Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 13/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3, art. 73
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 listopada 2020 r. sygn. akt III SA/Lu 830/20 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez zezwolenia postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

I

M. K. (dalej jako: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia [...] lipca 2020 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy transporcie drogowym.

Zarządzeniem z dnia 29 września 2020 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi przez podanie numeru PESEL, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Następnie zarządzeniem z dnia 30 września 2020 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 400 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Postanowieniem z dnia 25 listopada 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę. W uzasadnieniu wskazał, że stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej jako: "p.p.s.a."), w przypadku, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sąd odrzuca skargę. Z akt sprawy wynika bowiem, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi oraz wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi przez podanie numeru PESEL skarżącego zostało doręczone w trybie art. 73 p.p.s.a. Skierowana do skarżącego przesyłka, obejmująca wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi oraz usunięcia braku formalnego skargi, była po raz pierwszy awizowana w dniu 14 października 2020 r. Następnie w dniu 22 października 2020 r. dokonano powtórnego awizowania. Wobec niepodjęcia przesyłki z urzędu pocztowego, została ona zwrócona do nadawcy w dniu 30 października 2020 r.

Biorąc pod uwagę wymienione okoliczności, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zachowane zostały wymogi doręczenia przewidziane w art. 73 p.p.s.a., zaś wobec dokonania pierwszego awizowania przesyłki w dniu 14 października 2020 r., określony w przepisie art. 73 § 4 p.p.s.a. skutek doręczenia nastąpił w dniu 28 października 2020 r. W konsekwencji siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu od skargi oraz uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął z dniem 4 listopada 2020 r. Mimo wezwania, które z opisanych przyczyn należało uznać za skutecznie doręczone, skarżący nie uiścił wpisu od skargi oraz nie uzupełnił w ustawowym terminie braku formalnego skargi, w związku z tym, mając na uwadze art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę.

Skarżący złożył zażalenie na postanowienie z dnia 25 listopada 2020 r., wnosząc o jego uchylenie, załączenie dowodu wniesienia opłaty w poczet dokumentacji sprawy i rozpoznanie sprawy merytorycznie.

II

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. pierwsze pismo w sprawie strony będącej osobą fizyczną powinno zawierać jej numer PESEL oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Jest to jeden z wymogów formalnych pisma. Jak stanowi zaś art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie strona nie uzupełni jej braków formalnych.

Jak wynika z akt sprawy, wezwanie skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi i podania numeru PESEL zostało mu prawidłowo doręczone w trybie zastępczym, z uwagi na niepodjęcie przesyłki zawierającej to wezwanie. Instytucja doręczenia zastępczego przewidziana w art. 73 p.p.s.a. zakłada możliwość przekazania nieobecnemu adresatowi zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jego odbioru, ze wskazaniem miejsca i daty (awizo). Rzeczone zawiadomienie umieszcza się w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Niedoręczona przesyłka sądowa pozostaje w urzędzie pocztowym przez okres 7 dni, po czym rzeczoną czynność powtarza się. Bezskuteczny upływ 14-dniowego terminu wyznaczonego na odbiór skutkuje przyjęciem doręczenia za dokonane. Fikcja prawna doręczenia zastępczego opiera się na przyjęciu domniemania, iż przesyłka została doręczona adresatowi, mimo że faktycznie adresat jej nie odebrał.

W niniejszej sprawie, wyjaśnienia skarżącego sprowadzają się do podważenia faktu, że awiza zostały pozostawione skarżącemu w widocznym miejscu. Zdaniem skarżącego listonosz nie pozostawił awiza ani w drzwiach ani innym widocznym miejscu, w związku z czym nie mogło dojść do przyjęcia domniemania doręczenia pisma

Nie mogły jednak odnieść skutku opisane w zażaleniu twierdzenia skarżącego, gdyż adnotacje zamieszczone na kopercie pisma zwróconego do sądu oraz na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaprzeczają twierdzeniom skarżącego. Na kopercie widnieją bowiem adnotacje, że przesyłka była po raz pierwszy awizowana w dniu 14 października 2020 r. Adnotacje na kopercie obejmującej zwróconą przesyłkę wskazują, że awizo umieszczono w drzwiach adresata przesyłki, tj. skarżącego. Następnie w dniu 22 października 2020 r. dokonano powtórnego awizowania. Wobec niepodjęcia przesyłki z urzędu pocztowego, została ona zwrócona do nadawcy w dniu 30 października 2020 r. Przypomnienia wymaga, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru (co w równej mierze odnosić należy do niepodjętej w terminie, a zwróconej do sądu przesyłki), jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot oraz zawiera prawidłowe kompletne adnotacje - stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone (por. m.in. postanowienia NSA: z 20 listopada 2020 r., I FZ 179/20; z 30 września 2020 r., sygn. akt I FZ 159/20; z 13 maja 2020 r., I FZ 29/20; z 25 marca 2020 r., II FZ 117/20; z 18 grudnia 2019 r., II FZ 858/19).

Z tej przyczyny kluczowym w niniejszej sprawie dowodem - z którego wynika domniemanie doręczenia pisma procesowego - jest treść prawidłowo wypełnionego i opisanego zwrotnego potwierdzenia odbioru wraz z treścią adnotacji poczynionych na zwróconej do Sądu przesyłce. Skarżący nie przedłożył zaś żadnych dokumentów, które to domniemanie mogłyby podważyć.

W świetle powyższego zachowane zostały wymogi doręczenia przewidziane w art. 73 p.p.s.a., zaś wobec dokonania pierwszego awizowania przesyłki w dniu 14 października 2020 r., określony w przepisie art. 73 § 4 p.p.s.a. skutek doręczenia nastąpił w dniu 28 października 2020 r. W konsekwencji siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu od skargi oraz uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął z dniem 4 listopada 2020 r. Skoro zatem skarżący nie uzupełnił braków formalnych we wskazanym terminie, będąc jednocześnie poinformowanym jakie skutki wynikają z niedopełnienia tych obowiązków, to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie obowiązany był skargę tę odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a. Orzeczenie Sądu pierwszej instancji odpowiada zatem prawu.

Z uwagi na powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.