Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 394/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2016-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134, art. 144, art. 141 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 48 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2016 r. sprawy ze skargi H. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 marca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata M. B. kwotę 590,40 (pięćset dziewięćdziesiąt 40/100) złotych, w tym VAT w kwocie 110,40 (sto dziesięć 40/100) złotych, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 7 marca 2016 r. znak: [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB), stwierdził, na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016, poz. 23) – zwanej dalej Kpa, niedopuszczalność zażalenia H. K. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) z dnia 25 stycznia 2016 r. znak: [...] wstrzymujące prowadzenie przez H. K. robót budowlanych dotyczących samowolnej rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego o część o wymiarach: 3,83 x 13,5 m na terenie działki nr ewid. 43/5 położonej w C., gm. K. i nakładające na inwestora obowiązek przedstawienia w terminie do 31 maja 2016 r. dokumentów niezbędnych do legalizacji, o których mowa w rozstrzygnięciu.

W uzasadnieniu WINB podał, że w postanowieniu z dnia 25 stycznia 2016 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane, H. K. został pouczony o jego niezaskarżalności. Mimo to w piśmie z dnia 2 lutego 2016 r. H. K. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Organ II instancji wyjaśnił, że przepis art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane nie zawiera normy, która uprawniałaby adresata postanowienia wydanego w tym trybie do wniesienia zażalenia. Postanowienie to może być natomiast kwestionowane na etapie rozstrzygania sprawy robót budowlanych decyzją administracyjną. Na poparcie tego stanowiska organ przywołał wyrok NSA z dnia 29 września 2005r., sygn. akt II OSK 33/05. Dodatkowo wyjaśnił, że w myśl art. 142 Kpa przedmiotowe postanowienie może być kwestionowane w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie przed organem I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach H. K. opisał swój konflikt z sąsiadem, nie podając żadnych argumentów natury prawnej na poparcie skargi. Wniósł o odrzucenie zaskarżonego postanowienia jako niezasadnego.

W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa).

Autor skargi uczynił jej przedmiotem wydane na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 Kpa postanowienie organu II instancji stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie organu I instancji wydane w trybie art. 48 § ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Zgodnie z art. 134 w zw. z art. 144 Kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność zażalenia oraz uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Jedną z podstawowych przesłanek stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia jest wyłączenie przez ustawodawcę możliwości wniesienia zażalenia na określone rodzaje postanowień. Przesłanka ta wystąpiła w niniejszej sprawie.

Zgodnie z art. 141 § 1 Kpa zażalenie na postanowienie przysługuje stronie tylko wówczas, gdy kodeks tak stanowi. Z przepisów ustawy Prawo budowlane wprost wynika, na które z postanowień wydanych przez organy nadzoru budowlanego przysługuje zażalenie (np. art. 49b ust. 4, art. 50 ust. 5). Skoro zatem nie ma w ww. ustawie przepisu, który stanowiłby, że na postanowienie wydane w trybie art. 48 ust. 2 i 3 przysługuje zażalenie, to – zakładając racjonalność ustawodawcy – taki środek prawny nie przysługuje. Poza tym postanowienie wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych, ustalające wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakładające obowiązek przestawienia dokumentów niezbędnych do zalegalizowania samowoli budowlanej, wydane na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, jest orzeczeniem o charakterze dowodowym, niezałatwiającym sprawy co do istoty i niekończącym postępowania. Stosownie do dyspozycji art. 142 Kpa, treść tego postanowienia może być przez stronę kwestionowana w odwołaniu od decyzji rozstrzygającej sprawę, a następnie w ewentualnej skardze do sądu administracyjnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, że na postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych wydane na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego zażalenie nie przysługuje (por. wyroki NSA: z dnia 14 października 2009 r. sygn. akt I OSK 1599/08; z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1779/09).

W związku z powyższym organ odwoławczy prawidłowo stwierdził niedopuszczalność zażalenia na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 Kpa.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa.

O wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 Ppsa w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015r., poz. 1801).