Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 269/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 12 ust 1 pkt 1, ust 3,3a ust 4 pkt 9
journal: Dz.U. 2016 poz 1888
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek Sędziowie: WSA Grażyna Firek (spr.) WSA Piotr Głowacki Protokolant: specjalista Bożena Piątek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi M. .. w K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 22 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych).


UZASADNIENIE

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 201 z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy M. .. w K., przedstawione we wniosku z 8 listopada 2017 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej m.in. podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy otrzymanie przez wnioskodawcę od kontrahenta kwoty finansowania na warunkach przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego nie będzie skutkowało powstaniem przychodu do wysokości wartości faktur brutto (pytanie oznaczone we wniosku nr [...]) - jest nieprawidłowe.

W jej uzasadnieniu organ wskazał, iż we wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca (dalej: "wnioskodawca" lub "spółka") jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą na rynku wyrobów medycznych, specjalizującym się w dystrybucji krajowej i zagranicznej jednorazowych wyrobów medycznych i środków ochrony indywidualnej. Odbiorcami towarów Spółki są m.in. jednostki służby zdrowia: szpitale, kliniki, przychodnie, ambulatoria, gabinety lekarskie, stomatologiczne i weterynaryjne (dalej: "klienci").

Dostawy towarów na rzecz klientów spółka dokumentuje poprzez wystawianie faktur VAT. Tym samym, w ramach prowadzonej działalności spółka posiada w stosunku do swoich klientów bezsporne i nieprzedawnione wierzytelności handlowe (dalej: "wierzytelności"). Należności netto wynikające z wystawionych faktur na rzecz klientów wnioskodawca rozpoznaje jako przychód należny w rozumieniu art. 12 ust. 3 ustawy o PDOP. Przychód wnioskodawca rozpoznaje zasadniczo w momencie dostawy towarów, nie później niż na dzień wystawienia faktury (art. 12 ust. 3a ustawy o pdop).

Jednocześnie, spółka oczekuje płatności z tytułu bezspornych, wymagalnych i nieprzedawnionych wierzytelności od klientów (dalej także: "dłużnicy"). Aktualnie spółka rozważa zawarcie umowy z wyspecjalizowanym podmiotem z branży finansowej (dalej: "kontrahent") dotyczącej wierzytelności powstałych w stosunku do dłużników spółki.

Zgodnie z projektem umowy z kontrahentem (dalej: "umowa") jej przedmiot obejmowałby:

a. podjęcie przez profesjonalnego pełnomocnika działań w celu odzyskania wierzytelności,

b. ustalenie warunków finansowania (dalej: "finansowanie") udzielonego spółce przez kontrahenta,

c. przyjęcie przez kontrahenta ryzyka odzyskania od dłużników środków wynikających z wierzytelności.

W zakresie wskazanym w pkt a) powyżej projekt umowy przewiduje, że wnioskodawca udziela pełnomocnictwa zapewnianemu przez kontrahenta profesjonalnemu pełnomocnikowi, który byłby upoważniony do reprezentowania spółki w postępowaniu sądowym lub egzekucyjnym, jak również upoważniony do odbioru od dłużników środków wynikających z wierzytelności. Jeżeli świadczenia te wpłynęłyby na rachunek bankowy pełnomocnika, byłby on upoważniony do przekazywania tych środków na rzecz kontrahenta. Projekt umowy przewiduje, że opisane powyżej uprawnienia nie mogą być bez pisemnej zgody kontrahenta lub profesjonalnego pełnomocnika odwołane czy też zmodyfikowane i profesjonalny pełnomocnik posiada wyłączność w tym zakresie. Z projektu umowy wynika, że na okres trwania umowy kontrahent lub ustanowiony pełnomocnik będzie administrował i zarządzał wierzytelnościami spółki objętymi umową.

W zakresie wskazanym w pkt b) powyżej, projekt umowy przewiduje, że w okresie działań mających na celu odzyskanie wierzytelności kontrahent udziela spółce finansowania (w wysokości określonej kwotowo). Ponadto, w związku z udzieleniem finansowania oraz przyjęciem przez kontrahenta ryzyka odzyskania środków wynikających z wierzytelności, kontrahentowi przysługuje prawo zatrzymania środków wynikających z wierzytelności. Planowana wartość finansowania odpowiadałaby kwocie brutto faktury powiększonej o kwotę odsetek naliczonych za okres od terminu wymagalności do dnia zawarcia umowy.

W zakresie wskazanym w pkt c) powyżej, projekt umowy stanowi, że kontrahent przejmuje ryzyko odzyskania środków wynikających z wierzytelności. Od momentu zawarcia umowy wnioskodawca zobowiązuje się nie podejmować jakichkolwiek działań, które dotyczyłyby wierzytelności, w szczególności informować dłużników o saldzie wierzytelności bez uprzedniego potwierdzenia wysokości salda przez profesjonalnego pełnomocnika. Spółka ustanowi zastaw rejestrowy na zbiorze wierzytelności jako zabezpieczenie udzielonego finansowania.

W związku z udzieleniem finansowania, na okres odzyskania wierzytelności, spółka ponosiłaby odpowiedzialność związaną z dochodzeniem roszczeń względem dłużników jeżeli dochodzenie roszczeń stało się niemożliwe w całości bądź w części z przyczyn związanych z nieprawidłową realizacją mowy przez spółkę bądź umowy zawartej pomiędzy spółką, a dłużnikiem. Powyższe nie dotyczyłoby sytuacji, w której dochodzenie roszczeń stało się niemożliwe w całości bądź w części wskutek nienależytego prowadzenia postępowania sądowego przez zapewnianego przez kontrahenta profesjonalnego pełnomocnika.

Z projektu umowy wynika wprost, iż udzielone przez kontrahenta spółce finansowanie nie jest spełnieniem świadczenia za dłużników. Spółka pozostaje wierzycielem dłużników. Umowa nie jest umową cesji jak również poręczenia. Jej zawarcie nie ma na celu zmiany wierzyciela ani nie skutkuje zmianą wierzyciela.

Tym samym, spółka na podstawie umowy nie zbywałaby na rzecz kontrahenta prawa majątkowego w postaci wierzytelności w rozumieniu art. 509 i następne kodeksu cywilnego. Kontrahent otrzymywałby od spółki tylko uprawnienie do przyszłych przepływów pieniężnych z tytułu wierzytelności (uprawnienie do otrzymania od dłużników należności wynikających z wierzytelności; wyłączne w okresie obowiązywania umowy prawo do dochodzenia kwot wierzytelności od dłużników wnioskodawcy).

Umowa ma charakter odpłatny. W zakresie dotyczącym wynagrodzenia umowa przewiduje, że z tytułu świadczonej usługi (usług) wnioskodawca zapłaciłby kontrahentowi prowizję określoną kwotowo, która powiększona byłaby o należny podatek VAT (z zastosowaniem stawki podstawowej). Prowizja jest wymagalna w terminie płatności udzielonego finansowania i płatna przez potrącenie z kwotą finansowania. Prowizja byłaby dokumentowana fakturą.

Poza przypadkami szczególnymi (uznanie umowy za nieważną bądź nieskuteczną na podstawie klauzuli salwatoryjnej; rozwiązanie umowy przez kontrahenta), umowa nie przewiduje obowiązku dokonania przez spółkę zwrotu finansowania udzielonego przez kontrahenta.

Tym samym, podsumowując zakres wzajemnych świadczeń i zobowiązań stron:

a.spółka nie dokonuje przeniesienia wierzytelności w rozumieniu art. 509 i następne kodeksu cywilnego, lecz przenosi na rzecz kontrahenta pewnego rodzaju uprawnienie do otrzymania należności z tytułu wierzytelności oraz zobowiązuje się do wypłaty prowizji na rzecz kontrahenta,

b.kontrahent angażuje profesjonalnego pełnomocnika, przejmuje ryzyko związane z niespłaceniem przez dłużników należności oraz wypłaca spółce kwotę finansowania (odpowiadającej wartości wierzytelności brutto powiększonej o kwotę odsetek naliczonych za okres od terminu wymagalności do dnia zawarcia umowy), pomniejszoną o prowizję.

Spółka jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym. Nabywane od kontrahenta opisane powyżej usługi miałyby związek z działalnością gospodarczą spółki, podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.

W związku z powyższym opisem zadano m.in. następujące pytanie:

Czy prawidłowe jest stanowisko wnioskodawcy, że otrzymanie przez wnioskodawcę od kontrahenta kwoty finansowania na warunkach przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego wniosku nie powinno skutkować po stronie spółki powstaniem przychodu do wysokości wartości faktur brutto (przychodem będzie tylko część finansowania odpowiadająca odsetkom)? (pytanie oznaczone we wniosku nr [...])

Zdaniem wnioskodawcy, otrzymanie przez spółkę od kontrahenta kwoty finansowania na warunkach przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego wniosku nie powinno skutkować po stronie spółki powstaniem przychodu w zakresie, w jakim kwoty składające się na wierzytelności zostały uprzednio (na etapie dostawy towarów na rzecz klientów) zarachowane jako przychód należny oraz VAT należny. Innymi słowy, otrzymanie części finansowania odpowiadającej wartości faktur brutto nie będzie powodować powstania przychodu. Przychodem będzie jedynie część finansowania dotycząca odsetek.

Odnosząc uregulowania zawarte w art. 12 ust.1 pkt 1, ust.3 , ust. 3a oraz ust. 4 pkt 9 u ustawy pdop do przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wnioskodawca stwierdził, że w związku z otrzymaniem kwoty finansowania na podstawie umowy spółka nie osiągnie przychodu do wysokości faktur brutto, gdyż VAT należny nie stanowi przychodu w ogóle, a kwotę netto spółka zarachowała jako przychód już wcześniej (w okresie, w którym nastąpiła sprzedaż towarów na rzecz klientów), wykazując przychód należny zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o pdop, w momencie zgodnym z regułami wynikającymi z przepisu art. 12 ust. 3a tej ustawy. Jeżeli zatem wartość wierzytelności netto spółka zaliczyła do przychodów należnych na etapie dostawy towarów na rzecz klientów (nie później niż na dzień wystawienia faktury), to uzyskana w ramach projektu umowy kwota finansowania do wysokości faktur netto, stanowić będzie w sensie ekonomicznym jedynie spłatę należności już uprzednio zaliczonej do przychodów opodatkowanych podatkiem dochodowym od osób prawnych (VAT zaś nie stanowi przychodu w ogóle). Spółka bowiem nie otrzyma już od dłużnika tej należności w przyszłości (uprawniony do jej zainkasowania po podpisaniu umowy będzie kontrahent). Każdą wpłatę uzyskaną od dłużnika, a dotycząca wierzytelności objętej umową spółka będzie zobowiązana przekazać na rachunek bankowy kontrahenta celem rozliczenia finansowania.

Wnioskodawca podkreślił, że przychód podatkowy w odniesieniu do wierzytelności własnych podatnika (wierzytelności handlowe) powstaje jednorazowo w momencie zarachowania przychodu podatkowego. Na tym etapie spółka nie uzyskała zapłaty tytułem powstałych wierzytelności. Nie powinno się więc z tytułu uzyskania kwoty finansowania wykazywać po raz kolejny przychodu do opodatkowania w pełnej wysokości (przychodem powinny być jedynie odsetki).

Przeciwne podejście, nakazujące zadeklarowanie przychodu w pełnej wysokości również na etapie otrzymania przez wnioskodawcę kwoty finansowania stałoby w sprzeczności z podstawowymi zasadami podatku, w tym prowadziłoby do podwójnego opodatkowania.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, iż w świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

Po przywołaniu tych samych uregulowań ustawy pdop organ stwierdził, że literalna wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosku, że do przychodów podatkowych zalicza się takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne i bezwarunkowe. Do przychodów podatkowych podatnik winien zaliczyć tylko takie przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe. W piśmiennictwie i judykaturze przychód podatkowy identyfikowany jest z trwałym przysporzeniem majątkowym zwiększającym wartość aktywów (zob. P. Małecki, M. Mazurkiewicz, CIT. Podatki i rachunkowość - Komentarz do art. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. LEX 2014). Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1248/11 stwierdzając, że z istoty podatku dochodowego wynika, że jest on ciężarem publicznoprawnym od przyrostu majątkowego (dochodu), a zatem przychodem jest ta wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa. Przychodem jest zatem takie przysporzenie majątkowe o charakterze trwałym, które definitywnie powiększa aktywa osoby prawnej.

W świetle cytowanych przez organ i wnioskodawcę przepisów, zd. organu, otrzymana kwota od kontrahenta stanowić będzie dla spółki przychód podatkowy. Spółka poprzez zawarcie umowy nie będzie ponosić ryzyka związanego z niespłaceniem przez dłużnika należności. Zatem, zawarcie umowy ma jasny (choć pośredni) związek z działalnością gospodarczą spółki. Dlatego też, przychód z tytułu otrzymania kwoty finansowania od kontrahenta przez spółkę stanowić będzie przychód związany z działalnością gospodarczą, o którym mowa w art. 12 ust. 3 ustawy o pdop. Zawarcie umowy jak wynika z wniosku, nie skutkuje, zbyciem prawa majątkowego, gdyż w wyniku zawarcia umowy nie dojdzie do cesji jak również poręczenia wierzytelności, bowiem umowa nie przenosi własności wierzytelności, a spółka nadal jest właścicielem tych wierzytelności, tj. nadal stanowią one jej majątek.

Wobec powyższego, stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym otrzymanie od kontrahenta kwoty finansowania na warunkach przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego nie będzie skutkowało powstaniem przychodu do wysokości wartości faktur brutto, jest nieprawidłowe.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. .. w K. zarzuciła powyżej interpretacji :

1)naruszenie przepisów prawa materialnego , które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

-dopuszczenie się błędu wykładni przepisów prawa materialnego, tzn. art. 12 ust.1 , ust. 3 oraz ust. 3a updop, polegającego na uznaniu, że otrzymanie przez spółkę kwoty finansowania od kontrahenta skutkować będzie powstaniem po stronie spółki przychodu, związanego z działalnością gospodarczą, pomimo tego, że skarżąca rozpoznała już przychód na wcześniejszym etapie (w okresie, w którym nastąpiła sprzedaż towarów na rzecz klientów),

-dokonanie niewłaściwej oceny co do zastosowania w nin. sprawie przepisów art. 12 ust.1, ust. 3 oraz art. ust. 3a updop (niewłaściwa ocena odnośnie do zastosowania ww. przepisów również na etapie otrzymania przez spółkę kwoty finansowania),

-dopuszczenie się błędu wykładni przepisu art. 12 ust. 4 pkt 9 updop, pomimo, tego, że do przychodów nie zalicza się wartości należnego podatku od towarów i usług;

2)naruszenie przepisów postępowania, tzn. art. 2a, art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz art. 14cc § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności poprzez:

-brak właściwego uzasadnienia negatywnego stanowiska zawartego w skarżonej interpretacji, w tym nieodniesienie się w sposób wszechstronny do argumentacji przedstawionej przez spółkę w opisie zdarzenia przyszłego wniosku,

-nieuwzględnienie zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika (In dubio pro tributario).

Z uwagi na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz o orzeczenie na podstawie art. 200 p.p.s.a. zwrotu kosztów postępowania od Dyrektora KIS.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie i ponownie przytoczył argumenty uprzednio zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz.270 - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Stosownie do treści art. 146 §1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności.

Ponadto trzeba podnieść, że zgodnie z treścią art. 57a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując zatem kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej w oparciu o przedstawione wyżej zasady orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że akt ten narusza prawo w zakresie powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego, a zatem skarga zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się do materii przedstawionej we wniosku w pierwszym rzędzie należy wskazać, że przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj.Dz.U. z 2017 r. poz.2343, dalej updop), nie zawierają legalnej definicji przychodu. W art. 12 tej ustawy, zostały wymienione jedynie przykładowe zdarzenia, których wystąpienie wiąże się z osiągnięciem przychodu. W szczególności, w przepisie art. 12 ust. 1 pkt 1 updop wskazano, że przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. Natomiast, zgodnie z brzmieniem art. 12 ust. 3 updop za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

Pojęcie "przychody należne" w ujęciu materialno-podatkowym oznacza kwoty należne, których wydania podatnik może żądać, a które jeszcze nie zostały otrzymane. Oznacza to, że przychody te będą należne nawet wówczas, gdy ich nie otrzyma albo zrezygnuje z ich otrzymania. Dotyczy to również przykładowo sytuacji, gdy strony odroczą termin płatności należności pieniężnych.

Ponadto, zgodnie z brzmieniem art. 12 ust. 3a updop, za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:

1.wystawienia faktury albo

2.uregulowania należności.

Z kolei, w świetle art. 12 ust. 4 pkt 9 updop do przychodów nie zalicza się należnego podatku od towarów i usług.

Zd. Sądu, odnosząc przytoczone przepisy updop do przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji zdarzenia przyszłego należy za stroną skarżącą stwierdzić, że w związku z otrzymaniem kwoty finansowania na podstawie umowy, spółka nie osiągnie przychodu do wysokości faktur brutto, a przychodem z działalności gospodarczej będzie jedynie ta część finansowania, która dotyczy odsetek. Słusznie bowiem zauważyła strona skarżąca w odpowiedzi na skargę, że organ w odniesieniu do części finansowania, obejmującej podatek VAT należny zignorował jednoznaczne brzmienie przepisu art. 12 ust. 4 pkt 9 updop, który wskazuje, że do przychodów nie zalicza się należnego podatku VAT. Tymczasem wypłacone finansowanie w części dotyczącej VAT z faktur wystawionych przez spółkę na dłużników będzie właśnie podatkiem VAT należnym. W odniesieniu zaś do kwoty netto finansowania organ zignorował okoliczność, iż została ona zarachowana przez spółkę jako przychód już wcześniej, tzn. w okresie w którym nastąpiła sprzedaż towarów na rzecz klientów strony skarżącej, zgodnie z regułami wynikającymi z art. 12 ust.3 i ust. 3a updop.

