Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1167/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 7 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 521
law: Ustawa z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach - tekst jedn.
article: art. 227 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2013 poz 21
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant spec. Iwona Hoga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2018 r. sprawy ze skargi B. E. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w Z. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 1167/18

UZASADNIENIE

Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] lutego 2018 r. po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...], wymierzającą administracyjną karę pieniężną w wysokości 500 zł za nieterminowe przekazanie Marszałkowi Województwa [...] rocznego sprawozdania o wysokości należnej opłaty produktowej z tytułu nieosiągnięcia wymaganego poziomu zbierania zużytych baterii przenośnych i zużytych akumulatorów przenośnych za 2012 rok.

Decyzja była wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej.

W terminie od dnia 27 marca 2015 r. do dnia 16 kwietnia 2015 r. na wniosek Marszałka Województwa [...], [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadził pozaplanową kontrolę podmiotu [...] Sp. z o. o. w związku z brakiem załączenia numeru rejestrowego w zakresie wprowadzania baterii i akumulatorów na rynek krajowy, brakiem zawartej umowy z zakładem przetwarzania oraz zbierającym zużyte baterie lub zużyte akumulatory.

Podczas kontroli ustalono, że od 2012 r. Strona zajmuje się sprzedażą sprzętu medycznego stomatologicznego, która jest prowadzona dla lekarzy wyłącznie przez dystrybutorów.

Ponadto ustalono, iż w dniu 20 lutego 2015 r. wpłynęły do Kancelarii Ogólnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] zaległe sprawozdania dotyczące wprowadzania na terytorium kraju baterii i akumulatorów za lata 2012 — 2013 oraz oświadczenie, że w 2014 r. nie wprowadzała na rynek krajowy baterii i akumulatorów.

Kontrola [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska wykazała, że nie przedłożono w ustawowym terminie Marszałkowi Województwa [...] sprawozdań za 2012 r. oraz 2013 r., tj.: sprawozdania o rodzaju, ilości i masie wprowadzanych do obrotu baterii i akumulatorów, sprawozdania o osiągniętych poziomach zbierania zużytych baterii przenośnych i zużytych akumulatorów przenośnych, sprawozdania o wysokości należnej opłaty produktowej z tytułu nieosiągnięcia wymaganego poziomu zbierania zużytych baterii przenośnych i zużytych akumulatorów przenośnych, sprawozdania o wysokości środków przeznaczonych na publiczne kampanie edukacyjne, wykazu zakładów przetwarzania zużytych baterii przenośnych i zużytych akumulatorów przenośnych, z których prowadzącymi ma zawartą umowę.

Powyższe ustalenia, a także stwierdzone naruszenia i nieprawidłowości zostały odnotowane w protokole kontroli nr [...], znak: [...], podpisanym przez kontrolowanego i kontrolującego w dniu 16 kwietnia 2015 r., do którego Strona nie wniosła uwag i zastrzeżeń.

Pismem z dnia 18 grudnia 2015 r., organ I instancji zawiadomił Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.

Pismem z dnia 22 grudnia 2015 r. Strona wniosła o uchylenie wymierzonych administracyjnych kar pieniężnych za nieterminowe przekazanie sprawozdań Marszałkowi Województwa [...]. Strona tłumaczyła się brakiem wiedzy na temat ciążących na niej obowiązków sprawozdawczych nałożonych przepisami ustawy o bateriach i akumulatorach. Strona podkreśliła, iż w chwili obecnej terminowo przedkłada wszystkie sprawozdania.

[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., wymierzył Stronie administracyjną karę pieniężną w wysokości 500 zł za nieterminowe złożenie Marszałkowi Województwa [...] rocznego sprawozdania o wysokości należnej opłaty produktowej z tytułu nieosiągnięcia wymaganego poziomu zbierania zużytych baterii przenośnych i zużytych akumulatorów przenośnych za 2012 rok.

