Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 301/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono decyzję organu II i I instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka (spr.) Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Joanna Człowiekowska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2020 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Wojewody z dnia 14 stycznia 2020 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego P. S. kwotę 997,00zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SA/Kr 301/20

Uzasadnienie

Wojewoda w decyzji z 14 stycznia 2020r., nr [...] rozpatrzeniu odwołania P. S., od decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia 24 września 2019r. (znak: [...]) odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta T. nr [...] z 13 grudnia 2018r. (znak: [...]), zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej dla Firma A o., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego wraz z niezbędną infrastrukturą, na terenie obejmującym działki nr [...], [...] obręb [...] przy ul. [...] w T., zaskarżone rozstrzygnięcie utrzymał w mocy.

Opisana wyżej decyzja zapadła na kanwie następujących ustaleń faktycznych i prawnych:

Prezydent Miasta T. na wniosek Firma A decyzją Nr [...] z 13 grudnia 2018 r.(znak: [...]), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowego zamierzenia. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 31 grudnia 2018 r.

Wnioskiem z dnia 25 stycznia 2019 r., P. S. zwrócił się do Prezydenta Miasta T. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej powyższą decyzją.

Organ l instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 149 § 1 i 2, art. 150 § 1 k.p.a. postanowieniem z 5 marca 2019 r. (znak: [...]), wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ww. ostateczną decyzją własną nr [...] z 13 grudnia 2018 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą dla inwestora pozwolenia na budowę omawianego zamierzenia.

W wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego organ ocenił, iż przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. tj. strona nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, na którą powołuje się wnioskodawca nie zachodzi. O powyższym na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. orzeczono w decyzji z dnia 24 września 2019 r. (znak: [...]), odmawiającej uchylenia omawianej decyzji własnej pozwolenia na budowę. Tak zajęte stanowisko organ l instancji uzasadnił brakiem związku pomiędzy tą inwestycją, a naruszeniem interesów skarżącego.

Odwołanie od tej decyzji wniósł P. S., występując o jej uchylenie w tym udzielonego pozwolenia na budowę ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu opisanej na wstępie decyzji z 14 stycznia 2020 r. Wojewoda wyjaśnił, że w przypadku przesłanki wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. organ rozpatrujący podanie nie bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia. W omawianej sprawie przesłanką wznowienia była okoliczność nie brania udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją. Wyjaśnienie, że przesłanka ta nie miała miejsca przy wydaniu decyzji Prezydenta Miasta T. z 13 grudnia 2018 r., wiąże się z zastosowaniem w okolicznościach tej sprawy, dyspozycji art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, zgodnie z którym, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W myśl dyspozycji art. 3 pkt 20 Pb, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu.

Dalej organ wyjaśnił, że podanie o wznowienie postępowania dotyczy ww. decyzji z 13 grudnia 2018 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego wraz z niezbędną infrastrukturą, na terenie obejmującym działki nr [...], [...] obręb [...] przy ul. [...] w T.. Zakres inwestycji obejmował zatem wykonanie robót tj. przyłącza wody i kanalizacji sanitarnej, na działce nr [...] obręb [...] w T. nie będącej własnością inwestora a Gminy M. T. -analiza założonej dla tej nieruchomości księgi wieczystej Nr [...] [...] Tą działką inwestor dysponował na cele budowlane na podstawie zgody właściciela. Przez tę nieruchomość - jak podnosi skarżący posiada dostęp z drogi publicznej ul. [...] do działek nr [...] i [...] obręb [...] w T. stanowiących jego własność. Badanie księgi wieczystej dla działki nr [...] obręb [...] w T. nie wykazało by skarżący posiadał jakiekolwiek ograniczone prawo rzeczowe do niej, w tym nie ustanowiono służebności przechodu i przejazdu do działek nr [...] i [...] obręb [...] w T.. W tym miejscu organ odwoławczy stwierdził, że pozwolenie na budowę nie może naruszać obowiązującego porządku prawnego, w tym przepisów prawa cywilnego. Tym bardziej, że art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, wprost uzależnia legalność projektowania i budowy obiektu budowlanego od poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Skoro ustanowienie służebności gruntowej przechodu i przejazdu ma zapewnić właściwe korzystanie z oznaczonej nieruchomości, to nie można doprowadzać do sytuacji, że wskutek decyzji o pozwoleniu na budowę wykonanie uprawnień w zakresie służebności będzie ograniczone bez wiedzy osoby, na rzecz której zostało ustanowione.

