Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1259/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: Art. 30
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 992
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity.
article: Art. art. 7, 77 par. 1, 9
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" i "c", art. 152 i art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Janusz Kasprzycki spr. Sędziowie : WSA Bożenna Blitek WSA Elżbieta Kremer Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2010 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 października 2009 r. , Nr : [...] przedmiocie uznania zasiłku pielęgnacyjnego za świadczenie nienależnie pobrane podlegające zwrotowi I uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji , II orzeka , że uchylone decyzje nie mogą być wykonane , III zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 511 zł ( pięćset jedenaście złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania .


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2009 r. znak [...], wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta, po rozpatrzeniu sprawy S. B., na podstawie art. 16, art. 20 ust. 3, art. 30 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 8 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o świadczeniach rodzinnych) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity, Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) w punkcie I decyzji uznano zasiłek pielęgnacyjny pobrany w okresie od 1 września 2005 r. do 31 marca 2009 r. za świadczenie nienależnie pobrane podlegające zwrotowi, w punkcie 2 decyzji ustalono natomiast obowiązek zwrotu kwoty 6 327,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami od świadczeń nienależnie pobranych.

W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał, że decyzją nr [...] z dnia [...] 2005 r. skarżącej przyznano zasiłek pielęgnacyjny bezterminowo od dnia 1 października 2005 r.

W dniu 1 września 2006 r. wszczęto postępowanie w sprawie zmiany wysokości przyznanego zasiłku pielęgnacyjnego, co skutkowało wydaniem w dniu

[...] 2006 r. decyzji nr [...] podwyższającej kwotę przyznanego zasiłku pielęgnacyjnego na 153,00 zł.

W dniu 17 kwietnia 2009 r. skarżąca nadała listem poleconym (data wpływu do organu 20 kwietnia 2009 r.) pisemne oświadczenie o uzyskaniu prawa do renty rodzinnej wraz z którą pobierany jest dodatek pielęgnacyjny. Na podstawie informacji uzyskanych z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej w skrócie ZUS), organ

I instancji ustalił, że skarżąca pobiera dodatek pielęgnacyjny od 25 września 2005 r., a decyzję przyznającą dodatek pielęgnacyjny wydano w dniu 6 października 2005 r.

i decyzja ta została wysłana nie później, niż w ciągu pięciu dni roboczych od dnia

jej wydania, listem zwykłym bez zwrotnego potwierdzenia odbioru. Jak wskazano,

nie ma zatem możliwości ustalenia dokładnej daty odbioru w/w decyzji ZUS.

Organ podniósł, więc że zgodnie z art. 16 ust. 6 ustawy

o świadczeniach rodzinnych, zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie uprawnionej do dodatku pielęgnacyjnego.

W dniu [...] 2009 r., znak: [...], wydał zatem decyzję, między innymi na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych i art. 163 k.p.a., którą zmienił decyzję z [...] 2005 r. nr [...] przyznającą skarżącej zasiłek pielęgnacyjny w ten sposób, że uchylił skarżącej prawo do zasiłku pielęgnacyjnego począwszy od 1 września 2005 r.

Wobec powyższego organ I instancji, jak wynika dalej z uzasadnienia, uznał świadczenia pobrane przez skarżącą w okresie od 1 października 2005 r. do 31 marca 2009 r. za świadczenia nienależnie pobrane, w rozumieniu art. 30 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Pomimo tego orzekł, że uznaje świadczenia pobrane przez skarżącą nie w okresie od 1 października 2005 r. do 31 marca 2009 r., lecz w okresie od 1 września 2005 r. do 31 marca 2009 r. za świadczenia nienależnie pobrane.

Odwołanie od tej decyzji złożyła S. B. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania organu I instancji. Skarżąca podniosła, że warunkiem uznania wypłaconych świadczeń za świadczenia nienależnie pobrane jest możliwość przypisania świadczeniobiorcy złej wiary w chwili jego pobierania, czyli ustalenie, że osoba ta wiedziała lub powinna wiedzieć, że zaistniały okoliczności, które powodują, że wnioskowane świadczenie jej nie przysługuje. Ponadto skarżąca w czasie, kiedy przyznano jej zasiłek pielęgnacyjny pozostawała pod ciężarem okoliczności związanych ze śmiercią męża i nie była w stanie rozeznać, że przyznana renta rodzinna przez ZUS obejmuje dodatek pielęgnacyjny, który eliminuje jej prawo do zasiłku pielęgnacyjnego.

Decyzją z dnia 9 października 2009 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 3, art. 16, art. 30 ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję w punkcie 1 i orzekło tylko w tym zakresie co do istoty sprawy w ten sposób, że uznało zasiłek pielęgnacyjny pobrany w okresie od 1 października 2005 r. do dnia 31 marca 2009 r. za świadczenie nienależnie pobrane podlegające zwrotowi.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia, działające jako organ odwoławczy Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w dniu 11 października 2005 r. skarżąca złożyła na urzędowym formularzu wniosek

o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, na którym własnoręcznie podpisała, oświadczenie, iż osoba, której wniosek dotyczy nie jest uprawniona do dodatku pielęgnacyjnego, a także zobowiązała się niezwłocznie powiadomić podmiot wypłacający zasiłek pielęgnacyjny o każdej zmianie mającej wpływ na prawo do zasiłku pielęgnacyjnego. Organ wskazał, że zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy

o świadczeniach rodzinnych w przypadku zaistnienia zmian mających wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych osoba uprawniona do tych świadczeń jest zobowiązana do niezwłocznego powiadomienia o tym organu wypłacającego świadczenia. Organ wskazał nadto, że pojęcie świadczenia nienależnie pobranego, na gruncie ustawy o świadczeniach rodzinnych definiuje art. 30 ust. 2 tej ustawy, który nie uzależnia uznania świadczeń za niezależnie pobrane od dobrej lub złej wiary świadczeniobiorcy.

W ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo zakwalifikował świadczenia pobrane przez skarżącą w okresie od 1 października 2005 r. do 31 marca 2009 r.

za nienależnie pobrane, w rozumieniu ustawy o świadczeniach rodzinnych, ponieważ zostały one wypłacone skarżącej pomimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do tych świadczeń, w rozumieniu art. 30 ust. 2 pkt. 1 ustawy

o świadczeniach rodzinnych. Organ I instancji błędnie jednak uznał zasiłek pielęgnacyjny pobrany w okresie od 1 września 2005 r. do dnia 31 marca 2009 r.

za świadczenie nienależnie pobrane, ponieważ decyzją nr [...] z dnia

[...] 2005 r. został przyznany skarżącej zasiłek pielęgnacyjny bezterminowo od dnia 1 października 2005 r. Wobec powyższego należało uznać zasiłek pielęgnacyjny pobrany przez stronę w okresie od 1 października 2005 r. do 31 marca 2009 r. za świadczenie nienależnie pobrane.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Krakowie złożyła S. B. zarzucając naruszenie prawa materialnego

tj. art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że definicja nienależnie pobranego świadczenia wyklucza konieczność badania przez organ administracji zachowania świadczeniobiorcy i oceny tego zachowania z punktu widzenia zaistnienia przesłanek powodujących utratę świadczenia. Zarzuciła także obrazę przepisów postępowania

tj. m.in. art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez pominięcie istotnych okoliczności sprawy. Skarżąca podniosła, że Kolegium nie tylko nie badało, czy dopełnione zostały wszystkie warunki w świetle których można przyjąć, że skarżąca znała okoliczności, których zaistnienie powoduje, że prawo do świadczeń nie przysługuje, ale uznało,

że takie badanie jest zbędne i nieuprawnione. Jedynym ustaleniem organu odwoławczego była konstatacja, że skarżąca na urzędowym formularzu wniosku

o przyznanie świadczenia własnoręcznie podpisała oświadczenie, że została pouczona o braku prawa do pobierania świadczenia. Tymczasem, w ocenie skarżącej, dla ustalenia obowiązku zwrotu pobieranego świadczenia organ powinien wyjaśnić, czy działała ona ze świadomością i premedytacją, tj. czy przyjmowała świadczenie w postaci zasiłku pielęgnacyjnego w złej wierze, wiedząc, że z chwilą przyznania jej dodatku pielęgnacyjnego, zasiłek pielęgnacyjny nie należy się jej. Organ powinien wyjaśnić, czy skarżąca została prawidłowo pouczona oraz czy pouczenie było na tyle dla niej zrozumiałe, że mogła go odnieść do swojej sytuacji. Organ odwoławczy nie przeprowadził, nawet w ograniczonym zakresie, postępowania wyjaśniającego w tym przedmiocie, mimo iż skarżąca w odwołaniu podnosiła, że nie była świadoma nienależnego charakteru pobieranego świadczenia z Ośrodka Pomocy Społecznej, nie rozumiała swojego położenia i nie mogła przypuszczać, że się jej świadczenie nie należy.

W odpowiedz na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga, więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, albowiem kontrolowane w granicach niniejszej sprawy administracyjnej decyzje uznające świadczenia za nienależnie pobrane, podlegające zwrotowi zapadły z naruszeniem prawa.

Art. 30 ustawy o świadczeniach rodzinnych, będący materialnoprawną podstawą orzekania w niniejszej sprawie, stanowił w ust. 1, że osoba, która pobrała nienależnie świadczenia rodzinne, jest obowiązana do ich zwrotu.

Zgodnie z ust. 2 tego artykułu za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne uważa się:

1) świadczenia rodzinne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych albo wstrzymanie wypłaty świadczeń rodzinnych w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca te świadczenia była pouczona o braku prawa do ich pobierania;

2) świadczenia rodzinne przyznane lub wypłacone na podstawie fałszywych zeznań lub dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą te świadczenia;

3) świadczenia rodzinne wypłacone w przypadku, o którym mowa w art. 23a ust. 5, za okres od dnia, w którym osoba stała się uprawniona do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, do dnia wydania decyzji o uchyleniu decyzji przyznającej świadczenia rodzinne;

4) świadczenia rodzinne przyznane na podstawie decyzji, której następnie stwierdzono nieważność z powodu jej wydania bez podstawy prawnej

lub z rażącym naruszeniem prawa albo świadczenie rodzinne przyznane

na podstawie decyzji, która została następnie uchylona w wyniku wznowienia postępowania i osobie odmówiono prawa do świadczenia rodzinnego.

Niewątpliwie zatem zaistnienie jednej z wyżej wskazanych przesłanek wystarczające jest do uznania świadczenia nienależnie pobranego, w rozumieniu

art. 30 ust. 2 ustawy.

W rozpatrywanej sprawie organy obu instancji uznały, że wskutek nie poinformowania organu przez skarżącą o fakcie uzyskania przez nią renty rodzinnej na podstawie decyzji ZUS wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym, mimo uprzedniego pouczenia w tym względzie i uczynienia tego dopiero w dniu 17 kwietnia 2009 r., zaistniała przesłanka z pkt 1 ust. 2 art. 30 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zdaniem organów, skarżąca została o takiej konieczności informowania organu

o zmianach mających wpływ na prawo do zasiłku pielęgnacyjnego, w sposób należyty pouczona już na etapie składania w tej sprawie wniosku. Takie pouczenie zawierał bowiem formularz wniosku. Oświadczenie, zawarte w "Części II" wniosku

o treści, że wnioskodawca, między innymi, nie jest uprawniony do dodatku pielęgnacyjnego i, że zobowiązuje się do niezwłocznego powiadomienia organu

o każdej zmianie mającej wpływ na prawo do zasiłku, zostało przez skarżącą podpisane. Nadto, skarżąca została o tym także pouczona w decyzji przyznającej

jej świadczenie pielęgnacyjne.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela, zatem pogląd wypowiedziany w wyroku z dnia 11 grudnia 2008 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, sygn. akt: IV SA/Po 331/08, publik. w LEX

nr 527565, że informacje podawane stronie na formularzu wniosku nie posiadają waloru pouczenia w oparciu, o które można wyprowadzać dla skarżącej w niniejszej sprawie skutki wynikające z ustawy (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

9 czerwca 2006 r.- III RN 6/99, OSNAP 9/00/343).

Również nie jest wystarczające, w ocenie Sądu, pouczenie skarżącej

w decyzji przyznającej jej świadczenie, tylko w ten sposób, że: "w przypadku wystąpienia zmiany w sytuacji rodzinnej lub innych zmian mających wpływ na prawo do zasiłku pielęgnacyjnego należy niezwłocznie powiadomić tutejszy Dział Świadczeń Rodzinnych."

Pouczenie to, jak słusznie wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Poznaniu, winno być czytelne, jasne i zrozumiałe. Powinno być, zatem zredagowane w sposób na tyle przystępny i zrozumiały dla osoby ubiegającej się

o przyznanie świadczenia, by mogła ona nie posiadając wyspecjalizowanej wiedzy prawniczej, odnieść informacje zawarte w tym pouczeniu do swojej sytuacji

faktycznej i prawnej i stwierdzić, że mają one wpływ na jej prawo do zasiłku pielęgnacyjnego. Potraktowanie przez organy administracji zawartych informacji

we wniosku oraz w decyzjach za spełniające wymogi pouczenia świadczy, zdaniem Sądu, o niedokładnym ustaleniu istotnych dla tego postępowania faktów, co stanowi naruszenie art. 7 k.p.a. W żadnej mierze organy nie wykazały, że skarżąca miała

w tym względzie dostateczną świadomość znaczenia okoliczności pobierania przez nią dodatku pielęgnacyjnego przy rencie rodzinnej. Skoro organ administracji publicznej nie jest w stanie ustalić, w jakiej dacie skarżąca otrzymała decyzję z ZUS o pobieraniu renty wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym, co sam przyznaje

w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej, to nie może powoływać się na okoliczność, że treść informacji zawartych w " Części II" wniosku o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego oraz w "pouczeniach" decyzji wydanych w toku postępowania, pozwalały skarżącej na dokonanie oceny znaczenia okoliczności pobierania dodatku i jej wpływu na prawo do zasiłku pielęgnacyjnego w sytuacji, gdy nie potrafi dowieść, że treść decyzji z ZUS, z której wynika, iż otrzymuje ona wraz

z rentą rodzinną dodatek pielęgnacyjny, była skarżącej doręczona i znana w dniu złożenia wniosku o przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego.

Ponadto, organ I instancji, już w chwili składania przez skarżącą wniosku

o przyznanie jej zasiłku pielęgnacyjnego, dysponował przedstawioną przez nią wraz z wnioskiem kopią decyzji z ZUS z dnia 13 maja 2004 r. ustalającą skarżącej prawo do zasiłku pielęgnacyjnego. W świetle obowiązującej od 1 maja 2004 r. ustawy

o świadczeniach rodzinnych, skarżąca pobierała zasiłek pielęgnacyjny wraz

z emeryturą, a podstawę jego przyznania i wypłaty stanowiła wskazana decyzja ZUS z 13 maja 2004 r. Z dniem 1 maja 2004 r. z mocy art. 71 pkt 2 tej ustawy straciła, bowiem moc ustawa z 1 grudnia 1994 r. o zasiłkach rodzinnych

i pielęgnacyjnych (Dz. U. z 1995 r. Nr 4, poz. 17 ze zm.). Zgodnie, więc z art. 48

ust. 2 pkt 2 lit. d tired drugie ustawy o świadczeniach rodzinnych, w okresie od dnia

