Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 38/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6075 Działalność zawodowa w dziedzinie gospodarowania nieruchomościami
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia del. WSA Beata Ziomek (spr.) Protokolant Bogusław Piszko po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Infrastruktury od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 15 października 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 687/09 w sprawie ze skargi J. N. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary dyscyplinarnej 1) uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania; 2) zasądza od J. N. na rzecz Ministra Infrastruktury kwotę 220 (dwieście dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 października 2009r. o sygn akt I SA/Wa 687/09 Wojewódzki

Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J.

N. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2009r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia kary dyscyplinarnej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2007r., nr [...] oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.

W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, iż po przeprowadzeniu postępowania

wyjaśniającego Komisja Odpowiedzialności Zawodowej ustaliła, że zarządca

nieruchomości J. N. nie dołożył należytej staranności, wykonując

czynności zarządzania na nieruchomości położonej przy ul. P. w

P. oraz nie kierował się zasadą ochrony osób, na rzecz których wykonywał

czynności zarządzania, w związku z tym naruszył przepis art. 186 ust. 1 ustawy z

dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U, z 2004r. Nr 261, poz.

2603 z późn.zm.). Komisja za uzasadnione uznała zarzuty dotyczące; zawyżenia

kosztów remontu instalacji kanalizacji, przekazywania dokumentacji nieruchomości z

naruszeniem ustalonych terminów, przetrzymywania na rachunku bankowym swojej

firmy środków finansowych należnych spadkobiercom zmarłego współwłaściciela,

braku analizy stawek czynszowych, braku planu marketingowego, lekceważenia

pism właścicieli lokali oraz niewykonywania obowiązujących przeglądów zgodnie z

przepisami prawa. W zawartych tylko z częścią współwłaścicieli w dniu 1 stycznia

2004r. umowach o zarządzanie nieruchomością nie wskazano odpowiedzialnego za

ich wykonanie zarządcy nieruchomości, nie zamieszczono oświadczenia o

posiadanym ubezpieczeniu od odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w

związku z wykonywaniem czynności zarządzania nieruchomościami.

Minister Infrastruktury przychylając się do stanowiska Komisji Odpowiedzialności

Zawodowej orzekł o zastosowaniu wobec J. N. kary dyscyplinarnej

w postaci zawieszenia licencji zawodowej na okres 6 miesięcy.

W wyniku złożonego przez J. N. wniosku o ponowne rozpatrzenie

sprawy Minister Infrastruktury skierował sprawę do Komisji Odpowiedzialności

Zawodowej celem ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Do

wniosku dołączono wyrok Sądu Rejonowego w P. wraz z uzasadnieniem z

dnia 11 stycznia 2008r. sygn. akt [...] w sprawie z powództwa o zapłatę

wniesionego przez część współwłaścicieli nieruchomości położonej w P. przy

ul. P. przeciwko J. N., wskazując na tożsamość

zarzutów w sprawie administracyjnej i cywilnej oraz podnosząc, że Sąd powszechny

uwzględnił powództwo jedynie w nieznacznej części.

Komisja, która badała sprawę na skutek skargi jednego ze współwłaścieli

nieruchomości – W. M. dokonała ponownej oceny zarzutów,

uznając zarzuty dotyczące: nie udzielania odpowiedzi na pisma kierowane przez

współwłaścicieli do zarządcy nieruchomości, osobiste odbieranie należności

czynszowych i bezpodstawne naliczanie podatku VAT do wynagrodzenia należnego

zarządcy - za nieuzasadnione. Natomiast w ocenie Komisji siedem zarzutów tj.:

1) podpisania w dniu 18 marca 2004r. umowy na remont instalacji kanalizacyjnej

z naruszeniem zapisów § 6 i § 7 umowy o zarządzanie nieruchomością;

2) bezpodstawnego zlecenia wykonania instalacji domofonowej, pomimo

sprzeciwu współwłaścicieli;

3) naruszenia zapisów § 20 umów o zarządzanie nieruchomością;

4) nie przekazania środków finansowych spadkobiercom współwłaściciela

nieruchomości R. M.;

5) braku analizy stawek czynszowych w zarządzanej nieruchomości;

6) braku planu marketingowego mającego na celu pozyskanie najemców lokali

użytkowych i mieszkalnych;

7) nie wykonania obowiązkowych przeglądów technicznych budynku

jako znajdujących potwierdzenie w materiale dowodowym należało uznać za

zasadne. Nadto podniesiono, iż umowy o zarządzanie nieruchomością o identycznej

treści zostały zawarte w dniu 1 stycznia 2004r. z kilkoma jej współwłaścicielami. W

konkluzji Komisja stwierdziła, że zarządca nieruchomości – J. N. naruszył

przepis art. 186 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, obligujący zarządcę

nieruchomości do wykonywania czynności zarządzania zgodnie z zasadami

wynikającymi z przepisów prawa i standardami zawodowymi ze szczególną

starannością właściwą dla zawodowego charakteru tych czynności oraz zasadami

etyki zawodowej. Nie wskazanie w umowach o zarządzanie nieruchomością

zarządcy nieruchomości odpowiedzialnego za ich wykonanie, brak numeru jego

licencji zawodowej oraz oświadczenia zarządcy o posiadanym ubezpieczeniu od

odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z wykonywaniem

czynności zarządzania oraz nie podjęcie działań zmierzających do dostosowania

umów o zarządzanie zgodnie z wymogami, świadczy o naruszeniu art. 185 ust. 2

ustawy o gospodarce nieruchomościami, nakładającego na zarządcę obowiązek

kierowania się zasadą ochrony interesu osób, na których rzecz wykonuje te

czynności.

Podzielając stanowisko Komisji o zastosowanie kary dyscyplinarnej w postaci

zawieszenia licencji zawodowej na okres 6 miesięcy, Minister Infrastruktury decyzją z

dnia [...] marca 2009r. nr [...] na podstawie art. 188 ust. 2

pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami utrzymał w mocy własną decyzję z

dnia [...] grudnia 2007r. nr [...] orzekającą o

zastosowaniu wobec zarządcy nieruchomości J. N. kary

dyscyplinarnej w postaci zawieszenia licencji zawodowej na okres 6 miesięcy.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

J. N. domagał się zbadania zasadności przypisanych mu zarzutów i

zmianę zaskarżonej decyzji.

Wyjaśniając podstawę prawną orzeczenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w

Warszawie wskazał, że zgodnie z regulacją zawartą w art. 184 ust. 1 oraz 185 ust. 2

ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004r. Nr

261, poz. 2603 ze zm.) zarządzanie nieruchomościami jest działalnością zawodową

wykonywaną przez zarządców na zasadach określonych w w/w ustawie, którzy

działają na podstawie umowy o zarządzanie nieruchomością zawartej m.inn. z

właścicielem, dla której obowiązuje wymóg zachowania formy pisemnej pod rygorem

nieważności. Umowa z dnia 1 stycznia 2004r. o zarządzanie nieruchomością

położoną w P. przy ul. P., mającą urządzoną księgę wieczystą

KW Nr [...], stanowiącą współwłasność 14 osób fizycznych, na której nie

wyodrębniono nieruchomości lokalowych jest umową przekraczającą zwykły zarząd,

co także stwierdził Sąd Rejonowy w P. w uzasadnieniu wyroku z dnia 11

stycznia 2008r. sygn. akt [...]. Dla skuteczności prawnej umowy o zarządzanie

nieruchomością niezbędna jest więc zgoda wszystkich współwłaścicieli na jej

zawarcie, a w przypadku braku zgody - współwłaściciele powinni legitymować się

postanowieniem sądu cywilnego, wyrażającym zgodę na zawarcie takiej umowy (art.

199 k.c.). Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że nie wszyscy

współwłaściciele zawarli umowy o zarządzanie nieruchomością jak również nie

zostało wydane stosowne postanowienie sądu cywilnego.

W rezultacie Sąd I instancji przyjął, że czynności zarządu i administrowania opisaną

nieruchomością były dokonywane w oparciu o umowy, które w sensie prawnym są

jedynie umowami o wykonywanie usług w rozumieniu art. 750 k.c. i podlegają

reżimowi prawa cywilnego. Okoliczności tej nie wziął pod uwagę organ, który w

postępowaniu dyscyplinarnym dokonał oceny postępowania J. N. w

powiązaniu z faktem, że nie wykonywał on właściwie obowiązków zarządcy

określonych w "umowie o zarząd nieruchomością" (zarzuty nr 1, 3, 5, 6 ) i w

przepisach regulujących sposób postępowania zarządcy nieruchomości (pozostałe

zarzuty). Za nieuprawnione Sąd uznał zatem dokonywanie oceny postępowania

skarżącego przez pryzmat obowiązków zarządcy nieruchomości wynikających z

umowy o zarządzanie nieruchomością, uregulowanej w ustawie o gospodarce

nieruchomościami, która - w sensie prawnym - w omawianym przypadku, nie została

zawarta.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżoną decyzję oraz

utrzymaną nią w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2007r. uznał,

że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego i prawa

procesowego, które stanowi podstawę uwzględnienia skargi z przyczyn wskazanych

w art. 145 § 1 pkt 1 lit a oraz c w zw. z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze

zm. - zwanej dalej jako p.p.s.a.). Zdaniem Sądu, ponowne rozpatrzenie sprawy

wymaga od organu wszechstronnego i dokładnego zbadania sprawy i dokonania

postawionych skarżącemu zarzutów przy założeniu, że jego postępowanie nie

polegało na wykonywaniu obowiązków zarządcy nieruchomości w ramach umowy o

zarządzanie nieruchomością (art. 185 ust. 2 ustawy o gospodarce

nieruchomościami), a w oparciu o umowy cywilne, zawarte tylko z częścią

współwłaścicieli nieruchomości, o świadczenie usług (art. 750 k.c.).

W skardze kasacyjnej Minister Infrastruktury wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o

zasądzenie na rzecz organu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa

procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

art. 185 ust. 2 i art. 185 ust. 1 w zw. z art. 186 ust. 1 i art. 188 ust. 1 ustawy o

gospodarce nieruchomościami (dalej u.g.n.) poprzez uznanie, że tylko w przypadku

zawarcia umowy o zarządzanie nieruchomością można mówić o wykonywaniu

czynności zawodowych, które podlegałyby ocenie w postępowaniu z tytułu

odpowiedzialności zawodowej pod katem wypełnienia obowiązków zawodowych

przez zarządcę nieruchomości.

II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania tj.;

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. z art. 185 ust. 1 w zw. z art. 186 ust. 1 i 188

ust. 1 u.g.n. poprzez uchylenie obydwu decyzji organu wynikające z błędnego

uznania, że w przedmiotowej sprawie zarządca nie wykonywał czynności

zarządzania;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. z art. 185 ust. 2 i art. 185 ust. 1 u.g.n. poprzez

wadliwe uznanie, że brak umowy o zarządzanie powoduje, że wykonywane

czynności nie mogą stanowić czynności zarządzania nieruchomościami w

rozumieniu przepisów u.g.n.;

3.art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez uchylenie obydwu decyzji organu

wynikające z błędnego uznania, że w przedmiotowej sprawie doszło do innego

naruszenia przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

4. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wskazania, na czym polegało dostrzeżone

przez Sąd naruszenie prawa procesowego.

W uzasadnieniu wskazano, że odpowiedzialność zawodowa wbrew twierdzeniom

Sądu nie jest uzależniona od zawarcia umowy o zarządzanie nieruchomością lecz

od tego, czy czynności wykonywane przez zarządcę nieruchomości obejmują

zarządzanie nieruchomością w rozumieniu art 185 u.g.n. lub doradztwo w zakresie

zarządzania nieruchomościami w rozumieniu art. 185 ust. 1a u.g.n. Obowiązkiem

organu orzekającego w przedmiocie kary dyscyplinarnej jest więc ustalenie, czy

wykonywane przez zarządcę nieruchomości czynności mieszczą się w katalogu

zawartym w art. 185 ust. 1 u.g.n., a następnie ich ocena pod kątem wypełniania

obowiązków zarządcy nieruchomości zawartych w art. 186 u.g.n. Zdaniem organu,

czynności wykonywane przez zarządcę nieruchomości J. N.

polegające na bieżącym administrowaniu nieruchomością, zapewnieniu właściwej

gospodarki ekonomiczno-finansowej nieruchomości oraz gospodarki energetycznej,

zapewnieniu bezpieczeństwa użytkowania i właściwej eksploatacji nieruchomości,

stanowią czynności zarządzania o których mowa w art. 185 ust. 1 u.g.n. i tym

samym sposób ich wykonania podlega ocenie w trakcie postępowania z tytułu

odpowiedzialności.

Przyjęta przez Sąd wykładnia, zgodnie z którą nie zawarcie ważnej umowy o

zarządzanie (stosownie do art. 185 ust. 2 u.g.n.) powoduje brak podstaw do

zakwalifikowania wykonywanych przez zarządcę czynności jako czynności

zarządzania nieruchomością prowadziłaby do zwolnienia zarządcy nieruchomości z

odpowiedzialności zawodowej w zależności od rodzaju zawartej umowy, a w

konsekwencji umożliwiałaby zarządcom świadome zawieranie umów w trybie art.

750 k.c. celem uniknięcia odpowiedzialności zawodowej. Mogłaby również

prowadzić do pozbawienia konsumentów ochrony wynikającej z obowiązku

posiadania przez zarządcę nieruchomości obowiązkowego ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z wykonywaniem

czynności zarządzania.

Uznanie, że w przedmiotowej sprawie zarządca nie wykonywał czynności, za które

mógłby w ogóle odpowiadać dyscyplinarnie spowodowało, że Sąd nie rozpoznał

istoty sprawy.

Wnoszący skargę kasacyjną wskazał, że Sąd I instancji stwierdzając, iż zawarta

umowa w sensie prawnym nie jest umową o zarządzanie nieruchomością, lecz

umową o świadczenie usług zgodnie z dyspozycją art. 750 k.c. przyjął ten zarzut

jako naruszenie innych przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. ).

Nie skonkretyzowanie tego zarzutu stanowi o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a.

poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku, jakie to inne przepisy organ

naruszył i jaki to miało wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej,

rozpoznając zgodnie z przepisami art. 183 § 1 p.p.s.a. sprawę w granicach skargi

kasacyjnej i biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

W niniejszym przypadku nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania

wymienione w § 2 powołanego przepisu.

Autor skargi kasacyjnej zarzucił wyrokowi Sądu I instancji zarówno naruszenie

przepisów postępowania jak i naruszenie przepisów prawa materialnego.

Przystępując do ich oceny zgodnie z zasadami kontroli orzeczeń, należałoby

rozpocząć od zarzutów natury procesowej. Jednakże z uwagi na specyfikę sprawy,

w której zarzuty naruszenia prawa procesowego łączą się nierozerwalnie z

zagadnieniami materialnoprawnymi, Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej

kolejności przedmiotem swoich rozważań uczynił zarzuty naruszenia prawa

materialnego.

Stanowisko Sądu I instancji, że powiązanie dokonanej w postępowaniu

dyscyplinarnym oceny postępowania J. N. z faktem, iż

niewykonywał on właściwie obowiązków zarządcy określonych w umowie o

zarządzanie nieruchomością w znaczeniu przepisów ustawy o gospodarce

nieruchomościami, skoro taka umowa w sensie prawnym nie istnieje, jest nie do

zaakceptowania.

Według WSA w Warszawie, umowy z dnia 1 stycznia 2004r. zawarte pomiędzy

J. N. a dziesięcioma współwłaściciellami nieruchomości położonej

przy ul. P. w P., były wbrew określeniu tych umów, zawartym w

ich treści - w sensie prawnym - jedynie umowami o wykonywanie usług w

rozumieniu art. 750 k.c. Stan ten wynika z treści art. 199 k.c. normującego zarząd

rzeczą wspólną, a także uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia

11 stycznia 2008r. sygn. akt [...] w sprawie z powództwa o zapłatę

wniesionego przez część współwłaścicieli nieruchomości położonej w P. przy

ul. P. przeciwko J. N.. Zawarcie umów tylko z niektórymi

współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości oznacza, że umowy te podlegają

reżimowi prawa cywilnego. Przepisy art. 184 ust. 1 oraz 185 ust. 2 u.g.n. stanowią

zaś, że zarządcy nieruchomości działają na podstawie umowy o zarządzanie

nieruchomością. Skoro zatem taka umowa w sensie prawnym nie istnieje to nie

uzasadnione jest dokonywanie oceny postępowania skarżącego przez pryzmat

obowiązków zarządcy nieruchomości wynikających z umowy o zarządzanie

nieruchomością, uregulowanej w ustawie o gospodarce nieruchomościami.

Tego rodzaju wykładnia przepisów art. 184 ust. 1 oraz 185 ust. 2 u.g.n. prowadzi w

sposób nieuprawniony do zawężania przesłanek odpowiedzialności zawodowej

zarządcy nieruchomości.

Zgodnie z art. 188 ust. 1 u.g.n. odpowiedzialności zawodowej podlega zarządca

nieruchomości niewypełniający obowiązków, o których mowa w art. 186 oraz art.

186a. Stosownie do art. 186 ust. 1 i ust. 2 u.g.n. odpowiedzialność ta zachodzi

wówczas, gdy zarządca nieruchomości nie stosuje się do przepisów prawa, w tym

art. 185 ust. 1 i ust. 1a oraz standardów zawodowych, narusza zasady etyki

zawodowej i ochrony interesu osób, na rzecz których wykonuje te czynności, a także

nie zachowuje należytej staranności właściwej dla zawodowego charakteru tych

czynności, lub uchybia obowiązkowi stałego doskonalenia kwalifikacji zawodowych.

Z kolei art. 185 określa katalog czynności zawodowych zarządcy nieruchomości.

