Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 221/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-08-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Odmówiono przyznania kosztów zastępstwa procesowego
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata W. B. o zasądzenie nieopłaconych w całości kosztów pomocy prawnej w sprawie ze skargi W. Ł. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia ... w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu postanawia: odmówić przyznania adwokatowi W. B. opłaty za czynności z tytułu zastępstwa prawnego świadczonego z urzędu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 27 listopada 2009 r. Sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy m.in. w zakresie ustanowienia adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony w dniu 6 stycznia 2010 r. adwokat W.B..

Pełnomocnik wraz ze skargą kasacyjną wniósł o "zasądzenie od organów administracyjnych na rzecz skarżącego należnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych."

W związku z faktem, iż pełnomocnik skarżącego nie złożył wraz ze skargą kasacyjna wniosku o przywrócenie terminu do jej złożenia, postanowieniem z dnia 19 lutego 2010 r. tut. Sąd odrzucił skargę kasacyjną.

W dniu 5 marca 2010 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, a w dniu 11 marca 2010 r. pełnomocnik złożył zażalenie na ww. postanowienie z dnia 19 lutego 2010 r.

Postanowieniem z dnia 19 marca 2010 r. tut. Sąd odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że "zachowanie pełnomocnika w sprawie było przejawem braku zwykłej staranności w prowadzeniu sprawy, prawdopodobnie przeoczeniem noszącym cechy niedbalstwa."

Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie pełnomocnika skarżącego złożone na postanowienie z dnia 19 marca 2010 r. wskazując, że profesjonalny pełnomocnik powinien posiadać odpowiednią znajomość procedury sądowej, pozwalającą mu w sposób skuteczny reprezentować jego mocodawcę. Również w tym dniu Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie wniesione przez pełnomocnika skarżącego na postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 19 lutego 2010 r. odrzucające skargę kasacyjną.

W piśmie z dnia 5 lipca 2010 r. pełnomocnik skarżącego wystąpił o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. przed WSA we Wrocławiu oraz w postępowaniu zażaleniowym i kasacyjnym w łącznej wysokości 7.978, 80 zł.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Pełnomocnikowi ustanowionemu na podstawie art. 245 i art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należy się wynagrodzenie, w zakresie określonym w art. 250 u.p.s.a., jedynie za pomoc prawną rzeczywiście udzieloną, a podjęte czynności mają być wykonane profesjonalnie. Decyzja o przyznaniu pomocy prawnej oznacza, że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu i że Sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Oznacza to uprawnienie i obowiązek Sądu ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona i jaki miała charakter. Z treści uzasadnień wydanych w sprawie orzeczeń zarówno tut. Sądu jak i postanowień Naczelnego Sądu Administracyjnego (kontrolującego te orzeczenia) wynika, że podjęte przez pełnomocnika skarżącego czynności okazały się nieskuteczne i nie miały nic wspólnego z profesjonalizmem. Pełnomocnik ten wykazał się rażącą nieznajomością procedury sądowoadministracyjnej, począwszy od żądania zasądzenia mu kosztów od organu administracyjnego, a skończywszy na niedorzecznej argumentacji jaką posługiwał się w swoich wnioskach i zażaleniach. Bezsprzecznie powyższe postępowanie adwokata W. B. w konsekwencji spowodowało, że pozbawił on skarżącego ochrony jego interesu prawnego (tj. możliwości skutecznego zakwestionowania niekorzystnego dla niego rozstrzygnięcia Sądu). Z tych względów w ocenie Sądu nie należy się pełnomocnikowi żądana opłata za zastępstwo prawne w zakresie sporządzenia skargi kasacyjnej i zażaleń. Niezrozumiałe z kolei jest żądanie adwokata W. B. wnioskującego o przyznanie mu wynagrodzenia za postępowanie przed sądem I instancji, w sytuacji gdy pełnomocnik ten w tym postępowaniu nie uczestniczył, bowiem został wyznaczony już po wydaniu postanowienia o odrzuceniu skargi. Podkreślić należy, że pełnomocnik ten był już pouczany w postępowaniu o sygn. akt II SA/Wr 627/08, że postępowanie "w pierwszej instancji" kończy się z chwilą wydania przez sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowania w sprawie i wszelkie czynności dokonane po tej chwili uznawane są za dokonane już w postępowaniu "w drugiej instancji", a podstawą określenia wynagrodzenie pełnomocnika za ich dokonanie jest pkt 2 § 18 ust. 1 ww. rozporządzenia. Dotyczy to m.in. wniosków o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Złożenie w niniejszej sprawie wniosku o przywrócenie terminu i jego uwzględnienie przez Sąd było koniecznym warunkiem do tego by można było wnieść skutecznie skargę kasacyjną.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyżej wskazanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.