Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1085/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 106 § 3-5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 139 ust. 1 i ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2004 nr 163 poz 1712
law: Ustawa z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Rafał Batorowicz Sędziowie Jan Bała (spr.) NSA Stanisław Gronowski Protokolant Agnieszka Warso po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 10 lipca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 481/08 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania licencji pracownika ochrony fizycznej 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. W. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 10 lipca 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 481/08, oddalił skargę A. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wydania licencji pracownika ochrony fizycznej,

W dniu [...] października 2007 r. A. W. złożył wniosek o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia.

Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. odmówił skarżącemu wydania licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, wskazując, że wnioskujący ubiegając się o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia bez konieczności zdawania egzaminu, przedstawił świadectwo służby potwierdzające pełnienie nienagannej służby w Biurze Ochrony Rządu (dalej także jako BOR) w okresie od dnia 30 marca 2001 r. do [...] września 2007 r. oraz pełnienie zawodowej służby wojskowej w okresie od dnia [...] sierpnia 1989 r. do 29 marca 2001 r. Organ podał, że przepisy ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221), dalej: u.o.o.m., uzależniają wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia m.in. od posiadania stosownego w stopniu oficerskim stażu służby w BOR. Z dokumentów przedłożonych przez skarżącego wynika natomiast, że nie spełnił on wymaganego przepisami ww. ustawy warunku co do okresu służby we wskazanej formacji.

Zgodnie z dyspozycją art. 139 ust. 1 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2004 r. Nr 163, poz. 1712), dalej: u. BOR, żołnierze zawodowi pełniący w dniu wejścia w życie ustawy służbę w Jednostce Wojskowej Nr 1004 - Biuro Ochrony Rządu stają się z mocy prawa funkcjonariuszami BOR (...), zaś zgodnie z dyspozycją ust. 3 pkt 1 tego artykułu czas pełnienia zawodowej służby wojskowej wlicza się do okresu służby w BOR w zakresie wszystkich uprawnień związanych z tą służbą, a w szczególności nabytych praw do zaopatrzenia emerytalnego na zasadach obowiązujących w dniu powołania do służby w Jednostce Wojskowej Nr 1004 - Biuro Ochrony Rządu, z zastrzeżeniem art. 62. Skarżącemu czas pełnienia zawodowej służby wojskowej wlicza się do wszystkich uprawnień związanych ze służbą w BOR (np. wysługa lat, nagroda jubileuszowa, czy okresy urlopów wypoczynkowych) niemniej jednak, zdaniem organu, nie jest to okres służby w formacji BOR, co uwidoczniono także w wydanym mu świadectwie służby i opisie przebiegu służby z akt personalnych. Organ podkreślił, że w świetle przedłożonych dokumentów, nie można uznać, iż skarżący spełnia warunek, o którym mowa w art. 27 ust. 2 u.o.o.m.

Oddalając skargę A. W. na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wskazał, że w rozpoznawanej sprawie nie było sporu co do okoliczności stanu faktycznego. Spór dotyczył natomiast wykładni prawa, tj. art. 27 ust. 3 pkt 2 u.o.o.m. w zw. z art.139 ust. 1 i ust. 3 u. BOR.

Zgodnie z art. 31 ust. 1 u.o.o.m. Komendant Wojewódzki Policji odmawia wydania licencji, jeżeli osoba nie spełnia warunków, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3, art. 27 ust. 2 i 3, art. 28 ust. 2 i 3, art. 29 ust. 2 i 3 oraz art. 30 ust. 3. Stosownie natomiast do brzmienia art. 27 ust. 3 pkt 2 u.o.o.m. licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia wydaje się osobie, która legitymuje się dyplomem lub świadectwem szkoły lub innej placówki oświatowej, które potwierdzają uzyskanie specjalistycznego wykształcenia, albo pełniła nienaganną służbę w stopniu oficera w Biurze Ochrony Rządu przez okres co najmniej 15 lat, albo ukończyła kurs pracowników ochrony drugiego stopnia i zdała egzamin przed właściwą komisją.

