnioną kilkuletnią przewlekłość działań Wierzyciela, a tym samym ewidentne próby obejścia. prawa, w zakresie par. 6 Regulaminu poboru opłat. Organ uznał tym samym, że obowiązek wierzyciela ustalenia w okresie 30 dni od daty zaparkowania pojazdu czy obowiązek uiszczenia opłaty został wykonany, jest dowolny dla wierzyciela, również bez uzasadnienia. Albowiem sprzeczne z logicznym rozumowaniem i obowiązującym prawem jest stwierdzenie organu, iż Wierzyciel, wykonując powierzone mu czynności może działać z naruszeniem prawa lub poza granicami prawa, ponieważ nadmiar obowiązków nie pozwała wierzycielowi wykonywać powierzonych czynności w terminie 30 dni, wskazanym w Regulaminie obywatelowi.

Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko i jego argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Badając legalność zaskarżonego postanowienia stwierdzić należy, że dotyczyło ono stanowiska wierzyciela w przedmiocie zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej w zakresie opłat dodatkowych z tytułu nieuiszczenia opłat parkingowych w strefie płatnego parkowania miasta Katowice w latach 2010-2012.

Poza sporem było, że podstawy zarzutów, które wyznaczyły granice sprawy dotyczyły nieistnienia obowiązku, przedawnienia oraz jego wygaśnięcia, braku wymagalności obowiązku oraz niespełnienia wymogów określonych w art. 27 ustawy egzekucyjnej. Dodatkowo zobowiązana podniosła zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności gromadzenia i oceny materiału dowodowego, umocowania osób podejmujących w sprawie określone czynności oraz zupełności uzasadnienia rozstrzygnięcia.

Sąd zauważa, że w trakcie prowadzenia postępowania w sprawie przedmiotowych zarzutów uległ zmianie stan prawny, w tym przepis regulujący ich podstawy, zaś zaskarżone postanowienie wydane zostało w dniu [...] r., a więc po dniu zmiany tego przepisu. W myśl art. 123 ust. 1 ustawy z dnia 11 października 2013 r. (Dz.U.2013.1285) zmieniającej m. in. ustawę egzekucyjną, w tym jej art. 33 do postępowań egzekucyjnych w administracji wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, mają zastosowanie przepisy doychczasowe z zastrzeżeniem nieistotnym w sprawie. Dlatego też, w dalszej części uzasadnienia powołane zostaną przepisy tej ustawy w brzmieniu sprzed wejścia w życie wskazanej nowelizacji.

Zgodnie z treścią art. 33 ustawy egzekucyjnej, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być m. in. wykonanie lub umorzenie w całości lub w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku (pkt 1), odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu (pkt 2) oraz niespełnienie wymogów określonych w art. 27 (pkt 10). W myśl art. 27 § 1 ustawy egzekucyjnej tytuł wykonawczy zawiera m. in. treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej – także określenie jej wysokości, terminu od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odestek (pkt 3), wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej (pkt 6) oraz datę wystawienia tytułu, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego (pkt 7). Do tytułu wykonawczego wierzyciel dołącza dowód doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podaje w tytule wykonawczym podstawę prawną braku tego obowiązku (art. 27 § 3 ustawy egzekucyjnej).

Stosownie do brzmienia art. 15 § 1 zd. 1 ustawy egzekucyjnej “egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią". “Koszty upomnienia obciążają zobowiązanego i (...), są pobrane na rzecz wierzyciela. Obowiązek uiszczenia kosztów upomnienia przez zobowiązanego powstaje z chwilą doręczenia upomnienia. Koszty te podlegają ściągnięciu w trybie określonym dla kosztów egzekucyjnych" (art. 15 § 2 ustawy egzekucyjnej).

W okresie będącym przedmiotem sprawy obowiązywało rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administrcji (Dz.U.2001.137.1541) określające m. in. należności pieniężne, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy zobowiązany ma ustawowy obowiązek obliczenia lub uiszczenia należności bez wezwania, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 3a ustawy egzekucyjnej wśród których nie ma opłaty dodatkowej.

Zgodnie z treścią art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym w datach powstania spornego obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego płatnego parkowania w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo (art. 13b ust. 1 ustawy). Strefę płatnego parkowania może ustalić rada gminy lub miasta (art. 13b ust. 3 ustawy), przy czym ustalając taką strefę rada ustala wysokość opłaty oraz określa sposób jej pobierania (art. 13b ust. 4 pkt 1 i 3 ustawy). Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku – zarządca drogi (art. 13b ust. 7 ustawy). W myśl art. 13f ustawy za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 pobiera się opłatę dodatkową (ust. 1), rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej (...) oraz sposób jej pobierania (ust. 2), opłatę dodatkową (...) pobiera zarząd drogi, w przypadku jego braku zarządca drogi (ust. 3). Zarządcami dróg gminnych jest wójt, burmistrz czy prezydent miasta (art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy), zaś w granicach miast na prawach powiatu zarządem wszystkich dróg publicznych z wyjątkiem autostrad i dróg eskpresowych, jest prezydent miasta (art. 19 ust. 5 ustawy), do którego obowiązków należy m. in. pobieranie opłat i kar pieniężnych (art. 20 pkt 8 ustawy). Zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2 – 4 i ust. 5, może wykonywać swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem dróg (art. 21 ust. 1 ustawy) oraz może upoważnić pracowników odpowiednio: urzędu marszałkowskiego, starostwa, urzędu miasta lub gminy albo pracowników jednostki organizacyjnej bedącej zarządem drogi, do załatwiania spraw w jego imieniu, w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych (art. 21 ust. 1a ustawy).

“Opłaty (...), określone w art. 13f ust. 1 (...) wraz z odsetkami za zwłokę podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji" (art. 40d ust. 2 ustawy), zaś obowiązek uiszczenia tych opłat przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty powinny byc uiszczone (art. 40d ust. 3 ustawy).

W okresie, którego dotyczy badana sprawa obowiązywały kolejno dwie uchwały Rady Miejskiej Katowice w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania dla pojazdów samochodowych na drogach publicznych na obszarze Miasta K.: pierwsza z dnia 18 stycznia 2004 r. (dotycząca lat 2010 – 2011) i druga zmieniająca z dnia 27 lipca 2011 r. (weszła w życie od 1 października 2011 r.). W pierwszej z nich wskazano ulice K. wyznaczające strefę płatnego parkowania (§ 2.1), której granice przedstawiono w formie graficznej w załączniku do tej uchwały (§ 2.2), ustalono stawki opłat (§ 5), wskazano, że opłaty te pobierane są przez upoważnionych pracowników MZUiM w K. (§ 6), zaś w przypadku ich nieuiszczenia MZUiM został uprawniony do pobierania opłat dodatkowyych w wysokości [...] zł (§ 13). W drugiej uchwale wskazano, że sposób pobierania opłat za parkowanie został określony w regulaminie poboru opłat w strefie płatnego parkowania miasta K., stanowiącym załącznik nr 2 do uchwały (§ 6 tej uchwały). Zgodnie z tym regulaminem do poboru spornych opłat upoważnieni zostali inkasenci MZUiM w K. (§ 2 pkt 1), a korzystający z pojazdu parkujacego w strefie płatengo parkowania zobowiązany jest do uiszczenia opłaty niezwłocznie, nie poźniej jednak niż w ciągu 7 dni od daty zaparkowania pojazdu (§ 5), w przypadku jej nieuiszczenia w tym terminie, korzystający z pojazdu obowiązany jest zapłacić opłatę dodatkową w wysokości [...] zł (§ 6 pkt 1), w przypadku zaś stwierdzenia przez MZUiM braku uiszczenia opłaty dodatkowej w ciągu 30 dni od daty zaparkowania pojazdu samochdodowego w strefie płatnego parkowania podlega ona ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej (§ 6 pkt 3 regulaminu).