Strona odwołała się do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska od w/w decyzji.

Organ II instancji stwierdził, że decyzja organu I instancji została wydana prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Organ przywołał treść art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach (Dz. U. 2016, poz. 1803 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o bateriach i akumulatorach" zgodnie z którym "wprowadzający baterie przenośne lub akumulatory przenośne jest obowiązany do osiągnięcia poziomów zbierania w wysokości określonej w przepisach wydanych na podstawie ust. 2 ".

Według przepisu art. 38 ust. 2 ustawy o bateriach i akumulatorach jeżeli wprowadzający baterie przenośne lub akumulatory przenośne nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 33, jest obowiązany do ponoszenia opłaty produktowej".

Na mocy art. 41 ust. 2 ustawy o bateriach i akumulatorach "opłata produktowa jest wpłacana na odrębny rachunek bankowy urzędu marszałkowskiego w terminie do dnia 15 marca roku następującego po roku, którego opłata dotyczy". "Obowiązek obliczenia nalewnej opłaty produktowej powstaje na koniec roku kalendarzowego"(art. 41 ust. 1 przedmiotowej ustawy).

Stosownie do art. 41 ust. 3 ustawy o bateriach i akumulatorach w brzmieniu obowiązującym w terminie od dnia 23 stycznia 2013 r. "wprowadzający baterie przenośne lub akumulatory przenośne sporządza sprawozdanie zawierające informacje, o których mowa w art. 73 ust. 2 pkt 1 pkt 6 lit. d tiret drugie ustany z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, na zasadzie i w trybie określonych w tej ustawie".

Na podstawie art. 73 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. 2018, poz. 21), zwanej dalej "ustawą o odpadach" "roczne sprawozdania o produktach, opakowaniach i o gospodarowaniu odpadami z powstającymi sporządzają wprowadzający baterie lub akumulatory, o którym mowa w ustawie z. dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach ".

Stosownie do treści art. 73 ust. 2 pkt 6 "Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera w zakresie baterii i akumulatorów oraz użytych baterii i zażytych akumulatorów w przypadku zażytych baterii przenośnych i zażytych akumulatorów przenośnych informacje o wysokości należnej opłaty produktowej - w przypadku nieosiągnięcia wymaganych poziomów zbierania zużytych baterii przenośnych i zużytych akumulatorów przenośnych .".

Natomiast w oparciu o przepis art. 76 ust. 1 w/w ustawy "podmioty obowiązane do sporządzania sprawozdań, o których mowa w art. 73 i art. 75, składają je w terminie do dnia 15 marca Za poprzedni rok kalendarzowy marszałkowi województwa (...) ".

W oparciu o art. 237 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach "podmioty, o których mowa w art. 75 i art. 75, obowiązane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy do sporządzania i składania sprawozdań na podstawie art. 34 ust. 2, art. 35 ust. 1, art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 6, art. 41 ust. 3, art. 59 ust. 3 i art. 64 ust. 5 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach sporządzają i składają je, za lata 2012-2014, stosując przepisy dotychczasowe, z tym że ten kto wbrew obowiązkowi, nie sporządza i nie przekazuje tych zbiorczych zestawień danych, sprawozdań lub wykazu zakładów przetwarzania lub wykonuje ten obowiązek nieterminowo lub niezgodnie ze stanem rzeczywistym podlega karze, o której mowa w art. 200 ".

Następnie organ przytoczył treść art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach według którego " jeżeli podmiot, wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 76, nie składa sprawozdania, podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości 500 zł." Karę tę, zgodnie z art. 200 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, wymierza w drodze decyzji właściwy wojewódzki inspektor ochrony środowiska.

