Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 412/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 207 ust. 1 i 2 , art. 206 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne
article: art. 11 ust. 4
journal: Dz.U. 2003 nr 153 poz 1503
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Jacek Fronczyk Protokolant st. ref. Paulina Stylińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2014 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej na podstawie art. 207 ust. 1 w związku z art. 206 ust. 1 i art. 207 ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) - dalej "PT" i art. 123 k.p.a., działając z urzędu ograniczył spółce P Sp. z o.o. z siedzibą w [...], będącej stroną postępowania wszczętego przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej Prezes UKE) w sprawie określenia rynku właściwego jako rynku świadczenia usługi zakańczania połączeń głosowych w ruchomej publicznej sieci telefonicznej (sieci telefonii komórkowej) P Sp. z o.o. ustalenia, że na rynku świadczenia usługi zakańczania połączeń głosowych w ruchomej publicznej sieci telefonicznej (sieci telefonii komórkowe) P Sp. z o.o. występuje przedsiębiorca telekomunikacyjny o znaczącej pozycji rynkowej, wyznaczenia P Sp. z o.o., jako przedsiębiorcy telekomunikacyjnego o znaczącej pozycji rynkowej na rynku świadczenia usługi zakańczania połączeń głosowych w ruchomej publicznej sieci telefonicznej (sieci telefonii komórkowej) P Sp. z o.o. oraz nałożenia, utrzymania i zmiany obowiązków regulacyjnych, prawo wglądu do następujących materiałów wszczętego z urzędu postanowienia:

[...]

w zakresie w jakim zawiera w swej treści informacje, które spełniają przesłanki zawarte w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r., Nr 153, poz. 1503 ze zm.), pozwalające uznać je za tajemnicę przedsiębiorstwa.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Prezes UKE wskazał, że w ramach wszczętego postępowania w sprawie określenia rynku właściwego jako rynku świadczenia usługi zakańczania połączeń głosowych w ruchomej publicznej sieci telefonicznej (sieci telefonii komórkowej) P Sp. z o.o. ustalenia, że na rynku świadczenia usługi zakańczania połączeń głosowych w ruchomej publicznej sieci telefonicznej (sieci telefonii komórkowe) P Sp. z o.o. występuje przedsiębiorca telekomunikacyjny o znaczącej pozycji rynkowej, wyznaczenia P sp. z o.o., jako przedsiębiorcy telekomunikacyjnego o znaczącej pozycji rynkowej na rynku świadczenia usługi zakańczania połączeń głosowych w ruchomej publicznej sieci telefonicznej (sieci telefonii komórkowej) P sp. z o.o. oraz nałożenia, utrzymania i zmiany obowiązków regulacyjnych, Prezes UKE przygotował projekt decyzji, który został poddany postępowaniu konsultacyjnemu. Projekt ten przewiduje nałożenie na P Sp. z o.o. obowiązku polegającego na stosowaniu opłat za zakończenie połączenia [...] w ruchomej publicznej sieci telefonicznej P sp. z o.o. w wysokości określonej w zamieszczonym w sentencji decyzji harmonogramie, wyliczonej w oparciu o stworzony przez Prezesa UKE model operatora efektywnego. Dla celów kalkulacji [...] wykorzystany został, stworzony przez Prezesa UKE, [...] . Przedmiotowy model został przez Prezesa UKE zasilony danymi przekazanymi mu przez działających na polskim rynku telekomunikacyjnym operatorów telefonii komórkowej. Dane te zostały zastrzeżone przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych jako informacje stanowiące tajemnice przedsiębiorstwa.

Prezes UKE przywołując treść art. 207 ust. 1 PT zauważył, że stanowi on wyjątek od zasady jawności postępowania. Zatem może on w postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy Prawo telekomunikacyjne, w drodze postanowienia ograniczyć pozostałym stronom prawo wglądu do materiału dowodowego, jeżeli udostępnienie tego materiału ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa lub innych tajemnic prawnie chronionych. Dane wykorzystane przez Prezesa UKE [...], który następnie posłużył do celów [...], zostały przez przekazujących je przedsiębiorców telekomunikacyjnych zastrzeżone, zgodnie z art. 9 PT, jako stanowiące tajemnice przedsiębiorstwa.

Przez tajemnicę przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 9 PT należy rozumieć tajemnicę w rozumieniu art. 11 u.z.n.k. Zgodnie z art. 11 ust. 4 u.z.n.k. tajemnicą przedsiębiorstwa są nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania

w celu zachowania ich poufności.

