Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1238/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6290 Reforma rolna
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61a  par. 1,  art. 123,  art. 141,  art. 144
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Elżbieta Lenart (spr.) Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2014 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

]Sygn. akt I SA/Wa 1238/14

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] września 2012 r., nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził niedopuszczalność zażalenia Ministra [...] na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...].

Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji stwierdzającej, że [...] w R. nie podlegał działaniu art. 2 ust 1 lit e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. Nr 3, poz. 13 ze zm.). Organ uznał, że przedmiotowa sprawa nie miała charakteru sprawy administracyjnej, gdyż w obowiązującym systemie prawnym brak jest przepisu prawa materialnego, który upoważniłby organ administracji publicznej do jej rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej. Podkreślił, że mimo braku prawotwórczego charakteru postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 marca 2010 r., sygn. akt I P 107/08, uwzględnił zastosowaną w nim wykładnię.

Pismem z dnia 22 sierpnia 2011 r. J. K. złożył wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego oraz uchylenie ww. decyzji Wojewody [...]. Wniósł ponadto o wydanie orzeczenia stwierdzającego, że [...] w R. nie podpadał przejęciu na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o przepisy dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej.

Pismem z dnia 8 listopada 2011 r. Minister [...]- jako trwały zarządca nieruchomości - zgłosił swój udział w charakterze strony w uprzednio wskazanym postępowaniu administracyjnym oraz wniósł na podstawie art. 61a § 1 kpa o wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 154 kpa, odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] maja 2010 r., nr [...].

Wojewoda stwierdził, że w stosunku do decyzji z dnia [...] maja 2010 r. nie zachodzą przesłanki określone w art. 154 § 1 kpa., lecz te wymienione w art. 156 § 1 pkt. 2 kpa. Decyzja ta może być uznana za dotkniętą kwalifikowaną wadą prawną, poprzez jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa. Wniosek taki wynika z faktu, iż umorzenie przedmiotowego postępowania nastąpiło ze względu na uznanie go za bezprzedmiotowe, gdyż brak było podstaw do rozpoznania go w drodze postępowania administracyjnego. Formułując wskazany pogląd, Wojewoda [...] oparł się na argumentacji Trybunału Konstytucyjnego, przedstawionej w postanowieniu z dnia 1 marca 2010 r., sygn. akt P 107/08, w którym Trybunał umorzył postępowanie w przedmiocie zbadania zgodności § 5 rozporządzenia z 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP - ze względu na utratę mocy obowiązującej aktu normatywnego, jakim jest powołane rozporządzenie.

Jednak w dniu złożenia przedmiotowego wniosku istniała w obrocie prawnym uchwała 7 sędziów NSA z dnia 10 stycznia 2011 r., sygn. akt I OPS 3/10, stanowiąca orzeczenie sądowe z mocą zasady prawnej. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w niej pogląd, iż przepis § 5 rozporządzenia z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. może stanowić podstawę prawną do orzekania w drodze decyzji administracyjnej o tym, czy dana nieruchomość lub jej część wchodzi w skład nieruchomości ziemskiej, o której mowa w art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. W chwili wydawania decyzji Wojewody [...] w przedmiocie umorzenia, istniały podstawy do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego.

W związku z powyższym - z uwagi na wystąpienie przesłanki dotyczącej możliwości stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r. - organ odmówił uchylenia w trybie art. 154 kpa. ww. decyzji.

W tym samym dniu [...] stycznia 2012 r. Wojewoda [...] postanowieniem nr [...] odmówił wydania postanowienia w sprawie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego dotyczącego uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2010 r.

Uzasadniając to rozstrzygnięcie stwierdził, że zgodnie z art. 61a kpa, gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Organ powołał także treść art. 28 kpa i wskazał, że w celu wykazania posiadania interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie istnienia podstawy materialnoprawnej, z której wynika interes prawny. To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, iż posiada interes prawny, który powinien być konkretny i realny.

