Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 39/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2008-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 §1, art. 46 §1 pkt 4, art. 58 §1 i 3, art. 220 §3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Handel Maszynami do Obróbki Drewna spółka. z o.o. w D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej i określenia kwoty długu celnego oraz podatku od towarów i usług postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w O., działając na podstawie przepisów: art. 233 § 1 pkt 1 i art. 235 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2005 Nr 08, poz. 60 ze zm.) [dalej O.p.], art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623 ze zm.) w związku z art. 13 § 1, art. 83 §1 i § 3, art. 85 §1, art. 209 §1 pkt 1, art. 222 §1 i art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001r. Nr 75, poz. 802 ze zm.), § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej (Dz. U Nr 226, poz. 1885 ze zm.), § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej (Dz. U. z 1999 r. Nr 74, poz. 830), art. 2 ust. 2, art. 4 ust. 3, art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 7, art. 13, art. 15 ust. 4 i 4c, art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535), § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie wykazu do celów poboru podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego w imporcie (Dz. U Nr 155, poz. 1814), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia [...] Nr [...] uznającą za nieprawidłowe zgłoszenie celne skarżącej spółki z dnia [...] Nr [...].

W uzasadnieniu Dyrektor podał, że wbrew twierdzeniom skarżącej, podstawową funkcją urządzenia, którego dotyczyło wspomniane zgłoszenie celne, nie jest filtrowanie i oczyszczanie powietrza, czyli klasyfikacja według kodu PCN 8421, lecz jego głównym zadaniem jest transport - wyciąg i przenośnik pneumatyczny do materiałów masowych, zatem jego klasyfikacja powinna zostać dokonana według kodu PCN 8428, bądź w zależności od wyposażenia według innych wskazanych w decyzji kodów.

Skarżąca spółka, poprzez ustanowionego pełnomocnika - doradcę podatkowego, wniosła od powyższej decyzji skargę do tut. Sądu, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zarzuciła w niej naruszenie przepisów proceduralnych mających wpływ na wynik postępowania, t.j. art. 120-123, art. 145, art. 165 i art. 191 Ordynacji podatkowej oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 65 § 4 pkt 2b oraz art. 85 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny

oraz punktu 2a części C Postanowień wstępnych do Taryfy Celnej (Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej) oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2000 r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej (Dz. U. Nr 146 poz. 1639). W uzasadnieniu skargi wskazała na istotę sporu między stronami sprowadzającą się do prawidłowej klasyfikacji taryfowej importowanego przez Spółkę urządzenia i tego właśnie zagadnienia dotyczyły zarzuty skarżącej podważające stanowisko organów celnych o zaklasyfikowaniu urządzenia jako przeznaczonego do transportu zanieczyszczeń, podczas gdy zdaniem strony skarżącej było to kompletne urządzenie filtrujące i czyszczące powietrze. Jak to wyraźnie stwierdzono w uzasadnieniu skargi, zakwestionowanie stanowiska organów celnych zostało oparte na zarzucie błędnej interpretacji wyjaśnień do taryfy celnej oraz nieprawidłowej klasyfikacji taryfowej spornego towaru (str. 5 uzasadnienia skargi).

Skarżąca spółka wezwana przez Przewodniczącego Wydziału do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podpisanie jej przez osobę uprawnioną w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – dalej: [p.p.s.a.]) nie uzupełniła tego braku w wyznaczonym terminie. Jednocześnie skarżącą wezwano do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 131 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwania skarżąca odebrała w dniu 3 marca 2008 r., co ustalono na podstawie znajdującego się w aktach sądowych zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji.

Nadto poinformowano ustanowionego w sprawie doradcę podatkowego, iż nie jest uprawniony do reprezentowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie celnej oraz o skierowaniu korespondencji sądowej bezpośrednio do skarżącej spółki.

Pismem z dnia 6 marca 2008 r. podpisanym przez doradcę podatkowego skarżąca poinformowała, że niniejsza sprawa należy do zakresu prawa podatkowego, bowiem zaskarżono decyzję Dyrektora Izby Celnej tylko w zakresie podatku od towarów i usług, a zatem na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o doradztwie podatkowym, doradca podatkowy może być pełnomocnikiem skarżącej w takiej sprawie i jest uprawniony do podpisania skargi w imieniu skarżącej.

Jednocześnie skarżąca nie uiściła wpisu od skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony w postępowaniu przed sądami administracyjnymi może być adwokat lub radca prawny (...), a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Takim przepisem szczególnym jest art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 86 ze zm.), uprawniający doradcę podatkowego "do występowania w charakterze pełnomocnika w postępowaniu w zakresie sądowej kontroli decyzji administracyjnych w sprawach dotyczących obowiązków podatkowych". Powołana ustawa nie definiuje samodzielnie pojęcia "spraw dotyczących obowiązków podatkowych"; definicja obowiązku podatkowego wynika z art. 4 w związku z art. 3 pkt 1) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz.60 ze zm.). W świetle tego przepisu jest nim wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach. Nie ulega tu wątpliwości, że do ustaw podatkowych nie można zaliczyć przepisów prawa celnego.

Doradca podatkowy nie jest zatem uprawniony do występowania w charakterze pełnomocnika w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w innych sprawach, niż dotyczące bezpośrednio obowiązków podatkowych, np. w sprawach celnych. Decyzje administracyjne wydawane w sprawach celnych nie są decyzjami w sprawach dotyczących obowiązków podatkowych, a więc doradca podatkowy nie jest uprawniony w takich sprawach do reprezentowania strony, w tym do wniesienia skargi. Stanowisko to potwierdza dotychczasowe orzecznictwo sądowe m.in.: postanowienie NSA z 12.12.2005 r., sygn. akt I GSK 2703/05, wyrok NSA z dnia 14.07.2005 r. sygn. akt GSK 693/04 ONSAiWSA 2005/1/6, postanowienie NSA z dnia 14.04.2005 r. sygn. akt I GSK 488/05 LEX 238597 i wyrok NSA z dnia 22.02.200 5r.sygn. akt GSK 1348/04 LEX 167984.

Podkreślić przy tym należy, że wprawdzie organy administracji celnej od dnia 1 września 2003 r. otrzymały status organów podatkowych, to jednak zdaniem sądu, w niczym nie zmienia to zakresu uprawnień doradców podatkowych i nie rozszerza ich uprawnień na czynności z zakresu prawa celnego.

Jak opisano wyżej, istotą niniejszej sprawy jest klasyfikacja towaru według taryfy celnej i wprowadzonych nią kodów. Z treści decyzji organu I instancji jednoznacznie wynika, że przedmiotem rozstrzygnięcia tego organu jest uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w części dotyczącej kodu PCN dla towaru z poz. 1 SAD; istotnie nie zmieniła się podstawa, stawka i kwota cła, jednakże ustalona przez organy nowa taryfikacja spowodowała konieczność zastosowania 22% stawki podatku VAT, w miejsce dotychczas stosowanej przez skarżącą stawki 7% (według zadeklarowanego kodu PCN). Zatem określenie nowej wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług było jedynie konsekwencją ustalenia nowej taryfikacji celnej towaru. Aczkolwiek w wymiarze rachunkowym skutki skarżonych decyzji odnoszą się jedynie do podatku VAT, to jednak spór pomiędzy stronami nie może zostać rozstrzygnięty bez rozstrzygnięcia zagadnień dotyczących wyłącznie prawa celnego. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniami zawartymi w piśmie z dnia 6 marca 2008r., że skarżąca zaskarża przedmiotową decyzję jedynie w zakresie zobowiązań podatkowych, skoro z treści skargi wynika, że skarżąca domaga się uchylenia decyzji obu instancji w całości i w całości kwestionuje oceny prawne dokonane przez organy celne w tej sprawie, w tym przede wszystkim w zakresie zastosowanego kodu taryfy celnej.

Z tych przyczyn uznać należało, że w niniejszej sprawie doradca podatkowy nie może być pełnomocnikiem skarżącego, skoro sprawa zawisła przed tutejszym sądem dotyczy uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, a w konsekwencji takiego uznania odnosi swój skutek także w zakresie podatku od towarów i usług. Zatem uzasadnione było wezwanie strony do uzupełnienia braków skargi poprzez podpisanie jej przez osobę umocowaną do reprezentacji spółki (vide wyrok NSA W-wa z 2004.07.14 sygn. akt GSK 693/04, ONSAiWSA 2005/1/6). Podpisanie skargi przez osobę, która nie może być pełnomocnikiem, jest brakiem formalnym, który może podlegać usunięciu przez wezwanie strony do podpisania skargi na podstawie art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 i art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a i w przypadku uzyskania negatywnej odpowiedzi lub upływu wyznaczonego terminu zachodzą podstawy do odrzucenia skargi (por. postanowienie NSA w Warszawie z dni 22 lutego 2008 r. sygn. akt II FSK 1658/06 (niepublik. i z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I GSK 2703/05, ONSAiWSA 2006 nr 3 poz. 77).

W sytuacji, gdy strona, mimo wezwania do uzupełnienia braków pod rygorem odrzucenia skargi, nie uzupełniła braków skargi w wyznaczonym terminie i nie doprowadziła do podpisania skargi przez osobę uprawnioną, a także nie uiściła wpisu sądowego, skarga zgodnie z art. 58 § 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.

Z tych przyczyn orzeczono jak na wstępie.