Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 4127/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. Sp. z o.o. w Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 1594/17 w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. w Ż. na rozstrzygniecie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. Sp. z o.o. w Ż. na rzecz Ministra Rozwoju i Finansów 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 października 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 1594/17 oddalił skargę A. Sp. z o.o. (skarżąca) na rozstrzygnięcie Ministra Rozwoju zawarte w piśmie z dnia 21 sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej.

Sąd orzekał w następującym stanie sprawy. Skarżąca 17 lutego 2017 r. złożyła do B. wniosek o dofinansowanie projektu numer [...] pod nazwą "Budowa światłowodowej sieci szerokopasmowej w województwie lubelskim w powiatach: łukowskim, puławskim i ryckim" w naborze nr [...] zorganizowanym dla Działania 1.1 "Wyeliminowanie terytorialnych różnic w możliwości dostępu do szerokopasmowego Internetu o wysokich przepustowościach" (dalej: Regulamin) Programu Operacyjnego Polska Cyfrowa na lata 2014-2020. Wniosek skarżącej uzyskał 162,14 punktów i nie został rekomendowany do dofinansowania. Powodem odrzucenia był brak spełnienia kryterium merytorycznego nr 7 "Wnioskodawca posiada potencjał ekonomiczny pozwalający na realizację projektu". Zastrzeżenia ekspertów oceny merytorycznej dotyczyły kwestii wartości kapitału własnego (jego wartość była niższa niż 60% udziału własnego w kosztach projektu), przeprowadzonej oceny potencjału ekonomicznego (zgodnie z założeniami Regulaminu ocena potencjału ekonomicznego przeprowadzona została na podstawie danych finansowych ujętych w zatwierdzonym sprawozdaniu finansowym dołączonym do dokumentacji aplikacyjnej tj. sprawozdaniu za 2015 r., dołączone do dokumentacji sprawozdanie za 2016 r. nie zostało uwzględnione w ocenie kryterium, ponieważ nie spełniło warunków dla dokumentacji aplikacyjnej - nie było zatwierdzone, a ponadto dane z tego sprawozdanie nie zostały ujęte we wniosku skarżącej o dofinansowanie), oraz braku zabezpieczenia udziału własnego w postaci promesy kredytowej. W wyniku rozpatrzenia protestu od negatywnej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie dla wskazanego wyżej projektu Minister Rozwoju w rozstrzygnięciu z 21 sierpnia 2017 r. wskazał, że skarżąca niezgodnie z "Instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie", stanowiącą załącznik nr 3 do wniosku przedstawiła niezatwierdzony bilans za 2016 r., twierdząc, że na podstawie zawartych w nim danych można było uznać, że posiada on potencjał ekonomiczny pozwalający na realizację projektu. W ocenie Organu "Instrukcja" jest dokumentem szczegółowo opisującym załączniki do Wniosku, a "Kryteria formalne i merytoryczne dla Działania 1.1." odnoszą się, do załączników i nie wymagają obligatoryjnie opisu, wskazującego zatwierdzenie lub brak zatwierdzenia bilansu. Organ wskazał nadto, że obowiązkiem skarżącej było przedłożenie sprawozdania finansowego za zatwierdzony rok obrachunkowy, co nie jest tożsame z pojęciem "zamkniętego roku obrachunkowego". Tymczasem skarżąca przedstawiła bilans z zamkniętego 2016 r., zamiast zatwierdzonego roku obrachunkowego 2015, w związku z czym zobowiązana była do przedłożenia wraz z dokumentacją bezwarunkowej promesy kredytowej, która stanowiła dokument obligatoryjny, w przypadku, gdy wartość kapitału własnego stanowiła wartość niższą niż 60% udziału własnego w kosztach projektu. Tym samym dołączone do dokumentacji sprawozdanie za 2016 r. nie zostało uwzględnione. Uzasadniając oddalenie skargi na powyższe rozstrzygnięcie WSA w Warszawie wyjaśnił, że zgodnie z § 6 ust. 3 regulaminu konkursu wnioskodawca wypełnia wniosek o dofinansowanie przy użyciu aplikacji generatora wniosków o dofinansowanie (dostępnego na stronie internetowej) oraz według "Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie" stanowiącej załącznik nr 3 do regulaminu. W pkt 12 Instrukcji - Uwierzytelnienie kondycji finansowej Beneficjenta znajduje się następujący zapis: W przypadku wnioskodawców, którzy są zobowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego (np. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki akcyjne, spółki jawne) należało uzupełnić podpunkt a/, podając wskazane dane z zatwierdzonych sprawozdań finansowych za 3 ostatnie lata obrachunkowe. W przypadku wnioskodawców, którzy nie byli zobowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego (np. osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, spółki cywilne) należało uzupełnić podpunkt b/, podając wskazane dane zgodnie ze złożonymi deklaracjami podatkowymi za trzy ostatnie lata obrachunkowe. W przypadku prowadzenia działalność krócej niż trzy lata należało uzupełnić dane z uwzględnieniem okresu w jakim przedsiębiorstwo funkcjonuje. W przypadku nowopowstałych podmiotów, dane należało uzupełnić na podstawie bilansu otwarcia podmiotu. Dodatkowo w ramach załącznika nr 6 Dokument uwierzytelniający kondycję finansową wnioskodawcy należało złożyć (zgodnie z częścią I "Załączniki" niniejszej instrukcji) właściwą dokumentację finansową za ostatni zatwierdzony rok obrachunkowy.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, analizując treść zacytowanych wyżej fragmentów dokumentacji konkursowej nie mogło budzić żadnej wątpliwości, iż skarżąca miała obowiązek podania danych wynikających z zatwierdzonych w chwili składania wniosku sprawozdań finansowych, co w realiach rozpoznawanej sprawy oznaczało obowiązek przedłożenia sprawozdania za 2015 r. (ostatnie sprawozdanie finansowe, z którego dane winny być podane). Sąd pierwszej instancji wyjaśnił również, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się wiążący, "normatywny" charakter dokumentacji konkursowej. Strona przystępując do konkursu winna się podporządkować jego regułom, chyba, że wykazała, że regulacje prawne dotyczące dokumentacji naruszają prawo powszechnie obowiązujące, w tym określone przez art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 217 ze zm.; dalej: ustawa wdrożeniowa), zasady przeprowadzenia wyboru projektów w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zasadę zapewnienia wnioskodawcom równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. W ocenie Sądu pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Skarżąca mając wątpliwości co do dokumentów konkursowych mogła skorzystać z możliwości zadania pytania do Instytucji Organizującej Konkurs (IOK), na co zwrócił uwagę ekspert oceniający protest. W ocenie Sądu pierwszej instancji obowiązek przedłożenia dokumentu obrazującego sytuację finansową danego podmiotu, tj. zatwierdzonego sprawozdania finansowego dotyczyło wszystkich wnioskodawców, w związku z czym pozwalało to na równe ich traktowanie, zaś w kwestii oceny sytuacji finansowej wymóg przedłożenia zatwierdzonego sprawozdania finansowego, a tym samym ostatecznego, nie podlegającego żadnym zmianom, w sposób najlepszy obrazuje sytuacje finansową wnioskodawcy.

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji złożyła skarżąca zaskarżając wyrok całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. naruszenie postanowień załącznika nr 9 do Regulaminu konkursu nabór nr [...] "Kryteria formalne i merytoryczne dla działania i POPC" w zw. z § 8 ust. 2 Regulaminu konkursu dot. naboru nr [...], poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że "Kryteriaformalne i merytoryczne dla działania 1.1 POPC’ są dokumentem ogólnym, a kondycja finansowa wnioskodawcy oceniana ma być tylko i wyłącznie na podstawie danych określonych we wniosku o dofinansowanie (danych wskazanych w Instrukcji wypełniania wniosku), podczas gdy właściwa interpretacja postanowień "Kryteriów..." nakazuje oceniać kondycję finansową wnioskodawcy zarówno na podstawie "Kryteriów..." jak i danych z wniosku o dofinansowanie, w konsekwencji Sąd I instancji błędnie przyznał prym obowiązywania Instrukcji ponad postanowienia Regulaminu i jego Załącznika nr 9 - kryterium nr 7;

2. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, poprzez naruszenie zasady przejrzystości w sporządzeniu procedur wyboru i kryteriów wyboru projektów do dofinansowania, w tym Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie oraz Kryteriów wyboru projektów formalnych i merytorycznych dlo działania 1.1 POPC, a w szczególności niejasne sformułowanie Kryterium nr 7 w zestawieniu z postanowieniami Instrukcji, przez co możliwe było podejście interpretacyjne co do składanych dokumentów konkursowych zastosowane przez skarżącą.

