Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 56/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 51, art. 214 par. 1-2, art. 220 par. 1 i 3, art. 230 par.1-2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 2 ust. 3 pkt 12
journal: Dz.U. 2003 nr 221 poz 2193
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sylwester Marciniak po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. N. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 42/10 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 6 listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności spadkobiercy za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

I FZ 56/10

UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 22 stycznia 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 42/10, w oparciu o art. 220 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej P.p.s.a.) Przewodniczący Wydziału WSA w Warszawie wezwał pełnomocnika M. N. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 6 listopada 2009 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności spadkobiercy za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. Wysokość wpisu określono na 500 zł, powołując jako podstawę prawną § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).

W zażaleniu na powyższe zarządzenie pełnomocnik wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, podnosząc, że skarżona decyzja dotyczyła odpowiedzialności spadkobierców – M. N., M. N. i E. W. – za zaległości spadkodawcy, a ta odpowiedzialność jest odpowiedzialnością solidarną. Każdy ze wskazanych spadkobierców złożył skargę, w efekcie więc musieliby oni łącznie uiścić kwotę 1.500 zł tytułem wpisów sądowych, mimo że kwota sporna wynosi 6.506 zł. W ocenie pełnomocnika Wojewódzki Sąd Administracyjny winien wyznaczyć kwotę wpisu każdemu ze spadkobierców od 1/3 kwoty wskazanej powyżej lub winien połączyć wszystkie trzy sprawy (VIII SA/Wa 40/10, VIII SA/Wa 41/10, VIII SA/Wa 42/10) w jedną i wyznaczyć jedną płatną solidarnie opłatę sądową w wysokości 500 zł. Podkreślono, że podstawą orzeczeń wydanych w wymienionych sprawach jest ten sam stan faktyczny i prawny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Wskazać przede wszystkim należy, iż strona nie zakwestionowała podstaw określenia wysokości wpisu. Nie wskazano, że wpis został określony nieprawidłowo albo na błędnej podstawie prawnej, a argumentacja zażalenia oparta jest bardziej na argumentacji słusznościowej (wysokość wpisu w porównaniu z wartością przedmiotu zaskarżenia).

Tymczasem zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, takich jak skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 § 1 P.p.s.a.), a przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, a w razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. W przypadku nieuiszczenia wpisu pomimo wezwania skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 P.p.s.a.).

Nie ulega wątpliwości, że skarga złożona w niniejszej sprawie jest pismem procesowym podlegającym opłacie, a zgodnie z art. 214 § 1 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych zobowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Stosownie zaś do art. 214 § 2 p.p.s.a. pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku. Wskazany wyżej przepis nawiązuje do sytuacji określonej w art. 51 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem kilku uprawnionych do wniesienia skargi może w jednej sprawie występować w roli skarżących, jeżeli ich skargi dotyczą tej samej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności albo bezczynności organu. W omawianym przypadku mamy do czynienia z trzema odrębnymi decyzjami, zatem art. 51 P.p.s.a. nie znajduje zastosowania - przepis ten bowiem ma zastosowanie tylko wówczas, gdy skargi kilku podmiotów dotyczą tej samej, a nie takiej samej decyzji (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II, str. 132). Ponadto podkreślić trzeba, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym każda osoba posiadająca interes prawny jest uprawniona do samodzielnego wniesienia i popierania skargi przed sądem niezależnie od zachowania innych osób. W ramach tego interesu każdy ze skarżących - spadkobierców mógł zdecydować, czy chce wnieść skargę na decyzję wydaną w odniesieniu do jego osoby. Skoro zaś skargi trzech spadkobierców dotyczą trzech odrębnych decyzji, każda skarga powinna być opłacona oddzielnie, w konsekwencji czego prawidłowe było wezwanie strony w niniejszej sprawie, stosownie do art. 220 § 1 P.p.s.a., o uiszczenie wpisu z określeniem rygoru, o jakim mowa w § 3 tego artykułu. Niezasadny jest też argument dotyczący określenia wpisu od 1/3 spornej w sprawie kwoty, bowiem wpis w niniejszej sprawie jest wpisem stałym w wysokości 500 zł, zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r.

Zatem Sąd I instancji zasadnie wezwał pełnomocnika strony w świetle wymienionych przepisów do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 500 zł.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 w związku z art. 198 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji