Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1068/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Podatek od spadków i darowizn
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8 ust.3, ust.4
journal: Dz.U. 2004 nr 142 poz 1514
law: Ustawa z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska,, Sędzia WSA Bolesław Stachura, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 1 czerwca 2016 r. nr [...], II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej A. F. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. znak [...] ustalającą A. F. zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od spadków i darowizn w kwocie [...] zł z tytułu nabycia rzeczy lub praw majątkowych w drodze spadku po zmarłym w dniu [...] r. ojcu Z. K.

Zasadnicze ustalenia stanu faktycznego przedstawiają się następująco:

Sąd Rejonowy w K. I Wydział Cywilny postanowieniem z dnia [...] r. sygn. akt I Ns 317/15 stwierdził, że spadek po zmarłym w dniu [...] r. Z. K., ostatnio zamieszkałym w S., gmina U., na podstawie ustawy nabyli z dobrodziejstwem inwentarza: wdowa H. K. oraz dzieci: A. M. F., A.Z. K. i K. M. K. w udziałach po [...] części każde z nich. Postanowienie uprawomocniło się w dniu 24 grudnia 2015 r.

W dniu 20 maja 2016 r. wpłynęło do Urzędu Skarbowego w K. zeznanie podatkowe SD-3, w którym spadkobierczyni A. F. wykazała jako przedmiot dziedziczenia po zmarłym ojcu: udział do [...] części w nieruchomości położonej w S. przy ul. [...], zabudowanej budynkiem mieszkalnym o powierzchni użytkowej [...] m2 i powierzchni gruntu [...] m2. Wykazała wartość rynkową udziału w ww. nieruchomości na kwotę [...] zł, w tym wartość udziału w budynku mieszkalnym na kwotę [...] zł.

W dniu 30 maja 2016 r. podatniczka złożyła w Urzędzie Skarbowym

w K. korektę zeznania podatkowego SD-3, w którym ponownie uwzględniła przedmiotową nieruchomość, przy czym udział podlegający spadkobraniu wskazała jako [...], a wartość rynkową tego udziału określiła na kwotę [...] zł, w tym wartość udziału w budynku mieszkalnym w wysokości [...] zł. Dodatkowo wykazała nabycie udziału do [...] części obory i szopy (położonych w S. ul. [...]) o łącznej powierzchni [...] m2 i wartości udziału w kwocie [..] zł.

Wskazując na osobisty stosunek do spadkodawcy podatniczka podała, że jest córką spadkodawcy i wykazała swój udział w nabytym spadku w części do [...], którego wartość stanowiła kwota [...] zł. Ponadto podatniczka dołączyła do powyższego zeznania podatkowego kserokopię nakazu płatniczego nr [...] z dnia [...] r. wydanego przez Wójta Gminy U. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego z tytułu podatku rolnego i podatku od nieruchomości dotyczącego ww. nieruchomości za 2016 r., wyciągu z mapy geodezyjnej dotyczącej jednostki ewidencyjnej: U. [...], obręb: S., działka: [...] oraz oświadczenie podatniczki o spełnieniu warunków wynikających z art. 16 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2004 r., nr 142, poz. 1514 ze zm. – zwanej dalej: "u.p.s.d." ) – koniecznych do uzyskania ulgi polegającej na niewliczaniu do podstawy opodatkowania tym podatkiem wartości do łącznej wysokości nieprzekraczającej [...] m2 powierzchni użytkowej budynku położonego w S. przy ul. [...].

Organ I instancji, mając na uwadze przepisy art. 8 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 u.p.s.d. przyjął do podstawy opodatkowania wartość nabytego udziału (czystą wartość) w kwocie [...] zł, wykazaną przez stronę w korekcie zeznania podatkowego o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych SD-3. Zastosował ulgę podatkową zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy, tj. [...] zł oraz kwotę wolną od podatku w wysokości [...] zł wobec A. F., jako spadkobierczyni zaliczonej do I grupy podatkowej (art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy). Następnie od podstawy w kwocie [...] zł ustalił podatek w kwocie [...] zł.

A.F. w piśmie z dnia 6 czerwca 2016 r. wniosła odwołanie

od powyższej decyzji, w którym wskazała, że nie zgadza się z wartością działki, jaka została przyjęta w przedmiotowej decyzji, a mianowicie [...] zł/m2. Jej zdaniem wartość gruntu niezabudowanego wynosiła [...] zł/m2. Dla poparcia swojego stanowiska powołała się na operat szacunkowy z dnia 26 kwietnia 2013 r. dotyczący innej nieruchomości stanowiącej przedmiot prawa własności położonej w S.

Organ II instancji po rozpatrzeniu odwołania, mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa (art. 1 ust. 1 pkt 1, art. 5, art. 6 ust. 4, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 i ust. 3 u.p.s.d. oraz ustalenia stanu faktycznego, stwierdził, iż z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że przedmiotem spadku jest udział do [...] części nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym o powierzchni użytkowej

[...] m2, powierzchnia gruntu [...] m2, położonej S. przy

ul. [...], o wartości udziału w kwocie [...] zł, w tym wartości

[...] udziału w budynku mieszkalnym o wartości [...] zł oraz udział do [...] części obory i szopy o łącznej powierzchni [...] m2, położonych pod ww. adresem o wartości udziału w kwocie [...] zł. Spadkobierczyni A. F. dziedziczy po zmarłym ojcu udział do [...] w spadku.

Organ II instancji dodał, że z akt sprawy wynika, iż strona w korekcie zeznania podatkowego SD-3, złożonego w dniu 30 maja 2016 r, podała m.in. wartość udziału

w nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym wraz z działką gruntową według oceny organu podatkowego I instancji, jako odpowiadającą przeciętnym wartościom rynkowym podobnych nieruchomości położonych w S. oraz

w gminie U. na dzień powstania obowiązku podatkowego, tj. na dzień

24 grudnia 2015 r. Ocena ta została dokonana na podstawie art. 8 ust. 1 i ust. 3 u.p.s.d. z uwzględnieniem cen transakcyjnych dotyczących nieruchomości z obszaru gminy U., też z miejscowości S., jakie miały miejsce w okresie

od 24 grudnia 2013 r. do 24 grudnia 2015 r.

Ponadto organ II instancji wskazał, że organ I instancji nie zastosował procedury wynikającej z art. 8 ust. 4 u.p.s.d., gdyż ww. organ zgodził się z tym, że podatniczka podała wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych, jako odpowiadającą wartości rynkowej tych rzeczy i praw. Zwrócił również uwagę na okoliczność, że co prawda zeznanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn nie jest aktem samoobliczenia podatkowego, jednakże przyjmuje się, że strona wypełniając deklarację podatkową, działała świadomie, zdając sobie sprawę z konsekwencji deklarowanych w tym dokumencie wartości - wiedząc, że mają one odpowiadać wartości rynkowej; ponadto zeznanie podatkowe o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych SD-3 w rubryce J zawiera oświadczenie, iż podatnikowi są znane przepisy Kodeksu karnego skarbowego o odpowiedzialności za podanie danych niezgodnych z rzeczywistością. Organ odwoławczy podkreślił, że organ podatkowy I instancji przyjął wartość rynkową masy spadkowej - na podstawie złożonego zeznania podatkowego podatniczki, ale również wartość tę skonfrontował z przeciętnymi wartościami podobnych nieruchomości (udziałów) w obrocie wolnorynkowym na terenie działania Naczelnika Urzędu Skarbowego w K.

W ocenie organu odwoławczego zarzuty podatniczki, stanowiące polemikę

na temat zbyt wysokiej wartości udziału w nieruchomości w oparciu o dane wynikające z operatu szacunkowego, dotyczącego innej nieruchomości, są nieuprawnione.

Organ wskazał również, że powołany przez stronę operat szacunkowy był zapewne podstawą ustalenia opłat związanych z podziałem nieruchomości niezabudowanej nr [...], niemniej jednak nie może być uwzględniony w procesie ustalania podstawy opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn z tytułu nabycia udziału w nieruchomości zabudowanej - działki nr [...]. Co istotne, na potrzeby opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn konieczne jest odniesienie wartości przedmiotu nabycia do wartości rynkowej określonej rzeczy lub prawa majątkowego, czego wyrazem jest stosowanie procedury określenia wartości rynkowej wynikającej z art. 8 u.s.d. Organ wskazał także, że dla celów podatku od spadków i darowizn wartość nieruchomości określa się według stanu na dzień nabycia (śmierci spadkodawcy) i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego (uprawomocnienia się postanowienia stwierdzającego nabycie spadku), skutkiem czego podnoszona na etapie postępowania odwoławczego argumentacja nie może skutecznie wpłynąć na rozstrzygnięcie wydane w okolicznościach przedmiotowej sprawy.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie strona wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji jako naruszającej prawo poprzez niewykonanie obowiązków prawa, a mianowicie niewykonanie obowiązku badania przedstawionej sprawy w takim stopniu wnikliwie, aby nie było wątpliwości i poczucia skrzywdzenia jednej ze stron postępowania niewłaściwą decyzją. W uzasadnieniu skargi strona wskazała m.in, że nie zgadza się z decyzją w zakresie wysokości kwoty wartości majątku wchodzącego w skład spadku, przedstawiając obszernie swoje stanowisko w tej kwestii.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie w dniu 15 grudnia 2016 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie skarżąca przedłożyła operat szacunkowy dotyczący nieruchomości położonej w S. gm. U., działka nr [...].

Z dokumentu tego na postawie art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd dopuścił dowód.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 z późn. zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które dotyczy związania zarzutami skargi i podstawą prawną w skargach na interpretacje indywidualne, co oznacza, że w pozostałych sprawach sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji niezależnie

od zarzutów podniesionych w skardze.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S. w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie sąd doszedł do przekonania, że narusza ona prawo w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Zatem skarga zasługuje na uwzględnienie.

Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest sposób określenia podstawy opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn. Zdaniem organów podstawę tę należało określić stosownie do wartości podanej przez podatniczkę w zeznaniu SD-3, natomiast zdaniem strony organ powinien był skorzystać z dyspozycji art. 8 ust. 4 u.p.s.d. zd. 2 i dokonać ustalenia wartości rynkowej nabytego w drodze spadkobrania udziału w nieruchomości z uwzględnieniem opinii biegłego.

Zakreślając ramy prawne rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy na treść art. 1 ust. 1 u.p.s.d., stosownie do którego podatkowi od spadków i darowizn podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej tytułem dziedziczenia.

Zgodnie z art. 5 u.p.s.d. obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych.

Natomiast z art. 6 ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. wynika, że obowiązek podatkowy powstaje przy nabyciu w drodze dziedziczenia – z chwilą przyjęcia spadku, jednocześnie z pkt 4 tego przepisu wynika, że jeżeli nabycie niezgłoszone do opodatkowania stwierdzono następnie pismem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą sporządzenia pisma, jeżeli pismem takim jest orzeczenie sądu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia.

W rozpoznawanej sprawie zatem pomimo tego, że nabycie spadku nastąpiło

w 2006 r., to postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku zostało wydane w dniu

2 grudnia 2015 r., a uprawomocniło się w dniu 24 grudnia 2015 r., tym samym z tym dniem powstał obowiązek podatkowy.

Kwestię podstawy opodatkowania reguluje art. 7 u.p.s.d., stosownie do ust. 1 tego przepisu podstawę opodatkowania stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po potraceniu długów i ciężarów (czysta wartość), ustalona według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego.

Natomiast określenie wartości rzeczy i praw następuje stosownie do treści art. 8 u.p.s.d., który w ust. 1 stanowi, że wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych przyjmuje się w wysokości określonej przez nabywcę, jeżeli odpowiada ona wartości rynkowej tych rzeczy i praw, a wartość praw do wkładów oszczędnościowych

– w wysokości tych wkładów. Przepis art. 8 u.p.s.d. jest przepisem procesowym, zatem organy powinny go stosować w brzmieniu obowiązującym w chwili orzekania. Przytoczony powyżej przepis ustanawia zasadę przyjmowania przez organy podatkowe wartości określonej przez nabywcę, jednak pod warunkiem, że odpowiada ona wartości rynkowej tych rzeczy lub praw. Oznacza to, że w każdym przypadku organ zobowiązany jest do dokonania oceny czy wartość podana przez nabywcę w zeznaniu podatkowym odpowiada wartości rynkowej, czyli powinien ocenić czy nie jest ona niższa bądź wyższa od wartości rynkowej.

Sposób określania wartości rynkowej uregulowany został w art. 8 ust. 3 u.p.s.d., zgodnie z którym wartość rynkową rzeczy lub praw majątkowych określa się na podstawie przeciętnych cen stosowanych w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem ich miejsca położenia, stanu i stopnia zużycia, oraz w obrocie prawami majątkowymi tego samego rodzaju, z dnia powstania obowiązku podatkowego.

Zgodnie zaś z treścią art. 8 ust. 4 u.p.s.d. jeżeli nabywca nie określił wartości nabytych rzeczy lub praw majątkowych albo wartość określona przez niego nie odpowiada, według oceny naczelnika urzędu skarbowego wartości rynkowej, organ wezwie nabywcę do jej określenia, podwyższenia lub obniżenia, w terminie nie krótszym niż 14 dni od dnia doręczenia wezwania, podając jednocześnie wartość według własnej, wstępnej oceny. W zdaniu drugim przepis ten stanowi, że jeżeli nabywca pomimo wezwania nie określił wartości lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, naczelnik urzędu skarbowego dokona jej określenia

z uwzględnieniem opinii biegłego lub przełożonej przez nabywcę wyceny rzeczoznawcy. Zastosowanie procedury wskazanej w tym przepisie następuje zatem

w następujących sytuacjach:

- nabywca nie określił wartości nabytych rzeczy lub praw majątkowych,

- określona przez nabywcę wartość nie odpowiada wartości rynkowej.

W rozpoznawanej sprawie wartość nabytych przedmiotów majątkowych została określona przez nabywcę w korekcie zeznania podatkowego o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych z dnia 30 maja 2016 r. w wysokości [...] zł, przy czym wartość udziału w [...] części nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym o pow. [...] m2, powierzchnia gruntu [...] m2 została wskazana jako [...] zł, a wartość innych rzeczy lub praw – obory i szopy o łącznej powierzchni [...] m2 została wskazana jako [...] zł. Udział podatnika w majątku spadkowym został określony jako [...], a stopień pokrewieństwa jako córka.

W oparciu o treść powyższego zeznania organ pierwszej instancji w decyzji

z dnia [...] r. ustalił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn w wysokości [...] zł, wskazując w uzasadnieniu, że w toku postępowania podatkowego organ podatkowy ustalił, że wartość udziału określona

w zeznaniu nieruchomości zabudowanej, położonej w S. przy ulicy M., odpowiada przeciętnym wartościom rynkowym podobnych nieruchomości położonych w S. oraz gminie U. na dzień powstania obowiązku podatkowego, tj. 24 grudnia 2015 r.

