Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 615/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2008-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 106 par. 3 art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 6 poz 40
law: Ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska ( spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędzia WSA Arkadiusz Windak Protokolant Krzysztof Chudy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2007r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów polnych. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z siedzibą w D. decyzją z dnia "[...]" , po rozpoznaniu wniosku z dnia "[...]"., przyznał J. W. płatność bezpośrednią do gruntów rolnych na "[...]" rok w łącznej wysokości 48924,69 zł (pomniejszoną o kwotę 19674,92), na którą złożyły się:

1. Jednolita Płatność Obszarowa w wysokości 24522,61 zł,

2. Uzupełniająca Płatność Obszarowa w wysokości 24402,08 zł.

Jako podstawę prawną decyzji wskazano w niej art. 104 Kpa oraz:

-art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 r. Nr 6 poz. 40 ze zm.),

-art. 51 ust.1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 926/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE Nr L 345 z 20.11.2004 r. str. 18 ze zm.,),

-art.138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. Urz. UE Nr L 345 z 20.11 2004 r. str. 1 ze zm.).

Z treści uzasadnienia decyzji wynika, że w wyniku postępowania administracyjnego stwierdzono, że powierzchnia gruntów rolnych faktycznie użytkowana jest mniejsza od powierzchni zadeklarowanej we wniosku z dnia "[...]". Wyjaśniając wysokość zmniejszenia płatności z poszczególnych tytułów organ przytoczył treść przepisów i odnosząc do nich ustalenia faktyczne wykazał w drodze matematycznych wyliczeń, że w przypadku Jednolitej Płatności Obszarowej procentowa różnica między powierzchnią deklarowaną we wniosku (142,28ha) a powierzchnią stwierdzoną w wyniku kontroli (124,44ha) wynosi 14,34%, co uzasadnia zastosowanie sankcji zmniejszającej płatność- stosownie do art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. Podobnie w odniesieniu do Uzupełniającej Płatności Obszarowej, wobec ustalenia, że powierzchnia deklarowana wynosiła 124,83ha, zaś powierzchnia stwierdzona i zakwalifikowana do płatności wyniosła 109,17ha , co stanowi różnicę 14,34 % organ, powołując się na art. 51 ust. 1 wskazanego na wstępie rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. wyliczył sankcje pomniejszające na kwotę 9817, 25 zł.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją J. W. złożył odwołanie, w którym wniósł o "odstąpienie od sankcji" argumentując, że nie działał świadomie w celu wyłudzenia płatności. Podając we wniosku powierzchnie gruntów opierał się na wypisie z ewidencji gruntów, ponieważ nie posiada urządzenia pomiarowego, a działki są uprawiane w granicach ich obrębów.

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia "[...]", działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 z późn. zm.) w związku z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz. U. Nr 6, poz. 217), art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 Nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach 4 i 4a tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (DZ. Urz. UE Nr L 345 z 20.11.2004 r. str.1 ze zm.), art. 51 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia rolników (Dz. Urz. UE. Nr L 141 z 30.04.2004 r. str. 18 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji ustalił, że J. W. w dniu "[...]" wniósł o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006 i zadeklarował we wniosku 15 działek rolnych (oznaczonych literami od A do N) o łącznej powierzchni 142,28ha leżących na sześciu działkach ewidencyjnych położonych w gminie M. w obrębie R.

W dniu "[...]" została przeprowadzona kontrola na miejscu, w wyniku której stwierdzono, że powierzchnia zadeklarowanych działek wynosi 124, 84ha a nie 142,28 jak deklarował producent rolny, a ponadto na działce rolnej L stwierdzono żyto a nie jak deklarował producent jęczmień, a na działce rolnej Ł mieszanki upraw zamiast gorczycy.

W dniu "[...]" wpłynęła do organu I instancji korekta wniosku, w której wnioskodawca zgodził się z powierzchnia działek ustaloną przez kontrolę na miejscu.

