Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1380/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1355
law: Ustawa z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska - t.j.
article: art. 146 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Wykowski Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.) sędzia WSA Wojciech Rowiński po rozpoznaniu w dniu 21 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na żądanie [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] kwietnia 2020 r., [...]. w przedmiocie przeprowadzenia postępowania służbowego lub innego przewidzianego prawem postępowania przeciwko W. F. 1. uchyla zaskarżoną żądanie; 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz [...] S.A. z siedzibą w [...] kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest żądanie [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej: "WIOŚ") z [...] kwietnia 2020 r., znak [...], skierowane do Zarządu Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w [...] S.A. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka" lub "MPWiK") dotyczące przeprowadzenia postępowania służbowego lub innego przewidzianego prawem postępowania przeciwko W. F. (dalej: "Wezwanie WIOŚ" lub "Zaskarżone Żądanie").

II. Zaskarżone żądanie zostało oparte na następujących ustaleniach faktycznych i ocenach prawnych.

II.1. W związku z wystąpieniem w dniu 28 sierpnia 2019 r. awarii na instalacji (rurociągach) doprowadzających ścieki do oczyszczalni [...] w okresie od dnia [...] sierpnia 2019 r. do dnia [...] grudnia 2019 r., WIOŚ przeprowadził czynności kontrolne w Miejskim Przedsiębiorstwie Wodociągów i Kanalizacji w [...] S.A. udokumentowane protokołem kontroli nr [...] (w wezwaniu omyłkowo podano nr [...]). W toku kontroli, w dniu [...] sierpnia 2019 r. WIOŚ na podstawie art. 247 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219, dalej: "p.o.ś.") wydał decyzję znak [...], w której nałożono obowiązki na Spółkę. Przedmiotowej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja jest ostateczna. W punkcie 2 ww. decyzji WIOŚ zobowiązał Spółkę, m.in. do przedkładania do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] danych o ładunku poszczególnych zanieczyszczeń wprowadzanych do rzeki [...] w ciągu doby — w terminie od daty otrzymania decyzji, tj. od [...] sierpnia 2019 r.

II.2. W dniu 21 kwietnia 2020 r. WIOŚ skierował do Zarządu MPWiK wystąpienie zatytułowane "wnioskiem". W wystąpieniu tym, wydanym na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2019 r. poz. 1355; dalej: "u.i.o.s."), WIOŚ zażądał od Zarządu MPWiK przeprowadzenia postępowania służbowego lub innego przewidzianego prawem postępowania przeciwko W. F. winnemu braku nadzoru nad realizacją zobowiązania zawartego w treści punktu 2 opisanej wyżej decyzji WIOŚ z dnia [...] sierpnia 2019 r., znak [...], w zakresie przedkładania do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] danych o ładunku poszczególnych zanieczyszczeń wprowadzanych do rzeki [...] w ciągu doby, oraz poinformowania, w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego wniosku, o wynikach tego postępowania i podjętych działaniach dotyczących przeprowadzenia postępowania służbowego lub innego przewidzianego prawem postępowania przeciwko W. F.. W uzasadnieniu tego żądania organ wskazał, że w czasie trwania awarii obowiązywała decyzja Nr [...] z [...] października 2010 r., którą Marszałek Województwa [...] udzielił Spółce pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie oczyszczonych ścieków komunalnych z Oczyszczalni Ścieków [...] zlokalizowanej w W. przy ul. [...], do rzeki [...] wylotem usytuowanym w km [...] jej biegu. Ww. pozwolenie wodnoprawne wygaszono decyzją Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] października 2019 r., znak: [...]. W ww. pozwoleniu określono m.in. dopuszczalne stężenia substancji odprowadzanych w ściekach odpływających z oczyszczalni w zakresie: azot amonowy, bor, żelazo ogólne, chrom VI, surfaktanty anionowe, surfaktanty niejonowe, węglowodory ropopochodne, cyjanki związane, fluorki, substancje ekstrahujące się eterem naftowym, aldryna i tichlorometan. Jak wskazał organ, z ustaleń kontroli wynika, iż Spółka przesyłała do WIOŚ obliczone na podstawie wykonanych badań fizykochemicznych ścieków nieoczyszczonych, dane dotyczące ładunków wskaźników zanieczyszczeń. Jednakże analiza przedłożonych materiałów wykazała, że Spółka nie przekazywała analiz próbek ścieków nieoczyszczonych w pełnym zakresie wskaźników wskazanych w ww. pozwoleniu wodnoprawnym. Nie przedłożono danych dotyczących dobowych ładunków za okresy: od dnia 28 sierpnia 2019 r. do dnia 4 września 2019 r. w zakresie wskaźników zanieczyszczeń: azot amonowy, bor, żelazo ogólne, chrom VI, surfaktanty anionowe, surfaktanty niejonowe, węglowodory ropopochodne, cyjanki związane, fluorki, substancje ekstrahujące się eterem naftowym, aldryna i tichlorometan; od dnia 5 września 2019 r. do dna 14 września 2019 r. w zakresie wskaźników zanieczyszczeń: ekstrahujące się eterem naftowym, aldryna i tichlorometan. Nieprawidłowość ta skutkowała wyłączeniem materiałów z ujawnionego wykroczenia do odrębnego prowadzenia, ustaleniem osoby bezpośrednio odpowiedzialnej oraz pociągnięcia jej do odpowiedzialności karnej. WIOŚ wskazał również, że z materiałów zebranych w sprawie o przedmiotowe wykroczenie oraz materiałów zebranych w toku prowadzonej kontroli wnika, iż osoba realizująca bezpośrednio czynności wynikające z punktu 2 decyzji [...] z [...] sierpnia 2019 r., znak: [...], przesyłała bezpośrednio do WIOS w [...] drogą elektroniczną, dane dotyczące ładunku poszczególnych zanieczyszczeń wprowadzanych do rzeki [...]. Jednocześnie przesyłając powyższe dane także do wiadomości swojemu przełożonemu w osobie W. F.— Dyrektora [...] w Spółce. Okoliczność ta jednoznacznie wskazuje, iż przełożony posiadał wiedzę o dopuszczeniu się przez podwładnego czynu mogącego stanowić naruszenie stanu prawnego. Posiadanie takiej wiedzy przez przełożonego winno skutkować reakcją neutralizującą to zdarzenie, np. żądaniem od podwładnego uzupełnienia i ponownego przesłania danych. Niezależnie od wystąpienia sytuacji awaryjnej [...] Spółki winien prowadzić lub zlecać badania w pełnym zakresie określonym w powyżej przywołanym pozwoleniu wodnoprawnym. Brak sprecyzowania zakresu udzielanej informacji określonych w treści punktu 2 decyzji [...] z [...] sierpnia 2019 r., znak: [...]. nie wprowadzał nowego jak i nie ograniczał dotychczasowego zakresu badań wynikających z pozwolenia wodnoprawnego. Świadomy wystąpienia przekroczenia norm, WIOŚ w [...] wnosił o informacje z zakresu dotychczasowo wymaganych badań w celu określenia skali zanieczyszczenia spowodowanych awarią i podjęcia stosownych działań. Opisany fakt świadczy o braku stosownego nadzoru ze strony przełożonego kierującego komórką, odpowiedzialną za realizację obowiązku, zawartego w treści pkt 2 decyzji WIOŚ z [...] sierpnia 2019 r., znak: [...].

II.3. Spółka w odpowiedzi na wspominane żądanie WIOŚ udzieliła odpowiedzi w piśmie z 28 kwietnia 2020 r. MPWiK nie podzieliło zarzutów WIOŚ dotyczących niedochowania należytej staranności przez pracowników Spółki przy realizacji punktu 2 decyzji WIOŚ z dnia [...] sierpnia 2019 r., Równocześnie Spółka poinformowała, że wystąpiła do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o stwierdzenie nieważności tej decyzji w części dotyczącej przedkładania WIOŚ danych pomiarowych i wyników badań odprowadzanych ścieków.

III.1. W skardze na wezwanie WIOŚ reprezentowana przez radcę prawnego Spółka zarzuciła naruszenie:

1) art. 12 ust. 3 u.i.o.ś. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na skierowaniu Zaskarżonego Żądania do zarządu Spółki zamiast do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej (osoby fizycznej), czyli podjęcie przez WIOŚ próby utworzenia stosunku administracyjnoprawnego na linii WIOŚ-zarząd Spółki w sytuacji, gdy art. 12 ust. 3 u.i.o.ś. wyklucza możliwość adresowania żądań przeprowadzenia postępowań służbowych do organów osób prawnych lub innych jednostek organizacyjnych; prawidłowe zastosowanie powyższego przepisu uniemożliwiłoby WIOŚ nakładanie obowiązków na zarząd Spółki za pośrednictwem Zaskarżonego Żądania,

2) art. 12 ust. 3 u.i.o.ś. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na wskazaniu w Zaskarżonym Żądaniu osoby - zdaniem WIOŚ – "winnej dopuszczenia do uchybień" i zażądaniu od zarządu Spółki przeprowadzenia postępowania w stosunku do tej osoby w sytuacji, gdy uprawnienie WIOŚ określone w art. 12 ust. 3 u.i.o.ś. umożliwia wyłącznie żądanie przeprowadzenia stosownego postępowania służącego ustaleniu, kto rzeczywiście powinien zostać uznany za "winnego dopuszczenia do uchybień", a nie swoistemu "potwierdzeniu" stanowiska [...], na podstawie którego ten organ autorytatywnie stwierdza "winę" konkretnej osoby, zanim takie postępowanie faktycznie miałoby miejsce, a w jego ramach byłyby przeprowadzone odpowiednie czynności wyjaśniające; prawidłowa wykładnia powyższego przepisu wykluczyłaby możliwość żądania przez WIOŚ przeprowadzenia postępowania w stosunku do osoby już uznanej przez WIOŚ za "winną", gdyż czyniłoby to ewentualne postępowanie całkowicie bezprzedmiotowym; ratio legis instrumentu przewidzianego w art. 12 ust. 3 u.i.o. sprowadza się do uprawnienia WIOŚ do żądania przeprowadzenia stosownego postępowania w ramach kontrolowanej jednostki organizacyjnej, które dopiero może przynieść skutek w postaci wskazania "winnego dopuszczenia do uchybień".

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że niezbędnym jest wyjaśnienie, iż przyczyną, dla której MPWiK zdecydowała się złożyć skargę, nie jest dążenie do uniknięcia konieczności badania przyczyn, przebiegu i skutków powstania ubiegłorocznej awarii systemu rurociągów transportujących ścieki komunalne z lewobrzeżnej części [...] do oczyszczalni ścieków [...] Spółka od momentu wystąpienia tej awarii wdrażała stosowne środki organizacyjne, techniczne i technologiczne oraz w pełni współpracowała w tym zakresie z właściwymi organami administracji publicznej. Zagadnienia te są przede wszystkim przedmiotem trwającego obecnie postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową [...] w [...]. Niezależnie od czynności podejmowanych przez organy władzy publicznej, MPWiK prowadzi działania w celu ukończenia właściwych badań dotyczących przyczyn, przebiegu i skutków zaistniałej awarii, do czego została zobowiązana m.in. na podstawie decyzji WIOŚ z [...] sierpnia 2019 roku, znak: [...]. Ustaleń w tym zakresie Spółka dokonuje w ścisłej współpracy z ekspertami z Wydziału [...] Politechniki [...], co służy zagwarantowaniu profesjonalnego i rzetelnego charakteru sporządzanej ekspertyzy. W konsekwencji, kwestia przyczyn i rezultatów ubiegłorocznej awarii systemu rurociągów transportujących ścieki komunalne jest weryfikowana dwutorowo - zarówno przez uprawnione do tego organy władzy publicznej, jak i przez Spółkę. Dalej Spółka podniosła, że zagadnieniem kluczowym w niniejszej sprawie jest przede wszystkim ustalenie, czy na podstawie art. 12 ust. 3 UIOŚ dopuszczalnym jest kierowanie tego rodzaju żądań do organów kolegialnych kontrolowanych jednostek organizacyjnych. Ponadto, uzasadnione wątpliwości budzi dokonane przez [...] w Zaskarżonym Żądaniu bezpośrednie wskazanie - w ocenie WIOŚ - osoby "winnej" wraz z przytoczeniem, niebudzących wątpliwości [...], okoliczności mających przesądzać o istnieniu "winy" po stronie osoby indywidualnie oznaczonej w Zaskarżonym Żądaniu. Zdaniem Spółki, instrument przewidziany w art. 12 ust. 3 u.i.o.ś. umożliwia WIOŚ wystąpienie z żądaniem przeprowadzenia stosownego postępowania w ramach kontrolowanej jednostki organizacyjnej, które dopiero ma służyć ustaleniu "winnego dopuszczenia do uchybień" w konkretnej sprawie, nie zaś potwierdzaniu stanowiska [...] w kontekście "winy" określonej osoby. W przeciwnym razie, postępowanie, którego przeprowadzenia żąda WIOŚ, byłoby bezcelowe i bezprzedmiotowe, skoro ustaleń właściwych dla takiego postępowania dokonał samodzielnie [...], o czym poinformował Spółkę w Zaskarżonym Żądaniu.

III.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. WIOŚ w pierwszej kolejności zakwestionował dopuszczalność skargi wnoszonej na akty wydane w oparciu o art. 12 ust. 3 u.i.o.ś., wskazując na rozbieżności w tej kwestii w orzecznictwie na tle sądowej kontroli zarządzeń pokontrolnych. Zdaniem WIOŚ, wystąpienie takie zawiera jedynie ustalenia i związane z nimi wnioski, które z istoty swej nie tworzą nowej sytuacji prawnej dla kontrolowanego. W odniesieniu do żądania przeprowadzenia postępowania służbowego lub innego przewidzianego prawem postępowania przeciwko osobom winnym dopuszczenia do uchybień przepisy ustawy nie przewidują za ich niewykonanie żadnych sankcji. Sankcjom podlega tylko niewykonanie obowiązku poinformowania organu Inspekcji Ochrony Środowiska o zakresie wykonania zarządzeń pokontrolnych lub poinformowanie niezgodnie z prawdą o wykonaniu zarządzeń pokontrolnych, przeprowadzeniu postępowania służbowego lub innego przewidzianego prawem, a także nie poinformowanie o przeprowadzeniu postępowania służbowego lub innego przewidzianego prawem postępowania przeciw osobom winnym dopuszczenia do uchybień. Odnosząc się do zarzutów skargi WIOŚ wyjaśnił, że skierował swoje żądanie do zarządu Spółki, tj. wszystkich członków zarządu jako osób fizycznych wchodzących w skład organu, który zgodnie ze statutem spółki prowadzi jej sprawy i reprezentuje ją na zewnątrz. Prawdą jest, że przepis art. 12 ust. 3 u.i.o.ś. stanowi, że na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może zażądać od kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej przeprowadzenia postępowania służbowego lub innego przewidzianego prawem postępowania przeciwko osobom winnym dopuszczenia do uchybień. Powyższe oznacza, że choć czynności kontrolne przeprowadza się w jednostce organizacyjnej, to jednak adresatem zarządzenia pokontrolnego nie jest ta jednostka, lecz jest nią wyłącznie kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej. Należy przy tym wskazać, że w związku z wydaniem skarżonego żądania, wynikają określone obowiązki ciążące właśnie na kierowniku kontrolowanej przez Inspekcję jednostki organizacyjnej, jest to bowiem obowiązek powiadomienia w określonym terminie, o wynikach tego postępowania i o podjętych działaniach. Dopełnieniem wskazanych regulacji jest określona w art. 31a ust. 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska sankcja (aresztu, ograniczenia wolności lub grzywny) za brak poinformowania organu Inspekcji Ochrony Środowiska o zakresie wykonania zarządzeń pokontrolnych albo o przeprowadzeniu postępowania służbowego lub innego przewidzianego prawem postępowania przeciw osobom winnym dopuszczenia do uchybień. Treść cytowanych przepisów zdaniem WIOŚ jednoznacznie wskazuje, że nałożenie obowiązków w ramach skarżonego żądania Wojewódzkiej Inspekcji Ochrony Środowiska nie jest możliwe w stosunku do osoby prawnej (por. wyrok NSA z 23 lutego 2016 r., II OSK 1534/14). Zatem mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że adresatem zarządzenia pokontrolnego nie może być osoba prawna. Organ nie zgadza się z poglądem, że nie może być nim organ kierujący spółką, który w takim stanie prawnym powinien być rozumiany jako kierownik jednostki organizacyjnej, gdyż kwestie ujęte w skarżonym zarządzeniu pokontrolnym dotyczą interesu prawnego kontrolowanej jednostki w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. Dlatego też zważając na ten charakter, zdaniem WIOŚ koniecznym było skierowanie ich do wszystkich członków zarządu, odpowiadających za prawidłowość i zgodność z prawem działań prowadzonych przez kontrolowaną Spółkę. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art. 368 § 1 i 2 k.s.h., zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę. Zarząd składa się z jednego albo większej liczby członków. Na mocy art. 373 § 1 k.s.h., jeżeli zarząd jest wieloosobowy, sposób reprezentowania spółki określa jej statut. Jeżeli statut nie zawiera żadnych postanowień w tym przedmiocie, do składania oświadczeń w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem. Oznacza to, że jednostką kieruje organ wieloosobowy, czyli wszyscy członkowie tego organu. Jeśli chodzi o pojęcie kierownika jednostki to w spółce zgodnie z orzecznictwem sądów powszechnych "przez kierownika jednostki w organie wieloosobowym rozumie się wszystkich członków zarządu tego organu" (postanowienie Sądu Okręgowy w [...] z [...] października 2016 r., [...]). Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem WIOŚ był on uprawniony do skierowania przedmiotowego żądania do zarządu Spółki. Nie sposób wnosić z treści art. 12 ust. 3 u.i.o.ś., że wyklucza on możliwość adresowania zarządzeń pokontrolnych do zarządów osób prawnych. W ocenie WIOŚ, wszelkie informacje i żądania organ powinien przekazywać wszystkim członkom zarządu, tak aby wszyscy członkowie posiadali taką samą wiedzę. Jak wynika z informacji zamieszczonych w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, zarząd skarżącej Spółki jest wieloosobowy, natomiast do reprezentacji uprawnionych jest dwóch członków zarządu działających łącznie albo członek zarządu działający łącznie z prokurentem. W zarządzie Spółki zasiada 4 członków zarządu w związku z tym, z uwagi na konieczność zapewnienia wszystkim jego członkom możliwości zapoznania się z zarządzeniem pokontrolnym, zostało ono skierowane do Zarządu Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w [...] S.A. Dlatego WIOŚ, wbrew przytoczonym przez skarżącą orzeczeń, które zapadły w sprawach indywidualnych i w odmiennych stanach faktycznych i jako takie nie powinny stanowić odniesienia do niniejszej sprawy, gdyż w polskim systemie prawnymi nie funkcjonuje zasada precedensu, uważa, że Sąd w trakcie dokonywania oceny powinien dokonać indywidualnej wykładani art. 12 ust. 3 u.i.o.ś. zwracając szczególną uwagę na charakter i umocowanie Zarządu (w rozumieniu osób fizycznych sprawujących kolegialne kierownictwo nad kontrolowaną Spółką) oraz fakt, że wskazane w żądaniu elementy odnosiły się do całokształtu funkcjonowania Spółki, czyli ich realizacja uzależniona jest od kolegialnych decyzji członków Zarządu. Warto zauważyć, że na poprawność dokonywanej przez [...] wykładni wskazuje sposób przeprowadzenia postępowania służbowego lub innego przewidzianego prawem postępowania przeciwko osobie wskazanej przez WIOŚ jako winnej dopuszczenia do uchybień, o którym poinformowano pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r. (znak: [...]) podpisanym przez wszystkich członków Zarządu wskazanych w KRS. Jednocześnie należy zauważyć, że WIOŚ przyjął ww. stanowisko i nie wnosił co do niego pisemnych zastrzeżeń. Zdaniem WIOŚ, nietrafiony w tym zakresie jest również zarzut skarżącej, jakoby tylko i wyłącznie skierowanie żądania do kierownika jednostki organizacyjnej rozumianego jako osoba fizyczna dawało możliwość uruchomienia mechanizmów ponoszenia odpowiedzialności za wykroczenie o którym mowa w art. 31a ust. 1 pkt 1 i 2 u.i.o.ś. Jak już wskazano skierowanie zarządzenia pokontrolnego do Zarządu jako organu kolegialnego, w którego skład wchodzą konkretne osoby fizyczne będące jego członkami daje możliwość zastosowania ww. sankcji wobec każdej z tych osób. Należy zauważyć, że ustawodawca nie wskazał, że żądanie przeprowadzenia postępowania służbowego lub innego przewidzianego prawem postępowania przeciwko osobom winnym dopuszczenia do uchybień może być skierowane wyłącznie do jednej osoby (co faktycznie byłoby niezrozumiałe np. w sytuacji zasady funkcjonowania spółki cywilnej), a tym samym odnosząc powyższe na grunt stosowanych sankcji nie zabronił wyciągania konsekwencji wobec kilku osób, które są odpowiedzialne za realizację zarządzenia i informowanie o podjętych działaniach organów IOŚ. Ponadto zauważyć należy, że WIOŚ jako oskarżyciel publiczny w sprawach o wykroczenia, uprawniony i zobowiązany jest do każdorazowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego poprzedzającego zastosowanie sankcji. Wówczas dokonuje on wnikliwego badania, kogo należy uznać za obwinionego w danej sprawie i który z członków zarządu (którzy członkowie zarządu) zostali wskazani jako właściwi do realizacji zarządzenia i poinformowania o jego zrealizowaniu, a tym samym wobec których członków zarządu należy uruchomić mechanizmy ponoszenia odpowiedzialności za ww. wykroczenie. Reasumując ww. zarzut należy uznać za chybiony, gdyż w ocenie WIOŚ błędnym byłoby skierowanie żądania do osoby prawnej, natomiast w sytuacji gdy kierowane jest ono do Zarządu (w rozumieniu jego członków, będących kolegialnym kierownikiem jednostki organizacyjnej) należy uznać, że jest ono poprawne pod względem formalnym i daje jasny obraz kto (jako osoby fizyczne) odpowiada za jego realizację i przekazanie informacji organom IOŚ. Ponadto wskazać należy, że racjonalny ustawodawca, jeśli chciałby zawęzić możliwość wydania zarządzenia pokontrolnego wyłącznie kierownikowi jednostki organizacyjnej rozumianemu jako osoba fizyczna to w sposób literalny dokonałby tego w brzmieniu art. 12 ust. 3 ustawy. A tak zdaniem WIOŚ, koniecznym jest odnoszenie powyższej definicji "kierownika jednostki organizacyjnej" do przepisów Kodeksu spółek handlowych i norm prawnych w nim zawartych, w tym w zakresie sprawowania kierownictwa w spółkach akcyjnych. Odnosząc się do drugiego zarzutu skarżącej dotyczącego błędnej wykładni art. 12 ust. 3 u.i.o.ś. WIOŚ wskazał, że nie ma żadnych przeszkód prawnych, do wstępnego wskazania w żądaniu WIOŚ, określonej osoby jako winnej dopuszczenia się uchybień, o ile zgromadzone w tym zakresie dowody są przekonujące. Na mocy art. 12 ust. 3 u.i.o.ś. WIOŚ został wyposażony w uprawnienie żądania od kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej przeprowadzenia postępowania służbowego lub innego przewidzianego prawem postępowania przeciwko osobom winnym dopuszczenia do uchybień i poinformowania go, w określonym terminie, o wynikach tego postępowania i o podjętych działaniach. Warto zauważyć, że ustawodawca wskazał, że chodzi o postępowanie służbowe lub inne. W odniesieniu do pojęcia postępowania służbowego, wywodzi się ono z pojęcia służby państwowej, ale w praktyce chodzić będzie o postępowanie wynikające z przepisów prawa pracy, jest ono zwykle prowadzone w odniesieniu do osób zajmujących kierownicze bądź samodzielne stanowiska. Innym postępowaniem będzie postępowanie zmierzające do wdrożenia odpowiedzialności porządkowej w rozumieniu przepisów rozdziału VI działu IV Kodeksu pracy zatytułowanego "Odpowiedzialność porządkowa pracowników". Może to być także wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. Zatem, to WIOŚ w trakcie czynności kontrolnych dokonuje oceny ustalonego stanu faktycznego wskazuje osobę, która w ocenie WIOŚ odpowiada za uchybienie, w celu przeprowadzenia odpowiedniego postępowania wykraczającego poza ustawowe kompetencje organów Inspekcji Ochrony Środowiska. Dodatkowo niezrozumiałym byłoby, gdyby Inspekcja wskazywała dowolne osoby, bez żadnego uzasadnienia formalnego, i żądała podejmowania wobec nich stosownych postępowań "pracowniczych". Dlatego WIOŚ dogłębnie zweryfikował całość zebranego materiału w sprawie w wyniku czego ustalił stan faktyczny, dający podstawy do zmaterializowania się przesłanek o których mowa w art. 12 ust. 3 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska. Należy podkreślić, że w związku z wystąpieniem w dniu 28 sierpnia 2019 r. awarii na instalacji (rurociągach) doprowadzających ścieki do oczyszczalni [...] w okresie od dnia 28 sierpnia 2019 r. do dnia 6 grudnia 2019 r., WIOŚ przeprowadził czynności kontrolne w Spółce udokumentowane protokołem kontroli nr [...]