Do wniesionego od decyzji organu pierwszej instancji odwołania podatniczka dołączyła operat szacunkowy z kwietnia 2013 r. nieruchomości przyległej do nabytej przez nią działki, gdzie wartość 1m2 określono na [...] zł Jako jedną z analizowanych transakcji w operacie tym opisano transakcję dotyczącą nieruchomości położonej w S., działka o pow. [...] ha położona również przy ulicy M., gdzie cenę strony umowy przyjęły na [...] zł, czyli [...] zł/m2. Podstawowym zarzutem odwołania podatniczka uczyniła zawyżenie przyjętej przez organ wartości nabytej nieruchomości, podniosła, że nieruchomości położone w pobliżu tej, którą nabyła w drodze dziedziczenia nie osiągają cen za 1m2 przyjętych przez organ ([...] zł). Odnosząc się do powyższego zarzutu organ drugiej instancji wskazał, że operat przedłożony przez odwołującą się został sporządzony w innym celu – dla naliczenia opłaty adiacenckiej, a dokonana w nim analiza rynku nieruchomości dotyczyła lat 2010-2013. Nie kwestionując podniesionych przez organ okoliczności – celu sporządzenia operatu, faktu, że dotyczy innego okresu oraz innej działki, wskazać należy, że w operacie tym również ustalana była wartość rynkowa nieruchomości i to przyległej do będącej przedmiotem sporu o zbliżonej powierzchni, moment wyceny nie był znacząco odległy w stosunku do daty powstania obowiązku podatkowego, tym bardziej, że w operacie tym wzięto do porównań transakcje z okresu dwuletniego ze wskazaniem, że w tym czasie ceny nie uległy zmianie. Zdaniem sądu zatem tak znacząca rozbieżność w cenie 1m2 powinna była wzbudzić wątpliwość organu co do tego czy cena przyjęta w decyzji organu pierwszej instancji odpowiada wartości rynkowej nieruchomości. Przyjęta bowiem w decyzji cena 1m2, jest niemal czterokrotnie wyższa od ceny wynikającej z przedłożonego przez odwołującą się operatu. Zauważając taką różnicę mogącą mieć znaczący wpływ na określenie postawy opodatkowania organ drugiej instancji powinien był skorzystać z dyspozycji art. 233 § 2 o.p. i uchylić decyzję organu pierwszej instancji nakazując mu przeprowadzenie procedury o jakiej mowa w art. 8 ust. 4 u.p.s.d. celem prawidłowego określenia podstawy opodatkowania.

Okoliczność, że przyjęta przez organ pierwszej instancji podstawa opodatkowania została w nieprawidłowej wysokości potwierdza także treść przedłożonego przez skarżącą na rozprawie operatu dotyczącego działki również położonej w pobliżu nieruchomości będącej przedmiotem postępowania. W operacie tym w części charakterystyka i analiza rynku lokalnego wskazano na zróżnicowanie cen, oraz na to, że zdecydowanie wyższe ceny uzyskiwały nieruchomości położone

w północnej części S. i U., nieruchomości położone na południe od drogi krajowej uzyskiwały dużo niższe ceny. Cenę 1m2 wycenianej działki przyjęto na [...] zł, czyli również wielokrotnie wyższą aniżeli przyjęta przez organy w przedmiotowej sprawie.

Mając powyżej przedstawione względy sąd uznał, że podstawa opodatkowania nie została przez organy podatkowe określona w przedmiotowej sprawie w sposób prawidłowy. Wskazana bowiem w zeznaniu przez podatniczkę wartość nieruchomości powinna była wzbudzić w organie odwoławczym wątpliwości co do jej prawidłowego określenia. Organ ten jednak zaakceptował stanowisko organu pierwszej instancji, czym naruszył art. 233 § o.p. oraz art. 8 ust. 1 i 4 u.p.s.d., naruszenie to mogło spowodować określenie podstawy opodatkowania w nieprawidłowej wysokości, przez co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W konsekwencji sąd na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

Rozpoznając sprawę ponownie organ określi w prawidłowy sposób podstawę opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn przy zastosowaniu procedury z art. 8 ust. 4 u.p.s.d.

Orzeczenie o kosztach zapadło na podstawie art. 200 p.p.s.a. stosownie do którego w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na koszty zasądzone na rzecz skarżącej złożyły się opłata od skargi w wysokości [...] zł oraz koszty przejazdu do sądu w wysokości [...] zł.