Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 381/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-05-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Odrzucono wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1, art. 87 par. 1, art. 73 par. 1-4, art. 88
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 maja 2014 r. wniosku J. M. i K.M. o przywrócenie terminu do wniesienia uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi J.M. i K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia 1. odmówić J. M. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi; 2. odrzucić wniosek K.M. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. /-/ J. Zieliński


UZASADNIENIE

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu pismami z dnia 17 kwietnia 2014 r. wezwano J. M. i K. M. do uzupełnienia braków formalnych ich skargi z dnia 16 marca 2014 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej poprzez nadesłanie w terminie 7 dni, dwóch odpisów skargi. Pouczono jednocześnie strony, iż wykonanie zarządzenia przez któregokolwiek ze skarżących zwalnia pozostałe osoby z obowiązku jego wykonania.

Powyższe wezwanie zostało doręczone do rak własnych J. M. w dniu 5 maja 2014 r. Z kolei wezwanie adresowane do K. M. zostało zwrócone przez Pocztę Polska jako niedoręczone adresatowi mimo podwójnego zawiadomienia o przesyłce.

Zarządzeniem Sądu z dnia 12 maja 2014 r. uznano na podstawie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) , iż ww. przesyłka adresowana do K.M. została doręczona z dniem 7 maja 2014 r.

W dniu 13 maja 2014 r. J. M. i K. M. złożyli wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnia braków formalnych skargi składając jednocześnie dwa odpisy skargi.

W uzasadnieniu wniosku skarżący podnieśli, iż uchybienie terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi spowodowane było brakiem doświadczenia w postępowaniu sądowym i koniecznością uzupełnienia wiedzy dotyczącej tego postępowania. Ponadto podnieśli, iż K. M. zaplanował uzupełnienie braków na dzień 12 maja 2014 r. niemniej obowiązki (szkolenie) uniemożliwiło mu dokonanie tej czynności w tym dniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej: "p.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie zaś z art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Z przepisów tych wynika, że wniosek o przywrócenie terminu składa się dopiero po tym, jak strona mu uchybiła (nie dokonała czynności w terminie).

W pierwszej kolejności odnieść się należy do wniosku J.M. Z akt sprawy wynika, iż uchybiła ona terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi bowiem w jej przypadku termin ten upłynął z dniem 12 maja 2014 r.

W ocenie Sąd wskazane we wniosku okoliczności nie uprawdopodobniają braku winy J. M. w uchybieniu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

W doktrynie dominuje pogląd, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku uprawdopodobnienia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 329).

Innymi słowy musiała zaistnieć jakaś obiektywna przeszkoda, która uniemożliwia skarżącemu dochowanie tego terminu.

Również w orzecznictwie sądów administracyjnych powszechny jest pogląd, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jaki można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. m.in. postanowienia NSA z dnia 22 lutego 2012 r. o sygn. akt I FZ 522/11, z dnia 24 lutego 2012 r. o sygn. II GZ 27/12, oraz 8 listopada 2011 r. o sygn. akt II GZ 490/11 – wszystkie dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Zdaniem Sądu, podniesione przez J. M. argumenty świadczące jakoby o braku jej winy w uchybieniu terminu do wniesienie skargi nie zasługują na uwzględnienie. Skarżąca w piśmie sądowym z dnia 17 kwietnia 2014 r. została wyraźnie poinformowana o podstawie prawnej wezwania (pkt 5 pouczenia) oraz o sposobie usunięcia braków formalnych. Trudno zgodzić się, aby prosta czynność polegająca na sporządzeniu dwóch odpisów skargi (która to została osobiście sporządzona i złożona przez skarżących) i ich złożeniu (przesłaniu) do Sądu, wymagała podjęcia dodatkowych niesprecyzowanych bliżej czynności polegających na "uzupełnieniu wiedzy", które to czynności wymagały tyle czasu, że nie mógł zostać zachowany siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków. Również okoliczność odbywania szkolenia przez K. M. w dniu 12 maja 2013 r. nie może być okolicznością świadczącą o braku winy w uchybieniu terminowi przez J. M.. Skarżąca nie wskazała jakichkolwiek przyczyn obiektywnie uniemożliwiających jej uzupełnienie braków formalnych skargi do dnia 12 maja 2014 r., a tym samym należyte zadbanie o swoje interesy.

W tej sytuacji Sąd odmówił J. M. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi o czym orzeczono w pkt 1 sentencji postanowienia na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.

Odnosząc się z kolei do wniosku K. M. wyjaśnić należy, iż adresowane do niego pismo zawierające wezwanie do uzupełnia braków formalnych nie zostało przez niego odebrane i zwrócono je do Sądu. W tej sytuacji Sąd w oparciu o przepis art. 73 § 1-4 p.p.s.a uznał, iż wezwanie to zostało doręczone K. M. w drodze tzw. doręczenia zastępczego z dniem 7 maja 2014 r. Tym samym termin do uzupełnia braków formalnych skargi przez K. M. upływał z dniem 14 maja 2014 .

W tej sytuacji jego wniosek z dnia 13 maja 2014 r. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi należy uznać za niedopuszczalny i odrzucić na podstawie art. 88 p.p.s.a. bowiem był on przedwczesny - został złożony przed upływem terminu do dokonania czynności. Ponadto K. M. złożył dwa odpisy skargi w dniu 13 maja 2014 r. a zatem uzupełnił brak formalny skargi w terminie.

Wobec powyższego Sąd orzekł jak w pkt 2 sentencji postanowienia.

/-/ J. Zieliński