Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 531/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 215 par. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 531/08 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 listopada 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr), Asesor: WSA Maja Chodacka, Asesor: WSA Inga Gołowska, Protokolant: Bożena Wąsik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2008r., spraw ze skarg J. W., na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia [...] nr [...], w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, - skargi oddala -


UZASADNIENIE

Decyzjami z dnia [...] nr [...] Wójt Gminy ustalił J.W. łączne zobowiązanie pieniężne na 2007 r. w wysokości 100 zł . natomiast decyzją nr [...] ustalił J. W. oraz J. M. łączne zobowiązanie pieniężne na 2007 r. w wysokości 0 zł .

Następnie postanowieniami z dnia [...] nr [...] i [...] Wójt Gminy dokonał sprostowania z urzędu w ww. decyzjach oczywistej omyłki pisarskiej w ten sposób , iż numery decyzji "[...]" sprostowano na [...] natomiast w drugiej decyzji nr [...] sprostowano na [...] . W uzasadnieniu organ podatkowy wyjaśnił , iż w oznakowaniu sprawy nastąpiła oczywista omyłka pisarska polegająca na błędnym oznaczeniu roku, zamiast [...] wpisano [...].

Na to rozstrzygnięcie zostały wniesione zażalenia , w których J.W. nie zgodził się z takim rozstrzygnięciami.

Samorządowe Kolegium odwoławcze postanowieniami z dnia [...] nr [...] i [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienia organu pierwszej instancji .

Organ podatkowy uznał , iż w świetle art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej Wójt Gminy miał prawo do sprostowania oczywistej omyłki. Bezspornym jest bowiem to , iż w decyzjach błędnie podano końcową liczbę oznaczenia , co należy uznać jako oczywistą omyłkę, którą można zgodnie z wyżej przytoczonym przepisem sprostować w drodze postanowienia .

Na te rozstrzygnięcia zostały wniesione skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący nie zgadzając z zaskarżonymi postanowieniami wniósł głównie zarzuty względem decyzji Wójta Gminy z dnia [....] w sprawie łącznego zobowiązanie podatkowego za 2007 r. Stwierdził bowiem , iż decyzję oparto na sfałszowanych danych , opierając się przy wymiarze na zawiadomieniu Starosty Powiatowego o zmianach w rejestrze gruntów pomimo tego , iż od decyzji tej skarżący dołączył dowody prawa własności oraz mapy ewidencyjne .

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonych postanowieniach .

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na mocy przepisu art. 111 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na rozprawie w dniu 14 listopada 2008 r. postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt I SA/Kr531/08 i sygn. akt I SA/Kr 532/08 i prowadzić je pod wspólną sygn. akt I SA/Kr 531/08. Sprawy te pozostawały bowiem ze sobą w związku nie tylko faktycznym, który wynikał z materiału dowodowego sprawy , będącego podstawą ustalenia stanu faktycznego, ale i prawnym , który dotyczył treści stosunku , którego stroną był podatnik.

Dokonując natomiast kontroli zaskarżonych postanowień pod względem ich zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom skarg zaskarżone postanowienia nie naruszają ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Skargi nie zasługują zatem na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 215 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Przyjęta w tym przepisie klasyfikacja wadliwości, które mogą zostać usunięte w drodze sprostowania jest wyczerpująca. Są to błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki. Redakcja przepisu pozwala stwierdzić, że wymienione wyżej wady decyzji charakteryzuje cecha oczywistości. Oczywistość omyłki może wynikać z treści decyzji lub akt sprawy. Stanowi ona zarazem granicę przedmiotowej dopuszczalności sprostowania.

Przyjmuje się , iż oczywista omyłką , o której mowa w komentowanym przepisie mogą być w szczególności różnego rodzaju drobne błędy pisarskie , przeoczenia zły dobór słów( por E. Olechowicz , - Komentarz do Ordynacji podatkowej ..s 453 )

Nie będą podlegały sprostowaniu w omawianym trybie błędy i omyłki istotne , których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej . Zatem sprostowanie oczywistej omyłki nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji. Służy więc swojego rodzaju kosmetycznemu skorygowaniu formy decyzji bez wnikania w jej treść merytoryczną.

W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe prawidłowo zastosowały art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż istotą sprostowania było poprawienie jedynie numerów decyzji w taki sposób aby były one powiązane z rokiem podatkowym , którego decyzje dotyczą. Zatem nie przekroczono dyspozycji z art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż zmiana ta była kosmetyczna i nieistotna z punktu widzenia merytorycznej treści decyzji a miała jedynie znaczenie związane z systemem ewidencji decyzji w organie podatkowym.

Zaznaczyć jednak należy , iż skarżący wnosząc skargę na postanowienia Samorządowego Kolegium odwoławczego nie kwestionuje zasadności i poprawności dokonanych sprostowań lecz podważa prawidłowość decyzji, których treść była podstawą sprostowania .

Postępowanie takie należy uznać za niedopuszczalne. W trybie sprostowania w ramach przysługujących środków zaskarżenia można jedynie podnosić zarzuty odnoszące się do prawidłowości sprostowania danego aktu . Niedopuszczalne jest natomiast kwestionowania samej zasadności decyzji, będącej przedmiotem sprostowania. Postępowanie prowadzone w ramach sprostowania w trybie art. 215 Ordynacji podatkowej, nie może prowadzić ani do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Prawidłową bowiem procedurą wzruszenia decyzji wymiarowych jest tryb odwoławczy, o którym Skarżący prawidłowo został pouczony w decyzjach .

Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy powiedzieć, iż brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).