Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 82/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska po rozpoznaniu w dniu 1 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na bezczynność Starosty K. w przedmiocie zanieczyszczenia gruntu postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. K.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Starosty K. w przedmiocie zanieczyszczenia gruntu.

Pismem z dnia 12 sierpnia 2013 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie czy przed wniesieniem skargi złożył zażalenie do organu wyższego stopnia.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie w piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r. skarżący oświadczył, że w dniu [...] marca 2013 r. złożył odwołanie do Wojewody W. od pisma Starosty K. odmawiającego wszczęcia postępowania egzekucyjnego celem wykonania wydanej decyzji. Odwołanie to zostało przekazane przez Wojewodę Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P., który następnie przekazał je do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.. Natomiast Kolegium przekazało piso Staroście K..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej jako "Ppsa") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 - 7 i w § 3, a także na bezczynności organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a Ppsa. Badanie merytorycznej zasadności skargi na bezczynność organu musi poprzedzać sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym jej dopuszczalności.

Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 Ppsa, skargę (w tym także skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 - dalej jako Kpa). Zgodnie ze wskazanym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, iż warunkiem skutecznego wniesienia skargi na bezczynność w rozpatrywanej sprawie było złożenie zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu , jako organu wyższego stopnia na niezałatwienie przez Starostę Kaliskiego sprawy zanieczyszczenia gruntu.

Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, iż strona skarżąca nie wniosła stosownego zażalenia do organu wyższego stopnia. Za wyczerpanie trybu, o którym mowa w art. 37 Kpa nie można bowiem uznać pisma skarżącego, które wystosowane zostało przez skarżącego do Wojewody W., ostatecznie przekazanego do Starosty (które to pismo skarżący wskazał w odpowiedzi na wezwanie Sądu).

W tym stanie rzeczy, wobec nie wyczerpania środków zaskarżenia Sąd stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa skargę odrzucił. O zwrocie wpisu sądowego postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa