Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 258/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2017-09-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Odmówiono uzupełnienia postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 157 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 21 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżących o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Opolu z dnia 31 lipca 2017r. sygn.akt I SA/Op 258/17 w sprawie ze skargi E. Ś. i S. Ś. przeciwko Burmistrzowi Namysłowa w przedmiocie odszkodowania i naruszenia dóbr osobistych postanawia: odmówić uzupełnienia postanowienia .


UZASADNIENIE

W dniu 16 stycznia 2017r. E. Ś. i S. Ś. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 17 marca 2016r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. Sprawę tą zadekretowano pod sygnaturą akt I SA/Op 33/17.

Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2017r. WSA w Opolu oddalił skargę w wyżej wskazanym przedmiocie.

W skardze zawarte zostały treści wskazujące na dalsze żądania skarżących .W szczególności skarżący poza żądaniem uchylenia zaskarżonej decyzji SKO w Opolu z dnia 17 marca 2016r. zarzucili organom podatkowym I i II instancji celową dyskryminację przez ponad 10 lat i naruszenie ich wolności i praw obywatelskich i wnieśli o orzeczenie tego naruszenia i zasądzenie od organów solidarnie odszkodowania.

Dlatego zarządzeniem przewodniczącego z dnia 5 lipca 2017r. na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( j. t. Dz. U. 2017 poz. 1369 ze zm.) i § 27 ust. 1 i 2 zarządzenia nr 14 Prezesa NSA z dnia 6 sierpnia 2015r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych wyłączono ze sprawy ze skargi na decyzję SKO w Opolu z dnia 17 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Op 33/17 sprawę ze skargi E. i S. Ś. przeciwko Burmistrzowi Namysłowa o odszkodowanie i naruszenie dóbr osobistych, którą zadekretowano pod sygnaturą I SA/Op 258/17.

Postanowieniem z 31 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę przeciwko Burmistrzowi Namysłowa, gdyż skarga w przedmiocie zasądzenia odszkodowania i naruszenia dóbr osobistych nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

We wniosku z dnia 3 września 2017 r. skarżący E. i S. Ś. wnieśli o uzupełnienie postanowienia Sądu z dnia 31 lipca 2017 r. sygn. akt. I SA/Op 258/17. W uzasadnieniu wniosku skarżący podkreślili i domagali się wyjaśnienia dlaczego nie doręczono im zarządzenia przewodniczącego z 5 lipca 2017 r. o wyłączeniu sprawy I SA/Op 258/17 ze sprawy I SA/Op 33/17 i dlaczego orzekano w sprawie odszkodowania i naruszenia dóbr osobistych na posiedzeniu niejawnym, miesiąc po rozstrzygnięciu sprawy I SA/Op 33/17, w przedmiocie podatku od nieruchomości. Domagali się także uzupełnienia doręczonego im pouczenia "w zakresie sprzeciwu od braku doręczenia zarządzenia z dnia 5 lipca 2017 r., a to na podstawie art. 163 § 2 i art. 167 a § 2 P.p.s.a.".

Niezależnie od tego wnieśli o wyjaśnienie dlaczego postanowieniem z 31 lipca 2017 r. Sąd "nie rozpoznał, że w sprawie nastąpiło naruszenie prawa materialnego tj. art. 21 i art. 64 Konstytucji oraz przepisów postępowania art. 68 § 1 i art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej. Zaznaczyli, że przepisy prawa nie przewidują takich rozstrzygnięć procesowych, aby (organ- przypis Sądu) prowadził i ustalał podatek w nieskończonym czasie i narażał podatnika na dalsze koszty".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Wniosek o uzupełnienie postanowienia WSA w Opolu z dnia 31 lipca 2017 r. należało oddalić.

Zgodnie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.), dalej w skrócie : "P.p.s.a", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

W myśl § 1a tego artykułu wniosek, o którym mowa w § 1, zgłoszony po upływie terminu, podlega odrzuceniu. Sąd może wydać postanowienie na posiedzeniu niejawnym.

Z kolei na podstawie art. 157 § 2 P.p.s.a. wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym, a stosownie do § 3 orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów.

Z powyższych zapisów ustawy wynika, że strona może domagać się uzupełnienia wyroku w dwóch przypadkach. Po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi, a po drugie jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Poza tymi przesłankami strona musi zachować termin 14 dni, w ciągu którego winna zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku. Termin ten liczony jest od dnia doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyrok nie doręcza się stronie -od dnia ogłoszenia wyroku.

Powyższa regulacja dowodzi, że wniosek o uzupełnienie orzeczenia (wyroku, postanowienia) może zostać zgłoszony , jeżeli Sąd nie orzekł o całości skargi. Taka sytuacja występuje, gdy sąd pominął w wyroku (postanowieniu) zaskarżone np. akty, czynności albo orzekł tylko co do ich części, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wniosek o uzupełnienie orzeczenia może być także zgłoszony, jeżeli Sąd nie zamieścił w nim dodatkowego orzeczenia, które według ustawy powinien był zamieścić z urzędu np. rozstrzygnięcie o kosztach w razie uwzględnienia skargi.

Jest też zasadą, że na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a można uzupełnić jedynie wyrok (postanowienie), a nie jego uzasadnienie.

W rozpoznawanej sprawie badanie wniosku należy rozpocząć od ustalenia zachowania terminu 14 dni z art. 157 § 1 P.p.s.a.

Ponieważ postanowienie o odrzuceniu skargi jako wydane na posiedzeniu niejawnym podlegało doręczeniu z urzędu stronom, to termin 14 dni liczony jest od doręczenia orzeczenia (art. 157 § 1 P.p.s.a i art. 166 P.p.s.a).

Doręczenie postanowienia nastąpiło z dniem 22 sierpnia 2017 r., gdyż przesyłkę awizowano po raz pierwszy 8 sierpnia 2017 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru k. 31-32 oraz regulacji art. 73 § 1 , 3 i 4 P.p.s.a. Mimo awizowania przesyłki w dniach 8 sierpnia 2017 r. i 16 sierpnia 2017 r., skarżący nie podjęli przesyłki do 22 sierpnia 2017 r. Wydanie obu przesyłek przez pocztę 24 sierpnia 2017 r., czyli w 16 dniu po awizowaniu, było nieprawidłowe, niemniej strony zachowały termin z art. 157 § 1 P.p.s.a, gdyż wniosek o uzupełnienie postanowienia nadano listem poleconym z 5 września 2017 r., a zatem w 14 dniu terminu. Mimo zachowania terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia, nie ma podstaw do jego uwzględnienia.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a, sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Dlatego roszczenie skarżących o odszkodowanie i naruszenie dóbr osobistych zawarte w skardze na decyzję w przedmiocie podatku o nieruchomości rozstrzygniętej wyrokiem w sprawie I SA/Op 33/17 po pierwsze nie mogło być przedmiotem orzekania w wyroku z dnia 28 czerwca 2017 r., a po drugie wymagało wyłączenia jako odrębna sprawa. Podstawą prawną takiej czynności był przepis art. 57 § 3 P.p.s.a i § 21 ust. 1,2 zarządzenia nr 14 Prezesa NSA z 6 sierpnia 2015 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych. Czynności te opisano stronom w postanowieniu z 31 lipca 2017 r. Przepisy procedury sądowo-administracyjnej, regulaminu sądowego i zasad biurowości nie wskazują terminu, kiedy takie wyłączenie może nastąpić.

Skarżący oparli wniosek o uzupełnienie postanowienia z jednej strony na braku podstaw do takiego wyłączenia sprawy, a z drugiej na naruszeniu przepisów prawa materialnego i procesowego w sprawie o wymiar podatku od nieruchomości. Obie te podstawy wniosku nie mogą prowadzić do uzupełnienia postanowienia z 31 lipca 2017 r., gdyż jest ono kompletne. Rozstrzygnięcie sprawy oznaczonej sygnaturą I SA/Op 258/17 nie zawiera żadnych braków. Może być jedynie zaskarżone odrębnie do sądu II instancji podobnie jak wyrok wydany w sprawie I SA/Op 33/17.

Nie było także podstaw orzekania przez Sąd o kosztach postępowania w postanowieniu odrzucającym skargę. Sąd nie wzywa bowiem o opłatę sądową, jeżeli już z treści skargi wynika, że podlega ona odrzuceniu (por. art. 222 P.p.s.a.). Jeżeli w tej sprawie Sąd nie wzywał skarżących do uiszczenia wpisu sądowego, to nie było także podstaw do orzekania o jego zwrocie.

Ponadto należy podkreślić, że odrzucając skargę postanowieniem z 31 lipca 2017 r. Sąd nie był uprawniony do oceny merytorycznej zasadności zgłoszonego roszczenia w zakresie odszkodowania i naruszenia dóbr osobistych. Jeżeli sąd administracyjny uznaje się niewłaściwym, to poza wyjątkiem z art. 58 § 4 P.p.s.a. nie może wypowiadać się o zgłoszonym roszczeniu, gdyż naruszyłby prawo. Jeżeli sąd administracyjny nie jest właściwy, to właściwy jest sąd powszechny, do którego skarżący winni zgłosić takie roszczenie.

Jeśli nie ma podstaw do uzupełnienia postanowienia to na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a. Sąd odmówił uwzględnienia wniosku.