Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 2440/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant: Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 14 września 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej A na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 sierpnia 2002 r., nr [...] w przedmiocie wyłączenia części obiektu budowlanego z użytkowania 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 kwietnia 2002 r., nr [...], 2/ zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej A kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3/ orzeka, iż wymienione w punkcie pierwszym wyroku decyzje nie mogą być wykonywane.


UZASADNIENIE

Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 25 kwietnia 2002 roku, nr [...], na podstawie art. 68 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. nr 89, poz. 414 ze zm.) oraz art. 104 i 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej stanu technicznego budynku mieszkalnego zlokalizowanego przy ul. [...] w G., nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej A:

1. wyłączyć z użytkowania północny pion werand z tarasem w budynku mieszkalnym, zlokalizowanym przy ul. [...] w G.;

2. wykonać zabezpieczenia drzwi przy tarasie i werandach, uniemożliwiające wyjście na nie z mieszkań nr [...], [...] i [...];

3. umieścić na budynku mieszkalnym, od strony północnego pionu werand, w widocznym miejscu, tablicę informacyjną o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia;

4. zabezpieczyć teren wokół północnego pionu werand przed dostępem osób trzecich.

Powołując się na treść art. 108 k.p.a. organ nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż w czerwcu 1998 roku, w wyniku prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie degradacji biologicznej budynku usytuowanego w G. przy ul. [...] opracowane zostało orzeczenie techniczne, z którego wynika, że w celu skutecznego zabezpieczenia werandy od strony północnej budynku, na całej jej wysokości i przyległych elementów budynku przed zawilgoceniem i rozwojem korozji należy istniejącą werandę rozebrać i wykonać nową. Następnie – w dniu 7 lutego 2002 r. – przeprowadzono wizję lokalną dotyczącą stanu technicznego budynku przy ul. [...] w G., a przede wszystkim stanu technicznego północnej werandy w przedmiotowym budynku. Ustalono, że od czasu opracowania orzeczenia technicznego z 1998 roku, pomimo przeprowadzania remontów bieżących w budynku, stan techniczny północnej werandy pogorszył się. Stwierdzono nadto, iż stan techniczny drewnianych elementów konstrukcyjnych werandy na pierwszym piętrze jest zły - widoczne są zniszczenia elementów drewnianych belek i desek, elementy stropu są spróchniałe. Według oceny przedstawicieli Inspektoratu strop ww. werandy, należącej do mieszkania nr [...], może ulec zawaleniu. Ustalono nadto, że w budynku przy ul. [...] w G. znajduje się osiem lokali mieszkalnych, w tym trzy wykupione przez osoby fizyczne i pięć lokali będących własnością Gminy Miasta. Wspólnota Mieszkaniowa A uchwałą nr [...] z dnia 15 grudnia 2000 r. wybrała trzyosobowy zarząd do sprawowania zarządu nieruchomością wspólną.

Po dokonaniu powyższych ustaleń organ I instancji wydał przedmiotową decyzję mając na uwadze bezpieczeństwo ludzi i mienia.

W odwołaniu od ww. decyzji Wspólnota Mieszkaniowa A wskazała, iż przedmiotowa decyzja wydana została na podstawie wizji lokalnej z 7 lutego 2002r., która - zdaniem Zarządu Wspólnoty - została przeprowadzona przez Inspektora Nadzoru Budowlanego niezgodnie z prawem albowiem nie dopuszczono do uczestnictwa w wizji powołanych przez Zarząd Wspólnoty ekspertów.

Wspólnota wskazała także, iż podjęła uchwałę nr [...] w sprawie zasad finansowania utrzymania w należytym stanie technicznym dwóch pionów werand w budynku, która to uchwała wprowadza zasadę ponoszenia kosztów remontu werand przez właścicieli lokali, do których te werandy przynależą. W związku z tą uchwałą koszty remontu północnego pionu werand w całości obciążają Gminę.

Wspólnota stwierdziła także, iż jej zdaniem wyłączenie północnego pionu werand z użytkowania jest nieuzasadnione i w konsekwencji może doprowadzić do jego rzeczywistej całkowitej degradacji i narazić Gminę na niczym nie uzasadnione koszty rekonstrukcji.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 24 sierpnia 2002 roku, nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 68 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., nr 106, poz. 1126 ze zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, iż argumenty podnoszone w odwołaniu nie mogą być uwzględnione w przypadku rozpatrywania sprawy w trybie art. 68 Prawa budowlanego. Stwierdził także, iż już orzeczenie techniczne sporządzone w 1998 r. wskazywało na znaczną degradację przedmiotowej werandy. Wyjaśnił również, że wyłączenie z użytkowania pionu werand i tarasu ma na celu wyeliminowanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Organ II instancji stwierdził także, iż w jego ocenie, zgodnie z treścią art. 61 Prawa budowlanego, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany użytkować obiekt zgodnie z przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać go w należytym stanie technicznym i estetycznym. Z tych też przyczyn wspólnota mieszkaniowa przedmiotowego budynku powinna niezwłocznie podjąć stosowne działania w celu doprowadzenia omawianej części budynku do odpowiedniego stanu technicznego.

W skardze na powyższą decyzję Wspólnota Mieszkaniowa A, wniosła o stwierdzenie jej nieważności jako niezgodnej z prawem.

W uzasadnieniu skargi wskazała, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki z przywołanego w zaskarżonej decyzji art. 68 Prawa budowlanego. Stwierdziła także, iż w zaskarżonej decyzji błędnie uznano, że stan techniczny północnego pionu werand kwalifikuje go do wyłączenia z użytkowania w całości, a wydając przedmiotową decyzję organ II instancji nie ustosunkował się do argumentów podnoszonych przez Zarząd Wspólnoty w pismach zarządu z 21 lutego 2002 r., 25 kwietnia 2002 r. oraz 14 czerwca 2002 roku, w których podnoszono zwłaszcza, iż z przywołanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji orzeczenia techniczno - mykologicznego nie wynika groźba katastrofy budowlanej. Zawarte w ww. orzeczeniu stwierdzenie, że konstrukcja na całej wysokości utraciła niezbędną sztywność nie jest poparte obliczeniami i nie uwzględnia faktu, że ceglane wypełnienie drewnianego szkieletu konstrukcyjnego pionu werand przeciwdziała utracie sztywności, pomimo uszkodzenia elementów tego szkieletu, a spróchniałe belki stropowe na werandzie w lokalu nr [...], w czasie remontu tarasu przeprowadzonego przez PGM w 1997 roku, zostały wzmocnione nowymi elementami.

Skarżąca wskazała także, iż Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził postępowanie w niniejszej sprawie z naruszeniem prawa, a w szczególności:

a) naruszył art. 75 § l k.p.a. i art. 78 § l k.p.a. nie dopuszczając do uczestnictwa w wizji lokalnej powołanych przez Zarząd Wspólnoty ekspertów, którzy mogli przyczynić się do wyjaśnienia sprawy;

b) dopisał do protokołu z wizji, po jego odczytaniu i podpisaniu, uwagę dotyczącą stropu nad werandą: "grozi zawaleniem", czym naruszył art. 71 k.p.a.

Zarząd Wspólnoty wskazał nadto, iż z dokumentów zgromadzonych w niniejszej sprawie wynika, że proces degradacji werandy w lokalu nr [...] został powstrzymany. Nie stwierdzono zalewania tej werandy od czasu wykonania przez PGM w 1997 roku izolacji tarasu nad werandą w lokalu nr [...] oraz przeprowadzenia w 1998 roku przez Wspólnotę remontu kapitalnego dachu w części mansardowej. W ocenie Wspólnoty brak było podstaw do wyłączenia z użytkowania całego północnego pionu werand składającego się z dwóch werand położonych na parterze i I piętrze oraz tarasu urządzonego nad stropem werandy I-go piętra. Jedynie bowiem weranda położona na I piętrze od szeregu lat była wyłączona z użytkowania i to właśnie było głównym powodem jej degradacji, natomiast weranda położona na parterze jest w dobrym stanie, nie uzasadniającym jej wyłączenia z użytkowania.

Skarżąca powołała się także na wyrażone w niniejszej sprawie stanowisko Konserwatora Zabytków, który w piśmie z dnia 18 kwietnia 2002 roku stwierdził: "Zamiar wyłączenia z użytkowania północnego pionu werand jest równoznaczny z ich dalszą degradacją i w konsekwencji prowadzić może do faktycznej konieczności ich rekonstrukcji, co narazi Gminę na dodatkowe, wysokie koszty (...) świadome sankcjonowanie procesu ich degradacji poprzez wyłączenie z użytkowania jest niedopuszczalne".

Mając na uwadze powyższe Wspólnota stwierdziła, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi zagrożenie zdrowia lub życia ludzkiego, a przeciwnie realizacja zaskarżonej decyzji byłaby sprzeczna z interesem społecznym i stanowiłaby przejaw niegospodarności.

Skarżąca zarzuciła również, iż decyzja została skierowana niewłaściwie do Zarządu Wspólnoty. W ocenie skarżącej nakazy zawarte w zaskarżonej decyzji winny być skierowane do właściciela lokali komunalnych, do których to lokali przynależy północny pion werand tj. do Gminy albowiem - zgodnie z treścią uchwały Wspólnoty nr [...] z dnia 31 stycznia 2002 r., północny pion werand nie jest nieruchomością wspólną. Tym samym czynności związane z ww. pionem werand przekraczają zakres zwykłego zarządu określonego w umowie o zarząd nieruchomością wspólną, zawartej dnia 15 stycznia 2001 roku, pomiędzy Wspólnotą Mieszkaniową, a Zarządem Wspólnoty.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i dodatkowo wyjaśnił, iż nakaz oparty na treści art. 68 Prawa budowlanego został skierowany do Wspólnoty Mieszkaniowej jako właściciela przedmiotowego budynku.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269).

Zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 sierpnia 2002 roku oraz poprzedzająca ją decyzja Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 kwietnia 2002 roku zostały oparte na treści art. 68 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. nr 89, poz. 414 ze zm.), który m. in. stanowi, iż w razie stwierdzenia potrzeby opróżnienia w całości lub w części budynku przeznaczonego na pobyt ludzi, bezpośrednio grożącego zawaleniem, właściwy organ jest obowiązany nakazać, w drodze decyzji, na podstawie protokołu oględzin, właścicielowi lub zarządcy obiektu budowlanego opróżnienie bądź wyłączenie w określonym terminie całości lub części budynku z użytkowania oraz zarządzić umieszczenie na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz o zakazie jego użytkowania.

Sąd miał przy tym na uwadze, iż w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja dotyczyła dwóch werand i tarasu, które - jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych, były użytkowane wyłącznie przez najemców wyodrębnionych lokali, do których przynależały, a lokale te - nr [...], [...] i [...], stanowiły w chwili wydawania decyzji z dnia 24 sierpnia 2002 roku własność Gminy (jednego z członków Wspólnoty Mieszkaniowej A).

