Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1210/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6061 Projektowanie i wykonywanie prac geologicznych oraz zagospodarowywanie złoża
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 127 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 10 ust. 1, art. 89 ust. 1 i ust. 2, ust. 5, art. 93 ust. 2, art. 94 ust. 1 pkt 1, art. 95
journal: Dz.U. 2014 poz 613
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r.- Prawo geologiczne i górnicze - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Gminy M. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia dokumentacji geologicznej złoża węgla kamiennego oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Środowiska z [...] lutego 2015 r., nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., w której organ umorzył postępowanie o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją Ministra Środowiska z [...] października 2014 r., nr [...], zatwierdzającą "Dokumentację geologiczną złoża węgla kamiennego [...]", wszczęte wnioskiem Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2014 r.

Zatwierdzając ww. dokumentację geologiczną, decyzją z [...] października 2014 r., wydaną na podstawie art. 93 ust. 2, w związku z art. 161 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2014 r. poz. 613 ze zm., dalej: "P.g.g.") oraz art. 104 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku "B." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo-akcyjna z siedzibą w W. (dalej: "B. Sp. z o.o. Sp. K-A") z siedzibą w W., Minister Środowiska wskazał, że złoże węgla kamiennego "[...]" zostało wyodrębnione ze złoża "[...]", którego pozostała część została udokumentowana w "Dodatku nr 1 do dokumentacji geologicznej złoża węgla kamiennego "[...]", gdzie dokonano stosownych rozliczeń zasobów. Złoże węgla kamiennego "[...]" obejmuje zasoby geologiczne od stropu warstw siodłowych do spągu pokładu [..].. W decyzji wskazano również, że dokumentacja geologiczna złoża węgla kamiennego "[...]", spełnia wymagania przewidziane przepisami prawa.

Decyzję przesłano do wiadomości m.in. Urzędu Miasta [...].

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezydent Miasta [...]stwierdził, że dokumentacja wykonana jest nierzetelnie, gdyż bardzo ogólnikowo potraktowano kwestię oddziaływania wód podziemnych i bez uwzględnienia np.: otworów służących do czerpania wód przez G. S.A., a znajdujących się nad obszarem dokumentowanym, zbiorników wodnych w górotworze sąsiadującym z opisywanym złożem. Strona podniosła również, że nie wykonano otworu N-Ml, który został ujęty w udzielonej koncesji na rozpoznanie złoża i zgodnie z zatwierdzoną dokumentacją robót geologicznych winien być wykonany, w celu pełniejszego rozeznania sytuacji geologicznej oraz lepszego udokumentowania złoża. Zdaniem Strony, bazowanie w tej mierze wyłącznie na dokumentacji opracowanej w 2008 r. przez przedsiębiorcę górniczego należy niewątpliwie uznać za niewystarczające, bowiem od tego czasu sytuacja uległa diametralnej zmianie.

W zaskarżonej decyzji Minister Środowiska, umarzając postępowanie wskazał, że stosownie do art. 28 K.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 94 ust. 1 pkt 1 P.g.g., właściwy organ administracji geologicznej przesyła kopie decyzji dotyczących dokumentacji geologicznych, o których mowa w art. 88 ust. 2 pkt 1 P.g.g. organom wykonawczym jednostek samorządu terytorialnego, których terytoriów dotyczy dokumentacja geologiczna. Mając powyższe na względzie, zgodnie z art. 161 ust. 3 pkt 1 P.g.g., Minister Środowiska jako organ I instancji doręczył kopię przedmiotowej decyzji do Urzędu Miasta [...]. Organ zaznaczył jednak, iż przesłanie tej decyzji do Urzędu Miasta [...] nie skutkuje przyznaniem uprawnienia strony w postępowaniu administracyjnym. Samo bowiem informowanie przez organ administracji publicznej określonego podmiotu o sposobie załatwienia sprawy nie czyni z niego automatycznie strony tego postępowania administracyjnego.

