Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 2966/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie WSA Krystyna Daniel WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi J.C. i M.C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [....] listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Organ l instancji - Starosta T. decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. znak:[...] na podstawie art. 37 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126, z późn. zm.), oraz art. 104 i art. 162 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2000 r. Dz. U Nr 98, poz. 1071), po rozpatrzeniu wniosku J. i M.C., odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dn. [...].03.1993r. znak [...] udzielającej pozwolenia na odbudowę pawilonu pasiecznego na działce nr ewid. "1" położonej w P.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ l instancji podał:

J. i M.C. pismem z dnia 16 grudnia 2002 r. zwrócili się z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia w/w decyzji z dnia [...].03.1993r. udzielającej S.C. pozwolenia na odbudowę pawilonu pasiecznego na działce nr ewid. "1" położonej w P. Dołączyli kserokopię aktu notarialnego -umowy zamiany z dnia 21.10.1999 r. Rep. A nr [...], mającego stanowić dowód na to, że S.C. nie rozpoczął budowy w przeciągu dwóch lat od daty wydania pozwolenia, co spowodowało ich zdaniem wygaśnięcie decyzji. W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania pełnomocnik S.C. oświadczył, że nie ma podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia na budowę. Roboty budowlane inwestor rozpoczął w czerwcu 1994 r. i kontynuował je do 2003 r. w sposób opisany w piśmie złożonym przez pełnomocnika i przy pomocy wymienionych tam osób.

Organ przeprowadził postępowanie dowodowe, w którym przesłuchał świadków wskazanych przez inwestora. Z zeznań tych wynika, iż roboty budowlane na przedmiotowej budowie rozpoczęto w 1994 roku, a ostatnie prace wykonano w marcu 2003 roku. Powyższe okoliczności - jak wskazał organ l instancji - zostały potwierdzone przez kierownika budowy zapisem na str. 7 w dzienniku budowy. Wyjaśniając sprawę zapisu we wspomnianym wyżej akcie notarialnym S.C. zeznał, że podając do aktu informację, iż działki są niezabudowane miał na myśli fakt, że na działce nie było budynku wykończonego i związanej z tym infrastruktury.

Organ administracyjny odmówił przeprowadzenia dowodów, których domagali się J. i M.C., uznając je za nie mające związku ze sprawą. Domagali się oni przeprowadzenia dowodu "ze stanowiska Wójta Gminy P. w zakresie planu zagospodarowania przestrzennego", badania zgodności realizowanej inwestycji z tym planem, przeprowadzenia na działce oględzin celem stwierdzenia istnienia drugiego budynku-pawilonu, który według nich nie został spalony.

Kwestionowali także właściwość organu do prowadzenia postępowania. Organ l instancji wskazał, że w postępowaniu o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji ma zastosowanie art. 37 ust. 1 ustawy prawo budowlane. Powołany przepis nie nakazuje więc badać innych okoliczności ponad w nim wymienione; dopuszczanie zatem żądanego dowodu uznano za nieuzasadnione, gdyż według organu niczego by do sprawy nie wniosło. Wyjaśniono również, że Starosta jest organem właściwym do przeprowadzenia przedmiotowego postępowania.

Organ l instancji stwierdził, że skoro nigdy wcześniej decyzja o wygaśnięciu o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę nie została wydana, nadto zostało udowodnione, że w ostatnim czasie (nie dłuższym niż dwa lata) roboty na budowie były prowadzone, zatem nie znaleziono podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji pozwolenia na budowę.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyli J. i M. C. Odwołujący wskazali na wadliwość dokonanej przez organ l instancji oceny dowodów. Argumentowali, iż organ administracyjny oparł swoje rozstrzygniecie na wzajemnie wykluczających się, niedokładnych zeznaniach świadków. Zaskarżona decyzja została wydana przedwcześnie, bez wnikliwego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Odwołujący wnieśli o przesłuchanie kolejnych osób w charakterze świadków, posiadających, zdaniem odwołujących, istotne wiadomości w sprawie.

Organ II instancji - Wojewoda decyzją z dnia [...] listopada 2003 r., znak: [...], na podstawie art. 81 ust.1 pkt.2 i art. 82 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane i art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda podzielił stanowisko i argumentację organu l instancji. Zdaniem organu odwoławczego, organ l instancji słusznie ocenił na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, że przedmiotowa budowa została rozpoczęta najpóźniej w 1994 roku i nie została przerwana na czas dłuższy niż 2 lata. Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu l instancji, iż nie zostały spełnione powody podane w art. 37 ust. 1 prawa budowlanego, uzasadniające stwierdzenie wygaśnięcia decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. Organ II instancji nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności i mocy dowodowej przeprowadzonych przez organ l instancji dowodów. Z uwagi na upływ czasu trudno oczekiwać, by świadkowie, których pomoc przy budowie miała incydentalny charakter, byli w stanie podać dokładne daty wykonywania przez nich robót budowlanych, jednak zeznania te pozwalają na dokonanie oceny, że budowa została rozpoczęta w 1994 r. i nie została przerwana na czas dłuższy niż dwa lata. Pomimo, iż znajdujący się w aktach dziennik budowy prowadzony był najwcześniej od 2000 roku, organ II instancji nie znalazł podstaw do odmowy wiarygodności i mocy dowodowej wpisom w tym dzienniku dotyczącym m. in. robót budowlanych wykonanych przed 2000 rokiem.

Przychylając się do wniosku odwołujących, organ II instancji wezwał wskazane przez odwołujących osoby do udzielenia odpowiedzi w przedmiocie kluczowych dla niniejszego postępowania kwestii. Wezwane przez organ odwoławczy osoby nie potrafiły odpowiedzieć na postawione im pytania.

Z uwagi na powyższe utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2003 r. zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie J. i M. C. Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu l instancji, względnie o ich uchylenie.

W uzasadnieniu skargi zarzucili organom l i II instancji brak rzetelności i dokładności w ocenie dowodów zebranych w przedmiotowej sprawie i błędną ich ocenę, szczegółowo ustosunkowując się do treści zeznań poszczególnych świadków. Zarzucili także nieprawidłowości w sposobie zbierania dowodów poprzez zwrócenie się do świadków z pisemnym zapytaniem zastępującym złożenie przez nich zeznań. Wskazali także na bezkrytyczny stosunek organu l instancji do wyjaśnień inwestora, nie odniesienie się do tak istotnych dla sprawy okoliczności, jak brak dziennika budowy, kierownika budowy. Według skarżących wydane decyzje są przedwczesne, a organy administracyjne dopuściły się naruszenia przepisów prawa, tj. art. 7 i 77 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ wyjaśnił, iż skorzystał z uprawnienia z art. 50 § 1 k.p.a. i mając na uwadze treść tego przepisu, zarzut skarżących o niewłaściwym sposobie gromadzenia materiału dowodowego ocenił jako nietrafny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje;

Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), w skrócie ppsa. Właściwym do rozpoznania skargi jest zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.

Zgodnie z treścią art. 3 w/w ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 ppsa. Sąd jest zobowiązany do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie.

Zdaniem Sądu skarga jest zasadna, a rozstrzygniecie organu II instancji nie jest zgodne z prawem.

Zasadniczy wpływ na kształt i wynik postępowania administracyjnego ma ustanowiona w art. 7 kpa zasada prawdy obiektywnej. Zgodnie z tą zasadą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (....). Z zasady powyższej wynikają dla organu administracji publicznej obowiązki polegające na określeniu z urzędu, jakie dowody są niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz przeprowadzeniu z urzędu koniecznych dowodów. Podstawę do ustaleń, jakie dowody winny być przeprowadzone stanowi treść normy prawa materialnego, gdyż od niej zależy ustalenie przez organ faktów, które mają istotny wpływ na rozstrzygnięcie i które winny zostać udowodnione. Realizacji powyższej, naczelnej zasady postępowania administracyjnego służy przepis art. 77 kpa, który stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dopiero jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego, w zakresie niezbędnym w świetle treści przepisu prawa materialnego stwarza podstawę do zgodnej z wyrażoną w art. 80 kpa zasadą swobodnej oceny dowodów oceny, która prowadzić ma do ustalenia, czy dana okoliczność została udowodniona. Ocena ta powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego, oraz przeprowadzona zgodnie z zasadami logiki. Powyższe, zgodnie z art. 107 § 3 kpa winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, które powinno wyjaśniać okoliczności stanowiące podstawę wydania decyzji w sprawie oraz wskazanie obowiązującego przepisu prawa. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu l instancji powyższe zasady naruszyły.