W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, jak również naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Są to dwie odrębne podstawy kasacyjne, które nie podlegają łączeniu, ponieważ odnoszą się do różnego rodzaju uchybień. O ile zarzut naruszenia prawa procesowego ma na celu najczęściej wykazanie, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest nieprawidłowy, o tyle przy ocenie zarzutu naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie ocenie podlega m.in. proces subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego. Należy dodać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), a więc w tych granicach, jakie strona wnosząca ten środek odwoławczy sama nakreśli w ramach podstaw, o których mowa w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a które w tej sprawie nie występują. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega zatem na ponownym rozpoznaniu sprawy ad meritum w jej całokształcie, lecz na odniesieniu się do wniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie przepisu (art.174 pkt 1 p.p.s.a.). Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy prawa naruszone przez Sąd pierwszej instancji i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, tj. na treść orzeczenia (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków jak i zakresu zaskarżenia. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania skarga kasacyjna nie została oparta na naruszeniu przepisów postępowania. Brak zarzutów naruszenia przepisów postępowania, wskazanych w art. 174 pkt 2 p.p.s.a prowadzi do uznania, że stan faktyczny przyjęty za podstawę orzekania przez Sąd pierwszej instancji jest prawidłowy. Wynika to z faktu, że autor skargi kasacyjnej nie kwestionuje ustalonego w sprawie stanu faktycznego, lecz w sposób odmienny od Sądu pierwszej instancji oraz organu ocenia wykładnię oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego, co w jego ocenie powinno prowadzić do uznania skargi kasacyjnej i uchylenia zaskarżonego orzeczenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej polegający na naruszeniu zasady przejrzystości w sporządzaniu procedur wyboru i kryteriów wyboru projektów o dofinansowanie, w tym Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie oraz Kryteriów wyboru projektów formalnych i merytorycznych dla działania 1.1 POPC, a szczególności niejasne sformułowanie Kryterium nr 7 w zestawieniu z postanowieniami Instrukcji, przez co możliwe było podejście interpretacyjne co do składanych dokumentów konkursowych zastosowane przez autora skargi kasacyjnej. Odnosząc się do powyższego Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że wynikająca z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, zasada przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości traktowania wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania dotyczy każdego etapu konkursu, począwszy od momentu przygotowywania Regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego, aż po zakończenie samego postępowania konkursowego. Zasady te mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej i znajdują umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów ma charakter instrumentalny w relacji do zasady równości, formułując wobec właściwej instytucji przeprowadzającej wybór projektów do dofinansowania, obowiązek jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Wymogi zaś stawiane wnioskującym o udzielenie wsparcia, jeżeli na podstawie oceny ich spełnienia, miałoby to skutkować negatywnymi konsekwencjami, muszą być formułowane w sposób jednoznaczny, jasny i precyzyjny. Chodzi więc o to, aby nie pozostawiono żadnych wątpliwości odnośnie przyjmowanych w danym postępowaniu konkursowym kryteriów oceny projektów oraz oceny ich spełniania, które powinny być znane wnioskodawcom i w odpowiedni sposób im notyfikowane. Powyższe ma tą konsekwencję, że służy gwarantowaniu pewności i stałości obowiązywania kryteriów oceny - a w konsekwencji wyboru - projektów do dofinansowania i eliminowania w tym zakresie jakichkolwiek domniemań stwarzających ryzyko zaistnienia pola dla jakiejkolwiek dowolności - gdy chodzi o stosowane kryteria oceny projektów - niweczącej przywołane powyżej zasady, a mianowicie zasady przejrzystości i rzetelności wyboru projektów oraz zasadę równego dostępu wnioskodawców do informacji o warunkach wyboru projektów (por. wyroki NSA z dnia: 17 sierpnia 2010 