1 maja 2004 r. do dnia 31 sierpnia 2005 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznawał i wypłacał m. in. zasiłek pielęgnacyjny osobom, którym wypłacał emeryturę, rentę, rentę socjalną albo rentę rodzinną do dnia wejścia w życie ustawy. W myśl, z kolei przepisu art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych,

w okresie od 1 września 2005 r. do 31 sierpnia 2006 r. świadczenia rodzinne,

tj. zasiłek rodzinny, dodatki o których mowa w art. 9 – 15 ustawy, a także zasiłki pielęgnacyjne i świadczenia pielęgnacyjne przyznawał i wypłacał – organ właściwy, tj. zgodnie z art. 3 pkt 11 – wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwego,

ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie rodzinne lub otrzymującej świadczenie rodzinne. W obliczu powyższego wyciąganie, zatem wobec skarżącej, działającej w zaufaniu do organów Państwa, negatywnych konsekwencji z niepoinformowania przez nią organów pomimo "pouczeń", o fakcie pobierania przez nią dodatku pielęgnacyjnego, jest nieuzasadnione i narusza przepisy art. 7, i 77 § 1 k.p.a. Organ I instancji, jak i organ odwoławczy, w ogóle

nie wzięły pod uwagę wskazanych regulacji art. 71 pkt 2 ustawy i art. 48 ust. 2 pkt 2 lit d tired drugie oraz art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy i nie powiązały ich z sytuacją faktyczną i prawną niniejszej sprawy. Pomimo, że art. 50 ust. 1 ustawy

o świadczeniach rodzinnych w przypadku zmiany podmiotu realizującego świadczenia rodzinne, zobowiązywał organ dotychczas je realizujący

do poinformowania o tym fakcie osoby otrzymującej świadczenie, przy czym ustawa wyraźnie stanowi, że powyższy obowiązek dotyczył również podmiotów realizujących zasiłki rodzinne, pielęgnacyjne lub wychowawcze do dnia wejścia

w życie ustawy, to otrzymując wniosek skarżącej 11 października 2005 r. organ

I instancji – działający z upoważnienia Burmistrza Miasta Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej - powinien poinformować skarżącą o tych regulacjach, stosownie do postanowień art. 9 k.p.a., zwracając uwagę skarżącej, że jeżeli miała ona już przyznane prawo do zasiłku pielęgnacyjnego (decyzja ZUS z 13 maja 2004 r. ) jej wniosek może być traktowany wyłącznie jako żądanie kontynuacji wypłaty zasiłku pielęgnacyjnego, a nie jako "nowy" wniosek o przyznanie tego świadczenia. Zauważyć należy, że ustawa z samą zmianą podmiotu realizującego wypłatę świadczeń przyznanych na jej podstawie, nie wiąże kompetencji podmiotu kontynuującego realizację wypłat do ponownego orzekania w przedmiocie prawa do wypłaconego świadczenia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 466/07; publik. w LEX nr 535014). Organy powinny, też zdawać sobie sprawę, że z chwilą ukończenia przez skarżącą wieku 75 lat traci ona prawo do zasiłku pielęgnacyjnego wypłacanego przez organy gminy, a nabywa prawo do dodatku pielęgnacyjnego wypłacanego przez organy rentowe (art. 16 ust. 6 ustawy o świadczeniach rodzinnych) i to o tych doniosłych konsekwencjach winny skarżącą organy przede wszystkim poinformować. Organy nie mogą, więc twierdzić, że o okolicznościach mających znaczenie dla treści rozstrzygnięcia dowiedziały się dopiero z pisma skarżącej z 17 kwietnia 2009 r.

Powyższe obrazuje, że organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, które było wynikiem dokonania przez te organy błędnej wykładni przepisów prawa materialnego – art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych - odnoszących się do przedmiotu sprawy.

Ponownie rozpatrując niniejszą sprawę będą organy miały na uwadze wyżej wskazaną ocenę prawną.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w punkcie I sentencji wyroku.

Treść art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zobowiązywała Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie do orzeczenia, jak w punkcie

II sentencji wyroku.

O kosztach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł, na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), jak w punkcie III sentencji wyroku.