Z art. 37 ust.1 ustawy prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji wynika, że decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 2 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 2 lata.

Zainicjowane wnioskiem skarżących postępowanie administracyjne sprowadzać się zatem winno do przeprowadzenia dowodów mających istotne znaczenie w świetle przepisu art. 37 ust. 1 pr. bud. Organ obowiązany był ustalić czy budowa, na którą inwestor uzyskał pozwolenie została rozpoczęta przed upływem 2 lat od dnia ostateczności decyzji Burmistrza Miasta Zakopanego i Gminy T. z dnia [...] marca 1993 r. znak [...], oraz czy budowa ta nie została przerwana na czas dłuższy niż 2 lata, w przedziale czasowym pomiędzy latami 1993 a 2003. Organ obowiązany był zatem do przeprowadzenia postępowania dowodowego zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7 i 77 kpa., a następnie do oceny zebranych dowodów zgodnie z treścią art. 80 kpa.

Wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego polega na takim ustosunkowaniu się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych. Dopiero jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego sprawy stwarza podstawę do wyrażenia stanowiska, które nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 80 k.p.a.

W przedmiotowej sprawie organ administracyjny l instancji dokonał ustaleń w oparciu o zeznania świadków wskazanych przez inwestora oraz o wyjaśnienia samego inwestora. Stwierdzić należy, iż organ dokonał oceny zeznań świadków w sposób naruszający wymogi wynikające z art. 80 kpa. Uznał bowiem, że świadkowie nie byli w stanie z uwagi na upływ czasu podać dokładnych dat wykonywania przez nich robót budowlanych rozpoczętych w 1994 roku, nadto, że udział świadków w budowie często miał "charakter incydentalny" jednocześnie stwierdzając, że zeznania pozwalają "łącznie" na dokonanie oceny że budowa została rozpoczęta w 1994 r. i że nie została przerwana na czas dłuższy niż dwa lata. Oceny takiej nie można uznać za prawidłową. Organ obowiązany był do rozpatrzenia poszczególnych dowodów z zeznań świadków z osobna i ustosunkowania się do ich treści, a następnie do rozpatrzenia ich we wzajemnej łączności, przy równoczesnym ustosunkowaniu się do różnic wynikających z treści zeznań. Nie wiadomo, czy przyjęte w sprawie stanowisko organu wynika z uwzględnienia niektórych tylko fragmentów zeznań poszczególnych świadków, czy też zeznań niektórych świadków, czy zeznania niektórych świadków zostały pominięte z uwagi na ich nieprzydatność w ustaleniu niezbędnych okoliczności. Wątpliwości te są uzasadnione wobec - także ogólnikowego - stwierdzenia organu o niemożności podania przez świadków dat oraz incydentalnym charakterze prac wykonywanych przy spornej budowie. Stwierdzić należy, że zeznania Cz. Śledzia, Z. Żygadło i S. Żygadło nie zawierają żadnych informacji, które mogłyby stanowić podstawę do ustalenia, czy prace przy budowie były przerwane na okres dłuższy niż dwa lata, oprócz ogólnikowego stwierdzenia Z. i S. Żygadło, że przerwy takiej nie było. Nie dają podstaw do ustaleń dokonanych przez organ także zeznania A.K. Jedynie świadek W.C. wskazał na daty (lata), w których pomagał inwestorowi przy budowie. Organ nie dokonał także żadnej analizy zeznań tak istotnego w sprawie świadka, jakim był pełniący funkcję kierownika budowy B.D. Zeznania tego świadka sprowadzają się do wskazania, że daty jego pobytu na budowie ujęte zostały w "odtworzonym dzienniku budowy". Nie wiadomo jednak, na jakiej podstawie i dlaczego organ uznał, że przedłożone przez inwestora do akt sprawy dwie karty -kserokopie z dziennika budowy zawierają wpisy zgodne z rzeczywistością skoro dziennik taki nie był prowadzony - jak to ustalił organ - co najmniej do 2000 r., czyli przez sześć lat trwania budowy a terminy prac (w zapisach tych podano jedynie lata) zostały wpisane przez kierownika budowy w "odtworzonym dzienniku budowy", jak wynikałoby z dowodów zebranych w toku postępowania - na użytek tegoż. Nie można zatem uznać, że daty tam podane wynikają z urzędowego dokumentu dotyczącego przebiegu robót budowlanych, jakim jest dziennik budowy, skoro dokument taki w latach 1994 - 2000 nie istniał. Nie wiadomo zresztą jakiego obiektu dotyczą powyższe wpisy, gdyż kserokopie kart znajdujących się w aktach postępowania na to nie wskazują. Powyższe uchybienia stanowią naruszenie przepisów art. 77 i 80 kpa.

Niewłaściwy był również tryb uzyskania informacji od osób, których przesłuchania w charakterze świadków domagali się skarżący w odwołaniu od decyzji organu l instancji.

Skarżący w odwołaniu od decyzji organu l instancji wnosili o przesłuchanie M.S. i W.M. w charakterze świadków. Natomiast organ II instancji wezwał te osoby do złożenia wyjaśnień - odpowiedzi na piśmie na dwa sformułowane przez organ pytania, na podstawie art. 50 § 1 kpa. Stwierdzić należy, że zaniechanie przez organ przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w/w osób w charakterze świadków bezpośrednio przed organem prowadzącym postępowanie jest naruszeniem przepisów art. 78 i 79 kpa. Organ II instancji, nie podając motywów swojego stanowiska uznał, że wystarczającym -wbrew żądaniu skarżących -dowodem będzie -zamiast przesłuchania w charakterze świadków - udzielenie przez osoby wskazane przez skarżących pisemnej odpowiedzi na dwa pytania. Powyższy tryb uzyskania informacji wyklucza możliwość udziału w czynności stron postępowania, które zgodnie z art. 79 kpa mają prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, zadawać pytania świadkom oraz składać wyjaśnienia. Co prawda, zgodnie z treścią przepisu art. 50 § 1 kpa świadek może w formie pisemnej złożyć zeznania, jednak odstąpienie przez organ od zasady przewidzianej w art. 79 § 2 kpa wymaga uzasadnienia takiego stanowiska. Nie można także uznać, że sformułowane w sposób ogólny przez organ II instancji dwa pytania zmierzały do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności zaś do ustalenia, czy w trakcie prowadzonej budowy miały miejsce przerwy dłuższe niż dwuletnie. Zastosowanie powyższej formy uzyskania informacji ograniczyło możliwość zadawania pytań stronom postępowania, a więc skorzystania z uprawnień przewidzianych w art. 79 kpa. Zachowanie bowiem wymogu z art. 79 kpa jest obowiązkiem organu administracji państwowej niezależnie od wagi i treści przeprowadzanego dowodu. Nie uzasadniał zastosowania powyższego trybu sam fakt odległości miejsca zamieszkania osób, których przesłuchania żądali skarżący od siedziby organu. W tym względzie należało mieć na uwadze treść art. 50 § 3 kpa, (co do M.S.), który pozwala na przesłuchanie osoby w miejscu jej pobytu, a także art. 136 kpa pozwalający zlecić przeprowadzenie postępowania organowi, który wydał decyzję ( co do W.M.).

Przepis art. 83 § 3 przewiduje, że przed odebraniem zeznania organ administracji publicznej uprzedza świadka o prawie odmowy zeznań i odpowiedzi na pytania oraz o odpowiedzialności za fałszywe zeznania. Uprzedzenie świadka o prawie odmowy zeznań i odpowiedzi na pytania może mieć znaczenie dla odpowiedzialności karnej przewidzianej w art. 233 § 1 k.k. Osoby wezwane do złożenia zeznań w charakterze świadka w toku postępowania przed organem l instancji nie zostały prawidłowo pouczone o prawie odmowy zeznań i odpowiedzi na pytania. Zatem odstąpienie od wymogów zawartych w art. 83 § 3 k.p.a., który zobowiązuje organ administracji do pouczenia świadka o prawie odmowy zeznań i odpowiedzi na pytania jest naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 107 § 3 k. p. a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał a udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca nie odpowiadają powyższym wymogom. Organ l instancji w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia nie wskazał w ogóle, na jakiej podstawie uznał, że w budowie prowadzonej przez S.C. nie było dłuższych niż dwa lata przerw, a do zeznań poszczególnych świadków nie odniósł się. Wskazał natomiast, że w ostatnim czasie-nie dłuższym niż dwa lata roboty na budowie były prowadzone, co nie wyjaśnia sprawy w świetle brzmienia art. 37 ust. 1 pr. bud. Przepis ten nakazuje bowiem badać, czy miały miejsce przerwy w budowie w trakcie prowadzenia robót budowlanych począwszy od rozpoczęcia budowy, a więc w przypadku spornej budowy w okresie od 1994 do 2003 r., nie zaś tylko kiedy miały miejsce ostatnie roboty budowlane. Ta ostatnia okoliczność winna być badana w związku z treścią art. 37 ust. 1 pr. bud., tj. pod kątem przerwania budowy. Utrzymując w mocy decyzję organu l instancji, to samo błędne stanowisko zajął organ II instancji.

Ponadto organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów postawionych przez odwołujących, dotyczących treści zeznań poszczególnych świadków. W uzasadnieniu decyzji występują niekonsekwencje, bowiem organ II instancji wskazał, że znajdujący się w aktach sprawy dziennik budowy- był prowadzony najwcześniej od 2000 roku, a dwie linijki niżej podał, iż znajdujące się w w/w dzienniku budowy wpisy dotyczyły m.in. robót budowlanych wykonanym przed rokiem 2000.

Parokrotnie organ odwoławczy powoływał się w swoim rozstrzygnięciu na znajdujący się w aktach sprawy dziennik budowy, podczas gdy w aktach znajdują się dwie skopiowane strony (k. 34, 35). Sąd podziela zarzut skarżących, iż w/w dziennik prowadzony od 2000 r. nie może stanowić dowodu odnośnie wpisów dotyczących wcześniejszych robót, tj. sprzed 2000 r. Ustalanie okoliczności w oparciu o powyższe wpisy mogło nastąpić w drodze przesłuchania świadka -kierownika budowy, który dokonał w/w wpisów. Organ administracyjny nieprawidłowo potraktował dziennik budowy jako dowód z dokumentu. Prawidłowe jest natomiast stanowisko organu co do okoliczności podlegających badaniu w związku ze stosowaniem art. 37 pr. bud. i braku znaczenia innych okoliczności, których stwierdzenia domagali się skarżący.

W ocenie Sądu postępowanie przed organem l instancji i decyzja tego organu była dotknięta takimi wadami, których nie mógł konwalidować organ II instancji, zachowując dwuinstancyjność postępowania administracyjnego. Organ ten powinien był wydać decyzję kasacyjną.

Występowanie tak istotnych braków zgromadzonym w materiale dowodowym, niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego - stanowi uchybienie przepisom art. 7 i 77 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z treścią art. 7 i art. 77 § 1 kpa organy orzekające zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy.

Zgodnie z przyjętą w art. 7 kpa zasadą prawdy obiektywnej organy administracji publicznej, prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością a zwłaszcza mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji.

Z kolei przepis art. 77 § 1 kpa nakłada na organy administracji publicznej obowiązek zgromadzenia całego materiału dowodowego koniecznego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Z powołanego przepisu prawa wynika między innymi, że organ administracji jest zobowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (wyrok NSA z dnia 17 maja 1994 r., SA/Lu 1921/93, niepublikowany).

Występowanie tak istotnych braków zgromadzonym w materiale dowodowym, niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego - stanowi uchybienie przepisom art. 7 i 77 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1ust. 1 pkt. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 ustawy.