Z przedstawionych regulacji wynika, iż ustawodawca powiązał kwestię

odpowiedzialności zawodowej licencjonowanego zarządcy nieruchomości z

wykonywaniem czynności zarządzania nieruchomością wymienionych w art. 185 ust.

1 i ust. 1 a u.g.n. w sposób niezgodny z wymogami określonymi w art. 186 u.g.n.

W ocenie NSA w postępowaniu dyscyplinarnym wobec licencjonowanego zarządcy

nieruchomości bez znaczenia jest to, czy jego obowiązki wynikały z prawidłowo

zawartej umowy o zarząd nieruchomości, czy też z innych umów cywilnych (np.

umowy o wykonywanie usług - art. 750 k.c.). Istotne jest natomiast, czy wynikające z

umów obowiązki odpowiadały czynnościom zarządcy w rozumieniu art. 185 ust. 1a i

ust. 1a u.g.n. za których wykonanie zarządca nieruchomości ponosi

odpowiedzialność zawodową.

Skarżący, który zawarł w dniu 1 stycznia 2004r. umowy o zarządzanie zabudowaną

nieruchomością tylko z częścią współwłaścicieli tej nieruchomości, będąc

licencjonowanym zarządcą nieruchomości, jeżeli wykonywał czynności zarządcy w

rozumieniu art. 185 ust. 1 i ust. 1a u.g.n. - podlegał również odpowiedzialności

zawodowej za prawidłowe wykonywanie tych czynności.

Nie może bowiem zwalniać od odpowiedzialności zawodowej licencjonowanego

zarządcy charakter umowy stanowiący podstawę jego funkcjonowania.

Błędna interpretacja przepisów dotyczących odpowiedzialności zawodowej

licencjonowanego zarządcy nieruchomości spowodowała, że Sąd nie rozpoznał

istoty sprawy, albowiem poza rozważaniami Sądu znalazła się ocena prawidłowości

decyzji organu w kontekście wypełniania obowiązków zawodowych przez zarządcę

nieruchomości oraz zasadności nałożonej kary.

Zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 145 § 1 lit c i art. 141 § 4 p.p.s.a.

Uchylając zaskarżoną decyzję z przyczyn wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 lit c

p.p.s.a. Sąd powinien wskazać jakie przepisy postępowania administracyjnego

zostały przez organ naruszone oraz jaki istotny wpływ na wynik sprawy miało to

naruszenie. Uzasadnienie wyroku z dnia 15 października 2009r. tych wymogów nie

spełnia. Sąd nie wskazał bowiem żadnego przepisu procedury administracyjnej bądź

reguł postępowania, które zostały przez organ naruszone, jak również nie wyjaśnił

jaki istotny wpływ na wynik sprawy miała konieczność dokonania oceny

postawionych skarżącemu zarzutów w ramach umów cywilnych, a nie umów o

zarządzanie nieruchomością zawartych w trybie przepisów ustawy o gospodarce

nieruchomościami.

Zarzuty natury procesowej wymienione w punktach 1 i 2 skargi kasacyjnej zmierzają

w istocie do wykazania naruszenia prawa materialnego w postępowaniu

dyscyplinarnym z tytułu odpowiedzialności zawodowej zarządcy nieruchomości, do

których NSA się odniósł.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji, mając na uwadze dokonaną

powyżej wykładnię przepisów art. 188 ust. 1 w zw. z art. 186 ust. 1 i 2 oraz art. 185 ust. 1 i ust. 1a ugn i przyjęcie, że charakter umowy stanowiący podstawę funkcjonowania licencjonowanego zarządcy nieruchomości nie zwalnia go z odpowiedzialności zawodowej w ramach działu V rozdziału 3 ustawy o gospodarce

nieruchomościami, powinien przede wszystkim ocenić czy Minister Infrastruktury

dokonał prawidłowych ustaleń kwalifikując obowiązki J. N.

wynikające z zawartych umów jako czynności zarządzania nieruchomością o których

mowa w art. 185 ust. 1 i ust. 1a ugn i czy w związku z tym, istnieją przesłanki określone w art. 188 ust. 1 i ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami uzasadniające odpowiedzialność zawodową zarządcy nieruchomości.

Z wymienionych przyczyn należało uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę do

ponownego rozpoznania na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.

Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego uzasadnia przepis art. 203 pkt 2

p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28

września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia

przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego

ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

-----------------------

Sygn. akt II GSK 38/10

i

/(

Sygn. akt II GSK38/10

3

Sygn. akt II GSK 38/10

2

Sygn. akt II GSK 38/10

10

Sygn. akt II GSK38/10

11

Sygn. akt II GSK38/10

11