Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 3492/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 149
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Kremer, Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk, Sędzia del. WSA Iwona Kosińska (spr.), Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Kozłowski, po rozpoznaniu w dniu 11 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wójta Gminy R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 września 2015 r. sygn. akt II SAB/Kr 107/15 w sprawie ze skargi K. Ch. na bezczynność Wójta Gminy R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 15 września 2015 r., sygn. akt II SAB/Kr 107/15, po rozpatrzeniu skargi K. C. na bezczynność Wójta Gminy R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, w punkcie pierwszym zobowiązał Wójta Gminy R. do wydania w terminie 14 dni aktu lub dokonania czynności w sprawie z wniosku skarżącego K. C. z dnia [...] stycznia 2015 r. sprecyzowanego ostatecznie pismami z dnia [...] marca 2015 r. i [...] kwietnia 2015 r. w zakresie punktów 4 i 6 tego ostatniego pisma, w punkcie drugim stwierdził, że orzeczona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w punkcie trzecim zasądził od Wójta Gminy R. na rzecz skarżącego K. C. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:

K. C. wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądaniem wniosku w ustawowym terminie oraz niewydaniem decyzji odmownej. W związku z powyższym wniósł o zobowiązanie Wójta Gminy do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, zobowiązanie Wójta do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie oraz zasądzenie kosztów postępowania wywołanych niniejszą skargą. W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że pismem z dnia 28 stycznia 2015 r. złożył do Wójta Gminy wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Wójt Gminy powiadomił skarżącego, że informacja zostanie udostępniona do dnia 28 marca 2015 r. Nie wydał jednak w tej sprawie decyzji administracyjnej wraz z uzasadnieniem.

Pismem z dnia 26 marca 2015 r. skarżący został wezwany do wykonania działań, o które nie wnioskował, a także zakwestionowano jego wniosek, do którego wcześniej organ nie wnosił zastrzeżeń. Mając na względzie obraną przez Wójta Gminy drogę bezczynności przejawiającą się niewydawaniem decyzji administracyjnej, a także przewlekłością w załatwieniu wniosku, pismem z dnia 1 kwietnia 2015 r. skarżący złożył powtórny wniosek z żądaniem natychmiastowej odpowiedzi. Wójt Gminy odpowiedział, że większość żądanych przez skarżącego informacji stanowi informacje przetworzone i w związku z tym odmówił mu udzielenia informacji, jednakże nie wydał w tej materii stosownej decyzji administracyjnej. Pismem z dnia 1 kwietnia 2015 r. skarżący złożył kolejny wniosek o udostępnienie mu innej informacji w postaci kserokopii rachunków dotyczących kosztów Dożynek w 2014 r. Pismem o nr [...] Wójt odmówił udzielenia żądanej informacji w ustawowym terminie. Wobec tego, że Wójt Gminy w dalszym ciągu pozostawał w bezczynności i przewlekłości w kwestii załatwienia składanych wniosków, pismem z dnia 27 kwietnia 2015 r. (data prezentaty urzędu) skarżący zmienił żądanie dotyczące formy przesłania żądanych informacji z zestawienia na uwierzytelnioną kserokopię. Wójt udzielił mu informacji o braku udzielenia informacji w 14-dniowym terminie odnośnie wniosku przedstawionego w punkcie nr 6. Następnie Wójt Gminy przesłał zestawienie kosztów Dożynek. W dalszym ciągu Wójt nie udzielił żądanej informacji w postaci uwierzytelnionych kserokopii rachunków. Skarżący podniósł, że wszystkie wnioskowane przez niego informacje zostały zawarte w katalogu z art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w związku z czym podlegają one udostępnieniu.

Do dnia złożenia skargi Wójt Gminy nie udostępnił żądanych informacji (za wyjątkiem zestawienia kosztów Dożynek). Wójt przekroczył więc oba ustawowe terminy z art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej (termin czternastodniowy i przedłużony maksymalny termin dwumiesięczny) i to w odniesieniu do obu wniosków. Wójt nie wydał również decyzji odmownej. Pismo stanowiące załącznik nr 5 do skargi nie może być traktowane jako forma załatwienia sprawy, gdyż Wójt wprawdzie odmówił udzielenia informacji, lecz nie dokonał tego w formie przewidzianej przez art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, czyli decyzji. W takiej sytuacji Wójt, w opinii skarżącego,8 pozostaje w bezczynności (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Op 18/14).

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 15 września 2015 r. Sąd postanowił wyłączyć do odrębnego rozpoznania sprawę ze skargi K. C. na bezczynność Wójta Gminy R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej dotyczącej wniosku z dnia 1 kwietnia 2015 r. w sprawie kosztu dożynek wraz z kserokopiami rachunków na organizację imprezy, działając na podstawie art. 57 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt lub czynność albo bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przewodniczący zarządza rozdzielenie tych skarg. Niniejszą skargą została objęta bezczynność w zakresie dwóch odrębnych wniosków o udostępnienie informacji publicznej: wniosku z dnia 28 stycznia 2015 r. sprecyzowanego ostatecznie pismami z dnia [...] marca 2015 r. i [...] kwietnia 2015 r. oraz wniosku z dnia 1 kwietnia 2015 r. Sprawy te nie pozostają ze sobą w związku i powinny być objęte dwiema skargami na bezczynność. Tym samym przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie Sąd uczynił wyłącznie bezczynność w zakresie pierwszego z wniosków. Również na tej rozprawie strony wskazały na pismo Wójta Gminy z dnia 26 czerwca 2015 r. skierowane do skarżącego. K. C.przyznał, że otrzymał dokumenty wskazane w punktach 2, 3 i 5 pisma z dnia 26 czerwca 2015 r. a nie otrzymał pozostałych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 września 2015 r., sygn. akt II SAB/Kr 107/15 uznał skargę za częściowo zasadną. Sąd I instancji przywołał treść art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi po nowelizacji ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658) i wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność. Zgodnie bowiem z utrwalonym i jednolitym poglądem orzecznictwa i doktryny dla dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05). Skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną.

Zdaniem Sądu I instancji skarga jest zasadna, bowiem istnieje bezczynność Wójta Gminy w rozpoznaniu wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej w zakresie jego punktów 4 i 6. Sąd przywołał treść art. 13 ust. 1-2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. z 2014 r. Dz. U. poz. 782, ze zm.). Wyjaśnił, że w realiach niniejszej sprawy wniosek z dnia 28 stycznia 2015 r. sprecyzowany został ostatecznie pismami z dnia [...] marca 2015 r. i [...] kwietnia 2015 r. W tym ostatnim piśmie skarżący wniósł o przesłanie:

1. kserokopii uchwały Rady Gminy upoważniającej Wójta Gminy do zawarcia w trybie bezprzetargowym umów na dzierżawę mienia komunalnego na okres powyżej 3 lat,

2. kserokopii rachunków za zużycie energii elektrycznej, wody, kanalizacji i wywozu śmieci z terenu zbiornika retencyjnego w okresie 2013-2014 r. (dotyczy Urzędu Gminy),

3. kserokopii dowodów wpłat za w/w media za lata: 2013 i 2014 oraz dowodu uiszczenia podatku od nieruchomości przez spółkę cywilną Ośrodek Szkoleniowo-Wypoczynkowy w N.(dzierżawcę),

4. kserokopii delegacji służbowych Wójta Gminy oraz Przewodniczącego Rady Gminy za lata: 2011, 2012, 2013 i 2014,

5. kserokopii wypłaconych rachunków za wykonane roboty w ramach funduszu sołeckiego Rady Sołeckiej w L. za lata: 2012, 2013 i 2014 (w ramach środków w dyspozycji Rady Sołeckiej),

6. kserokopii umowy (z wyłączeniem danych osobowych) na zatrudnienie żony radnego do prowadzenia opieki nad dziećmi w remizie Ochotniczej Straży Pożarnej w latach 2012-2013 z podaniem kwoty pobranego wynagrodzenia od Gminy, która została wykazana w oświadczeniach majątkowych radnego za lata 2012 i 2013 w pozycji: "dochody żony" oraz zakresu jej obowiązków służbowych.

