Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 620/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 57 par. 3, art. 3 ust. 2 pkt 5 P.p.s.a., art. 53 par. 2 w zw. z art. 52 par. 4 P.p.s.a., art. 151 P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 84 i 217, art. 6 n ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 391
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity
article: par. 4 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1997 nr 133 poz 883
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych.
article: art. 7,8,9,10 par. 1,2,3 oraz par. 1 i 2 Kpa
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.
journal: Dz.U. 2001 nr 130 poz 1450
law: Ustawa z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym.
journal: Dz.U. 2002 nr 101 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 października 2013 r. sprawy ze skargi A. M. H. na uchwałę Rady Miejskiej w Koszalinie z dnia 13 marca 2013 r. nr XXIX/451/2013 w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości oraz warunków i trybu składania deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rada Miejska w Koszalinie w dniu 13 marca 2013 r. podjęła trzy uchwały:

1) Nr XXIX/449/2013 w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki tej opłaty oraz wprowadzenia zezwoleń przedmiotowych w opłacie,

2) Nr XXIX/550/2013 w sprawie ustalenia sposobu obliczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku nieruchomości, która

w części stanowi nieruchomość na której zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomość na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne oraz wprowadzenia zwolnień przedmiotowych w opłacie,

3) Nr XXIX/451/2013 w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli oraz warunków i trybu składania deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

A. M. H. jednym pismem procesowym z 20 maja 2013 r., złożonym w tej samej dacie w Kancelarii Urzędu Miasta wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na wszystkie trzy wyżej wymienione uchwały.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA wydanym na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) skargi te zostały rozdzielone i wpisane do repertorium pod odrębne numery. Skarga na uchwałę Nr XXIX/151/2013 w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli oraz warunków i trybu składania deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej została wpisana pod numerem II SA/Sz 620/13.

Z treści skargi na uchwałę Nr XXIX/151/2013 i dołączonych do niej dokumentów wynika, że A. M. H. przed jej wniesieniem do Sądu pismem złożonym w dniu 22 marca 2013 r. w Kancelarii Urzędu Miasta wezwał Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego tą uchwałą (k. 16-17 akt sąd.).

Rada Miejska nie udzieliła odpowiedzi na to wezwanie.

Z treści skargi oraz jej uzasadnienia wynika, że skarżący uchwale Nr XXIX zarzuca:

- naruszenie prawa w wyniku zastosowania w uchwale ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2012 r. poz. 391

z późn. zm.) będącej w sprzeczności z uregulowaniami zawartymi w art. 84 i 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,

- naruszenie przez § 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. Nr 133, poz. 883 z późn. zm.) o ochronie danych osobowych poprzez brak propozycji zastosowania zabezpieczeń mających na celu ochronę prywatności przy przekazywaniu danych zawartych w deklaracji poprzez pocztę elektroniczną (załącznik nr 3) oraz nie dopełnienia obowiązku ochrony tych danych wynikłego z art. 6n. ust. 1 pkt 2 ppkt b) i c) ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

- naruszenie art. 7, 8, 9, 10 § 1, 2, 3 oraz 12 § 1 i 2 K.p.a. " jako konsekwencja przedłużającego się stanu patologii we władzach samorządowych", które to władze lekceważą literę prawa naruszając fundamentalne zasady wynikłe

z prawa administracyjnego i ogólnie rozumianej procedury administracyjnej, jakiej nawet nie raczą stosować, gdyż skarga mogłaby okazać się zbędna, gdyby uchwałodawcza i reszta władzy samorządowej wywiązała się

z obowiązku udzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

W uzasadnieniu skargi A.M.H. w odniesieniu do uchwały

nr XXIX/451/2013 stwierdził, że szczególnie szkodliwe jest stosowanie przez uchwałodawcę art. art. 6n ust. 1 pkt 2 ppkt b) i c) ustawy o utrzymaniu czystości

i porządku w gminach. Według skarżącego już samo to, że ustawodawca niefrasobliwie zapomniał, że samo przesyłanie formularza bez zadbania o szyfrowaną drogę przesyłu pliku z tym formularzem jest ułatwieniem dla przechwytujących dane. Uchwałodawca nie zrobił nawet tego czego oczekiwał ustawodawca , czyli nie określił w uchwale sposobu ich przesyłania za pomocą środków komunikacji elektronicznej i rodzaju podpisu elektronicznego którym powinny być opatrzone, czyli nie wywiązał się w tym miejscu z narzuconych ustawą zasad postępowania przy stosowaniu komunikacji elektronicznej, co stanowi zarzut wystarczający, by tę uchwałę kwestionować.

Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego według norm przepisanych.

Gmina Miasto zastępowana przez radcę prawnego A.T. również jednym pismem procesowym udzieliła odpowiedzi na skargi.

