Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 978/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art.40, art. 19 ust. 5, art. 20 pkt 8
journal: Dz.U. 2018 poz 2068
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 lutego 2022 r. w Radomiu sprawy ze skargi K. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 30 lipca 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w R. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej wydanej

z upoważnienia Prezydenta Miasta R. przez Zastępcę Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji w R. z 23 grudnia 2020 r. znak: [...], w sprawie nałożenia na K. N. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" K. N. z siedzibą przy ul. W. [...], kary pieniężną w wysokości 6 811,20 zł z tytułu nielegalnego zajęcia pasa drogowego ul. W. - drogi krajowej, za okres od dnia 24 stycznia 2019 r. do 6 marca 2019 r. - I kontener i w dniu 24 stycznia 2019 r, - II kontener.

Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie, organ wyjaśnił, że decyzją z 23 grudnia 2020 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 19 ust. 5, art. 20 pkt 8 oraz art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm., dalej ustawa o drogach publicznych), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 – ze zm., dalej k.p.a.) została nałożona na K. N. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" K. N. z siedzibą przy ul. W. [...], kara pieniężna w wysokości 6 811,20 zł z tytułu nielegalnego zajęcia pasa drogowego ul. W. - drogi krajowej, za okres od dnia 24 stycznia 2019r. do 6 marca 2019 r. - I kontener i w dniu 24 stycznia 2019 r, - II kontener.

Wnioskiem z 1 czerwca 2021 r., K. N. (dalej wnioskodawca, strona, skarżący) zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. (dalej Kolegium, SKO) o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 23 grudnia 2020 r. We wniosku strona podała, że wymieniona wyżej decyzja została wydana w wyniku rażącego naruszenia prawa, bowiem żaden istniejący przepis nie mógł stanowić dla organu upoważnienia do działania w prawnej formie decyzji administracyjnej. Według wnioskodawcy nie ustalono przesłanek koniecznych do wydania takiej decyzji,

w szczególności:

1. nie ustalono faktycznego przebiegu pasa drogowego, a co za tym idzie nie udowodniono, by przedmiotowe kontenery rzeczywiście znajdowały się w pasie drogowym ulicy W.,

2. nie ustalono okresu, w którym rzekome zajęcie miało miejsce. Nałożono karę administracyjną za okres 42 dni, od dnia 24 stycznia 2019 r. do dnia 6 marca 2019 r. podczas gdy ani z uzasadnienia decyzji, ani z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie wynika, w jaki sposób ustalono datę końcową zajęcia, ani też nie wskazano podstaw do przyjęcia, że zajęcie takie miało trwać nieprzerwanie we wskazanym okresie,

3. nie ustalono podmiotu faktycznie odpowiedzialnego za rzekome zajęcie przez oba kontenery pasa drogowego. Ustalono jedynie, że właścicielem jednego z tych kontenerów jest składający niniejszy wniosek. Z faktu ustalenia właściciela jednego kontenera nie wynika, że właściciel ten jest podmiotem, który faktycznie zajął pas drogowy bez zezwolenia.

Ponadto w ocenie wnioskodawcy decyzja została wydana bez podstawy prawnej.

W wyniku wszczęcia postępowania, w rozpoznawanej sprawie jak podało Kolegium, podstawę prawną stwierdzenia nieważności decyzji stanowi art. 156 § 1 pkt.2 zdanie drugie k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Analizując przesłanki stwierdzenia nieważności, zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych w ocenie Kolegium nie można przyjąć, że wydając powyższą decyzję organ pierwszej instancji naruszył w sposób rażący prawo uznając, że istnieją przesłanki do nałożenia na niego kary pieniężnej, określone w art.40 ustawy o drogach publicznych

Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie to dotyczy prowadzenia robót w pasie drogowym (art. 40 ust.2 pkt.1), umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych

z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (art. 40 ust.2 pkt.2), umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (art.40 ust.1 pkt 3) oraz zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3 (art.40 ust.1 pkt 4). Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę (art. 40 ust.3). W myśl ust. 12 powołanego przepisu za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi - zarządca drogi wymierza w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10- krotności opłaty.