Niemniej jednak konieczność zapewnienia w sferze oddziaływania obiektu osobom trzecim dostępu do drogi publicznej odnosi się tylko do sytuacji, gdy dostęp ten ma charakter prawny, nie tylko faktyczny. W ocenie organu odwoławczego, wnioskodawca występujący o wznowienie postępowania w tej sprawie nie legitymował się żadnym prawem ograniczonym do nieruchomości objętej kwestionowaną inwestycją tj. działki [...] obręb [...] w T.. Wskazano, że skarżący na dzień wydania decyzji pozwolenia na budowę korzysta z przechodu i przejazdu przez ww. działkę wyłącznie w ramach zaspokojenia swojego interesu faktycznego, który nie jest objęty ochroną prawną.

Następnie Wojewoda podniósł, że projektowany budynek zwrócony jest ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi w odległości 7 metrów do granicy niezabudowanej działki nr [...] stanowiącej własność skarżącego, czyli z uwzględnieniem regulacji § 12 ust. 1 pkt 1 warunków technicznych. Działka nr [...] będąca własnością skarżącego również niezabudowana jest usytuowana jeszcze dalej od granicy działki inwestycyjnej, gdyż bezpośrednio granicy z działką nr [...]. Natomiast jeśli chodzi o przepisy dotyczące przesłaniania, czy zacieniania, to mogą być one naruszone jedynie w przypadku istnienia obiektu budowlanego na sąsiedniej działce, a nie w przypadku działki niezabudowanej, która zabudowana dopiero może być w przyszłości. Budynek ten ze względu na przeznaczenie i sposób użytkowania został również stosownie do § 209 rozporządzenia, zakwalifikowany jako ZL IV, i przewidziany w lokalizacji 7 m do granicy niezabudowanej działki nr [...] stanowiącej własność skarżącego, czyli z zachowaniem warunków § 271 ust. 1 i § 272 ust. 1 rozporządzenia. Miejsce postojowe dla samochodów osobowych zostało zlokalizowane w odległości ponad 13 metrów od granicy działki nr [...] a miejsce na gromadzenie odpadów stałych ponad 9 metrów od tej granicy.

W dalszej części uzasadnienia wskazano, że wody opadowe i roztopowe z terenu objętego zamierzeniem budowlanym będą rozprowadzone po terenie inwestycji, czyli z zachowaniem warunku § 29 rozporządzenia tj. dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Obowiązujący na terenie objętym inwestycją miejscowy plan nie przewiduje przy realizacji tego rodzaju inwestycji rozwiązań w zakresie odprowadzania wód opadowych i roztopowych. W terenie brak jest kanalizacji deszczowej. W ocenie organu II instancji, projektowana inwestycja nie spowoduje, że nastąpi zmiana kierunku spływu wód na działkach nią objętych ze względu na istniejące i projektowane ukształtowanie terenu. (w tym postępowaniu już to przesądził?)

Dla Wojewody kwestią bezsporną jest to, że nieruchomości skarżącego znajdują się w sąsiedztwie działki, na której zaprojektowano przedmiotowe zamierzenie. Jednakże położenie nieruchomości w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie jest tożsame ze znajdowaniem się tej nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu.

Zdaniem organu II instancji brak jest przepisów prawa, które potwierdzałyby tezę, że nieruchomości skarżącego znajdują się w obszarze oddziaływania tej inwestycji. Sam fakt posiadania przez skarżącego nieruchomości przy działce nr [...] obręb [...] w T. i jej użytkowania stanowi interes faktyczny, a nie prawny, co oznacza, że nie daje on uprawnień strony. Organ podkreślił, że odwołujący nie jest właścicielem, współwłaścicielem, nie posiada żadnego ograniczonego prawa rzeczowego, do działki przez którą odbywa się dojazd do tej inwestycji. Posiadanie jednego z wyżej przytoczonych tytułów prawnych do działki, przez którą ustanowiono dojazd do cudzej nieruchomości, doznaje w istocie ingerencji, skutkującej koniecznością przyjęcia interesu prawnego po stronie tej osoby w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Interes prawny takiej osoby do nieruchomości warunkuje zatem stwierdzenie negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na nią, powiązane z przepisami odrębnymi.