W ocenie Prezesa UKE, powołującego się na orzecznictwo sądowe i doktrynę, dane zawarte w dokumencie wskazanym w sentencji postanowienia stanowią tajemnice przedsiębiorstwa w rozumienie art. 11 u.z.n.k. Ujawnienie danych, przekazanych przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych, które dotyczą prowadzonej przez nich działalności stanowiłoby zagrożenie dla interesów tychże przedsiębiorców. Koniecznym zatem było ograniczenie stronie prawa wglądu do akt

z uwagi na groźbę ujawnienia tajemnicy przedsiębiorstwa.

Od postanowienia Prezesa UKE P Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła skargę, w której zarzuciła organowi naruszenie:

1. art. 207 ust. 1 w zw. z art. 206 ust. 1 i art. 123 PT w zw. z art. 9 i art. 73 § 1 k.p.a. poprzez wadliwe sformułowanie sentencji zaskarżonego postanowienia,

w szczególności poprzez niewskazanie kategorii informacji podlegających ograniczeniu prawa wglądu oraz przedsiębiorców, którzy je dostrzegli. A także poprzez niewykazanie niezbędnych przesłanek tego prawa,

2. art. 123 w zw. z art. 124 § 2 w zw. z art. 126 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonego postanowienia, w tym w szczególności niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł; w tym nieprawidłowe wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co skutkuje brakiem możliwości weryfikacji podstaw rozstrzygnięcia.

Wskazując na powyższe zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wnosił o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ uznał je za niezasadne.

W pierwszej kolejności wskazał, że wbrew zarzutom skargi sentencja postanowienia nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, w jakim zakresie zostało ograniczone prawo wglądu skarżącej do materiału dowodowego. Dotyczy ono materiału dowodowego w zakresie stosowanego przez Prezesa UKE [...]. Odnosząc się do zarzutu spółki, że nie jest ona w stanie ocenić, czy dokonane postanowieniem ograniczenie prawa wglądu do materiału dowodowego jest uzasadnione w świetle art. 11 ust. 4 u.z.n.k., gdyż organ ogólnikowo wskazuje jedynie, że są to "dane przekazane mu przez działających na polskim rynku telekomunikacyjnym operatorów telefonii komórkowej". Argumentacja spółki, w cenie organu, zmierzająca do wykazania, że nie jest mu wiadomym, jakich danych dotyczy "dokument" plik, wskazany w sentencji jest całkowicie nieprzekonywująca, jeżeli weźmie się pod uwagą okoliczność, że adresatem postanowienia nie jest podmiot całkowicie niezwiązany z rynkiem telekomunikacyjnym, ale jeden z największych przedsiębiorców telekomunikacyjnych w Polsce. Uzasadnione jest zatem oczekiwanie od skarżącej, że posiada wiedzę co do tego czym jest opłata za zakończenie połączeń, jak również jakiego rodzaju danymi zasilany jest model bottom-up. Podmiot profesjonalnie prowadzący działalność telekomunikacyjną

w zakresie usług telefonii komórkowej doskonale zdaje sobie sprawę, że [...] wykorzystywany do określenia wysokości opłaty za zakończenie połączenia jest zasilany kosztami tj. danymi dotyczącymi kosztów prowadzonej działalności telekomunikacyjnej, pochodzącymi od przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Skarżąca spółka, zdaniem organu, doskonale zdaje sobie sprawę z tego, jakiego rodzaju są to dane, które zostały przekazane organowi.

Całkowicie chybiona jest także argumentacja skarżącej, że nie jest możliwa ocena tego, czy przedsiębiorcy telekomunikacyjni zastrzegli, w trybie art. 9 PT, jako stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa dane zawarte w pliku wymienionej sentencji. Okoliczność, że przedsiębiorcy telekomunikacyjni zastrzegli, w trybie art. 9 PT, jako stanowiące tajemnicą przedsiębiorstwa dane zawarte w pliku wymienionym

w sentencji świadczy już o tym , ze pojęli działania niezbędne do zachowania poufności tych danych. Nadto, jeżeli organ nie stwierdził w uzasadnieniu postanowienia, że którykolwiek z przedsiębiorców telekomunikacyjnych uczynił takie zastrzeżenia w stosunku do danych ujawnionych do wiadomości publicznej to nie oznacza, ze okoliczność taka nie została ustalona przez organ.