Minister Środowiska wyjaśnił, że Skarżący swój interes prawny wywodzi z faktu posiadania prawa własności gruntu nad złożem węgla kamiennego "[...]", tymczasem zgodnie z art. 10 ust. 1 i ust. 5 P.g.g., złoża węgla kamiennego bez względu na miejsce ich występowania, są objęte własnością górniczą, przysługującą Skarbowi Państwa. Decyzja I instancji natomiast, nie dotyczy gruntu, ani związanego z nim prawa własności. Nie wpływa ona na prawa i obowiązki właściciela gruntu, a zatem nie dotyczy ona interesu prawnego właściciela. Organ dodał, że możliwość hipotetycznego rozpoczęcia wydobycia złoża w przyszłości oraz związane z tym kwestie dotyczące prawa do gruntu - wskazują na interes faktyczny, a nie prawny.

Zdaniem organu, zatwierdzenie dokumentacji, w której przedstawiane są wyniki prac geologicznych, wpływa jedynie na interes prawny podmiotu, który złożył przedmiotową dokumentację. Prezydent Miasta [...] natomiast, nie wykazał interesu prawnego i nie jest stroną postępowania administracyjnego w tej sprawie.

W skardze z [...] kwietnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z [...] lutego 2015 r., Gmina [...] (dalej: "Skarżący"), wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynika sprawy:

1. art. 127 § 3 w związku z art. 28 K.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie Skarżącego za podmiot nieuprawniony do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, podczas gdy Skarżący jest właścicielem nieruchomości, na którą oddziaływać będzie działalność prowadzona w wyniku zatwierdzenia dokumentacji geologicznej złoża węgla kamiennego "[...]", a wadliwość dokumentacji, na którą Skarżący wskazuje będzie miała wpływ na skutki tego oddziaływania,

2. art. 138 §1 pkt 3 K.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i umorzenie postępowania o ponowne rozpoznania sprawy pomimo braku ku temu podstaw.

Skarżący swój interes prawny wywodzi z faktu posiadania prawa własności gruntu nad złożem węgla kamiennego "[...]". Skarżący wyjaśnił w skardze, że treść dokumentacji geologicznej stanowi podstawę do ubiegania się przez zatwierdzającego o udzielenie koncesji na wydobycie kopalin. Jednocześnie zgodnie z art. 93 ust. 3 P.g.g., zatwierdzenie dokumentacji geologicznej oznacza, że odpowiada ona wymaganiom prawa oraz, że powstała w wyniku działań zgodnych z prawem. Prawidłowość sporządzenia dokumentacji geologicznej nie będzie natomiast przedmiotem weryfikacji dokumentacji geologicznej pod kątem prawidłowości w toku postępowań administracyjnych toczących się w związku z wydaniem koncesji na wydobycie kopalin z określonego dokumentacją geologiczną złoża "[...]". Dlatego też wszelkie nieprawidłowość dotyczące sporządzenia tej dokumentacji powinny być przedmiotem kontroli w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Ministra Środowiska w niniejszym postępowaniu. Wydobycie bowiem kopalin na podstawie wadliwie sporządzonej dokumentacji może skutkować powstaniem szkody na powierzchni i pod powierzchnią ziemi w mieniu należącym do Gminy Miasta [...]. Obszar złoża udokumentowanego pod nazwą "[...]", odpowiada na powierzchni ziemi terenom należącym do Gminy Miasta [...].

Gmina Miasta [...] wywodzi swój interes prawny z przepisów art. 140 Kodeksu cywilnego. Skarżący powołał się na zagadnienie prawne, określane w piśmiennictwie mianem "praw refleksowych" w postępowaniu administracyjnym. Prawami refleksowymi legitymują się w postępowaniu administracyjnym te podmioty, których interesu prawnego postępowanie to dotyczy w sposób pośredni. W tym przypadku decyzja nie rozstrzyga wprost o prawach i obowiązkach podmiotu, lecz jedynie oddziałuje na jego prawa i obowiązki wskutek powiązania sytuacji prawnej adresata decyzji z tym podmiotem. Źródłem interesu prawnego opartego na prawie refleksowym są z reguły normy prawa cywilnego regulujące stosunki własnościowe lub zobowiązaniowe.

Skarżący przywołał m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 czerwca 2006 r., sygn. akt II GSK 59/06, w którym sąd przyjął, iż: "Osobom prowadzącym działalność gospodarczą na terenie górniczym jako przestrzeni objętej przewidywanym szkodliwym wpływem robót górniczych (...) przysługują uprawnienia strony postępowania w sprawach dotyczących legalności koncesji na wydobywanie kopalin - w części określającej granice terenu górniczego". Skarżący stwierdził zatem, że nie tylko bezpośrednie skutki wydania decyzji mają znaczenie w ocenie interesu prawnego, ale także konsekwencje prawne zatwierdzenia dokumentacji geologicznej.

Skarżący dodał, że możliwość istnienia interesu prawnego potwierdza również brzmienie art. 94 ust. 1 pkt 1 P.g.g., z którego wynika, że właściwy organ administracji geologicznej przesyła kopie decyzji dotyczących dokumentacji geologicznych organom wykonawczym jednostek samorządu terytorialnego, których terytoriów dotyczy dokumentacja geologiczna. Ustawodawca uznał zatem za istotne zapoznanie się z treścią decyzji zatwierdzającej dokumentację geologiczną przez organ wykonawczy Gminy Miasto [...]. Treść decyzji jest natomiast istotna w związku z wykonywaniem uprawnień właścicielskich Gminy Miasta [...] i Skarbu Państwa przez Prezydenta Miasta [...].

W odpowiedzi na skargę z [...] kwietnia 2015 r, Minister Środowiska podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie z [...] października 2015 r., nadesłanym do Sądu, swoje stanowisko przedstawił uczestnik postępowania sądowoadministracyjnego B. Sp. z o.o. Sp. K-A. Uczestnik zgodził się z stanowiskiem organu, że możliwość hipotetycznego rozpoczęcia wydobycia złoża "[...]" w przyszłości oraz związane z tym kwestie dotyczące prawa własności do gruntów nad złożem, wskazują na interes faktyczny, a nie prawny.

Uczestnik podniósł ponadto, że Gmina [...] nie zaskarżyła decyzji Ministra Środowiska z [...] października 2014 r., zatwierdzającej "Dodatek nr 1 do dokumentacji geologicznej złoża węgla kamiennego "[...]", podczas gdy decyzja ta jest ściśle powiązana z zaskarżoną decyzją i nie można zaskarżyć tylko jednej z nich.

Uczestnik dodał, że samo informowanie określonego podmiotu o sposobie załatwienia sprawy nie czyni tego podmiotu automatycznie stroną postępowania administracyjnego. Istotne jest bowiem, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby jako interes prawny. Zdaniem Uczestnika, interesu prawnego Skarżącego nie można także upatrywać w art. 140 K.c., bowiem postępowanie oparte na art. 93 ust. 2 P.g.g., dotyczy jedynie zatwierdzenia dokumentacji geologicznej złoża, a nie wydania koncesji na jego wydobywanie. Ponadto przedmiotem postępowania jest złoże zalegające poniżej dolnej granicy nieruchomości gruntowej, stanowiące własność Skarbu Państwa. Samo jego istnienie nie powoduje żadnych uprawnień i obowiązków po stronie właściciela nieruchomości, pod którą jest zlokalizowane, nie stanowi zatem o istnieniu interesu prawnego po jego stronie.

Zdaniem Uczestnika, interes prawny Skarżącego nie wynika także z art. 95 i 96 P.g.g., zgodnie z którymi w przypadku udokumentowania złóż kopalin i ich zatwierdzenia przez właściwy organ administracji geologicznej w celu ich ochrony - na gminie spoczywa obowiązek ich ujawnienia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego gminy.

Uczestnik podkreślił, że brak jest podstaw do uznania, że interes prawny wynika z uprawnień władczych organów samorządu w odniesieniu do własnego terytorium. Z przesłanek władztwa planistycznego taki interes nie wynika, zatem władztwo planistyczne nie daje gminie tytułu do bycia stroną w postępowaniu administracyjnym, dotyczącym jej terytorium.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja I instancji nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy kwestii istnienia interesu prawnego Gminy [...] w żądaniu ponownego rozpatrzenia sprawy w przedmiocie zatwierdzenia przez Ministra Środowiska dokumentacji geologicznej złoża węgla kamiennego, zakończonej decyzją organu wydanej dla B. Sp. z o.o. Sp. K-A.

Zgodnie z art. 127 § 3 K.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Stroną natomiast, w myśl art. 28 K.p.a., jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przesłanką zatem, legitymująca dany podmiot do występowanie w charakterze strony postępowania administracyjnego jest posiadanie przez ten podmiot interesu prawnego lub obowiązku, ze względu na który podmiot ten żąda czynności organu lub którego dotyczy postępowanie. O istnieniu interesu prawnego natomiast decydują, w myśl ugruntowanych poglądów orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 listopada 1998 r., sygn. akt II SA 1390/98). Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga zatem, ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawną, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Od tak pojętego interesu prawnego należy natomiast, odróżnić interes faktyczny, tj. sytuację, w której dany podmiot jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz nie znajduje to oparcia w przepisach prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1668/14).

W orzecznictwie wskazuje się, że interes prawny, o którym mowa w art. 28 K.p.a., powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 września 2014 r. sygn. akt II GSK 972/13, z 25 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1668/14).

Bezpośredniość interesu prawnego strony oznacza jej sytuację prawną, która wynika wprost z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu. Realność interesu prawnego oznacza natomiast jego rzeczywiste istnienie w dacie stosowania danych norm prawa materialnego. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości ani hipotetyczny (podobnie /w:/ wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 marca 2002 r., sygn. akt IV SA 1132/00).

Brak zatem ustalenia bezpośredniego lub realnego związku między normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że uzasadnione okolicznościami faktycznymi zastosowanie tej normy prawa, może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu, oznacza brak interesu prawnego i statusu strony tego podmiotu w postępowaniu administracyjnym.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd doszedł do wniosku, że brak jest w przedmiotowej sprawie, przepisu prawa materialnego, z którego wynikałby dla Gminy [...] interes prawny w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia przez Ministra Środowiska dokumentacji geologicznej złoża węgla kamiennego, dla B. Sp. z o.o. Sp. K-A. Inaczej rzecz ujmując, zdaniem Sądu, zatwierdzenie przez Ministra Środowiska dokumentacji geologicznej złoża węgla kamiennego, dla B. Sp. z o.o. Sp. K-A, nie wywołuje bezpośredniego i realnego wpływu na sytuację prawną Gminy [...] w zakresie znajdujących się w jej gestii nieruchomości.

Jak wskazał w zaskarżonej decyzji Minister Środowiska z art. 10 ust. 1 P.g.g., wynika że m.in. złoża węgla kamiennego bez względu na miejsce ich występowania, są objęte własnością górniczą. W świetle ust. 5, prawo własności górniczej przysługuje Skarbowi Państwa. Zatwierdzona zatem dokumentacja geologiczna złoża węgla kamiennego dotyczy własności geologicznej pozostającej w gestii Skarbu Państwa, nie dotyczy natomiast gruntów należących do Gminy [...]. Jak wynika natomiast z art. 89 ust. 1 i ust. 2 P.g.g., dokumentację geologiczną złoża kopaliny sporządza się w celu określenia jego granic, zasobów geologicznych, warunków występowania oraz określenia możliwości wydobycia kopaliny ze złoża. Dokumentacja geologiczna złoża kopaliny określa w szczególności:

1) rodzaj, ilość i jakość kopaliny, w tym przez przedstawienie informacji dotyczących kopalin towarzyszących i współwystępujących użytecznych pierwiastków śladowych oraz występujących w złożu substancji szkodliwych dla środowiska, oraz kategorię rozpoznania złoża;

2) położenie złoża, jego budowę geologiczną, formę i granice;

3) elementy środowiska otaczającego złoże;

4) hydrogeologiczne i inne geologiczno-górnicze warunki występowania złoża;

5) stan zagospodarowania powierzchni w rejonie udokumentowanego złoża;

6) graniczne wartości parametrów definiujących złoże i jego granice.

Z treści przytoczonych przepisów, określających merytoryczną zawartość dokumentacji geologicznej wynika, że zawiera ona, najogólniej rzecz ujmując, dokładny opis kopaliny i jej środowiskowego otoczenia. Samo zatem jej sporządzenie, a następnie zatwierdzenie przez Ministra Środowiska, na podstawie art. 93 ust. 2 P.g.g., nie kreuje praw i obowiązków podmiotów. Podobnie nie kreuje praw i obowiązków podmiotów, obowiązek sporządzenia nowej dokumentacji dla części złoża oraz rozliczenia zasobów pozostałej części złoża w przypadku dokonania podziału złoża, dla którego jest już wykonana dokumentacja geologiczna (art. 89 ust. 5 P.g.g.).