Odnosząc się do twierdzeń odwołania organ II instancji stanął na stanowisku, że producent rolny jest obowiązany znać powierzchnie działek, które zgłasza do dopłat bezpośrednich. Wypis z rejestru gruntów i budynków ma charakter pomocniczy przy wypełnianiu wniosku przez producenta rolnego. Płatności bezpośrednie przyznawane są do użytkowanych działek rolnych a nie do działek ewidencyjnych. Organ wyjaśnił, wskazując na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru, że chodzi tu o grunty utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska.

Wobec nie uwzględnienia odwołania, organ wyjaśniając podstawę prawną rozstrzygnięcia merytorycznego przytoczył te same przepisy, które miał na względzie organ I instancji i ustalił - identycznie jak Kierownik Biura Powiatowego AR i MR w M. -procentową różnicę (14,34 %) między powierzchnią gruntów rolnych zadeklarowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w wyniku kontroli na miejscu, a w rezultacie w identyczny sposób i w takiej samej wysokości obliczył sankcję pomniejszającą przyznane płatności.

J. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przyznania prawa do płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok "[...]" w pełnej wysokości.

W uzasadnieniu skargi J. W. powołał się na umowę dzierżawy zawartą z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa w dniu "[...]" na dzierżawę nieruchomości rolnych położonych w gminie M., o ogólnej powierzchni 140,65ha i podniósł, że we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na "[...]" rok zadeklarował 15 działek ewidencyjnych opierając się w zakresie ich powierzchni na wypisie z ewidencji gruntów .

Skarżący przywołał ponadto przepisy art. 2 pkt 8, art. 5, art.20 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 20 i 37 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków wywodząc, że zainicjowana przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa terenowa kontrola gruntów zadeklarowanych we wniosku, oparta była o pomiar powierzchni "z natury", jednakże nie sposób pomiaru tego traktować jako wyłącznie wiążącego albowiem nie zostały w jego toku wytyczone granice gruntów podległych wnioskowi. Miał on zatem charakter jedynie szacunkowy. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, powołany przez Agencję art. 51 ust. 2 rozporządzenia Komisji Wspólnoty Europejskiej z dnia 21 kwietnia 2004 r. w odniesieniu do przypadku skarżącego nie może mieć zastosowania. Zadeklarowana przez skarżącego powierzchnia gruntu zgodna jest z zapisami ujawnionymi w ewidencji gruntów, dlatego nałożenie sankcji w postaci pomniejszenia należnych dopłat o dwukrotność wykrytej różnicy, nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Ujęta we wniosku powierzchnia znajduje potwierdzenie w dokumencie, któremu przypisać należy walor prawdziwości i miarodajności i dla producentów rolnych ma on charakter wiążący korzystając jednocześnie z rękojmi wiary publicznej wpisów do ewidencji.

Na poparcie twierdzeń skargi na okoliczność stwierdzenia i określenia powierzchni gruntów i zawartych umów dzierżawy skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z Jego przesłuchania oraz ze znajdujących się w posiadaniu Agencji dokumentów w postaci wypisu z rejestru gruntów i z 2 umów dzierżawy.

Dyrektor Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

W związku z treścią zawartych w skardze wniosków wyjaśnić trzeba na wstępie, że sądy administracyjne nie zastępują organów administracji publicznej w rozstrzyganiu spraw administracyjnych należących do właściwości tych organów, a zatem sądy nie wydają rozstrzygnięć zastępujących decyzje administracyjne, nie przyznają i nie pozbawiają praw, świadczeń itp. Sądy te sprawują natomiast kontrolę administracji publicznej poprzez kontrolę zgodności z prawem aktów administracyjnych (ostatecznych decyzji, postanowień i innych aktów, czynności lub bezczynności organów administracji publicznej) wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-8 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako P.p.s.a. W przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja w istotny sposób narusza prawo sąd - w zależności od rodzaju stwierdzonego naruszenia - decyzję taką uchyla lub stwierdza jej nieważność albo wydanie z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 i 2 P.p.s.a.).

Z kontrolnej funkcji sądu administracyjnego wynika miedzy innymi ograniczony do minimum zakres postępowania dowodowego określony w art. 106 § 3 P.p.s.a. Przepis ten dopuszcza jedynie przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania (sądowego) w sprawie. Wobec powyższego niedopuszczalne jest przeprowadzenie przez sąd dowodu z przesłuchania stron, świadków czy biegłych.

Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 P.p.s.a), a zatem nie zachodzi potrzeba przeprowadzania na rozprawie sądowej dowodu z dokumentów przedłożonych w postępowaniu administracyjnym przez stronę lub zebranych przez organ z urzędu, skoro znajdują się one w aktach administracyjnych, które organ ma obowiązek przedstawić sądowi wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę (art. 54 § 2 P.p.s.a).

Z powyższych względów zawarty w skardze wniosek dowodowy został postanowieniem wydanym na rozprawie oddalony na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a.

Sądowa kontrola zgodności zaskarżonej decyzji z prawem materialnym oraz z przepisami postępowania nie wykazała istotnych naruszeń prawa.

Podkreślenia wymaga, wobec twierdzeń skargi, że postępowanie administracyjne zainicjowane wnioskiem skarżącego i zakończone zaskarżoną decyzją nie miało za przedmiot ustalenie powierzchni gruntów, które skarżący wydzierżawił od Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa oraz weryfikowania zgodności powierzchni gruntów wynikającej z umowy dzierżawy i potwierdzonej wypisem z rejestru gruntów z faktyczną ich powierzchnią. Umowa dzierżawy przedmiotowych gruntów miała w sprawie znaczenie wyłącznie dla wykazania, że skarżący jest posiadaczem gruntów rolnych, uprawnionym do ubiegania się o dopłaty bezpośrednie do gruntów rolnych.

Prowadzone przez organy obu instancji postępowanie miało na celu rozpatrzenie wniosku J. W. o przyznanie tych dopłat.

Dlatego bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji jest powoływanie się przez skarżącego na powstałą w wyniku pomiaru kontrolnego rozbieżność pomiędzy powierzchnią wydzierżawionych gruntów, a powierzchnią zakwalifikowaną do przyznania płatności.

Z treści skargi wynika również, że skarżący kwestionuje ustalenia faktyczne zaskarżonej decyzji w zakresie powierzchni działek rolnych zakwalifikowanych do płatności w wyniku kontroli działek zadeklarowanych we wniosku. Podważając prawidłowość i podstawę prawną pomiaru dokonanego w terenie J. W. wskazuje na powierzchnię działek wynikającą z wypisu z rejestru gruntów, uważając, że jest to miarodajny, przewidziany prawem dowód w sprawie zainicjowanej złożonym przezeń wnioskiem o dopłaty bezpośrednie.

Jest to argumentacja chybiona.

Przede wszystkim, gdyby tak, jak twierdzi skarżący, podstawę przyznania dopłat bezpośrednich stanowiły (pod względem obszaru działki o powierzchni gruntu wykazanej w ewidencji gruntów prowadzonej zgodnie z przepisami ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, to wówczas w przepisach regulujących procedurę przyznawania dopłat bezpośrednich do gruntów rolnych zbędne byłyby regulacje wyjaśniające pojęcie działki rolnej oraz dotyczące sposobu przeprowadzania kontroli obszarowych w terenie, dopuszczalnych metod i narzędzi pomiarowych a także sposobu utrwalania wyników pomiarów. Wystarczyłoby samo dołączenie przez producenta do wniosku wypisu z rejestru gruntów, a ewentualna kontrola ograniczałaby się do zbadania przesłanek zgodności stanu deklarowanego z rzeczywistym pod względem rodzaju upraw i ich utrzymania w dobrej kulturze rolnej.

Tymczasem w świetle obowiązujących i mających w sprawie zastosowanie przepisów tak nie jest.

Po pierwsze, dopłaty bezpośrednie nie są przyznawane z tytułu samego tylko posiadania gruntów o określonej powierzchni ewidencyjnej.

