Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 590/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cisek - sprawozdawca Sędziowie Sędzia WSA Alicja Palus Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Protokolant Malwina Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 stycznia 2010r. sprawy ze skargi E. Z. na decyzję o Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki przedłużonej konstrukcji zadaszenia nad balkonem oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. (Nr[...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego J. G. nakazał E.Z. rozbiórkę części okapu nad balkonem (od strony zachodniej) przynależnym do lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. C. [...] w J.G. - poprzez jego skrócenie - z rozpiętości 1, 60 m do rozpiętości 0,50 m.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie samowolnego przedłużenia konstrukcji dachu nad balkonem powyższego budynku osoba uprawniona sporządziła w listopadzie 2008 r. opinię techniczną, w której odniosła się do zgodności z warunkami technicznymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U, Nr 75, poz. 690 z 2002r. ze zm.) tak wykonanego zadaszenia. W opinii tej stwierdzono, że zadaszenie narusza warunki techniczne, gdyż jego wykonanie pogorszyło w znacznym stopniu i tak już nie najlepsze warunki oświetlenia lokalu nr [...] (na parterze) i nr [...] (na I piętrze), w istniejącym od początku XX wieku budynku mieszkalnym. Wskazano także, iż doprowadzenie budynku do stanu zgodności z prawem może nastąpić jedynie poprzez rozbiórkę tego zadaszenia. Dokonane bowiem pomiary okapu w sąsiednim budynku, wskazują, że jego rozpiętość wynosi 0,50 m i taki też wymiar powinien posiadać okap po dokonanej, częściowej jego rozbiórce, co będzie zgodne z zatwierdzonym projektem budowlanym sporządzonym na okoliczność przeprowadzonej inwestycji polegającej na nadbudowie i dobudowie budynku gospodarczego z przeznaczeniem na cele mieszkalne. Wskazano także, iż poruszana w opinii technicznej sprawa stanu technicznego metalowej balustrady zamontowanej na płycie balkonowej będzie prowadzona w odrębnym postępowaniu administracyjnym z zakresu utrzymania obiektu w należytym stanie technicznym.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył E. Z. wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania I instancji.

W ocenie strony skarżącej organ I instancji w ogóle nie przeprowadził uczciwego i rzetelnego postępowania wyjaśniającego w sprawie przedłużenia konstrukcji dachu nad balkonem lokalu [...] w budynku [...] przy ul. C., a jedynie oparł swoje przekonanie na pomówieniach. Odwołujący podniósł nadto, że zadaszenie wykonane w 1988r., było równe z szerokością balkonu, co powodowało zalewanie balkonu przy każdych opadach. Dlatego w 2006 roku wykonał 20 centymetrowy okap nad balkonem. Skarżący wskazał również, iż nikt w jego budynku nie przeprowadził kontroli i pomiarów oraz nie był on informowany o wykonaniu nieznanej jemu opinii.

Decyzją z dnia [...]r. (Nr[...]) D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podniesiono, że zgromadzony materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że istniejące w obecnym kształcie zadaszenie balkonu przynależnego do mieszkania należącego do E. Z. nie spełnia wymagań określonych w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie zapewnienia naturalnego oświetlenia słonecznego pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Nadto wskazano, iż wykonanie powyższej inwestycji narusza także przepis z § 36 ust. 1 pkt 10 oraz § 119 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U z 1980r. Nr 17, poz. 62 ze zm.) obowiązującego w dacie jej wykonania.

W dalszej części uzasadnienia wyjaśniono, iż w niniejszej sprawie zastosowanie ma art. 50 ust. 1 pkt 4 (omyłkowo wskazano pkt 4, winien być pkt 1) ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, stanowiący przesłankę do prowadzenia postępowania naprawczego, w sprawie wykonanych robót budowlanych, którego istota sprowadza się do ustalenia poprawności wykonanych robót pod względem techniczno-budowlanym. Jeżeli zaś w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego okaże się, że nie ma konieczności wydania w sprawie decyzji merytorycznej, ponieważ wszystkie czynności, które ewentualnie można nakazać w sprawie zostały już dobrowolnie wykonane bądź nie ma potrzeby ich wykonywania ze względu na brak wątpliwości, co do poprawności wykonanych prac pod względem techniczno-budowlanym, to organ powinien wydać decyzję o umorzeniu postępowania w trybie art. 105 § 1 KPA.

Natomiast w przypadku, gdy organ ustali, że roboty są wadliwe i nie ma możliwości ich naprawy tj. doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem organ winien nakazać, w zależności od charakteru i zaawansowania robót, w drodze decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 powyższej ustawy, zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części.

Nadto wyjaśniono, iż w sytuacji, gdy istnieje możliwość doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego powinien nałożyć, w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, obowiązek wykonania określonych czynności lub robót, w celu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z przepisami, wyznaczając termin wykonania obowiązku, który winien być możliwie krótki, ale prawnie i technicznie uzasadniony.

Organ odwoławczy podniósł, iż wykonana przez E. Z. przedłużona konstrukcja zadaszenia spowodowała niedopuszczalne zacienienie pomieszczeń lokali mieszkalnych nr [...] i [...], co wynika z opinii technicznej, a celem usunięcia tego stanu konieczna jest jej rozbiórka.

Wyjaśniono także, że w decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane nie wyznacza się terminu wykonania obowiązków, gdyż przepis ten nie przewiduje takiej możliwości, a decyzja podlega wykonaniu w chwili gdy stanie się ostateczna. Z tego też względu żądanie wyznaczenia terminu wykonania rozbiórki - jako niemające oparcia w przepisach - nie może zostać uwzględnione.

Odnośnie żądania doprowadzenia okapu do stanu pierwotnego, wskazano także, że zaskarżona decyzja realizuje powyższe żądanie nakazując skrócenie zadaszenia z rozpiętości 1,6 m do rozpiętości 0,50m, co koresponduje z żądaniem zawartym w punkcie 1 odwołania.

Odnosząc się zaś do zarzutu wydania decyzji na podstawie nieznanej odwołującemu opinii wyjaśniono, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wypełniając dyspozycję art. 10 KPA, pismem z dnia [...]r poinformował strony postępowania - w tym skarżącego - o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz zgłaszania wniosków i żądań w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma, po którym to terminie zostanie wydana decyzja administracyjna. Skarżący miał zatem możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w tym zakresie, z której nie skorzystał.

Ustosunkowując się do zarzutu wykonania opinii bez dokonania pomiarów i kontroli wskazano, że dla sporządzenia opinii technicznej w zakresie prawidłowości dopływu światła dziennego do sąsiednich lokali mieszkalnych nie było konieczne wykonanie pomiarów i kontroli w budynku, albowiem fotografie zawarte w powyższej opinii ukazują znaczne zacienienie dwóch lokali mieszkalnych przez przedmiotowe zadaszenie w czasie słonecznej pogody.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył E. Z., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako sprzecznej ze stanem faktycznym i opinią biegłego, umorzenie w całości postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego J. G. oraz zwrot kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wskazano, że całe postępowanie w sprawie i wydanie zaskarżonej decyzji jest niezgodne z obowiązującymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego i stanowi wynik bezpodstawnych pomówień. Zdaniem skarżącego obowiązkiem organu nadzoru budowlanego było m. in. na podstawie art. 7-10 KPA rzetelne sprawdzenie (zbadanie) dowodów zgromadzonych w sprawie oraz obiektywna ocena stanu faktycznego. Natomiast decyzja Nr [...] jak i decyzja Nr [...]zostały wydane z pominięciem dowodów zgromadzonych w sprawie przez co narażono jego na ponoszenie niepotrzebnych kosztów.

Podkreślono także, że opinia techniczno-budowlana jest chybiona i świadczy o całkowitej niewiedzy techniczno-budowlanej autora, który nie potrafi prawidłowo (zgodnie ze stanem faktycznym) określić położenia budynków i ustalenia ich lokalizacji względem geograficznych stron świata, wskazując przy tym, że w sposób absurdalny podano pod jakim kątem padają cienie i jaka strona jest zacieniona w czasie obrotu ziemi od słońca od wschodu w czasie południa i w czasie zachodu. Do skargi dołączono "opinię uzupełniającą" sporządzoną przez rzeczoznawcę budowlanego inż. J. Ł.

W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji. Nadto wskazał, że powyższa "opinia uzupełniająca" przedłożona przez skarżącego wraz ze skargą, nie może mieć wpływu na wydaną w sprawie decyzję. Opinia ta została przedłożona bowiem już po zakończeniu postępowania dowodowego, zaskarżona decyzja ostatecznie zakończyła postępowanie w sprawie spornego zadaszenia, a zgromadzony w chwili wydania tej decyzji materiał dowodowy w pełni uzasadniał podjęte rozstrzygniecie. Nadto wyjaśniono, że uwzględnienie skargi ze względu na pojawienie się już po ostatecznym zakończeniu postępowania nowych dowodów stanowiłoby rażące naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 KPA.

Wyjaśniono także, że przepisy ustawy - Prawo budowlane z dnia 24 października 1974r. pod rządami, której roboty były realizowane, nie przewidywały możliwości zgłoszenia sprzeciwu do użytkowania, jak to czyni obowiązujący przepis art. 54 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. Zgodnie z art. 41 ust. 2, inwestor lub osoba działająca z jego upoważnienia jedynie zawiadamiał organ o oddaniu obiektu do użytku, a organ nie miał instrumentów prawnych do zgłoszenia sprzeciwu. W związku z powyższym wskazano, iż brak zastrzeżeń organu przyjmującego w dniu 9 lipca 1993r. zgłoszenie do użytkowania inwestycji nie oznaczało, że nie dopatrzono się żadnych nieprawidłowości w wykonywanej inwestycji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia Sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W pierwszej kolejności kontroli Sądu podlega prawidłowość zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów proceduralnych. Bezbłędne stosowanie przepisów procesowych wpływa bowiem na zasadność ustalenia stanu faktycznego w sprawie, a tylko należycie ustalony stan faktyczny sprawy pozwala ocenić trafność zastosowanych w danej sprawie norm prawa materialnego.

Po myśli zaś art. 151 powyższej ustawy w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala.

Biorąc pod uwagę powyżej opisane regulacje normatywne i mając na względzie zaistniały w sprawie stan faktyczny, uznano, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca organu I instancji nie zawiera opisanych uchybień, uprawniających Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Na wstępie zasadnym jest wskazanie, że mocą przepisu z art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118) właściwy organ nadzoru budowlanego uprawniony jest do wydania decyzji, którą może nakazać zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Ratio legis powyższej regulacji, realizowanej w ramach procedury naprawczej, ma na celu przywrócenie obiektu do stanu, w jakim znajdował się on przed rozpoczęciem robót budowlanych prowadzonych z naruszeniem prawa. Podjęcie zaś decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki możliwe jest wówczas, gdy poczynione w sprawie ustalenia poprawności wykonanych robót pod względem techniczno-budowlanym, wskazują, iż jest to jedyny sposób doprowadzenia przeprowadzonych samowolnie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

W rozpoznawanej sprawie decyzją z dnia [...] r. (Nr[...]), utrzymaną następnie w toku postępowania odwoławczego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego J. G. nakazał E. Z. rozbiórkę części okapu na balkonem poprzez jego skrócenie z rozpiętości 1, 60m do rozpiętości 0, 50m. Motywując podjęte rozstrzygnięcie wskazano, powołując się na opinię techniczną, że niniejsze zadaszenie powoduje pogorszenie warunków oświetlenia lokalu nr [...] i [...] tegoż budynku, co stanowi naruszenie postanowień rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nadto ze sporządzonej dla potrzeb niniejszej sprawy opinii wynika, iż ilość światła słonecznego do lokalu nr [...] i [...] zwłaszcza podczas przesilenia zimowego, gdzie kąt padania promieni słonecznych wynosi ok. 15° jest znikoma i trwa ok. dwóch godzin. Zabudowa daszka jak i wcześniejsza budowa balkonu skraca ten okres o ok. 40% na piętrze a na parterze wręcz go eliminuje. Wskazano także, iż powyższa rozbiórka okapu do jego rozpiętości 0,50m będzie zgodna z zatwierdzonym uprzednio projektem budowlanym.

Stosownie o przepisu z § 57 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 wskazanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy.

Po myśli zaś § 13 ust. 1 powyższego rozporządzenia odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli:

1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż:

a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m,

b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m,

2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60.

Natomiast zgodnie z ust. 3 tegoż paragrafu dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna.

Mając na względzie powyższe regulacje normatywne oraz występujące w niniejszej sprawie okoliczności stanu faktycznego, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie miał wątpliwości, iż niniejsza inwestycja polegająca na wykonaniu zadaszenia nad balkonem jest sprzeczna z przepisami techniczno – budowlanymi, a jedynym sposobem umożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem jest jej rozbiórka oraz przywrócenie do stanu pierwotnego. Wyjaśnić przy tym należy, iż, jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 grudnia 2009r. (sygn. akt IIOSK 1919/08), podzielonym przez Sąd rozpoznający niniejszą sprawę przez "stan zgodności z prawem" należy rozumieć taki stan, który w świetle obowiązujących przepisów pozwala na zaakceptowanie wykonanych robót budowlanych, po ewentualnym dokonaniu określonych czynności lub robót budowlanych i w konsekwencji pozwala na ich legalizację. W rozpoznawanej sprawie, istotne jest to, że ze sporządzonej opinii technicznej wynika, że jedynym rozwiązaniem, które umożliwi doprowadzenie samowolnie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem stanowi rozbiórka wykonanego samowolnie przedłużenia konstrukcji dachu do jego rozpiętości 0,50m. Taka więc ocena wyklucza możliwość legalizacji samowolnie wykonanego okapu poprzez nałożenie obowiązku wykonania innych czynności lub robót budowlanych niż rozbiórka. Z istoty bowiem sprawy wynika, że tylko wykonanie orzeczonego obowiązku sprawi, iż niniejsza inwestycja nie będzie uchybiała postanowieniom powyższego rozporządzenia normującym obowiązek zapewnienia oświetlenia dziennego pomieszczeniom przeznaczonym na pobyt ludzi.

Sąd nie podzielił także zarzutu skarżącego, dotyczącego niewyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla właściwego rozstrzygnięcia sprawy, co skutkowało naruszeniem art. 7-10 KPA.

Celem regulacji normatywnej wyrażonej w art. 7 KPA jest nałożenie na organ administracji publicznej obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez zobligowanie organu prowadzącego postępowanie administracyjne nie tylko do rozpatrzenia całego materiału dowodowego, ale również do podjęcia czynności mających na celu zebranie tegoż materiału. W doktrynie podkreśla się, iż uzyskanie pełnego materiału dowodowego, to zebranie dowodów odnoszących się do wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy okoliczności. Nadto nałożony na organy obowiązek przeprowadzenia całego postępowania dowodowego co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa na organie i nie może być przerzucony na stronę. W sytuacji jednak gdy strona przedstawi niepełny materiał dowodowy, organ ma obowiązek z własnej inicjatywy go uzupełnić (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 402-405).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt zaistniałego w sprawie stanu faktycznego wskazać należy, iż zebrany przez organ pierwszoinstancyjny materiał dowodowy pozwalał na rzetelne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, które przy orzekaniu należało wziąć pod uwagę. Zważyć bowiem należy, iż organ oparł swoje przekonanie na poprawnie sporządzonej przez Cz.M., posiadającego uprawnienia budowlane, opinii technicznej. W rozpoznawanej sprawie zostały także przeprowadzone w dniu [...] r. oględziny podczas, których spisano protokół, z którego wynika, że konstrukcja dachu zasłania dostęp światła do lokalu nr [...] i [...] w niniejszym budynku.

Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 10 KPA wskazać należy, iż z przepisu tegoż stanowiącego, iż organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, wywieść należy ogólną zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. Zasada ta nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Ustawodawca przewidział bowiem od niej wyjątki, w przypadku gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną (art. 10 § 2 KPA). Stosownie zaś do postanowień art. 10 § 3 KPA organ administracji publicznej obowiązany jest utrwalić w aktach sprawy, w drodze adnotacji, przyczyny odstąpienia od powyższej zasady.

W niniejszej sprawie pismem z dnia 21 maja 2009r. organ nadzoru budowlanego poinformował strony postępowania o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz możliwości zgłaszania wniosków i żądań w terminie 7 dni od dnia otrzymania tegoż pisma, po którym to terminie zostanie wydana decyzja. Skarżący jednak z tej możliwości nie skorzystał. Powyżej opisane działanie organu świadczy także i o tym, że w toku postępowania administracyjnego uczyniono zadość dyspozycji zawartej w art. 9 KPA, obligującej organ do udzielania informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków stron. Zdaniem Sądu, organy administracji publicznej w toku prowadzonego postępowania należycie wyjaśniły okoliczności stanu faktycznego dając temu wyraz w uzasadnieniu podejmowanych decyzji, a zatem za chybiony jest zarzut skarżącego, sprowadzający się do naruszenia art. 8 KPA, wyrażającego zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podzielił stanowisko organu odwoławczego, iż przedstawiona uzupełniająca opinia nie ma znaczenia dla kontroli pod względem legalności podjętej decyzji, na tym etapie postępowania. Wskazać także i należy, że skarżący miał możliwość zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i możliwością zgłaszania wniosków i żądań. Z akt sprawy wynika jednak, iż z tegoż jednak prawa nie skorzystał.

Konkludując, uznać należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynika sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd - na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - oddalił skargę.