Organ wyjaśnił, że z dniem 1 stycznia 2016 r. weszła w życie ustawa z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1688), która na mocy art. 108 pkt 25 uchyliła dotychczas obowiązujący art. 200 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2018 r., poz. 21). Niemniej jednak zgodnie z art. 125 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym niewykonanie obowiązków wymienionych w art. 237 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach za lata 2012-2014, podlega karze, o której mowa w art. 200 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach w brzmieniu dotychczasowym. Natomiast art. 118 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym stanowi, że "do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje są przepisy dotychczasowi, a w art. 125 w/w regulacja wprost wskazuje, że "niewykonanie obowiązków wymienionych w art. 237 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 108 za lata 2012-2014, podlega karze, o której mowa w art. 200 ustany zmienianej w art. 108 w brzmieniu dotychczasowym", co obliguje Głównego Inspektora Ochrony Środowiska do rozpoznania sprawy zgodnie z uchylonym art. 200 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

Ustosunkowując się do argumentu dotyczącego tłumaczenia Strony brakiem wiedzy na temat ciążących na niej obowiązków sprawozdawczych nałożonych przepisami ustawy o bateriach i akumulatorach, organ II instancji uznał, że argumentacja ta nie uprawnia do uchylenia decyzji organu I instancji.

Organ przytoczył stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażone w wyroku z dnia 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 150/16 zgodnie z którym "w świetle obowiązującego ustawodawstwa obowiązek zapoznania się z reżimem prawnym, regulującym zagadnienie gospodarowania odpadami i stosowania się do jego nakazów, spoczywa wprost na przedsiębiorcy, który w ramach prowadzonej przez siebie działalności ma z takim gospodarowaniem do czynienia. Źródłem tego obowiązku jest zasada powszechnej znajomości prawa, opublikowanego we właściwym trybie".

Bezspornym jest, że w/w sprawozdanie za 2012 rok na mocy przytoczonego wyżej art. 76 ust. 1 ustawy o odpadach Strona była zobligowana przedłożyć Marszałkowi Województwa [...] w terminie do dnia 15 marca 2013 r.

Strona przekazując przedmiotowy dokument po ustawowo określonym terminie uchybiła przepisom. Organ odwoławczy podkreślił, że obowiązujące regulacje prawne jednoznacznie wskazują, iż karze podlega każdy, kto nie złożył lub nieterminowo złożył w/w dokumenty i nie przewidują możliwości odstąpienia od wymierzenia przedmiotowej kary. Ustawodawca w art. 200 w/w ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach dokładnie określił wysokość administracyjnej kary pieniężnej, wymierzanej podmiotom nie wywiązującym się w terminie z obowiązku złożenia marszałkowi województwa rocznego sprawozdania. Przepis ten ma brzmienie jednoznaczne, dlatego też wojewódzki inspektor ochrony środowiska nie ma możliwości miarkowania jej wysokości bądź też całkowitego odstąpienia od jej wymierzenia. Administracyjna kara pieniężna jest jednakowa dla każdego rodzaju podmiotu bez względu na jego wielkość, liczbę dni opóźnienia w przedłożeniu przedmiotowego sprawozdania marszałkowi województwa czy jakiekolwiek inne czynniki. Wobec powyższego Główny Inspektor Ochrony Środowiska nie może odstąpić od wymierzenia kary za naruszenie stwierdzone przez organ I instancji, także w przypadku jego nieumyślnego popełnienia przez Stronę. Zatem koniecznym stało się wydanie zaskarżonej decyzji. Naruszenie zostało stwierdzone i zgodnie z art. 200 ust. 1 w związku z art. 237 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach organ I instancji był zobligowany z mocy prawa do wydania zaskarżonej decyzji.

Ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017, poz. 935) wprowadziła zmiany w dotychczas obowiązującym kpa. Na mocy art. 16 ustawy zmieniającej, zgodnie z którym "do postępowań administracyjnych wszczętych i nieskończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a - 96n ustawy zmienianej w art. 1", zatem Główny Inspektor Ochrony Środowiska zobligowany był do rozpatrzenia odwołania Strony w trybie przepisów dotychczasowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja wydana przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, jak też poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa.

Organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy w zakresie stwierdzonego po stronie skarżącej spółki naruszenia tj. niewykonania w terminie obowiązku przekazania Marszałkowi Województwa sprawozdania o wysokości należnej opłaty produktowej z tytułu nieosiągnięcia wymaganego poziomu zbierania zużytych baterii przenośnych i zużytych akumulatorów przenośnych za 2012 r.

Bezsporne jest, że złożenie przedmiotowego sprawozdania nastąpiło dopiero w dniu 19 lutego 2015r.

Okoliczność uchybienia ustawowemu terminowi wykonania ustawowego obowiązku przez skarżącą spółkę jest jednak przez nią kwestionowana, gdyż podważa ona podleganie temu obowiązkowi. Istotę sporu stanowi zatem prawidłowość wymierzenia kary administracyjnej za stwierdzone uchybienie z punktu widzenia istnienia przesłanek do wykonania przez spółkę obowiązku sprawozdawczego, nie zaś z uwagi na opóźnienie w złożeniu sprawozdania.

Materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości i nie kwestionuje tego również skarżąca spółka, że zestawienie za 2012 r. zostało przedłożone Marszałkowi Województwa w dniu 19 lutego 2015 r. Z uwagi na informacje zawarte w protokole kontroli przeprowadzonej przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w terminie 27.03.- 16.04.2015 r. co do przedmiotu prowadzonej przez skarżącą spółkę działalności (sprzedaż sprzętu medycznego), jak również treść oświadczenia spółki zawartego w piśmie złożonym w Urzędzie Marszałkowskim wraz ze sprawozdaniami, a także treść oświadczeń skierowanych do organu I instancji z 16.04.2015 r., 9.10.2015 r. i 22.12.1015 r. potwierdzających przeoczenie obowiązku za lata 2012 - 2013, terminową realizację aktualnych obowiązków, wpis do rejestru prowadzonego przez GIOŚ, organy orzekające w sprawie trafnie zakwalifikowały spółkę do podmiotów obowiązanych do prowadzenia ewidencji i wykonywania obowiązków sprawozdawczych.

Stosownie do treści art. 33 ust. 1 ustawy o bateriach i akumulatorach wprowadzający baterie przenośne lub akumulatory przenośne jest obowiązany do osiągnięcia poziomów zbierania w wysokości określonej w przepisach wydanych na podstawie ust. 2. Jeżeli wprowadzający baterie przenośne lub akumulatory przenośne nie wykonał tego obowiązku, jest obowiązany do ponoszenia opłaty produktowej (art. 38 ust. 2 w/w ustawy).

Według art. 41 ust. 3 ustawy wprowadzający baterie przenośne lub akumulatory przenośne sporządza sprawozdanie zawierające informacje, o których mowa w art. 73 ust. 2 pkt 1 i pkt 6 lit. d tiret drugie ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, na zasadzie i w trybie określonych w tej ustawie. Oznacza to, że podmiot ma obowiązek złożenia rocznego sprawozdania w terminie do 15 marca roku następującego po roku, którego sprawozdanie dotyczy zawierającego informacje o wysokości należnej opłaty produktowej - w przypadku nieosiągnięcia wymaganych poziomów zbierania zużytych baterii przenośnych i zużytych akumulatorów przenośnych.

Strona skarżąca formułując dopiero w skardze do sądu zarzut, że w 2012 i 2013 r nie była podmiotem wprowadzającym baterie lub akumulatory nie dostrzega, że to na niej spoczywał obowiązek wykazania braku przesłanki podmiotowej, w sytuacji gdy powzięła wątpliwość co do zasadności prowadzonego w tym przedmiocie postępowania administracyjnego.

Według art. 7 ust. 3 w/w ustawy ciężar udowodnienia, że wprowadzenie do obrotu baterii lub akumulatorów na terytorium kraju nie nastąpiło albo nastąpiło w innym dniu niż określony w ust. 1, spoczywa na wprowadzającym baterie lub akumulatory.

