Wyrok NSA oz. we Wrocławiu, sygn. akt SA/Wr 596/83
NSA oz. we Wrocławiu
Data orzeczenia: 1983-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 621  Sprawy mieszkaniowe, w tym dodatki mieszkaniowe
Powołane przepisy: article: art. 31 ust. 1, art. 39
journal: Dz.U. 1974 nr 14 poz. 84
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. Prawo lokalowe.
Teza: Artykuł 39 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. nr 14 poz. 84/ bezpośrednio określa zasady i warunki przydziału lokalu mieszkalnego, opuszczonego przez najemcę, na rzecz jego osób bliskich, wobec czego odwoływanie się do zasad określonych w art. 31 ust. 1 tej ustawy jest bezzasadne.

TEZY

Artykuł 39 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. nr 14 poz. 84/ bezpośrednio określa zasady i warunki przydziału lokalu mieszkalnego, opuszczonego przez najemcę, na rzecz jego osób bliskich, wobec czego odwoływanie się do zasad określonych w art. 31 ust. 1 tej ustawy jest bezzasadne.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Anieli W. na decyzję Wojewody Wrocławskiego z dnia 23 czerwca 1983 r. w przedmiocie przydziału części lokalu mieszkalnego.


UZASADNIENIE

We wniosku z dnia 20 stycznia 1983 r. Aniela W. domagała się przydzielenia jej lokalu mieszkalnego nr 4 położonego w domu przy ul. N. nr 18 w W., składającego się z dwóch pokoi, kuchni i przynależności o powierzchni użytkowej 48,35 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 33,20 m2, twierdząc, że najemcą tego lokalu był jej syn - Kazimierz W., który wyprowadził się do mieszkania spółdzielczego, pozostawiając ją w dotychczasowym mieszkaniu jako uprawnionego członka rodziny. A zatem praw do tego lokalu dochodzi na podstawie art. 39 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. nr 14 poz. 84/.

Po rozpoznaniu powyższego wniosku, decyzją z dnia 20 marca 1983 r. nr GKL.IV-8180/22/83 Naczelnik Dzielnicy we Wrocławiu przydzielił Anieli W. część omawianego lokalu, składającą się z pokoju o powierzchni 14,03 m2 z używalnością kuchni i przynależności, przyjmując, że zaspokoi to w pełni jej potrzeby mieszkaniowe jako osoby samotnej. Cały lokal natomiast przekraczałby te potrzeby, wystąpiłaby bowiem znaczna nadwyżka powierzchni mieszkalnej.

W odwołaniu do Wojewody Wrocławskiego Aniela W. zarzuciła, że jest inwalidką I grupy i z tytułu tego inwalidztwa oraz ze względu na podeszły wiek przysługuje jej prawo do dodatkowej powierzchni mieszkaniowej. Na tej podstawie domagała się zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji i "spowodowania podjęcia" decyzji dla niej korzystniejszej.

Wojewoda Wrocławski nie uwzględnił powyższych zarzutów i decyzją nr GKL.II.8172/218/83 z dnia 23 czerwca 1983 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, stwierdzając, że uprawnienia odwołującej się do dodatkowej powierzchni mieszkalnej został zrealizowane w otrzymanym przez nią przydziale pokoju o powierzchni 14,03 m2.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Aniela W. podtrzymała dotychczasowe zarzuty, a nadto podniosła, że przydzielenie jej pokoju z używalnością kuchni i przynależności, a tym samym podzielenie samodzielnego lokalu /art. 5 ust. 2 prawa lokalowego/, pozostaje w sprzeczności z dyspozycją art. 31 ust. 1 prawa lokalowego, który stanowi, że samodzielny lokal mieszkalny może być przydzielony tylko jednemu najemcy. W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i spowodowanie przydziału jej całego spornego lokalu lub innego samodzielnego lokalu, który odpowiadałby potrzebom jednej osoby i przy uwzględnieniu przysługującej jej dodatkowej powierzchni mieszkalnej.

Organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzut naruszenia art. 31 ust. 1 prawa lokalowego jest nietrafny. Przepis powyższy odnosi się do przydziału lokali na ogólnych zasadach, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 2 marca 1981 r. w sprawie zasad i trybu przydziału lokali mieszkalnych /Dz.U. nr 9 poz. 37 ze zm./. Stosownie do tego przepisu samodzielny lokal mieszkalny, odpowiadający normatywom projektowania mieszkań, istotnie nie może być przydzielony więcej niż jednemu najemcy. Nie odnosi się to jednak do skarżącej. ubiega się bowiem ona o przydział spornego lokalu na warunkach określonych w art. 39 prawa lokalowego /po nowelizacji art. 42 ust. 1 jednolitego tekstu - Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/. Osobom wymienionym w tym przepisie, jeśli są to dzieci lub rodzice dotychczasowego najemcy albo osoby przez niego przysposobione, organ administracji państwowej powinien w miarę potrzeby przydzielić opuszczony przez najemcę lokal w całości lub części. W przypadkach społecznie uzasadnionych przydział całości lub części takiego lokalu może nastąpić również na rzecz innych osób bliskich dotychczasowego najemcy, jeżeli spełniają warunki określone w art. 39 prawa lokalowego /zdanie drugie/. A zatem powołany przepis prawny bezpośrednio określa zasady i warunki przydziału lokalu mieszkalnego opuszczonego przez najemcę na rzecz jego osób bliskich, wobec czego odwoływanie się do zasad określonych w art. 31 ust. 1 prawa lokalowego jest bezzasadne.

Rozpoznając wniosek skarżącej o przydział spornego lokalu, organ administracji państwowej stopnia podstawowego wziął pod uwagę skalę jej potrzeb. Słusznie podniesiono w motywach zaskarżonej decyzji, że potrzeby te zostaną w pełni zaspokojone poprzez przydzielenie jej części spornego lokalu, składającej się z jednego pokoju o pow. 14,03 m2 z używalnością kuchni i przynależności. Skarżąca bowiem jest osobą samotną. Norma powierzchni mieszkalnej, przysługującej jednej osobie, wynosi 7-10 m2 /par. 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 czerwca 1974 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów prawa lokalowego - Dz.U. nr 26 poz. 152 ze zm./. Uwzględniając dodatkową powierzchnię mieszkalną, przysługującą skarżącej z tytułu stanu zdrowia, przyjąć należy, że przydzielona jej część lokalu mieści się w granicach ustawowej normy /2 x 7 m2/.

Z tych względów skarga, jako nieuzasadniona, podlega oddaleniu na mocy art. 207 par. 5 Kpa.