Wnosząc o oddalenie skargi na uchwałę Nr XXIX/151/2013 z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli oraz warunków i trybu składania deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego poz. 2091, poz. 2137), Gmina podniosła, że skarżący nie wykazał naruszenia swojego interesu prawnego zaskarżoną uchwałą, jak też nie wykazał, że uchwała ta narusza powszechnie obowiązujące prawo.

Gmina wyjaśniła, że zaskarżona uchwała nr XXIX/451/2013 została zmieniona uchwałą nr XXXI/483/2013 Rady Miejskiej z dnia 25 kwietnia 2013 r.

(Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego poz. 2137), która weszła w życie 11 czerwca 2013 r. Zmianie uległ termin składania deklaracji, a także wzór deklaracji stanowiącej załącznik do uchwały.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 6 n ust. 1 pkt 2 lit b i c ustawy, Gmina wskazała, że sposób przesyłania deklaracji określony został w § 4 ust. 1, zaś rodzaje podpisu elektronicznego wymieniono w § 4 ust. 5 uchwały.

W związku z formułowanymi w skardze zarzutami niezgodności ustawy

z Konstytucją RP, Gmina Miejska podniosła miedzy innymi, że zaskarżona uchwała, będąca aktem prawa miejscowego, została podjęta na podstawie delegacji ustawowej. Do chwili obecnej Trybunał Konstytucyjny nie orzekł o niezgodności któregokolwiek z tych przepisów z ustawą zasadniczą. Obowiązek podjęcia zaskarżonej uchwały wyraźnie statuuje art. 10 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 897 z późn. zm.) określając zarówno termin podjęcia tego rodzaju uchwał, jak i datę ich wejścia w życie. Dodatkowo przepis art. 10 ust. 1 przewiduje wydanie przez wojewodę zarządzenia zastępczego w przypadku nie podjęcia przez radę gminy stosownej uchwały w terminie 12 miesięcy od wejścia w życie ustawy i nie podjęcia jej po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego przez wojewodę w wezwaniu.

Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 2 sierpnia 2013 r. (k. 40 akt sąd.) A. M. H. zobowiązany został do wykazania, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie.

W odpowiedzi udzielonej w zakreślonym terminie (k. 54 akt sąd.) skarżący wskazał, że jest mieszkańcem, zamieszkuje w domu przekazanym mu

w wyłączne użytkowanie przez jego matkę, będącą właścicielem nieruchomości.

W wyniku zaskarżonej uchwały zobowiązany jest do sporządzenia deklaracji

i rozliczenia się za wywóz i gospodarowanie odpadami komunalnymi, a ta deklaracja narusza dotychczasowy stan rozliczania się za wywóz i gospodarowanie odpadami komunalnymi w wyniku umowy cywilno-prawnej. Skutkiem skarżonych uchwał jest niczym nieuzasadniona podwyżka opłaty za wywóz i gospodarowanie odpadami komunalnymi. Określając w ten sposób swój " " skarżący ponadto zamieścił w piśmie wywód odwołujący się do interesu publicznego i stwierdził, że "jego skarga ma charakter reprezentacji interesu publicznego", który został w rażący sposób pogwałcony zaskarżoną uchwałą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Przedmiotem skargi jest uchwała Rady Miejskiej Nr XXIX/151/2013 z dnia 22 marca 2013 r. podjęta w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli oraz warunków i trybu składania deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Uchwała ta jest aktem prawa miejscowego, co wynika wprost z art. 6n ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2012 r., poz. 391), określanej w dalszej części również jako: "u.c.p.g."

Tego rodzaju akt normatywny podlega kontroli sądu administracyjnego według kryterium zgodności z prawem na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) określanej dalej jako: "P.p.s.a."

W pierwszej kolejności należało zatem zbadać czy wniesiona skarga spełnia warunki formalne jej dopuszczalności wynikające z art. 53 § 2 w związku z art. 52 § 4 P.p.s.a, a zatem czy została wniesiona w terminie oraz czy jej wniesienie zostało poprzedzone wezwaniem zaskarżonego organu do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie bowiem z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594) "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego."

W ocenie Sądu oba te wymagania skarga spełnia. Bezsporne jest bowiem,

że przed wniesieniem skargi do Sądu skarżący wezwał Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego zaskarżoną uchwałą.

Bezsporne jest, że Rada nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Termin 60 dni na wniesienie skargi do sądu, licząc od dnia wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa ( ) został zachowany, skoro skarga została wniesiona za pośrednictwem zaskarżonego organu w dniu 20 maja 2013 r.

Stosownie do art. 101 ust. 2a, który skarżący powołał w skardze: "Skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. 1, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę."

