Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 372/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 107
journal: Dz.U. 2009 nr 3 poz 11
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka- Wiśniewska, Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 lipca 2011 r. sprawy ze skargi "A" Spółki Jawnej z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 28 lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu akcyzy oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 29 września 2010 r. do Urzędu Celnego wpłynął wniosek A Spółki jawnej w S. B. o zwrot akcyzy od samochodu osobowego marki Honda Jazz w wysokości 1 362,- zł.

Pismem z dnia 12 listopada 2010 r. wezwano stronę do przedstawienia dokumentu potwierdzającego zapłatę za wykonaną dostawę wewnątrzwspólnotową przedmiotowego pojazdu.

W dniu 24 listopada 2010 r. do Kancelarii Urzędu Celnego wpłynęło wyjaśnienie strony, że dostawa samochodu dokonana została na koszt niemieckiego kontrahenta.

Decyzją z dnia 28 grudnia 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego odmówił zwrotu akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego. Organ I instancji uznał w oparciu o zebrany materiał dowodowy, że pojazd został odebrany w Polsce przez klienta nabywcę i osobiście wywieziony przez niego do Niemiec, w związku z czym to nie strona dokonała dostawy wewnątrzwspólnotowej, a co za tym idzie nie przysługuje jej zwrot podatku akcyzowego.

Pismem z dnia 17 stycznia 2011 r. strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie oraz zmianę poprzez przyznanie zwrotu akcyzy. Podatnik nie zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji podnosząc, że firma złożyła w sprawie wszystkie dowody wymagane przepisami art. 107 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym, które nie zostały zakwestionowane przez organ podatkowy. Zdaniem strony nie do przyjęcia jest taka interpretacja art. 107 ust. 1 ustawy, która pozbawia możliwości uznania za dostawę wewnątrzwspólnotową sytuację, w której nabywca sam wywozi zakupiony przez siebie pojazd za granicę.

Decyzją z dnia 28 lutego 2011 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że przepis art. 107 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym wskazuje, że podmiotowi, który nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, i który dokonuje dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym samochodu osobowego, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, lub jeżeli w jego imieniu ta dostawa albo eksport są realizowane, przysługuje zwrot akcyzy na wniosek, złożony właściwemu naczelnikowi urzędu celnego w terminie roku od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany posiadać dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, którymi są w szczególności: dokumenty przewozowe, celne, faktura i specyfikacja dostawy oraz inne dokumenty handlowe związane z dostawą wewnątrzwspólnotową albo eksportem. Zgodnie z ust. 4 tego przepisu do wniosku o zwrot załącza się dowód zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub fakturę z wykazaną kwotą akcyzy oraz dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu. Z kolei zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego, warunkiem otrzymania zwrotu akcyzy w przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego realizowanego bez udziału przewoźnika lub spedytora, przy użyciu własnego środka transportu, jest złożenie przez podmiot, który dokonał dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego, pisemnego oświadczenia o terminie i sposobie wywozu oraz miejscu dostarczenia samochodu osobowego poza terytorium kraju. W myśl § 2 ust. 2 rozporządzenia, w przypadku gdy oświadczenia, o których mowa w ust. 1, oraz dokumenty wymienione w art. 107 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym, nie potwierdzają wykonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego, podmiot obowiązany jest do przedłożenia innych dokumentów wskazujących na ich wykonanie, w szczególności korespondencji handlowej; dokumentu dotyczącego ubezpieczenia lub frachtu; dokumentu potwierdzającego zapłatę za wykonaną dostawę wewnątrzwspólnotową albo eksport.

W ocenie organu II instancji z zebranego w toku postępowania materiału dowodowego wynika, że strona odsprzedała przedmiotowy samochód osobowy podmiotowi z Niemiec. Do wniosku o zwrot podatku dołączono oświadczenie z dnia 5 października 2009 r., w którym nabywca pojazdu w imieniu firmy B Gbr z siedzibą w Niemczech stwierdził, że przedmiotowy samochód osobowy odebrał w dniu 5 października 2009 r. z siedziby dostawcy w S. B. Dokument ten potwierdza także, że samochód ten został wywieziony z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do Niemiec na kołach.

Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w rozpatrywanej sprawie nie mamy do czynienia z dostawą wewnątrzwspólnotową dokonaną przez wnioskodawcę. Jak wynika z przedstawionych dokumentów, odbiorca-klient odebrał samochód na terenie Polski i sam przetransportował zakupiony samochód do Niemiec. W ocenie organu odwoławczego zgodnie z art. 155 § 1 Kodeksu Cywilnego z dniem zawarcia umowy klient-odbiorca stał się właścicielem pojazdu. W tym samym dniu doszło także do wydania tego pojazdu, co jednoznacznie potwierdza, że na terenie kraju doszło do nabycia przez klienta-odbiorcę prawa do rozporządzania samochodem jak właściciel. Z tym samym momentem strona utraciła tę cechę i przestała spełniać warunki instytucji uregulowanej w art. 107 ustawy o podatku akcyzowym. Z momentem sprzedaży i wydania pojazdu, na klienta-odbiorcę przeszło ryzyko utraty i uszkodzenia pojazdu i to on jako jedynie uprawniony i ponoszący ryzyko tej czynności, fizycznie przemieszczał pojazd poza granicę RP, czyli wypełnił kryteria czynności kwalifikowanej jako dostawa wewnątrzwspólnotowa.

Organ wyjaśnił, że z dyspozycji zawartej w art. 107 ustawy o podatku akcyzowym wynika, że zwrot akcyzy przysługuje podmiotowi, który nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, i który dokonuje dostawy wewnątrzwspólnotowej. Mając na względzie, że w momencie przemieszczania przedmiotowego samochodu osobowego z terytorium kraju na terytorium Niemiec to klient-odbiorca dysponował już prawem rozporządzania samochodem jak właściciel, Dyrektor Izby Celnej uznał, że dokonaną transakcję należy potraktować jako sprzedaż w kraju. Dokonana na terenie kraju sprzedaż samochodu osobowego podmiotowi z państwa członkowskiego nie jest wewnątrzwspólnotową dostawą, o której mowa w art. 2 pkt 8 ustawy o podatku akcyzowym. Tym samym strona nie jest uprawniona do żądania zwrotu akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej.

Organ powołał się na wyrok WSA w Lublinie z dnia 30 czerwca 2006 r. (sygn. akt I SA/Lu 115/06), w którym Sąd stwierdził, że skoro wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, zgodnie z art. 2 pkt 10 ustawy o podatku akcyzowym, jest fizycznym przemieszczeniem wyrobu z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego, a zwrot podatku akcyzowego zapłaconego w kraju należny jest jedynie po dowodowym wykazaniu dostarczenia wyrobu akcyzowego niezharmonizowanego na terytorium państwa członkowskiego, to w sytuacji, gdy niespornym pozostawało, że skarżący dostawy tej nie dokonał, nie przysługiwał mu zwrot zapłaconego podatku akcyzowego. Bez znaczenia przy tym była okoliczność w jaki sposób i jakim środkiem transportu samochód przewieziony został przez nabywcę do Niemiec, bowiem istotny - w świetle art. 77 ust. 3 ustawy, był jedynie niesporny fakt, że czynność przemieszczania tego samochodu nie była dokonana przez skarżącego. Dokonana na terenie kraju sprzedaż samochodu osobowego obywatelowi państwa członkowskiego nie jest wewnątrzwspólnotową dostawą zdefiniowaną w art. 2 pkt 10 ustawy o podatku akcyzowym.

Odnośnie podniesionej w odwołaniu kwestii odmiennej interpretacji dostawy samochodu w myśl ustawy o podatku od towarów i usług i ustawy o podatku akcyzowym, organ odwoławczy zauważył, że rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie zostały wydane wyłącznie w oparciu o przepisy ustawy o podatku akcyzowym, które to przepisy w sposób wyczerpujący precyzują zarówno pojęcie dostawy wewnątrzwspólnotowej, jak i warunki zwrotu zapłaconej w kraju akcyzy w związku z dokonaniem dostawy wewnątrzwspólnotowej. Biorąc pod uwagę rozbieżności istniejące pomiędzy przepisami z zakresu podatku VAT i akcyzy, niedopuszczalne jest automatyczne przyjmowanie założenia, że jeżeli dana transakcja stanowi dostawę wewnątrzwspólnotową na gruncie przepisów ustawy o podatku akcyzowym, będzie ona stanowiła dostawę wewnątrzwspólnotową na gruncie przepisów o podatku VAT. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest fakt, że sprzedaż pojazdu marki Honda Jazz podmiotowi z Niemiec nastąpiła w Polsce. W związku z tym należy uznać, iż dostawa wewnątrzwspólnotowa tego samochodu dokonana została przez klienta-odbiorcę, bowiem to klient jako właściciel i posiadacz pojazdu dokonał przemieszczenia tego pojazdu z terytorium kraju na terytorium kraju członkowskiego.

Dyrektor Izby Celnej nie zakwestionował ani faktu przemieszczenia samochodu osobowego na terytorium państwa członkowskiego, ani też dokumentów złożonych przez stronę. Przedstawione stanowisko sprowadza się jedynie do stwierdzenia, że to nie strona dokonała przemieszczenia pojazdu do państwa członkowskiego.

Odnosząc się do kwestii własności przedmiotowego samochodu osobowego, organ zauważył, że strona bezsprzecznie nabyła prawo własności tego pojazdu, ale utraciła je w momencie odsprzedaży firmie z Niemiec, jeszcze zanim samochód opuścił granice kraju. Skoro, zatem bezspornym jest fakt sprzedaży samochodu na terenie Polski obywatelowi kraju Unii Europejskiej uznać należy, że dostawa wewnątrzwspólnotowa tego samochodu została dokonana przez klienta-odbiorcę, bowiem to klient jako właściciel i posiadacz pojazdu dokonał przemieszczenia wyrobu akcyzowego z terytorium kraju na terytorium kraju członkowskiego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A Spółka Jawna w S. B. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej i poprzedzającej ja decyzji Naczelnika Urzędu Celnego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 124 ordynacji podatkowej, art. 107 ustawy o podatku akcyzowym i § 2 rozporządzenia z dnia 27 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Sąd administracyjny bada tylko legalność wydanej decyzji, czyli sprawdza czy prawidłowo ustalono stan faktyczny i czy zastosowana norma prawa materialnego odpowiada ustalonemu stanowi faktycznemu.

Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a.).

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną przez skarżącą decyzję Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, w sprawie nie doszło bowiem do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 i art. 2 pkt 8 ustawy z 6 grudnia 2008 r., o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r., nr 3, poz. 11 ze zm.; dalej u.p.a.). Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej O.p.).

Stan prawny sprawy jest następujący - z mocy art. 107 ust. 1 u.p.a. podmiotowi który nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, i który dokonuje dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym samochodu osobowego, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, lub jeżeli w jego imieniu ta dostawa albo eksport są realizowane, przysługuje zwrot akcyzy na wniosek, złożony właściwemu naczelnikowi urzędu celnego w terminie roku od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego.

Ustawodawca ponadto postanowił, że podmiot o jakim mowa w art. 107 ust. 1 u.p.a. jest obowiązany posiadać dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, którymi są w szczególności: dokumenty przewozowe, celne, faktura i specyfikacja dostawy oraz inne dokumenty handlowe związane z dostawą wewnątrzwspólnotową albo eksportem (art. 107 ust. 3 u.p.a.). Z mocy art. 107 ust. 4 u.p.a., do wniosku o zwrot załącza się dowód zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub fakturę z wykazaną kwotą akcyzy oraz dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, o których mowa wart. 107 ust. 3 u.p.a.

Warunkiem otrzymania zwrotu akcyzy w przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego realizowanego bez udziału przewoźnika lub spedytora, przy użyciu własnego środka transportu, jest złożenie przez podmiot, który dokonał dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego, pisemnego oświadczenia o terminie i sposobie wywozu oraz miejscu dostarczenia samochodu osobowego poza terytorium kraju.

W sprawie podkreślenia wymaga w pierwszej kolejności to, że z mocy art. 77 ust. 1 ustawy z 23 stycznia 2004 r., o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 29, poz. 257 ze zm.; dalej u.p.a. z 2004 r.), podatnicy dokonujący dostawy wewnątrzwspólnotowej wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych w ramach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej są obowiązani posiadać dokumenty potwierdzające wykonanie dostawy tych wyrobów do innego państwa członkowskiego. Dokumentami potwierdzającymi dokonanie przez podatnika dostawy wewnątrzwspólnotowej w szczególności są: dokumenty przewozowe, faktura i specyfikacja dostawy oraz inne dokumenty handlowe związane z dostawą (art. 77 ust. 2 u.p.a. z 2004 r.). Podmiotowi, który dostarczył wyroby akcyzowe niezharmonizowane na terytorium państwa członkowskiego, od których akcyza została zapłacona na terytorium kraju, przysługuje zwrot akcyzy. Zwrot akcyzy następuje na wniosek podmiotu (art. 77 ust. 3 u.p.a. z 2004 r.).

Pod rządem ustawy o podatku akcyzowym z roku 2004 zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 kwietnia 2008 r., w sprawie l FSK 333/07, w której postawiono następującą tezę - o zwrot podatku akcyzowego na podstawie art. 77 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r., o podatku akcyzowym może wystąpić podatnik, który w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonał dostawy wewnątrzwspólnotowej wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych, od których akcyza została zapłacona na terytorium kraju, bez względu na to, czyim środkiem transportu dokonano tej dostawy: dostawcy lub nabywcy czy też przewoźnika lub spedytora, któremu czynności przewozu zlecił dostawca bądź nabywca (opubl. w: ONSAiWSA 2009/6/108, OSP 2009/6/65 oraz bazie LEX pod nr 475560 - z glosą aprobującą A. Bartosiewicz i R. Kubacki, opubl. w: OSP 2009/6/65).

Należy jednak w tej sprawie podkreślić, że dyspozycja art. 77 u.p.a. z 2004 r. oraz art. 107 u.p.a. nie jest tożsama.

Oczywiście i przepis art. 107 u.p.a., określa podstawowe zasady dokonywania zwrotów akcyzy zapłaconej od samochodów osobowych, które następnie zostają wywiezione do innego państwa członkowskiego czy też wyeksportowane; kwestie szczegółowe zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Finansów z 27 lutego 2009 r., w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego Dz. U. Nr 32, poz. 246. Ustawodawca powtórzył również, że co do zasady zwroty akcyzy są możliwe w odniesieniu do nowych samochodów; aby więc zwrot był możliwy samochód osobowy nie może być zarejestrowany na terenie kraju, co w tej sprawie miało miejsce - okoliczność bezsporna.

Jednocześnie ustawa z 2008 r. nie ogranicza podmiotów uprawnionych do zwrotu akcyzy od samochodów osobowych jedynie do podatników, którzy zapłacili akcyzę na rachunek Izby Celnej oraz podmiotów, które nabyły samochody osobowe od podatników akcyzy. Ustawodawca wskazuje w dyspozycji art. 107 ustawy z 6 grudnia 2008 r., o podatku akcyzowym - w odróżnieniu od przepisu art. 77 u.p.a. z 2004 r., - że prawo do zwrotu akcyzy przysługuje podmiotowi, który nabył prawo do rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel.

