Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 372/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-07-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. w przedmiocie podatku od spadków i darowizn, strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie zawierał uzasadnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem niemającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania, dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wnioskujący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wykazanie konkretnych okoliczności pozwalających ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które obiektywnie uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby oczekiwać od sądu poszukiwania argumentów bądź okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu, decyzji, których nie przedstawia sama strona (por. postanowienia NSA z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. I OZ 1236/14 i z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. II FZ 542/15 - www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zatem, aby możliwe było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się wnioskodawczyni, to ona musi wskazać okoliczności mieszczące się w granicach wspomnianych wyżej przesłanek.

Tymczasem w niniejszej sprawie, jak już podniesiono na wstępie, strona skarżąca nie przedstawiła żadnej argumentacji która pozwalałaby ocenić, że uiszczenie kwoty, wynikającej z zaskarżonej decyzji, wiązać się będzie z dotyczącym strony skarżącej niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w jej sytuacji majątkowej. Uzasadnienie wniosku – jak wyżej wspomniano – nie jest uzasadnione.

W doktrynie i judykaturze ugruntowany jest pogląd, iż brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. post. NSA z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 1403/14 i powołane tam orzecznictwo i literaturę).

Z tych względów, wobec niewykazania przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.