Dodał, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 718/09 stronami postępowania o wydanie decyzji na podstawie § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. są: byli właściciele nieruchomości lub ich spadkobiercy oraz aktualni jej właściciele (użytkownicy wieczyści). Jedynie oni mają, wynikający z prawa własności (użytkowania wieczystego), interes prawny w żądaniu podjęcia przez organ takiego rozstrzygnięcia.

Wojewoda zauważył ponadto, że właścicielem działki nr [...], z obrębu [...] jest Skarb Państwa, zaś trwały zarząd posiada Ministerstwo [...]. Zgodnie z art. 60a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651) nieruchomościami wchodzącymi w skład zasobu nieruchomości Skarbu Państwa przeznaczonymi na: potrzeby Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, Rządowego Centrum Legislacji, Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, ministerstw, urzędów centralnych i urzędów wojewódzkich oraz potrzeby statutowe Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, z wyłączeniem rejonów, gospodaruje minister właściwy do spraw Skarbu Państwa, z zastrzeżeniem art. 43 ust. 2 i 4 ugn. Zgodnie z ww. art. 43 ust. 2 i 4 ugn trwały zarządca ma prawo, z zastrzeżeniem ust. 6 u.g.n., do korzystania z nieruchomości oddanej w trwały zarząd, a w szczególności do: korzystania z nieruchomości w celu prowadzenia działalności należącej do zakresu jej działania; zabudowy, odbudowy, rozbudowy, nadbudowy, przebudowy lub remontu obiektu budowlanego na nieruchomości, zgodnie z przepisami Prawa budowlanego, za zgodą organu nadzorującego; oddania nieruchomości lub jej części w najem, dzierżawę albo użyczenie na czas nie dłuższy niż czas, na który został ustanowiony trwały zarząd, z równoczesnym zawiadomieniem właściwego organu i organu nadzorującego, jeżeli umowa jest zawierana na czas oznaczony do 3 lat, albo za zgodą tych organów, jeżeli umowa jest zawierana na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub czas nieoznaczony, jednak na okres nie dłuższy niż czas, na który został ustanowiony trwały zarząd; zgoda jest wymagana również w przypadku, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość. Ponadto trwały zarządca ma prawo wypowiedzenia, za zgodą organu nadzorującego, każdej umowy najmu, dzierżawy i użyczenia nieruchomości lub jej części, obciążających nieruchomość objętą trwałym zarządem, z zachowaniem trzymiesięcznego terminu wypowiedzenia.

W związku z powyższym należy uznać, że Minister [...] nie posiada przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji stwierdzającej, że [...] w R. nie podlegał działaniu przepisów dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Taki status zgodnie z art. 60 a ugn przysługuje ministrowi właściwemu do spraw Skarbu Państwa.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, wnosząc o jego uchylenie.

Po rozpoznaniu tego wniosku Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanowieniem z dnia [...] września 2012 r., nr [...] stwierdził niedopuszczalność zażalenia.

W uzasadnieniu orzeczenia powołał art. 141 § 1 kpa stwierdzając, że podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowił art. 61a § 1 kpa. Zgodnie z art. 61a § 2 kpa zażalenie przysługuje na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Oznacza to, iż wyłącznie na wymienione w przepisie rozstrzygnięcie przysługuje środek zaskarżenia w postaci zażalenia.

Dodał, że abstrahując od prawidłowości wydania postanowienia o odmowie wydania postanowienia w sprawie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 61a § 1 kpa – na rozstrzygnięcie to nie przysługuje zażalenie. W zaskarżonym postanowieniu organ I instancji błędnie pouczył strony, iż przysługuje na nie zażalenie. W niniejszym przypadku koniecznym jest zatem stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia z przyczyn przedmiotowych, tj. z przyczyn wyłączenia przez przepisy prawa możliwości zaskarżenia postanowienia.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Skarb Państwa - Minister [...], zaskarżając je w całości.

Zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj:

art. 134 w zw. z art. 144 w zw. z art. 61a § 1 i art. 123 § 1 i 2 kpa, przez potraktowanie wniosku skarżącego z dnia 8 listopada 2011 r. jako żądania w rozumieniu art. 61 § 1 kpa i wydanie postanowienia na podstawie art. 61a § 1 kpa, choć postanowienie to mogło zostać wydane tylko w stosunku do J. K., jako wnioskodawcy, a istnienie przymiotu strony po stronie skarżącego nie mogło zostać rozstrzygnięte w drodze postanowienia, lecz w drodze decyzji administracyjnej;

art. 134 w zw. z art. 144 kpa, przez stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia na postanowienie Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wszczęcia postępowania z wniosku uczestnika J. K. z uwagi na brak po stronie skarżącego przymiotu strony postępowania, choć skarżącemu przysługuje zażalenie na to postanowienie na podstawie art. 61a § 2 kpa;

art. 7, art. 8, art. 77 § 1 w zw. z art. 124 § 1 i 2 w zw. z art. 61a § 1 oraz art. 134 w zw. z art. 144 kpa, przez stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia na postanowienie organu I instancji, w sytuacji gdy postanowienie organu I instancji, mimo braku precyzji w doborze słów tenoru postanowienia, faktycznie dotyczyło odmowy wszczęcia postępowania z wniosku skarżącego z dnia 8 listopada 2011 r.;

art. 15 kpa, przez pozbawienie skarżącego prawa do rozpatrzenia sprawy w dwóch instancjach.

Przedmiotowe postanowienie Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego uznał za całkowicie wadliwe i wniósł o uchylenie go oraz rozważenie - na podstawie art. 135 ppsa - możliwości uchylenia w całości postanowienia Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r.

W uzasadnieniu stwierdził, że analiza przepisów postępowania prowadzi do wniosku, że przez żądanie strony, określone w art. 61 § 1 kpa, należy rozumieć żądanie merytoryczne - żądanie rozstrzygnięcia o prawach lub obowiązkach konkretnego podmiotu, a więc w konkretnej i indywidualnej sprawie.

Od żądania merytorycznego określonego w art. 61 § 1 kpa należy odróżnić wnioski formalne stron (np. wniosek o zawieszenie postępowania na podstawie art. 98 § 1 kpa) i quasi wnioski formalne - pisma zwracające organowi uwagę na konieczność podjęcia czynności procesowej w sprawie (np. rozważanie możliwości wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania z art. 61 a § 1 kpa, czy wniosek o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa). Innymi słowy wnioski formalne i quasi wnioski formalne nie wszczynają postępowania w sprawie, a jedynie dotyczą poszczególnych kwestii w toku postępowania, które już się toczy lub może się toczyć ze względu na złożone przez stronę żądanie.

Organ nie może na podstawie art. 61a § 1 kpa odmówić wszczęcia postępowania odnośnie wniosku formalnego (quasi wniosku formalnego), ponieważ wniosek ten nie wszczyna postępowania administracyjnego. Postanowienie to nie służy również do przesądzania o istnieniu przymiotu strony innych niż wnioskodawca stron postępowania.

Art. 61a § 1 kpa znajduje zastosowanie tylko i wyłącznie do wnioskodawcy - osoby, która żąda wszczęcia postępowania administracyjnego. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący nie tylko nie żądał wszczęcia postępowania administracyjnego, ale wręcz przeciwni wnosił o niewszczynanie postępowania na żądanie wnioskodawcy – J.K.

Innymi słowy, problem istnienia po stronie skarżącego niebędącego wnioskodawcą przymiotu strony postępowania został w sposób błędny rozstrzygnięty w formie postanowienia, zamiast w prawidłowej formie tj. decyzji administracyjnej.

