Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1762/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 121, art. 180, art. 188 par. 1, art. 188, art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 106 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Janusz Zajda sędzia NSA Zofia Borowicz (spr.) sędzia del. WSA Barbara Mleczko- Jabłońska Protokolant Nina Pruk po rozpoznaniu w dniu 18 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 maja 2015 r. sygn. akt III SA/Gd 978/14 w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie cła antydumpingowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Spółki z o.o. w W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. kwotę 1.000 (tysiąc) złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 28 maja 2015 r. oddalił skargę A. Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z [...] października 2014 r., w przedmiocie cła antydumpingowego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

W dniu 17 sierpnia 2011 r. A. Sp. z o.o. z/s w W. zgłosiła celem dopuszczenia do obrotu sprowadzony z Malezji towar w postaci tkaniny siatkowej o otwartych oczkach z włókien szklanych, który zaklasyfikowała do kodu 7019 59 00 10. Eksporterem towaru była firma B. z Malezji. Zgłoszenie celne do wnioskowanej procedury zostało przyjęte i zarejestrowane. Wysokość należności celnych (A00) została określona z zastosowaniem preferencyjnej stawki celnej w wysokości 3,5% - na podstawie świadectwa pochodzenia FORM A.

W następstwie weryfikacji pochodzenia towarów malezyjskie Ministerstwo Przemysłu i Handlu Międzynarodowego (dalej: MITI) stwierdziło, że firma B. nie jest producentem siatki z włókna szklanego. W dniu 24 lutego 2014 r. MITI przekazało polskim organom celnym informację o negatywnym wyniku weryfikacji wskazanego świadectwa pochodzenia.

Z uwagi na powyższe, Naczelnik Urzędu Celnego w G. decyzją z [...] kwietnia 2014 r. określił dla towaru objętego ww. zgłoszeniem celnym stawkę celną erga omnes w wysokości 7%; niezaksięgowaną kwotę należności celnych (A00) podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 3.136 zł; odstąpił od poboru odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2013 r. poz. 727 ze zm.), określił podatek od towarów i usług (B00) w wysokości 22.050 zł, odstąpił od poboru odsetek wynikających z art. 37 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (VAT). Decyzja stała się ostateczna.

W dniu 26 lipca 2013 r. do organu wpłynął raport końcowy Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (dalej: OLAF) nr OF/2011/0969 ustalający, w ramach zakończonego dochodzenia, że 744 kontenery tkanin siatkowych z otwartymi oczkami z włókien szklanych, które zadeklarowano jako pochodzące z Malezji, w rzeczywistości pochodziły z Chin, w tym był to towar objęty ww. zgłoszeniem celnym.

W związku z powyższym, decyzją z 8 lipca 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego w G. określił dla towaru objętego zgłoszeniem z 17 sierpnia 2011 r. kraj pochodzenia - Chiny, stawkę ostatecznego cła antydumpingowego (A30) - w wysokości 62,9%, niezaksięgowaną kwotę ostatecznego cła antydumpingowego (A30) podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 56.357 zł oraz odstąpił od poboru odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne od kwoty wskazanej w pkt 3.

Decyzją z 16 października 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w G. utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie.

Stwierdził, że OLAF w trakcie trwania misji dokonał zestawienia danych dotyczących tkanin siatkowych z włókien szklanych wysłanych z Chin znajdujących się w rejestrze ZB1 obejmującym towary wchodzące do FCZ w Port Klang z zagranicy z danymi zawartymi w rejestrze ZB2 zawierającym dane dotyczące towarów wychodzących z FCZ Port Klang (informacje zawarto w załączniku nr 6 do raportu OLAF nr OF/2013/0450/B1). Objęty zgłoszeniem celnym towar, został zarejestrowany w FCZ portu Klang pod kodem 702000900 jako przywieziony z Chin według deklaracji ZB1, a następnie - po przeładunku z kontenera do kontenera - wywieziony do Unii Europejskiej według ZB2 nr refer. [...]. W rejestrach importowych Unii Europejskiej ten sam towar zgłoszony został do kodu 7019 59 00 10.