Z powyższego wynika, że do dnia wejścia w życie nowej uchwały tj. do dnia 30 września 2011 r. obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania powstawał z mocy samego prawa z momentem zaistnienia zdarzenia, z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek (zaparkowania w strefie płatnego parkowania, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej – nieuiszczenia opłaty parkingowej). Poczynając od dnia 1 października 2011 r. termin wykonania tego obowiązku został przesunięty w czasie i powinien być wykonany nie później niż w ciągu 7 dni od daty zaparkowania pojazdu i dopiero w przypadku nieuiszczenia takiej opłaty we wskazanym wyżej terminie powstawał obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, przy czym, o ile opłata dodatkowa nie została zapłacona w terminie 30 dni od daty parkowania podlegała (z mocy wymienionej uchwały) obligatoryjnemu ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej.

Sąd zauważa, że obowiązująca od 1 października 2011 r. uchwała Rady Miejskiej w Katowicach w sprawie opłat za płatne parkowanie jako akt prawa miejscowego podlega kontroli legalności w innym postępowaniu niż egzekucyjne. Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę nie był uprawniony ani zobowiązany do oceny wskazanej uchwały i regulaminu w zakresie jej zgodności z prawem, w tym z przepisami ustawy czy też Ordynacji podatkowej, a w szczególności w kwestii możliwości ustanawiania, w drodze takich aktów prawnych, innego terminu zapłaty opłaty parkingowej czy dodatkowej niż wynikający z ustawy bądź też podejmowanie czynności wierzyciela czy kierowanie do egzekucji, w stosunku do opłaty dodatkowej, w innym terminie niż wynikający z ustawy egzekucyjnej i wydanych do niej rozporządzeń wykonawczych. Dlatego też uznał przyjęte w uchwale uregulowania jako obowiązujące na użytek niniejszej sprawy.

Oznacza to, że po dniu 1 października 2011 r. termin uiszczenia opłaty parkingowej wynosił siedem dni od dnia parkowania, zaś termin uiszczenia opłaty dodatkowej (wobec nieuiszczenia opłaty parkingowej we wskazanym terminie) wynosił 30 dni od takiego parkowania. Tym samym obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej dotyczył nie tylko korzystających z takiego parkowania, którzy nie uiścili opłaty parkingowej w terminie 7 dni od dnia parkowania, lecz również takich osób, które opłaty za parkowanie uiściły po upływie wskazanego terminu. Sytuacja taka zaistniała w niniejszej sprawie, gdyż wierzyciel dowodził, że sporne opłaty za parkowanie uiszczone zostały po terminie wymaganym uchwałą, co rodziło obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej.

Sąd wskazuje również, że dla obowiązku uiszczenia wymienionych opłat (parkingowej czy dodatkowej) nie jest konieczne (ani wręcz dopuszczalne) jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji, skoro ustawodawca regulując kwestie tych opłat stwierdził, że są one “pobierane", a nie wymierzane, ustalane czy określane przez organ administracji. Dodatkowo trzeba zaznaczyć, że sporządzane, przez osoby pobierające takie opłaty (inkasentów) i obsługujące strefy płatnego parkowania, zawiadomienie (wezwanie) o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania, którego oryginał umieszczany jest za wycieraczką pojazdu lub w innym widocznym miejscu, zawierające datę, miejsce, godzinę rozpoczęcia parkowania oraz numer rejestracyjny pojazdu samochodowego, stanowi dowód (dokument) potwierdzający nieuiszczenie opłaty w dacie zaparkowania pojazdu. Zobowiązana nie twierdziła przy tym, że termin 7 dni do uiszczenia opłaty parkingowej był jej nieznany, bądź też, że zawiadomienia (wezwania) o wskazanej wyżej treści nie zostały umieszczone w jej samochodzie w odpowiednich miejscach.