. W toku kontroli, w dniu[...] sierpnia 2019 r. WIOŚ na podstawie art. 247 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 p.o.ś. wydał decyzję znak [...], w której nałożono obowiązki na Spółkę. Przedmiotowej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja ta była ostateczna. W przedmiotowej decyzji m.in. w punkcie 2 WIOŚ zobowiązał Spółkę do przedkładania do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] danych o ładunku poszczególnych zanieczyszczeń wprowadzanych do rzeki [...] w ciągu doby — w terminie od daty otrzymania decyzji, tj. od [...] sierpnia 2019 r. W czasie trwania awarii obowiązywała decyzja nr [...] z [...] października 2010 r., którą Marszalek Województwa [...] udzielił Spółce pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie oczyszczonych ścieków komunalnych z Oczyszczalni Ścieków [...] zlokalizowanej w W. przy ul. [...], do rzeki [...] wylotem usytuowanym w km [...] jej biegu. Ww. pozwolenie wodnoprawne wygaszono decyzją Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] października 2019 r., znak [...]. W ww. pozwoleniu określono m.in. dopuszczalne stężenia substancji odprowadzanych w ściekach odpływających z oczyszczalni w zakresie: azot amonowy, bor, żelazo ogólne, chrom VI, surfaktanty anionowe, surfaktanty niejonowe, węglowodory ropopochodne, cyjanki związane, fluorki, substancje ekstrahujące się eterem naftowym, aldryna i tichlorometan. Z ustaleń kontroli wynika, iż Spółka przesyłała do WIOŚ obliczone na podstawie wykonanych badań fizykochemicznych ścieków nieoczyszczonych, dane dotyczące ładunków wskaźników zanieczyszczeń. Jednakże analiza przedłożonych materiałów wykazała, że Spółka nie przekazywała analiz próbek ścieków nieoczyszczonych w pełnym zakresie wskaźników wskazanych w ww. pozwoleniu wodnoprawnym. Nie przedłożono danych dotyczących dobowych ładunków za okresy: od dnia 28 sierpnia 2019 r. do dnia 4 września 2019 r. w zakresie wskaźników zanieczyszczeń: azot amonowy, bor, żelazo ogólne, chrom VI, surfaktanty anionowe, surfaktanty niejonowe, węglowodory ropopochodne, cyjanki związane, fluorki, substancje ekstrahujące się eterem naftowym, aldryna i tichlorometan oraz od dnia 5 września 2019 r. do dna 14 września 2019 r. w zakresie wskaźników zanieczyszczeń: ekstrahujące się eterem naftowym, aldryna i tichlorometan. Zdaniem WIOŚ, nieprawidłowość ta skutkowała wyłączeniem materiałów z ujawnionego wykroczenia do odrębnego prowadzenia, ustaleniem osoby bezpośrednio odpowiedzialnej oraz pociągnięcia jej do odpowiedzialności karnej. Jak wskazał WIOŚ, z materiałów zebranych w sprawie o przedmiotowe wykroczenie oraz materiałów zebranych w toku prowadzonej kontroli wynika, iż osoba realizująca bezpośrednio czynności wynikające z punktu 2 decyzji [...] z [...] sierpnia 2019 r., znak: [...], przesyłała bezpośrednio do WIOŚ drogą elektroniczną, dane dotyczące ładunku poszczególnych zanieczyszczeń wprowadzanych do rzeki [...]. Jednocześnie przesyłając powyższe dane także do wiadomości swojemu przełożonemu w osobie W. F.— Dyrektora [...] w Spółce. Okoliczność ta jednoznacznie wskazuje, iż przełożony posiadał wiedzę o dopuszczeniu się przez podwładnego czynu mogącego stanowić naruszenie stanu prawnego. Posiadanie takiej wiedzy przez przełożonego winno skutkować reakcją neutralizującą to zdarzenie np. żądaniem od podwładnego uzupełnienia i ponownego przesłania danych. Jak wskazał WIOŚ, prowadzone, niezależnie od wystąpienia sytuacji awaryjnej [...] Spółki, zdaniem WIOŚ winien prowadzić lub zlecać badania w pełnym zakresie określonym w powyżej przywołanym pozwoleniu wodnoprawnym. Brak sprecyzowania zakresu udzielanej informacji określonych w treści punktu 2 decyzji WIOŚ z [...] sierpnia 2019 r., znak: [...]. nie wprowadzał nowego jak i nie ograniczał dotychczasowego zakresu badań wynikających z pozwolenia wodnoprawnego. Świadomy wystąpienia przekroczenia norm, WIOŚ wnosił o informacje z zakresu dotychczasowo wymaganych badań w celu określenia skali zanieczyszczenia spowodowanych awarią i podjęcia stosownych działań. Opisany fakt świadczy o braku stosownego nadzoru ze strony przełożonego kierującego komórką, odpowiedzialną za realizację obowiązku, zawartego w treści pkt 2 decyzji WIOŚ z [...] sierpnia 2019 r., znak: [...]. Prowadzone — w oparciu o materiały z postępowania administracyjnego - postępowanie w sprawie o wykroczenie wykazało, iż zebrany materiał dowodowy dał podstawy do skierowaniu do sądu na podległemu służbowo W. F. pracownika, wniosku o ukaranie, podejrzewanemu o popełnienie wykroczenia z art. 353 p.o.ś. Jak wskazał WIOŚ, Sąd Rejonowy dla [...] w [...] [...] Wydział [...] w postępowaniu nakazowym sygn. akt [...] - na podstawie zebranego materiału - w dniu [...] marca 2020 r. uznał obwinionego winnym popełnienia zarzucanego mu wykroczenia i orzekł karę grzywny. Okoliczność ta potwierdziła zasadność wskazania w treści żądania [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r., znak [...] osoby W. F. jako osoby winnej braku nadzoru nad realizacją zadań służbowych podległych mu służbowo pracowników. Dodatkowo, wskazanie konkretnej osoby przez WIOŚ nie pozbawiło możliwości wskazania przez kierownika kontrolowanej jednostki innej osoby, jeżeli przeprowadzone postępowanie wewnętrzne w jednostce, dostarczyłoby przeciwnych dowodów. Wszakże, to kierownik jednostki w świetle postanowień art. 12 ust. 3 u.i.o.ś. jest uprawniony do przeprowadzenia postępowania służbowego lub innego przewidzianego prawem postępowania, przeciwko osobom winnym dopuszczenia się uchybień. W związku z tym, z treści art. 12 ust. 3 u.i.o.ś. nie wynika zakaz wstępnego wskazania osoby winnej przez WIOŚ, pamiętając o tym, że ostateczny głos decydujący w tej sprawie należy do kierownika jednostki, pełniącego przecież rolę pracodawcy w stosunku do pracownika.

III.3. W piśmie z 8 października 2020 r. Spółka odniosła się do argumentacji zawartej w odpowiedzi na skargę.

III.4. W dniu 16 października 2020 r., w związku z pogarszająca się sytuacją epidemiczną, Przewodniczący wydał zarządzenie o rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs[4] ustawy dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374).

IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

IV.1. Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem Zaskarżone Żądanie zostało wydane z naruszeniem art. 12 ust. 3 u.i.o.ś. Tym samym, akt ten winien być uchylony na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a.

IV.2. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że w skardze (s. 4 – "Istota sporu") podniesiono, że przyczyną, dla której MPWiK zdecydowała się złożyć skargę, nie jest dążenie do uniknięcia konieczności badania przyczyn, przebiegu i skutków powstania ubiegłorocznej awarii systemu rurociągów transportujących ścieki komunalne z lewobrzeżnej części [...] do oczyszczalni ścieków [...] W tym aspekcie, uprzedzając nieco rozważania dotyczące istoty oraz zakresu kontroli aktów podejmowanych na podstawie art. 12 ust. 3 u.i.o.ś., należy wskazać, że powodem uwzględnienia niniejszej skargi nie jest stwierdzenie, że po stronie Spółki nie doszło do uchybień związanych z realizacją punktu 2 opisanej na wstępie decyzji WIOŚ z [...] sierpnia 2019 r., a tym bardziej stwierdzenie, że poważna awaria kolektora odprowadzającego ścieki z lewobrzeżnej W. do oczyszczalni [...] z sierpnia 2019 r. nie była efektem zaniedbań po stronie Spółki lub innych podmiotów zaangażowanych w proces projektowania, wykonania i obsługi wspomnianego kolektora. Powodem uwzględniania skargi jest natomiast podzielnie jej zarzutów, które sprawdzają się do dwóch kwestii. Po pierwsze, Spółka trafnie wskazała, że żądanie z art. 12 ust. 3 u.i.o.ś. w przypadku jednostek organizacyjnych winno być skierowane nie do organu zarządzającego tą jednostką (w realiach niniejszej sprawy: zarządu), a do osób fizycznych wchodzących w skład takiego organu Spółki. Po drugie, Sąd również podzielił stanowisko Spółki, że WIOŚ żądając przeprowadzenia postępowania służbowego lub innego przewidzianego prawem postępowania przeciwko osobom winnym dopuszczenia do uchybień nie jest uprawniony do imiennego wskazywania tych osób.

IV.3. WIOŚ w odpowiedzi na skargę zakwestionował dopuszczalność kontroli żądania, o którym mowa w art. 12 ust. 3 u.i.o.ś. Argumentacja organu koncentruje się na kwestii braku wykonalności przedmiotowego żądania. Sąd nie podziela stanowiska organu co do niedopuszczalności skargi. Zdaniem Sądu, z punktu widzenia dopuszczalności drogi sądowej zachodzi tu analogiczna sytuacja, z jaką mamy do czynienia na gruncie zarządzeń pokontrolnych (art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś.). Otóż nie budzi wątpliwości, że akty w postaci zarządzeń pokontrolnych oraz żądania przeprowadzenia postępowania służbowego nie nakładają na ich adresata obowiązków administracyjnoprawnych, które mógłby być przedmiotem egzekucji administracyjnej. Obowiązek taki może ciążyć na nich na podstawie odrębnych przepisów i decyzji, ale jego samoistnym źródłem nie jest zarządzenie pokontrolne lub żądanie przeprowadzenia postępowania służbowego (por. np. T. Czech, "Zarządzenie pokontrolne organów Inspekcji Ochrony Środowiska"; ZNSA 3/2011, s. 93). Wyłącznym powodem dopuszczenia sądowej kontroli tych aktów w oparciu o art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. jest natomiast okoliczność, że niewykonanie obowiązków informacyjnych związanych z zarządzeniem pokontrolnym lub żądaniem przeprowadzenia postępowania służbowego stanowi wykroczenie (zob. art. 31a ust. pkt 1 u.i.o.ś.). Stąd też w orzecznictwie przyjmuje się, że zarządzenie pokontrolne jest aktem, który można określić jako akt o charakterze sygnalizacyjnym, określający ramowe kierunki postępowania względem osoby zarządzającej podmiotem korzystającym ze środowiska (albo innej osoby fizycznej) – por. np. wyrok NSA z 27 stycznia 2017 r., II OSK 1156/15 - CBOSA. Raz jeszcze należy podkreślić, że zarządzenia pokontrolne oraz żądania wszczęcia postepowania służbowego nie nakładają na ich adresata obowiązków podlegających egzekucji administracyjnej ani innej sankcji administracyjnej, co również uzasadnia dopuszczalność formułowania ich w sposób ogólnikowy (por. np. wyrok NSA z 29 grudnia 2015 r., II OSK 1001/14, CBOSA). Ich celem, oprócz sygnalizacji osobie fizycznej korzystającej ze środowiska lub osobie zarządzającej jednostką organizacyjną korzystającą ze środowiska, jest przede wszystkim dostarczenie kontrolującemu organowi informacji co do konieczności wszczęcia postępowań zmierzających np. do nałożenia kary lub zobowiązania do wykonania lub zaniechania określonych czynności lub wystąpienia z wnioskiem o ukaranie. Rzecz jednak w tym, że podstawą wydania takich decyzji nie jest zarządzenie pokontrolne lub żądanie wszczęcia postępowania służbowego, ale określony materiał dowodowy (np. protokół kontroli, protokoły oględzin, zeznania świadków, wyniki specjalistycznych badań). Stąd też w orzecznictwie utrwalił się pogląd, że do procedury wydawania zarządzeń pokontrolnych nie stosuje się przepisów k.p.a., w tym art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a. odnośnie ustalenia stanu faktycznego i uzasadnienia, co odnosi się zarówno do czynności kontrolnych, jak i wydania zarządzenia pokontrolnego. Pogląd taki jest już utrwalony w orzecznictwie (np. w wyrokach NSA: z 15 lutego 2011 r., II OSK 181/10; z 18 stycznia 2011 r., II OSK 2036/09; z 21 czerwca 2012 r. II OSK 723/12; z 28 maja 2013 r., II OSK 262/12 – CBOSA) i znajduje w pełni zastosowanie do żądania przeprowadzenia postępowania służbowego. Takie zakreślenie zakresu kontroli sądu administracyjnego co do zarządzeń pokontrolnych oraz żądania przeprowadzenia postępowania służbowego nie narusza praw podmiotu kontrolowanego. Otóż zachowuje on prawo do pełnej kontroli legalności ustaleń faktycznych zawartych w protokole kontroli w związku z ewentualnym wydaniem w oparciu o ten protokół (oraz inne dowody) decyzji nakładających na kontrolowanego określone obowiązku lub pozbawiających go określonych uprawień (por. np. wyrok NSA z 6 maja 2014 r., II OSK 2893/12, CBOSA). Podobnie sąd powszechny rozpoznając wnioski o ukaranie oparte na ustaleniach poczynionych w protokole kontroli nie jest związany tymi ustaleniami, jak i tym bardziej zarządzeniem pokontrolnym lub żądaniem przeprowadzenia postępowania (zob. też art. 8 k.p.k. w zw. z art. 8 kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia). Sąd rozpoznając skargę na zarządzenie pokontrolne wydane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i.o.ś. oraz żądanie przeprowadzenia postępowania służbowego bada zatem przede wszystkim, czy: 1) kontrola została przeprowadzona przez powołany do tego organ; 2) treść zarządzeń oraz żądań koresponduje z ustaleniami poczynionym w protokole kontroli. W postępowaniu tym sąd nie bada natomiast legalności ustaleń faktycznych ujętych w protokole kontroli, w tym poczynienia tych ustaleń w zgodzie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Takie zakreślenie zakresu kontroli zarządzeń pokontrolnych wydanych na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. oraz żądań z art. 12 ust. 3 u.i.o.ś znajduje uzasadnienie również w tym, że w przeciwnym razie spór o fakty, których ustalenie wymaga niekiedy wiedzy specjalnej, przeniósłby się na etap sądowoadministracyjny. Przepisy prawa nie wymagają bowiem ani sporządzenia uzasadnienia zarządzenia pokontrolnego oraz żądania przeprowadzenia postępowania służbowego ani odniesienia się przez WIOŚ do zarzutów podnoszonych przez kontrolowany podmiot. Wówczas zresztą rzeczywistym przedmiotem kontroli nie byłoby zarządzenie pokontrolne, ale dokument w postaci protokołu kontroli. Inaczej rzecz przedstawia się w razie prowadzenia postępowania jurysdykcyjnego, gdzie obowiązki co do ustalenia stanu faktycznego określają m.in. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., a nadto strona ma prawo do skorzystania z wniesienia odwołania.