Wprowadzenie do FCZ towaru pod zmienionym kodem towarowym i jego przeładunek miały na celu nie tylko uniemożliwienie identyfikacji w przypadku kontroli, ale i spowodowanie wystawienia nowych dokumentów transportowych oraz handlowych celem ukrycia ich faktycznego pochodzenia. Dyrektor IC w G. podkreślił, że raport OLAF ma charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: O.p.) i jako taki stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone.

W wykonaniu zobowiązania Sądu I instancji z 26 marca 2015 r. organ pismem z 2 kwietnia 2015 r. ponownie opisał stwierdzony w raportach OLAF proceder przywozu objętej zgłoszeniem celnym siatki z włókna szklanego z Chin do UE przez Malezję. Wskazał, że opisany i ujawniony proceder polegający na ukryciu na terenie tego kraju chińskiego pochodzenia siatki z włókna szklanego świadczy o tym, że malezyjski odbiorca towaru - firma C. celowo wskazał w malezyjskich ewidencjach błędne dane odbiorcy towaru w UE, jak i kodu towaru.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Spółki.

Zaznaczył, iż postępowanie w sprawie kontroli ww. zgłoszenia celnego zostało wszczęte postanowieniem z 10 czerwca 2014 r., w związku z dostarczeniem do organu 9 czerwca 2014 r. raportu nr OF/2013/0450/B1 z 25 kwietnia 2015 r. Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF).

W ocenie Sądu I instancji, takie działanie organu celnego było uprawnione, gdyż treść ww. raportów (zarówno z misji pierwotnej jak i kontynuacyjnej) dawała podstawę do wszczęcia kontroli post importowej, w sytuacji gdy istniało uzasadnione podejrzenie, że objęty przedmiotowym zgłoszeniem celnym towar nie był pochodzenia malezyjskiego, pomimo że do zgłoszeń dołączono malezyjskie świadectwo pochodzenia.

Z treści art. 9 rozporządzenia nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z 25 maja 1999 r. (Dz.U.UE.L.1999.136.1), jak i art. 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) Nr 883/2013 z 11 września 2013 r., dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych wynika, że raport OLAF stanowi dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym i że posiada taką samą wartość dowodową, jak podobne dokumenty sporządzane w postępowaniach prowadzonych przed organami krajowymi. Raporty te mają charakter dokumentu urzędowego - stanowią dowód zrównany z protokołami kontroli.

Mając powyższe na uwadze WSA w Gdańsku podkreślił, że sporządzone przez inspektorów OLAF raporty stanowiły dopuszczalny dowód w prowadzonym przez odpowiednie polskie władze krajowe - w pełni autonomicznym - postępowaniu celnym, ukierunkowanym na przeprowadzenie kontroli zgłoszenia celnego, na podstawie którego objęto procedurą dopuszczenia do obrotu tkaninę siatkową. Dowód ten podlegał ocenie organów na ogólnych zasadach. W raportach OLAF - w sposób szczegółowy i czytelny - opisano mechanizm przywozu z Chin i przeładowania tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych na terenie Wolnej Strefy Handlu (FCZ) w Porcie Klang w Malezji, w celu ich wywiezienia do Unii Europejskiej jako towaru o pochodzeniu malezyjskim.

Sąd zaznaczył, że Zarząd Portu Klang i Urząd Celny Malezji udostępniły misji unijnej dane z prowadzonych przez nie elektronicznych rejestrów, wyjaśniając procedury mające zastosowanie do towarów wchodzących i wychodzących, zarówno z portu morskiego i Wolnej Stefy Handlowej (FCZ) w Porcie Klang, jak i Głównego Obszaru Celnego Malezji. Ponadto, podczas misji kontynuacyjnej, Kapitanat Portu Klang przedstawił zespołowi misji kopie ZB1 i ZB2 odnoszące się do kontenerów z tkaninami siatkowymi z włókien szklanych pobrane od operatorów ekonomicznych, które m.in. wskazywały, że towary zadeklarowane w ZB1 posiadały inne oznaczenia taryfowe: 702000900, 760692000 i 830249900. Kody towarowe HS mające zastosowanie do tkanin siatkowych z włókien szklanych to: 701951, 701959, 701940. Dodatkowo Kapitanat przekazał również wyciągi danych ZB1/ZB2 dotyczące wymienionych kodów towarowych, w tym dane (eksportowe) ZB2, dotyczące kontenerów z produktem zadeklarowanym pod kodem towarowym 702000900. Kontenery te dotyczyły tkanin siatkowych z włókien szklanych eksportowanych do UE, które w rejestrach Krajów Członkowskich deklarowano do kodu: 7019 59. Zarząd Portu Klang potwierdził, że gdy dana przesyłka jest zarejestrowana w rejestrze ZB1, a następnie odpowiadającym mu rejestrze ZB2, oznacza to, że nigdy nie została ona przeniesiona ze strefy FCZ do Głównego Obszaru Celnego Malezji. Objęty przedmiotowym zgłoszeniem celnym towar - wg treści poz. 361 i 375 załącznika nr 6 do raportu z misji kontynuacyjnej nr OF/2013/0450/B1 - zarejestrowany w Wolnej Sferze Handlowej Portu Klang pod kodem [...], został przywieziony z Chin do Malezji 3 lipca 2011 r. w kontenerach o nr [...] i [...], po przeładunku do kontenera o nr [...] wywieziony został do Polski, z przypisanym dla niego kodem taryfowym: 7019 59 00 10. Towary, które zostały sprowadzone statkiem z Chin do Malezji, a następnie opuściły port w Malezji są tymi samymi towarami, a ich przeładunek w Porcie Klang miał na celu ukrycie ich faktycznego chińskiego pochodzenia i uniknięcie zapłaty cła antydumpingowego. Wprowadzanie towaru do Wolnej Strefy Handlu pod zmienionym kodem towarowym miało również uniemożliwić jego identyfikację oraz powodować wystawienie nowych dokumentów transportowych i handlowych (podobnie jak w przypadku przeładunku towaru).

Z raportów OLAF wynika w sposób wiarygodny i przekonujący, że przedmiotowy towar nigdy nie znalazł się poza Wolną Strefą Handlu Portu Klang. Ustalono bowiem w sposób niewątpliwy, że przedmiotowe towary trafiły do Portu Klang z Chin, a po przeładunku wysłane zostały do Unii Europejskiej. Nie zostały one wyprodukowane ani poddane żadnemu przetworzeniu w Malezji. Z raportów OLAF wynika, iż w stosunku do towarów wchodzących lub wychodzących przez FCZ Port Klang zabronione jest prowadzenie jakiejkolwiek działalności produkcyjnej czy procesów nadających towarom pochodzenie.

W ocenie Sądu I instancji poczynione ustalenia świadczą o tym, że organy celne Malezji wystawiając przedmiotowe świadectwo zostały przez eksportera, który nie mógł być producentem wyeksportowanego do Unii Europejskiej towaru, wprowadzone w błąd, a w tej sytuacji wydanie świadectwa pochodzenia FORM A, potwierdzającego malezyjskie pochodzenie towaru nie stanowi błędu organu w rozumieniu art. 220 ust. 2 lit. b/ Wspólnotowego Kodeksu Celnego.

Spółka z o.o. A. w W. zaskarżyła skargą kasacyjną powyższy wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Wyrokowi Sądu I instancji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), tj.:

a) art. 121 w zw. z art. 191 O.p. polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów i uznaniu w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, iż towary ze zgłoszenia celnego nr [...] w rzeczywistości pochodzą z Chińskiej Republiki Ludowej, w sytuacji gdy żaden dowód tej okoliczności nie potwierdza;

b) art. 106 § 3 w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 308 kodeksu postępowania cywilnego, poprzez oparcie rozstrzygnięcia jedynie na wyjaśnieniu przez organ wydruku załącznika nr 6 do raportu OLAF, kiedy to organ dysponował elektronicznym nośnikiem zapisu raportu, który to dowód ten o charakterze bezpośrednim miał istotne znaczenie dla uzupełniającego postępowania dowodowego w niniejszej sprawie.

W uzasadnieniu Spółka podkreśliła, iż oparcie się jedynie na wyjaśnieniach organu, które w przeświadczeniu strony skarżącej są błędne, nie mogło stanowić materiału dla rozstrzygnięcia o walorze dowodowym. Jedynie bezpośrednie zapoznanie się z dowodem, tj. elektronicznym nośnikiem zapisu raportu mogło stanowić o prawidłowym przeprowadzeniu postępowania dowodowego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w G. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty skargi kasacyjnej nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach i nie zasługują na uwzględnienie.

Spór prawny w sprawie sprowadza się do oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora Izby Celnej w G. w przedmiocie określenia kraju pochodzenia towarów objętych zgłoszeniem celnym, stawki cła antydumpingowego oraz niezaksięgowanej kwoty cła antydumpingowego ostatecznego podlegającej retrospektywnemu zaksięgowaniu, a także poboru odsetek stwierdził, że nie narusza ono prawa.

Skarga kasacyjna została oparta na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Wskazać należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), której w tej sprawie nie stwierdzono.

Odnosząc się do postawionych w środku prawnym zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy zauważyć, że o ich skuteczności nie decyduje każde im uchybienie, lecz jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ" należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej środek prawny jest więc nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Tak więc kasator winien uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny.

Podniesione zarzuty naruszenia art. 121 oraz 191 O.p., które stanowią powtórzenie treści środka prawnego wniesionego do Sądu I instancji i odnoszą się do ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, nie są zasadne. Powołane przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa nie zostały powiązane z odpowiednimi przepisami ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Aby poprawnie sformułować zarzut w ramach wskazanej podstawy kasacyjnej, tj. naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skarżący winien powołać stosowne przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym Sąd I instancji uchybił, a nie jedynie regulujące zasady postępowania przed organami celnymi przepisy Ordynacji podatkowej. Taki zarzut, szczególnie połączony z niewskazaniem właściwej jednostki redakcyjnej przepisu (np. 121 O.p.), jako wadliwie postawiony, w zasadzie nie podlega merytorycznej ocenie sądu kasacyjnego.

Jednakże niepełne wskazanie podstawy kasacyjnej nie dyskwalifikuje skargi kasacyjnej, a Naczelny Sąd Administracyjny ma obowiązek odniesienia się do zawartych w niej zarzutów. Gdy w skardze kasacyjnej wskazano tylko na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego (podatkowego) NSA może samodzielnie zidentyfikować zarzut naruszenia prawa (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełnym składzie z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, opubl. ONSAiWSA 2010/1/1). W rozpoznawanej sprawie kasator powinien był powiązać naruszenie art. 121 i 191 O.p. z art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. Odnosząc się do tych zarzutów wskazać należy, że dowody zebrane według reguł określonych m.in. przepisami art. 180 § 1, 187 § 1, 188 O.p. organ podatkowy ocenia w kontekście całokształtu zebranego materiału dowodowego pod kątem ustalenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 O.p.).

Zarzut naruszenia przepisu art. 191 O.p. nie może się jednak sprowadzać jedynie do gołosłownego twierdzenia o przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów. Strona skarżąca powinna wskazać, na czym polegało przekroczenie tych granic. Określić, na czym polegał błąd w regułach logicznego rozumowaniu organów celnych, czy też wykazać sprzeczność rozumowania z zasadami doświadczenia życiowego, bądź też wskazać na konkretne dowody, które zostały pominięte przez organ.

Sporządzony na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1073/1999 raport Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) z 2 maja 2013 r. (Nr OF/2011/0969) stanowi dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym państwa członkowskiego, w którym istnieje potrzeba wykorzystania go w taki sam sposób i na takich samych warunkach co raporty urzędowe sporządzane przez krajowych kontrolerów administracyjnych. Dowód ten podlega na ogólnych zasadach ocenie organów, w tym wypadku - w pełni autonomicznym postępowaniu celnym ukierunkowanym na przeprowadzenie kontroli zgłoszenia celnego, na podstawie którego objęto procedurą dopuszczenia do obrotu tkaniny siatkowe z włókien szklanych. Tego rodzaju ocena omawianego dowodu miała w sprawie miejsce.

Moc dowodowa raportów OLAF była już przedmiotem licznych, aprobujących rozstrzygnięć, także NSA (m.in. wyrok NSA z 17 listopada 2016 r., sygn. akt I GSK 68/15; wyrok NSA z 3 listopada 2010 r., I GSK 444/09; wyrok WSA w Warszawie z 14 kwietnia 2010 r., VIII SA/Wa 848/09; wyrok WSA we Wrocławiu z 4 stycznia 2012 r., III SA/Wr 453/11 - dostępne w CBOSA na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

W sytuacji, gdy raport OLAF stanowi dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym oraz posiada taką samą wartość dowodową, jak podobne dokumenty sporządzane w postępowaniach prowadzonych przed organami krajowymi, to za chybiony należy uznać zarzut, iż jest on jedynie opisem widzianych przez funkcjonariuszy dokumentów źródłowych.

W toku postępowania strona wypowiadała się w sprawie, jednakże nie przedstawiła dowodu wskazującego, że fakty wynikające z raportu OLAF są nieprawdziwe. Nie kwestionowała także zgodności załączników (zwłaszcza nr 6) z samym raportem OLAF. Dane z raportu, w tym numery kontenerów, w których przywieziono chińską siatkę z włókna szklanego, przypisanej im deklaracji importowej ZB1, numery kontenerów, do których towar przeładowano i deklaracji importowej ZB2, w której kontenery te zostały ujęte, pozwoliły prześledzić drogę konkretnego towaru z Chin do miejsca przeznaczenia w Unii Europejskiej, jak również rodzaj czynności dokonywanych z towarem w trakcie przemieszczania. Nie było też podstaw do przeprowadzenia z urzędu np. dowodu z opinii biegłego na okoliczności dotyczące procesów technologicznych, jakim importowany towar mógł być poddany w Malezji, skoro ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym raportu OLAF wynikało w sposób wiarygodny i przekonywujący, że przedmiotowy towar, poza Wolną Strefą Handlu Portu Klang, w której zabroniona była jakakolwiek działalność produkcyjna czy też procesy nadające towarom pochodzenie, nie znalazł się na terenie tego kraju.

Podsumowując należy stwierdzić, że strona skarżąca formułując zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie podważyła zasadniczych ustaleń, tj., że towary ujęte w rejestrach ZB1 i ZB2 nie mogły być eksportowane z Głównego Obszaru Celnego Malezji przez Wolną Strefę Handlową Portu Klang.

Walor dowodowy ma jedynie autentyczne świadectwo pochodzenia FORM A. Dochodzenie OLAF wykazało w sposób jednoznaczny, że towary, na które zostały wystawione malezyjskie świadectwa pochodzenia FORM A pochodziły z Chin, co podważało ich rzetelność. Tym samym importowany towar stracił status preferencyjnego pochodzenia.

