Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 952/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 113 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Mirosława Kowalska ( spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi M. R. i R. R. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r. znak [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia M.R. i R. R. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...]- utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] decyzją z dnia [...] marca 2014, Nr [...], znak: [...], nałożył na R. R. obowiązek zamurowania okna w ścianie północnej budynku gospodarczego znajdującego się na posesji nr [...] przy ul. [...]w [...] usytuowanego przy granicy z działką nr [...] lub wypełnienie otworu okiennego materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie o odporności ogniowej E30 w terminie do [...] kwietnia 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...] uchylił ww. decyzję organu powiatowego z dnia[...]marca 2014 r. w całości i orzekł o nakazaniu M.R. i R.R. obowiązku zamurowania w terminie do [...] lipca 2014 r. okna w ścianie północnej ww. budynku gospodarczego, usytuowanego przy granicy z działką nr [...]lub wypełnienie otworu okiennego materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie o odporności ogniowej E30.

W związku z wnioskiem jaki został złożony w tym przedmiocie, postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., znak: [...] , organ wojewódzki na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. wyjaśnił treść własnej decyzji z dnia [...] maja 2014 r., w ten sposób, że zamontowanie otwieralnego okna nie można uznać za wykonanie nakazu tejże decyzji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...] utrzymał w mocy postanowienie organu wojewódzkiego z dnia [...] października 2014 r.

Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r., skierowanym do organu stopnia wojewódzkiego M. R.i R. R. dochodzili wyjaśnienia czy zamontowane okno przeciwogniowe spełniające normę E30, otwieralne lecz wyposażone w samozamykacz, stanowi realizacje nałożonego na nich obowiązku.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...], organ wojewódzki na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. wyjaśnił treść własnej decyzji z dnia [...] maja 2014 r., w ten sposób, że zamontowanie otwieralnego okna z samozamykaczem nie można uznać za wykonanie nakazu tejże decyzji.

W wyniku rozpoznania zażalenia M.R. i R. R. na ww. postanowienie organ odwoławczy wydał orzeczenie opisane na wstępie.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, na stanowisko organu pierwszej instancji, który wyjaśnił, że zamontowanie otwieralnego okna z samozamykaczem nie można uznać za wykonanie nakazu decyzji z dnia [...] maja 2014 r., ponieważ przy zastosowaniu okna otwieralnego z samozamykaczem nie jest możliwe spełnienie ww. wymogów, albowiem takie wypełnienie otworu spowoduje, że nie będzie zachowana - przy otwartym oknie - szczelność ogniowa ściany oddzielenia przeciwpożarowego, tj. "E".

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał na § 232 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690, ze zm.). W ścianie oddzielenia przeciwpożarowego dopuszcza się wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, jeżeli powierzchnia wypełnionych otworów nie przekracza 10% powierzchni ściany przy czym klasa odporności ogniowej wypełnień nie powinna być niższa niż:

|Wymagana klasa odporności ogniowej ściany oddzielenia |Klasa odporności ogniowej wypełnienia otworu w ścianie|

|przeciwpożarowego | |

| |będącej obudową drogi ewakuacyjnej |innej |

|1 |2 |3 |

|R E I 240 |E I 120 |E 120 |

|R E I 120 |E I 60 |E 60 |

|R E I 60 |E I 30 |E 30 |

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że zastosowanie okna otwieralnego z samozamykaczem nie wypełni wymogów określonych w ww. § 232 ust. 6. Brak jest bowiem możliwości zachowania szczelności ogniowej ściany przeciwpożarowej w przypadku zastosowania ww. okna. Tym samym organ wojewódzki prawidłowo wyjaśnił treść własnej decyzji z dnia [...] maja 2014 r., w ten sposób, że zamontowanie otwieralnego okna nie można uznać za wykonanie nakazu tejże decyzji.

Organ, odnosząc się do okoliczności wskazanej w zażaleniu, że okno pozostaje wskutek działania samozamykacza nieustannie w pozycji zamkniętej są jednak sytuacje, kiedy na krótki czas winno ono zostać otwarte, np. dla konserwacji i mycia, stwierdził, że w sytuacji gdy doszłoby do zablokowania okna podczas otwarcia, samozamykacz nie spełni swojej funkcji i nie zostaną wypełnione wymogi o których mowa w § 232 ust. 6 ww. rozporządzenia.

Z kolei odnosząc się do zarzutu zawartego w zażaleniu dotyczącego naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak wskazania kompletnej podstawy prawnej obejmującej normy materialne rozporządzeń wskazujące uchybienia w warunkach technicznych, w szczególności podstawy do przyjęcia, że okno opatrzone certyfikatem ppoż. E 30, odpowiednio zamontowane i wyposażone w automatyczny samozamykacz nie jest elementem ognioodpornym (...) organ stwierdził, że w postępowaniu w trybie art. 113 § 2 k.p.a. organ ma tylko obowiązek określić żądanie strony i dokonać jego konfrontacji z treścią wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, którego wyjaśnienia domaga się strona, zmierzając do oceny, czy decyzja zawiera niejasności (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 1060/13).

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wnieśli M. R. oraz R. R.. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. dochodzili uchylenia postanowienia oraz stwierdzenia, że zamontowanie przez skarżących drzwi ogniotrwałych (okna) E30 z samozamykaczem uznać należy za wykonanie obowiązku nałożonego na nich decyzją z dnia [...] maja 2014 r., jak również uchylenie poprzedzającego postanowienia organu I instancji. Ponadto, skarżący na podstawie art. 200 p.p.s.a. wnieśli o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Dopuszczenie dowodów wskazanych w skardze, na okoliczności w niej powołane. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili: 1. naruszenie prawa materialnego, art. 232 ust. 1 i ust. 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że okno (drzwi przeciwpożarowe) opatrzone certyfikatem ppoż. E 30 Zakładu Certyfikacji Instytutu Techniki Budowlanej, odpowiednio zamontowane i wyposażone w automatyczny samozamykacz nie jest elementem ognioodpornym w rozumieniu przepisu, lub traci przez to swoją ognioodporność, podczas gdy norma taka nie istnieje, podczas gdy warunki spełnienia normy E 30 określone są obiektywnymi przesłankami, których realizacji nie obalono; 2. naruszenie prawa procesowego, a to art. 107 § 1 k.p.a., poprzez brak wskazania kompletnej podstawy prawnej obejmującej normy materialne rozporządzeń wskazujące uchybienia w warunkach technicznych, w szczególności podstawy do przyjęcia, że drzwi przeciwpożarowe (okno) opatrzone certyfikatem ppoż. E 30, odpowiednio zamontowane i wyposażone w automatyczny samozamykacz nie jest elementem ognioodpornym; 3. naruszenie przepisów postępowania art. 9 i 11 w związku z art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, a to przez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy postanowienia, poprzez ograniczenie się jedynie do argumentów zaprezentowanych przez organ I instancji i przyznanie im racji; 4. naruszenie przepisów postępowania, art. 8 cyt. "kodeksu postępowania cywilnego", poprzez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów publicznych poprzez wydawanie postanowień sprzecznych z wcześniejszym ujawnieniem autorytetu państwowego, a to przez odmówienie znaczenia certyfikatowi zgodności przedmiotowych drzwi przeciwpożarowych (okna) wydanego przez Zakład Certyfikacji Instytutu Techniki Budowlanej w [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacje.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżone postanowienie odpowiada przepisom prawa.

Przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu administracyjnym był wniosek skarżących dotyczący wyjaśnienia treści decyzji.

Wniosek ten zasadnie został rozpoznany na podstawie art. 113 § 1 i 2 k.p.a. Przepis stanowi - organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji. Na postanowienie w sprawie sprostowania i wyjaśnienia służy zażalenie.

Organ prawidłowo rozpoznał wniosek, w drodze postanowienia wyjaśnił wątpliwości strony co do treści decyzji.

Skarżący w skardze sądowej podjęli polemikę z zasadnością przedstawionego przez organ wyjaśnienia, ta zaś w niniejszym postępowaniu nie może być rozważana.

Wyjaśnienie treści decyzji nie jest tożsame z oceną prawidłowości tej decyzji. Instytucja "wyjaśnienia" ma służyć jednoznacznemu określeniu woli organu wyrażanej w decyzji. Jeśli wola ta w sposób jednoznaczny z decyzji wynika, wyjaśnienie jej treści jest zbędne. Innymi słowy, obowiązek udzielenia wyjaśnień powstaje wówczas, jeśli wątpliwości obiektywnie istnieją. Organ ocenił, że wątpliwości skarżących uzasadniają wyjaśnienie decyzji w związku z ich wnioskiem.

Sąd nie znajduje podstaw do analizy okoliczności podniesionych w skardze, a związanych z oceną zasadności podjętego przez organ wyjaśnienia.

Instytucja wyjaśnienia, o jakiej mowa w art. 113 § 2 k.p.a., nie zastępuje kontroli legalności decyzji administracyjnej, ta inicjowana musi być innymi środkami.

Wyjaśnienie decyzji w trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie przypadkowo zostało uregulowane razem ze sprostowaniem błędów pisarskich i rachunkowych na podstawie tego przepisu. Wyjaśnienie jest więc zbliżone do sprostowania treści decyzji. Wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji nie może natomiast stanowić konkurencji ani alternatywy dla określenia praw i obowiązków strony na podstawie prawa materialnego bądź też dokonywać ustaleń poza treścią decyzji.

Należy podkreślić, że w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 113 § 2 k.p.a. organ nie prowadzi postępowania wyjaśniającego, zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego w takim zakresie, jak w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o charakterze merytorycznym. W postępowaniu w trybie art. 113 § 2 k.p.a. organ ma tylko obowiązek określić żądanie strony i dokonać jego konfrontacji z treścią wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, którego wyjaśnienia domaga się strona, zmierzając do oceny, czy decyzja zawiera niejasności. Z tego obowiązku organ w zaskarżonym postanowieniu wywiązał się.

Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.