W dalszej kolejności organ odwoławczy wywiódł, że ewentualne obawy skarżącego co do korzystania z działki stanowiącej dojazd do inwestycji objętej omawianym pozwoleniem na budowę przez bliżej nie określoną liczbę ich użytkowników, nie mogą stanowić podstawy do przyznania statusu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę tej inwestycji. Nie można skutecznie wywodzić przymiotu strony w kontrolowanym postępowaniu jedynie z powodu sąsiedztwa spornej inwestycji, która może powodować uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem jakiegoś obiektu. Obszarem oddziaływania inwestycji nie jest bowiem teren, na którym daje się odczuć skutki uciążliwości funkcjonowania obiektu. Takie rozumienie oddziaływania odnosi się do oddziaływania faktycznego, którego nie można utożsamiać z oddziaływaniem polegającym na wprowadzeniu ograniczeń prawnych.

Poprzez lokalizację tej inwestycji w sposób określony w projekcie budowlanym nie doszło, według oceny organu II instancji, do naruszenia przysługującego skarżącemu, prawa do zagospodarowania jego nieruchomości i korzystania z nich zgodnie z ich społeczno-gospodarczym przeznaczeniem określonym w art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, czy naruszenia prawa własności podlegającego szczególnej ochronie art. 64 Konstytucji RP. Teren, na którym przewidziana jest do realizacji inwestycja stanowi zabudowę mieszkaniową jednorodzinną a zakres objęty zaskarżoną decyzją nie zmienia tej funkcji stanowi jej dalsze uzupełnienie.

Ze względu na charakter postępowania wznowieniowego organ odwoławczy poddał ocenie zaistnienie wystąpienia lub nie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, tym samym nie ocenia decyzji pozwolenia na budowę pod katem spełnienia wymagań między innymi w zakresie jego zgodności z ustaleniami aktu prawa miejscowego - na co powołuje się skarżący.

W końcowej części uzasadnienia organ II instancji odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu wskazując na ich bezzasadność.

P. S. w piśmie z dnia 14 lutego 2020 r., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. decyzję Wojewody z 14 stycznia 2020 r., wnosząc o jej uchylenie i uchylenie decyzji organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 28 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane w zw. z art. 3 pkt 20 tej ustawy oraz art. 21 ust. 1, art. 31 ust 3 i art. 64 ust 2 Konstytucji RP, a także art. 144 k.c., poprzez błąd w ich wykładni, polegający na uznaniu, że interes prawny warunkuje stwierdzenie negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji, podczas gdy dla oceny przymiotu strony nie jest istotne, czy inwestycja będzie narusza prawo lub interes prawny określonego podmiotu, lecz czy dana inwestycja w ogóle może oddziaływać na nieruchomości sąsiednie.

Z ostrożności, na wypadek nieuwzględnienia zarzutu naruszenia prawa materialnego, zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

naruszenie art. 149 § 2 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.- polegającego na nierozpoznaniu sprawy w sposób merytoryczny i sprowadzeniu tego postępowania wyłącznie do analizy interesu prawnego skarżącego, jako przesłanki koniecznej do stwierdzenia negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji, w sytuacji, w której w związku ze stawianymi przez odwołującego zarzutami, winno zostać przeprowadzone pełne postępowanie - co doprowadziło do wadliwego uznania, iż decyzja Prezydenta Miasta T. nr [...] nie narusza porządku prawnego;

naruszenie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji odmów uchylenia decyzji Prezydenta Miasta T., podczas gdy planowane zamierzenie inwestycyjne było realizowane z obejściem przepisów prawa, w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również innych przepisów wykonawczy do ustawy prawo budowlane.

Powyższe zarzuty zostały rozwinięte w uzasadnieniu skargi.

Organ odwoławczy odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako oczywiście uzasadniona musiała odnieść zamierzony skutek prawny.