Do nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego konieczne jest więc ustalenie, czy w pasie drogowym zostało umieszczone określone urządzenie lub obiekt.

czy zajęcie to nastąpiło bez zezwolenia zarządcy drogi oraz, jeśli poprzednie warunki zostały spełnione, kto dokonał faktycznego zajęcia.

Na gruncie rozpoznawanej sprawy zdaniem SKO, wbrew ocenie wnioskodawcy za prawidłowo ustalone należy uznać okoliczności faktyczne, zgodnie z którymi doszło do zajęcia bez wymaganego zezwolenia zarządcy, pasa drogowego drogi krajowej, jaką stanowi ulica W. w R., w celu umieszczenia dwóch kontenerów.

Ponadto okoliczności, które bezspornie zostały wykazane przez organ świadczą, że właścicielem obydwu kontenerów jest wnioskodawca. Z akt sprawy wynika, że kontener oznaczony nr [...] nabył on od firmy [...] S.A. natomiast w odniesieniu do drugiego nieoznakowanego kontenera, umieszczenie go w konkretnym miejscu (przy posesji nr [...]), wypełnienie takim samym materiałem (złomem) i w ten sam sposób jak kontener nr [...], pozwalają przyjąć, że kontener należy do wnioskodawcy i to on dokonał zajęcia pasa drogowego. SKO stwierdziło, że z protokołu kontroli pasa drogowego w dniu 24 stycznia 2019 r oraz kopii mapy zasadniczej, dołączonej do akt sprawy wynika, że kontenery znajdowały się w pasie drogowym ulicy W., przy czym kontener oznaczony numerem bocznym [...] znajdował się w pasie drogowym bez zezwolenia w okresie od 24 stycznia 2019 r. – dzień kontroli pasa drogowego, do dnia 6 marca 2019 r. - dzień kontroli pasa drogowego i sporządzenie dokumentacji fotograficznej. W odniesieniu do drugiego nieoznakowanego kontenera organ okres zajęcia pasa drogowego udokumentowany został wyłącznie w dniu 24 stycznia 2019 r. - dzień kontroli pasa drogowego i taki okres przyjęty został przez organ w kontrolowanej decyzji.

Zdaniem organu odwoławczego kontrolowana decyzja nie narusza także art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych, zaś Prezydent Miasta R. jako zarządca drogi krajowej stanowiącej ulice W. właściwy był do wydania decyzji

o nałożeniu kary pieniężnej. Kolegium zaznaczyło również, że w postępowaniu nadzwyczajnym nie bada się powtórnie sprawy merytorycznie, ocenie podlega jedynie ustalenie, czy decyzja - której dotyczy wniosek o stwierdzenie nieważności - obarczona jest wadą wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a. Również w tym postępowaniu, co do zasady, nie mogą być skutecznie podnoszone zarzuty, że decyzja została wydana pomimo niewłaściwego przeprowadzenia postępowania, w tym niewłaściwego sporządzenia dokumentacji fotograficznej czy protokołu z kontroli pasa drogowego. Tego rodzaju naruszenia jak podkreśliło Kolegium mogą być podnoszone na etapie zwykłego postępowania administracyjnego.

Zatem Kolegium orzekło o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący

wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, względnie o zmianę zaskarżonej decyzji SKO w R. poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia 23 grudnia 2020 r.

W uzasadnieniu skargi skarżący rozwijając postawione zarzuty, zaznaczył, że Kolegium nie zweryfikowało, czy zgromadzone zostały w postępowaniu administracyjnym dowody konieczne do stwierdzenia, że do zajęcia pasa drogowego

w rzeczywistości doszło. Zdaniem skarżącego zarówno w ww. decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia 23 grudnia 2020 r. jak również w aktach postępowania administracyjnego brak jest wskazania przebiegu pasa drogowego, co czyni niemożliwym stwierdzenie, że przedmiotowe kontenery znajdowały się w obszarze pasa drogowego. Dalsze uwagi skarżącego dotyczą okresu zajęcia pasa przez kontenery.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 157 k.p.a. właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji

w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ.

