Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 306/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 9, 77 i art. 148 par.1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 maja 2014 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją orzekającą o przejęciu nieruchomości rolnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Starosty S. z dnia [...] kwietnia 2010 roku znak [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Wojewody P. na rzecz skarżącej A. S. kwotę 440,00 (słownie: czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.-


UZASADNIENIE

Wojewoda P. zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2010 r. o nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...].04.2010r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie uchylenia decyzji Naczelnika Gminy N. S. z dnia [...] grudnia 1984r. dotyczącej przejęcia na własność Skarbu Państwa nieruchomości rolnych od K. S. w zakresie działek oznaczonych numerami geodezyjnymi 6, 7, położonych w S.

W dniu [...] lutego 2010 r. A. S. wystąpiła z wnioskiem o uchylenie wadliwej decyzji Naczelnika Gminy N. S. z dnia [...] grudnia 1984r., dotyczącej przejęcia na własność Skarbu Państwa nieruchomości rolnych, stanowiących własność K. S., w części dotyczącej działek oznaczonych nr geodezyjnym 6 i 7, położonych w S.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. Starosta S., działając na podstawie art. 104, art. 28 i art. 149 § 3 k.p.a., odmówił wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją Naczelnika Gminy N. S. z dnia [...] grudnia 1984r., twierdząc, że A.S. posiadała wiedzę o decyzji z dnia [...] grudnia 1984 r. przynajmniej od dnia [...]kwietnia 2008 r., kiedy to zwróciła się do Wojewody P. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody B. nr [...] z dnia [...] stycznia 1991 r., potwierdzającej nabycie przez Gminę S. z mocy prawa własności nieruchomości oznaczonych nr geodezyjnym 6 i 7 położonych w S. Organ administracji przypomniał treść art. 148 k.p.a. i wskazał, że uchybienie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania jest podstawą do odmowy wznowienia postępowania. Ponadto Starosta S. zwrócił uwagę, iż z akt sprawy nie wynika, aby A. S. była właścicielką przedmiotowych nieruchomości, a tym samym stroną w sprawie.

Wojewoda P. rozpoznając sprawę w wyniku odwołania A. S. w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2010 r. podzielił stanowisko organu I instancji. Wojewoda podkreślił, że nie zostały spełnione przesłanki do wznowienia postępowania wynikające z art. 145 § 1 i art. 148 k.p.a. Z akt sprawy nie wynika, aby A. S.miała przymiot strony prowadzonego postępowania. Z decyzji Naczelnika Gminy N. S. z dnia [...] grudnia 1984 r. Nr [...], dotyczącej przejęcia na własność Skarbu Państwa nieruchomości rolnych, wynika bowiem, że ich właścicielem był K. S. na mocy postanowienia Sądu z dnia [...] lipca 1984 r. sygn. akt [...].

Organ zacytował art. 148 k.p.a. i wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wynika, że wnioskodawczyni posiadała wiedzę o ww. decyzji Naczelnika Gminy N. ST. już w październiku 2007 r., kiedy to złożyła wniosek do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. o stwierdzenie jej nieważności.

W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku oraz w wielu pismach procesowych A. S. opisała historię "nieprawnego" przejęcia gospodarstwa rolnego po jej matce – A. A. przez jej brata K. S., który następnie przekazał je w zamian za świadczenia emerytalne na własność Skarbu Państwa. Wśród gruntów przekazanych decyzją z dnia [...] grudnia 1984 r. wydanej przez Naczelnika Gminy N. S. znalazły się kwestionowane przez skarżącą działki o nr 6 i 7 oraz 4, położone we wsi S., które (jej zdaniem) jako działki budowlane powinny należeć do dzieci, a nie brata matki. Twierdziła, że Sąd Rejonowy w B. P. bezprawnie wydał postanowienia spadkowe w sprawach o sygn. akt [...]i [...], zaś K. S. bezprawnie uzyskał akt własności ziemi na ww. działki.

W toku postępowania sądowego Sąd powziął informację, że A. S. wystąpiła do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o stwierdzenie nieważności tej samej decyzji, która jest przedmiotem rozpatrywanej sprawy. W związku z powyższym Sąd zawiesił postępowanie na podstawie art. 56 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) do czasu zakończenia postępowania nieważnościowego.

Ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Uznał, że A. S. nie posiada przymiotu strony postępowania w świetle art. 28 k.p.a., by żądać nieważności decyzji Naczelnika Gminy N. S. z dnia [...] grudnia 1984 r. Na mocy tej samej decyzji osobą przekazującą gospodarstwo rolne był K. S., którego następcą prawnym nie jest Skarżąca. A. S. powoływała się na następstwo prawne po A. A., której wbrew jej twierdzeniom nie przysługiwał tytuł prawny do nieruchomości wymienionych w spornej decyzji.

Po zakończeniu ww. postępowania nieważnościowego Sąd podjął zawieszone postępowanie i wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2012 r. w sprawie sygn. akt II SA/Bk 147/12 oddalił skargę A. S. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] września 2010r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją orzekającą o przejęciu nieruchomości rolnych. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Sąd zwrócił uwagę, że istotą tego postępowania była inicjatywa skarżącej doprowadzenia do wzruszenia w trybie nadzwyczajnym decyzji Naczelnika Gminy N. S. z dnia [...] grudnia 1984 r. dotyczącej przejęcia od K. S. gospodarstwa rolnego na rzecz Skarbu Państwa w zamian za świadczenia emerytalne w części dotyczącej działek o nr 6, 7 i 4 położonych w S. W ocenie Sądu zastosowany przez organy tryb wznowienia postępowania był prawidłowy, o czym świadczy okoliczność, że równolegle toczyło się postępowanie o stwierdzenie nieważności ww. decyzji przed Ministrem Rolnictwa i Rozwoju Wsi (z tego względu postępowanie sądowe było zawieszone). Ponadto, zdaniem Sądu, Wojewoda P. słusznie stwierdził, że skarżąca nie spełniła przesłanek formalnoprawnych do przeprowadzenia postępowania w ramach wznowienia, ponieważ nie dochowała miesięcznego terminu do zgłoszenia wniosku o wznowienie postępowania, liczonego od chwili dowiedzenia się o istnieniu decyzji (art. 148 k.p.a.) oraz nie mogła być uznana za stronę postępowania. Sąd zauważył bowiem, że skarżąca wystąpiła do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Gminy N. S. z dnia [...] grudnia 1984 r. już w dniu [...] stycznia 2008 r., a więc najpóźniej w tej dacie znała treść decyzji. Wniosek o wznowienie postępowania złożyła do Wojewody P. dnia [...] kwietnia 2010 r., co oznacza, że uchybiła miesięcznemu terminowi wymaganemu przez art. 148 k.p.a. do złożenia takiego wniosku.

Jednakże wystarczającą przesłanką do odmowy wznowienia postępowania było, zdaniem Sądu, ustalenie braku przymiotu strony w tym postępowaniu w świetle art. 28 k.p.a. Osobą, która przekazała gospodarstwo rolne na rzecz Skarbu Państwa na mocy decyzji Naczelnika Gminy N. S. z dnia [...] grudnia 1984 r. był K.S., którego następcą prawnym nie jest A. S. Skarżąca powołuje się na następstwo prawne po A. A., wywodząc w wielu pismach, że to jej a nie K. S. powinien być przyznany akt własności do nieruchomości o numerach geodezyjnych 6, 7, 4. Zatem skarżąca winna w pierwszej kolejności wzruszyć akt własności K. S. do ww. nieruchomości, by kwestionować decyzje późniejsze, które były oparte na dokumencie własności K. S.

Skargę kasacyjną od tego wyroku złożyła A. S. wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez uznanie zaskarżonej decyzji Wojewody P. z dnia [...] września 2010 r. nr [...], jako odpowiadającej przepisom prawa decyzji organu II instancji, mimo że utrzymana w mocy tą decyzją decyzja Starosty S. z dnia [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie uchylenia decyzji Naczelnika Gminy N. S. z dnia [...] grudnia 1984 r. dotyczącej przejęcia na własność Skarbu Państwa nieruchomości rolnych od K. S. w zakresie działek oznaczonych numerami geodezyjnymi 6, .7 położonych w S., wydana była z naruszeniem przepisów art. 9, 156 § 1 pkt 2 k.p.a. uzasadniającym jej uchylenie;

b) art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na zbyt ogólnikowym uzasadnieniu wyroku, niewskazaniu w uzasadnieniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zarzutów podniesionych w skardze.

