Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2751/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Danuta Dopierała (spr.), Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Beata Krajewska, , Protokolant - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2009 r. sprawy ze skargi P. S.A. w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie: stwierdzenia niedopuszczalności zarzutu zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z 9 maja 2008 r. P. S.A. w W. jest postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: Prezes UKE) nr [...] z [...] marca 2008 r. Zaskarżonym postanowieniem Prezes UKE utrzymał w mocy postanowienie własne z [...] lutego 2008 r. nr [...] stwierdzające niedopuszczalność zarzutu dotyczącego wygaśnięcia obowiązku uiszczenia piątej i szóstej raty opłaty koncesyjnej, zgłoszonego w ramach postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...] wystawionego przez ww. organ – tj. Prezesa UKE.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym:

Decyzją nr [...] z [...] kwietnia 1999 r. Minister Łączności udzielił P. S.A. koncesji oraz zezwolenia na świadczenie usług telekomunikacyjnych. Następnie, pismem z dnia 8 kwietnia 1999 r. Departament Regulacji Rynku Telekomunikacyjnego w Ministerstwie Łączności poinformował Spółkę, że opłata za udzielenie koncesji wynosi [...] Euro i jest płatna w sześciu ratach – przy czym ostatnia rata jest płatna do dnia 30 listopada 2003 r.

Jak wynika z akt administracyjnych, pismem z 20 sierpnia 2001 r. P. S.A. wystąpiła do Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji o wydanie na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), decyzji stwierdzającej wygaśnięcie w całości ww. koncesji z [...] kwietnia 1999 r. oraz odrębnym pismem z tej samej daty zwróciła się o wydanie na podstawie art. 217 k.p.a. zaświadczenia potwierdzającego wygaśniecie koncesji w całości. W uzasadnieniu obu pism podniosła, że w dniu 1 stycznia 2001 r. weszła w życie ustawa z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne i zgodnie z art. 142 ust. 5 w zw. z ust. 1 tej ustawy, koncesja i zezwolenie udzielone Spółce w całości wygasły, a tym samym wygasły również postanowienia koncesji dotyczące wnoszenia rat opłaty koncesyjnej.

Minister Infrastruktury, po rozpatrzeniu ww. wniosku Spółki z 20 sierpnia 2001 r. wydał w dniu [...] czerwca 2002 r. decyzję, którą odmówił stwierdzenia wygaśnięcia koncesji nr [...] w części dotyczącej obowiązku wniesienia rat opłaty koncesyjnej należnych po 1 stycznia 2001 r.

W dniu [...] grudnia 2007 r. Prezes UKE wystawił tytuł wykonawczy o nr [...], na kwoty: [...] zł z odsetkami liczonymi od dnia 1 grudnia 2002 r. oraz [...] zł z odsetkami liczonymi od dnia 1 grudnia 2003 r., stanowiące raty opłaty koncesyjnej z tytułu udzielenia P. S.A. koncesji nr [...] z [...] kwietnia 1999 r.

Pismem z 4 stycznia 2008 r. P. S.A. zgłosiła zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułu wykonawczego wnosząc o:

1. wstrzymanie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. na podstawie tytułu nr [...] z [...] grudnia 2007 r., do czasu rozpatrzenia zarzutu,

2. odstąpienie od czynności egzekucyjnych w postępowaniu opisanym w pkt 1 wniosku,

3. umorzenie postępowania egzekucyjnego opisanego w pkt 1 wniosku.

W uzasadnieniu ww. pisma Spółka przede wszystkim podniosła, że decyzja o udzieleniu koncesji została wydana przez Ministra Łączności na podstawie ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 23 listopada 1990 r. o łączności (Dz. U. Nr 118, poz. 572 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 9 października 1995 r. w sprawie wysokości i sposobu uiszczania opłat za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych i pocztowych oraz za udostępnienie dokumentacji przetargu (Dz. U. Nr 118, poz. 572.). Powołane wyżej rozporządzenie stanowiło w § 2 ust. 3 w zdaniu drugim w sposób jednoznaczny, że "wysokość rat, terminy ich spłat oraz sposób ich uiszczania określa się w koncesji". Koncesja była zatem wyłącznym tytułem do wnoszenia rat opłaty koncesyjnej.

Następnie Spółka zauważyła, że ustawa z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. nr 73, poz. 852), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., spowodowała wygaśnięcie ww. koncesji z mocy prawa. Tym samym stwierdziła, że skoro udzielona jej koncesja wygasła w całości, to wygasły również postanowienia decyzji koncesyjnej dotyczące wnoszenia rat opłaty koncesyjnej, stanowiące integralną część tej decyzji.

Podała też, że z tą samą datą uchylone zostały również przepisy dotyczące telekomunikacji zawarte w ustawie z dnia 23 listopada 1990 r. o łączności, a w szczególności art. 20a tej ustawy, który przewidywał m.in., że opłaty za udzielenie koncesji mogą być uiszczane ratalnie i odsyłał w sprawie wysokości i sposobu uiszczania opłat do rozporządzenia Ministra Łączności.

W dalszej części pisma Spółka powołała się na przepis art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954), który stanowi, że podstawą zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym może być m.in. wygaśnięcie obowiązku, oraz na art. 59 § 1 pkt 2 ww. ustawy stanowiący, że postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu. Podniosła, iż w tym przypadku obowiązek wygasł z mocy samego prawa. Wskazała dalej, że przepis art. 45 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, iż organ egzekucyjny i egzekutor są obowiązani odstąpić od czynności egzekucyjnych m.in. jeśli zobowiązany okazał dowody stwierdzające wygaśnięcie obowiązku. Ponieważ wszelkie dowody na okoliczność wygaśnięcia obowiązku wynikają z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, Spółka wystąpiła o uwzględnienie ich w niniejszej sprawie z urzędu.

Nadto, Spółka zaznaczyła, że z chwilą wygaszenia przez ustawodawcę z mocy prawa koncesji w całości, wygasła również podstawa do wnoszenia opłat, gdyż dla P. S.A. koncesja stanowiła wyłączną podstawę do ich wnoszenia, a dla organów państwowych ds. spraw łączności mogła być wyłączną podstawę do ich egzekwowania.

Na koniec Spółka zaznaczyła, że jej wnioski z 20 sierpnia 2001 r. skierowane do Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji, którego kompetencje wykonuje obecnie Prezes UKE, nie zostały rozpoznane.

Pismo P. S.A. z 4 stycznia 2008 r. zawierające zarzut zgłoszony w postępowaniu egzekucyjnym, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. przekazał przy piśmie z 16 stycznia 2008 r. wierzycielowi - tj. Prezesowi UKE – celem zajęcia stanowiska w trybie art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Postanowieniem z [...] lutego 2008 r. nr [...] Prezes UKE stwierdził niedopuszczalność zgłoszonego przez P. S.A. zarzutu dotyczącego wygaśnięcia obowiązku uiszczenia piątej i szóstej raty opłaty koncesyjnej.

W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Następnie, powołując się na analizę stanu faktycznego sprawy oraz obowiązujące przepisy Prezes UKE stwierdził, iż zarzut Spółki zgłoszony w piśmie z 4 stycznia 2008 r. był już przedmiotem rozpatrzenia w innym postępowaniu administracyjnym, tj. toczącym się przed Ministrem Infrastruktury. Postępowanie to zakończyło się wydaniem w dniu [...] czerwca 2002 r. decyzji znak: [...], którą organ odmówił stwierdzenia wygaśnięcia koncesji o nr [...] w części dotyczącej obowiązku wniesienia rat opłaty koncesyjnej należnych po 1 stycznia 2001 r. W uzasadnieniu tej decyzji Minister Infrastruktury wskazał, iż z chwilą udzielenia koncesji podmiot, na rzecz którego koncesja została udzielona, był zobowiązany do uiszczenia opłaty określonej w koncesji. Rozłożenie na raty tej opłaty nie zmieniało faktu, iż obowiązek wniesienia tej należności w pełnej wysokości wynika z udzielenia koncesji. Zmiana przepisów w zakresie koncesjonowania działalności w sektorze telekomunikacji nie miała wpływu na to, iż w momencie wydania koncesji na P. S.A. został nałożony obowiązek wniesienia opłaty koncesyjnej. Obowiązek ten wygaśnie dopiero po jego wykonaniu, tj. po uiszczeniu należnych rat opłaty koncesyjnej. Na koniec Prezes UKE stwierdził, że przeprowadzone postępowanie w odniesieniu do zobowiązania Spółki z tytułu rat opłaty koncesyjnej, należnych po 1 stycznia 2001 r., nie wykazało zaistnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 59 lub w art. 66 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926) powodujących wygaśnięcie tego zobowiązania. W konkluzji stwierdził, iż mając na względzie art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podjęte rozstrzygnięcie jest w pełni uzasadnione.

W dniu 14 lutego 2008 r. P. S.A. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazała, że w jej ocenie wydane postanowienie Prezesa UKE nie odnosi się do zarzutów przedstawionych przez Spółkę w piśmie z 4 stycznia 2008 r. i jest dla niej krzywdzące.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Prezes UKE postanowieniem nr [...] z [...] marca 2008 r. utrzymał w mocy postanowienie własne z [...] lutego 2008 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ posłużył się argumentacją analogiczną do tej przedstawionej w uzasadnieniu wcześniejszego postanowienia, tj. z [...] lutego 2008 r.

W skardze na ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. S.A. wniosła o jego uchylenie oraz wstrzymanie jego wykonania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędne przyjęcie, iż obowiązek P. S.A. nie wygasł,

art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez mylne przyjęcie, iż zarzut P. S.A. był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym,

art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego na skutek nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca stwierdziła, że wygaśnięcie koncesji z mocy prawa jest bezsporne. Przyznał to również Prezes UKE w postanowieniu z [...] lutego 2008 r. Natomiast argument, iż mimo wygaśnięcia koncesji postanowienia dotyczące wnoszenia rat opłaty koncesyjnej zachowują moc prawną, nie ma oparcia w ówcześnie obowiązującym prawie. Opłata koncesyjna nie miała charakteru opłaty jednorazowej. Ustawa o łączności stanowiła w art. 20a wyraźnie, iż opłatę za udzielenie koncesji uiszcza się "jednorazowo lub ratalnie". Skarżąca zauważyła, że w terminach wskazywanych przez Prezesa UKE jako terminy płatności egzekwowanych rat nie obowiązywała ani decyzja koncesyjna, ani przepisy ustawy o łączności dotyczące opłat koncesyjnych. Stwierdziła następnie, iż z chwilą wygaszenia przez ustawodawcę z mocy prawa koncesji w całości, wygasła również podstawa do wnoszenia opłat, gdyż dla P. S.A. koncesja stanowiła wyłączną podstawę do ich wnoszenia, a dla organów państwowych ds. łączności mogła być wyłączną podstawą do ich egzekwowania. W ustawie Prawo telekomunikacyjne nie zawarto żadnych przepisów zachowujących koncesje w mocy w jakiejkolwiek części. Po wejściu w życie art. 142 ust. 5 Prawa telekomunikacyjnego nie istnieje akt prawa powszechnie obowiązującego, ani decyzja administracyjna, która mogłaby stanowić podstawę do wnoszenia wygaszonych rat opłaty koncesyjnej.

Skarżąca zakwestionowała następnie zasadność połączenia w przedmiotowej sprawie dwóch trybów postępowania tj. postępowania opartego na art. 162 § 1 k.p.a. z postępowaniem egzekucyjnym w administracji. Stwierdziła, że niezasadne jest stanowisko Prezesa UKE, który w niniejszym postępowaniu wydał postanowienie o niedopuszczalności zarzutu P. S.A., w oparciu o art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, uznając, że zarzut ten był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Organ uznał bowiem błędnie decyzję z [...] czerwca 2002 roku za rozstrzygającą o zarzucie podniesionym w toku postępowania egzekucyjnego przez P. S.A.. Skarżąca podkreśliła, że przedmiotem rozpatrzenia w decyzji z 2002 roku nie był zarzut wygaśnięcia obowiązku uiszczenia piątej i szóstej raty opłaty koncesyjnej, ale żądanie stwierdzenia wygaśnięcia koncesji nr [...].

Stwierdziła następnie, że treść jej żądania obejmowała jedynie formalne stwierdzenie przez organ administracji publicznej określonego stanu rzeczy i tylko to formalne żądanie było przedmiotem rozpoznania w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z [...] czerwca 2002 r. Zarzut w postępowaniu egzekucyjnym dotyczy zaś wprost materialnych przesłanek istnienia obowiązku ze strony P. S.A. Chociaż obie sprawy łączą się w osobie zobowiązanego, to - w ocenie Skarżącej - nie można twierdzić, że zarzut podniesiony w postępowaniu egzekucyjnym był już przedmiotem rozpatrzenia, skoro powoływane w związku z tym rozstrzygnięcie ma odmienną treść.

Na koniec Skarżąca zauważyła, że nie doręczono jej decyzji z [...] czerwca 2002 r. [...], a Prezes UKE nie wyjaśnił w toku postępowania, czy przedmiotowa decyzja Ministra Infrastruktury została stronie należycie doręczona.

W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o jej oddalenie oraz o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

Odnosząc się do zarzutów skargi organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Zaznaczył, że zarówno w postępowaniu przed Ministrem Infrastruktury (zakończonym decyzją z [...] czerwca 2002 r.), jak i w treści wniesionego pisma (zarzutu) z 4 stycznia 2008 r. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, zarzut Skarżącej opierał się na stwierdzeniu nieistnienia po jej stronie obowiązku uiszczenia rat opłaty koncesyjnej należnych po 1 stycznia 2001 r., a swoje przekonanie w tym zakresie Spółka opierała na twierdzeniu, że wygaśnięcie koncesji pociąga za sobą równoczesne wygaśnięcie obowiązku uiszczenia tych rat. Zdaniem organu z treści rozstrzygnięcia jak i z uzasadnienia decyzji z [...] czerwca 2002 r. wynika, że przedmiotem rozpoznania w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Ministra Infrastruktury był obowiązek Strony uiszczenia rat opłaty koncesyjnej przypadających po dniu 1 stycznia 2001 r., a zatem także tych opłat, które zostały objęte tytułem wykonawczym [...].

W ocenie organu okoliczności, jakie poprzedziły wydanie skarżonego postanowienia wskazują jednoznacznie, że ten sam zarzut wygaśnięcia obowiązku uiszczenia rat opłaty koncesyjnej w związku z wygaśnięciem koncesji Nr [...] był zarówno przedmiotem postępowania toczącego się przez Ministrem Infrastruktury jak też istotą pisma (zarzutu) zgłoszonego przez P. S.A. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Organ zauważył również, iż niezasadnym jest wnioskowanie Skarżącej, że skoro postępowanie zakończone decyzją Ministra Infrastruktury z [...] czerwca 2002 r. prowadzone było na podstawie art. 162 § 1 k.p.a., to wyłączona była możliwość powołania się na przedmiot tego postępowania przy ocenie zaistnienia przesłanek do wydania postanowienia na podstawie art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podniósł, iż postępowanie administracyjne zakończone decyzją z [...] czerwca 2002 r. nie było prowadzone na podstawie art. 162 § 1 k.p.a., a nadto zauważył, że przepis art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie wskazuje, że odrębne postępowanie w ramach którego zarzut zgłoszony w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego był lub jest rozpatrywany, powinno być prowadzone na określonej podstawie prawnej. Według organu w tym zakresie znaczenie przesądzające ma przedmiot tego postępowania, znajdujący swój ostateczny wyraz w treści rozstrzygnięcia je kończącego. Decyzja Ministra Infrastruktury z [...] czerwca 2002 r. jednoznacznie rozstrzygała o istnieniu po stronie Skarżącej obowiązku uiszczenia rat opłaty koncesyjnej przypadających po dniu 1 stycznia 2001 r., zaś zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego złożony przez Skarżącą opierał się na twierdzeniu co do wygaśnięcia obowiązku Skarżącej w tym zakresie. Nie doszło więc do łączenia dwóch trybów postępowania, ponieważ organ dokonał jedynie oceny, czy zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego był przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego.

Postanowieniem z 10 lipca 2008 r. sygn. akt V SA/Wa 1631/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę P. S.A. z uwagi na nieuiszczenie wpisu od skargi, jednak postanowienie to zostało uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny (postanowienie z dnia 30 września 2008 r. sygn. akt II GSK 885/08).

Postanowieniem z 2 grudnia 2008 r. sygn. akt V SA/Wa 2751/08 WSA w W. odmówił Skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.

W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie – stwierdzenie jego wydania z naruszeniem prawa, v. art. 145 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, Sąd nie stwierdził w sprawie takich uchybień prawa, które winny skutkować uchyleniem skarżonego orzeczenia i uznał, iż postanowienie będące przedmiotem skargi jest prawidłowe, argumenty przedstawione w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia - właściwe, natomiast podniesione w skardze zarzuty - nieuzasadnione.

Zaskarżone postanowienie Prezesa UKE z [...] marca 2008 r. zostało wydane w oparciu o art. 34 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.).

Zgodnie z treścią tego przepisu, jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu.

Orzekając w sprawie Prezes UKE uznał, iż zarzut zgłoszony przez skarżącą Spółkę w postępowaniu egzekucyjnym - dotyczący dwóch rat opłaty koncesyjnej - był już rozpatrywany w postępowaniu administracyjnym.

Prezes UKE - uzasadniając w sprawie zastosowanie art. 34 § 1a ww. ustawy - wskazał na decyzję Ministra Infrastruktury z [...] czerwca 2002 r. (załatwiającą wniosek Spółki zgłoszony w trybie art. 162 k.p.a.).

Powołując się na powyższą decyzję, jej treść oraz treść wniosku Spółki z 20 sierpnia 2001 r., w wyniku którego została ona wydana, organ stwierdził, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do merytorycznej oceny zgłoszonego w piśmie z 4 stycznia 2008 r. zarzutu. Zarzut ten był bowiem analizowany w postępowaniu administracyjnym zakończonym ww. decyzją Ministra Infrastruktury i jego ocena znalazła swoje odzwierciedlenie tak w sentencji jak i w uzasadnieniu tej decyzji.

Powyższe - zdaniem organu - stanowiło podstawę zastosowania w sprawie art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i w efekcie uniemożliwiło merytoryczną ocenę zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym zarzutu.

Sąd podziela stanowisko Prezesa UKE przedstawione w uzasadnieniu skarżonego postanowienia i w konsekwencji stwierdza, że rozstrzygnięcie wydane w kontrolowanym postępowaniu jest zasadne.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż z treści pisma Spółki z 20 sierpnia 2001 r. jednoznacznie wynika istota zgłoszonego przez nią żądania, sprowadzająca się do uzyskania urzędowego potwierdzenia nieistnienia po jej stronie obowiązku uiszczenia rat opłaty koncesyjnej przypadających po 1 stycznia 2001 r. Z tą bowiem datą wygasła z mocy prawa udzielona jej koncesja, a w związku z tym wygasły również - zdaniem Spółki - postanowienia koncesji dotyczące wnoszenia rat opłaty koncesyjnej. W tej też sytuacji P. S.A. zwróciła się z wnioskiem o stwierdzenie, że koncesja nr [...] wygasła, włącznie - co wymaga podkreślenia - z postanowieniami dotyczącymi wnoszenia rat opłaty koncesyjnej. W omawianym piśmie skarżąca Spółka stwierdziła, iż ma interes prawny w urzędowym potwierdzeniu, że postanowienia dotyczące rat opłaty koncesyjnej stały się bezprzedmiotowe w związku z wygaśnięciem koncesji.

Powyższy wniosek Spółki został załatwiony przez Ministra Infrastruktury decyzją z [...] czerwca 2002 r. Decyzją tą ww. organ odmówił stwierdzenia wygaśnięcia koncesji nr [...] w części dotyczącej obowiązku wniesienia rat opłaty koncesyjnej należnych po 1 stycznia 2001 r. W uzasadnieniu tego orzeczenia Minister wyjaśnił, że z chwilą udzielenia koncesji podmiot, któremu tej koncesji udzielono był zobowiązany do uiszczenia opłaty określonej w koncesji. Rozstrzygnięcie, czy opłata miała być wniesiona jednorazowo, czy ratalnie należało do Ministra Łączności. Dalej organ ten stwierdził, że opłaty koncesyjne mają charakter opłat administracyjnych, są więc pobierane za czynność urzędową, tj. za udzielenie i wydanie koncesji. Rozłożenie na raty opłaty nie zmieniało faktu, iż obowiązek wniesienia tej należności w pełnej wysokości wynika z udzielenia koncesji. Następnie Minister wyjaśnił, iż wprowadzona od 1 stycznia 2001 r. zmiana przepisów w zakresie koncesjonowania działalności w sektorze telekomunikacji nie zwalnia Spółki od obowiązku wniesienia opłaty koncesyjnej w pełnej wysokości, tj. uiszczenia wszystkich rat opłaty koncesyjnej, w tym należnych po 1 stycznia 2001 r. Obowiązek ten wygaśnie dopiero po jego wykonaniu, czyli opłaceniu pełnej kwoty opłaty koncesyjnej. Minister przypomniał przy tym, iż Spółka miała i ma obowiązek wniesienia po 1 stycznia 2001 r. trzech rat opłaty za udzielenie koncesji. Przeprowadzone postępowanie w odniesieniu do zobowiązania Spółki z tytułu ww. rat nie wykazało zaistnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 59 lub w art. 66 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926), powodujących wygaśnięcie tego zobowiązania.

W piśmie z 4 stycznia 2008 r. - formułując zarzut w postępowaniu egzekucyjnym w oparciu art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Spółka powołała się - analogicznie jak w piśmie z 20 sierpnia 2001 r. - na zmianę przepisów prawa telekomunikacyjnego obowiązującą od 1 stycznia 2001 r., która to spowodowała wygaśnięcie z mocy prawa udzielonej jej w 1999 r. koncesji. Wywiodła, że skoro koncesja wygasła w całości, to wygasły również postanowienia decyzji koncesyjnej dotyczące wnoszenia rat opłaty koncesyjnej. Zaznaczyła, iż koncesja stanowiła wyłączną podstawę do ich wnoszenia.

Dostrzegając powyższe - tj. treść obu pism Spółki inicjujących odrębne postępowania administracyjne, przedstawione w nich argumenty i intencję w nich zawartą - Sąd stwierdza, że Prezes UKE słusznie uznał w niniejszej sprawie, iż okoliczności przedstawione przez Skarżącą w piśmie z 4 stycznia 2008 r. były już przedmiotem oceny w innym postępowaniu administracyjnym, a w takim przypadku art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uniemożliwia ich ponowną merytoryczną analizę.

Przepis ten w brzmieniu: "Jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym (...), wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu" nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Jednocześnie zaznaczyć należy, iż bez znaczenia jest w jakim trybie (np. administracyjnym) toczy się, czy też było prowadzone "odrębne postępowanie", o którym mowa w cytowanym przepisie.