Jak wynika z ustaleń organu odwoławczego, potwierdzonych dokumentami, w tym wydrukiem zestawienia dokonanych wpłat na poczet opłat parkingowych, w którym powiązano wezwania (zawiadomienia) z datą i kwotą dokonanej wpłaty, każda z takich wpłat została dokonana po terminie (7 dni od dnia zaparkowania), a zatem powstało po stronie wierzyciela wobec zobowiązanej roszczenie o zapłatę opłaty dodatkowej (w kwocie [...] zł) za każde parkowanie, jednakże żadna wpłata nie została dokonana w takiej wysokości. Należy przy tym stwierdzić, że zobowiązana nie przedłożyła żadnych dokumentów, które podważałaby wiarygodność sporządzonego zestawienia wpłat. W szczególości nie twierdziła, że posiada dowody uiszczenia opłat parkingowych w terminie, w postaci wyciągów z rachunku bankowego czy potwierdzenia wpłaty bądź dokonania przelewu pocztowego. Zobowiązana nie twierdziła również, że we wskazanych w wezwaniach (zawiadomieniach) datach nie parkowała w rejonie płatnego parkowania. Dowodziła jedynie, że osoby pobierające opłaty i wystawiające wezwania (zawiadomienia) działały jako “nieznani" kontrolerzy lub inkasenci sporządzający prywatne notatki w sposób nieunormowany w jakichkolwiek ich obowiązkach (pracowniczych).

W kontekście tych stwierdzeń należy zauważyć, że osobami uprawnionymi do poboru spornych opłat byli upoważnieni pracownicy MZUiM w K.. Zakres ich czynności w tym przedmiocie wyznaczały w istocie powołane uchwały i załączniki do nich w formie regulaminów. W zasadzie czynności te sprowadzały się do stwierdzenia czy w danym pojeździe znajduje się dokument upoważniający do parkowania w danej strefie płatnego parkowania, a jeżeli nie, to do wystawienia wezwania (zawiadomienia) o treści umożliwiającej weryfikację tej okoliczności i identyfikację parkujacego w ten sposób pojazdu. Potwierdzenia wezwań są archiwizowane w MZUiM. Na wezwaniach (zawiadomieniach) nie było wymagane składanie podpisu przez inkasenta (kontrolera). Wezwania te (zawiadomienia) stanowiły dowód w postaci dokumentu, który był wystarczający dla przyjęcia, że pojazd zobowiązanej w podanych tam dniach i godzinach był zaparkowany w miejscu płatnego parkowania, zaś zobowiązana w żaden skuteczny sposób nie zakwestionowała tych dowodów poza gołosłownym twierdzeniem o mogących zaistnieć wadach postępowania w zakresie wystawienia tych dokumentów.

Odnosząc się do zarzutu zobowiązanej dotyczącego braku upoważnienia do działania w imieniu wierzyciela osoby podpisującej przedmiotowe tytuły wykonawcze z dnia [...] r., informacji o wszczęciu postępowania w sprawie zarzutów zobowiązanej czy informacji o prawie złożenia wniosku w przedmiocie przyjęcia oświadczenia, należy zgodzić się z organem odwoławczym, że posiadała ona uprawnienie do działania w imieniu Prezydenta Miasta K. na mocy upoważnień z dnia 14 października 2011 r. udzielonych przez ten organ i to również w zakresie załatwiania spraw związanych z opłatami parkingowymi i dodatkowymi, oraz wystawienia tytułów wykonawczych objemujących należności w postaci opłat dodatkowych, a nadto w zakresie potwierdzenia za zgodność z oryginałem pełnomocnictwa i innych dowodów znajdujących się w aktach sprawy. Kopia wskazanego upoważnienia dołączona została do akt, zaś jej uwierzytelniona kopia doręczona zobowiązanej.

Organ odwoławczy wyjaśnił również, że osoba podpisująca postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela złożyła ten podpis z upoważnienia Prezydenta Miasta K., a więc wierzyciela i należy zgodzić się z poglądem organu, że tego rodzaju upoważnienie nie podlega doręczeniu stronie wraz z wydanym aktem administracyjnym, gdyż tego rodzaju obowiązek nie został ustanowiony przepisami ustawy egzekucyjnej czy k.p.a. Kolegium zauważyło również, że osoby wskazane przez stronę jako nie posiadające uprawnień do prowadzenia postępowania administracyjnego, w przypadku pierwszej z nich podpisującej upomnienia kierowane do zobowiązanej, osoba ta powołała się na działanie z upoważnienia Prezydenta Miasta K., a druga jedynie sporządzała notatki z rozmów telefonicznych prowadzonych z zobowiązaną.

Organ odwoławczy zasadnie wskazał jako istotną w sprawie okoliczność braku ze strony zobowiązanej jakiegokolwiek oświadczenia w kwestii parkowania przedmiotowego pojazdu w strefie płatnego parkowania, jak również nie przedstawienia przez zobowiązaną żadnych dowodów, w tym dokumentów podważających w racjonalny sposób wiarygodność wezwań znajdujących się w aktach sprawy.

Należy również zgodzić się z twierdzeniem organu odwoławczego, że przedmiotowe tytuły wykonawcze zostały sporządzone zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 27 ustawy egzekucyjnej, w tym podpisane przez osobę do tego upoważnioną ze wskazaniem podstawy prawnej dochodzonego obowiązku.

W żadnym razie nie znajdują aprobaty Sądu poglądy strony skarżącej co do braku możliwości dochodzenia opłaty dodatkowej w sytuacji, gdy upłynął termin 30 dniowy opisany w § 6 pkt 3 regulaminu. Stanowisko to nie znajduje uzasadnienia w treści tego przepisu, gdyż wynika z niego jedynie niemożność (ograniczenie terminu) wszczęcia postępowania egzekucyjnego przed upływem tego terminu, a nie wygaśnięcie po upływie tego terminu zobowiązania z tytułu opłat dodatkowych. Termin, o którym mowa jest terminem początkowym a nie końcowym do wszczęcia egzekucji w zakresie nieuiszczenia opłaty dodatkowej.

Sąd uznał, że organy nie naruszyły przepisów procedury wskazanych w skardze, a w szczególności dotyczących ustalenia stanu faktycznego sprawy, czy też oceny dokonanych w sprawie analizy okoliczności, jak również i zebranego materiału dowodowego oraz jego zupełności. Rozstrzygając sprawę organ odwoławczy dokonał ponownej weryfikacji i analizy faktów i zdarzeń istotnych dla jej wyniku wskazując przyczyny, dla których jedne okoliczności (dowody) uznał za wiarygodne a inne nie, przy czym organ ten miał na uwadze wszystkie podniesione przez zobowiązaną zarzuty i twierdzenia co doprowadziło m. in. do uznania niektórych z nich za uzasadnione.

Sąd dodatkowo stwierdza, że poza zakresem jego kontroli były okoliczności związane z zasadnością badź bezzasadnością stosowania art. 15 ustawy egzekucyjnej, skoro nie było to przedmiotem zarzutów, a poza sporem było, że wskazane w tym przepisie upomnienia zostały stronie doręczone a informacja taka została ujęta w spornych tytułach wykonawczych, do których dołączono dowody doręczenia tych upomnień, co spełniało wymogi ustawy egzekucyjnej (art. 27 § 3 w brzmieniu do dnia 20 listopada 2013 r.). Sąd nie oceniał również kwestii możliwości rozstrzygania w postanowieniu wydanym w sprawie stanowiska wierzyciela o kosztach wynikających z art. 15 § 2 ustawy egzekucyjnej, skoro w tym zakresie rozstrzygnięcie organu odwoławczego było dla strony korzystne (pozytywne), a Sąd nie stwierdził naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego postanowienia (art. 134 § 2 ustawy p.p.s.a.).

Z tych przyczyn Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób opisany w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270) i na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił.