Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1855/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i decyzję II instancji
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 11, art. 33 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 1000/20 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 29 maja 2020 r., znak: WI-I.7840.11.35.2019.BU w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz M. K. kwotę 1587 (tysiąc pięćset osiemdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Wyrokiem z dnia 9 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 1000/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 29 maja 2020 r., znak: WI-I.7840.11.35.2019.BU, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym.

Starosta W. decyzją nr 666.2016 z dnia 17 czerwca 2016 r., znak: BGN.6740.W.116.2016, zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. D., dalej także: "inwestor", pozwolenia na budowę inwestycji pn. budowa dwóch budynków jednorodzinnych dwulokalowych oraz budowa wewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej - Etap II na dziatkach nr [...],[...],[...],[...],[...] obr. [...], w W..

W wyniku rozpatrzenia odwołań M. K. i E. L., Wojewoda Małopolski, decyzją z dnia 29 listopada 2016 r., znak: Wl-l.7840.11.23.2016.MM, uchylił zaskarżoną decyzję organu l instancji w części dotyczącej zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki wskazując, że kwestia ta została już rozstrzygnięta przy udzieleniu pozwolenia na budowę etapu l i w tym zakresie umorzył postępowanie. Natomiast w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W wyroku z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt: II SA/Kr 150/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, oddalił wniesioną przez M. K. skargę na ww. decyzję Wojewody Małopolskiego.

Wyrokiem z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. akt: II OSK 2175/17, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję Wojewody Małopolskiego.

Ponownie rozpatrując sprawę, Wojewoda Małopolski, decyzją z dnia 29 maja 2020 r., znak: Wl-l.7840.11.35.2019.BU, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 K.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), dalej także: "Prawo budowlane":

I. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego obejmującej projekt zagospodarowania terenu etap II i w tym zakresie umorzył postępowanie przed organem l instancji;

II. uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie sentencji tj. uchylił na stronie 1 w wierszu 13 i 14 zapis o treści: "Etap II na działkach nr [...], [...],[...],[...],[...] obr. [...] w W." i orzekł w tym zakresie, poprzez wprowadzenie, w miejscu uchylonego zapisu, zapis o treści: "Etap II na działkach nr [...],[...],[...] obr. [...] w W., realizowany w ramach inwestycji zlokalizowanej na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] obr. [...] w W.".

III. w pozostałej części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji pn.: budowa dwóch budynków jednorodzinnych dwulokalowych oraz budowa wewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej, zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

Skargę na powyższą decyzję wniosła M. K.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie.

Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę.

Sąd zaznaczył, że decyzja dotycząca II etapu inwestycji była już przedmiotem kontroli Sądu, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uprzednim postępowaniu częściowo podnoszone były tożsame lub analogiczne zarzuty, jak w niniejszym postępowaniu. Zarzuty te – w szczególności zarzut dotyczący szeroko rozumianych kwestii geologicznych – były już ocenione przez obydwa sądy jako bezzasadne. W uzasadnieniu wyroku z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 2175/17, którym uchylono wyrok WSA z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt: II SA/Kr 150/17 oraz uprzednią decyzję organu II instancji, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadny tylko jeden zarzut, tj. zarzut dotyczący braku zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości na wykonanie planowanych robot budowlanych. NSA wskazał, że w wyniku zbycia połowy udziałów w nieruchomościach objętych wnioskiem inwestora o wydanie pozwolenia na budowę po wydaniu nieprawomocnej decyzji przez organ l instancji doszło do zdezaktualizowania się złożonego przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a brak zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości świadczy o tym, że inwestor nie miał podstaw do złożenia oświadczenia, iż posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Kontrolowana decyzja dotyczy etapu II inwestycji. Etap pierwszy, w tym projekt zagospodarowania terenu inwestycji, obejmujący m.in. zakres oddziaływania całej inwestycji, został zatwierdzony decyzją nr 665.2016 Starosty W. z dnia 17 czerwca 2016 r., która następnie została utrzymana w mocy decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 10 stycznia 2018 r. Decyzje te, dotyczące etapu I również były przedmiotem kontroli sądowej. Rozpoznając wniesioną przez M. K. skargę na w/w decyzję Wojewody Małopolskiego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 18 maja 2018 r., sygn. II SA/Kr 366/18, oddalił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. II OSK 3143/18, oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku..

W tej sytuacji, aktualnie w obrocie prawnym funkcjonuje prawomocna decyzja zatwierdzająca etap I, w tym projekt zagospodarowania całego terenu inwestycji, a oceniając uprzednią decyzję dotyczącą etapu II, NSA zakwestionował wyłącznie prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co związane było z faktem zbycia przez niego części udziałów w terenie inwestycji. Powyższe skutkuje bezzasadnością zarzutów, które były już przedmiotem oceny w w/w postępowaniach sądowych oraz tych, które dotyczą projektu zagospodarowania terenu inwestycji. Zarzuty, które nawiązują do obszaru oddziaływania inwestycji, jej zgodności z planem miejscowym, zgodności projektu zagospodarowania z przepisami techniczno-budowlanymi inwestycji jako całości, były już bowiem oceniane w postępowaniu dotyczącym etapu I, a nawet jeśli jakiś zarzut w tym przedmiocie nie był oceniany, to w postępowaniu które dotyczy jedynie zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego dla etapu II, nie może on odnieść skutku w postaci uchylenia tej decyzji, skoro projekt zagospodarowania całego terenu inwestycji jest już prawomocnie zatwierdzony.

Sąd wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego (przywołane przepisy dotyczą wersji znajdującej zastosowanie w niniejszej sprawie).

Sąd wskazał, że z projektu zagospodarowania działki dla całego zamierzenia budowlanego wynikają zasady rozmieszczenia wszystkich obiektów w terenie, a więc również obiektów realizowanych w następnych etapach inwestycji. Z badanego projektu budowlanego wynika jednoznacznie, że każdy z etapów inwestycji został przygotowany tak, by wymogi ww. zostały spełnione. Dokumentacja projektowa, sporządzona dla etapu l zawiera projekt zagospodarowania terenu, obejmujący cały obszar objęty zakresem inwestycji, z czytelnie naniesionymi trzema (l, II, III) etapami planowanego zamierzenia budowlanego, gdzie II etap inwestycji obejmuje budowę budynków 4 i 5. Do l etapu przyporządkowano niezbędną infrastrukturę, tj.: przebudowę zjazdu, budowę wewnętrznych dojazdów i dojść do budynków, budowę przyłącza wodociągowego oraz kanalizacji deszczowej, budowa wewnętrznej instalacji gazowej, wodociągowej, kanalizacji sanitarnej oraz deszczowej, rozbiórkę istniejącego budynku jednorodzinnego oraz wycinkę drzew kolidujących z lokalizacją projektowanych budynków i elementami infrastruktury technicznej. Dojazd do ww. działek, jak i niezbędna infrastruktura, zapewnią samodzielne funkcjonowanie każdemu z obiektów budowanych realizowanych w kolejnych etapach budowy. Zatem brak podstaw, aby uznać, iż poszczególne etapy inwestycji nie mogą funkcjonować samodzielnie zgodnie z przeznaczeniem, zwłaszcza w sytuacji, kiedy Inwestor dysponuje, jak już wyżej wskazano, ostateczną i prawomocną decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę inwestycji pn.: budowa budynku usługowego, czterech dwulokalowych budynków jednorodzinnych, rozbiórkę istniejącego budynku jednorodzinnego wraz z budową wewnętrznych dojazdów i dojść do budynków, przebudową istniejącego zjazdu do parametrów zjazdu publicznego oraz budowa przyłącza wodociągowego, wewnętrznej instalacji wodociągowej, wewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej, wewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej wraz przyłączem, wewnętrznej linii zasilania i wewnętrznej linii gazowej, rozbiórka części istniejącego przyłącza energetycznego wraz z budową nowego odcinka tego przyłącza - etap l na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] obr. [...] w W.

Z tych przyczyn Sąd jako prawidłowe ocenił rozstrzygnięcie organu II instancji o uchyleniu decyzji organu l instancji w części dotyczącej zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu inwestycji i umorzeniu postępowania w tym zakresie. Zaznaczył, że zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu dla całej inwestycji, nie daje podstaw aby w postępowaniu dotyczącym kolejnego etapu, niejako na nowo analizować zgodność parametrów planowanej zabudowy jak np. powierzchnia biologicznie czynna, czy wskaźniki zabudowy, wyłącznie dla terenu kolejnego etapu, niejako "wyrwanego" z całego terenu inwestycji.

Odnosząc się do zarzutu związanego z korektą terenu inwestycji Sąd wskazał, że w przypadku etapowania inwestycji i uprzedniego zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu całej inwestycji, prawidłowym jest określenie jako terenu inwestycji dla kolejnego etapu, wyłącznie terenu gdzie ma być realizowany kolejny etap. W przedmiotowym wypadku jest to jedynie część działek nr [...],[...],[...] stanowiących współwłasność Inwestora. Pierwotne wskazanie dla II etapu całego terenu inwestycji, obejmujące teren dla wszystkich trzech etapów było błędne. Dlatego w toku ponownego postępowania, inwestor zmienił zakres terenu inwestycji ograniczając go do w/w działek o numerach [...],[...],[...]. Konsekwencją tego było uchylenie przez Wojewodę Małopolskiego decyzji organu I instancji w zakresie sentencji tj. uchylenie na stronie 1 w wierszu 13 i 14 zapisu o treści: "Etap II na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...] obr. [...] w W." i orzeczenie w tym zakresie o treści: "Etap II na działkach nr [...], [...], [...] obr. 1 w W., realizowany w ramach inwestycji zlokalizowanej na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] obr. [...] w W.". To zatem nie organ zmienił teren inwestycji dla II etapu, a sam inwestor. Zmiana ta jest zgodna z projektem zagospodarowania terenu dla całej inwestycji, z którego jednoznacznie wynika, że etap II obejmuje jedynie część działek nr [...],[...],[...] Konsekwencją tej zmiany było natomiast rozstrzygnięcie organu II instancji, który skorygował tym samym dotychczasowe błędne określenie terenu inwestycji dla II etapu. Poprawnie określony teren inwestycji, ograniczony do części działek nr [...],[...],[...] stanowi współwłasność inwestora i P. C., który wyraził zgodę inwestorowi do dysponowania w/w nieruchomościami na cele budowlane. Tym samym, w zakresie zaleceń NSA zachodzą podstawy do wyrażenia poglądu, że inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla II etapu, a co za tym idzie istnieją podstawy do wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę dla tego etapu.

Natomiast skoro teren inwestycji etapu II nie obejmuje działki nr [...], to wycofanie przez R. S. zgody na dysponowanie tą działką na cele budowlane, jest na tym etapie bezprzedmiotowe i nie ma wpływu na prawidłowość kontrolowanej decyzji.

Konkludując Sąd wskazał, że kontrolowane postępowanie ograniczało się do zatwierdzenia jedynie projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla 2 budynków na terenie, gdzie są one zgodnie projektem zagospodarowania terenu dla całej inwestycji usytuowane. Przedmiotowy projekt jest kompletny, a inwestor dysponuje prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane terenu objętego etapem II. Z tych przyczyn rozstrzygnięcie organu II instancji należy ocenić za zgodne z prawem.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. K.. Wyrok zaskarżyła w całości. Zarzuciła naruszenie:

I. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię - art. 33 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 3 ust. 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.) przez nietrafne przyjęcie, że skoro w obrocie prawnym funkcjonuje prawomocna decyzja zatwierdzająca etap I inwestycji, w tym projekt zagospodarowania całego terenu inwestycji, a oceniając uprzednią decyzję dotyczącą etapu II inwestycji, Naczelny Sąd Administracyjny zakwestionował wyłącznie prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co związane było z faktem zbycia przez niego części udziałów w terenie inwestycji, to w obecnym stanie prawnym i stanie faktycznym w konsekwencji można przyjąć bezkrytycznie oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, złożone na obowiązującym wzorze, który to warunek wynika bezsprzecznie z dyspozycji art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego;

II. przepisów postępowania przed sądami administracyjnym, tj. naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 K.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organu administracyjnego - Wojewody Małopolskiego, wyrażonej w decyzji z dnia 29 maja 2020 r., znak: W I-I.7840.11.35.2019.BU, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę nie uwzględnił, do czego w ramach wyczerpującego zebrania i oceny materiału dowodowego był zobowiązany, że prawdziwość oświadczenia inwestora została zakwestionowana w prawem przewidzianym trybie; trwające postępowanie karne w Sądzie Rejonowym w W. II Wydział Karny z udziałem Prokuratury Rejonowej w W. - sprawa śledztwa prowadzonego pod sygn. akt: [...].

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. D.i wniósł o jej oddalenie.

W piśmie z dnia 24 czerwca 2021 r. skarżąca kasacyjnie zrzekła się przeprowadzenia rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zachodziły przesłanki, określone w art. 182 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: "P.p.s.a.", do rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

Przed uwagami merytorycznymi zauważyć można, że skarżąca powołała się na wstępie omawianej podstawy kasacji na naruszenie na art. 33 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a więc przepis nieistniejący. Z końcowej części zarzutu, w której powołała art. 33 ust. 2 pkt 2 oraz treści opisu naruszenia wynika jednak niewątpliwie, że jako naruszony przepis wskazany został art. 33 ust. 2 pkt 2, a powołanie art. 33 ust. 1 pkt 2 było wynikiem oczywistej omyłki.

Zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 33 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 3 ust. 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane jest skuteczny.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz z części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu wynika, że etap II inwestycji obejmuje jedynie część działek nr [...],[...] i [...] stanowiących współwłasność inwestora. Teren etapu II nie obejmuje działki nr [...]. Z treści Księgi wieczystej nr [...], wynika, że właścicielem działki nr [...] jest R. S.. W dniu 28 listopada 2019 r. do Wojewody Małopolskiego jako organu odwoławczego wpłynęło pismo R. S. o wycofaniu udzielonej inwestorowi zgody na dysponowanie nieruchomością, tj. działka nr [...], na cele budowlane.