Jednocześnie skarżący nadmienił, że kopie te winny być - zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa - uwierzytelnione za zgodność z oryginałem przez uprawnione osoby; dotyczy to także wszystkich rachunków. Skoro Wójt Gminy kwalifikuje większość wnioskowanych informacji jako przetworzone, to skarżący wnosi o przesłanie kserokopii delegacji i rachunków, które nie są informacjami przetworzonymi Jednocześnie skarżący zadeklarował, że jeśli Gminy na to nie stać, to on uiści stosowną opłatę za w/w kserokopie.

Odpowiedź na powyższy wniosek została udzielona przez Wójta Gminy w piśmie z dnia 26 czerwca 2015 r., w którym przesłał link do uchwały z dnia [...] września 2012 r. Nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na wydzierżawienie nieruchomości mienia komunalnego Gminy w drodze bezprzetargowej. Ponadto przesłał w załączeniu kserokopie rachunków i wpłat za zużycie energii elektrycznej, wody oraz podatku od nieruchomości. Wyjaśnił, że pozostałe media opłacają dzierżawcy we własnym zakresie (umowy z dostawcami usług). Poinformował, że koszt sporządzenia uwierzytelnionych kserokopii delegacji służbowych Wójta Gminy oraz Przewodniczącego Rady Gminy za lata 2011-2014 wynosi [...] zł. oraz poprosił o informację, czy skarżący podtrzymuje żądanie udostępnienia uwierzytelnionych dokumentów. Dodatkowo organ przesłał kserokopie rachunków za wykonane roboty w ramach funduszu sołeckiego Rady Sołeckiej za lata 2012-2014 i wyjaśnił, że żona radnego, o którą pytał skarżący, była zatrudniona w okresie [...],[...] w pełnym wymiarze czasu pracy oraz w okresie [...]-[...],[...]-[...]w połowie wymiaru czasu pracy i pobierała minimalne wynagrodzenie w okresie zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy oraz połowę minimalnego wynagrodzenia w okresie zatrudnienia w połowie wymiaru czasu pracy.

W ocenie Sądu I instancji w zakresie punktów 4 i 6 pisma z dnia [...] kwietnia 2015 r. wniosek o udzielenie informacji publicznej nie został zrealizowany, a termin ustawowy przekroczony. Sąd I instancji podkreślił, że dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Na poparcie tego stanowiska Sąd przywołał odpowiednie orzeczenia sądów administracyjnych.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności, Sąd I instancji stwierdził, że Wójt Gminy pozostaje w bezczynności w kwestii rozpatrzenia wniosku skarżącego. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w pkt I wyroku zobowiązał go do wydania w terminie 14 dni aktu lub podjęcia czynności w sprawie z wniosku z dnia 28 stycznia 2015 r. sprecyzowanego ostatecznie pismami z dnia [...] marca 2015 r. i [...] kwietnia 2015 r. w zakresie punktów 4 i 6 tego ostatniego pisma.

Stwierdzając w pkt II wyroku, że bezczynność w rozpoznawanej sprawie nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, Sąd miał na uwadze przede wszystkim fakt, że miała miejsce korespondencja pomiędzy stronami i różnice w rozumieniu samego wniosku. Wójt nie pozostawał w całkowitej bezczynności, lecz częściowo zrealizował wniosek, który następnie został istotnie zmieniony pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. W ocenie Sądu I instancji brak jest w tej sytuacji jakichkolwiek podstaw do nakładania grzywny.

Skargę kasacyjną od rozstrzygnięcia zawartego w punkcie I wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2015 r., sygn. akt II SAB/Kr 107/15, zobowiązującego Wójta Gminy do wydania w terminie 14 dni aktu lub dokonania czynności w sprawie z wniosku skarżącego z dnia 28 stycznia 2015 r. sprecyzowanego ostatecznie pismami z dnia [...] marca 2015 r. i [...] kwietnia 2015 r. w zakresie punktu 6 tego ostatniego pisma, wniósł Wójt Gminy R. Zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, czyli:

- art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że osoba zatrudniona do opieki na dziećmi w remizie Ochotniczej Straży Pożarnej jest funkcjonariuszem publicznym bądź pełni w organach władzy publicznej funkcję publiczną w rozumieniu powołanej podstawy prawnej, a przez to naruszenie:

- art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez jego niezastosowanie,

- art. 23 ust 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że udostępnienie informacji o wynagrodzeniu osoby sprawującej opiekę nad dziećmi jest niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego,

- art. 37 kpa poprzez przyjęcie, że doszło do bezczynności Wójta Gminy w rozpoznaniu wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej w zakresie jego punktu 6.

