Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2967/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-18 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt. 2 p.p.s.a. oraz art. 258 par. 2 pkt. 7 p.p.s.a.
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Agnieszka Grzelak po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P. L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia kary porządkowej z tytułu odmowy okazania przedmiotu oględzin postanawia odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie


UZASADNIENIE

Skarżący P.L. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych, powołując się na takie okoliczności jak brak majątku, liczne zajęcia dokonane przez naczelnika urzędu skarbowego, zły stan zdrowia, znaczny wzrost wydatków na lekarstwa. Podał, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z synem. Utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę wynoszącego 1.800 zł. Wśród wydatków wymienił koszty mieszkania i mediów (600 zł), alimenty na syna (600 zł), jedzenie (300 zł), lekarstwa (100 zł).

Z uwagi na fakt, że oświadczenia Skarżącego okazały się niewystarczające do pozytywnego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, Skarżący został wezwany do przedłożenia zeznań podatkowych, wyciągów z rachunków bankowych, dokumentów obrazujących wydatki oraz posiadanych zobowiązań

W odpowiedzi Skarżący przedłożył wydruk z CEIDG, zeznanie podatkowe, listy płac, kartę informacyjną leczenia szpitalnego.

Z tych względów referendarz sądowy uznał, że Skarżący nie wykazał w sposób bezsprzeczny i nie budzący wątpliwości, iż jego sytuacja materialna uniemożliwia poniesienie kosztów postępowania, jak tego wymaga art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a."). W myśl tego przepisu przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym (tak w niniejszej sprawie), gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Z użytego w tym przepisie zwrotu "gdy wykaże" wynika, iż ciężar dowodu w zakresie powyższej przesłanki spoczywa na stronie. To strona zatem ma przekonać Sąd (referendarza sądowego), że znajduje się w sytuacji, która uniemożliwia jej poniesienie kosztów postępowania. Strona powinna więc należycie uzasadnić i udokumentować okoliczności, na które powołuje się we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jeżeli zawarte w nim oświadczenie strony okaże się niewystarczające lub budzi wątpliwości, strona ma obowiązek złożyć - na wezwanie - dodatkowe informacje lub dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Możliwość wezwania daje Sądowi przepis art. 255 P.p.s.a.

W niniejszej sprawie z możliwości tej referendarz sądowy skorzystał, wzywając Skarżącego do nadesłania dokumentów mających pomóc w zobrazowaniu jego sytuacji finansowej i potwierdzających jednocześnie prawdziwość złożonych przezeń oświadczeń. Nienadesłanie wszystkich wymaganych dokumentów, w szczególności wyciągów z rachunków bankowych oznacza, że nie można ustalić czy rzeczywiście Skarżący nie posiada i nie jest w stanie zdobyć środków pieniężnych, które mogłyby posłużyć do sfinansowania wpisu od skargi wynoszącego 100 zł. Zwłaszcza, że otrzymuje on tytułem wynagrodzenia kwotę 1.890,16 zł, zaś ujawnione (choć nieudokumentowane z uwagi na niewykonanie powyższego wezwania) wydatki kształtują się na poziomie 1.600 zł.

Gdyby zestawić tylko te dwie kwoty należałoby uznać, że Skarżący jest w stanie uiścić wspomnianą wyżej kwotę 100 zł. Z tego względu stwierdzić należy, że nie wykazał on, iż jego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych zasługuje na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.