W uzasadnieniu skargi jej autor podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie uchylił decyzji Wojewody P. z dnia [...] września 2010r. pomimo tego, iż ta utrzymywała w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...]kwietnia 2010 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania wydanej w sprawie uchylenia decyzji Naczelnika Gminy N. S. z dnia [...] grudnia 1984 r., a która wydana została z naruszeniem przepisów postępowania. W ocenie skarżącej organ I instancji działał z naruszeniem art. 9 k.p.a. i ograniczył się do wezwania strony do wskazania przepisu, którego wniosek dotyczy, nie wyjaśniając skarżącej tak naprawdę jaki skutek będzie pociągać za sobą dokonany przez stronę wybór. Brak było ze strony organu niezbędnego udzielenia informacji o obowiązujących przepisach prawnych. Wskutek braku udzielenia przez organ takiego pouczenia sprawę potraktowano jako sprawę o wznowienie postępowania, co nie było zamiarem strony. Naruszenie powyżej wskazanej normy prawnej wywołało tym samym dla skarżącej negatywne skutki. W ocenie autora skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w uzasadnieniu wyroku błędnie wskazał, że wznowienie postępowania było trybem prawidłowym, o czym świadczy okoliczność, iż równolegle toczyło się postępowanie o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. W odniesieniu do drugiego z zarzutów podniesionych w skardze jej autor wskazał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 kwietnia 2012 r. w sposób bardzo ogólnikowy nakreślił stan faktyczny sprawy, a także nie wskazał na zarzuty podniesione przez skarżącą w skardze. Ponadto skarżący kasacyjnie zwrócił uwagę, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w uzasadnieniu wyroku nie wskazał zarzutów podniesionych w skardze. Sąd poprzestał praktycznie na wskazaniu, iż treść skargi, jak też liczne pisma skarżącej nie zawierają zarzutów do meritum zaskarżonej decyzji, bowiem nie odnoszą się do kwestii wznowienia postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 lutego 2014r. (II OSK 2184/12) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku.

Argumentując wydane orzeczenie NSA w pierwszej kolejności rację przyznał skarżącej kasacyjnie, iż Sąd wadliwie ocenił prawidłowość działania organu administracji z punktu widzenia wypełnienia ciążącego na nim obowiązku informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a zatem zasady określonej w art. 9 k.p.a. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem A. S. z dnia [...]lutego 2010 r. o uchylenie decyzji z dnia [...] grudnia 1984 r. w części dotyczącej działek o nr 6, 7 i 4. Wprawdzie organ pismem z dnia [...] marca 2010 r. zwrócił się do skarżącej o wskazane trybu, na podstawie którego ma być dokonane uchylenie przedmiotowej decyzji, jednakże analiza tego pisma nie pozostawia wątpliwości, że nie stanowi ono wypełnienia wskazanego wyżej obowiązku. Organ wskazał bowiem jedynie na przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na tak sformułowane pismo skarżąca wskazała, że winien być wdrożony tryb określony w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a., jednakże z jego uzasadnienia nie wynika, ażeby taka była jej intencja. Co więcej, zarówno w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji jak i przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skarżąca w sposób kategoryczny stwierdziła, że jej intencją było prowadzenie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. Konkludując NSA uznał, że wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji wniosek skarżącej został rozpoznany przez organ administracji niezgodnie z intencjami A. S. Wadliwie zatem, zdaniem NSA, Sąd pierwszej instancji ocenił prawidłowość działania organu w tym zakresie, w szczególności wypełnienia obowiązku określonego w art. 9 k.p.a.

Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia nie pozwala na jednoznaczną ocenę, czy Sąd w sposób dostateczny przeanalizował wszystkie okoliczności sprawy, które mogły mieć wpływ na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji odmawiającej wznowienia postępowania. Sąd uznał bowiem prawidłowość rozstrzygnięcia w odniesieniu do braku po stronie skarżącej interesu prawnego w żądaniu wznowienia postępowania. Przyjął przy tym, że aby kwestionować decyzję skarżąca winna w pierwszej kolejności wzruszyć Akt Własności Ziemi, na mocy którego K. S. stał się właścicielem przedmiotowych nieruchomości. Uszło jednak uwadze Sądu pierwszej instancji, że przepisy prawa, tj. art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz. U z 2012 r., poz. 1187 ze zm.) nie przewidują możliwości wzruszania Aktów Własności Ziemi.

NSA zwrócił też uwagę, że w uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd nie wyjaśnił również przyczyn, dla których uznał za prawidłowe rozstrzygnięcie organów w części wskazującej, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. W ocenie sądu kasacyjnego, jeżeli zaskarżoną decyzją organ odmówił wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a., to termin, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., nie rozpoczyna biegu od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji lecz od daty, gdy strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia, to jest w tym wypadku od dnia dowiedzenia się, że decyzja została wydana w wyniku przestępstwa. Ani organy administracji, ani tym bardziej Sąd wojewódzki nie dokonały oceny warunków formalnych wniosku o wznowienie przy uwzględnieniu powyższej okoliczności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, iż ponowne rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest skutkiem uwzględnienia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 lutego 2014r. (sygn. akt II OSK 2184/12) skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 kwietnia 2012r., sygn. akt II SA/Bk 147/12. Kwestia ta ma istotne znaczenie gdyż zgodnie z brzmieniem art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., cytowanej w dalszej części jako: p.p.s.a.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W kontrolowanej sprawie uzasadniony okazał się zarzut naruszenia zasady określonej w art. 9 kpa, nakładającej na organ administracji obowiązek informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Kontrolowane w niniejszej sprawie postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem A. S. z dnia [...] lutego 2010 r. o uchylenie decyzji z dnia[...] grudnia 1984 r. w części dotyczącej działek o nr , 7 i 4. Organ I instancji, jak słusznie zauważył NSA, zwrócił się wprawdzie pismem z [...] marca 2010 r. do skarżącej o wskazane trybu, na podstawie którego ma być dokonane uchylenie przedmiotowej decyzji, jednakże wskazał jedynie na przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania administracyjnego. Nie wskazał natomiast możliwości wdrożenia innego trybu przewidzianego w Kodeksie postępowania administracyjnego (np. w oparciu o art. 154, 155 czy 156 k.p.a.). Zgodzić się przy tym należy z Naczelnym Sądem Administracyjnym, że bez znaczenia w tych okolicznościach pozostaje fakt, że w tej dacie toczyło się już postępowanie o stwierdzenie nieważności tej decyzji.