Mając powyższe zarzuty na uwadze, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa dla radcy prawnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zasadności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2017 r. Dz. U. poz. 1369, ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, ponieważ podniesione w niej zarzuty uznać należy za całkowicie chybione.

Przede wszystkim wyjaśnić należy, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Wniesienie skargi kasacyjnej jest obwarowane szeregiem wymogów co do jej formy prawnej, jak i możliwych podstaw (art. 174 i 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Prawidłowe przytoczenie właściwych podstaw kasacyjnych, sformułowanie odpowiednich zarzutów oraz prawidłowe ich uzasadnienie są przy tym najistotniejszymi elementami skargi kasacyjnej. Z tego powodu przy sporządzaniu skargi kasacyjnej obowiązuje tzw. przymus adwokacko-radcowski (art. 175 powołanej ustawy), który ma gwarantować, że skarga kasacyjna będzie profesjonalnie przygotowana z zachowaniem wszelkich wymogów wynikających z przepisów art. 174 i 176 powołanej ustawy, a zatem w sposób umożliwiający dokonanie pełnej kontroli zaskarżonego orzeczenia. Podkreślić przy tym należy, że związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej (art.183 § 1 zdanie pierwsze ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) oznacza, że Sąd ten nie może domniemywać intencji autora tego środka zaskarżenia i domyślać się, naruszenie jakich przepisów zamierzał czy powinien skutecznie zarzucić Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest też uprawniony do jakiegokolwiek korygowania zarzutów kasacyjnych czy też ich uściślania lub modyfikowania ani uzasadniania. Choć wniesiona skarga kasacyjna została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, mimo to nie odpowiada przedstawionym wymogom. Wadliwość rozpoznawanej skargi kasacyjnej polega przede wszystkim na powołaniu w niej przepisów prawa (art. 5 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d, art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j. z 2016 r. Dz. U. poz. 1764, ze zm.), które nie miały i nie mają zastosowania w sprawie skargi na bezczynność organu. Tego typu uchybienia nie powinny mieć miejsca w piśmie sporządzonym przez pełnomocnika mającego odpowiednie uprawnienia. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera argumentów, które umożliwiłyby ewentualne odtworzenie prawidłowych i adekwatnych do rodzaju rozpatrywanej sprawy podstaw kasacyjnych.

W tej sytuacji przypomnieć należy, że skargę na bezczynność organu, jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, regulują przepisy art. 3 § 2 pkt 1-4 oraz 8 i 9 oraz art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie zaś przywołane w skardze kasacyjnej przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, które mogły być podstawą udzielenia przez organ władzy publicznej w formie przewidzianej tą ustawą informacji publicznej bądź też wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 powołanej ustawy lub umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy. Zgodnie bowiem z treścią art. 3 § 2 pkt 8 i 9 oraz art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności,

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa,

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 powołanego przepisu, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Jednakże zarzutu naruszenia przywołanych przepisów (art. 3 § 2 oraz art. 149 § 1, 1a, 2) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesiona skarga kasacyjna nie zawiera. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej powoduje natomiast, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może sam wyprowadzać podstaw skargi kasacyjnej ani ich domniemywać. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest też uprawniony do jakiegokolwiek korygowania zarzutów kasacyjnych czy też ich uściślania lub modyfikowania.

Wadliwie również postawiony został zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 37 kpa. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że Sąd nie mógł naruszyć tego przepisu, ponieważ sądy administracyjne nie stosują przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie przed sądami administracyjnymi zostało uregulowane w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie mógł więc Sąd I instancji uchybić powołanym przepisom procesowym, gdyż ich nie stosował.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2017 r. Dz. U. poz. 1369, ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.