W związku z powyższym, wobec wydania przez organ I instancji postanowienia będącego de facto decyzją administracyjną oraz wniesienia od tego rozstrzygnięcia przez skarżącego odwołania zatytułowanego "zażalenie", organ II instancji błędnie stwierdził niedopuszczalność zażalenia.

Dodał, że Skarb Państwa - Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego ma przymiot strony w niniejszej sprawie dotyczącej wydania decyzji stwierdzającej, że [...] w R. nie podlegał działaniu przepisów dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o reformie rolnej.

Przymiot strony w niniejszym postępowaniu służy Ministrowi [...], jako reprezentującemu Skarb Państwa w odniesieniu do mienia Skarbu Państwa (nieruchomości) oddanego mu w trwały zarząd. Organ błędnie uznał, że Minister [...] nie reprezentuje Skarbu Państwa w odniesieniu do mienia powierzonego mu w trwały zarząd, ponieważ w odniesieniu do tego mienia Skarb Państwa powinien reprezentować Minister Skarbu Państwa. Tymczasem wykładnia gramatyczna art. 60a ust. 2 pkt 10 ustawy o gospodarce nieruchomościami nakazuje przyjąć, że Minister [...], jako podmiot władający mieniem powierzonym mu w trwały zarząd – nieruchomością, wyłącza uprawnienie ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa do podejmowania czynności w postępowaniach sądowych i administracyjnych.

Dodatkowo Skarb Państwa - Minister [...] wywodzi swój interes prawny z poza-administracyjnych norm prawnych ogólnych i abstrakcyjnych - art. 34 kodeksu cywilnego i art. 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, które znalazły swoją konkretyzację i indywidualizację w toczącym się postępowaniu z powództwa J. K. przeciwko pozwanemu Skarbowi Państwa - Ministrowi [...] o uzgodnienie treści księgi wieczystej [...] oraz w wydanym w tej sprawie nieprawomocnym wyroku Sądu Okręgowego w P., sygn. akt [...] maja 2010 r. w sprawie [...] (w sprawie toczy się obecnie postępowanie apelacyjne przed Sądem Apelacyjnym w L., sygn. akt [...]).

Podniósł, że wniosek J. K. z dnia 22 sierpnia 2011 r. jest nierozerwalnie związany z toczącym się przed Sądem Apelacyjnym w L. ww. postępowaniem, z uwagi na przyznanie przez Sąd rozstrzygnięciu w sprawie z wniosku J. K. z dnia [...] sierpnia 2011 r. charakteru prejudycjalnego w zawisłej przed sądem powszechnym sprawie, na podstawie art. 177 § 1 pkt 3 k.p.c.

Odpowiadając na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego postanowienia. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa).

Skarga nie jest zasadna, a zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jego uchylenie.

W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. orzekające o odmowie wydania postanowienia w sprawie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego dotyczącego uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2010 r.

Postanowienie [...] stycznia 2012 r. zapadło na podstawie art. 123 § 1 kpa, zgodnie z którym w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia. Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie spraw, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej (§ 2 ww. art.). Wydane powyżej orzeczenie nie kończy zatem postępowania, lecz zapadło w toku już prowadzonego postępowania o uchylenie decyzji z dnia [...] maja 2010 r.

Rozpatrując sprawę dopuszczalności zażalenia na postanowienie orzekające o odmowie wydania postanowienia w sprawie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego należy na początku odwołać się do art. 141 § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Przepis ten przesądza zatem o zamkniętym katalogu zaskarżalnych postanowień w określonym stanie prawnym. Nie ma tu znaczenia wola adresata postanowienia, czy też przekonanie organu o konieczności zapewnienia obrony prawnej (wyrażone np. w pouczeniu o prawie wniesienia środka prawnego). W konsekwencji dopuszczalności wniesienia zażalenia na postanowienie w żaden sposób nie można domniemywać (por.: G. Łaszczyca, Postanowienia w ogólnym postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2012).

Kodeks postępowania administracyjnego nie reguluje wprost zasad i trybu wnoszenia zażalenia na postanowienie, a zatem należy przyjąć, że w tym zakresie będą miały odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań (art. 144 kpa). Postępowanie zażaleniowe uruchamia czynność procesowa strony. Najpierw w postępowaniu wstępnym przeprowadzanym na podstawie art. 134 kpa organ II instancji podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy złożone zażalenie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem ustawowego terminu. Podejmowane przez organ czynności następują w określonej kolejności, tj. po pierwsze organ bada, czy zażalenie jest dopuszczalne (z przyczyn przedmiotowych i podmiotowych), a dopiero następnie, po stwierdzeniu dopuszczalności jego wniesienia bada, czy zostało ono wniesione we właściwym terminie.

Dopiero po dokonaniu tych czynności, o ile nie zachodzą żadne negatywne przesłanki do wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 134 kpa, organ może rozpoznać merytorycznie zasadność złożonego zażalenia. Podkreślić należy, że przepis art. 134 kpa ma charakter normy bezwzględnie obowiązującej, co z kolei oznacza, iż zawarcie przez ustawodawcę w cytowanym przepisie określenia "organ odwoławczy stwierdza" oznacza, że organ II instancji jest zobligowany stwierdzić niedopuszczalność środka zaskarżenia w razie jego niedopuszczalności. Uchybienie temu obowiązkowi stanowi rażące naruszenie prawa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 grudnia 1998 r. sygn. akt IV SA 2294/96, LEX nr 45698).

Przenosząc zatem powyższe rozważania na grunt zawisłej przed sądem sprawy stwierdzić należy, że w kodeksie postępowania administracyjnego nie zostało w żadnym przepisie uregulowane, iż na postanowienie odmawiające wydania postanowienia w sprawie odmowy wszczęcia postępowania przysługuje środek odwoławczy w postaci zażalenia. Organ II instancji prawidłowo zatem w pierwszej kolejności zbadał, czy zgodnie z przepisami kpa zażalenie na postanowienie z dnia [...] stycznia 2012 r. przysługuje. Dopiero bowiem pozytywna weryfikacja przesłanek formalnych mogłaby prowadzić do merytorycznego rozpoznania wniesionego środka odwoławczego. Ta ostatnia sytuacja nie miała jednak miejsca w przedmiotowej sprawie.

Sąd zwraca uwagę, że art. 61a § 1 kpa - powołany jako jeden przepisów stanowiących podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia - nie może stanowić podstawy takiego rozstrzygnięcia. Orzeczenie to zapadło w toku postępowania o uchylenie decyzji na podstawie art. 154 kpa, a wskazany powyżej przepis dotyczy tylko sytuacji, kiedy z oczywistych względów przedmiotowych lub podmiotowych postępowanie nie może być wszczęte na wniosek strony.

Prawidłowo natomiast przepis art. 123 § 1 kpa został wymieniony w podstawie prawnej przedmiotowego rozstrzygnięcia - bowiem stanowi on podstawę działania organu w tym przypadku.

W tych okolicznościach - mimo powołania częściowo błędnej podstawy prawnej oraz sporządzenia częściowo błędnego uzasadnienia orzeczenia - kwestionowane rozstrzygniecie odpowiada prawu, bowiem stwierdzone uchybienia nie miały wpływu na wynik sprawy.

Wobec powyższego zarzuty skarżącego - dotyczące nieprawidłowego rozpoznania jego wniosku, uzasadnione tym, że wydane postanowienie kończy postępowanie w sprawie i de facto jest decyzją administracyjną - nie są słuszne.

Na marginesie wskazać jedynie należy, że w istocie rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie z wniosku J. K., dotyczące uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r. na podstawie art. 154 kpa, zostało zakończone rozstrzygnięciem tożsamym z istotą żądania Ministra [...], zawartym w jego podaniu z dnia 8 listopada 2011 r. - Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], na podstawie art. 154 kpa, odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] maja 2010 r.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.