Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2524/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6046 Inne koncesje i zezwolenia
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 162 par. 1 pkt 1.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 6.
journal: Dz.U. 2007 nr 147 poz 1033
law: Ustawa z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant ref. staż. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej jako "MRiRW") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją tego organu z dnia [...] listopada 2009 r., stwierdzającą wygaśnięcie decyzji z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...], nr [...] i nr [...] na wprowadzenie do obrotu nawozu organiczno – mineralnego, utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] listopada 2009 r.

Do wydania powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

MRiRW wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji nr [...], nr [...] i nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. na skutek orzeczeń sądów cywilnych w przedmiocie zakazania A. Sp. z o.o. używania nazwy rodzajowej "biohumus" w nazwach wprowadzanych do obrotu nawozów organiczno – mineralnych: "[...]", "[...]" oraz "[...]" (wyrok Sądu Okręgowego w Sieradzu z dnia 5 marca 2008 r., sygn. akt I Ca 287/06, wyrok SN z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt II CSK 387/08) i po uprzednim bezskutecznym wezwaniu strony do zmiany nazw nawozów objętych zezwoleniami nr [...],[...] i [...] z dnia [...] czerwca 2005 r.

Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. MRiRW na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. stwierdził wygaśnięcie decyzji o nr [...], nr [...] oraz nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. na wprowadzenie do obrotu nawozów organiczno – mineralnych: "[...]", "[...]", "[...]", z uwagi na to, że stały się one bezprzedmiotowe.

Organ uznał, że skoro sądy cywilne zakazały wprowadzania do obrotu wymienionych nawozów pod nazwami objętymi pozwoleniami Ministra Rolnictwa i Rozwoju, a nazwa jest elementem pozwolenia wymaganym przepisem art. 6 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. Nr 147, poz. 1033) – to w zaistniałej sytuacji nawozy te nie mogą być wprowadzane do obrotu pod dotychczasowymi nazwami.

Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę, na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – MRiRW wskazał, że nazwa "biohumus" jest elementem stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji z dnia [...] czerwca 2005 r.

Organ podkreślił, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji obejmujących nazwę nawozu, której używania w obrocie zakazał sąd powszechny jest podejmowane dla ochrony porządku prawnego, a zatem leży w interesie społecznym.

Wyjaśnił, że stosownie do art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. bezprzedmiotowość decyzji daje podstawę do stwierdzenia jej wygaśnięcia albo z mocy odrębnego przepisu prawa, albo też po ustaleniu przez organ, że leży to w interesie społecznym lub w interesie strony.

MRiRW ponownie podkreślił, że w niniejszej sprawie stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nastąpiło ze względu na interes społeczny, a nie przepis ustawy o nawozach i nawożeniu, czy jakikolwiek inny przepis prawa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję MRiRW z dnia [...] marca 2010 r. A. Sp. z o.o. zwana dalej "skarżącą", "skarżącą spółką" zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 6 i 162 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 365 § 1 K.p.c. poprzez ich błędną wykładnię, a także prawa materialnego, tj. art. 6 ustawy o nawozach i nawożeniu i art. 10 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poprzez ich błędną wykładnię.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że skoro zezwolenia na wprowadzenie do obrotu nawozów wydane zostały na mocy przepisów ustawy o nawozach i nawożeniu oraz aktów wykonawczych do niej, to powoływanie się przez organ na przepis art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a., jako samoistną podstawę wydania zaskarżonej decyzji jest bezzasadne i narusza prawo, bowiem ustawa o nawozach i nawożeniu instytucji stwierdzenia wygaśnięcia decyzji nie przewiduje.

Wskazała również, że w jej ocenie w rozpatrywanej sprawie nie występuje ani interes strony świadczący o zasadności stwierdzenia wygaśnięcia decyzji zezwalających skarżącej na wprowadzenie do obrotu nawozów, ani też interes społeczny, który przemawiałby za wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Skarżąca stwierdziła, że wyrok Sądu Okręgowego w Sieradzu stanowi rozstrzygnięcie wiążące dwie strony sporu i tylko tych stron dotyczy, pozostając bez wpływu na sferę ogółu społeczeństwa, z której można byłoby wywieść istnienie interesu społecznego. Nadmieniła, że w interesie społecznym, wynikającym z ustawy o nawozach i nawożeniu, którego organ winien przestrzegać, jest odpowiednie stosowanie norm jakościowych przy wprowadzaniu do obrotu określonych tą ustawą grup produktów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 10 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję MRiRW z dnia [...] marca 2010 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2009 r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd stwierdził, że skoro pozwoleń udzielono na podstawie przepisów ustawy o nawozach i nawożeniu, tj. przepisów prawa materialnego, które precyzują zasady udzielania pozwoleń, odmowy ich udzielania, jak i cofnięcie przyznanych pozwoleń to podstawą ich cofnięcia nie może być przepis prawa procesowego, na który powołał się w zaskarżonej decyzji organ. Zdaniem Sądu bez wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy pozostaje wyrok Sądu Okręgowego w Sieradzu, zakazujący skarżącej spółce używanie nazwy rodzajowej "biohumus" w nazwach wprowadzonych do obrotu nawozów organiczno-mineralnych. Sąd podkreślił także, że wywody organu dotyczące wystąpienia w niniejszej sprawie interesu społecznego, czy interesu strony, przy bezprzedmiotowości wskazanej w treści art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. nie mogą być rozpatrywane i brane pod uwagę Sądu.

W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej przez MRiRW – Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 904/11 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powołanego wyroku wyraził pogląd, że przepis art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. co do zasady może być samodzielną podstawą wydania decyzji w razie zaistnienia przesłanek zawartych w tym przepisie oraz zaznaczył jednocześnie, że przepisy ustawy o nawozach i nawożeniu nie wyłączają stosowania przepisów K.p.a. Przywołał także stanowisko NSA wyrażone w wyroku o sygn. akt I OSK 1269/07, w którym wskazano, że art. 365 § 1 k.p.c. stanowiący o związaniu nie tylko stron i sądu, który go wydał, ale także innych sądów oraz organów państwowych wywiera określone skutki w sferze materialnoprawnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej także jako: "p.p.s.a.").

W przedmiotowej sprawie przede wszystkim wskazać jednak należy, że zgodnie z przepisem art. 190 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Przyjmuje się, iż ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Nawet w przypadku sporu co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej NSA mają moc wiążącą, zaś odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego.

Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych.

Niewątpliwie ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ciążący na Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym, może być wyłączony tylko w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (tak również: m.in. H. Knysiak-Molczyk /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 2, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, s. 681-682 i powołane tam orzecznictwo).

Pamiętać należy przy tym, że ocena prawna, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., to wyjaśnienie przez NSA istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku, a więc nie tylko sama wykładnia w ścisłym tego słowa znaczeniu.

W konsekwencji należy uznać, że związanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku.

W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie związany był oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 904/11.

W orzeczeniu tym Sąd drugiej instancji wyraził pogląd, że przepis art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. co do zasady może być samodzielną podstawą wydania decyzji w razie zaistnienia przesłanek zawartych w tym przepisie oraz zaznaczył jednocześnie, że przepisy ustawy o nawozach i nawożeniu nie wyłączają stosowania przepisów K.p.a.

Ponadto przywołał stanowisko NSA wyrażone w wyroku o sygn. akt I OSK 1269/07, w którym wskazano, że art. 365 § 1 k.p.c. stanowiący o związaniu nie tylko stron i sądu, który go wydał, ale także innych sądów oraz organów państwowych wywiera określone skutki w sferze materialnoprawnej.

Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, by przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji rozważył prawidłowość podstawy prawnej zaskarżonej decyzji wydanej na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. z uwzględnieniem przesłanek jego stosowania oraz mając na uwadze, że organ nie rozstrzygał ani o odmowie pozwolenia, ani też o cofnięciu pozwolenia na wprowadzenie do obrotu nawozów.

Zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony.

Z wykładni gramatycznej przepisu art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. wynika, że bezprzedmiotowość decyzji jest konieczną, lecz niewystarczającą przesłanką stwierdzenia jej wygaśnięcia. W piśmiennictwie przyjmuje się, że stan bezprzedmiotowości decyzji administracyjnej następuje w sytuacji:

1) braku podmiotu stosunku administracyjnoprawnego (wskutek śmierci adresata decyzji lub likwidacji jednostki organizacyjnej, do której decyzja była skierowana);

2) utraty przez adresata decyzji kwalifikacji do wykonywania uprawnień wynikających z decyzji;

3) rezygnacji przez adresata decyzji z uprawnień nadanych decyzją;

4) brak przedmiotu, którego dotyczyła decyzja, czyli ustanie praw i obowiązków wynikających z decyzji;

5) zmiany lub uchylenia w całości lub w części podstawy prawnej rozstrzygnięcia organu;

6) zmiany w zakresie stanu faktycznego stanowiącego przesłankę wydania decyzji.

Bezprzedmiotowość decyzji administracyjnej stanowi przesłankę do stwierdzenia jej wygaśnięcia tylko w sytuacji, gdy występuje łącznie z jedną z dwóch alternatywnie określonych okoliczności. Pierwszą z tych okoliczności jest istnienie przepisu prawa nakazującego stwierdzenie wygaśnięcia bezprzedmiotowej decyzji, ale organ administracji publicznej stosuje art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. również w wypadku braku wyraźnego przepisu nakazującego stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, pod warunkiem że przemawia za tym interes społeczny lub interes strony.

Za Sądem drugiej instancji przywołać należy także stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 3 czerwca 2008 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 1269/07, w którym wskazano, że art. 365 § 1 k.p.c. stanowiący o związaniu nie tylko stron i sądu, który go wydał, ale także innych sądów oraz organów państwowych - wywiera określone skutki w sferze materialnoprawnej.

W rozpoznawanej sprawie niesporne jest, że prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Sieradzu z dnia 5 marca 2008 r. sygn. akt I Ca 287/06 zabroniono skarżącej spółce nanoszenia nazwy "biohumus" na produkowane przez nią nawozy wprowadzone do obrotu decyzjami MRiRW z dnia [...] czerwca 2005 r. pod nazwami "[...]", "[...]" oraz "[...]".

Z art. 6 pkt 1 ustawy o nawozach i nawożeniu wynika, że pozwolenie na wprowadzenie do obrotu nawozu zawiera nazwę nawozu.

Słusznie zatem w ocenie Sądu - MRiRW przyjął, że nazwa nawozu jako jeden z elementów pozwolenia, bez którego pozwolenie nie może być wydane stanowi element stosunku materialnoprawnego nawiązanego takim pozwoleniem.

Skoro zatem wiążącym organy stosujące prawo wyrokiem sądu powszechnego zakazano skarżącej spółce używania nazwy "biohumus", a nazwa ta stanowi składową nazwy nawozów objętych pozwoleniami MRiRW z dnia [...] czerwca 2005 r. to zasadne jest twierdzenie organu o ustaniu prawnego bytu tego elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego rzeczonymi pozwoleniami.

Zarzuty skargi, że nazwa nawozu ma prawną wagę bardziej zbliżoną do np. daty, czy sygnatury decyzji i nie jest elementem zawartego w niej rozstrzygnięcia, a byt prawny pozwoleń na wprowadzenie do obrotu zależny jest od spełnienia określonych norm jakościowych zdaniem Sądu uznać należy za chybione. Wymienione bowiem enumeratywnie w art. 6 ustawy o nawozach i nawożeniu, obligatoryjne (na co wskazuje zwrot "zawiera") elementy pozwolenia na wprowadzanie do obrotu nawozów nie zostały poddane jakiejkolwiek gradacji i wszystkie one - w tym nazwa nawozu identyfikująca przecież dany produkt w obrocie - składają się na to pozwolenie. Bez wątpienia zatem nazwa nawozu stanowi element rozstrzygnięcia, gdyż decyzja w sprawie wprowadzenia do obrotu jest wydawana na konkretny nawóz o konkretnym składzie oraz o konkretnej nazwie.

Ustanie prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego, nawiązanego na podstawie decyzji, czy to z powodu braku podmiotu, przedmiotu, czy też rezygnacji z uprawnień przez stronę stanowi o bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 162 § 1 k.p.a. (por. np. postanowienie NSA z dnia 20 września 2012 r. sygn. akt II OSK 2025/12, LEX nr 1251900).

Zdaniem Sądu MRiRW wykazał również zaistnienie drugiej – obok bezprzedmiotowości decyzji z dnia [...] czerwca 2005 r. – przesłanki stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w postaci interesu społecznego przemawiającego za zastosowaniem tej instytucji.

Zważyć należy, że pojęcie interesu społecznego jest pojęciem niedookreślonym, które powinno być skonkretyzowane przez organ administracji publicznej w procesie stosowania prawa proceduralnego, w szczególności zaś organ jest obowiązany wyjaśnić treść tego pojęcia w konkretnym przypadku i udowodnić, że taki interes przemawia przeciwko rozstrzygnięciu zgodnie z wnioskiem strony. Nie można bowiem powoływać się na abstrakcyjnie ujęty interes społeczny przy podejmowaniu negatywnych dla strony rozstrzygnięć procesowych bez udowodnienia i wyczerpującego uzasadnienia, na czym ten interes w konkretnym przypadku polega i dlaczego przemawia przeciwko załatwieniu sprawy proceduralnej zgodnie z wnioskiem strony (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 1981 r., SA 820/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 57).

MRiRW wyjaśnił, że w interesie społecznym leży poszanowanie porządku prawnego, a stwierdzenie wygaśnięcia decyzji obejmującej nazwę nawozu, której używania zakazał sąd powszechny podejmowane jest dla jego ochrony.

W wyroku z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 485/09, Lex nr 597632 NSA stwierdził, że w sytuacji, gdy ustaje byt prawny jednego z elementów stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji, z powodu zmiany przedmiotu rozstrzygnięcia, można przyjąć, że wygaszenie takiej decyzji, która niewątpliwie stała się bezprzedmiotowa leży w szeroko pojętym interesie społecznym. Porządkuje bowiem sytuację prawną przez wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, która przestała istnieć i przez to nie nadaje się do wykonania.

Sąd podziela pogląd zaprezentowany w powołanym wyżej wyroku NSA oraz stwierdza, że w interesie społecznym leży, by z obrotu zostały wyeliminowane te pozwolenia na wprowadzanie do obrotu nawozów, które utraciły swój byt prawny. Skoro bowiem wprowadzanie do obrotu nawozów jest ściśle sformalizowane, podejmowane m. in. w celu ochrony bezpieczeństwa publicznego, to w sytuacji, gdy pozwolenie traci byt, to zdaniem Sądu należy je wyeliminować, tak by w tym obszarze utrzymać pewność, że wprowadzanie do obrotu nawozów następuje na podstawie istniejących pozwoleń. Bez wpływu przy tym na rozstrzygnięcie organu pozostaje zarzut skarżącej dotyczący braku interesu po jej stronie do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, albowiem to nie interes strony, a interes społeczny stanowi jedną z przesłanek zastosowania tej instytucji.

