Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 308/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2007-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.),, Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Protokolant Małgorzata Frej, po rozpoznaniu w Wydziale II Sz na rozprawie w dniu 17 października 2007 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty M. z dnia [...] w przedmiocie cofnięcia J. P. uprawnień do kierowania pojazdami kategorii A,B,C, D, B+E, C+E, D+E, T. Kolegium jako podstawę prawną decyzji powołało art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.).

W uzasadnieniu decyzji Kolegium przedstawiło stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że w dniu 5 stycznia 2006 r. Starosta M., na wniosek Prokuratora Prokuratury Rejonowej w M., wszczął postępowanie w sprawie skierowania J. P. na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Prokurator uzasadniając swój wniosek wskazał na stwierdzone u J. P. ograniczone zaburzenia osobowości oraz inne schorzenia potwierdzone opinią biegłego psychiatry. Zdaniem Prokuratora, stan zdrowia J. P. i stwierdzone skłonności mogą mieć wpływ na jego zdolność i sprawność do kierowania pojazdami. Decyzją z dnia 5 stycznia 2006 r. Starosta M., na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, skierował J. P. na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w G.. Decyzja ta stała się ostateczna.

W dniu 27 lutego 2006 r. Starosta M., na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, wydał decyzję o cofnięciu J. P. uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii A,B,C,D,E, albowiem J. P. nie poddał się badaniu lekarskiemu w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 powołanej wyżej ustawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia 24 kwietnia 2006 r. na skutek wniesionego przez J. P. odwołania, uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, albowiem 30 dniowy termin wymieniony w decyzji Starosty M. z dnia 5 stycznia 2006 r., wbrew twierdzeniu organu, nie jest terminem wykonania badań lekarskich, lecz zgłoszenia się na badania we właściwym wojewódzkim ośrodku medycyny pracy.

Starosta M., po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, w dniu 2 stycznia 2007 r. cofnął J. P. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A,B,C,D,B+E, C+E, D+E, T, przyznane decyzją tego organu z dnia 2 kwietnia 2004 r. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że pomimo wezwania J. P. do przedłożenia zaświadczenia lekarskiego z badania lekarskiego wykonanego w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w G. o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, strona nie przedłożyła wymaganego zaświadczenia, co w świetle art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy prawo o ruchu drogowym stanowiło przesłankę cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.

W odwołaniu wniesionym od decyzji organu I instancji z dnia 2 stycznia 2007 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego J. P. podał, że w dniu 9 października 1991 r. uległ wypadkowi w pracy, w którego następstwie miał złamany kręgosłup. Zarzucił, że po wypadku nie otrzymał żadnej pomocy, natomiast jest stale prześladowany, w tym również odebraniem mu uprawnień do kierowania pojazdami. Tymczasem prawo jazdy jest mu potrzebne na dojazdy na rehabilitację. O powyższych okolicznościach był poinformowany lekarz uprawniony do badania kierowców, który wydał orzeczenie w dniu 5 czerwca 2006 r. o braku u odwołującego się przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w decyzji z dnia 22 lutego 2007 r. stwierdziło, że pomimo nałożenia na J. P. decyzją z dnia 5 stycznia 2006 r. obowiązku poddania się badaniom lekarskim w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w G., strona badaniom tym się nie poddała, jak również nie zgłosiła się na badania. Okoliczność ta została potwierdzona w piśmie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w G. z dnia 28 czerwca 2006 r.

Kolegium powołując się na art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym stwierdziło, że zgodnie z dyspozycją tego przepisu zasadnie cofnięto J. P. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi. Organ wskazał nadto, że powyższy przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Z tego powodu trudna sytuacja życiowa, w jakiej znalazł się J. P. pozostała bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.

J. P. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. W uzasadnieniu skargi powołał się na argumenty, które przytoczył w pismach z dnia 7 marca 2006 r., 23 marca 2006 r., 5 czerwca 2006 r., 15 grudnia 2006 r. oraz 5 stycznia 2007 r., które wnosił w postępowaniu odwoławczym od decyzji organu I instancji. Dodatkowo w piśmie skierowanym do Sądu z dnia 11 kwietnia 2007 r. zarzucił, że pomimo wieloletniego zatrudnienia został pozbawiony pracy i obecnie znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej oraz czuje się prześladowany.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:

Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zmianami). W myśl tego przepisu, decyzję

o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3-5.

Skarżący został skierowany na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w G. decyzją wydaną przez Starostę M. w dniu 5 stycznia 2006 r. na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ze względu na nasuwające się zastrzeżenia co do stanu zdrowia J. P. Zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego zgłosił Prokurator Prokuratury Rejonowej w M. na podstawie opinii sądowo-psychiatrycznej sporządzonej w dniu 16 grudnia 2005 r. w związku z toczącym się przeciwko J. P. postępowaniem przygotowawczym.

Decyzja z dnia 5 stycznia 2006 r. o skierowaniu na badania lekarskie została doręczona skarżącemu dniu 9 stycznia 2006 r. i skarżący nie wnosił od tej decyzji odwołania.

Cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym może nastąpić wówczas, gdy organ stwierdzi w sposób nie budzący wątpliwości, iż kierowca zobowiązany do wykonania badań lekarskich na podstawie art. 122 ust. 3-5,w zakresie określonym w ostatecznej decyzji o skierowaniu na badania, badaniom tym się nie poddał.

W świetle § 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r.

w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15), badania lekarskie osób wymienionych

w art. 122 ust. 1 pkt 2-5 ustawy, przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy.

Z ustaleń dokonanych przez organy administracji publicznej wynikało, iż J. P. nie poddał się badaniom lekarskim w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w G., jak również nie zgłosił się do tego Ośrodka. W toku postępowania przedłożył natomiast orzeczenie z dnia 5 czerwca 2006 r. wydane przez lekarza uprawnionego do badania kierowców z Indywidualnej Specjalistycznej Praktyki Lekarskiej, stwierdzające, że skarżący jest zdolny bezterminowo do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii A,B,T,B+E, C, D, C+E, D+E.

Z akt administracyjnych sprawy, nie wynika, że zaświadczenie to utraciło ważność, jednakże jest niewystarczające w świetle art. 140 ust. 1 pkt 4 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym w związku z § 9 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. do stwierdzenia wykonania przez skarżącego nałożonego decyzją obowiązku poddania się badaniom lekarskim w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy.

W ocenie Sądu przeprowadzenie badań w specjalistycznym ośrodku medycyny pracy jest istotne zarówno ze względu na treść obowiązku wynikającą z powołanych wyżej przepisów, jak i na okoliczność posiadania na stałe przez skarżącego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania

o Niepełnosprawności w Województwie [...] orzeczeniem z dnia

7 października 2005 r., zaliczył J. P. do znacznego stopnia niepełnosprawności i - zdaniem Sądu - okoliczność ta nie może być pominięta przy dokonywaniu oceny zdolności do kierowania pojazdami silnikowymi w tak szerokim zakresie uprawnień jakie posiada skarżący.

Decyzja w przedmiocie cofnięcia J. P. uprawnień do kierowania pojazdami nie oznacza- jak słusznie zauważył organ- iż skarżący został pozbawiony posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami na zawsze. W sprawie możliwości posiadania przez J. P. uprawnień do kierowania pojazdami oraz co do zakresu tych uprawnień winien się wypowiedzieć jednak wskazany w decyzji Starosty M. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w G.

Mając na uwadze powołane wyżej okoliczności Sąd stwierdził, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. nie narusza prawa i w tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami)- orzekł jak w sentencji.