Organy rozstrzygające przedmiotową sprawę nie naruszyły przepisów prawa procesowego oceniając, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest wystarczający zarówno do oceny, że spółka jest podmiotem podlegającym ustawowemu obowiązkowi złożenia sprawozdania, jak też, że nie wypełniła go w ustawowym terminie. Organ odwoławczy odnosząc się do wyrażonej w odwołaniu i w zgromadzonym materiale dowodowym argumentacji spółki skoncentrowanej wyłącznie na aspekcie niewielkiego naruszenia prawa, zgodnego z prawem jej aktualnego postępowania oraz wykonania obowiązku prawidłowo wyjaśnił, że zarówno brak wiedzy po stronie podmiotu co do ciążących obowiązków, jak też rozmiar przewinienia nie mogą skutkować odstąpieniem od wymierzenia kary.

Nawet więc w sytuacji, gdyby w toku postępowania skarżąca spółka podnosiła, że nie jest podmiotem wprowadzającym baterie lub akumulatory na terytorium kraju, czego w tej sprawie nie uczyniła, to ciężar udowodnienia tego twierdzenia spoczywałby na spółce, nie zaś na organie prowadzącym postępowanie.

Nie stanowi więc naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego i skutkującego koniecznością uchylenia decyzji brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie okoliczności wcześniej organowi nieznanych, a podnoszonych przez skarżącą spółkę w skardze na podstawie ustaleń dokonanych w toku kontroli przeprowadzonej przez Marszałka Województwa, po zakończeniu przedmiotowego postępowania administracyjnego takich jak to, że baterie (rodzaj, masa, ilość) wykazane w złożonym sprawozdaniu stanowiły element sprzętu medycznego, którego kupna i sprzedaży dokonywała spółka, a także, że wraz z tym sprzętem zostały sprzedane podmiotom z [...]. Dlatego zarzut podniesiony w skardze dotyczący niespełnienia przesłanki ustawowej do wykonania obowiązków sprawozdawczych, a tym samym do nałożenia kary nie mógł skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Na marginesie tylko należy wskazać, że nie zwalnia z obowiązków sprawozdawczych okoliczność, że przedmiotem działalności spółki jest handel sprzętem medycznym, którego element stanowią baterie lub akumulatory (a zatem spółka nie handluje samymi bateriami lub akumulatorami), gdyż według definicji wynikającej z art. 6 pkt 22 ustawy wprowadzającym baterie lub akumulatory jest przedsiębiorca, który wykonuje działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu baterii lub akumulatorów, w tym zamontowanych w sprzęcie lub pojazdach. Nie może być więc wątpliwości, że obowiązek dotyczy także baterii zamontowanych w sprzęcie, którego sprzedażą zajmuje się przedsiębiorca. Z kolei według art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy wynika, że wprowadzenie do obrotu baterii lub akumulatorów na terytorium kraju następuje z dniem przywozu baterii lub akumulatorów na terytorium kraju. Ustalenia przeprowadzonej przez Marszałka Województwa kontroli potwierdzają, że do przywiezienia baterii (wykazanych w złożonych z opóźnieniem sprawozdaniach) na terytorium kraju doszło.

Okoliczność zaś związana z dokonaniem wewnątrzwspólnotowej dostawy, a zatem wywozu baterii lub akumulatorów z terytorium kraju na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej (definicja z art. 6 pkt 20 ustawy) także nie zwalnia z podlegania obowiązkom sprawozdawczym, skoro wprowadzaniem do obrotu jest m.in. odpłatne albo nieodpłatne udostępnienie baterii lub akumulatorów na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej w celu używania lub dystrybucji (art. 6 pkt 23 ustawy).