Kwestia materialno-prawnych przesłanek przedmiotowych dopłat uregulowana została w powołanej, w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji, ustawie z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 Nr 6, poz. 40 ze zm.). Wprawdzie w dacie zaskarżonej decyzji (11 kwietnia 2007 r.) obowiązywała już ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz. U. Nr 35, poz. 217), która weszła w życie w dniu 27 lutego 2007 r. jednakże do postępowania w niniejszej sprawie zastosowanie miały przepisy dotychczasowe, a to z mocy uregulowania intertemporalnego zawartego w art. 53 ust. 1 ustawy nowej.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika ewidentnie, że organ odwoławczy wyjaśnił zagadnienie różnicy pomiędzy geodezyjną powierzchnią działki gruntu, a powierzchnią działki rolnej w rozumieniu powyższej ustawy, czego jednak skarżący nie dostrzega lub nie rozumie.

Wskazać zatem należy jeszcze raz na treść art. 2 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru, który stanowi, że zdefiniowanemu w nim producentowi rolnemu przysługują płatności "na będące w jego posiadaniu grunty rolne utrzymane w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska, zwane dalej "gruntami rolnymi". Uzupełnienie cytowanego przepisu normą określoną w ustępie 2 tego artykułu, stanowiącą, że: "Warunkiem uzyskania płatności jest posiadanie przez producenta rolnego działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, które kwalifikują się do objęcia płatnościami, przy czym za działkę rolną uważa się zwarty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1ha, wchodzący w skład gospodarstwa rolnego" nie pozostawia cienia wątpliwości co do prawidłowości wykładni pojęcia "działka rolna" przyjętej w zaskarżonej decyzji. Jest oczywiste, że ewidencyjna powierzchnia działki gruntu wykazana w geodezyjnej ewidencji gruntów nie zawsze będzie tożsama z powierzchnią działki rolnej - w rozumieniu wynikającym z cytowanych przepisów - która kwalifikuje się do objęcia płatnościami, skoro ustawa wymaga aby był to grunt rolny utrzymany w dobrej kulturze rolnej.

Innymi słowy rzecz ujmując, nie będą kwalifikowały się do dopłat grunty znajdujące się w posiadaniu producenta, zadeklarowane we wniosku, ale nie spełniające wszystkich warunków określonych w art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. Przykładowo - część gruntu pozbawiona zasiewu lub wprawdzie uprawiana, ale nie utrzymana w dobrej kulturze rolnej nie będzie zakwalifikowana do dopłat i będzie wpływała na ustalenie niezgodności pomiędzy stanem deklarowanym we wniosku, a stanem rzeczywistym stwierdzonym w toku kontroli na miejscu.

Po drugie, powołanie się skarżącego na regulację Prawa geodezyjnego i kartograficznego dla określenia powierzchni gruntów rolnych w sprawie o przyznanie wnioskowanych dopłat bezpośrednich jest całkowicie chybione ze względu na specyfikę przepisów mających znaczenie w niniejszej sprawie.

Mianowicie, jednym z celów Unii Europejskiej jest prowadzenie tzw. Wspólnej Polityki Rolnej określonej w art. 33 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE). Wraz z wejściem w dniu 1 maja 2004 r. do Unii Europejskiej, Polska jako jej członek zobowiązała się do wprowadzenia na swoim terytorium zasad obowiązujących w pozostałych państwach. System płatności bezpośrednich, będący wyrazem Wspólnej Polityki Rolnej Unii jest jednym z rodzajów wsparcia finansowego rolników i ma na celu zapewnienie wspólnej organizacji rynków rolnych i rozwoju wsi. Ustawa o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru z dnia 18 grudnia 2003 r. określa miedzy innymi przesłanki i tryb udzielania producentom rolnym płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, jednakże warunków i trybu postępowania w tym przedmiocie nie reguluje kompleksowo, bowiem reguluje to cały system przepisów zarówno prawa wspólnotowego jak i krajowego i ten system mieć należy na uwadze przy rozpatrywaniu wniosków o dopłaty dla rolników. Dlatego na gruncie niniejszej sprawy wskazane w skardze przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie mogą być stosowane, skoro przepisy wskazanego systemu do nich nie odsyłają.

