Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1024/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-06-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wykladni wyroku
Powołane przepisy: article: art. 158
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka-Duda WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 czerwca 2016 r. wniosku Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w sprawie ze skargi A.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 14 lipca 2015 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: odmówić wykładni wyroku


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 1024/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasadził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania, w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

Pismem z dnia 29 marca 2016 r. organ złożył wniosek o wykładnię wyroku z dnia 27 października 2015 r. z uzasadnieniem, że uzasadnienie wyroku budzi wątpliwości Kolegium. Wątpliwości organu budzi nakazanie rozważania dostępu do drogi publicznej, oraz ocena prawna Sądu zawarta w uzasadnieniu odnosząca się do ustalenia parametrów zamierzenia inwestycyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016.718) dalej: p.p.s.a – sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści, a postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.

W orzecznictwie sądów administracyjnych, jak również doktrynie prawa sądowoadministracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia sądu zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia (jak i jego uzasadnienia), ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. B.Dauter (w:) B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V LEX 2013, a także postanowienia NSA: z dnia 5 grudnia 2012r., sygn. akt I GSK 148/10; z dnia 21 maja 2010r., sygn. akt II FZ 191/10; z dnia 23 czerwca 2008r., sygn. akt I OZ 406/08).

Sąd podkreśla, iż wątpliwości co do uzasadnienia wyroku mogą być wyjaśniane w trybie powołanego przepisu jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne do dokonania prawidłowej interpretacji samego orzeczeni, nie zaś udzielanie odpowiedzi na kreowane przez organ pytania, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Warto w tym miejscu wskazać, że wykładnia wyroku nie może prowadzić do uzupełnienia podjętego rozstrzygnięcia przez poszerzenie go o inne elementy ani też do formułowania przez sąd dodatkowych motywów podjętego rozstrzygnięcia lub modyfikacji motywów poprzednio wskazanych. Przedmiotem wykładni mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, za szczególnie pozbawione podstaw prawnych należy uznać domaganie się przez stronę dokonania wykładni wyroku stanowiące w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu (postanowienie NSA z 23 września 2011 r., II FSK 1224/2010, LexPolonica nr 3025839 i postanowienie NSA z 20 maja 2011 r., I FZ 104/2011, LexPolonica nr 2593545).

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 158 p.p.s.a. odmówił wykładni wyroku.