r., sygn. akt II GSK 856/10; 1 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 5141/16; 8 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 131/17). Biorąc pod uwagę powyższe Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że wynikające z art. 37 ustawy wdrożeniowej zasady: przejrzystości, rzetelności, bezstronności wyboru projektów oraz równości traktowania wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej znajdując umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów wymieniona w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej ma charakter instrumentalny w relacji do zasady równości, formułując wobec właściwej instytucji przeprowadzającej wybór projektów do dofinansowania obowiązek jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Wymogi stawiane wnioskującym o udzielenie wsparcia, jeżeli na podstawie oceny ich spełnienia, miałoby to skutkować negatywnymi dla nich konsekwencjami, muszą być formułowane w sposób jednoznaczny, jasny i precyzyjny, a więc taki, aby nie pozostawało żadnych wątpliwości odnośnie do przyjmowanych w danym postępowaniu konkursowym kryteriów oceny projektów oraz oceny ich spełniania (por. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1550/17). Służy to gwarantowaniu pewności i stałości obowiązywania kryteriów oceny, a w konsekwencji wyboru projektów do dofinansowania i eliminowaniu w tym zakresie jakichkolwiek domniemań stwarzających ryzyko zaistnienia pola dla jakiejkolwiek dowolności, gdy chodzi o stosowane kryteria oceny projektów, niweczącej przywołane powyżej zasady, a mianowicie zasady przejrzystości i rzetelności wyboru projektów oraz zasadę równego dostępu wnioskodawców do informacji o warunkach wyboru projektów (por. wyroki NSA z dnia: 17 sierpnia 2010 r., sygn. akt II GSK 856/10; 1 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 5141/16; 8 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 131/17). Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia nadto, że w korespondencji do powyższego jest treść art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy wdrożeniowej, z którego wynika, że regulamin konkursu – o charakterze wiążącym zarówno dla ustanawiającej go właściwej instytucji, jak i dla podmiotów aplikujących w podlegającym regulacjom tego regulaminu postępowaniu konkursowym – powinien między innymi określać kryteria wyboru projektów oraz ich znaczenie. Co przy tym oczywiste, kryteria wyboru projektów powinny być określone w sposób czyniący zadość przedstawionemu powyżej standardowi, a ich znaczenie, o którym również jest mowa w przywołanym przepisie, odpowiadać powinno celowi danego postępowania konkursowego. Konfrontując powyższe wywody z treścią podniesionego w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia zasady przejrzystości w sporządzeniu procedur wyboru i wyboru kryteriów wyboru projektów do dofinansowania, w tym "Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie" oraz "Kryteriów wyboru projektów formalnych i merytorycznych dla działania 1.1 POPC", a szczególności niejasne sformułowanie Kryterium nr 7 w zestawieniu z postanowieniami "Instrukcji", przez co możliwe było podejście interpretacyjne co do składanych dokumentów konkursowych zastosowane przez autora skargi kasacyjnej uznać należy za nieuzasadniony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w "Kryteriach formalnych i merytorycznych dla działania 1.1 POPC" w sposób jasny i nie budzący wątpliwości zostały określone warunki jakie musi spełniać wniosek o dofinansowanie. Zachowany został w tym zakresie wysoki stopień szczegółowości określający sposób wypełnienia wniosku oraz jego merytoryczną ocenę. W pkt 4 Kryteriów formalnych wskazano, jakie załączniki wnioskodawca obowiązany jest załączyć. W "Kryteriach merytorycznych" szczegółowo wyjaśniono natomiast sposób oceny poszczególnych działań podejmowanych w ramach uczestnictwa w konkursie. Biorąc pod uwagę powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w zaistniałym stanie sprawy nie można podzielić zarzutu autora skargi kasacyjnej mówiącego o naruszeniu zasady przejrzystości. Wnioskodawcy, w tym autor skargi kasacyjnej miał dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektu do dofinansowania. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia przy tym, że w przypadku powstania wątpliwości w trakcie przygotowywania wniosku, wnioskodawca chcący wziąć udział w konkursie, miał możliwość skierowania pytania do Jednostki Organizującej Konkurs, na co słusznie uwagę zwrócił Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela w świetle powyższego zarzutu naruszenia zasady przejrzystości określonej przez art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Podsumowując stwierdzić należy, że wobec niespełnienia Kryterium merytorycznego nr 7 "Wnioskodawca posiada potencja ekonomiczny pozwalający na realizację projektu", negatywna ocena projektu była w pełni uzasadniona. Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznaje również zarzut podniesiony w pkt 1/ petitum skargi kasacyjnej polegający na uznaniu przez Sąd pierwszej instancji prymu obowiązywania Instrukcji wypełniania wniosku ponad postanowienia "Regulaminu konkursu" i jego załącznika nr 9 w zakresie kryterium merytorycznego nr 7. Powyższe wynika z faktu, że Sąd pierwszej instancji wyjaśniając zasady przystąpienia do konkursu wyraźnie odwołał się do Regulaminu konkursu, określającego zasady wypełniania wniosku, a następnie do "Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie" stanowiącej załącznik nr 3 do Regulaminu i będącą dokumentem uszczegóławiający kryteria formalne i merytoryczne dla działania 1.1 POPC będącą integralną częścią obowiązujące dokumentacji konkursowej (vide str. 8 uzasadnienia). Na trafność przeprowadzonej przez Sąd pierwszej instancji argumentacji wskazuje również szczegółowa analiza poszczególnych postanowień dokumentacji konkursowej, z której wynika, że Sąd ten jedynie zwrócił uwagę na ogólny charakter "Kryteriów formalnych i merytorycznych dla działania 1.1 POPC" oraz techniczny "Instrukcji", nie różnicując ich znaczenia w procedurze konkursowej. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca przy tym uwagę, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy wdrożeniowej regulamin konkursu określa kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia. W Regulaminie konkursu do naboru nr [...] "Budowa światłowodowej sieci szerokopasmowej w województwie lubelskim w powiatach: łukowskim, puławskim i ryckim" wymienione zostały załączniki, które, co oczywiste, stanowią jego integralną część. Należą do nich załącznik nr 9 – Kryteria formalne i merytoryczne dla działania 1.1 POPC" oraz załącznik nr 3 - "Instrukcja wypełniania wniosku o dofinansowanie". Z dokumentacji konkursowej wynikało, że do konkursu przystępowały podmioty, których działania miały na celu "Wyeliminowanie terytorialnych różnic w możliwości dostępu do szerokopasmowego Internetu o wysokich przepustowościach", a "Wnioskodawca posiada potencjał ekonomiczny pozwalający na realizację projektu", zgodnie z kryterium nr 7. Dokumentami mającymi wskazać posiadanie potencjału ekonomicznego były dane finansowe przedstawione w zatwierdzonym sprawozdaniu finansowym składającym się z bilansu wraz z informacją dodatkowa oraz rachunkiem zysków i strat za ostatni zatwierdzony rok obrachunkowy. W przypadku braku wskazanych dokumentów obligatoryjnym dokumentem był dokument wskazujący na zabezpieczenie udziału własnego zgodne z dokumentacją naboru (promesa kredytowa). Brak tych załączników dowodził, iż projekt nie spełniał kryterium określonego dla danego działania. Przyjąć więc należało, że tak rozumiany brak załączników, mieścił się w przesłankach określanych przez dokumenty konkursowe, tj. Regulamin konkursu oraz stanowiące jego integralną część załączniki. Istotne jest przy tym, że poszczególne akty składające się na dokumentację konkursową nie były ze sobą w sprzeczności. Dokumentem uszczegóławiającym postanowienia Regulaminu konkursu były wskazane wyżej Kryteria wyboru projektów formalnych i merytorycznych dla działania 1.1 POPC" oraz "Instrukcja wypełniania wniosku o dofinansowanie". Nie można więc w świetle powyższego podzielić poglądu autora skargi kasacyjnej jakoby w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania nastąpiło różnicowanie dokumentów konkursowych pod względem przyznania większej wagi załącznikom w stosunku do Regulaminu konkursu. W dotychczasowych rozważaniach Naczelny Sąd Administracyjny wskazał powody, dla których uznał, że instytucja zarządzająca oceniła projekt zgodnie z przyjętymi kryteriami określonymi przez dokumenty konkursowe. Nie doszło więc do naruszenia powołanego w skardze kasacyjnej postanowień załącznika nr 9 do Regulaminu konkursu. Wobec braku usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. poz.1804 ze zm.).