W niniejszej sprawie decyzja za zajęcie pasa drogowego została wydana przez Prezydenta Miasta R. i w ocenie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w R. było organem prawidłowym do rozpoznania wniosku strony o stwierdzenie nieważności decyzji.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie

o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest zatem ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie takie ma odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego.

W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności decyzji organ ma obowiązek rozpatrzyć sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a. a zatem nie może rozpatrzyć sprawy, co do jej istoty tak jak w postępowaniu odwoławczym. Działanie organu w tym trybie zasadniczo różni się od postępowania zwykłego albowiem obowiązkiem organu jest wyłącznie ocena kwestii ściśle prawnych- ustalenie czy kwestionowana decyzja dotknięta jest którąś z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., przy czym taka ocena dokonywana jest w oparciu o stan faktyczny

i prawny z daty wydania kwestionowanej decyzji a organ dokonujący nadzoru nie jest uprawniony do czynienia samodzielnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie prawa, które zaważyło na treści decyzji,

a katalog wad skutkujących nieważnością jest enumeratywnie wyliczony, odwoływanie się do innych, niewymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. przesłanek jest niedopuszczalne. Rażące naruszenie prawa jest zjawiskiem o wyjątkowym charakterze gdyż prowadzi ono w konkretnej sprawie do odstąpienia od ogólnej zasady stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych, a jego cechą jest to, iż treść decyzji pozostaje

w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Inaczej mówiąc - gdy na pierwszy rzut oka widać, iż nie można było danego przepisu zastosować do konkretnej sytuacji. Rozstrzygające dla uznania naruszenia prawa za rażące jest to, że rodzaj tego naruszenia i jego skutki powodują, iż decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa decydują 3 przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (m.in. orzeczenie NSA z 9 lutego 2005 r. OSK 1134/04 Lex 165717, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1306/07, oraz z dnia 20 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 1729/07, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał przy tym, że oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia,

a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. W sytuacji, gdy ocena naruszenia prawa opiera się na wykładni przepisów prawa, nie można uznać, iż kontrolowane orzeczenie narusza prawo w stopniu "rażącym". Zarzut rażącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek niebudzących wątpliwości. Tam natomiast, gdzie zastosowanie przepisu prawa wymaga jego interpretacji i subsumcji do konkretnego stanu faktycznego, nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa.

Natomiast przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy.

W odniesieniu do tych przepisów można by zatem mówić o rażącym ich naruszeniu wówczas, gdy w sposób niebudzący wątpliwości, a więc oczywisty, nie zastosowano by ich w trakcie prowadzonego postępowania lub zastosowano by je nieprawidłowo (teza 2 wyroku NSA z dnia 13 września 2007 r., II OSK 1212/06, LEX nr 377245). Zdaniem B. Adamiak dotyczy to sytuacji, gdy naruszenie przepisów prawa powoduje podważenie układu podmiotowego postępowania przez brak bytu prawnego strony tego postępowania (np. prowadzenie postępowania wobec strony pozbawionej zdolności do czynności prawnych czy naruszenie takich przepisów, które nakazują podjęcie czynności procesowych przez organ, bez prawa dokonywania oceny ich zasadności (np. regulacja w przepisach szczególnych form czynności procesowych i ograniczeń dowodowych) - por. B. Adamiak, Gradacja naruszenia procesowego prawa administracyjnego, PiP 2012, z. 3, s. 51-53, por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 lutego 2013 r., II SA/Gd 694/12, LEX nr 1285281: "Za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie".

W odniesieniu do prawa procesowego, chociażby z uwagi na istnienie trybu wznowienia, tylko niektóre przypadki mogą być kwalifikowane jako rażące. Jak bowiem podkreślił NSA w wyroku z 6.01.2009 r., II GSK 600/08, LEX nr 475235, posłużenie się przez ustawodawcę w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 nieostrym pojęciem "rażącego naruszenia prawa" wymaga szczególnej staranności w budowaniu tezy, że naruszenie jasnych w treści norm proceduralnych jest rażącym naruszeniem prawa. O ile bowiem

w przypadku prawa materialnego teza ta w zasadzie nie jest kwestionowana, o tyle

w odniesieniu do prawa procesowego, chociażby z uwagi na istnienie trybu wznowienia, tylko niektóre przypadki mogą być kwalifikowane jako rażące.

Do takich przypadków zalicza się pogwałcenie zasad ogólnych k.p.a. Uważa się przy tym, że o tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia. W odniesieniu do przepisów o postępowaniu administracyjnym za rażące ich naruszenie należy uznać oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych w art. 6–11 w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień strony w postępowaniu, z wyjątkiem przepisów dających podstawę do wznowienia postępowania. Chodzi więc o wady wyjątkowo ciężkie, które należy usunąć przez unicestwienie obarczonej tymi wadami decyzji administracyjnej. W sprawie mającej na celu ustalenie rażącego naruszenia prawa postępowanie administracyjne winno mieć charakter niejako dwustopniowy i stanowić podstawę podjęcia ustaleń, czy w ogólnym postępowaniu administracyjnym doszło do naruszeń przepisów prawa, a jeśli tak, to jakich, a w przypadku twierdzącej odpowiedzi na to pytanie – do rozważenia, czy naruszenia te mają charakter kwalifikowany, tj. "rażący" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2. Dla stwierdzenia nieważności decyzji niezbędna jest ocena naruszenia jako "rażącego" w świetle całokształtu okoliczności sprawy.

Natomiast wydanie decyzji bez podstawy prawnej oznacza, że decyzja nie ma podstawy w żadnym powszechnie obowiązującym przepisie prawnym o charakterze materialnym, zawartym w ustawie lub w akcie wydanym z wyraźnego upoważnienia ustawowego

Przed stwierdzeniem nieważności decyzji niezbędne jest zatem dokonanie oceny naruszenia prawa jako rażącego w świetle całokształtu okoliczności sprawy

z uwzględnieniem konsekwencji wynikających z zasad ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego.

W kontrolowanej sprawie skarżący domagał się stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta R. z 23 grudnia 2020 r., podnosząc zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Skarżący wywodził we wniosku, że żaden istniejący przepis nie mógł stanowić dla organu upoważnienia do działania w prawnej formie decyzji administracyjnej, ponieważ żaden z istniejących przepisów nie stanowi podstawy do nałożenia kary pieniężnej. Ponadto zarzuty skarżącego dotyczą prawidłowości ustalenia stanu faktycznego.

Przypomnieć zatem należy, ze decyzja Prezydenta Miasta R. z 23 grudnia 2020 r., została wydana na podstawie art. 40, 19 ust. 5, art. 20 pkt 8, ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, art. 104 k.p.a. Z treści decyzji wynika niewątpliwie, iż art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych stanowił podstawę nałożenia kary pieniężnej. Decyzja została wydana przez zarządcę drogi krajowej.

Sąd w składzie orzekającym nie podziela argumentacji strony zawartej

w skardze.

Wyjaśnienia wymaga, że zasadą wynikającą z ustawy z dnia 21 marca 1985 r.

o drogach publicznych – jest, że przestrzeń pasa drogowego zarezerwowana jest dla prowadzenia, zabezpieczenia i obsługi ruchu. Wyjątkowo jednak ustawodawca dopuszcza zajmowanie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg. Możliwe jest to dopiero po uprzednim uzyskaniu stosownego zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w jednym z przypadków określonych w art. 40 ust. 2 pkt 1-4 ustawy o drogach publicznych oraz po uiszczeniu stosownej opłaty zgodnie z art.40 ust. 3 ustawy.

