Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 491/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6173 Biegli sądowi i tłumacze przysięgli
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.  221; art. 219 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tadeusz Cysek po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. F. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 1 października 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1514/07 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. F. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2007 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu na listę tłumaczy przysięgłych postanawia: oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 1 października 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1514/07, odrzucił skargę A. F. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wpisu na listę tłumaczy przysięgłych.

Uzasadniając rozstrzygnięcie podano, że skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata) pismem z dnia [...] lipca 2007 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Na pismo naklejone zostały znaki opłaty sądowej na łączną kwotę 200 zł, a Oddział Finansowo-Budżetowy WSA w W. poinformował, że w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty kwoty 200 zł tytułem wpisu od skargi wniesionej w niniejszej sprawie (k. 13).

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając, że skarżąca nie wniosła opłaty sądowej we właściwy sposób, wskazał na przepis art. 219 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), dalej powoływanej już jako p.p.s.a., zgodnie z którym opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Sąd I instancji wskazał, powołując się na orzecznictwo, iż ustawa nie przewiduje możliwości uiszczenia opłaty sądowej w formie znaków opłaty sądowej załączonych do pisma procesowego. Podkreślił, iż skarga w niniejszej sprawie podlegała zgodne z § 2 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) opłacie stałej. Zgodnie z art. 221 p.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata lub radcę, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.

W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, zarzucając mu "naruszenie prawa materialnego", tj. art. 221 w zw. z art. 219 § 2 p.p.s.a. "poprzez brak ich interpretacji w powiązaniu z przepisem art. 86 § 1 p.p.s.a.". Wniosła o uchylenie wskazanego postanowienia i "nadanie sprawie dalszego biegu poprzez nakazanie jej merytorycznego rozpoznania". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wskazała, że uchybienie nastąpiło bez jej winy, na skutek zaniedbania jej pełnomocnika poprzez niewłaściwą formę wpłaty, a nie jej brak.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Ministerstwo Sprawiedliwości wniosło o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.

Na wstępie zaznaczyć wypada, że skarga kasacyjna z niezrozumiałych względów zakwalifikowała podniesione naruszenie przepisów p.p.s.a. jako naruszenie prawa materialnego. W istocie rzeczy zasadność zgłoszonych zarzutów należało rozważyć w płaszczyźnie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Przechodząc do oceny w tym aspekcie należy podkreślić, iż w niniejszej sprawie opłata nie została dokonana zgodnie z wymogiem obowiązującym w art. 219 § 2 p.p.s.a. W art. 219 § 2 p.p.s.a. określono dopuszczalne sposoby uiszczenia opłaty sadowej. Opłata uiszczona przez pełnomocnika skarżącej znakami opłaty sądowej nie spełnia warunków określonych w art. 219 § 2 p.p.s.a. Za należycie opłacenie nie można uznać wniesienia opłaty w postaci znaków opłaty sądowej, gdyż narusza to przepis art. 219 § 2 zd. 1 p.p.s.a., zgodnie z którym opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 28/04; postanowienie NSA z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OZ 908/05; postanowienie NSA z dnia 20 października 2004 r., sygn. akt GZ 74/04).

Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W przypadku, gdy pismo, którego należycie nie opłacono, zostało wniesione przez adwokata, zgodnie z art. 221 p.p.s.a. odrzuca się je bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.

Nie można zatem uznać, że obowiązek uiszczenia opłaty został dopełniony, jeżeli opłaty nie uiszczono gotówką do kasy sądu lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Nie jest też sporne, iż wpis w rozpatrywanej sprawie był wpisem stałym. W związku z tym Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że stan faktyczny sprawy wypełnia dyspozycję art. 221 p.p.s.a.

Wskazać także można na to, iż Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 marca 2006 r., SK 11/05, ustosunkowując się do uiszczenia opłaty znakami opłaty sądowej nie znalazł podstaw dla uznania wyeliminowania tej formy opłaty za niezasadne utrudnienie realizacji prawa do sądu. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny uznał też art. 219 § 2 i art. 221 p.p.s.a. za zgodne z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.

Odnosząc się do zarzucanego przez skarżącą braku wykładni art. 221 w zw. z art. 219 § 2 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 86 § 1 p.p.s.a. wskazać należy, iż przepis art. 86 § 1 p.p.s.a. reguluje kwestię przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, która nie była dotąd rozstrzygana w sprawie.

Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 p.p.s.a.