Wyrok NSA, sygn. akt OSK 836/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2004-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Siły zbrojne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 1 pkt 2, art. 41 ust. 2
journal: Dz.U. 1995 nr 86 poz 433
law: Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Stebnicka, Sędziowie NSA Edward Janeczko, Joanna Runge-Lissowska (spr.), Protokolant Edyta Pawlak, po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Jerzego N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 lutego 2004r. sygn. akt 3/II SA/Gd 2772/00 w sprawie ze skargi Jerzego N. na decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w G. z dnia 6 października 2000 r. (...) w przedmiocie zwolnienia osobnej kwatery stałej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Skarbu Państwa /Naczelnego Sądu Administracyjnego/ na rzecz adwokata Adama K. 120 /słownie sto dwadzieścia/ zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 11.02.2004 r. 3/II SA/Gd 2772/00, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Jerzego N. na decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojewódzkiej Agencji Mieszkaniowej w G. z dnia 6.10.2000 r. (...), którą została utrzymana w mocy decyzja Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w G. z dnia 27.07.2000 r. (...) nakazująca Jerzemu N. opuszczenie osobnej kwatery stałej. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd podał, że Jerzemu N. została przydzielona kwatera stała decyzją z dnia 29.04.1981 r., że otrzymał pomoc finansową w formie zaliczkowej z funduszu mieszkaniowego na zakończenie budowy domu jednorodzinnego, późniejszą decyzją z dnia 16.11.1991 r. został zwolniony z czynnej służby wojskowej pełnionej jako służba stała i posiada uprawnienia do emerytury wojskowej. Zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, żołnierz zawodowy i osoby z nim zamieszkujące są obowiązane przekazać do dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej zajmowaną kwaterę, jeżeli żołnierz otrzymał pomoc finansową na budownictwo mieszkaniowe, a przepis ten stosuje się do emerytów wojskowych z mocy art. 41 ust. 2 ustawy i w okolicznościach sprawy organ administracji był uprawniony do wydania decyzji o zwolnieniu kwatery - stwierdził Sąd. Podkreślił też, że nie ma racji Jerzy N., że do jego przypadku powinny mieć zastosowanie przepisy ustawy z dnia 10 maja 1976 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, bowiem przepisy ustawy z 1995 r. o zakwaterowaniu nie zawierają przepisów przewidujących taką możliwość. Nadto Sąd uznał, że w świetle art. 41 ust. 2 pkt 2 cyt. wyżej ustawy nie ma znaczenia, że kwatera jest jedynym mieszkaniem skarżącego /dom został sprzedany w 1994 r. po rozwodzie z żoną/, a także, że sprawa dotycząca zachowania uprawnień do kwatery stałej nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, pozostaje z nią jedynie w prawnym związku.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Jerzy N., reprezentowany przez adwokata ustanowionego z urzędu, domagając się zmiany wyroku i uwzględnienia skargi, bądź uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi i zarzucając naruszenie art. 41 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 94 ust. 2 ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych poprzez przyjęcie, że do oceny zdarzeń i stanów faktycznych powstałych na tle niniejszej sprawy zastosowanie ma ta ustawa, gdy zarówno przydział kwatery stałej jak i decyzja o udzieleniu pomocy na budownictwo mieszkaniowe miały miejsce pod rządami ustawy z 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych i w sprawie Sąd powinien ustalić czy spełnione zostały przesłanki z art. 30 ust. 1 tej ustawy aktualizujące obowiązek zwrotu kwatery, w szczególności czy skarżący faktycznie z tej pomocy odniósł korzyść, a także naruszenie art. 106 par. 3 i par. 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 227 i 233 par. 1 Kpc poprzez niewyjaśnienie w jakiej wysokości skarżący otrzymał pomoc i w jakiej wysokości osiągnął z niej korzyść, jak również niewyjaśnienie okoliczności związanych z członkostwem w spółdzielni mieszkaniowej i rozbudową domu, co miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, ze względu na zakwalifikowanie pod właściwy stan prawny.

Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Nietrafny jest zarzut skargi kasacyjnej, że w sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych /Dz.U 1992 nr 5 poz. 19 ze zm./, bowiem w dacie orzekania przez organy, obowiązywały przepisy ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. nr 86 poz. 433 ze zm./.

Jak zasadnie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, stosowanie przepisów dotychczas obowiązujących mogłoby mieć miejsce tylko w sytuacji, gdy nowy akt prawny wyraźnie to przewiduje, a przepisy ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. nie zawierają takich uregulowań. Sprawa skarżącego mogła być zatem rozpoznana tylko w oparciu o przepisy ustawy z 1995 r. Wobec tego w sprawie mógł mieć zastosowanie tylko art. 41 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 41 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu z 1995 r., a nie - jak tego chce skarżący - art. 30 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu z 1976 r. i o nakazaniu zwolnienia kwatery stałej decydowały przesłanki wymienione w art. 41 ust. 1 pkt 2.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku pod tym kątem oceniał rozstrzygnięcia organów i wobec tego nie można mu postawić zarzutu naruszenia art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy z 1995 r. z tego względu, że nie zastosował w sprawie art. 30 ust. 1 ustawy z 1976 r.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia przepisów proceduralnych, tj. art. 106 par. 3 i par. 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ w zw. z art. 277 i art. 233 par. 1 Kpc ze względu na niewyjaśnienie okoliczności co do wysokości otrzymanej przez skarżącego pomocy finansowej i wysokości korzyści jaką z tej pomocy osiągnął. Art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu z 1995 r., który miał zastosowanie do skarżącego zgodnie z art. 41 ust. 2 nie przewiduje jako warunków nakazania zwolnienia kwatery stałej takich przesłanek. Stanowi on, że żołnierz zawodowy i osoby z nim zamieszkujące są obowiązane przekazać do dyspozycji Agencji dotychczas zajmowaną kwaterę, jeżeli żołnierz otrzymał pomoc finansową na budownictwo mieszkaniowe, udzielona na podstawie dotychczasowych przepisów i tylko te okoliczności wymagały ustaleń, co zostało dokonane.

Wobec powyższego należało uznać, że skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw i oddalić ją na podstawie art. 184 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.