O ile zgodnie z art. 34 ust. 4 ustawy w takim przypadku podmiot zobowiązany do wykonania obowiązków sprawozdawczych może przy ustalaniu masy wprowadzanych do obrotu baterii i akumulatorów nie uwzględniać masy tych baterii i akumulatorów (w tym także stanowiących przynależność albo część składową urządzenia lub dodatek do innych produktów), które zostały wyeksportowane lub były przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy dokonanej przez wprowadzającego baterie lub akumulatory lub innego przedsiębiorcę, nadal ma obowiązek złożenia sprawozdań (choć niekiedy będą to sprawozdania "zerowe").

Kwestia możliwości i prawidłowości zastosowania w sprawie art. 200 ust. 1 w związku z art. 237 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach została wyczerpująco wyjaśniona w decyzji organu odwoławczego.

Działanie spółki niewątpliwie pozostawało w sprzeczności z art. 237 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, który stanowi, że podmioty, o których mowa w art. 73 i art. 75, obowiązane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy do sporządzania i składania sprawozdań - na podstawie art. 34 ust. 2, art. 35 ust. 1, art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 6, art. 41 ust. 3, art. 59 ust. 3 i art. 64 ust. 5 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach sporządzają i składają je, za lata 2012 -2014, stosując przepisy dotychczasowe, z tym że ten, kto wbrew obowiązkowi, nie sporządza i nie przekazuje tych zbiorczych zestawień danych lub wykonuje ten obowiązek nieterminowo lub niezgodnie ze stanem rzeczywistym podlega karze, o której mowa w art. 200. Natomiast art. 125 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym stanowi, że niewykonanie obowiązków wymienionych w art. 237 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach za lata 2012-2014, podlega karze, o której mowa w art. 200 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach w brzmieniu dotychczasowym. Art. 200 ustawy o odpadach stanowi zaś, że wojewódzki inspektor ochrony środowiska, właściwy ze względu na miejsce wytwarzania, zbierania lub przetwarzania odpadów, wymierza podmiotowi, w drodze decyzji, administracyjną karę pieniężną, w wysokości 500 zł.

Według art. 202 ustawy o odpadach w sprawach dotyczących administracyjnych kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), z tym że uprawnienia organu podatkowego przysługują wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

Organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że obowiązujące w dacie wydania decyzji przepisy prawa nie przewidywały możliwości zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia przedmiotowej administracyjnej kary pieniężnej. Stanowiący podstawę wymierzenia kary art. 200 ustawy o odpadach w sposób jednoznaczny wskazuje wysokość kary i nie przyznaje organowi uprawnienia do miarkowania jej wysokości czy też odstąpienia od wymierzenia kary nawet wówczas, gdy opóźnienie jest nieznaczne. Przepisy ustawy Ordynacja podatkowa stosowane odpowiednio w sprawach o wymierzenie kary również nie przewidują instytucji odstąpienia od wymierzenia kary. Z kolei choć przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego uległy zmianie i od 1 czerwca 2017 r. w sprawach dotyczących wymierzania kar administracyjnych znajdują zastosowanie jeżeli przepisy odrębne nie regulują kwestii przewidzianych w art. 189a tej ustawy (m.in. przesłanek wymiaru kary, terminów przedawnienia, instytucji odstąpienia, udzielania ulg), to jednak w przedmiotowej sprawie nie znajdowały zastosowania.

Stosownie do treści art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935) do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1.

W przedmiotowej sprawie postępowanie zostało wszczęte 18 grudnia 2015 r., a decyzja ostateczna została wydana [...] lutego 2018 r.

W tej sytuacji nie ma wątpliwości, że dokonane przez spółkę naruszenie podlega karze administracyjnej w wysokości 500 zł.

Organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów prawa materialnego i procesowego. Zgromadził wystarczający materiał dowodowy do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, dokonał jego wszechstronnej i logicznej oceny, a uzasadnienie zawiera rzetelną argumentację.

Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a orzekł o oddaleniu skargi.