Skoro zatem decyzje z dnia [...] czerwca 2005 r. na wprowadzenie do obrotu nawozów stały się bezprzedmiotowe, a w interesie społecznym leżało stwierdzenie ich wygaśnięcia to MRiRW jako organ który wydał powołane decyzje w pierwszej instancji zasadnie zastosował instytucję określoną w przepisie art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a., który to przepis jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. może być samodzielną podstawą wydania decyzji w razie zaistnienia przesłanek określonych w tym przepisie.

Zdaniem Sądu takie działanie organu nie narusza, jak zarzuca skarżąca zasady proporcjonalnego stosowania prawa, albowiem w sytuacji bezprzedmiotowości decyzji oraz istnienia interesu społecznego przemawiającego za wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji – właściwy organ zobligowany jest do stwierdzenia wygaśnięcia takiej decyzji.

Zarzuty skarżącej, że decyzje MRiRW zostały wydane bez podstawy prawnej, skoro w ustawie o nawozach i nawożeniu brak jest przepisu nakazującego stwierdzenie wygaśnięcia bezprzedmiotowej decyzji uznać należy zatem za niezasadne. Jak już zostało to wyjaśnione przepis art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. może być samodzielną podstawą stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, a za stwierdzeniem wygaśnięcia bezprzedmiotowych decyzji w niniejszej sprawie przemawiał interes społeczny, a nie przepis prawa nakazujący stwierdzenie ich wygaśnięcia.

Ponadto kwestionowanie przez skarżącą zasadności powoływania się przez organ na wyrok Sądu Okręgowego w Sieradzu z tego względu, że orzeczenie to nie odnosi się do decyzji z dnia [...] czerwca 2005 r. uznać należy zdaniem Sądu za pozbawione usprawiedliwionych podstaw.

MRiRW wydając zaskarżoną decyzję stwierdził, że z wykazu nawozów dopuszczonych do obrotu na terytorium RP wynika, że skarżąca wprowadza do obrotu nawozy na podstawie decyzji z dnia [...] czerwca 2005 r. pod nazwami [...]", "[...]" oraz "[...]", tj. zawierającymi w swej nazwie wyraz "biohumus", którego używania Sąd zakazał skarżącej. Wyjaśnił również, powołując się na dokumentację złożoną przez stronę w trakcie procesu rejestracji nawozów, że produkowane przez nią płynne nawozy organiczno-mineralne pod wymienionymi nazwami pozwalają na nazwanie ich nawozami wyprodukowanymi na bazie biohumusów, a nie biohumusami.

Słusznie zatem MRiRW uznał, że wyrok Sądu Okręgowego w Sieradzu dotyczy nawozów objętych decyzjami z dnia [...] czerwca 2005 r.

Zważyć również należy, że MRiRW wydając zaskarżoną decyzję, wbrew twierdzeniom skarżącej spółki nie naruszył przepisu art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.). Wyjaśnił jedynie, uzasadniając zaistnienie przesłanki interesu społecznego, przemawiającego za stwierdzeniem wygaśnięcia pozwoleń, że w powołanym wyroku Sądu Okręgowego w Sieradzu z dnia 5 marca 2008 r. - Sąd stwierdził, że używanie przez skarżącą spółkę nazwy "biohumus" dla określenia produktów, które nie są biohumusem jest działaniem, które może wprowadzać klientów w błąd, co do jakości, składników, sposobu wykonania, przydatności, istotnych cech towaru i jako takie jest czynem nieuczciwej konkurencji w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

Podkreślić także należy, że zaskarżona decyzja MRiRW stwierdza wygaśnięcie decyzji w sprawie wprowadzania do obrotu nawozów pod wymienionymi w niej nazwami, a nie zakazuje jak zarzuca skarżąca produkcji tych nawozów. Przy czym wywody skarżącej o możliwości wprowadzania do obrotu wyprodukowanych przez nią nawozów za pośrednictwem konfekcjonera przekraczają granice niniejszej sprawy i jako takie nie podlegają ocenie Sądu.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 53, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.