Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SAB/Ke 75/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2021-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1 pkt 3 i par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 35 par. 1, art. 64 par. 2, art. 9
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 234
journal: Dz.U. 2017 poz 1566
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Asesor WSA Agnieszka Banach (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi A.K. na bezczynność Wójta Gminy I. zobowiązuje Wójta Gminy do rozpoznania wniosku A.K. z dnia 19 marca 2019 r. - w terminie 30 dni od daty doręczenia organowi akt wraz z odpisem prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Wójta Gminy na rzecz A.K. sumę pieniężną w kwocie 300 (trzysta złotych); IV. zasądza od Wójta Gminy na rzecz A.K. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 19 marca 2019 r. A.K. zwróciła się do Wójta Gminy G. o podjęcie czynności w sprawie wykonania odpływu z rowu wykopanego wzdłuż jej działki nr ewid. 71/[...] położonej w miejscowości B., gmina G. Wskazała, że rozpoczęła budowę domu jednorodzinnego, podczas gdy na jej działce jest bardzo mokro, co uniemożliwia wjazd samochodów ciężarowych. W związku z powyższym skarżąca podkreśliła, że kwestia odpływu wody zalegającej w rowie wzdłuż drogi gminnej jest dla niej bardzo ważna. Skarżąca wniosła również o zasypanie nielegalnie wykopanego przez Pana F. rowu znajdującego się w pasie drogi gminnej. Dodała, że droga jest wąska, a północna jej strona osuwa się i opada do rowu, co utrudnia wjazd na posesję skarżącej.

Wójt Gminy G. w odpowiedzi udzielonej pismem z dnia [...] 2019 r. znak: [...] poinformował skarżącą, że podjął działania mające na celu wznowienie granic drogi oznaczonej jako działka nr [...] położonej w miejscowości B. Wskazał, że po wyznaczeniu pasa drogowego oraz ustaleniu usytuowania rowu zostaną podjęte dalsze działania w powyższej sprawie.

Pismem z dnia 19 maja 2020 r. A.K. wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego ponaglenie w sprawie rozpoznania jej wniosku z dnia 19 marca 2019 r. Skarżąca podniosła, że Wójt Gminy G. winien wszcząć postępowanie administracyjne dotyczące zasypania nielegalnie wykopanego przez J. F. , Z.F. i L. F. rowu, który znajduje się w pasie drogi gminnej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] 2020 r. znak: [...] uznało ponaglenie za nieuzasadnione.

Pismem z dnia 27 lipca 2020 r. A.K. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na bezczynność Wójta Gminy G., zarzucając organowi naruszenie art. 35 § 1 - 3 k.p.a., co doprowadziło do znacznego przekroczenia terminów ustawowych do załatwienia sprawy. Podniosła, że organ nie wszczął postępowania administracyjnego i nie wydał decyzji w sprawie jej wniosku z dnia 19 marca 2020 r., przez co dopuścił się bezczynności.

Wobec powyższego skarżąca wniosła o: zobowiązanie organu do wszczęcia postępowania i przywrócenia drogi gminnej (działka nr ewid. [...]) do stanu zgodnego z prawem, poprzez zaniechanie naruszenia prawa własności strony polegającego na wkroczeniu w pas gruntu znajdującego się na jej nieruchomości; stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłości postępowania, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w trybie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi jej autorka przedstawiła stan faktyczny sprawy, podnosząc, że do zajęcia części jej nieruchomości doszło w związku z samowolnymi i bezprawnymi działaniami właścicieli innych nieruchomości, a zarządca drogi - Wójt Gminy G., pomimo licznych próśb skarżącej jest bezczynny, tolerując stan naruszający prawo. Zdaniem skarżącej, stan faktyczny spornej drogi nie jest zgodny z jej stanem prawnym. Skarżąca podniosła, że od złożenia przez nią wniosku w dniu

19 marca 2019 r. organ nie podjął żadnych działań, również tych, o których informował w piśmie z dnia [...] 2019 r., nie została powiadomiona o terminie zakończenia postępowania w sprawie przez okres roku i czterech miesięcy. Skarżąca zarzuciła, że organ nie wydał decyzji administracyjnej, która otwierałaby jej drogę do rozpoczęcia postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy G. wniósł o jej oddalenie, uznając, że pismo z dnia 19 marca 2019 r. złożone przez skarżącą nie stanowiło wniosku

o wszczęcie postępowania administracyjnego. Organ powołując się na treść art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 470 ze zm., zwanej dalej "u.d.p.") wskazał, że zarządca drogi wszczyna postępowanie z urzędu, a nie na wniosek, zaś stroną tego postępowania jest podmiot, który dopuścił się zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Wójt Gminy G. podkreślił, że nie zostawił sprawy bez rozpoznania, bowiem pismem z dnia [...] 2019 r. udzielił skarżącej odpowiedzi i podjął działania mające na celu wznowienie granic przedmiotowej drogi. Nadto organ wskazał, że na podstawie uchwały nr [...] Rady Gminy G. z dnia 21 sierpnia 2018 r. oraz uchwały nr XXXIX/58/2018 Rady Powiatu w Kielcach z dnia 16 lipca 2018 r. w sprawie pozbawienia kategorii drogi powiatowej nr 0320T i zaliczenia jej do kategorii drogi gminnej, w dniu 1 stycznia 2019 r. droga nr 0320T Krajno Drugie - Wymyślona - B. została pozbawiona statusu drogi powiatowej i zaliczona do kategorii drogi gminnej. Sporna droga została przejęta wraz z istniejącą infrastrukturą towarzyszącą, tj. rowy, oznakowanie pionowe, przepusty.

Sprawa została rozpoznana na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej "p.p.s.a.") na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Sąd zobowiązany jest jednak w pierwszej kolejności do zbadania z urzędu dopuszczalności skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a..

Skarga A.K. spełnia wymogi formalne, w szczególności została poprzedzona ponagleniem wniesionym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W świetle art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność).

Przedmiotem rozpoznania w tej sprawie była skarga A.K. na bezczynność Wójta Gminy G. w rozpoznaniu wniosku z dnia 19 marca 2019 r.

Stosownie do regulacji zawartej w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., sądy administracyjne rozpoznają skargi na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w punktach 1 - 4 powołanego przepisu. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznawania i rozstrzygania w sprawie skarg na bezczynność organu wykonującego administrację publiczną w takich granicach, w jakich służy skarga na określone w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 powołanej ustawy akty i czynności. Zgodnie z tymi unormowaniami sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), ponadto postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3) oraz inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest możliwe, gdy przepis prawa obliguje organ administracji publicznej do wydania jednego z wyżej wymienionych rozstrzygnięć.

W niniejszej sprawie nie może być wątpliwości, że postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem z dnia 19 marca 2019 r. W tej dacie wniosek A.K. wpłynął do organu i został zarejestrowany pod poz. 3289. W treści wniosku strona zwróciła się do ww. organu o rozwiązanie problemu na jej działce (nr 71/[...] położonej w miejscowości B. ) związanego z brakiem odpływu wody z rowu wykopanego wzdłuż działki skarżącej z powodu czego, na jej działce jest bardzo mokro. Z tej przyczyny – jak wskazała wnioskodawczyni - samochody ciężarowe wjeżdżające na działkę w związku z budową domu jednorodzinnego zakopały się. Dodatkowo strona wniosła o doprowadzenie do zasypania nielegalnie wykopanego przez Pana F. rowu, który znajduje się w pasie drogowym drogi gminnej i wykonania odpływu po jednej stronie.

Pismem z dnia [...] 2019 r. Wójt Gminy G. zareagował na wniosek skarżącej i poinformował, że podjął działania mające na celu wznowienie granic drogi oznaczonej jako działka nr [...], położonej w miejscowości B. Organ wskazał, że po wyznaczeniu pasa drogowego oraz ustaleniu usytuowania rowu zostaną podjęte dalsze działania w sprawie. W maju 2019 r. przeprowadzone zostały przez geodetę czynności wznowienia punktów granicznych dla działki ewidencyjnej nr [...]. działka ta stanowi drogę gminną, przy której położona jest działka skarżącej.

W czynnościach tych uczestniczyła m.in. A.K. Niemniej – w świetle dokumentów doręczonych Sądowi w aktach administracyjnych - do dnia wniesienia ponaglenia przez skarżącą do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w maju 2020 r. Wójt Gminy G. nie podjął żadnych innych czynności w sprawie wniosku z 19 marca 2019 r. poza wyżej opisanymi.

Tymczasem w myśl art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (§ 5).

W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że wniosek A.K. z dnia 19 marca 2019 r. nie stanowił wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego. Wniosek ten organ zakwalifikował jako złożony w sprawie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia (art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych). Przy czym takie postępowanie, jak wyjaśnił organ, wszczynane jest z urzędu nie na wniosek i stroną tego postępowania jest podmiot, który dopuścił się zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia.

W świetle treści wniosku skarżącej z dnia 19 marca 2019 r. trudno jednak uznać takie wyjaśnienia organu za uzasadniające brak podjęcia innych poza wyżej wymienionymi czynnościami w kierunku załatwienia tego wniosku, uwzględniając obowiązujący porządek prawny.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że nie mogło być wątpliwości, w każdym razie takich wątpliwości nie miał w sprawie Sąd, że przedmiotowy wniosek A.K. zawierał w sobie m.in. żądanie wszczęcia postępowania o naruszenie stosunków wodnych na gruncie. Wnioskodawczyni wskazała, że z powodu braku odpływu wody w rowie biegnącym wzdłuż jej działki, na działce gromadzi się woda, wskutek czego nie mogą po tej działce poruszać się samochody ciężarowe.

Istotnie skarżąca zwróciła uwagę na nielegalne zasypanie rowu znajdującego się w pasie drogowym drogi gminnej przez p. F. Jak wynika jednak z treści protokołu z czynności wznowienia znaków granicznych, działki należące do L.F. położone są po drugiej stronie drogi gminnej niż działka A.K. Z tych powodów sposób sformułowania żądania wniosku mogła ewentualnie skutkować wezwaniem wnoszącej podanie do wyjaśnienia zakresu tego żądania Należy bowiem zauważyć, że w razie powzięcia wątpliwości co do żądania zawartego w podaniu skierowanym do organu administracji publicznej, organ ten może skorzystać z dyspozycji art. 64 § 2 k.p.a. i zwrócić się do osoby, od której ono pochodzi o wyjaśnienie zakresu żądania. Dlatego, choć wynika z treści wniosku z dnia 19 marca 2019 r., że wnosząca podanie zażądała wszczęcia takiego postępowania, w którym zostanie rozwiązany problem braku odpływu wody z rowu wzdłuż drogi gminnej powodującego naruszenie stanu wody na jej działce nr 71/[...], to jakiekolwiek wątpliwości w tym zakresie organ winien był wyjaśnić w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Jeżeli nawet - zdaniem organu - podanie z dnia 19 marca 2019 r. zawierało w sobie żądanie wszczęcia postępowania w sprawie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, a niewykluczone, że wnosząca podanie również takiego zakwalifikowania jej wniosku domagała się, to nie zwalniało to organu od podjęcia czynności w kierunku wyjaśnienia kwestii związanej z żądaniem dotyczącym wskazanego we wniosku naruszenia stanu wody na gruncie, bądź to poprzez wszczęcie postępowania administracyjnego na wniosek (lub z urzędu) - art. 234 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1566 ze zm.), bądź co najmniej wydobycia od strony wyjaśnień pozwalających na zdefiniowanie żądania zawartego w analizowanym wniosku z uwagi na zgłaszane problemy z zastoiskiem wody w rowie i podmoknięciami na działce skarżącej.

Z całą pewnością wykładnia treści żądania zawartego we wniosku z dnia 19 marca 2019 r. dokonana przez organ nie była prawidłowa, skoro w efekcie spowodowała, że organ nie podjął żadnych czynności (aktów) zmierzających do wyjaśnienia powodów takiego stanu wody na gruncie, na jaki wskazuje skarżąca w ww. wniosku. Jeszcze raz podkreślić trzeba, że nawet jeżeli według organu wniosek zawierał żądanie wszczęcia postępowania w sprawie o zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, to nie było to jedyne żądanie zawarte w tym wniosku. Poza tym nawet taka interpretacja treści tego wniosku powinna skutkować pisemnym zawiadomieniem osoby składającej podanie o sposobie załatwienia jej wniosku. W tej sprawie takich czynności zabrakło. Dopiero skarga do sądu administracyjnego spowodowała wyjaśnienie przez organ, jak zostało zinterpretowane żądanie wniosku (choć i na tym etapie organ nie wyjaśnił, czy zostało ostatecznie wszczęte postępowanie w sprawie o zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia). Organ administracji powinien mieć na względzie, że obowiązujące przepisy prawa obligują ten organ do dbałości nie tylko o interes publiczny, ale także o słuszny interes strony. W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Okoliczności tej sprawy zobowiązywały organ do szczególnej dbałości o właściwe – zgodne z wolą strony - zinterpretowanie treści skierowanego do organu podania, aby sprostać obowiązkom, jakie spoczywają na tym organie w ramach zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7, art. 8 § 1 i art. 9 k.p.a. Nie jest pożądane takie interpretowanie żądania osoby wnoszącej podanie, które pozbawi tę stronę możliwości ochrony jej słusznego interesu z powodu nieporadnego, bądź niedostatecznie jasno sformułowanego przez tę stronę podania.

Należy tu zwrócić szczególną uwagę na zasadę wynikającą z art. 9 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy administracji publicznej czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. W orzecznictwie oraz doktrynie podkreśla się, że zasada informowania ma charakter gwarancyjny i ochronny względem jednostki, jako podmiotu słabszego w stosunkach natury publicznoprawnej. Ustawodawca kładzie w niej nacisk na obowiązek organów administracji publicznej, uniezależniając go od znajomości prawa przez obywateli. Organ w zakresie realizacji obowiązków wynikających z art. 9 k.p.a. powinien działać z urzędu, a jego bezczynność w tym zakresie stanowi naruszenie prawa (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Po 1049/18 i powołane tam: K. Wojciechowska, Komentarz do art. 9 k.p.a. (w:) M. Wierzbowski. A. Wiktorowska (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2018, Legalis). Co istotne, zasada ta zawiera w sobie również obowiązek organu informowania strony o uprawnieniach i obowiązkach wynikających z przepisów prawa procesowego, których realizacja będzie miała wpływ na wynik sprawy.

W tej sprawie organ administracji nie podjął wszelkich możliwych czynności procesowych, aby doprowadzić do załatwienia wniosku skarżącej. Przez okres ponad 14 miesięcy (od czynności wznowienia punktów granicznych) nie zawiadomił skarżącej o sposobie załatwienia jej wniosku, choć w piśmie z dnia [...] 2019 r. wskazał, że po wyznaczeniu pasa drogowego oraz ustaleniu usytuowania rowu zostaną podjęte dalsze działania w sprawie.

Z tych przyczyn Sąd stwierdził, że organ nie podjął wymaganych okolicznościami sprawy czynności w sprawie, ani nie wydał żadnego aktu załatwiającego wniosek skarżącej. Dlatego na zasadzie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, dlatego w punkcie I wyroku zobowiązał Wójta do rozpoznania wniosku A.K. z dnia 19 marca 2019 r. – w terminie 30 dni od daty doręczenia organowi wraz z odpisem prawomocnego wyroku.

Sąd ocenił, że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa w punkcie II wyroku (art. 149 § 1a p.p.s.a). Otóż o takiej kwalifikacji działania organu administracji publicznej w tej sprawie zadecydowało nie tylko znaczne przekroczenie ustawowych terminów na załatwienie sprawy (art. 35 i art. 36 k.p.a.), ale także okoliczność, że przewlekłości dopuścił się organ, do którego właściwości należą sprawy związane z naruszeniem stosunków wodnych, czy zarządzaniem drogami gminnymi (art. 19 ust. 1 i 2 i art. 20 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych – Dz. U. z 2018 r., poz. 2068). Od organów jednostek samorządu terytorialnego jako sprawujących władzę publiczną należy oczekiwać znajomości regulacji prawnych dotyczących realizacji zadań powierzonych tym organom.

Wobec powyższego Sąd uwzględnił wniosek strony o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. (punkt III wyroku), uznając, że w okolicznościach sprawy kwota w wysokości 300 zł będzie stanowić odpowiednią rekompensatę dla skarżącej w związku ze stwierdzoną bezczynnością organu w załatwieniu jej wniosku. Sąd nie zasądził sumy pieniężnej w żądanej w skardze wysokości, w tym zakresie Sąd nie jest związany zakresem żądania. Strona nie uzasadniła bowiem, dlaczego taka a nie inna wysokość żądanej sumy pieniężnej będzie właściwa. Równocześnie Sąd nie stwierdził w oparciu o akta sprawy, aby doszło do szczególnego uszczerbku związanego z bezczynnością organu w sprawie, co mogłyby przemawiać za przyznaniem sumy pieniężnej w wyższej wysokości niż zasądzona w wyroku. Nie można bowiem nie dostrzegać, że organ zareagował na wniosek strony z dnia 19 marca 2019 r. pismem z dnia [...] 2019 r. i doprowadził do czynności wyznaczenia znaków granicznych w związku z tym, że od dnia 1 stycznia 2019 r. droga, przy której położona jest działka skarżącej, została pozbawiona statusu drogi powiatowej i została zaliczona do kategorii drogi gminnej i przejęta przez Gminę G.

O kosztach, na które składają się wpis od skargi (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł), opłata od pełnomocnictwa (17 zł), orzeczono w punkcie IV wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisów w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. nr 221 poz. 2193 ze zm.) oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).