W niniejszej sprawie zarzut zobowiązanego - P. S.A., zgłoszony w postępowaniu egzekucyjnym, sprowadza się do kwestionowania wymagalności rat opłaty koncesyjnej przypadających po 1 stycznia 2001 r. w związku z wygaśnięciem w tej dacie z mocy prawa udzielonej Spółce koncesji. Taki sam argument - związany ze zmianą przepisów prawa telekomunikacyjnego - Skarżąca przedstawiła również w piśmie z 20 sierpnia 2001 r., którym to zainicjowała postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia ww. koncesji, zakończone decyzją Ministra Infrastruktury z [...] czerwca 2002 r. W obu więc ww. pismach Skarżąca opierała się na stwierdzeniu nieistnienia po jej stronie obowiązku uiszczenia rat opłaty koncesyjnej należnych po 1 stycznia 2001 r. Tym samym Prezes UKE zajmując stanowisko w niniejszej sprawie i dostrzegając powyższe obowiązany był wydać postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Nie mógł bowiem w takim przypadku zająć merytorycznego stanowiska w sprawie istnienia po stronie Spółki obowiązku uiszczenia przez nią dwóch ostatnich rat opłaty koncesyjnej, których termin zapłaty przewidziano po 1 stycznia 2001 r. W decyzji z [...] czerwca 2002 r. Minister Infrastruktury kwestię tę bowiem już ostatecznie rozstrzygnął, Spółka natomiast, nie zgadzając się z oceną organu, miała prawną możliwość jego decyzję w odpowiedni sposób - przewidziany w Kodeksie postępowania administracyjnego - zwalczać.

Z wymienionych powodów za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przede wszystkim wskazać trzeba, iż okoliczności tu występujące - tj. związane z wnioskiem Skarżącej z 20 sierpnia 2001 r. i wydaniem decyzji załatwiającej ten wniosek - uzasadniały zastosowanie art. 34 § 1a ww. ustawy, a to czyniło niemożliwym merytoryczną analizę zgłoszonego przez Spółkę - na podstawie art. 33 pkt 1 ustawy - zarzutu. Tym samym Sąd nie dopatrzył się w sprawie naruszenia ww. przepisów prawa i nie podzielił argumentów Skarżącej przedstawionych w tym zakresie w skardze.

Dodatkowo Sąd zauważa, iż w przepisie zastosowanym w sprawie - tj. art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - mowa jest o "zarzucie zobowiązanego, który jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu", co oznacza, że dla wydania przez wierzyciela postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu wystarczające jest ustalenie w prowadzonym postępowaniu, iż zobowiązany zgłosił zarzut, który jest przedmiotem oceny w innej sprawie i sprawa ta jest w toku (tzn. nie została jeszcze zakończona). Zatem, Prezes UKE miałby podstawy do zastosowania art. 34 § 1a w niniejszej sprawie także wówczas, gdyby wniosek Spółki z 20 sierpnia 2001 r. nie został jeszcze decyzją załatwiony.

Niemniej Sąd podkreśla - dostrzegając przy tym treść skargi, w której Skarżąca kwestionuje doręczenie jej decyzji z [...] czerwca 2002 r. - iż sprawa z wniosku Skarżącej z 20 sierpnia 2001 r. została zakończona właśnie ww. decyzją wydaną przez Ministra Infrastruktury, prawidłowo wprowadzoną do obrotu prawnego. Wprawdzie akta administracyjne sprawy potwierdzają trudności organu z jej doręczeniem stronie, jednak - co podkreślić należy - wynikało to z faktu zaniedbania obowiązku poinformowania organu przez Spółkę o zmianie siedziby (art. 41 § 1 k.p.a.).

Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż ww. decyzja była kilkakrotnie bezskutecznie wysyłana pocztą do Spółki celem jej doręczenia. Przesyłka kierowana była na adres podany przez Skarżącą i wynikający z Krajowego Rejestru Sądowego. W dniu 23 lipca 2004 r. podjęto również próbę osobistego jej doręczenia przez pracownika Ministerstwa Infrastruktury. Ustalono w ten sposób, że pod wskazanym przez Spółkę w toku postępowania adresem nie ma żadnej widocznej informacji o funkcjonowaniu w tym miejscu firmy P.. Równocześnie - tj. w dniu 12 sierpnia 2004 r. - po raz kolejny decyzja z [...] czerwca 2002 r. została przesłana za potwierdzeniem odbioru pocztą na adres figurujący w dokumentach przekazanych przez Spółkę oraz w Krajowym Rejestrze Sądowym. W dniu 19 sierpnia 2004 r. przesyłka została zwrócona do nadawcy z adnotacją doręczyciela "adresat wyprowadził się". W konsekwencji, Minister Infrastruktury - kierując się treścią art. 41 § 2 k.p.a. - przyjął to ostatnie doręczenie za pośrednictwem poczty za skuteczne. Miał przy tym na względzie, iż wskazany przepis ustanawia domniemanie prawidłowości doręczenia pod dotychczasowym adresem, jeżeli strona, jej przedstawiciel lub pełnomocnik zaniedbali obowiązek zawiadomienia organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie o zmianie adresu, która miała miejsce w toku postępowania. Sąd - badając, czy decyzja Ministra Infrastruktury wiąże organ oraz Skarżącą (z uwagi na treść art. 110 k.p.a.) - nie dopatrzył się w tym zakresie żadnych uchybień po stronie organu.

Sąd zauważa nadto, iż na rozprawie przed WSA w dniu 20 marca 2009 r. do protokołu rozprawy pełnomocnik Skarżącej wniósł w oparciu o art. 135 p.p.s.a. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z [...] czerwca 2002 r. jako wydanej bez podstawy prawnej i przez niewłaściwy organ. Na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego strona Skarżąca nie kwestionowała już zatem doręczenia jej ww. decyzji, uznając, iż decyzja ta obowiązuje.

Odnośnie zgłoszonego wniosku Sąd zaznacza, iż ww. art. 135 p.p.s.a. nie pozwala na objęcie kontrolą innej sprawy niż ta, która była przedmiotem postępowania administracyjnego i wydanych w nim orzeczeń zaskarżonych daną skargą. Zakres sądowej kontroli wyznacza przedmiot danej sprawy administracyjnej, wyprowadzany z podstawy prawnej rozstrzygnięcia i poza ten zakres sąd administracyjny pierwszej instancji nie ma prawa wyjść. Sąd orzekając w niniejszej sprawie mógł więc dokonać wszechstronnej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Prezesa UKE i postanowienia go poprzedzającego - bez względu na treść skargi, powołaną w niej postawę prawną i zawarte w niej zarzuty i wnioski (art. 134 p.p.s.a.). Nie miał natomiast kompetencji do oceny decyzji Ministra Infrastruktury z 2002 r., wydanej w innej sprawie administracyjnej. Dlatego też nie mógł zająć się merytorycznie wnioskiem pełnomocnika Skarżącej zgłoszonym na rozprawie w dniu 20 marca 2009 r., a dotyczącym ww. decyzji.

Na koniec, odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów procesowych dotyczących naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Sąd zauważa, iż nie zostały one przez Skarżącą w uzasadnieniu tej skargi rozwinięte. Spółka nie wyjaśniła z jakiego powodu zarzuca naruszenie ww. przepisów procesowych. Nie podała jakie to konkretne działania czy zaniechania ze strony Prezesa UKE mogą być postrzegane jako ich naruszenie. Sąd kontrolując sprawę, nie będąc przy tym związany zarzutami skargi, nie dopatrzył się zaś żadnych uchybień organu w tym zakresie. W konsekwencji Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów proceduralnych, w tym wskazanych w skardze, w stopniu uzasadniającym jej uwzględnienie na podstawie art. 145 § 1pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i wnioski, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.