Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2341/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.) Sędziowie WSA Olga Żurawska-Matusiak Jacek Fronczyk Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2014 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji, decyzją nr [...] z dnia [...] października 2013 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013, poz. 267) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576), po rozpatrzeniu odwołania E. G. od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] cofającej pozwolenie na broń palną sportową, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. cofnął E. G. pozwolenie na broń palną sportową w związku z uzyskaniem informacji o prawomocnym skazaniu go w 2013 r. za popełnienie przestępstwa z art. 270 § 1 kk (k. 92). Uznał bowiem, iż okoliczność ta uzasadnia zastosowanie w odniesieniu do niego przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. W myśl tych przepisów, pozwolenie na broń cofa się osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Ponieważ mają one charakter obligatoryjny, wiążą organy Policji co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy.

Od powyższej decyzji pełnomocnik strony wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, w którym zarzucił organowi I instancji nieuzasadnione zastosowanie w stosunku do jego mocodawcy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji i cofnięcie mu pozwolenia na broń palną wyłącznie na podstawie wyroku skazującego za popełnienie przestępstwa z art. 270 § 1 kk, które nie stworzyło zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Pełnomocnik odnosząc się do okoliczności wydarzeń, w następstwie których wymiar sprawiedliwości wydał w sprawie jego mocodawcy skazujący wyrok, stwierdził, że organ Policji w sprawie jego mandantu zastosował nieuprawniony automatyzm. Z tego względu wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i zachowanie stronie pozwolenia, ewentualnie uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Komendant Główny Policji po przeanalizowaniu akt postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdza, co następuje.

W pierwszej kolejności – mając na względzie argumentację pełnomocnika strony zawartą w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r., a dotyczącą nieumyślności popełnionego przez stronę czynu, za który została skazana – wskazał, że typy czynów zabronionych określone w art. 270 kk mają charakter umyślny. Przestępstwo podrobienia lub przerobienia dokumentów ma charakter kierunkowy i może być popełnione wyłącznie z zamiarem bezpośrednim. Stąd nie można przyjąć – jak chce tego pełnomocnik – iż E. G. popełnił je nieumyślnie.

Przechodząc do meritum, zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 lit. a tego przepisu prawa, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Jak z powyższego wynika, ustawodawca ustalił, iż przesłankę zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego stanowi sam fakt skazania posiadacza pozwolenia na broń lub osoby o to prawo się ubiegającej za przestępstwo umyślne. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń lub odmowy jego wydania, wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że taka osoba jest skazana za przestępstwo, o jakim mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Popełnione przez posiadacza broni przestępstwo nie musi mieć przy tym jakiegokolwiek związku z bronią.

Wobec powyższych okoliczności ustalenie, że prawomocnym od dnia [...] maja 2013 r. wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...]z dnia [...] kwietnia 2013 r., sygn. akt [...] E. G. został skazany za umyślne przestępstwo z art. 270 § 1 kk polegające na podrobieniu dokumentu i użyciu go jako autentycznego (k. 92), jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń. Jak bowiem wyżej wyjaśniono, w takich przypadkach – wbrew twierdzeniu pełnomocnika – ustawodawca sam rozstrzygnął o spełnieniu przesłanki zagrożenia ze strony takich osób. Dlatego też osobom spełniającym tę przesłankę pozwolenia wydać nie wolno, a wydane należy cofnąć w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, niezależnie od innych dowodów pozytywnie świadczących o posiadaczu pozwolenia, tj. dotychczasowej jego niekaralności i prawidłowego dysponowania bronią, a także pozytywnych o nim opinii. W takich przypadkach ustawodawca przyznał bezwzględny prymat interesowi społecznemu nad słusznym interesem obywatela (art. 7 k.p.a.).

Podkreślił, iż prawomocne wyroki wydane przez sądy karne stanowią potwierdzenie faktów udowodnionych w toku postępowania karnego w sposób prawem przewidziany (dotyczących m.in. okoliczności popełnienia przestępstwa), a tym samym wiążą organy Policji w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń.

Ponadto, zgodnie z art. 5 i 41 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, państwo zapewnia wolności i prawa człowieka i obywatela oraz bezpieczeństwo obywateli, ale w ich katalogu nie ma prawa do posiadania broni, a zatem nie należy ono do praw i wolności chronionych konstytucyjnie. W obowiązującym w Polsce porządku prawnym nie istnieje więc powszechna dostępność do posiadania broni, a zachowanie wskazanego pozwolenia na broń zależy od spełnienia warunków, m.in. określonych w ustawie o broni i amunicji obowiązków. W przeciwnym bowiem przypadku właściwe w sprawach pozwoleń na broń organa mają prawo pozbawić tego pozwolenia. I taka sytuacja ma właśnie miejsce w przypadku strony. W niniejszej sprawie przedmiotem dowodu była okoliczność, czy w przypadku strony zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, bowiem ona ma istotne znaczenie dla sprawy. I ustalenie takie poczyniono, co znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy.

Wskazał, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny, a zatem organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, że posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwo umyślne.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący zarzucił decyzji naruszenie:

1) art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6a poprzez ich niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że prawomocne skazanie osoby posiadającej pozwolenie na posiadanie broni uzasadnia zaliczenie tej osoby do grupy osób stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego i tym samym uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń, podczas gdy okoliczność stanowienia zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego winna zostać rozpatrzona i uzasadniona indywidualnie w każdym wypadku,

2) art. 7 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie dokładnie stanu faktycznego i bezkrytyczne przyjęcie, iż fakt skazania E. G. za przestępstwo podrobienia dokumentu i użycia go za autentyczny świadczy o stanowieniu przez skarżącego zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego.

I wniósł o:

1) uchylenie w całości decyzji Komendanta Głównego Policji i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...],

2) zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi, skarżący wskazał, iż w jego ocenie fakt skazania absolutnie nie uzasadnia cofnięcia pozwolenia na broń, albowiem okoliczność ta sama w sobie nie stanowi o tym, że osoba posiadająca pozwolenie na broń stanowi zagrożenie wskazane w art. 15 ust. 1 pkt 6.

Organ ma bowiem obowiązek wykazać dowodami, że co do konkretnej osoby, z konkretnej przyczyny istnieje obawa niezgodnego z prawem użycia broni. W każdym przypadku wymaga to wnikliwego rozpatrzenia całokształtu okoliczności, wskazujących na cechy osobowości strony. W decyzji Komendanta Głównego Policji w [...] zabrakło ustalenia dlaczego strona postępowania stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a co więcej nie ustalono związku przyczynowo-skutkowego miedzy popełnionym przez stronę czynem, a stanowieniem przez stronę zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego.

Wskazał ponadto, iż okoliczności popełnienia czynu nie stanowią jednoznacznie o winie skarżącego. Wskazać należy, iż E. G. jest [...], posiada uprawnienia budowlane, wykonuje funkcję kierownika budowy. W trakcie nadzorowania przez E. G. budowy p. K. okazało się, że niezbędnym jest sprawdzenie wentylacji w budynku i przedstawienie protokołu Nadzorowi Budowlanemu w [...]. E. G. zdecydował się samodzielnie na wykonanie przeglądu, albowiem w ramach posiadanych uprawnień budowlanych, może wykonywać te czynności. E. G. nie posiadał wzoru takiego dokumentu, w związku z czym zapożyczył go i kazał wypełnić osobie współpracującej z nim. Działając w pośpiechu nie wykasował pieczęci zakładu kominiarskiego, widniejącej na zapożyczonym druku i złożył protokół z pieczęciami kominiarza, po uprzednim nakreśleniu swojej parafki na dokumencie. Z zeznań E. G. złożonych w sprawie karnej wynika, że nie miał on zamiaru fałszować dokumentu i potwierdzać nieprawdy. W protokole dotyczącym stanu wentylacji wpisane są dane prawdziwe, potwierdzające jej sprawność. Co więcej, złożona parafka przez E. G., której używa, świadczy o tym, że E. G. nie był świadomy, iż na dokumencie pozostały niezmazane pieczęcie zakładu kominiarskiego.

Zarzucił organowi niewnikliwe zapoznanie się z okolicznościami sprawy i dowolne ustalenia stanu faktycznego przez organy administracyjne, które spowodowały wydanie błędnej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195), tj. od dnia 10 marca 2011 r.

Zgodnie z tymi przepisami właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe lub skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.

Z brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji wynika, że przepis ten ma zastosowanie do każdego posiadacza pozwolenia na broń skazanego prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

Ustawodawca jednoznacznie rozstrzygnął, iż przesłankę zagrożenia uzasadnia już sam fakt skazania za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe.

Dla oceny w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że dana osoba posiadająca pozwolenie na broń lub ubiegająca się o wydanie takiego pozwolenia, jest skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust 1 pkt 6 lit a ustawy o broni i amunicji.

Tak więc okoliczność ukarania skarżącego za czyn z art. 270 § 1 kk jest bezsporna. Poza sporem jest również, iż przestępstwa tego można dopuścić się jedynie umyślnie.

W tej sytuacji organ zasadnie uznał, że stan faktyczny sprawy wypełnia dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 10 marca 2011 r., w związku z czym cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną bojową.

Należy ponadto dodać, że prawomocne wyroki sądu karnego, skazujące osoby ubiegające się o pozwolenie na broń lub je posiadające za popełnienie przestępstwa mają dla organów Policji wiążący charakter w zakresie ustalania przesłanek rozstrzygnięć spraw administracyjnych. Dlatego organ nie mógł pominąć okoliczności przywołanego skazania skarżącego.

Reasumując, decydujące znaczenie dla sposobu rozpatrzenia niniejszej sprawy miał obowiązujący w dacie podjęcia decyzji stan prawny sprawy i wskazany w podstawie prawnej niniejszej decyzji przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji.

Podkreślenia wymaga również fakt, iż przestępstwo popełnione przez posiadacza broni nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią lub stosowaniem przemocy.

Reasumując, organ przed wydaniem decyzji dokładnie wyjaśnił stan faktyczny i prawny w sprawie, analizując zebrany materiał dowodowy mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes strony. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, a także dokonał prawidłowej wykładni przepisów ustawy o broni i amunicji mających zastosowanie wobec ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).