IV.4. Mając na uwadze omówiony wyżej zakres kontroli żądania przeprowadzenia postępowania należy stwierdzić, że żądanie to, w razie przeprowadzenia kontroli w jednostce organizacyjnej, winno być skierowane imiennie do osób kierujących tą jednostką. Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd, że wydanie zarządzenia pokontrolnego lub żądania wszczęcia postępowania służbowego skutkuje powstaniem stosunku administracyjnoprawnego, którego podmiotami są: z jednej strony wojewódzki inspektor ochrony środowiska, z drugiej zaś zawsze osoba fizyczna. Dopełnieniem obowiązków informacyjnych związanych z zarządzeniem pokontrolnym jest określona w art. 31a. ust. 1 u.i.o.ś. sankcja (aresztu, ograniczenia wolności lub grzywny) za brak poinformowania organu Inspekcji Ochrony Środowiska o zakresie wykonania zarządzeń pokontrolnych albo o przeprowadzeniu postępowania służbowego lub innego przewidzianego prawem postępowania przeciw osobom winnym dopuszczenia do uchybień. Treść cytowanych przepisów jednoznacznie wskazuje, że nałożenie obowiązków w ramach zarządzenia pokontrolnego lub żądań przeprowadzenia postępowania może odbywać się wyłącznie względem osoby fizycznej (por. np. T. Czech "Zarządzenie pokontrolne organów Inspekcji Ochrony Środowiska"; ZNSA 3/2011 str. 92; wyrok NSA z 23 lutego 2016 r., II OSK 1534/14, CBOSA oraz prawomocny wyrok WSA w Łodzi z 28 lutego 2020 r., II SA/Łd 875/19, CBOSA). Reasumując, WIOŚ naruszył art. 12 ust. 3 u.i.o.ś. kierując żądanie do zarządu Spółki, zamiast do poszczególnych członków tego organu Spółki. Już to uchybienie uzasadniało uwzględnienie skargi.

IV.5. Zdaniem Sądu, zasadnie również zarzucono w skardze naruszenie art. 12 ust. 3 u.i.o.ś. poprzez wskazanie z imienia i nazwiska pracownika Spółki, wobec którego w ocenie WIOŚ winno być przeprowadzone postępowanie służbowego lub inne przewidziane prawem postępowanie. Po pierwsze, z powołanego przepisu nie wynika, aby przedmiotowe żądanie winno zawierać wskazanie konkretnej osoby "winnej dopuszczenia do uchybień". Wręcz przeciwnie, celem przedmiotowego żądania jest właśnie poczynienie takich ustaleń przez pracodawcę w oparciu o przewidziane w odrębnych przepisach procedury. W żądaniu winno być niewątpliwe ujęte uchybienie, w związku z którym zdaniem organu należy wszcząć postępowanie służbowe. Jednak czynienie ustaleń, co do tego, czy, a jeżeli tak, to kto dopuścił się danych uchybień, należy już do podmiotu kontrowanego. Po drugie, takie imienne wskazanie stanowi daleko idącą ingerencję w prywatność i dobra osobiste danego pracownika kontrolowanej jednostki. W świetle konstytucyjnych zasad zaufania (art. 2 Konstytucji RP), legalizmu (art. 7 Konstytucji RP) oraz proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP), tego rodzaju ingerencji winna mieć jednoznaczną i nie budzącą wątpliwości podstawę ustawową. Przywołany art. 12 ust. 3 u.i.o.ś. takiej jednoznacznej podstawy nie tworzy. Po trzecie, nie można zapominać, że w demokratycznym państwie prawnym osoba, co do której organ administracji publicznej formułuje zarzut "zawinionego dopuszczenia się uchybień" musi mieć zagwarantowane prawo do obrony oraz pełnej weryfikacji prawdziwości tego zarzutu przed niezawisłym i niezależnym sądem (art. 2 i art. 45 Konstytucji RP). Tymczasem, specyfika zarządzeń pokontrolnych oraz żądań wszczęcia postępowania służbowego (zob. pkt IV.3 powyżej) uniemożliwia realizację tych praw podstawowych, przysługujących przecież każdemu, a zatem i pracownikowi kontrolowanej jednostki. Inaczej jest przykładowo w sytuacji, kiedy WIOŚ kieruje wniosek o ukaranie danej osoby – wówczas o winie tej osoby rozstrzyga ostatecznie sąd w kontradyktoryjnym procesie. Reasumując, WIOŚ nie mógł w Zaskarżonym Żądaniu wskazać jako osoby winnej popełnienia uchybień W. F..

IV.5. W skardze nie sformułowano zarzutów odnośnie tego, czy zebrany przez organ materiał, w tym przede wszystkim protokół kontroli nr [...], dawał podstawy do zgłoszenia przez WIOŚ przedmiotowego żądania. Analiza wspominanego protokołu prowadzi jednak do wniosku, że zawarte są w nim ustalenia dotyczące nienależytego wykonania przez Spółkę punktu 2 decyzji z [...] sierpnia 2019 r. (zob. s. 15- 18 tego protokołu). Zatem samo wystosowanie żądania – w ujęciu przedmiotowym - jako takie nie naruszało art. 12 ust. 3 u.i.o.ś. Raz jednak należy podkreślić, że kontrola wspominanego żądania (mającego przecież charakter tylko sygnalizacyjny) nie obejmuje weryfikacji prawdziwości ustaleń zawartych w protokole kontroli. Weryfikacja taka może być natomiast dokonana m.in. w postepowaniu jurysdykcyjnym, w którym wspominany protokół będzie stanowił dowód. Z akt sprawy wiadomo przy tym, że Spółka nie zgodziła się z ustaleniami WIOŚ co do nienależytego wykonania punktu 2 decyzji z [...] sierpnia 2019 r.

IV.6. Uchylenie Zaskarżonego Żądania nie wyklucza ponownego skierowania przez WIOŚ, tym razem już bez uchybień stwierdzonych w niniejszym wyroku, żądania w oparciu o art. 12 ust. 3 u.i.o.ś. w związku z realizacją punktu 3 decyzji z [...] sierpnia 2019 r. Do wyłącznej kompetencji organu należy jednak ocena racjonalności formułowania ponownie takiego żądania, skoro Spółka w reakcji na pierwotne żądanie przedstawiła już swoje stanowisko w sprawie, w tym nie zgodziła się ze stwierdzeniem organu, że doszło do uchybień w realizacji punktu 2 decyzji z [...] sierpnia 2019 r.

IV.7. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. Na koszty te składają się wpis od skargi (200 zł), wynagrodzenie radcy prawnego (480 zł) oraz 17 zł tytułem pełnomocnictwa.

IV.8. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.