Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 327/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 152 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 września 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 299/18 w sprawie ze skargi T. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 6 września 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 299/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Wojewody [...] z [...] stycznia 2018 r., nr [...], w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku handlowego z pylonem, parkingiem i infrastrukturą techniczną, zlokalizowanego na działach nr ewid. [...], i [...], ark. mapy [...], położonych w B., oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył T. K., zaskarżając go w całości.

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. ww. wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt 8 i pkt 9 w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 pkt 1 Prawa budowlanego, § 271 ust. 1 i 2, § 272 pkt 1 w zw. z § 13 ust. 1 i 2, § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422) poprzez niezastosowanie ww. przepisów w świetle okoliczności niniejszej sprawy oraz uznanie za niezasadny zarzutu skarżącego kasacyjnie, wskazującego na brak poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu oraz w konsekwencji powyższego udzielenie pozwolenia na budowę budynku handlowego, którego wykonanie, wskutek przyjęcia błędnych planów posadowienia projektowanego budynku na działce budowlanej, prowadzić może do powstania niebezpieczeństwa pożarowego oraz braku możliwości zagospodarowania działki będącej własnością skarżącego kasacyjnie.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

1) Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a., art. 1 § 2 p.u.s.a. poprzez wadliwe wykonanie swego ustrojowego obowiązku kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem oraz art. 151 p.p.s.a., które polegało na oddaleniu skargi, gdy obowiązkiem Sądu było stwierdzenie naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt 8 i pkt 9 w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 pkt 1 Prawa budowlanego, § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co miało wpływ na wynik sprawy;

2) Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a., 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 i 2 k.p.c., polegające na zastosowaniu przez Sąd oczywiście błędnych kryteriów oceny dowodów oraz przekroczenia granicy swobodnej oceny dowodów przejawiające się w naruszeniu obowiązku wyprowadzenia z materiału dowodowego wniosków logicznych i spójnych w zakresie prawdopodobieństwa wstrzymania wykonania decyzji;

3) Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., skutkujące dokonaniem ustaleń faktycznych przy pominięciu opinii rzeczoznawcy do spraw zabezpieczenia przeciwpożarowego znajdującej się w aktach sprawy, a przez to dokonanie przez Sąd pierwszej instancji błędnych ustaleń faktycznych, stanowiących podstawę wydania wyroku, tj. przyjęcie, że wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 k.p.a. powinno być oparte na udokumentowanych materiałach dowodowych, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi, mimo że z akt sprawy wynika, że stronie odmówiono zapoznania się z aktami, czym organy administracji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 73 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. i tym samym naruszenia art. 151 p.p.s.a.;

4) Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., polegającego na tym, że Sąd pierwszej instancji, niebędąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie wyszedł poza ich granice, mimo że powinien to uczynić, a w konsekwencji do naruszenia art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi podlegającej uwzględnieniu;

5) Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do stanowiska skarżącego kasacyjnie, wyrażonego w skardze oraz piśmie procesowym z [...] maja 2018 r., zawierającym prywatną opinię rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń z [...] kwietnia 2018 r., sporządzoną przez K. J., nr [...] poprzez nieprzedstawienie ich oceny, naruszenie art. 73 § 1 k.p.a. poprzez pozbawianie możliwości wglądu do akt sprawy i możliwości obrony swych praw;

6) Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art 141 § 4 p.p.s.a. poprzez lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku, pozbawiające skarżącego kasacyjnie informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy w ten sposób, że nie można wykluczyć, że gdyby Sąd wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia, orzekał na podstawie poprawnie ustalonego stanu faktycznego, wskazał i wyjaśnił przesłanki, to rozstrzygnięcie byłoby odmienne od wydanego; poprzez brak odniesienia się przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do stanowiska skarżącego kasacyjnie, zawartego w skardze i piśmie procesowym, nieprzedstawienie ich oceny, a mianowicie naruszenia art. 6, 7, art. 77 § 1 i art. 80 i 107 § 3 k.p.a.; art. 73 § 1 k.p.a., naruszenia przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych;

7) Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 152 § 1 k.p.a. w zw. z art. 73 § 1 k.p.a. poprzez pozbawienie możliwości wglądu do akt sprawy administracyjnej i możliwości obrony swych praw – uprawdopodobnienia uchylenia decyzji, a w konsekwencji oddalenie skargi na postanowienie Wojewody wydane z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez uznanie, że nie zachodzi przesłanka wstrzymania wykonania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany w postaci prawdopodobieństwa uchylenia tej decyzji w wyniku wznowienia postępowania, podczas gdy okoliczności sprawy bezsprzecznie wskazują na wysokie prawdopodobieństwo uchylenia przedmiotowej decyzji z uwagi na naruszenie § 271 ust. 1 i 2, § 272 pkt 1 w zw. z § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, udokumentowane opinią rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych z 12 kwietnia 2018 r. sporządzoną przez K. J.;

8) art. 17 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 27 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 5 sierpnia 2015 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. z 2015 r. poz.1177) w zw. z art. 45 ust. 1, art. 7 Konstytucji RP poprzez dokonanie zmiany składu orzekającego po odroczeniu rozprawy w sposób dowolny, bez zaistnienia ku temu przyczyn losowych i przeszkód prawnych ani też bez wskazania takiej przyczyny, co miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ gdyby orzekał inny sędzia, treść orzeczenia mogłaby być inna i doprowadziło to do sytuacji, w której skarżący kasacyjnie pozbawiony został osądu bezstronnego, niezależnego i niezawisłego.

Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący kasacyjnie wniósł też o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie przytoczonych zarzutów.

W piśmie z [...] grudnia 2020 r., zatytułowanym "Uzupełnienie skargi kasacyjnej", skarżący kasacyjnie uzupełnił swoje stanowisko, przedstawione w skardze kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy dodać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że strona wnosząca ten środek odwoławczy, zarzucając naruszenie konkretnych przepisów prawa w określonej formie, sama wyznacza obszar kontroli kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny bierze zaś pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 463/17, LEX nr 2627812).

Na wstępie należy przypomnieć, że na podstawie przywołanego art. 183 § 1 p.p.s.a. strona może przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych, jednak nie uprawnia jej to do późniejszego, po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, rozszerzenia podstaw kasacyjnych, czy też ich późniejszego powoływania, określenia czy precyzowania. Po upływie tego terminu można ewentualnie uzupełniać argumentację zawartą w uzasadnieniu tej skargi kasacyjnej, a więc w ramach już podniesionych zarzutów (podstaw kasacyjnych) w złożonej w ustawowym terminie skargi kasacyjnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 1040/15, LEX nr 2290837). Wobec powyższego, przedstawione przez skarżącego kasacyjnie w piśmie z [...] grudnia 2021 r. nowe zarzuty, jako podniesione po terminie do wniesienia skargi kasacyjnej, należało uznać za niedopuszczalne. Na marginesie jedynie wskazać należy, że ww. pismo składa się z 30 stron, na których podniesiono 19 nowych zarzutów (jeden z nich podzielono na 15 punktów) i jest nie tylko nieczytelne, ale zawiera też argumentację daleko wykraczającą poza zakres objęty kontrolowanym postępowaniem.

Przechodząc do analizy podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, wskazać należy, co następuje.

Przede wszystkim przywołane w skardze kasacyjnej art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. i art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. to przepisy ustrojowe. Sąd administracyjny może je naruszyć wówczas, gdy zaniecha kontroli skutecznie złożonej skargi, rozpozna sprawę nienależącą do jego kognicji, zastosuje środek kontroli inny niż określone w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi bądź zastosuje inne niż zgodność z prawem kryterium kontroli działalności administracji publicznej. W niniejszej sprawie sąd rozpoznał skargę na ostateczne postanowienie, oceniał je pod kątem legalności, zastosował środek kontroli przewidziany w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. To, czy ocena legalności zaskarżonego postanowienia była prawidłowa, czy też błędna, nie może być utożsamiane z naruszeniem ww. przepisów.

Za niezasadne należało także uznać zarzuty naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a., 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 i 2 k.p.c. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. wprowadza odstępstwo od zasady orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a.), a więc na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed tymi organami. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Posłużenie się w analizowanym przepisie stwierdzeniem "sąd może" wyraźnie wskazuje na uprawnienie sądu, a nie jego obowiązek. Już tylko to stwierdzenie wyklucza możliwość skutecznego postawienia sądowi pierwszej instancji zarzutu jego naruszenia. Nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentu, tak jak wskazuje to przepis art. 106 § 3 p.p.s.a., nie może być oceniane jako naruszenie prawa procesowego i to naruszenie, mające istotny wpływ na wynik sprawy (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt I OSK 160/09; z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt I GSK 243/10; z dnia 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 165/11; z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II OSK 840/11). Co więcej, celem postępowania, prowadzonego na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy prawidłowo organy ustaliły stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy prawidłowo zastosowały przepis prawa materialnego do poczynionych ustaleń (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 3469/18, LEX nr 3278805). Skoro w niniejszej sprawie sąd wojewódzki nie przeprowadzał dowodów uzupełniających z dokumentów, to nie mógł naruszyć podniesionych w tym zarzucie przepisów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2021 r., sygn. akt II OSK 2618/18, LEX nr 3243615)..

Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności z nich wynikające, i które stanowiły podstawę wydania zaskarżonego aktu. Sąd administracyjny orzeka więc w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania. Skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to badając legalność zaskarżonej decyzji sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w kontekście całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego. Naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. byłoby więc możliwe wtedy, gdyby sąd, orzekając, wyszedł poza ten materiał. W niniejszej sprawie do takiego naruszenia prawa nie doszło – sąd pierwszej instancji, oceniając legalność zaskarżonego postanowienia, oparł się na kompletnych aktach sprawy biorąc pod uwagę okoliczności z nich wynikające, a które stanowiły podstawę wydania zaskarżonego aktu.

Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozstrzygając "w granicach danej sprawy" sąd ocenia jedynie tę sprawę, w której wniesiono skargę, natomiast jako niezwiązany jej granicami ma prawo, a jednocześnie obowiązek, dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Ocena ta musi jednak dotyczyć tej, i tylko tej, sprawy. Naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. mogłoby mieć miejsce wtedy, gdyby sąd wyszedł poza granice rozpoznawanej sprawy, lub gdyby nie dokonał kontroli decyzji w pełnym zakresie. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie.

Z kolei na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Naruszenie tego przepisu jest więc możliwe wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera wszystkich elementów w nim wymienionych, przy czym skarżący musi wskazać, jakich konkretnie elementów w nim brakuje oraz wykazać ich wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji zawiera wszystkie wymagane art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy. Pisemne motywy zaskarżonego wyroku zawierają również wyczerpujące wyjaśnienie przyczyn oddalenia skargi, a więc zastosowania art. 151 p.p.s.a.

Podsumowując, to, że strona nie zgadza się z oceną stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji – materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, dokonaną przez sąd pierwszej instancji, nie oznacza, że doszło do naruszenia ww. przepisów (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 463/17, LEX nr 2627812).

Niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 152 § 1 k.p.a. w zw. z art. 73 § 1 k.p.a. Skarżący kasacyjnie, jak wynika z akt sprawy, brał czynny udział w postępowaniu administracyjnym oraz skorzystał z możliwości złożenia zażalenia na niekorzystne dla niego rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, wskazując argumenty na poparcie swojego stanowiska.

Zgodnie z art. 17 § 2 p.p.s.a. zmiana składu orzekającego może nastąpić jedynie z przyczyn losowych albo gdy sędzia nie może uczestniczyć w składzie orzekającym z powodu przeszkód prawnych. W takiej sytuacji, na podstawie § 27 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 5 sierpnia 2015 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych, przewodniczący wydziału orzeczniczego wyznacza innego sędziego według kolejności z alfabetycznej listy sędziów tego wydziału. Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 703/11, LEX nr 1149424, wyznaczenie innego składu po odroczeniu rozprawy nie jest sytuacją opisaną w art. 17 § 2 p.p.s.a. Przepis ten dotyczy przypadku, gdy zostanie wyznaczony skład sądu na konkretny dzień, ale sprawa nie może być rozpoznana w takim składzie z przyczyn wskazanych w tym przepisie. Normuje on więc dwie różne sytuacje – niemożność orzekania przez wyznaczonego sędziego w danym dniu z przyczyn losowych, niezależnych, np. choroba albo z powodu przeszkód prawnych, np. konieczność wyłączenia się od orzekania.

W niniejszej sprawie nie nastąpiła zmiana składu orzekającego, wyznaczonego na [...] lipca 2018 r., a rozprawa w tym dniu została odroczona z uwagi na konieczność zawiadomienia [...] S.A. z siedzibą w W. o toczącym się postępowaniu oraz doręczenia ww. uczestnikowi postępowania odpisu skargi i odpowiedzi na skargę. Z kolei wyznaczony zarządzeniem z [...] sierpnia 2021 r. skład orzekający na rozprawę w dniu [...] września 2018 r., został zmieniony zarządzeniem z [...] września 2018 r. w ten sposób, że z uwagi na nagłą nieobecność jednego z sędziów, na podstawie § 27 ust. 1 przywołanego wcześniej rozporządzenia, w jego miejsce wyznaczono innego sędziego. Wskazana zmiana nie miała wpływu na przydzielonego wcześniej do sprawy sędziego sprawozdawcę.

Oznacza to, że zarzut naruszenia art. 17 § 2 p.p.s.a. był niezasadny, ponieważ przepis ten nie miał zastosowania w sprawie, natomiast z uwagi na podniesione w zarządzeniu z [...] września 2018 r. okoliczności, prawidłowo zastosowano § 27 ust. 1 ww. rozporządzenia.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa materialnego należy podkreślić, że dotyczy on zasadności złożonego w sprawie wniosku o wznowienie postępowania (zatem meritum sprawy), a nie zaskarżonego postanowienia, wobec czego nie mógł on odnieść zamierzonego skutku. Za sądem wojewódzkim i organem odwoławczym przypomnieć należy, że zastosowanie art. 152 k.p.a. nastąpi, gdy na podstawie akt sprawy organ jest wstępnie przekonany o uchyleniu decyzji, której dotyczy wznowione postępowanie. Podnoszona zatem w nim argumentacja odnosić się musi do prawdopodobieństwa uchylenia decyzji merytorycznej, w konsekwencji – zasadności wstrzymania jej wykonania, a nie do wad tej decyzji, które oceniane są już w trybie nadzwyczajnym (por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2020 r., sygn. akt II OSK 1520/20, LEX nr 3106804).

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – orzekł jak w wyroku.

Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.).