Dokonując kontroli legalności decyzji Sąd I instancji trafnie uznał, że organy nie naruszyły art. 121 Op. Postępowanie w sprawie prowadzone było w sposób budzący zaufanie do organów, a w jego toku podjęte były wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Mając na uwadze zalecenia wynikające z raportu OLAF polski organ celny wszczął postępowanie, powiadomił stronę o powodach jego wszczęcia, a także o włączeniu raportu OLAF do akt sprawy.

Skarżąca zapoznała się z raportem i miała możliwość wglądu do jego załączników. W toku postępowania wypowiadała się w sprawie, jednakże nie przedstawiła dowodu wskazującego, że fakty wynikające z raportu OLAF są nieprawdziwe, bądź też, że świadectwo pochodzenia jest prawidłowe. Poza tym na etapie postępowania administracyjnego Spółka nie kwestionowała zgodności załączników do raportu OLAF z samym raportem.

O naruszeniu art. 121 § 1 O.p. i zawartej w nim normy nakazującej organom prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (celnych), nie może stanowić podjęcie rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez stronę. Ma ona bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, przekonanie to nie musi jednak znajdować odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni.

Przechodząc do kolejnego zarzutu skargi kasacyjnej - naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez przeprowadzenie przez Sąd I instancji uzupełniającego postępowania dowodowego, ale opartego jedynie na wyjaśnieniach organu - nie jest on uprawniony.

W uzasadnieniu tego zarzutu skarżąca podnosi, że ustalenia faktyczne w sprawie powinny być oparte na bezpośrednim dostępie / przeprowadzeniu dowodu, jakim było złożenie elektronicznego nośnika zapisu raportu wraz z załącznikiem nr 6, a nie oparcie się jedynie na wyjaśnieniach strony.

Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu wskazać należy, że na rozprawie w dniu 26 marca 2015 r. Sąd I instancji zobowiązał pełnomocnika organu do wyjaśnienia znaczenia zapisu firmy D. uwidocznionego na załączniku nr 6 raportu OLAF. Pisemne wyjaśnienia organu zostały zawarte w piśmie z 2 kwietnia 2015 r. i sprowadzały się do odczytu i wykładni zapisów (k. 48 akt sąd.). Zestawienia danych, w tym numeru kontenerów, w których towar został wywieziony z obszaru Malezji. Ujawniono te wyjaśnienia na rozprawie w dniu 28 maja 2015 r., na której przeprowadzono też w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowód ze złożonej płyty CD (k. 62 akt sąd.).

W tym stanie rzeczy zarzut skarżącej o nieprzeprowadzeniu dowodu z załączonej do akt sprawy płyty CD jest niezasadny. Dopuszczony na rozprawie w dniu 28 maja 2015 r. przez Sąd I instancji w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowód nie podważa trafności zaskarżonego wyroku, gdy się zważy, że zawierał on znajdujący się w aktach administracyjnych raport OLAF (z załącznikami) w wersji papierowej, który był przez organy uwzględniony w rozstrzyganiu sprawy. W ten sposób Sąd I instancji zweryfikował jedynie kompletność materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy i prawidłowość opartych na nich ustaleń organu w zakresie stanu faktycznego.

Z kolei pisemne wyjaśnienia organu z 2 kwietnia 2015 r. sprowadzające się wyłącznie do odczytu i wykładni zapisów z raportu nie mogą stanowić naruszenia art. 106 § 3 i 106 § 5 oraz art. 308 k.p.c., skoro nie były one przedmiotem dowodu w rozumieniu art. 106 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2671/16 CBOIS).

Mając na względzie przedstawioną argumentację, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 207 § 2 p.p.s.a. oraz w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.). Zgodnie z art. 207 § 2 p.p.s.a. w przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części. Uwzględniając, że na tym samym posiedzeniu Sądu były rozpoznawane tożsame sprawy strony, a co za tym idzie nakład pracy pełnomocnika organu był zmniejszony, NSA zasądził zwrot kosztów postępowania w części.