Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1529/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 11, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Protokolant sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz B. K. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] maja 2017 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy", "[...]WINB") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23; dalej: "k.p.a." ) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 290; dalej: "P.b.") po rozpatrzeniu odwołania B. K. (dalej: "inwestor" lub skarżąca") od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. (dalej: "organ I instancji", "PINB") nr [...] z [...] marca 2017 r., nakazującej skarżącej obowiązek dokonania całkowitej rozbiórki ogrodzenia o długości 23,60 m znajdującego się od zachodniej strony działki o nr ew. [...] obręb [...] w miejscowości S., orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.

U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.

W związku z pismem C. i K. J. z 17 października 2016 r. dotyczącym ogrodzenia działki przy ul. O. w S., PINB w dniu 12 stycznia 2017 r. przeprowadził na terenie ww. nieruchomości czynności kontrolne. W ich wyniku ustalono, że na działce o nr ew. [...] obręb [...] w S. od jej zachodniej strony znajduje się ogrodzenie o długości 23,60 m. Ogrodzenie składa się ze słupków betonowych, przy których nie zaobserwowano zabetonowania w gruncie oraz z płyt betonowych pełnych o wysokości 0,50 m (3 płyty od dołu) i 0,64 m (ostatnia płyta na górze). Wysokość ogrodzenia mierzona od strony działki o nr ew. [...] wynosi od 2,08 m do 2,17 m. Na całej długości ogrodzenia brak cokołu. Ogrodzenie zlokalizowane jest w odległości od 0,05 m do 0,15 m od istniejącego ogrodzenia od strony zachodniej.

Decyzją z [...] marca 2017 r. nr [...] PINB, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7, art. 52 i art. 83 ust. 1 oraz art. 104 k.p.a., nakazał inwestorowi dokonanie całkowitej rozbiórki ogrodzenia o długości 23,60 m, znajdującego się od zachodniej strony działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] obręb [...], położonej w miejscowości S. Uzasadniając organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 23 P.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa ogrodzeń, natomiast, w myśl art. 30 ust. 1 pkt 3 P.b., zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4 budowa ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20m. Wyjaśnił, że wysokość przedmiotowego ogrodzenia nie przekracza 2,20 m, a zatem jest ono obiektem niewymagającym pozwolenia na budowę ani zgłoszenia.

W ocenie PINB powyższe nie zwalnia jednak organu nadzoru budowlanego od zbadania, czy inwestycja jest zgodna z obowiązującymi przepisami, tj. m.in. z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazał, że podstawę rozważań muszą stanowić ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie zaś planu z daty budowy, który już nie obowiązuje.

Organ I instancji podniósł, że działka oznaczona numerem ewidencyjnym [...] obręb [...], położona w miejscowości S., objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta S. z [...] czerwca 2008 r. Zgodnie z § 60 wymienionego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: 1) na terenach mieszkaniowych i bezpośrednio z nimi sąsiadujących zakazuje się stosowania ogrodzeń pełnych i ogrodzeń z prefabrykowanych elementów żelbetowych, 2) zaleca się stosowanie ogrodzeń ażurowych o minimum 60% prześwicie w przęśle lub żywopłotów, 3) ogrodzenia realizowane na terenie objętym planem muszą spełniać następujące warunki: a) nie mogą być wyższe niż 1,8 m od poziomu terenu, przy dopuszczeniu lokalnego podwyższenia dla organizacji bram, furtek, wjazdów, b) muszą być realizowane zgodnie z § 37 niniejszej uchwały. Zgodnie zaś z § 37 ust. 1 i 2 na całym obszarze objętym planem miejscowym zaleca się, a na terenach inwestycyjnych, sąsiadujących z terenami otwartymi nakazuje, stosowanie ogrodzeń w formie żywopłotów łub elementów ażurowych - umożliwiających migracje drobnej zwierzyny. Ogrodzenia pomiędzy sąsiednimi działkami należy wykonywać bez podmurówki, lub stosując w niej przy powierzchni terenu przejścia ekologiczne. Ustala się zakaz stosowania prefabrykowanych ogrodzeń betonowych oraz ogrodzeń pełnych. W istniejących ogrodzeniach pełnych należy wykonać przejścia ekologiczne umożliwiające migracje drobnej zwierzyny.

Organ I instancji wskazał, że zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jednoznacznie zakazują stosowania ogrodzeń z prefabrykowanych elementów betonowych. Tymczasem przedmiotowe ogrodzenie wykonane zostało właśnie z gotowych elementów betonowych. Ponadto jest to ogrodzenie pełne, zatem jest niezgodne z ustaleniami planu. Również wysokość przedmiotowego ogrodzenia, wynosząca od 2,08 m do 2,17 m, narusza ustalenia planu który nie dopuszcza ogrodzeń wyższych niż 1,8 m. Przedmiotowe ogrodzenie nie zapewnia możliwości migracyjnych dla drobnej zwierzyny. A zatem ogrodzenie w tej formie nie odpowiada wymogom jakie w zakresie ogrodzeń przewiduje obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Konkludując PINB uznał, że jedyną możliwością w omawianej sprawie jest nałożenie obowiązku dokonania całkowitej rozbiórki ogrodzenia o długości 23,60 m znajdującego się od zachodniej strony działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] obręb [...], położonej w miejscowości S.

Odwołanie od ww. decyzji organu I instancji złożyła skarżąca. Wskazała m.in., że ogrodzenie, które powstało na jej działce nie przekracza 2, 2 m i jest zgodne z planem obowiązującym w 2016 r. i do stycznia 2017 r., od kiedy to zaczął obowiązywać plan zagospodarowania z 2008 r. W ocenie skarżącej, wydana decyzja jest niezrozumiała, a nade wszystko krzywdząca. Prawo bowiem nie może działać wstecz i nakazywać rozbiórki ogrodzenia, w świetle prawa postawionego prawidłowo i zgodnie z jego literą.

Rozpatrując odwołanie, [...]WINB wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z [...] maja 2017 r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji PINB. Organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, iż ogrodzenie zostało wykonane 14 października 2016 r. (pismo C. i K. J. z 17 października 2016 r.). W toku postępowania ustalono, że przedmiotowe ogrodzenie nie zostało wykonane od strony drogi publicznej, jak również jego wysokość nie przekracza 2,20 m. W związku z powyższym, w świetle przepisów obowiązujących w dacie budowy jak również obecnie obowiązujących, inwestor nie miał obowiązku dokonania zgłoszenia zamiaru wykonania ogrodzenia. Powyższe nie zwalnia jednak organu nadzoru budowlanego od zbadania, czy inwestycja jest zgodna z obowiązującymi przepisami, tj. m.in. z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i warunkami technicznymi, co wynika z art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b.

Następnie [...]WINB wyjaśnił, że działka o nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. O. w S. w dacie wykonania ogrodzenia objęta była miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Rady Miasta [...] Nr [...] z [...] października 2014 r. Zauważył, że ww. uchwała została unieważniona prawomocnym wyrokiem WSA z 11 maja 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 502/16. W związku z powyższym, aktualnie obowiązującym planem zagospodarowania terenu dla przedmiotowej działki jest plan uchwalony uchwałą Rady Miasta [...] nr [...] z [...] czerwca 2008 r.

Organ odwoławczy przytoczył brzmienie § 37 i § 60 ww. planu. Wskazał, że stan faktyczny ustalony w toku postępowania bezspornie wskazuje, iż wykonane ogrodzenie nie jest zgodne z zapisami planu zagospodarowania terenu uchwalonego Uchwałą Rady Miasta S. nr [...] z [...] czerwca 2008 r. Ogrodzenie nie posiada ażurowych elementów, jest ogrodzeniem pełnym, wyższym niż 1,8 m.

Odnosząc się do zarzutów odwołania podniósł, że w sprawie nie może mieć zastosowania uchwała Rady Miasta [...] Nr [...] z [...] października 2014 r., która została unieważniona wyrokiem WSA z 11 maja 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 502/16. Sprawę należy rozpatrywać w oparciu o przepisy planu obecnie obowiązującego. Na powyższe nie mają wpływu również wyjaśnienia skarżącej dotyczące uzyskania informacji z urzędu miasta, co należy potraktować jako wolę dopełnienia wszelkich obowiązków związanych z inwestycją.

Nadto [...]WINB wskazał, że stwierdzenie nieważności planu zagospodarowania przestrzennego odnosi skutki nawet w sytuacji wydania pozwolenia na budowę w oparciu o akt prawny, którego nieważność została stwierdzona. W związku z powyższym, w przypadku braku konieczności uzyskania pozwolenia na budowę lub dokonania zgłoszenia budowy obiektu, tym bardziej nie można również pominąć stwierdzenia nieważności aktu prawnego.

W ocenie [...]WINB organowi I instancji nie można zarzucić obrazy przepisów prawa materialnego, jak też procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. W ramach prowadzonego postępowania w niniejszej sprawie powiatowy organ nadzoru budowlanego wyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy w sprawie, co wykazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.). Nadto organ I instancji dokonał oceny zebranego materiału dowodowego zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami zawartymi w k.p.a. Skarżona decyzja w żaden sposób nie narusza przepisów prawa, na podstawie których została wydana.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła skarżąca, wnosząc o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji z [...] maja 2015 r., jak i decyzji organu I instancji. Nadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Autor skargi zarzucił naruszenie:

1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego, w szczególności poprzez przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja narusza przepisy nie obowiązującego w dniu realizacji inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas, gdy w dacie realizacji inwestycji obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Rady Miasta S. nr [...] z [...] października 2014 r. (dalej także jako: "Plan z 2014 r."), pozwalający skarżącej na wybudowanie przedmiotowego ogrodzenia, zaś późniejsze unieważnienie planu zagospodarowania - z dniem [...] stycznia 2017 r. - nie ma wpływu na inwestycję zrealizowaną zgodnie z Planem z 2014 r., obowiązującym w dacie wykonania ogrodzenia;

b) art. 16 k.p.a. oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie zasady trwałości i stabilności prawa oraz zasady demokratycznego państwa prawnego poprzez uznanie, że Plan z 2014 r. obowiązujący w dacie wykonania ogrodzenia nie obowiązuje w dacie wydania zaskarżonych decyzji, co stanowi podstawę do nakazania rozbiórki ogrodzenia podczas, gdy orzekanie na podstawie prawa obowiązującego w dacie wydania decyzji stanowi wyjątek od zasady stabilności prawa i wymagałoby jednoznacznego ustalenia, że skarżąca naruszyła prawo w dacie inwestycji (co nie miało miejsca), w konsekwencji zmiana lub uchylenie podstawy prawnej działania inwestora nie ma (co do zasady) wpływu na dalszą ocenę prawidłowości działań skarżącej;

c) art. 6 k.p.a. i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 35 i art. 36 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku działania organu na podstawie prawa oraz prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej i terminach określonych w k.p.a. poprzez naruszenie art. 35 i art. 36 k.p.a. przy rozpoznawaniu sprawy i celowe spowodowanie sytuacji, w której na skutek niezasadnego i celowego (gdyż organ wiedział o trwającym postępowaniu w sprawie unieważnienia planu) przedłużania postępowania nastąpiła zmiana planu oraz poprzez negatywne dla strony interpretowanie wieloznacznych okoliczności sprawy, w sytuacji, gdy do powstania takiej wieloznaczności przyczynił się inny organ administracji publicznej;

d) art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że organ drugiej instancji ograniczył się tylko i wyłącznie do ponownego przywołania stanowiska organu I instancji w zakresie ustaleń faktycznych, a więc nie uczynił zadość normatywnym warunkom merytorycznego rozstrzygania w postępowaniu odwoławczym, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji;

2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 29 ust. 1 i 2 oraz art. 30 ust. 1 oraz § 34 Planu z 2014 r. i § 37 Planu z 2008 r. poprzez uznanie, że wprawdzie z przepisów Prawa budowlanego nie wynika, że zamierzenie budowlane wykonane przez skarżącą nie wymaga dokonania zgłoszenia ani uzyskania na budowę, to w dacie wykonania ogrodzenia zastosowanie znajdują zapisy Planu z 2008 r. podczas, gdy w dacie tej zastosowanie znajdują zapisy Planu z 2014 r., jako prawa miejscowego w dacie tej obowiązującego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pismem z 6 września 2107 r. uczestnicy postępowania sądowego C. J. i K. J. wnieśli o utrzymanie w mocy decyzji [...]WINB lub ponowne rozpatrzenie całości sprawy i dokonanie oględzin wybudowanego ogrodzenia od strony ich działki. Podnieśli, że PINB dokonał oględzin tylko i wyłącznie od strony działki skarżącej. Wysokość przedmiotowego ogrodzenia od działki uczestników przekracza zaś 2,2 m.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Mając na uwadze powyższe kryteria kontroli sądowej stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Organy obu instancji przy wydaniu swoich rozstrzygnięć naruszyły bowiem przepisy prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja [...]WINB utrzymująca w mocy decyzję PINB nakazującą skarżącej obowiązek dokonania całkowitej rozbiórki ogrodzenia o długości 23,60 m znajdującego się od zachodniej strony działki o nr ew. [...] obręb [...] w miejscowości S.

Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że sporne ogrodzenie zostało wykonane przez skarżącą w dniu 14 października 2016 r. W świetle przepisów obowiązujących w dacie budowy, jak również obecnie obowiązujących, inwestor nie miał obowiązku dokonania zgłoszenia zamiaru wykonania ogrodzenia. Spornym zaś pozostaje, czy zostało ono wykonane zgodnie z prawem, w szczególności z ustaleniami stosownego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie organów nadzoru budowlanego obu instancji przedmiotowa inwestycja skarżącej nie jest zgodna z obowiązującymi przepisami, tj. m.in. z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego Uchwałą Rady Miasta S. nr [...] z [...] czerwca 2008 r. Przy czym według organów obu instancji podstawę rozważań muszą stanowić ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie zaś planu z daty budowy spornego ogrodzenia, tj. planu uchwalonego Uchwałą Rady Miasta [...] nr [...] z [...] października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 11 maja 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 502/16 stwierdził bowiem nieważność przedmiotowej uchwały.

Jak wskazują organy, ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jednoznacznie zakazują stosowania ogrodzeń z prefabrykowanych elementów betonowych, a przedmiotowe ogrodzenie wykonane zostało właśnie z gotowych elementów betonowych. Ponadto jest to ogrodzenie pełne, zatem jest niezgodne z ustaleniami ww. planu, który zaleca stosowanie ogrodzeń ażurowych o minimum 60% prześwicie w przęśle lub żywopłotów. Również wysokość przedmiotowego ogrodzenia, wynosząca od 2,08 m do 2,17 m, narusza ustalenia tego planu, bowiem nie dopuszcza on ogrodzeń wyższych niż 1,8 m. Przedmiotowe ogrodzenie, niezgodnie z planem, nie zapewnia także możliwości migracyjnych dla drobnej zwierzyny. Nie odpowiada więc ono wymogom jakie w zakresie ogrodzeń przewiduje obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Zdaniem zaś skarżącej, skoro w dacie realizacji jej inwestycji obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Rady Miasta [...] nr [...] z [...] października 2014 r., który to pozwalał na wybudowanie przedmiotowego ogrodzenia, późniejsze unieważnienie planu zagospodarowania, które miało miejsce z dniem [...] stycznia 2017 r., nie ma wpływu na inwestycję zrealizowaną zgodnie z planem, który obowiązywał w dacie wykonania ogrodzenia.

W ocenie Sądu, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, rację należy przyznać skarżącej. Organy obu instancji nie podjęły wszelkich kroków do wyjaśnienia sprawy, nie oceniły w należyty sposób materiału dowodowego dokonując jego dowolnej oceny oraz nie uzasadniły w przekonywujący sposób swoich rozstrzygnięć. Działając zaś w powyższy sposób naruszyły art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Przede wszystkim winny bowiem ocenić przedmiotową inwestycję z punktu widzenia legalności działań skarżącej jako inwestora w chwili wykonania przedmiotowego ogrodzenia. Powyższe miało zaś miejsce w dniu 14 października 2016 r. W dacie tej nadal obowiązywał, jak słusznie wskazuje skarżąca, plan uchwalony Uchwałą Rady Miasta [...] nr [...] z [...] października 2014 r. Wprawdzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 maja 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 502/16 stwierdził nieważność ww. uchwały, niemniej jednak wyrok ten stał się prawomocny dopiero 17 stycznia 2017 r. Stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały nie może jednak prowadzić do uznania, że w chwili wykonania ogrodzenia przedmiotowa inwestycja skarżącej była nielegalna. Skarżąca wykonała bowiem ogrodzenie zgodnie z wówczas obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Nie można więc zarzucić jej działania niezgodnego z prawem, które w konsekwencji skutkuje w niniejszej sprawie wydaniem nakazem rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia. Stwierdzenie nieważności uchwały uchwalającej plan zagospodarowania przestrzennego nie może być bowiem oceniane tak jak stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. Nie można bowiem przyjąć, że w dacie inwestycji skarżącej taki plan w ogóle nie istniał. W przeciwnym wypadku, wszystkie inwestycje na terenie danej gminy, a nie tylko inwestycja skarżącej, wykonane w czasie obowiązywania takiego planu, którego została następnie stwierdzona jego nieważność, mogłyby zostać uznane za niezgodne z prawem.

W tej sytuacji, organy obu instancji błędnie dokonały oceny inwestycji skarżącej pod kątem zgodności z planem uchwalonym Uchwałą Rady Miasta [...] nr [...] z [...] czerwca 2008 r. Słusznie wskazuje skarżąca, że organy obu instancji poprzez swoje decyzje naruszyły zasady trwałości i stabilności prawa oraz zasadę demokratycznego państwa prawnego o której mowa w art. 2 Konstytucji RP. Naruszyły tym samym obowiązek jaki spoczywa na organach administracji publicznej do działania na podstawie prawa oraz prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, tj. art. 8 k.p.a. (zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa). Gdyby bowiem przyjąć koncepcję zaprezentowaną przez organy obu instancji należałoby wszcząć, zarówno z wniosku, jak i z urzędu nieograniczoną ilość postępowań dotyczących naruszenia postanowień planu uchwalonego Uchwałą Rady Miasta [...] nr [...] z [...] października 2014 r., w tym np. co do decyzji o pozwoleniu na budowę wydanych na jego normach i w konsekwencji wydać decyzje nakazujące rozbiórki czy też decyzje o stwierdzeniu nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Przyjęcie takiego poglądu jest sprzeczne z zasadą prawidłowej legislacji. Prawo nie może bowiem działać wstecz. Nie do zaakceptowania jest, że każda inwestycja budowlana przeprowadzona na podstawie Planu z 2014 r., w okresie od 9 października 2014 r. do 17 stycznia 2017 r., jest z zasady samowolą budowlaną. Trudno też oczekiwać od obywatela, znajomości przyszłych orzeczeń sądów, czy też powstrzymania się od dokonywania prac budowlanych w oczekiwaniu na uprawomocnienie się wyroku sądu.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ I instancji mając na uwadze powyższe rozważania Sądu oraz art. 153 p.p.s.a. wyda stosowne rozstrzygnięcie w sprawie.

W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i 2, art. 209 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1804 ze zm.) bowiem skarżąca była reprezentowana przed Sądem przez radcę prawnego. Na koszty te składają się wpis od skargi 500 zł, koszty zastępstwa procesowego 480 zł oraz 17 tytułem opłaty od pełnomocnictwa.