Po trzecie, dla oceny administracyjno-prawnych skutków wystąpienia niezgodności miedzy stanem zadeklarowanym we wniosku a stanem faktycznym stwierdzonym w wyniku kontroli przeprowadzonej na miejscu znaczenie ma stosunek procentowy tych niezgodności, a nie ma znaczenia kwestia zawinienia (rozumiana jako umyślność lub nieumyślność) producenta rolnego w zadeklarowaniu we wniosku o dopłaty danych niezgodnych z rzeczywistością. Wobec tego dla oceny zgodności z prawem zastosowanych w zaskarżonej decyzji sankcji pomniejszających bezprzedmiotowa jest podnoszona w skardze dobra wola i wiara skarżącego przy wypełnianiu wniosku. Jak bowiem trafnie zauważył to organ odwoławczy, producent rolny ma obowiązek znać obszar gruntów rolnych deklarowanych do dopłat gruntów rolnych. Dopłaty bezpośrednie stanowiąc formę wsparcia producentów rolnych mają na celu podnoszenie poziomu wsi i gospodarowania na obszarach wiejskich. Mieć jednak trzeba na uwadze, że przepisy te określają nie tylko uprawnienia rolników do dopłaty, ale także odpowiadające im obowiązki producenta rolnego. Zasadniczym obowiązkiem podmiotu ubiegającego się o dopłaty bezpośrednie do gruntów rolnych jest takie gospodarowanie aby zadeklarowane do dopłat grunty rolne utrzymane były w stanie gwarantującym prawidłową gospodarkę. System monitorowania i kontroli składanych wniosków jest jednym ze środków prowadzących do osiągnięcia tego celu. Chodzi bowiem o to aby rolnicy we wniosku deklarowali do dopłat grunty rolne zgodnie ze stanem faktycznym co do ich powierzchni, rodzaju gruntu rolnego i stanu jego zagospodarowania tzn. by deklarowali grunty utrzymane w dobrej kulturze rolnej w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (Dz. U. Nr 65, poz. 600) i aby grunty te utrzymywali w takiej kulturze, przy uwzględnieniu wymagań ochrony środowiska, w dalszym ciągu.

Niekonsekwencja skarżącego, który z jednej strony twierdzi, że opierał się na danych wynikających z wypisu z rejestru gruntów co do obszaru deklarowanych działek oraz forsował w skardze koncepcję prymatu przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne na etapie rozpatrywania wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, a z drugiej strony przyznał w skardze, że dla uniknięcia niezgodności pomniejszył powierzchnie deklarowanych działek dowodzi pewnej niefrasobliwości w wypełnianiu wniosku i podważa wywody skargi. Zwłaszcza, że ze znajdującego się w aktach administracyjnych protokołu z czynności kontrolnych dokonanych przez jednostkę zewnętrzną (Spółka "[...]" S.A. w B.) w dniu 18 lipca 2006 r. wynika, że J. W. był obecny podczas kontroli obszarowej dokonanej metodą inspekcji terenowej i poza oświadczeniem, że "przy wypełnianiu wniosku o płatność obszarową korzystałem z rejestru wypisu gruntów" innych uwag ani do protokołu, ani w odrębnym piśmie w terminie 14 dni od otrzymania protokołu nie zgłaszał, mimo zawartego w protokole pouczenia o takiej możliwości. Skarżący, zawiadomiony w trybie art. 10 § 1 Kpa o możliwości zapoznania się z zebranym przez organ I instancji materiałem dowodowym i prawem wypowiedzenia się co do tego materiału oraz zgłoszenia wniosków dowodowych również żadnych uwag ani wniosków nie zgłosił. Zdaniem Sądu, w tej sytuacji organy orzekające logicznie przyjęły, że wnioskodawca zgodził się z pomiarami dokonanymi podczas kontroli.

Reasumując powyższe, w świetle prawidłowo zebranego i ocenionego materiału dowodowego, dającego podstawę do dokonanych zaskarżoną decyzją ustaleń faktycznych i poczynionych w ich konsekwencji ocen prawnych, co do których - z przyczyn wskazanych wyżej - Sąd nie dopatrzył się błędu, brak było podstaw do skutecznego podważenia zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

Dlatego należało na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzec jak w sentencji.