Na etapie postępowania odwoławczego została dokonana korekta zakresu terenu inwestycji etapu II. Korekta ta nastąpiła poprzez wykreślenie z oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane działek nr [...] i [...]. Z wniosku o pozwolenie na budowę wykreślono działki nr [...] i [...]. Tytuł inwestycji brzmi: "Budowa dwóch budynków jednorodzinnych dwulokalowych oraz budowa wewnętrznej kanalizacji deszczowej – etap II na działkach nr [...],[...],[...] obr. [...] w W. Doprecyzowano nazwę inwestycji na metrykach rysunków zawartych w projekcie budowlanym. Doprecyzowano tytuł inwestycji na okładce projektu budowlanego. Korekta nie dotyczyła przyjętych rozwiązań techniczno-budowlanych.

Powyższe ustalenia i treść zaskarżonej decyzji nie oznaczają jednak, że drugi etap inwestycji stanowi odrębne zamierzenie budowlane. Z art. 33 ust. 1 zdanie trzecie Prawa budowlanego wynika, że jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego.

W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej, niż jeden obiekt, na etapie rozstrzygania przez organ, czy pozwolenie może dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem, organ dysponuje zatem projektem zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego.

Ocena o możliwości samodzielnego funkcjonowania obiektu lub zespołu obiektów zgodnie z przeznaczeniem jest uwarunkowana m.in. treścią projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego.

Możliwość samodzielnego funkcjonowania obiektów lub zespołów obiektów powinna istnieć nie tylko w chwili udzielenia pierwotnego pozwolenia na budowę, ale także na kolejnych etapach realizowania zamierzenia budowlanego. Jednym z warunków oceny o możliwości samodzielnego funkcjonowania kolejnych obiektów jest posiadanie przez inwestora prawa do dysponowania na cele budowlane całym terenem zamierzenia budowlanego.

W konsekwencji, obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej rozstrzygającego kolejne, po pierwotnie udzielonym pozwoleniu na budowę, wnioski o pozwolenie na budowę, jest sprawdzenie, czy wnioski te spełniają wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4.

Sprawdzenie to nie oznacza niedozwolonej weryfikacji ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu. Jest to natomiast weryfikacja wniosku co do zgodności kolejnego projektu architektoniczno-budowlanego z zatwierdzonym projektem zagospodarowania terenu. Pozwala to na przyjęcie, że pod kątem posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przedmiotem kolejnego wniosku jest nie tylko teren działek na których kolejne obiekty mają być usytuowane, ale także działki brane pod uwagę przy ocenie, czy zamierzenie budowlane spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego.

W ponownym postępowaniu obowiązkiem organu odwoławczego będzie ustalenie, czy w związku z oświadczeniem R. S. o wycofaniu udzielonej inwestorowi zgody na dysponowanie nieruchomością, tj. działką nr [...], doszło do utraty przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Treść art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z art. 3 pkt 11 oraz art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego należy tak rozumieć, że także oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane składane przez inwestora z kolejnym wnioskiem o pozwolenie na budowę, w związku z etapowaniem zamierzenia budowlanego, o którym mowa w art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, podlega weryfikacji co do jego zgodności z rzeczywistym stanem prawnym. Nie wystarczy ustalenie tej zgodności na chwilę wydania pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego etapu I i projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego.

Na skutek błędnej wykładni art. 33 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego organ odwoławczy nie zbadał tej okoliczności, co stanowiło naruszenie art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 35 ust. 1, 3 i 4 Prawa budowlanego.

Nie ma natomiast podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 K.p.a., polegającego na nieuwzględnieniu przez Sąd trwającego postępowania karnego w Sądzie Rejonowym w W. II Wydział Karny z udziałem Prokuratury Rejonowej w W. - sprawa śledztwa prowadzonego pod sygn. akt: [...] Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzje lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Na mocy art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe.

Natomiast według art. 145 § 2 K.p.a., z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego.

Niezależnie od braku uprawdopodobnienia, że trwające postępowanie karne dotyczy niniejszej sprawy, można odnotować, że w skardze kasacyjnej nie wskazano orzeczenia sądu lub innego organu stwierdzającego sfałszowanie dowodu. Nadto, z opisu naruszenia oraz uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika aby doszło do oczywistego sfałszowania dowodu dotyczącego niniejszej sprawy.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 P.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję. Koszty postępowania kasacyjnego zasądzono na podstawie art. 203 pkt 1 oraz art. 200 P.p.s.a.