Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3699/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.187 par.1, art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art.6 ust.4 pkt 1
journal: Dz.U. 1998 nr 144 poz 930
law: Ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Magdalena Gajewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2015 r. sprawy ze skargi G. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodów ewidencjonowanych za 2008 r. uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. określił G. D. (dalej: "Strona" lub "Skarżący") wysokość zobowiązania podatkowego w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za 2008 r. w kwocie 34.141 zł.

W uzasadnieniu ww. decyzji wskazał, że Skarżący w 2008 r. prowadził działalność gospodarczą w zakresie produkcji materiałów izolacyjnych, oprzyrządowania do tej produkcji oraz świadczenia usług obróbki skrawaniem. Przychody z prowadzonej działalności gospodarczej były opodatkowane ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych przy zastosowaniu stawek: 5,5 % (produkcja) oraz 8,5 % (usługi) oraz dokumentowane wyłącznie fakturami VAT na rzecz podmiotów: P. i T. sp. z o.o.

Organ wyjaśnił, że kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest zmniejszenie wartości sprzedaży przez Skarżącego w korekcie zeznania PIT-28 za 2008 r. złożonego w dniu 2 czerwca 2010 r. Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w O. w wyniku korekty fakturą VAT nr [...] z tej samej daty, co faktura VAT z dnia 31 lipca 2008 r. nr [...] do której została wystawiona przedmiotowa korekta. Wystawiona korekta przez Skarżącego działającego pod firmą I. na rzecz P. wpływa na wysokość przychodu Strony podlegającego opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych w 2008 r.

W ocenie organu skorygowanie sprzedaży za 2008r. było celowym działaniem mającym na celu zmniejszenie przychodu oraz nabycie prawa do opodatkowania działalności w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.

Skarżący pismem z dnia 12 sierpnia 2014 r. złożył odwołanie, w którym zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie:

1) art. 120 i art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) - dalej "O.p." poprzez niekonsekwencję prawną, brak wyczerpujących wyjaśnień w zakresie zasadności stanowiska przyjętego przez organ podatkowy oraz nieuwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy,

2) art. 180 O.p. i art. 187 O.p. poprzez brak całościowej analizy okoliczności sprawy,

3) art. 29 ust. 4a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 177 poz. 1054 ze zm.) – dalej "ustawa o VAT" poprzez nieuwzględnienie doręczenia faktury odbiorcy,

4) art. 81 O.p. w związku oraz art. 86 ust. 13 ustawy o VAT poprzez nieuwzględnienie prawa do korekty w okresie 5 lat licząc od początku roku, w którym powstało prawo do obniżenia podatku należnego.

Skarżący wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w O.