Odnosząc się do drugiego z zarzutów, organ wskazał, że nie jest prawdą, że organ nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione, a także dowodów na których się oparł. Postanowienie nie pozostawia wątpliwości co do tego, że Prezes UKE ustalił okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a mianowicie, że przedsiębiorcy telekomunikacyjni przekazali mu dane kosztowe, którymi został zasilony [...] służący kalkulacji opłat za zakończenie połączenia

w ruchomej publicznej sieci komórkowej. Przekazując te dane przedsiębiorcy telekomunikacyjni zastrzegli, stosownie do art. 9 PT , że dane te stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa.

W replice, skarżący podtrzymał swoje wnioski i twierdzenia zawarte w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga P Sp. z o.o. z siedzibą w [...] nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...]sierpnia 2012 r. nie narusza prawa.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że rozstrzygnięcie w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego, podejmowane przez Prezesa UKE na podstawie art. 207 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, jest rozstrzygnięciem w odrębnej sprawie administracyjnej, kończącym postępowanie bądź rozstrzygającym ją co do istoty. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt II GSK 700/09, zgodnie z którym "nie można dopatrzyć się żadnego ratio legis, aby kwestie dotyczące ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa z tego tylko względu, iż są związane z udostępnieniem materiałów stronom postępowania, były rozstrzygane postanowieniem, o jakim mowa w art. 207 ust. 1 PT, nie posiadającym przymiotu samodzielnego orzeczenia, oderwanego od właściwego postępowania administracyjnego, a w konsekwencji uniemożliwiającym jego kontrolę na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a."

A zatem kwestia zastrzeżenia informacji zawierających tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi autonomiczną sprawę administracyjną, samodzielne rozstrzygnięcie sprawy, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego kontrolę na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. To stanowisko ma swoje uzasadnienie przede wszystkim w tym, że ograniczenie prawa wglądu do materiału dowodowego z uwagi na ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa, o którym mowa w art. 207 § 1 PT, pozostaje w ścisłym związku z ogólną zasadą przyjętą w art. 9 PT, która określa gwarancje ochrony informacji i dokumentów zawierających tajemnicę przedsiębiorstwa, przy czym w tym przedmiocie Prezes UKE orzeka w drodze decyzji administracyjnej.

Z analizy orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnych wynika, że jest to stanowisko utrwalone. (por. wyroki NSA: z 17 czerwca 2014 r. sygn. akt II GSK 1096/14, z 21 sierpnia 2014 r. sygn. akt II GSK 950/14).

Kolejnym zagadnieniem jakie wyłania się w sprawie niniejszej to kwestia,

w jakim trybie można zaskarżyć to postanowienie do sądu administracyjnego.

Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Już z tego przepisu wynika, że obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia dotyczy sytuacji, gdy stronie służą środki zaskarżenia w danym postępowaniu, natomiast nie można mówić o istnieniu tego obowiązku w sytuacji, gdy z mocy ustawy stronie nie służą w danym postępowaniu środki zaskarżenia. Oznacza to, że ustawodawca dopuszcza taką możliwość, że określony akt administracyjny może być zaskarżony do sądu administracyjnego bez uprzedniego zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym.

Do postępowania, w którym jest wydawane postanowienie na podstawie art. 207 ust. 1 PT mają zastosowanie przepisy Kodeku postępowania administracyjnego (art. 206 ust. 1 PT), co oznacza, że to postanowienie jest wydawane

w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym. W tym postępowaniu jurysdykcyjnym środkami zaskarżenia są odwołanie, zażalenie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Co do postanowień, jest zasadą, że zażalenie przysługuje na postanowienie, jeżeli ustawa tak stanowi. Skoro zaś na postanowienie nie przysługuje zażalenie, a jest to postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, na które może być wniesiona skarga stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., to oznacza, że skarżącemu nie służyły w postępowaniu administracyjnym środki zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a., a więc może wnieść skargę na takie postanowienie do sądu administracyjnego i nie ma podstaw do przyjęcia, iż wniósł skargę bez wyczerpania środków zaskarżenia. W takim przypadku nie ma także podstaw do uzależnienia wniesienia skargi od wezwania do usunięcia naruszenia prawa z powołaniem się na art. 52 § 2 i art. 3 p.p.s.a., ponieważ wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie może mieć zastosowania w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym, prowadzonym na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego.

Taki pogląd wyraził NSA w wyroku z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 1096/14, który to pogląd Sąd, w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą, podziela. Pogląd ten został potwierdzony w wyroku NSA z dnia 21 sierpnia 2014 r. sygn. akt II GSK 950/14.

Przechodząc do merytorycznej zasadności zarzutów skargi Sąd uznał je za pozbawione podstaw.

Pierwszy z zarzutów dotyczy naruszenia art. 207 ust. 1 w zw. z art. 206 ust. 1

i art. 123 PT w zw. z art. 9 i art. 73 § 1 k.p.a. poprzez wadliwe sformułowanie sentencji zaskarżonego postanowienia, w szczególności poprzez niewskazanie kategorii informacji podlegających ograniczeniu prawa wglądu oraz przedsiębiorców, którzy je dostrzegli, a także poprzez niewykazanie niezbędnych przesłanek tego prawa.

Stosownie do art. 207 ust. 1 PT, w postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy Prezes UKE, w drodze postanowienia, może ograniczyć pozostałym stronom prawo wglądu do materiału dowodowego, jeżeli udostępnienie tego materiału grozi ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa lub innych tajemnic prawnie chronionych.

Przepis ten ma charakter ochronny i stanowi przeniesienie do ustawodawstwa krajowego postanowień dyrektywy 2002/21/WE. Znajduje on zastosowanie we wszystkich postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy przez Prezesa UKE, a więc nie tylko prowadzonych na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Zakres tajemnicy objęty dyspozycją tego przepisu obejmuje tajemnice przedsiębiorstwa oraz inne tajemnice prawnie chronione, poza wymienioną w art. 74 k.p.a. tajemnicą państwową. Przepis ten stosuje się zgodnie z art. 206 ust. 1 PT do postępowania przed Prezesem UKE. Postanowienie w przedmiocie ograniczenia prawa do wglądu do materiału dowodowego wydaje Prezes UKE

z urzędu, jeśli dotyczy to tajemnic chronionych prawnie lub tajemnicy przedsiębiorstwa.

Wobec tego, Prezes UKE wydając postanowienie w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego ma obowiązek wskazać w sentencji te dowody (materiał dowodowy), które stanowiły źródło informacji dla organu, umożliwiające podjęcie decyzji w sprawie. Prezes UKE określając zatem, w jakim zakresie prawo wglądu P do materiału dowodowego doznaje ograniczenia, był uprawniony uczynić to poprzez odwołanie się do dokumentów lub materiałów (informacji), które zawierają informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa. Przecież przepis art. 207 ust. 1 PT używa pojęcia "prawo wglądu do materiału dowodowego".

W ocenie Sądu, sentencja postanowienia nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, w jakim zakresie zostało ograniczone prawo wglądu skarżącej do materiału dowodowego. Jest bardzo czytelna. Dotyczy wszak materiału dowodowego

w zakresie stosowanego przez Prezesa UKE modelu kalkulacji kasztów operatora efektywnego (w formie pliku xls zapisanego na płycie CD), co przecież wynika

z sentencji. Nie pozostawia zatem żadnych wątpliwości, o jakie dokumenty chodzi w ograniczeniu skarżącej prawa do ich wglądu. Model kalkulacji kosztów operatora efektywnego został zasilony danymi kosztowymi przez działających na polskim rynku telekomunikacyjnym operatorów telefonii komórkowej, a co za tym idzie pisma wymienione w sentencji postanowienia z [...] sierpnia 2012 r. oraz model kalkulacji kosztów operatora efektywnego zasilony tymi danymi kosztowymi, dotyczą tego rodzaju danych. Także skarżąca przekazała organowi tego rodzaju dane i zastrzegła, podobnie jak i inni przedsiębiorcy telekomunikacyjni, że posiadają one wartość gospodarczą i stanowią one tajemnicę przedsiębiorstwa. Zatem Prezes UKE określając w jakim zakresie prawo wglądu P. do materiału dowodowego doznaje ograniczenia, był uprawniony uczynić to odwołując się do dokumentów lub materiałów (informacji), które zawierają informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa.

Skarżąca podnosi także, że nie jest w stanie ocenić, czy dokonane ograniczenie prawa wglądu do materiału dowodowego jest uzasadnione w świetle art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

Definicja tajemnicy przedsiębiorstwa została zawarta w art. 11 ust. 4 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jednolity: Dz. U. nr 153, poz. 1503 ze zm.) rozumie się przez nią nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.

P. dla potrzeb stworzenia modelu przekazał organowi dane, które zawarte są w pismach wskazanych w sentencji postanowienia z dnia [...] sierpnia

2012 r. Są to dane analogiczne, albowiem pisma skierowane do poszczególnych operatorów były identyczne. Wszyscy przedsiębiorcy, w tym skarżąca zastrzegła te dane jako stanowiące tajemnicę przedsiębiorcy. Zawierają bowiem szczegółowe dane kosztowe, co nie jest sporne. Tylko one były pozyskiwane na potrzeby modelu

i go zasilały. Niewątpliwie stanowią one wartość gospodarczą, skoro każdy

z przedsiębiorców zastrzegł je jako tajemnice przedsiębiorstwa. Zastrzegając ją, przedsiębiorcy podjęli tym samym niezbędne działania w celu zachowania poufności danych. Brak jakichkolwiek dowodów, że dane te były lub są znane publicznie. Postanowienie w przedmiocie ograniczenia prawa do wglądu do materiału dowodowego, co zostało wcześniej wskazane, Prezes UKE wydaje z urzędu, jeśli dotyczy to tajemnic chronionych prawnie lub tajemnicy przedsiębiorstwa. Tak też uczynił w przedmiotowej sprawie.

Zgodzić się należy z organem, że ujawnienie danych przekazanych przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych, w przedmiotowej sprawie, danych, które dotyczą prowadzonej przez nie działalności, stanowiłoby zagrożenie dla interesów tychże przedsiębiorców. Zasadnym więc było ograniczenie stronie prawa wglądu do akt z uwagi na groźbę ujawnienia tajemnicy przedsiębiorstwa. Żądanie strony: wskazania przedsiębiorców i rodzaju przekazanych przez nich informacji stanowiłoby zagrożenie dla ich interesów. Zidentyfikowanie danych nie byłoby już trudne, zwłaszcza dla przedsiębiorcy związanego z rynkiem telekomunikacyjnym i to jednego z największych. Ujawnienie takich danych, niezależnie nawet od źródła ich pochodzenia, mogłoby spowodować zarzut narażenia przedsiębiorcy na ujawnienia jego tajemnicy i związaną z tym potencjalną szkodę. Znajomość rezultatów poszczególnych wyliczeń mogłoby doprowadzić do poznania danych wsadowych poszczególnych przedsiębiorców, danych, które stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa innych operatorów.

Reasumując, orzeczenie organu zostało sformułowane w sposób, który wyklucza wątpliwości, co do istotnych elementów treściowych. Nie brak jakiegokolwiek elementu, który mógłby podważać moc orzeczenia z jednej strony, z drugiej zaś zabezpieczyć tajemnicę przedsiębiorcy.

Także i drugi z zarzutów sąd uznał za nieuzasadniony.

W ocenie P., uzasadnienie postanowienia jest wadliwe tak w aspekcie uzasadnienia faktycznego jak i uzasadnienia prawnego, co skutkuje brakiem możliwości weryfikacji podstaw rozstrzygnięcia.

Zdaniem Sądu, a wbrew twierdzeniom skarżącej, uzasadnienie postanowienia wskazuje i ustala okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Są to dane kosztowe, którymi został zasilony [...] służący kalkulacji opłat za zakończenie połączenia w ruchomej publicznej sieci telefonicznej. Przekazując te dane przedsiębiorcy telekomunikacyjni zastrzegli, zgodnie z art. 9 PT, że dane te stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. W odniesieniu do tych danych nie zapadły decyzje wydane przez Prezesa UKE o uchyleniu ich zastrzeżenia. Zatem podlegają ochronie i nie podlegają publikacji. W postanowieniu, jego sentencji organ wskazał, że wyłączeniu podlegają tylko dane w zakresie, w jakim stanowią zastrzeżoną przez operatorów telekomunikacyjnych tajemnice przedsiębiorstwa. W pozostałym zakresie prawo wglądu do akt nie zostało ograniczone. Swoje stanowisko organ uzasadnił, wskazując przesłanki jakimi się kierował wydając postanowienie o ograniczeniu stronie prawa wglądu do danych stanowiących tajemnice przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Także uzasadnienie prawne, zdaniem sądu, nie budzi wątpliwości. Organ wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia, dokonując jej wykładni. Wskazane przez organ motywy działania, ich podstawa prawna jest właściwa i jasna. Dokonując oceny procedowania organu sąd ocenił je jako w pełni transparentne.

Mając powyższe na uwadze z barku uzasadnionych podstaw sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a..