Podzielił Sąd stanowisko strony skarżącej , że jeżeli wartość wierzytelności netto spółka zaliczyła do przychodów należnych na etapie dostawy towarów do klientów to uzyskana w ramach projektu umowy kwota finansowania do wysokości faktur netto , stanowić będzie w senesie ekonomicznym jedynie spłatę należności już uprzednio zaliczonej do przychodów opodatkowanych podatkiem dochodowym od osób prawnych. Spółka nie otrzyma już od dłużnika tej należności w przyszłości, a każdą wpłatę uzyskaną od dłużnika , a dotyczącą wierzytelności objętej umową spółka będzie zobowiązana przekazać na rachunek bankowy kontrahenta celem rozliczenia finansowania. Przychód podatkowy w odniesieniu do wierzytelności własnych podatnika powstaje bowiem jednorazowo w momencie zarachowania przychodu podatkowego, na tym etapie spółka nie uzyskała zapłaty tytułem powstałych wierzytelności. Nie powinna więc z tytułu uzyskania kwoty finansowania wykazywać po raz kolejny przychodu do opodatkowania w pełnej wysokości; przychodem powinny być jedynie odsetki.

Stanowisko organu, nakazującego zadeklarowanie przychodu w pełnej wysokości również na etapie otrzymania przez stronę skarżącą kwoty finansowania prowadzi do podwójnego opodatkowania, ta sama wartość będzie dwukrotnie opodatkowana u tego samego podmiotu.

Mając na uwadze przytoczone wyżej względy Sąd uznał zarzuty skargi odnoszące do naruszenia przepisów prawa materialnego za uzasadnione.

Za uzasadniony uznał Sąd także zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 121 § 1 w zw. z art. 14 h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.-dalej O.p.) oraz art. 14c § 1 i 2 tej ustawy, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do treści art. 14c § 1 i § 2 O.p. interpretacja indywidualna powinna zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, natomiast w razie negatywnej oceny tego stanowiska również wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. W uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji organ interpretujący w zasadzie ograniczył się do szerokiego cytowania poszczególnych przepisów art. 12 updop, dotyczących przychodów, przychodów z działalności gospodarczej oraz momentu ich powstania, jak również rozważał zakres rozumienia tych pojęć, ale nie odniósł się do zasadniczych argumentów zaprezentowanych przez stronę skarżącą, na uzasadnienie zaprezentowanego we wniosku stanowiska. Dla Sądu oczywistym jest , że organ wydając interpretację i przedstawiając swój pogląd odnoszący do rozumienia przepisów prawa podatkowego i sposobu ich stosowania w odniesieniu do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku nie jest zobowiązany do polemiki z każdym poglądem wnioskodawcy. Nie mniej w okolicznościach nin. wniosku argument strony skarżącej odnoszący się do uprzedniego rozpoznania przychodu na etapie dostawy towarów na rzecz klientów spółki, kwestii wystąpienia podwójnego opodatkowania, mają znaczenie kluczowe i zasadnicze dla rozumienia przepisów prawa podatkowego i sposobu ich stosowania w odniesieniu do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku . Usprawiedliwione zatem jest stanowisko strony skarżącej , że takim postępowaniem organ naruszył zasadę zaufania , wynikającą z art. 121 § 1 O.p. i za takie naruszenie uznać także należy całkowite pominięcie w uzasadnieniu zaprezentowanego przez organ stanowiska, z jakich przyczyn organ przyjął, pomimo jednoznacznego brzmienia art. 12 ust. 4 pkt 9 updop, że także kwota VAT należnego od kwoty finansowania powinna być rozpoznana jako przychód.

Mając na uwadze przytoczone wyżej względy Sąd na zasadzie art. 146 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono jak w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Mając na względzie art. 205 § 2 cyt. ustawy Sąd zasądził od organu na rzecz strony skarżącej kwotę w wysokości [...] zł, na którą składają się: uiszczony wpis w wysokości [...] zł., wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości [...] zł, ustalone zgodnie z § 3 ust.1 pkt 2) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. września 2002 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31 poz.153) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości [...] zł .