Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 550/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2017-02-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Przywrócono termin
Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1, art. 157 w zw. z art. 166, art. 156 § 1 w zw. z art. 166
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kuchta po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 20 grudnia 2016 r. oraz po rozpoznaniu wniosku o uzupełnienie ewentualnie sprostowanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 20 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi E. S. i S. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia: 1. przywrócić termin do wniesienia wniosku o uzupełnienie postanowienia; 2. oddalić wniosek o uzupełnienie ewentualnie sprostowanie postanowienia.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w punkcie 2 postanowienia

z 20 grudnia 2016 r. I SA/Ke 550/16 zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej

w K. na rzecz E. S. i S. S. solidarnie kwotę 2745

(dwa tysiące siedemset czterdzieści pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania oraz kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Postanowienie zostało doręczone skarżącemu

11 stycznia 2017 r.

W dniu 2 lutego 2017 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik skarżących na podstawie art. 157 w zw. z art. 86 i 87 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2016.718) określanej

dalej jako "ustawa p.p.s.a." wniósł o uzupełnienie ww. postanowienia w zakresie orzeczenia o całości żądania zawartego w zażaleniu skarżących z 29 listopada

2016 r. na postanowienie zawarte w pkt 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w przedmiocie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, tj. w kwocie 340 zł, na którą składają się: opłata sądowa od zażalenia (100 zł) oraz minimalna stawka adwokacka za postępowanie zażaleniowe (240 zł), w sytuacji gdy Sąd w pkt 2 postanowienia z 20 grudnia 2016 r. nie orzekł

o całości tego zażalenia, albowiem zasądził od organu na rzecz skarżących solidarnie tylko kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, wskazując w uzasadnieniu, że wpis od tego zażalenia w kwocie 100 zł został wniesiony niesłusznie, podnosząc jednocześnie, że wcześniejsze złożenie niniejszego wniosku o uzupełnienie postanowienia nie było możliwe, gdyż to wyłącznie z winy Sądu pełnomocnik skarżących zamiast złożyć wniosek

o uzupełnienie postanowienia jw. złożył wniosek o zwrot nienależnie uiszczonego wpisu od zażalenia, który jak się okazało został oddalony postanowieniem

z 26 stycznia 2017 r. (doręczonym pełnomocnikowi 31 stycznia 2017 r.). Na wypadek nie uznania ww. na podstawie art. 156 ustawy p.p.s.a. pełnomocnik wniósł

o sprostowanie z urzędu przez Sąd pkt 2 postanowienia z 20 grudnia 2016r.,

tj. poprzez zamieszczenie wzmianki na tymże punkcie o prawidłowej wysokości zasądzonych od organu na rzecz skarżących solidarnie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w kwocie 340 zł zamiast 240 zł, a to z uwagi na oczywistą sprzeczność sentencji tegoż postanowienia z jego uzasadnieniem, albowiem jak wynika z uzasadnienia postanowienia z dnia 20 grudnia 2016 r. (strona 3, początek ostatniego akapitu), (...) Sąd zasądził na rzecz skarżących solidarnie kwotę 340 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, podczas gdy

w pkt 2 sentencji tegoż postanowienia z 20 grudnia 2016 r. widnieje kwota 240 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 157 ustawy p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek ten zgłoszony po upływie terminu podlega odrzuceniu. W myśl natomiast art. 166 ustawy p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

W niniejszej sprawie poza sporem jest, że wniosek skarżących o uzupełnienie postanowienie został złożony po terminie. Wprawdzie profesjonalny pełnomocnik, reprezentujący skarżących, nie zawarł we wniosku expressis verbis wniosku

o przywrócenie tego terminu, to jednak treść wniosku oraz przywołane art. 86 i 87 ustawy p.p.s.a., świadczą o tym, że taka była intencja autora wniosku. W związku

z powyższym w pierwszej kolejności należało rozpoznać ten wniosek.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Pismo

z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.

W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy

w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, § 2, § 4 ustawy p.p.s.a.).

W ocenie Sądu wskazane przez wnioskodawcę okoliczności uprawdopodabniają brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Zawarte w uzasadnieniu postanowienia Sądu stwierdzenie mogło wprowadzić w błąd wnioskodawcę, czego konsekwencją było złożenie wniosku o zwrot wpisu, a nie wniosku o uzupełnienie postanowienie.

W drugiej kolejności odnosząc się do wniosku o uzupełnienie postanowienia, należy wyjaśnić, że uzupełnieniu mogą podlegać dwa elementy orzeczenia – rozstrzygnięcie w przedmiocie wniesionej skargi (zażalenia) lub dodatkowe orzeczenie, które powinno się znaleźć w wyroku (postanowieniu), a którego sąd nie zamieścił (np. rozstrzygnięcie o kosztach postępowania).

W odniesieniu do wniosku o zasądzenie kosztów trzeba podkreślić, że wniosek skarżącego jest zasadny wtedy, gdy sąd nie orzekł o kosztach w ogóle, mimo że skarżący zażądał we właściwym czasie ich zasądzenia (por. postanowienie NSA z 4 kwietnia 2002 r., sygn. akt II OSK 203/12; dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie można natomiast wnosić o uzupełnienie kosztów postępowania, na podstawie art. 157 § 1 ustawy p.p.s.a., jeśli sąd już je zasądził, choć w niższej niż żądana przez stronę wysokości. Takiej sytuacji nie można interpretować jako braku rozstrzygnięcia o całości skargi i dodatkowych orzeczeniach, które powinny być zamieszczone w rozstrzygnięciu, nawet jeśli nie jest ona zgodna z oczekiwaniami strony (postanowienie NSA z dnia 14 grudnia 2010 r.,

II FSK 717/09; dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie nie zaistniała którakolwiek z wymienionych

w art. 157 § 1 ustawy p.p.s.a. przesłanek nakładających na Sąd obowiązek uzupełnienia sentencji postanowienia z 20 grudnia 2016 r., ponieważ Sąd zawarł

w nim orzeczenie o kosztach. Zasądził je jednak w wysokości mniejszej niż żądana przez stronę (240 zł, a nie jak wnosiła strona 340 zł). W takim przypadku rozstrzygnięcie Sądu może być kwestionowane tylko w postępowaniu zażaleniowym.

Wyjaśnienia ponadto wymaga, że zasądzenie przez Sąd w pkt 2 sentencji postanowienia z 20 grudnia 2016 r. kwoty 240 zł nie stanowi żadnej z okoliczności,

o których mowa w art. 156 § 1 w zw. z art. 166 ustawy p.p.s.a., tj. niedokładności, błędu pisarskiego albo rachunkowego lub innej oczywistej omyłki. Powyższe

w sposób oczywisty wynika z treści uzasadnienia postanowienia. W konsekwencji Sąd nie ma podstaw do skorzystania z uprawnienia wynikającego z ww. regulacji,

tj. sprostowania postanowienia z urzędu w powyższym zakresie. Oczywista omyłka została natomiast zawarta w uzasadnieniu postanowienia w eksponowanym przez skarżącego zdaniu "(...) Sąd zasądził na rzecz skarżących solidarnie kwotę 340 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego", która została sprostowana odrębnym postanowieniem.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 86 § 1, art. 157 w zw. z art. 166, art. 156 § 1 w zw. z art. 166 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.