W tym miejscu wskazać należy, że fundamentalną zasadą postępowania administracyjnego jest spoczywający na organie obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy - art. 7 kpa. Właściwe ustalenie stanu faktycznego - niezbędne dla prawidłowości podejmowanej decyzji (wydania postanowienia) - wymaga z kolei wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego - art. 77 kpa. Podkreślić przy tym należy, iż dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w rozumieniu cytowanego art. 7 kpa obejmuje również ustalenie przez organ administracji treści rzeczywistego żądania strony. Organ zobowiązany jest zatem z urzędu podjąć czynności wyjaśnienia żądania strony (tak: wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 1992 r. IV SA 1378/91, niepubl.). Dodać również należy, iż zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli obowiązuje w całym ciągu postępowania administracyjnego, a zatem od chwili wszczęcia postępowania, w postępowaniu wyjaśniającym oraz podjęciu decyzji (wydaniu postanowienia). O tym, jaki charakter ma mieć pismo wniesione przez stronę w postępowaniu administracyjnym, decyduje ostatecznie strona, a nie organ administracyjny, do którego pismo to skierowała. W razie wątpliwości, organ administracyjny mając na względzie postanowienia art. 7 – 9 kpa winien zapytać stronę o wyrażenie swojego stanowiska (tak: wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 1993 r., sygn. akt SA/Kr 2342/92, niepubl.).

W przedmiotowej sprawie w odpowiedzi na pismo organu z 15 marca 2010r. skarżąca wskazała wprawdzie, że winien być wdrożony tryb określony w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a., jednakże z uzasadnienia jej pisma nie wynika, ażeby taka była jej intencja. Co więcej, zarówno w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji jak i przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skarżąca w sposób kategoryczny stwierdziła, że jej intencją było prowadzenie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. Konkludując stwierdzić należy, że wniosek skarżącej został rozpoznany przez organ administracji niezgodnie z jej intencjami, doprecyzowanymi jednoznaczny na rozprawie Sądu w dniu 3 kwietnia 2012 r., co potwierdza jej protokół (k.166).

W kontrolowanej sprawie organy obu instancji w sposób nieuzasadniony przyjęły również, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez skarżącą z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 kpa. Zgodzić się bowiem należy z Naczelnym Sądem Administracyjnym, że w sytuacji gdy, zaskarżoną decyzją organ odmówił wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a., to termin, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., nie rozpoczyna biegu od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji (jak w przypadku art. 148 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), lecz od daty, gdy strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia, to jest w tym wypadku od dnia dowiedzenia się, że decyzja została wydana w wyniku przestępstwa.

Ponownie rozpoznając sprawę organy I i II instancji uwzględnią ocenę prawną i zalecenia co do dalszego postępowania zaprezentowane w niniejszym uzasadnieniu oraz w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II OSK 2184/12. Ze szczególnym uwzględnieniem ograny ponownie odniosą się do kwestii interesu prawnego skarżącej, biorąc pod uwagę okoliczność, że jest ona następcą prawnym z tytułu spadkobrania po matce A. A., a przepisy prawa uniemożliwiają wzruszania Aktów Własności Ziemi. Potwierdza to art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz. U z 2012 r., poz. 1187 ze zm.), który stanowi, że do ostatecznych decyzji wydanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 27, poz. 250 i z 1975 r. Nr 16, poz. 91) nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności i uchylenia lub zmiany decyzji.

Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

Konsekwencją uwzględnienia skargi było stwierdzenie, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku – art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 cytowanej ustawy w zw. z §18 ust.1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 461). Zasądzone koszty obejmują wpis od skargi w kwocie 200 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie 240 zł.