W ocenie Sądu pierwszej instancji wykładnia przepisów zaprezentowana w zaskarżonej decyzji była prawidłowa, a podjęte rozstrzygnięcie odpowiadało prawu. Skoro bowiem skarżący nie pełnił przez 15 lat służby w stopniu oficera w BOR i nie wykazał, że uzyskał specjalistyczne wykształcenie lub ukończył specjalistyczny kurs, to organ był obowiązany do negatywnego rozpoznania jego wniosku o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia.

Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że przepis art. 139 u. BOR znajduje się w rozdziale "Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe" i odnosi się m.in. do przekształcenia dotychczasowego stosunku służbowego żołnierza zawodowego w stosunek służbowy funkcjonariusza BOR. Przekształcenie to nastąpiło z dniem 30 marca 2001 r. Celem tego przepisu było zagwarantowanie, że żołnierze zawodowi w związku ze zmianą swego dotychczasowego statusu, nie stracą nabytych już uprawnień związanych z tą służbą, co zdaniem Sądu oznaczało, że chodzi o uprawnienia wynikające ze służby wojskowej, albowiem w dniu 30 marca 2001 r. żadnych uprawnień związanych ze służbą w BOR nie nabyli, gdyż dopiero z tą datą Biuro Ochrony Rządu zostało utworzone. Powyższy przepis zagwarantował zatem swoiste "dziedziczenie" wypracowanych już uprawnień, tak aby funkcjonariusze BOR, którzy zostali tymi funkcjonariuszami z mocy prawa na podstawie art. 139 ust. 1 u. BOR nie utracili prawnej możliwości realizowania elementów swego prawa podmiotowego. Uprawnienia te zostały określone w ustawach oraz w wydanych na ich podstawie rozporządzeniach i zarządzeniach oraz w regulaminach i rozkazach. Należą do nich m.in. ubezpieczenia zdrowotne, urlopy, zasiłki, uprawnienia lokalowe, świadczenia pieniężne.

W art. 27 ust. 3 pkt 2 u.o.o.m. jako jeden z warunków uzyskania licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia zostało przewidziane pełnienie nienagannej służby w stopniu oficera w Biurze Ochrony Rządu przez okres co najmniej 15 lat. W ocenie Sądu nie jest możliwe zaliczenie do tego okresu służby wojskowej, zgodnie z art. 139 ust. 3 pkt 1 u. BOR. W przepisie tym bowiem przewidziano możliwość zaliczania uprawnień związanych ze służbą wojskową, natomiast w art. 27 ust. 3 u.o.o.m. mowa jest jedynie o służbie w BOR. Zdaniem Sądu, gdyby ustawodawca uznał, że służba wojskowa i służba w BOR są w całej rozciągłości równoważne, to zapis taki znalazłby się w ustawie.

Takiemu rozumieniu powyższego przepisu nie stoi, w ocenie Sądu pierwszej instancji, na przeszkodzie okoliczność, że znowelizowany z dniem 30 marca 2001 r. art. 27 ust. 3 pkt 2 u.o.o.m. znalazłby zastosowanie dopiero w 16 roku od jego wejścia w życie. Skoro bowiem celem ustawodawcy było wprowadzenie takiego warunku, to nie ma żadnych przesłanek przemawiających za tym, aby taka zmiana do ustawy została wprowadzona dopiero wówczas, gdy będzie można z niej korzystać.

Od powyższego wyroku A. W. złożył skargę kasacyjną, którą zaskarżył orzeczenie w całości oraz wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego według norm prawem przepisanych.

Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wyrokowi zarzucono rażące naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.:

− art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, podczas gdy istniały przesłanki do jej uwzględnienia;

− art. 145 § 1 pkt lit. a/ p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy istniały przesłanki do uchylenia zaskarżonych decyzji;

− art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a i art. 139 ust. 1 i 3 pkt 1 u. BOR w zw. z art. 27 ust. 3 pkt 2 u.o.o.m. polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego i przyjęciu, że skarżący nie pełnił nienagannej służby w Biurze Ochrony Rządu w stopniu oficera przez okres co najmniej 15 lat, co uzasadnia odmowę udzielenia licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia oraz przesądza o prawidłowości działań organów administracji państwowej i o konieczności oddalenia skargi, podczas gdy zachodziła istotna rozbieżność pomiędzy stanem faktycznym ustalonym przez WSA w W. a stanem faktycznym, jaki winien zostać zrekonstruowany przy pomocy odmiennej i prawidłowej według skarżącego wykładni art. 139 ust. 1 i 3 pkt 1 u. BOR, co winno przesądzać o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji organu II instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a.

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wyrokowi zarzucono rażące naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.:

− art. 139 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 u. BOR, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że czas pełnienia zawodowej służby wojskowej wlicza się do czasu pełnienia służby w BOR w zakresie wszelkich uprawnień związanych ze służbą wojskową, podczas gdy czas pełnienia zawodowej służby wojskowej wlicza się do czasu pełnienia służby w BOR w zakresie wszelkich uprawnień związanych ze służbą w BOR;

− art. 27 ust. 3 pkt 2 u.o.o.m. w zakresie w jakim dotyczy funkcjonariuszy BOR w związku z art. 139 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 u. BOR poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wymóg pełnienia nienagannej służby przez okres co najmniej 15 lat w stopniu oficera, o którym mowa w art. 27 ust. 3 pkt 2 u.o.o.m., dotyczy jedynie służby w BOR i nie dotyczy okresu pełnienia służby wojskowej, podczas gdy okres pełnienia służby wojskowej jest okresem równoważnym dla okresu pełnienia służby w BOR i winien zostać zaliczony do tego okresu;

− art. 27 ust. 3 pkt 2 u.o.o.m. w zakresie w jakim został znowelizowany art. 132 u. BOR w zw. z art. 151 u. BOR oraz art. 139 ust. 1 i 3 pkt 1 u. BOR poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że norma prawna wprowadzona przepisem art. 132 u. BOR do art. 27 ust. 3 pkt 2 u.o.o.m. nie znajduje zastosowania do funkcjonariuszy, którzy zostali nimi w trybie określonym w art. 139 ust. 1 u. BOR, podczas gdy znowelizowany przepisem art. 132 u. BOR przepis art. 27 ust. 3 pkt 2 u.o.o.m. znajduje zastosowanie do funkcjonariuszy Biura Ochrony Rządu, którzy zostali nimi w trybie art. 139 ust. 1 u. BOR.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł m.in., że stan faktyczny będący przedmiotem subsumcji pod normę art. 27 ust. 3 pkt 2 u.o.o.m. został błędnie ustalony przez organy administracji. Błędne ustalenie stanu faktycznego miało zaś istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż przy jego odmiennym ustaleniu skarżący spełnił dyspozycję art. 27 ust. 3 pkt 2 u.o.o.m., co winno skutkować uwzględnieniem skargi.

Nadto wnoszący skargę kasacyjną zarzucił Sądowi pierwszej instancji błędną wykładnię art. 139 ust. 1 i 3 pkt 1 u. BOR poprzez przyjęcie, że czas pełnienia zawodowej służby wojskowej wlicza się do czasu pełnienia służby w BOR w zakresie wszystkich uprawnień związanych ze służbą wojskową. Zdaniem skarżącego prawidłowo dekodowana norma prawna z art. 139 ust. 3 pkt 1 u. BOR winna brzmieć: czas pełnienia zawodowej służby wojskowej wlicza się do czasu pełnienia służby w BOR w zakresie wszystkich uprawnień związanych ze służbą w BOR. Przepis art. 139 ust. 1 u. BOR gwarantuje nienaruszalność dotychczasowych stosunków służbowych, przewidując, że z chwilą wejścia w życie tej ustawy żołnierze zawodowi dotychczasowego BOR stają się z mocy prawa funkcjonariuszami "nowego" BOR. W świetle powyższego nieprawidłową jest wykładnia przepisu art. 139 ust. 3 pkt 1 u. BOR w zakresie w jakim przyjmuje, że zaliczenie czasu pełnienia służby wojskowej do czasu służby w BOR nie wiąże się z uprawnieniami funkcjonariusza BOR.

Nadto skarżący stanął na stanowisku, zgodnie z którym rozpoczęcie pełnienia służby w BOR w trybie art. 139 powołanej wyżej ustawy, oznacza jedynie zmianę ze statusu żołnierza na funkcjonariusza z zaliczeniem czasu pełnienia służby wojskowej do czasu pełnienia służby w BOR. Innymi słowy, wbrew argumentacji WSA w W., oznacza ona "kontynuację pełnienia służby tak, jak gdyby była ona od początku w Biurze Ochrony Rządu", a nie jej "dziedziczenie". Istotą art. 139 ust. 3 pkt 1 u. BOR jest bowiem nadanie żołnierzowi JW 1004 uprawnień funkcjonariusza BOR, w związku z faktem pełnienia zawodowej służby wojskowej w JW 1004 w dniu wejścia w życie ustawy o BOR, tj. 30 marca 2001 r.

Zdaniem skarżącego, z treści art. 27 ust. 3 pkt 2 u.o.o.m. nie wynika zakaz zaliczenia okresu pełnienia służby wojskowej do służby w BOR, wbrew stanowisku WSA wyrażonym w zaskarżonym wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach kasacyjnych dotyczących naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, gdyż stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach wymienionych w § 2 tego artykułu. W rozpoznawanej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.

Przytoczenie właściwych podstaw kasacyjnych, wskazanie zarzutów oraz ich uzasadnienie jest ważnym elementem skargi kasacyjnej, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów ani stawiania hipotez w zakresie przepisu stanowiącego podstawę skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.).

Autor skargi kasacyjnej w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. i art. 139 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy o Biurze Ochrony Rządu oraz w związku z art. 27 ust. 3 pkt 2 z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego i przyjęciu, że skarżący nie pełnił nienagannej służby w Biurze Ochrony Rządu w stopniu oficera, przez okres co najmniej 15 lat, co uzasadnia odmowę udzielenia licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten został sformułowany wadliwie. Zauważyć bowiem należy, że postępowanie przed sądem administracyjnym polega na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 3 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. − Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), a nie na merytorycznym rozpatrywaniu sprawy administracyjnej. Z tej też przyczyny sądy administracyjne co do zasady nie dokonują własnych ustaleń. Wyjątki od tej zasady wskazane są w art. 106 § 3−5 p.p.s.a. Sądy administracyjne kontrolują natomiast, czy organy administracji publicznej dokonały ustaleń faktycznych zgodnie z prawem. Wobec tego należy przyjąć, że sądy administracyjne akceptują lub odmawiają akceptacji stanu faktycznego ustalonego przez organy administracji publicznej skutkiem kontroli zgodności z prawem postępowania dowodowego przeprowadzonego przez te organy. Nie można więc skutecznie twierdzić, iż Sąd I instancji dokonał wadliwie własnych ustaleń faktycznych.

Poza tym należy podzielić pogląd Sądu I instancji, iż między stronami nie było sporu co do okoliczności stanu faktycznego, gdyż został on ustalony w oparciu o dokumenty przedłożone przez skarżącego, z których wynikało, że skarżący w okresie od 30 marca 2001 r. do [...] września 2007 r. pełnił służbę w Biurze Ochrony Rządu, a wcześniej w okresie od [...] sierpnia 1989 r. do 29 marca 2001 r. pełnił zawodową służbę wojskową w Jednostce Wojskowej Nr 1004 – Biuro Ochrony Rządu.