Przepis art. 3 ust. 2 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali stanowi, że w razie wyodrębnienia własności lokali wchodzących w skład danej nieruchomości, przysługuje ich właścicielom udział w nieruchomości wspólnej, który obejmuje grunt oraz części budynku i urządzenia nie służące wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali. Jak słusznie wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 3 października 2002 roku (sygn. akt III RN 153/01, LEX nr 76824) z przepisu tego a contrario wynika, iż urządzenia i części budynku, w tym balkony (a w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie także tarasy i werandy), służące wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali mieszkalnych nie wchodzą w skład nieruchomości wspólnej. W takiej sytuacji balkon (weranda lub taras) jest częścią składową lokalu mieszkalnego jako rzeczy w rozumieniu ogólnego przepisu art. 47 § 2 k.c., gdyż nie może być od niej odłączony bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu. Kategoria "pomieszczenia przynależnego" (art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali), jako części składowej w znaczeniu funkcjonalnym, rozszerza więc pojęcie rzeczy składowej według Kodeksu cywilnego, a zarazem jest na tyle elastyczna, że status prawny balkonu (werandy lub tarasu) uzależnia od okoliczności konkretnego przypadku w tym sensie, iż ani nie przesądza, ani też nie wyklucza kwalifikowania go jako pomieszczenia przynależnego. Innymi słowy, balkony (werandy lub tarasy) mogą zależnie od koncepcji architektonicznej danego budynku być zarówno częścią elewacji spełniającą jedynie funkcję zdobniczą lub zostać przeznaczone do użytku ogółu właścicieli albo przynależeć do poszczególnych lokali mieszkalnych i być przeznaczone do wyłącznego użytku ich właścicieli. W tym drugim wypadku, który niewątpliwie miał miejsce w niniejszej sprawie, w zakres kosztów utrzymania lokalu w należytym stanie wchodzą również koszty utrzymania i ewentualnego odtworzenia balkonu, co zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o własności lokali obciąża właściciela lokalu.

Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 maja 1996 roku (sygn. akt SA/Wr 2096/95, Prok. i Pr. 1997/6/45), w którym stwierdził, iż wynikający z art. 43 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.) i obecnie obowiązującego art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. nr 89, poz. 414) obowiązek utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym i estetycznym ciąży na właścicielu lub zarządcy obiektu, a w wypadku współwłasności, na wszystkich współwłaścicielach. W sytuacji, gdy z mocy przepisów prawa budowlanego obowiązek utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym ciąży na współwłaścicielach obiektu, a pomiędzy współwłaścicielami zawarta została ugoda sądowa o podziale obiektu do użytkowania, organ administracji orzekając o obowiązku utrzymania w należytym stanie technicznym określonej części obiektu, pozostającej w wyłącznym użytkowaniu jednego współwłaściciela, może skierować wydawane w drodze decyzji nakazy wyłącznie do tego współwłaściciela.

Jak z powyższego wynika zarzut Wspólnoty dotyczący niewłaściwego określenia adresata decyzji był zasadny albowiem organy, stwierdzając potrzebę opróżnienia części budynku w postaci dwóch werand i tarasu, winny skierować decyzję o wyłączeniu ww. części budynku do właściciela lokali, do których przynależały werandy i taras, czyli do Gminy, która w dacie wydawania zaskarżonej decyzji była właścicielem wszystkich trzech lokali.

Na marginesie powyższych rozważań należało wskazać, iż nie można zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym przez organ II instancji w odpowiedzi na skargę, zgodnie z którym Wspólnota Mieszkaniowa jest właścicielem budynku położonego w G., przy ul. [...]. Jak wynika bowiem z treści powoływanego już w uzasadnieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 80, poz. 903 ze zm.) w razie wyodrębnienia własności lokali właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokalu. Właściciele wyodrębnionych lokali są zatem współwłaścicielami budynku jedynie w ograniczonym zakresie, przedmiotem współwłasności jest bowiem jedynie nieruchomość wspólna tj. części budynku i urządzeń, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali oraz grunt. Tym samym Wspólnota Mieszkaniowa nie może być uznana także za zarządcę obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 68 pkt 1 Prawa budowanego.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż orzekające w niniejszej sprawie organy, przyjmując, iż adresatem decyzji w niniejszej sprawie ma być Wspólnota Mieszkaniowa, a nie właściciel wyodrębnionych lokali, do których przynależą werandy i taras, dokonały błędnej interpretacji art. 68 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. nr 89, poz. 414 ze zm.), co niewątpliwie miało wpływ na wynik niniejszej sprawy. Sąd zważył przy tym, iż Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości położonej w G., przy ul. [...], którą tworzy ogół właścicieli wchodzących w skład ww. nieruchomości, winna być stroną niniejszego postępowania albowiem dopiero po wnikliwym przeprowadzeniu postępowania dowodowego w niniejszej sprawie można będzie stwierdzić czy decyzja wydana w niniejszej sprawie ma dotyczyć tylko werand i tarasu, czy też także części budynku stanowiących nieruchomość wspólną i z tych względów w niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji albowiem zgodnie z treścią art. 156 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji jest skierowanie jej do osoby, która nie jest stroną danego postępowania.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał nadto, iż organy działające w niniejszej sprawie naruszyły przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego wskazujące w jaki sposób postępowanie administracyjne winno zostać przeprowadzone aby sprawa została należycie wyjaśniona.

Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Zasada prawdy obiektywnej jest naczelną zasadą postępowania administracyjnego. Wynika z niej obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą. Realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, ustalenie stanu faktycznego sprawy jest bowiem niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego (tak Barbara Adamiak w: "Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz" B. Adamiak, J. Borkowski, CH Beck, Warszawa 2004 rok, str. 67).

Stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje przy tym formalna teoria dowodowa, według której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie przy pomocy takiego, a nie innego środka dowodowego, ani też zasada, że rola organu orzekającego to rola biernego podmiotu oczekującego na dowody zaoferowane przez stronę.

Zgodnie z ww. przepisami organy działające w niniejszej sprawie winny podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W niniejszej sprawie organy tych obowiązków nie dopełniły albowiem nie podjęły wszelkich niezbędnych kroków aby ustalić w sposób nie budzący wątpliwości stan techniczny obu werand i tarasu. Z treści protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 7 lutego 2002 roku wynika bowiem w zasadzie jedynie stan werandy należącej do lokalu nr [...]. Brak jest natomiast w ww. protokole szczegółowych danych co do stanu technicznego drugiej werandy i tarasu, a opinia z 1998 roku, na którą powołują się organy, została wydana w 1998 roku, więc nie sposób stwierdzić, iż na jej podstawie można ustalać aktualny stan techniczny werand i tarasu. Sąd miał przy tym na uwadze, iż z treści skargi złożonej w niniejszej sprawie oraz odwołania wynika, iż organ I instancji nie dopuścił do uczestnictwa w wizji lokalnej powołanych przez Zarząd Wspólnoty ekspertów, którzy mogli przyczynić się do wyjaśnienia sprawy - naruszając tym samym treść art. 75 § 1 k.p.a. i 78 § 1 k.p.a., a nadto, iż podczas sporządzania protokołu z wizji lokalnej doszło do naruszenia art. 71 k.p.a. albowiem dopisano do protokołu, już po jego odczytaniu i podpisaniu, uwagę dotyczącą stropu nad werandą: "grozi zawaleniem". Organ II instancji nie odniósł się do tych zarzutów ani w uzasadnieniu swojej decyzji, ani w odpowiedzi na skargę, w szczególności nie zakwestionował ich prawdziwości. W ocenie Sądu wskazywane przez skarżącą nieprawidłowości przemawiają za uznaniem, iż organy nie wyjaśniły w sposób należyty niniejszej sprawy i podczas prowadzenia postępowania dopuściły się naruszenia wskazanych powyżej przepisów w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż orzekające w niniejszej sprawie organy naruszyły art. 68 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. nr 89, poz. 414 ze zm.) błędnie go interpretując i stosując, co niewątpliwie miało wpływ na wynik niniejszej sprawy. Nadto organy naruszyły art. 7 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albowiem nie poczyniły ustaleń odnośnie aktualnego stanu werandy na parterze oraz tarasu, a tym samym nie podjęły kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego koniecznego aby prawidłowo załatwić niniejszą sprawę.

Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny - podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

Na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł, iż zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane. Wykonanie wadliwych i uchylonych decyzji w okresie do uprawomocnienia się wyroku jest bowiem zbędne i aksjologicznie nieuzasadnione.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 i art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji winien poczynić ustalenia odnośnie całego północnego pionu werand z tarasem, a w szczególności wyjaśnić aktualny stan techniczny wyżej wymienionych części budynku oraz ich stan prawny aby następnie ustalić czy w niniejszej sprawie znajdzie zastosowanie art. 68 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 roku, nr 207, poz. 2016 ze zm.), a nadto należycie wskazać adresata ewentualnej decyzji.