Zauważył, iż w rzeczywistości sprzedaż udokumentowana fakturą VAT nr [...] z dnia 30 lipca 2008 r. wystawioną przez I. dla P. nie miała miejsca, bowiem kontrahent nie dokonał odbioru towaru. Organ podatkowy słusznie wskazał, iż w systemie księgowym A. sp. z o.o. (będącej ostatecznym odbiorcą towaru) na 2008 r. nie występują faktury korygujące dotyczące dostaw dokonanych przez I. s.c., które stanowiłyby potwierdzenie zwrotu zamówionego towaru. Jednakże organ podatkowy nie uwzględnił możliwości nieodebrania materiałów przez A. sp. z o.o. Skarżący podkreślił, że wykonywał skomplikowane urządzenia mające zastępować urządzenia kupowane z Włoch. Niestety te wykonane przez Stronę nie utrzymywały wymaganych przez A. sp. z o.o. parametrów. Zdaniem Skarżącego, należy uwzględnić również okoliczność co do wystąpienia błędu poprzez niezaksięgowanie faktury korygującej, który stanowił konsekwencję okresu urlopowego. Powyższe było bezpośrednią przyczyną niewystawienia niniejszej faktury od razu w chwili zdarzenia. Ponadto Skarżący stwierdził, iż organ pierwszej instancji nie zweryfikował, czy A sp. z o.o. była zainteresowana takimi urządzeniami oraz nie uwzględnił faktu, że Skarżący przygotował te urządzenia na własne ryzyko. Organ nie przeprowadził żadnych czynności dowodowych lub całkowicie pominął w nich udział Strony. Organ podatkowy nie dokonał całościowej analizy stanu faktycznego. Skarżący wskazał ponadto, że firmy I. oraz P. s.c. są prowadzone przez osoby spokrewnione. Skarżący jest wspólnikiem spółki P. s.c., natomiast urządzenia księgowe obu podmiotów znajdują się w tym samym biurze rachunkowym. Zdaniem Skarżącego, braki w postępowaniu dowodowym przeprowadzonym przez Urząd Skarbowy potwierdza także nieuwzględnienie faktu wskazującego na zaksięgowanie faktury korygującej przez wystawcę I. oraz odbiorcę P. s.c. Powyższe w jego ocenie stanowi niekonsekwencję prawną w postępowaniu podatkowym. Dodatkowo Skarżący zarzucił naruszenie art. 29 ust. 4 ustawy o VAT.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] września 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ podatkowy przytoczył treść art. 6 ust.1 oraz art. 4 ust.2 ustawy z dnia 20.11.1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. z 1998 r. Nr 144 poz. 930 ze zm.) – dalej "ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym" i wskazał, że na podstawie tabeli nr 192/A/NBP/2008, kurs euro na dzień 1 października 2008 r. wyniósł 3,3775 zł, zatem, kwota przychodu, o której mowa w art. 6 ust. 4 pkt 1 ww. ustawy uprawniająca do opodatkowania w formie ryczałtu wyniosła kwotę 506.625 zł (150.000 euro x 3,3775 zł). Analizując powyższe organ odwoławczy zauważył, iż przychód wykazany przez Stronę w zeznaniu PIT-28 za 2008 r. złożonym w dniu 2 lutego 2009 r. przewyższał kwotę 506.625 zł (tj. równowartość 150.000 euro na dzień 1 października 2008 r.) z art. 6 ust. 4 pkt 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. Pomimo przekroczenia limitu przychodu w 2008 r., Skarżący za 2009 r. złożył zeznanie o wysokości osiągniętego przychodu PIT-28. Zatem Strona uwzględniając przedmiotową fakturę korygującą w korekcie zeznania PIT-28 za 2008 r., pomniejszyła przychody podlegające opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym i tym samym nabyła prawo do opodatkowania przychodów w 2009 r. w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. W przypadku, gdyby nie uwzględniła przedmiotowej korekty, takiego prawa by nie miała.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. zauważył, że organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w tej kwestii. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. przesłuchał w charakterze Strony Skarżącego. Z zeznań Strony złożonych w dniu 21 listopada 2013 r. wynika, że Strona dokładnie nie pamiętała powodów wystawienia faktury korygującej, nie pamiętała również dlaczego dopiero w dniu 2 czerwca 2010 r. została złożona korekta PIT-28 za 2008 r. Skarżący zeznał, iż nie wie kto wystawił fakturę korygującą oraz, że nie jest to jego pismo oraz nie wie dlaczego faktura nie została podpisana.

Skarżący w dniu 20 stycznia 2014 r. złożył kolejne wyjaśnienia, że po otrzymaniu informacji o wycofaniu się klienta, faktura została wystawiona podczas jego nieobecności przez mamę lub osobę upoważnioną w biurze rachunkowym. Organ odwoławczy zauważył, iż w zebranym materiale dowodowym przez organ pierwszej instancji, znajdują się również zeznania w charakterze świadka Pana K. D. wspólnika P. s.c. złożone w dniu 7 maja 2014 r. Świadek zeznał, iż głównymi jego kontrahentami prawdopodobnie była firma A. sp. z o.o. i E. Odnośnie korekty faktury VAT z dnia 31 lipca 2008 r. nr [...] Pan K. D. zeznał, iż ustnie "dogadał się" z A. sp. z o.o., iż I.wykona dla nich izolatory, w których były zalewane kondensatory i jeśli ich parametry będą odpowiadały A. sp. z o.o., to zostaną one zakupione. Formy wykonane przez syna (tj. Skarżącego) miały zostać wykorzystane do odlewania izolatorów. Po odlaniu partii izolatorów okazało się, że A. sp. z o.o. zrezygnowała z kupienia izolatorów. Spółka I. nie wystawiła faktury na rzecz A. za wykonane izolatory. Świadek powiedział, iż nie pamięta kiedy została wystawiona faktura korygująca. Wszystkimi jego rachunkami oraz syna zajmowało się biuro rachunkowe. Pan K. D. nie pamięta dlaczego korekta deklaracji i zeznania zostały złożone w 2010 r. Świadek zeznał również, iż nie pamięta kiedy otrzymał fakturę korygującą. Nie widział faktury korygującej i nie przypomina sobie, ani pierwszej faktury ani faktury korygującej.

Organ drugiej instancji zauważył ponadto, iż pismem z dnia 21 lutego 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. zwrócił się do A. sp. z o.o. o udzielenie informacji w zakresie transakcji zawartych w poszczególnych miesiącach 2008 r. z firmą P. s.c. poprzez wskazanie dat, numerów faktur korygujących oraz wartości umieszczonych na tych fakturach w rozbiciu na kwoty netto oraz podatku VAT. W odpowiedzi na powyższe pismo, A. sp. z o.o. pismem z dnia 31 marca 2014 r. poinformowała, iż w roku 2008 w systemie księgowym A. sp. z o.o. nie widnieją faktury korygujące dotyczące dostaw dokonanych przez I. s.c., które wskazywałyby na zwrot zamówionych materiałów/towarów.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał również, że Pan Z. N.- właściciel biura rachunkowego wezwany na przesłuchanie na okoliczność prowadzenia przez biuro rachunkowe ksiąg podatkowych firmy Strony za 2008 r. oświadczył, że nie może być przesłuchany w charakterze świadka zgodnie z art. 37 ustawy o doradztwie podatkowym i pismem z dnia 17 czerwca 2014 r. złożył jedynie wyjaśnienia Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w O. w przedmiotowej sprawie, z których wynika, że Skarżący nie upoważnił biura do wystawiania i podpisywania faktur w jego imieniu. Dokumenty Pana D., firmy P. dostarczał Pan D., ojciec i matka Pana D.. Pan Z. N. uważa, że fakturę korygującą wystawiła i dostarczyła do biura Pani L. D., matka Skarżącego. Najprawdopodobniej usterki formalne, które zawierała faktura, miały być uzupełnione przez Skarżącego po powrocie z urlopu. Korekta PIT-28 za 2008 r. została dokonana w czerwcu 2010 r. po wnikliwej analizie dokumentów i odnalezieniu tej faktury w dokumentach z 2008 r. Analiza dokumentów była związana z kontrolą ZUS, co spowodowało konieczność ponownej weryfikacji dokumentów.

Po analizie akt sprawy Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że Strona nie poparła żadnymi wiarygodnymi dowodami, że miała podstawy do zmniejszenia w 2008 r. sprzedaży o kwotę 66.800 zł z tytułu rzekomego zwrotu zamówionego towaru przez A. sp. z o.o. Organ odwoławczy nie dał wiary wyjaśnieniom i zeznaniom Strony, zeznaniom świadka oraz wyjaśnieniom Pana Z. N. Stwierdził, że są one niespójne, oraz niezgodne z logiką i doświadczeniem życiowym. W ocenie organu odwoławczego nie można uznać za wiarygodny dowód gołosłownych wyjaśnień Skarżącego i K. D., że zlecenie od A. sp. z o.o. na znaczną kwotę netto 66.800 zł było ustne i przyjęte na własne ryzyko bez żadnej gwarancji, że uda się je wykonać. Podobnie organu podatkowego nie przekonał argument, że ustne zlecanie na wykonanie zamówienia w 2008 r. było normą przy pozyskiwaniu nowych zleceń, podobnie jak duża rotacja pracowników na stanowiskach związanych z różnymi projektami w celu uniknięcia odpowiedzialności za ewentualne kłopoty techniczne. Strona nie wskazała na jej poparcie żadnych dowodów. Ponadto, co wynika z zeznania K. D., firma A. współpracowała z P. s.c. od ok. 1991 r. , a więc trudno ją uznać za nowego kontrahenta.

Organ odwoławczy wskazał ponadto, że Strona podnosiła, iż wykonane przez nią izolatory nie zostały odebrane przez A. sp. o.o. z uwagi na brak wymaganych parametrów. W ocenie organu podatkowego teza ta w konfrontacji z datą wystawienia, tj. 31 lipca 2008 r. zarówno faktury pierwotnej (nr [...]) oraz faktury korygującej ([...]) nie zasługuje na uwzględnienie. Brak jest w aktach sprawy dowodów potwierdzających, iż A. sp. z o.o. zwróciła wyprodukowane przez Stronę materiały/towary, zaś A. sp. z o.o. poinformowała, iż w 2008 r. w ich systemie księgowym nie widnieją faktury korygujące wskazujące za zwrot zamówionych towarów/materiałów. Ponadto zeznania złożone zarówno przez Skarżącego, jak i Pana K. D. nie wyjaśniają kto, kiedy, za co wystawił fakturę korygującą oraz dlaczego korekta zeznania Skarżącego PIT-28 za 2008 r. została złożona dopiero 2 czerwca 2010 r. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż Skarżący zasłaniając się niepamięcią zeznał, że osobą którą mogła wystawić fakturę korygującą, mógł być ktoś w biurze rachunkowym. Teza ta w połączeniu z wyjaśnieniami Pana Z. N., iż Strona nie upoważniła nikogo w biurze rachunkowym do wystawiania faktur, organ odwoławczy ocenił jako mało wiarygodną. Wskazał, że to Skarżący, a nie biuro rachunkowe odpowiada za rzetelność ksiąg podatkowych. W umowie z dnia 28 lutego 2000 r. zawartej pomiędzy Biurem Rachunkowym Z. N. jest zapis, że ewidencje będą przechowywane w tym Biurze do czasu złożenia zeznania rocznego za dany rok podatkowy.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. końcowo wskazał, że nie odniósł się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów materialnych z uwagi na fakt, iż dotyczą one ustawy o VAT, zaś przedmiotowa sprawa dotyczy określenia wysokości zobowiązania podatkowego w formie ryczałtu ewidencjonowanego za 2008 r. i obowiązujących przepisów w tej kwestii.

Pismem z dnia 22 października 2014 r. Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i proceduralnego poprzez:

- naruszenie art. 121 i 122 O.p. (zasada "zaufania" oraz zasada "prawdy obiektywnej") poprzez niekonsekwencję prawną, brak wyczerpujących wyjaśnień w zakresie zasadności stanowiska przyjętego przez organ podatkowy oraz nieuwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy;

- naruszenie art. 123 ust. 1, art. 190 ust. 2 i art. 192 O.p. (zasada "udziału stron") - poprzez nie przeprowadzenie właściwego postępowania dowodowego;

- naruszenie art. 180 i 187 O.p. - poprzez brak całościowej analizy okoliczności sprawy;

- naruszenie art. 6 ust. 1 i ust. 4 pkt. 1 lit. a w zw. z art. 22 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym - poprzez bezpodstawne pozbawienie podatnika prawa do rozliczenia się na podstawie zryczałtowanego podatku dochodowego.

Skarżący zarzucił, że organ podatkowy nie przeprowadził dowodów weryfikujących zaistnienie sprzedaży na rzecz A. sp. z o.o., a dokonując czynności z udziałem ww. Spółki pominął w nich uczestnictwo Strony. Organ nie dokonał weryfikacji, czy A. sp. z o.o. była zainteresowana takimi urządzeniami i nie uwzględnił faktu, że podatnik przygotował te urządzenia na własne ryzyko.

W ocenie Skarżącego powyższe okoliczności, zwłaszcza przedłożone dowody wskazują, że organ podatkowy ustalił stan faktyczny w sposób niezgodny z rzeczywistością. Stwierdził, że organ nie chciał uwzględnić i pominął weryfikację sprzedaży na rzecz A. sp. z o.o., która by jednoznacznie pokazała, że wskazane urządzenia nigdy nie zostały sprzedane, a tym bardziej zafakturowane na rzecz A. sp. z o.o. Zatem, korekta faktury była w pełni uzasadniona. Skarżący podkreślił również, że ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym spoczywa na organie podatkowym, Strona nie ma zatem obowiązku wskazywania dowodów potrzebnych do rozpatrzenia sprawy. Powołał się przy tym na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2000 r. sygn. akt I SA/Lu 1608/98 oraz z dnia 26 sierpnia 1998 r. sygn. akt I SA/Gd 1675/96.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do brzmienia art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje w razie zaistnienia wad w przeprowadzonym postępowaniu, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub w wyniku naruszenia przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej w skrócie: P.p.s.a.

Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest to, czy organ podatkowy prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy.

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle powyżej wskazanych kompetencji należy stwierdzić, że narusza ona przepisy prawa procesowego tj. art. 121 §1, art. 122, art. 187 §1 oraz 191 Ordynacji podatkowej i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co z kolei skutkować musi jej uchyleniem.

Punktem wyjścia dla rozważań podjętych w niniejszej sprawie jest art. 122 Ordynacji podatkowej, zgodnie z jego treścią w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Powoływana norma wskazuje, że inicjatorem i gospodarzem prowadzonego postępowania jest organ podatkowy, który z urzędu obowiązany jest przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy, (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2008 r. sygn. akt I FSK 200/07; SIP LEX nr 462893).

Rozwinięciem omawianej zasady są przepisy odnoszące się do postępowania dowodowego, istotny zaś dla niniejszej sprawy będzie art. 187 § 1 OP, zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z tej zaś normy wynikają dla organu podatkowego dwie istotne powinności, po pierwsze zebranie materiału dowodowego niezbędnego dla podjęcia rozstrzygnięcia, po drugie jego wnikliwe rozpatrzenie. Są to przepisy stanowiące o istocie postępowania, a ich naruszenie skutkuje wadliwością podjętych rozstrzygnięć. Niedopełnienie obowiązku ustalenia faktów istotnych dla sprawy albo zaniechanie ich oceny, prowadzi do błędnego zastosowania przepisów będących podstawą orzekania. Powtarzając za ugruntowanym stanowiskiem orzecznictwa sądowoadministracyjnego stwierdzić należy, że organ podatkowy narusza prawo nie tylko w przypadku wadliwej oceny prawnej stanu faktycznego, wadliwego zastosowania prawa, ale i w równym stopniu wtedy, gdy prawidłowo zastosuje prawo do wadliwie ustalonego stanu faktycznego. Niezgodne z prawdą ustalenie stanu faktycznego prowadzi do naruszenia prawa w sposób mogący nieć istotny wpływ na wynik sprawy. Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego jest nie tylko ustalenie faktów zgodnie z rzeczywistością, ale również prawidłowa ocena prawna wszystkich prawotwórczych w danej sprawie faktów.

Dokonując tych czynności organy podatkowe muszą kierować się regułami zapisanymi w art. 191 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z jego brzmieniem organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przy czym ocena powyższa zakłada, że organ podatkowy nie jest krępowany kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję, by w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności. Organ podatkowy winien m.in. kierować się prawidłami logiki; zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego; traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych; oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy; wszechstronności oceny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29.06.2000 r. I SA/Po 1342/99).

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sporu jest zmniejszenie przychodów przez Skarżącego za 2008 dokonane w dniu 2 czerwca 201 Or. korektą zeznania PIT -28. Skarżący dokonując zmniejszenia przychodów w złożonej korekcie zeznania za 2008r. spowodował, że wykazany w niej przychód nie przekroczył kwoty 150 000 EURO, o którym mowa w art. 6 ust.4 pkt 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. Korekta zeznania spowodowana była wystawieniem przez Skarżącego w dniu 31 lipca 2008r. faktury korygującej nr [...]. Zdaniem orzekających w sprawie organów skorygowanie sprzedaży za 2008r. było celowym działaniem mającym na celu zmniejszenie przychodu oraz nabycie praw do opodatkowania w 2009r. w formie ryczałtu. Z Kolei Skarżący dowodził, że powodem dokonania korekty faktury był fakt, że sprzedaż form i kondensatorów udokumentowana fakturą VAT nr [...] z dnia 31 lipca 2008r. wystawiona przez I. na rzecz P. s.c. nie miała miejsca, bowiem kontrahent – A. sp. z o.o., mający być ostatecznym odbiorcą nie dokonał odbioru towaru. Wykonane przedmioty nie spełniły narzuconych przez A. sp. z o.o. parametrów, dlatego nie doszło do ich nabycia przez tą Spółkę.

Za trafne Sąd uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w zakresie, w jakim organ nie ustalił wszystkich okoliczności faktycznych związanych z wystawieniem faktury korygującej [...]. Kluczowe wydaje się w tej kwestii ustalenie roli A. sp. z o.o., która miała być ostatecznym odbiorcą wykonanych przez Skarżącego urządzeń. DIS odwoływał się do pisma A. sp. z o.o., z treści którego wynikało, że w systemie księgowym tej spółki nie widnieją faktury korygujące wskazujące na zwrot zamówionych towarów/materiałów. W oparciu o powyższe wnioskował, że brak faktury korygującej (w A. sp. z o.o.) świadczy o braku zwrotu zamówionych przez nią towarów. Rzecz jednak w tym, że, jak wyjaśnił Skarżący, nie doszło do sprzedaży między P. s.c. a A. sp. z o.o. Skoro zatem nie doszło do sprzedaży, to nie było możliwe wystawienie faktury korygującej na rzecz A. sp. z o.o.

DIS podnosił rozbieżności, niespójności w wyjaśnieniach i zeznaniach Strony, świadka K. D. oraz w wyjaśnianiach Z. N. W ocenie organu nie można uznać jako wiarygodnego dowodu gołosłownych wyjaśnień Skarżącego i K. D., że zlecenie od A. sp. z o.o. na znaczną kwotę netto 66.800 zł było ustne i przyjęte na własne ryzyko bez żadnej gwarancji, że uda się je wykonać. Organu nie przekonał także argument, że ustne zlecenie na wykonanie zamówienia w 2008 r. było normą przy pozyskiwaniu nowych zleceń. Z zeznań K. D. wynika, że firma A. współpracowała z P. s.c. od ok. 1991 r., a więc trudno ją uznać za nowego kontrahenta. Podobnie za mało wiarygodne uznał tłumaczenie Strony, że okoliczność niezaksięgowania od razu faktury korygującej stanowiła konsekwencję okresu urlopowego. Faktura korygująca została wystawiona w tej samej dacie, co faktura pierwotna, Skarżący mimo okresu urlopowego uwzględnił w rozliczeniu fakturę pierwotną.

Sąd rozumie, że wypunktowanie wskazanych wyżej rozbieżności, niespójności w zeznaniach Strony oraz świadka, miało na celu wykazanie braku wiarygodności tych wyjaśnień i zeznań. Jednakże bez próby konfrontacji tych zeznań, z zeznaniami ostatecznego odbiorcy zamówienia - spółki A. sp. z o.o., nie mogły być one uznane za wystarczające do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia.

Wadą niniejszego postępowania jest nieprzeprowadzenie dowodów na okoliczność sprzedaży na rzecz A. sp. z o.o. zamówionych form i kondensatorów. Organ nie dokonał weryfikacji, czy A. sp. z o.o. była zainteresowana nabyciem takich urządzeń, czy złożyła P. s.c. zamówienie na ich wykonanie i czy ostatecznie zrezygnowała z niego, nie dokonując odbioru wykonanej partii urządzeń.

Ponownie zatem rozpoznając sprawę organ, mając na uwadze wskazania i wyrażoną w niniejszym wyroku ocenę prawną, uzupełni postępowanie dowodowe w zakresie koniecznym do wyjaśnienia istoty sprawy. W tym celu organ przeprowadzi dowód z przesłuchania w charakterze świadka członka/członków zarządu A. sp. z o.o., ewentualnie także jej pracowników, którzy kontaktowali się z P. s.c. w celu złożenia zamówienia na wykonanie form i kondensatorów.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd nie orzekł w przedmiocie kosztów postępowania, z uwagi na brak wniosku Strony reprezentowanej przez doradcę podatkowego w tym zakresie.