Istota sporu sprowadzała się wyłącznie do wykładni przepisu art. 139 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu, zgodnie z którym funkcjonariuszom, którzy podejmują służbę w BOR w trybie określonym w ust. 1 czas pełnienia zawodowej służby wojskowej wlicza się do okresu służby w BOR w zakresie wszelkich uprawnień związanych z tą służbą, a w szczególności nabytych praw do zaopatrzenia emerytalnego na zasadach obowiązujących w dniu powołania do służby w Jednostce Wojskowej Nr 1004 – Biuro Ochrony Rządu, z zastrzeżeniem art. 62.

Wbrew zarzutom zawartym w skardze kasacyjnej, Sąd I instancji nie dokonał wadliwej wykładni powyższego przepisu przyjmując, iż okres pełnienia przez skarżącego służby wojskowej w Jednostce Wojskowej w okresie od [...] sierpnia 1989 r. do 29 marca 2001 r. podlegał zaliczeniu do służby w BOR, lecz nie był to okres pełnienia służby w BOR w rozumieniu art. 27 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia. W tym ostatnim przepisie jest bowiem mowa o "pełnieniu nienagannej służby" w BOR, a więc o służbie faktycznie pełnionej w BOR, a nie służbie zaliczanej czy też równorzędnej z okresem służby w BOR. Trudno przy tym byłoby mówić o służbie "nienagannej", gdyby chodziło o służbę zaliczaną do służby w BOR.

Z treści zaś art. 139 ust. 3 pkt 1 ustawy o BOR wynika − o czym już była wcześniej mowa − że okres służby wojskowej żołnierza zawodowego w Jednostce Nr 1004 podlegał jedynie "wliczeniu do okresu służby w BOR w zakresie wszystkich uprawnień związanych z tą służbą". Tej oceny nie mogła zmienić okoliczność, iż skarżący na mocy art. 139 ust. 1 ustawy o BOR jako żołnierz zawodowy pełniący w dniu wejścia w życie ustawy służbę w JW Nr 1004 stał się z mocy prawa funkcjonariuszem BOR. Przekształcenie bowiem ex lege stosunku służbowego żołnierza zawodowego w stosunek służbowy funkcjonariusza nowo powstałej formacji oznaczało, że w stosunku do b. żołnierza zawodowego nie zachodziła potrzeba składania jakiegokolwiek oświadczenia woli przez właściwy organ w przedmiocie nawiązania stosunku służbowego, lecz ten stosunek służbowy nawiązał się mocy samego prawa. Nie oznaczało to jednak "automatycznego" utożsamiania "służby wojskowej żołnierza zawodowego" ze "służbą funkcjonariusza BOR".

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji nie dokonał również błędnej wykładni art. 139 ust. 3 pkt 1 ustawy o BOR przyjmując, iż celem tego przepisu "(...) było zagwarantowanie, że żołnierze zawodowi w związku ze zmianą dotychczasowego statusu, nie stracą nabytych już uprawnień związanych z tą służbą (...)", skoro wynika to z treści tego przepisu, w którym jest w szczególności mowa o "nabytych prawach do zaopatrzenia emerytalnego na zasadach obowiązujących w dniu powołania do służby w Jednostce Wojskowej Nr 1004 − Biuro Ochrony Rządu". W dniu zaś powołania do służby wojskowej żołnierze ci w żaden sposób nie mogli nabyć uprawnień przewidzianych dla funkcjonariuszy BOR na podstawie ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o BOR. Oznacza to, że ustawodawca "zachował" dla "nowych" funkcjonariuszy BOR ich "poprzednie" uprawnienia z tytułu zawodowej służby wojskowej.

Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie i dlatego orzekł jak w wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 tej ostatniej ustawy.