Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1161/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia WSA Bartosz Wojciechowski /spr./ Protokolant Asystent sędziego Jarosław Szkudlarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł/. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2006 r. p o s t a n a w i a : 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić na rzecz A. P. kwotę 100,00 /sto/ złotych zapłaconą tytułem wpisu od skargi na rachunek bankowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w dniu [...], zaksięgowaną pod pozycją [...].


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej w Ł., działając na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a.") odmówił A. P. wstrzymania wykonania decyzji organu drugiej instancji dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za kolejne miesiące 2006 r.

Na powyższe postanowienie, zgodnie z zawartym w nim pouczeniem, skarżący wniósł skargę do tutejszego Sądu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna i z tej przyczyny podlega odrzuceniu.

Katalog aktów i czynności objętych kontrolą sądowoadministracyjną zawarty jest w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a."). Odnośnie postanowień przepis ten w pkt 2 i 3 stanowi, że zaskarżeniu do sądu podlegają wyłącznie trzy grupy aktów tego rodzaju:

1. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym kończące to postępowanie oraz

3. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym rozstrzygające sprawę co do istoty.

Zaskarżone postanowienie nie należy do pierwszej z wymienionych kategorii, bowiem w myśl z art. 236 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), na postanowienie wydane w toku postępowania podatkowego służy zażalenie jedynie wówczas, gdy ustawa tak stanowi. Przedmiotem skargi wywiedzionej w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane przez organ na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Jakkolwiek w art. 194 § 1 pkt 2 p.p.s.a., do postanowień podlegających zaskarżeniu zażaleniem, zalicza się postanowienia wydane w trybie art. 61 p.p.s.a., to jednak przepis ten odnosi się wyłącznie do postanowień wydanych w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a, przez wojewódzki sąd administracyjny. Art. 61 § 2 p.p.s.a. stanowi samodzielną podstawę prawną rozstrzygnięcia organu w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Rozstrzygnięcie organu ma formę postanowienia, na które nie przysługuje stronom zażalenie, ani żaden inny środek zaskarżenia (por. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2009, s. 211; Woś., H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2009, s. 390). Za niezaskarżalnością omawianego rozstrzygnięcia przemawia także treść art. 61 § 3 zd. 2. p.p.s.a., który przyznaje stronie niezadowolonej z rozstrzygnięcia organu prawo do wystąpienia do sądu z wnioskiem o odmienne rozstrzygnięcie kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Badając dopuszczalność skargi w niniejszej sprawie należy również zaznaczyć, że postanowienie wydane w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie jest także aktem kończącym postępowanie. Postanowienie to dotyczy jedynie tzw. kwestii wpadkowej (incydentalnej). Analizowane postanowienie nie jest nadto aktem rozstrzygającym o meritum sprawy, gdyż merytoryczne załatwienie sprawy nastąpiło w formie decyzji.

Niewątpliwie też fakt błędnego pouczenia o możliwości złożenia środka zaskarżenia nie może stanowić źródła uprawnienia nieprzewidzianego przepisami ustawy.

Stanowisko zbieżne z prezentowanym było już wyrażane w orzecznictwie sądowym (por. postanowienia: WSA w Gliwicach z dnia 29 września 2008 r. l SA/Gl 868/08 oraz z dnia 5 sierpnia 2010 r. II SA/GL 649/10, WSA w Ł. z dnia 25 czerwca 2009 r. I SA/Łd 45/09, z dnia 26 października 2010 r. I SA/Łd 843/10).

Ponieważ z wyżej wskazanych względów skarga jest niedopuszczalna, należało ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.

Sz.Ch.