Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1444/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: ART. 58 PAR 1 PKT 6 I PAR 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. B. i J. P. na pismo Ministra Gospodarki Wodnej i Żeglugi Śródlądowej z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienie podania o ustalenie linii brzegu bez rozpoznania postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

R. B. i J. P.(dalej jako "skarżący") pismem z 21 maja 2018 r. wnieśli do Ministra Gospodarki Wodnej i Żeglugi Śródlądowej o ustalenie linii brzegu kanału C., na odcinku przebiegającym wzdłuż dz. ew. nr [...] obr. C., gm. K., pow. S.i, woj. [...].

Po przeanalizowaniu ww. wniosku oraz załączników do tego wniosku Minister stwierdził, że nie zawiera on wszystkich wymogów określonych w przepisach art. 220 ust. 6 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r., poz. 2268 z póżn. zm.). W związku z powyższym pismem z [...] września 2018 r., znak: [...], J. P.i R. B. zostali wezwani na podstawie art. 64 § 2 oraz art. 261 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z póżn. zm.), dalej "k.p.a." do usunięcia braków formalnych w następującym zakresie: określenia stanu prawnego nieruchomości oraz nieruchomości przylegających do nieruchomości wnioskodawców objętych projektem, z oznaczeniem właścicieli wraz ze wskazaniem ich siedzib i adresów w odniesieniu do cieku; określenia współrzędnych dla charakterystycznych punktów projektowanej linii brzegu; określenia którego odcinka kilometrażu dotyczy ustalenie przedmiotowej linii brzegu, przedstawienia zaktualizowanej kopii mapy zasadniczej w skali 1:500, 1:1000, 1:2000 albo 1:5000 poświadczonej przez organ prowadzący państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny; przedstawienia dowodu uiszczenia opłaty skarbowej na podstawie art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 16 listopada 2006 r., o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1044) oraz pkt 53 części I załącznika do niniejszej ustawy. Ww. wezwanie Ministra do uzupełnienia braków formalnych zawierało pouczenie, iż ich nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie, spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania.

Udzielając odpowiedzi pismem z [...] września 2018 r. wnioskodawcy przedstawili stan prawny nieruchomości oraz nieruchomości przyległych, współrzędne charakterystyczne punktów projektowanej linii brzegu, informację którego odcinka kilometrażu dotyczy ustalenie przedmiotowej linii brzegu, sposób zagospodarowania gruntów przyległych do projektowanej linii brzegu, dowód uiszczenia opłaty skarbowej oraz załączyli kopię mapy zasadniczej. Na załączonej kopii mapy zasadniczej nie przedstawiono jednak projektowanej linii brzegu.

Minister pismem z [...] kwietnia 2019 r. poinformował wnioskodawców o pozostawieniu ich pisma bez rozpoznania, jednocześnie informując, że ww. czynność nie stoi na przeszkodzie złożenia nowego wniosku, który będzie spełniał wymogi ustawy Prawo wodne.

W dniu 24 czerwca 2019 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga R. B. i J. P.(dalej: "skarżący") na pismo Ministra Gospodarki Wodnej i Żeglugi Śródlądowej z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienie podania o ustalenie linii brzegu bez rozpoznania.

Minister Gospodarki Wodnej i Żeglugi Śródlądowej wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Właściwość sądów administracyjnych wyznacza przepis art. 184 Konstytucji RP, który stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie. Już z tego przepisu wynika, że to ustawa określa zakres kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne. Właściwość sądu administracyjnego obejmuje rozpatrywanie skarg na określone prawne formy działania administracji publicznej [art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r., poz. 1302), dalej P.p.s.a.].

Przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie jest pismo Ministra Gospodarki Wodnej i Żeglugi Śródlądowej z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] pozostawiające podanie skarżących o ustalenie linii brzegu bez rozpoznania.

Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organu administracji. Sąd administracyjny może, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., rozpoznawać skargi na bezczynność organu administracji tylko w przypadkach określonych w punktach 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, a stosownie do art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowania, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi (art. 141 § 1 k.p.a.).

Mając na uwadze powołane przepisy, stwierdzić należy, że zaskarżona czynność nie mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych, powołanych do kontroli określonej działalności administracji publicznej.

Wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Obowiązujące przepisy prawa procesowego nie przewidują określonej formy dla pozostawienia podania bez rozpoznania. W literaturze przedmiotu, co znalazło swój wyraz także w orzecznictwie sądowym, upowszechnił się pogląd, poparty już jednolitą linią orzecznictwa sądów administracyjnych, że jest to czynność materialno-techniczna, o której organ ma jedynie zawiadomić wnioskodawcę (vide: m.in. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2000 r., sygn. akt III ZP 11/00, publ. OSNIAPiUS z 2000 r., nr 19, poz. 702 z glosą aprobującą B. Adamiak, OSP 2001, Nr 1, poz. 12; podobnie: postanowienie NSA z dnia 3 września 1992 r., sygn. akt III SA 1407/92; wyrok NSA z dnia 10 lipca 1998 r. sygn. akt I SA 1107/96; wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 1998 r. sygn. akt IV SA 1041/96; wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 1999 r. sygn. akt I SA 1253/98; wyrok NSA z dnia 5 września 2000 r. sygn. akt SA 1233/99; postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2001 r. sygn. akt I SA 244/00, postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 74/17 - dostępne /w:/ http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd podziela powyższe stanowisko, że pozostawienie podania bez rozpoznania nie rozstrzyga o istocie sprawy, ani nie kończy sprawy w inny sposób.

W konsekwencji, skoro pozostawienie wniosku bez rozpoznania nie następuje w formie decyzji lub postanowienia, to na tego rodzaju czynność materialno-techniczną nie można wnieść środka zaskarżenia. Zaskarżone pismo nie stanowi bowiem ani decyzji administracyjnej, ani nie jest jednym z postanowień określonych w art. 3 § 2 pkt 2-3 p.p.s.a. Oczywistym jest też, że nie jest to również żaden z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 do 7 p.p.s.a.

Jak wskazano powyżej, pozostawienie pisma bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. następuje w drodze czynności materialno-technicznej, o podjęciu której należy powiadomić wnoszącego podanie na piśmie. Nie jest to jednakże czynność, o której mowa w art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ nie kreuje żadnego obowiązku ani nie przydaje skarżącemu żadnych praw. Stanowi wyłącznie informację o braku możliwości merytorycznego rozpoznania podania z uwagi na nieuzupełnienie jego braków.

Powyższe potwierdza również uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13, w której przesądzono, że nie można pozostawienia podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. uznać za akt lub czynność wymienioną w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ nie jest spełnione kryterium, że dotyczy to uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie wskazano, że na pozostawienie podania bez rozpoznania przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Jeżeli bowiem w przekonaniu strony niezasadnie wzywano o uzupełnienie wniosku i bezpodstawnie pozostawiono podanie bez rozpoznania, to wówczas może złożyć skargę na bezczynność organu.

Wobec powyższego, uznać należy, że sprawa objęta wniesioną w niniejszej sprawie skargą nie podlega kognicji sądu administracyjnego, a więc zachodzą przesłanki do odrzucenia skargi.

W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia