Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 191/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, art. 184 w zw. z art. 197 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Ol 1391/16 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej czynności w sprawie ze skargi P. P. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie w przedmiocie wydania broni myśliwskiej wraz z amunicją i legitymacją posiadacza broni postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

P. P., zastępowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie polegającą na nałożeniu na niego - na podstawie art. 19 ust. 1a z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2012 r., poz. 576 z późn. zm.; dalej jako: ustawa o broni i amunicji) - obowiązku wydania broni myśliwskiej (sztucera MASUSER oraz dubeltówki IŻ) wraz z amunicją oraz legitymacji posiadacza broni. Zgodnie z ww. przepisem Policja, a w przypadku żołnierzy zawodowych Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6, do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania, na okres nie dłuższy niż 3 lata.

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania czynności, który nie został uzasadniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 9 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Ol 1391/16 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej czynności. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że skarżący w rozpoznawanym wniosku w ogóle nie wskazał na okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., dalej jako: p.p.s.a.), tj. nie uprawdopodobnił, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu utrata uprawnień związanych z posiadanym pozwoleniem na broń myśliwską nie jest skutkiem o charakterze nieodwracalnym a w przypadku uwzględnienia skargi przywrócenie stanu pierwotnego byłoby jak najbardziej możliwe.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik P. P. zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wniesiono ponadto o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów: wniosku prokuratora z dnia [...] grudnia 2016 r. o warunkowe umorzenie postępowania oraz sprzeciwu oskarżonego przeciwko warunkowemu umorzenie postępowania na okoliczność ustalenia, że P. P. nie stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego albo dla wolności i praw innych osób a sam oskarżyciel publiczny nie znajduje uzasadnienia dla jego ukarania.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej czynności spowoduje, że dobre imię skarżącego i nieposzlakowana opinia w środowisku myśliwych, lokalnym, organizacji społecznych, których jest członkiem, zostanie wystawiona na powszechną dezaprobatę. Za gołosłowne uznano twierdzenia Sądu o braku uzasadnienia wniosku w sytuacji, gdy skarżący wyraźnie akcentuje swój uzasadniony interes, jakim jest jego dobre imię, nieposzlakowana opinia, aktywność w stowarzyszeniu lokalnych myśliwych oraz brak z jego strony zagrożenia bezpieczeństwa publicznego. Podniesiono, że skarżący wykazał również i inny interes, jakim jest zastosowanie wobec niego ewidentnej dyskryminacji religijnej i tym samym narażenie go jako wyznawcę Kościoła [...] na dyskryminację i rozpowszechnianie negatywnych opinii o wyznawcach ww. Kościoła. Zarzucono, że tych okoliczności Sąd pierwszej instancji w ogóle nie analizował, jak również nie analizował zasadności skargi w świetle świadczących o braku bezprawności czynów skarżącego i braku zagrożenia bezpieczeństwa publicznego. W ocenie skarżącego wykonanie zaskarżonej czynności wywołałoby ogromne trudności w przywrócenia stanu zgodnego z prawem, tj. utratę sprawności niekonserwowanej broni, uszkodzenia i uszczerbki związane z odebraniem broni i jej przechowywaniem. Zdaniem strony w niniejszej sprawie nie zostały spełnione wszystkie przesłanki przewidziane w ustawie o broni i amunicji, aby pozbawić skarżącego prawa posiadania broni.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04 (orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.

Ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13, CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej czynności grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki.

Wskazać należy, że sąd administracyjny nie może domyślać się intencji strony składającej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności i wyręczać jej we wskazywaniu okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji skarżący formułując w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności w żaden sposób nie uzasadnił tego wniosku. Wbrew ocenie autora zażalenia wnikliwa analiza treści skargi potwierdza, że skarżący nie powołał tam żadnych okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Odnosząc się do argumentów powołanych w zażaleniu stwierdzić trzeba, że przytoczenie okoliczności na uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania dopiero na etapie postępowania zażaleniowego, jako spóźnione, nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Niezależnie od powyższego przywołana przez stronę argumentacja nie mogła skutkować odmiennym rozstrzygnięciem niż zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Jak wynika z załączonych do skargi dokumentów oraz wypowiedzi skarżącego możliwość legalnego posługiwania się posiadaną bronią myśliwską stanowi istotny element jego aktywności w społeczeństwie. Fakt podjęcia przez Komendanta Wojewódzkiego w Olsztynie czynności zmierzających do odebrania skarżącemu broni, amunicji oraz legitymacji posiadacza broni odbiera zatem jako próbę naruszenia jego dobrego imienia w lokalnym środowisku. Skarżący akcentował przy tym, że nie stanowi on zagrożenia dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego albo dla wolności i praw innych osób, a ponadto nie zostały spełnione wszystkie przesłanki przewidziane w ustawie o broni i amunicji, aby pozbawić go prawa posiadania broni.

Wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącego wykonanie zaskarżonej czynności nie może być jednak postrzegane jako okoliczność mogąca naruszyć jego dobre imię w lokalnym środowisku. Nie przesądzając w żaden sposób o wyniku postępowania i sposobie rozstrzygnięcia skargi pamiętać należy, że odebranie broni i amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni w trybie art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji nie ma na celu szkalowania określonej osoby. Przesłanką omawianego odebrania broni jest prowadzenie przeciwko tej osobie postępowania karnego o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, tj. umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, lub nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu bądź przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Co istotne, zastosowanie omawianej instytucji z art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji nie przesądza o winie oskarżonego w postępowaniu karnym, bowiem warunkiem jest wyłącznie fakt prowadzenia określonego postępowania karnego. Podnoszone w zażaleniu argumenty dotyczące naruszenia dobrego imienia skarżącego oceniane być muszą jako jego subiektywne odczucie i w żadnej mierze nie mogą stanowić uzasadnienia dla twierdzenia o zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności. Podobnie za gołosłowne i niemające związku ze sprawą należy uznać twierdzenia, iż podjęcie zaskarżonej czynności stanowi przejaw dyskryminacji religijnej skarżącego związanego z przynależnością do Kościoła [...].

W tym kontekście należy dodać, iż ochronie prawnych interesów skarżącego służy m.in. skarga do sądu administracyjnego, w ramach której kontroli Sądu poddana będzie kwestia legalności zaskarżonej czynności.

Odnosząc się do argumentacji zażalenia przypomnieć też trzeba, że celem instytucji wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest ukształtowanie stosunków do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom i jest oderwane od oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia bądź czynności. Tym samym na obecnym etapie postępowania Sąd nie mógł dokonać oceny zarzutów skargi i nie stanowi to o wadliwości zaskarżonego postanowienia.

W kwestii wniosku o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego wskazać należy, że sąd administracyjny kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Od tej zasady istnieje wyjątek, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., przy czym dopuszczenie dowodu uzupełniającego z dokumentów ma formę postanowienia, które zapada na rozprawie. Nie jest zatem możliwe na tym etapie postępowania rozpoznanie ww. wniosku we wskazanym trybie. Sformułowanie omawianego wniosku wskazuje jednakże, że okoliczności mające być ustalone na podstawie dokumentów załączonych do zażalenia nie odnoszą się do przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., toteż nie mogły wpłynąć na odmienną ocenę wniosku o wstrzymanie zaskarżonej czynności.

W konkluzji stwierdzić należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności nie zasługiwał na uwzględnienie a zaskarżone postanowienie wraz z zaprezentowaną w nim argumentacją jest prawidłowe.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.