W sytuacji, gdy skarżący nie przedłożył żadnego pisemnego dowodu na to,

że reprezentuje grupę mieszkańców, tj. pisemnej zgody konkretnych osób na ich reprezentowanie, należało przyjąć, że A. M.H. wniósł do sądu skargę we własnym imieniu. Co prawda w piśmie wniesionym w wykonaniu zobowiązania do wykazania naruszenia swojego interesu prawnego, skarżący powołał się również na interes publiczny, czemu także dał wyraz na rozprawie w dniu 16 października 2013 r. (k. 63-64 akt sąd.), twierdząc że działa również w interesie społecznym, jednakże taki stan faktyczny nie wyczerpuje normy prawnej zawartej w art. 101 ust. 2a, zgodnie z którą skargę można wnieść "reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę." Wniesienie skargi w interesie społecznym czy w interesie publicznym nie jest dopuszczalne na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Skarga wniesiona na podstawie tego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis (podobnie: wyrok NSA z dnia 12.03.2013 r., I OSK 1761/12, Lex nr 1311573).

Skuteczne wniesienie skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wymaga zatem wykazania przez skarżącego nie tylko tego, ze posiada interes prawny we wniesieniu skargi, ale że interes ten został naruszony, gdyż tylko pozytywne przesądzenie tej ostatniej kwestii prowadzić może do uwzględnienia skargi. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym prawo do zaskarżenia uchwał w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. przysługuje temu, kto wykaże naruszenie konkretnego interesu prawnego wynikającego z normy prawa materialnego. Podobnie wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyrokach z dnia 4.11.2003 r. (SK 30/02. OTK-A 2003 Nr 8, poz. 84), iż dnia 16.09.2008 r. (SK 76/06, OTK-A 2008, Nr 7, poz. 121) wskazując, że podstawą zaskarżenia uchwały na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest niezgodność uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianego interesu lub uprawnienia konkretnego obywatela lub grupy obywateli. W związku z powyższym ukształtował się również pogląd, że samo naruszenie prawa przez zaskarżony akt, jeśli jednocześnie nie narusza interesu prawnego skarżącego nie jest wystarczające do uwzględnienia skargi. Skarżący legitymując się indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem musi wykazać związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie. Interes prawny powinien być indywidualny, konkretny, bezpośredni i realny, a związek pomiędzy indywidualną sytuacją prawną skarżącego

a zaskarżoną uchwałą musi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożonych obowiązków

(podobnie wyroki NSA z 4.02.2005 r., I OSK 1563/04, z 22.07.2008 r., I OSK 277/08,

z 6.05. 2010 r., I OSK 208/10).

Jak wynika z wyjaśnień skarżącego, swój interes prawny we wniesieniu skargi opiera on na fakcie, bycia użytkownikiem domu położonego, zobowiązanym do uiszczania opłaty za wytworzone odpady komunalne. Zdaniem Sądu, w świetle tego wyjaśnienia nie ulega wątpliwości, że skarżący jako mieszkaniec i użytkownik nieruchomości wytwarzający odpady komunalne jest adresatem przepisów zawartych w kwestionowanej skargą uchwale w sprawie w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli oraz warunków i trybu składania deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Oznacza to, że ma on interes prawny we wniesieniu skargi, co nie jest równoznaczne ze stwierdzeniem, że wykazał on naruszenie własnego interesu prawnego rozumianego tak jak zostało to wyżej przedstawione.

Samo przekonanie skarżącego, o naruszeniu przez zaskarżoną uchwałę przepisów prawa jest niewystarczające, bowiem w istocie sprawy zaskarżona uchwała prawa w zarzucany sposób nie narusza, a nawet gdyby prawo naruszała (czego Sąd nie stwierdził), to brak wykazania wpływu naruszenia na indywidualną sytuację skarżącego poprzez ograniczenie jego aktualnie przysługujących mu uprawnień lub nałożenie dodatkowych obowiązków wynikających z konkretnego przepisu prawa materialnego nie pozwalałby na uwzględnienie skargi.

W szczególności uchwała ta nie narusza prawa poprzez jej podjecie

w wykonaniu delegacji ustawowej zawartej w ustawie z dnia 6 września 1996 r.

o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, bo tak nazywa się akt prawny stanowiący podstawę prawna jej podjęcia, a nie " " jak nazywa ją skarżący.

Zgodnie z art. 87 Konstytucji RP : "1. Źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia.

2. Źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego."

Przepis art. 94 Konstytucji wyjaśnia, że "Organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa."

Oznacza to miedzy innymi, że aktem prawa miejscowego może być wyłącznie objęta materia określona w ustawie zawierającej upoważnienie do podjęcia uchwały.

Zakres przedmiotowej regulacji objętej zaskarżoną uchwałą został określony

w art. 6n u.c.p.g., który w dacie zaskarżonej uchwały stanowił: ". (13)Rada gminy, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego obliczenia wysokości opłaty

za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ułatwienia składania deklaracji, określi, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego:

1) wzór deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, obejmujący objaśnienia dotyczące sposobu jej wypełnienia oraz pouczenie, że deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego; uchwała zawiera także informację o terminach

i miejscu składania deklaracji;

2) warunki i tryb składania deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej,

w szczególności:

a) ich format elektroniczny oraz układ informacji i powiązań między nimi zgodnie

z przepisami o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne,

b) sposób ich przesyłania za pomocą środków komunikacji elektronicznej,

c) rodzaje podpisu elektronicznego, którym powinny być opatrzone.

2. Rada gminy w uchwale, o której mowa w ust. 1, może określić wykaz dokumentów potwierdzających dane zawarte w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi".

Jak wynika to z cytowanego przepisu, upoważnienie ustawowe nie obejmowało kwestii dotyczących określenia w drodze uchwały sytemu zabezpieczenia treści przesyłanej drogą elektroniczną. Tak więc gdyby Rada takie postanowienia w uchwale zmieściła, jak chce tego skarżący, to wówczas naraziłaby się na zarzut naruszenia prawa poprzez podjęcie uchwały w zakresie nieprzekazanym do jej kompetencji. Nie ma przy tym racji skarżący, że Rada nie wypełniła obowiązków wynikających z upoważnienia ustawowego w zakresie art. 6n ust. 1 pkt 2 lit. b) i c). Sposób przesyłania deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej został określony w § 4 ust. 1 uchwały ("Deklarcję, o której mowa w § 1 ust. 1, składaną za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, należy złożyć za pomocą : poczty elektronicznej na adres um.koszalin@um.man.koszalin.pl lub 2) elektronicznej skrzynki podawczej na platformie."), zaś rodzaje podpisu elektronicznego wskazane zostały w § 4 ust. 5 zaskarżonej uchwały, stanowiącym, że "Deklaracja złożona w formie elektronicznej – musi być podpisana bezpiecznym podpisem elektronicznym, weryfikowanym przy pomocy kwalifikowanego certyfikatu lub podpisem potwierdzonym profilem zaufanym na ePUAP".

Na koniec powyższych rozważań, zauważyć należy, iż większość wywodów skargi dotyczących zaskarżonej uchwały opiera się na błędnym pojmowaniu przez skarżącego zależności pomiędzy przepisami prawa funkcjonującymi w systemie prawa.

Wyjaśnić zatem trzeba, że postępowanie uchwałodawcze jest odrębnym od regulacji objętej Kodeksem postępowania administracyjnego postępowaniem, a zatem zarzuty naruszenia zasad ogólnych tego Kodeksu są całkowicie chybione.

Kwestie skarg obywateli na działalność organów władzy samorządowej regulują przepisy art. 227 - 240 Kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem nie mogą one być rozpatrywane w trybie skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g.

Z wynikającej z art. 87 Konstytucji RP hierarchii aktów prawnych wynika,

że uchwała podejmowana w wykonaniu i z upoważnienia ustawy nie może ani regulować tego co już zostało uregulowane w przepisie rangi ustawowej, ani nie może przepisu takiego modyfikować, innymi słowy uchwała nie może wkraczać w materię zastrzeżoną dla ustawy. Zagadnienia związane z zabezpieczeniem systemów informatycznych i z ochroną danych osobowych zostały już uregulowane w przepisach rangi ustawowej, a w szczególności w ustawach: z dnia 18.09.2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. Nr 130, poz. 1450 z późn. zm.), z dnia 17.02.2005 r.

o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. 2013, poz. 235), z dnia 29.08.1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.). Brak zatem w zaskarżonej uchwale zabezpieczeń wskazanych w skardze również z tego punktu widzenia prawa nie narusza.

Wynikające z art. 191 ust. 1 pkt 3 uprawnienie organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego do wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o zbadanie zgodności przepisu ustawowego z Konstytucją, jest prawem, a nie obowiązkiem tych organów. Nie wystąpienie zatem z takim wnioskiem nie stanowi naruszenia prawa, zaś względy celowościowe, podobnie jak i poglądy skarżącego na konstytucyjność przepisów ustawy zawierających upoważnienie do wydania uchwały przez radę gminy- nie stanowią kryterium oceny zaskarżonej uchwały przez sąd administracyjny, który rozstrzyga wyłącznie według kryterium zgodności z prawem, jak już zostało to wyjaśnione na wstępie niniejszych rozważań.

Z tych wszystkich względów Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał,

ze zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny, a co za tym idzie, należało na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalić skargę. W konsekwencji, nie było podstaw prawnych do orzekania

w przedmiocie zwrotu skarżącemu kosztów postępowania.