Sąd nie podziela stanowiska prezentowanego w wyrokach WSA w Gdańsku z 25 października 2010 r., w sprawach l SA/Gd 790/10, l SA/Gd 791/10 oraz l SA/Gd 792/10, w którym - w stanie faktycznym dla którego ma zastosowanie art. 107 u.p.a. - powołano się na pogląd wyrażony w ww. wyroku NSA z 3 kwietnia 2008 r. w sprawie l FSK 333/07 stwierdzając, że co prawda wyrok NSA zapadł na tle przepisów ustawy z 23 stycznia 2004 r., cyt: jednakże wobec bardzo zbliżonego uregulowania w tej jak i w zastępującej ją ustawie instytucji zwrotu akcyzy- zaprezentowane w uzasadnieniu tego wyroku stanowisko i rozważania można przenieść na grunt niniejszego postępowania.

W ocenie Sądu, z treści przytoczonego art. 107 ust. 1 u.p.a., wynikają następujące przesłanki warunkujące zwrot akcyzy dla określonego podmiotu, a mianowicie:

1) nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel,

2) dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu we własnym imieniu lub zlecenie we własnym imieniu tych czynności,

3) samochód osobowy nie był wcześniej zarejestrowany na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym ,

4) od samochodu tego została zapłacona akcyza na terytorium kraju,

5) złożenie wniosku właściwemu naczelnikowi urzędu celnego,

6) zachowanie jednorocznego terminu liczonego od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowe albo eksportu samochodu - do złożenia wniosku .

W rozpoznawanej sprawie spełnienie przez stronę przesłanek ad. 3) do 6) jest bezsporne.

W sprawie podkreślenia wymaga to, że ustawodawca w ustawie z 6 grudnia 2008 r., o podatku akcyzowym oznaczając podmiot uprawniony do zwrotu akcyzy celowo nie użył określenia nabył prawo własności samochodu osobowego lecz użył zwrotu - nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel (por. pkt III nin. uzasadnienia). Określenia te nie są tożsame i każde z nich obejmuje inny krąg adresatów. Prawo rozporządzania samochodem jak właściciel będzie posiadał nie tylko właściciel pojazdu, ale również prawo posiada podmiot, który nie będąc prawnym właścicielem pojazdu, jest jego posiadaczem - chodzi wobec tego o szerszy krąg podmiotów które to podmioty posiadają prawo do samochodu osobowego na podstawie tytułu prawnego (np. na podstawie zawartej umowy leasingu, umowy najmu lub umowy sprzedaży, gdy następuje przeniesienie posiadania przez wydanie rzeczy, natomiast przeniesienie własności następuje w terminie późniejszym).

Odnosząc powyższe rozważania do rozpatrywanej sprawy należy podnieść, że w przypadku gdy skarżąca wydaje na terytorium kraju samochód osobowy (niezarejestrowany w kraju, z opłaconą akcyzą) jego nabywcy, który w tym momencie może, lecz nie musi być jeszcze jego właścicielem lub jeżeli przedmiotowy pojazd wydaje przewoźnikowi działającemu na zlecenie nabywcy, to tym samym skarżąca przestaje rozporządzać tym samochodem osobowym jak właściciel.

Nabywca lub działający na jego zlecenie przewoźnik, będąc lub nie będąc właścicielem samochodu, odbierając od skarżącej samochód osobowy, nabywa prawo rozporządzania nim jak właściciel co oznacza, że z momentem wydania takiego pojazdu skarżący faktycznie traci prawo rozporządzania tym samochodem jak właściciel (nie wykluczając roszczeń wynikających z zawartej umowy sprzedaży i rozporządzania towarem w sensie prawnym).

Z chwilą odebrania towaru od strony na terenie kraju, to nabywca samochodu osobnego (jego właściciel) - a nie skarżąca - dokonuje dostawy wewnątrzwspólnotowej czyli przemieszczenia na terytorium państwa członkowskiego (dot. również gdy odebrania towaru dokonuje przewoźnik, ale działający na zlecenie odbiorcy samochodu osobowego).

Definicja dostawy wewnątrzwspólnotowej zawarta wbrew wywodom Spółki w art. 2 pkt 8 u.p.a., nie nawiązuje do zmiany właściciela towaru; istotnym jest tylko sam fakt przemieszczenia towaru, który nie musi być związany z przeniesieniem prawa własności na inny podmiot.

Skarżąca, zdaniem Sądu, nie zaprezentowała w toku prawidłowo prowadzonego postępowania dowodowego dowodu potwierdzającego, że jako podmiot, który nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym dokonał dostawy wewnątrzwspólnotowej w rozumieniu art. 107 ust. 1 u.p.a. w związku z art. 2 pkt 8 u.p.a. na terytorium państwa członkowskiego.

Sprzedany przez skarżącą spółkę w jej siedzibie samochód osobowy wydany został nabywcy bezpośrednio po dokonanej zapłacie ceny i to nabywca sam wywiózł nabyty samochód osobowy poza terytorium Polski na teren państwa członkowskiego. Skarżąca zatem dokonała sprzedaży krajowej i żadnym wypadku uznać nie można, że brała ona udział w dostawie wewnątrzwspólnotowej (przemieszczeniu) samochodu do Niemiec. Sąd nie podziela stanowiska wyrażonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawach I SA/Gd 161/11 – I SA/Gd 165/11, bowiem zdaniem sądu w niniejszym składzie, fakt nabycia towaru w siedzibie skarżącej i wydania towaru nabywcy w kraju (sprzedaż krajowa), ma istotne znaczenia dla oceny prawa do zwrotu akcyzy. Skarżący przeniósł bowiem na nabywcę prawo rozporządzania jak właściciel przedmiotowym samochodem przed jego przemieszczeniem na terytorium innego państwa i nabywca (już właściciel towaru) towar ten sam przemieścił do innego kraju członkowskiego. To, zaś oznacza, że skarżąca spółka nie mogła dokonać dostawy wewnątrzwspólnotowej. Skoro, jak wskazano, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, zgodnie z art. 2 pkt 8 u.p.a., jest fizycznym przemieszczeniem wyrobu z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego, a zwrot podatku akcyzowego zapłaconego w kraju należny jest jedynie po dowodowym wykazaniu dostarczenia samochodu osobowego na terytorium państwa członkowskiego, to w sytuacji, gdy skarżąca nie spełniła również przesłanki ad. 2) i dostawy tej nie dokonała, nie przysługuje jej zwrot zapłaconego podatku akcyzowego.

Wbrew twierdzeniom autora skargi strona nie wykazała, że dostawa wewnątrzwspólnotowa została dokonana w imieniu strony.

Zawarta przez skarżącą umowa i okoliczności jej realizacji nie pozwalają na przyjęcie, że umowa sprzedaży samochodu osobowego stanowi dostawę wewnątrzwspólnotową realizowaną w imieniu skarżącej.

Sąd tym samym podziela pogląd prezentowany między innymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 6 października 2010 r., w sprawie I SA/Kr 1253/09 (dostępny w bazie internetowej).

Reasumując:

1) zwrot akcyzy w trybie art. 107 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r., nr 3, poz. 11 ze zm.) przysługuje tylko temu podmiotowi, który łącznie spełnia następujące przesłanki: nabywa prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, dokonuje dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu we własnym imieniu lub zlecenie we własnym imieniu tych czynności, samochód osobowy nie był wcześniej zarejestrowany na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, od samochodu tego została zapłacona akcyza na terytorium kraju, składa wniosek właściwemu naczelnikowi urzędu celnego, zachowuje jednoroczny termin liczony od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowe albo eksportu samochodu - do złożenia wniosku;

2) w przypadku gdy podmiot wydaje na terytorium kraju samochód osobowy (niezarejestrowany w kraju, z opłaconą akcyzą) jego nabywcy (który w tym momencie może lecz nie musi być jeszcze jego właścicielem) lub jeżeli przedmiotowy pojazd wydaje przewoźnikowi działającemu na zlecenie nabywcy, to tym samym podmiot taki przestaje rozporządzać tym samochodem osobowym jak właściciel w rozumieniu art. 107 ustawy z 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r., nr 3, poz. 11 ze zm.).

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.