Na wstępie wypada wskazać, że przepisy prawne regulujące procedurę wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145- art. 152 k.p.a.) w sposób wyraźny wyodrębniają kilka jego etapów. W każdej poszczególnej i następującej kolejno fazie procedury wznowieniowej, organ ustala i rozważa właściwe dla danej fazy okoliczności sprawy oraz stosuje odpowiednie na danym etapie podstawy prawne określonych rozstrzygnięć. Przed zamknięciem danego etapu postępowania lub dokonaniem związanych z nim ocen i powstaniem jego skutków procesowych, organ nie rozważa okoliczności istotnych w kolejnej fazie postępowania. W nin. sprawie organ przeprowadził procedurę etapu wszczęcia postępowania na żądanie strony (art. 147, art. 148 §1 k.p.a.) i zakończył ten etap postanowieniem o wszczęciu postępowania wznowieniowego (art. 149 §1 k.p.a.). Zgodnie z art. 149 §2 k.p.a. postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Ustawa wyodrębnia tutaj kolejny etap procedury wznowieniowej, który polega na "przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia". Organ wszczął postępowanie z przyczyny wymienionej w żądaniu strony po stwierdzeniu, że strona wykazała bądź co najmniej uprawdopodobniła, że ustalenie istnienia tej przyczyny, o treści odpowiadającej podstawie kodeksowej (art. 145 §1 pkt 4 k.p.a.) może wpłynąć na byt prawny decyzji dotychczasowej (art. 151 k.p.a.). Na tym etapie wstępnym postępowania organ nie badał prawdziwości twierdzonej przyczyny wznowienia, czyli nie wyjaśniał jej istnienia, a tylko dokonał oceny prawnej, czy we wskazanych przez stronę konkretnych okolicznościach stanowiła ona przyczynę ustawową. W kolejnym etapie organ dokonuje właśnie badania, czy wskazana przez stronę podstawa rzeczywiście istnieje. W tej fazie postępowania organ nie przystępuje jeszcze do wyjaśniania i rozstrzygania sprawy materialnej. Gdy organ ustali nieistnienie (nieprawdziwość) badanej przyczyny wznowienia, to chociażby dostrzegł inne wady prawne decyzji dotychczasowej, wydaje decyzję o odmowie jej uchylenia (art. 151 §1 pkt 1 k.p.a.). Nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (czyli decyzję merytoryczną bądź umarzającą postępowanie w sprawie merytorycznej) organ wydaje dopiero po uchyleniu decyzji dotychczasowej (art. 151 §1 pkt 2 k.p.a.),stosując wówczas nowy stan prawny. Granicą pomiędzy możnością dokonywania ocen prawnomaterialnych istotnych w sprawie materialnej w oparciu o stan prawny sprawy z daty wydania decyzji dotychczasowej bądź stan prawny sprawy z daty decyzji wznowieniowej, będzie wytyczał moment uchylenia decyzji dotychczasowej. Oznacza to, że dopiero ustalenie istnienia podstawy wznowienia, otwiera kolejny etap procedury wznowieniowej, w którym organ dokonuje oceny okoliczności stanowiących negatywne przesłanki uchylenia decyzji dotychczasowej. Po ustaleniu braku tych okoliczności dopuszczalne jest, na etapie końcowym, stosowanie art. 151 §1 pkt 2 k.p.a. Przykładowo, gdyby po włączeniu do materiału sprawy materialnej okoliczności związanych z wykazaną podstawą wznowienia okazało się, że w oparciu o dotychczasowy stan prawny należałoby wydać decyzję taką samą, przy jednoczesnym stwierdzeniu braku materialnoprawnych wad decyzji dotychczasowej, to organ zastosuje art. 146 §2 k.p.a. (patrz wywody NSA zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 lutego 2006r., II OSK 503/05 Lex nr 196708). W nin. sprawie postępowanie wznowieniowe uległo zakończeniu na etapie badania prawdziwości twierdzonej w żądaniu i wymienionej w postanowieniu podstawy wznowienia, gdyż organ stwierdził nieistnienie tej podstawy. W świetle dotychczasowych wywodów uniemożliwiało to przejście do kolejnego etapu, którego treścią byłoby zbadanie, czy występują okoliczności uzasadniające niemożność uchylenia decyzji ( art. 146, art. 151 §2 k.p.a.). Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej nie stanowi bowiem rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (art. 151 § 1 pkt 1 kpa). W następnej kolejności należy zatem dokonać oceny trafności stanowiska organu o nieistnieniu podstawy wznowienia z art. 145 §1 pkt 4 k.p.a tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w sprawie. W tym miejscu niezbędne będzie sięgnięcie do przepisu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, dalej: "u.p.b."), regulującego kwestie statusu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, w myśl którego stronami w tym postępowaniu są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Podstawowe znaczenie dla ustalenia interesu prawnego w sprawach o pozwolenie na budowę ma zatem wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20. Wyznaczenie takiego obszaru powinno nastąpić na potrzeby każdej konkretnej sprawy, przy wzięciu pod uwagę funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji budowlanej. Inaczej rzecz ujmując, trzeba stwierdzić, że pojęcie obszaru oddziaływania obiektu jest rekonstruowane w każdym odrębnym postępowaniu prowadzonym dla indywidualnych inwestycji (wyrok WSA w Poznaniu z 7.12.2010 r., II SA/Po 673/10, LEX nr 754505). Obszaru tego nie można jednak utożsamiać wyłącznie z zachowaniem przez inwestora wymogów określonych przepisami techniczno-budowlanymi, ponieważ obiekt budowlany może wprowadzać określone ograniczenie w zagospodarowaniu terenu, co nie oznacza, że jego realizacja jest niezgodna z tymi przepisami i co za tym idzie – nie można będzie uzyskać na jego realizację pozwolenia na budowę. Udział w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego innych podmiotów jako stron tego postępowania, poza inwestorem, nie oznacza bowiem, że niemożliwe będzie uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu i że tym samym dochodzi do ograniczenia prawa do zabudowy nieruchomości (wyrok NSA z 6.06.2013 r., II OSK 332/12, LEX nr 1352906). Należy więc przyjąć, że podmioty określone w art. 28 ust. 2 w okolicznościach, w których powstaje uzasadnione podejrzenie istnienia wpływu projektowanej inwestycji na ich nieruchomość, powinny być stronami postępowania o pozwolenie na budowę takiej inwestycji. W żadnym bowiem wypadku nie można utrudniać właścicielom nieruchomości dochodzenia ich praw właścicielskich w postępowaniu administracyjnym, jakim jest uzyskanie pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Gdańsku z 18.10.2007 r., II SA/Gd 173/07, LEX nr 490238). Należy również zauważyć, iż za słusznością tej tezy przemawia wykładnia systemowa wewnętrzna, gdyż z podobną sytuacją mamy do czynienia w przypadku, o którym mowa w art. 30 ust. 7 pkt 4 p.bud. Zgodnie bowiem z poglądem, jaki jest powszechnie prezentowany zarówno w orzecznictwie, jak i w literaturze, do wniesienia sprzeciwu oraz nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie jest wymagana pewność co do wystąpienia okoliczności, o jakich mowa w tym przepisie. Organ nie ma więc obowiązku wykazania już na etapie wnoszenia decyzji o sprzeciwie, że zamierzone roboty budowlane spowodują utrwalenie lub zwiększenie ograniczeń albo uciążliwości dla terenów sąsiednich. Zadaniem organu jest jedynie wskazanie przyczyn dojścia przez niego do wniosku, że takie zagrożenie roboty te mogą spowodować. Stwierdzenie takiego prawdopodobieństwa będzie natomiast determinowało organ do nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i zapewnienia w tym postępowaniu właścicielom, użytkownikom wieczystym lub zarządcom nieruchomości, na które roboty te mogą oddziaływać w sposób określony w tym przepisie, udziału na prawach strony. Za słusznością powyższej tezy przemawia także art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, gwarantujący równą dla wszystkich ochronę prawną własności i innych praw majątkowych. Istotą tej gwarancji jest bowiem to, że ochrona własności i innych praw majątkowych nie może być różnicowana zależnie od rodzaju podmiotu danego prawa, a konieczność ochrony praw osób trzecich jest jedną z podstaw wprowadzenia ustawowych ograniczeń praw inwestora (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) i ingerencji organów administracji w proces zabudowy nieruchomości, zarówno na etapie poprzedzającym rozpoczęcie budowy, jak i w jej trakcie oraz po zakończeniu robót budowlanych (por. wyrok TK z 20.04.2011 r., Kp 7/09, OTK-A 2011/3, poz. 26).

W kontekście powyższych wywodów stanowisko organów, w stanie faktycznym niniejszej sprawy, jawi się jako błędne i wynikające z niezrozumienia regulacji art. 28 ust. 2 u.p.b. Otóż skarżący jest właścicielem niezabudowanych nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z nieruchomością inwestora (okoliczność bezsporna). Przedmiotem inwestycji jest natomiast budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego wraz z niezbędną infrastrukturą. Oczywistym jest więc, że przedmiotowe przedsięwzięcie, z uwagi na lokalizację budynku i projektowany sposób zagospodarowania terenu, może oddziaływać na nieruchomości sąsiednie , w tym skarżącego, choćby w zakresie sposobu ich zagospodarowania w przyszłości. Już sama ta okoliczność jest wystarczająca do przyjęcia, że skarżącemu przysługuje przymiot strony, a jeśli tak to niewątpliwie ziściła się podstawa wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Z uwagi na powyższe organy przy ponownym rozpoznaniu sprawy winny przejść do kolejnego etapu postępowania wznowieniowego, którego przedmiotem jak wyżej już wywiedziono, będzie zbadanie, czy występują okoliczności uzasadniające niemożność uchylenia decyzji ( art. 146, art. 151 §2 k.p.a.). W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji biorąc za podstawę rozstrzygnięcia art. 146 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a