Z treści decyzji z [...] października 2014 r., zatwierdzającej sporną dokumentację nie wynika również, aby zawierała ona władcze rozstrzygnięcia w zakresie praw i obowiązków Gminy [...] jako właściciela gruntów znajdujących się nad przedmiotowym złożem węgla kamiennego. Decyzja zatem Ministra Środowiska z [...] października 2014 r., nie wywiera bezpośredniego wpływu na sytuację prawną Skarżącego w tym zakresie.

Z tych też względów, w ocenie Sądu, Skarżący nie może upatrywać interesu prawnego w treści art. 140 K.c., ustanawiającego rzeczowe prawo własności, dające właścicielowi najpełniejsze władztwo nad rzeczą. Dokumentacja geologiczna spornego złoża węgla kamiennego, jak i decyzja ją zatwierdzająca nie wpływa w żaden bezpośredni sposób na powyższe prawo własności Skarżącego do gruntów położonych nad tym złożem. Zgodzić się natomiast, należy ze stanowiskiem organu, jak również uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego, że ewentualna możliwość eksploatacji w przyszłości spornego złoża ma charakter hipotetyczny, samo zatwierdzenie bowiem dokumentacji geologicznej nie oznacza automatycznego rozpoczęcia wydobycia tego złoża. Powyższe wymaga rozstrzygnięcia w odrębnym postępowaniu administracyjnym dotyczącym koncesji na wydobywanie kopalin, czego też dotyczy przywołany przez Skarżącego wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 czerwca 2006 r., sygn. akt II GSK 59/06. Oznacza to zatem, że brak jest również w niniejszej sprawie realność interesu prawnego, który jest tutaj jedynie przewidywany w przyszłości i hipotetyczny.

Powtórzyć należy w związku z tym, że interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie danemu podmiotowi przymiotu strony w określonej sprawie, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej tego podmiotu i musi być realny. Brak bezpośredniości i realności wpływu sprawy na sferę prawną podmiotu nie pozwala na uznanie jej za stronę, a przewidywany i hipotetyczny wpław danego rozstrzygnięcia na sytuacje prawną podmiotu, może być jedynie źródłem interesu faktycznego, nie wystarczającego do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony. Dlatego też, nie można uznać, iż w niniejszej sprawie Skarżący legitymuje się prawem refleksowym, które musi wiązać się z interesem prawnym, a nie jedynie faktycznym.

Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu oraz Uczestnika, że wynikający z art. 94 ust. 1 pkt 1 P.g.g., obowiązek przesyłania kopii decyzji dotyczących dokumentacji geologicznych, o których mowa w art. 88 ust. 2 pkt 1-3, organom wykonawczym jednostek samorządu terytorialnego, których terytoriów dotyczy dokumentacja geologiczna, nie stanowi źródła interesu prawnego Skarżącego w niniejszej sprawie i nie czyni z niego strony przedmiotowego postępowania administracyjnego. Obowiązek ten dotyczy przesyłania kopii decyzji właściwym organom wykonawczym jednostek samorządu terytorialnego, a nie doręczenia decyzji stronie. Obowiązek ten koresponduje natomiast z wynikającą z art. 95 P.g.g., koniecznością ujawnienia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego gminy, złóż kopalin, w celu ich ochrony, w przypadku ich udokumentowania i zatwierdzenia przez właściwy organ administracji geologicznej.

Również i ten przepis (art. 95 P.g.g.), w ocenie Sądu, nie może stanowić podstawy prawnej interesu prawnego Skarżącego w niniejszej sprawie, gdyż nie wpływa on na sferę praw i obowiązków Skarżącego związanych z prawem własności Skarżącego do gruntów położonych nad spornym złożem węgla kamiennego.

W tych okolicznościach Sąd nie stwierdził zarzucanego przez Skarżącego naruszenia art. 127 § 3 w związku z art. 28 oraz art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. Organ prawidłowo ocenił brak interesu prawnego Skarżącego w żądaniu ponownego rozpatrzenia sprawy w przedmiocie zatwierdzenia przez Ministra Środowiska dokumentacji geologicznej spornego złoża węgla kamiennego uznając, iż nie jest on stroną w tym postępowaniu. W konsekwencji, organ też, prawidłowo umorzył, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., postępowanie wszczęte wnioskiem Skarżącego w niniejszej sprawie.

Z tych powodów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.