Niedozwolone zajęcie pasa drogowego, a więc bez zezwolenia zarządcy drogi bądź też niezgodnie z warunkami podanymi w jego treści obarczone jest sankcją

w postaci kary pieniężnej, którą wymierza zarządca drogi w drodze decyzji administracyjnej, w wysokości 10-krotności opłaty, która pobierana jest w związku

z ubieganiem się o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego (art. 40 ust. 12 ustawy

o drogach publicznych). Podmiot będący adresatem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej określa art. 40 ust. 12 ustawy ww., stanowiąc, że jest nim ten, kto zajmuje pas drogowy.

W ocenie Sądu Kolegium prawidłowo oceniło ustalenia wynikające

z kontrolowanej decyzji. Organ odwoławczy odniósł się do organu wydającego decyzję, którym był zarządza drogi krajowej, podstawy prawnej (art. 40 ustawy), prawidłowo ustalonych okoliczności faktycznych, wskazując przy tym na protokół kontroli z 24 stycznia 2019 r. i z 6 marca 2019 r., kopii map z oznaczonym pasem drogowym potwierdzającej usytuowanie kontenerów, dokumentacji fotograficznej.

Z treści uzasadnienia kontrolowanej decyzji (z 23 grudnia 2020 r.) jednoznacznie wynika, że w zakresie wykładni art. 40, w tym art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, organy nie dopuściły się naruszenia prawa polegającego na błędnej wykładni tych przepisów. W tym zakresie Sąd podziela pogląd wyrażony

w kontrolowanej decyzji. Art. 40 ust. 1 ustawy ww., stanowi, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną drogi wymaga zezwolenia zarządcy drogi. Z kolei z art. 40 ust. 12 tej ustawy wynika, że za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, zarządca wymierza karę na zasadach określonych w przepisach ustawy. Dla wymierzenia kary, wbrew stanowisku skarżącego, nie mają znaczenia motywy, które leżały u podstaw takiego zajęcia, istotny jest fakt, że do takiego zajęcia doszło. W tej sprawie ustalono, że źródłowa decyzja

o wymierzeniu kary pieniężnej została skierowana do właściwej osoby, będącej stroną w sprawie, a mianowicie do skarżącego. Organ I instancji w ustaleniach stanu faktycznego posługiwał się zeznaniami świadka, dokumentacją nabycia kontenera.

Zatem SKO prawidłowo wydało decyzje o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji kontrolowanej. Należy przy tym dodać, że z uzasadnienia zarzutów skargi -naruszenia prawa wynika, że w istocie autor skargi zamierza na jej podstawie podważyć także ustalenia dotyczące miejsca usytuowania kontenerów co w aspekcie przedmiotu zaskarżonej decyzji SKO należy uznać za nieprawidłowe.

Wbrew zarzutom skargi w postępowaniu nieważnościowym nie jest możliwe powtórne badanie stanu faktycznego, ustalanie dowodów na przebieg granicy pasa drogowego, ustalanie czy kontener widoczny na zdjęciach stanowi własność skarżącego. Umknęło skarżącemu, że w aktach administracyjnych znajdują się protokoły z 24 stycznia 2019 r. i z 6 marca 2019 r. w zakresie ustalenia czasookresu usytuowania kontenerów, a także przy jakiej posesji kontenery stały i co się w nich znajdowało. Dodatkowo Sąd zauważa, że w postępowaniu nieważnościowym nie jest możliwe dokonywanie oceny protokołów. Okoliczności faktyczne zostały ustalone

w kontrolowanej decyzji (z 23 grudnia 2020 r.) i na nowo nie ustala się ich w nowym postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności.

Reasumując, Sąd podzielił stanowisko Kolegium, że skarżący nie wykazał aby decyzja z 23 grudnia 2020 r. wydana przez Prezydenta Miasta R. w zakresie nałożenia kary pieniężnej, obarczona była wadami, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ustalenia organu administracji są prawidłowe i decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji odpowiada prawu, albowiem brak jest podstaw do uznania, że orzeczenie to dotknięte jest wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.