Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 123/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 par. 1, art. 7 par. 2 i 3, art. 122 par. 2 pkt 2, art. 121 par. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi R. P. i A. G. P. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

R. P. i A. G.-P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 grudnia 2017 r., nr [..], którym uchylono postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 lipca 2017 r., [..], w części dotyczącej terminu do uiszczenia grzywny i wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego - domku holenderskiego usytuowanego na działce nr [..] w obrębie ewidencyjnym K. gmina K., określonego w tytule wykonawczym nr [..] z dnia 9 czerwca 2017r., i wyznaczono nowy termin wykonania tych obowiązków do dnia 31 marca 2018r. W pozostałej części organ odwoławczy utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Postanowieniem z dnia 20 lipca 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na A. G.-P. i R. P., na każdego z osobna, grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego - domku holenderskiego, usytuowanego na działce nr [..] w obrębie ewidencyjnym K., gmina K. i wezwał do uiszczenia grzywny w terminie do dnia 31 października 2017 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia 16 marca 2017 r.,

nr [..], nakazał skarżącym rozbiórkę ww. obiektu, a w związku z niewykonaniem tego obowiązku upomnieniem z dnia 12 kwietnia 2017 r.,

nr [..], wezwał zobowiązanych do jego wykonania w terminie 7 dni z zagrożeniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Następnie, po upływie wyznaczonego terminu i uzyskaniu od zobowiązanego informacji, że obiekt nadal znajduje się na przedmiotowej działce, w dniu 9 czerwca 2017 r. organ wystawił tytuły wykonawcze na każdego ze zobowiązanych osobno.

Mając to na uwadze organ pierwszej instancji uznał, że koniecznym jest orzeczenie grzywny w celu przymuszenia wykonania ww. obowiązku, przy czym zwrócił uwagę, że każdy z adresatów decyzji zawierającej nakaz wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, jest w pełnym zakresie odpowiedzianym za jego wykonanie. Oznacza to, że obowiązek wykonania czynności może być egzekwowany wobec każdego zobowiązanego. W tej sytuacji kwotę grzywny organ ustalił dla każdego zobowiązanego osobno w wysokości 10.000 zł. W ocenie organu kwota ta nie przekraczała granic wyznaczonych przez ogólne zasady postępowania egzekucyjnego, w szczególności zasady racjonalnego działania i zasady niezbędności.

Po rozpoznaniu zażalenia złożonego przez A. G.-P. i R. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 19 grudnia 2017 r. uchylił zaskarżone postanowienie w części terminu uiszczenia grzywny i wykonania obowiązku rozbiórki, wyznaczając nowy termin do dnia 31 marca 2018 r., zaś w pozostałej części rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji utrzymał w mocy.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w kwestii wysokości nałożonej grzywny. Organy nadzoru budowlanego winny dążyć do jak najszybszego wyegzekwowania obowiązku rozbiórki, a grzywna w celu przymuszenia powinna wzbudzić respekt do poszanowania prawa i zmobilizować zobowiązanych do wykonania nałożonego na nich obowiązku w związku z dokonaniem wbrew prawu samowoli budowlanej. W niniejszym przypadku, w ocenie organu drugiej instancji, nie ma podstaw do stwierdzenia, że nałożenie na zobowiązanych (na każdego z osobna) grzywny w wysokości dopuszczalnej kwoty jest nadmiernie dotkliwe. W szczególności wysokość nałożonej grzywny w celu przymuszenia uwzględnia charakter przedmiotowego obiektu, tj. domku holenderskiego usytuowanego na działce nr [..] w obrębie ewidencyjnym K. gmina K., zaś grzywna w mniejszej wysokości niewątpliwie nie spełniłaby swojej funkcji. Mając jednak na uwadze, że w toku postępowania odwoławczego upłynął termin na uiszczenie grzywny i wykonanie rozbiórki wyznaczony w zaskarżonym postanowieniu, zasadnym było wyznaczenie nowego terminu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zasądzenie kosztów postępowania oraz przeprowadzenie rozprawy. Zdaniem skarżących zaskarżone rozstrzygnięcie na narusza art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy rażąco wadliwego postanowienia organu pierwszej instancji. W szczególności zarzucili, że w sprawie niewłaściwie zastosowano art. 119 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W ich ocenie bezzasadnie bowiem przyjęto, że skarżący byli w zwłoce z wykonaniem nałożonych obowiązków, gdy tymczasem w toku jest postępowanie dotyczące wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego obiektu, mające znaczenie prejudycjalne dla rozpoznawanej sprawy. Organy jednak nie zawiesiły przedmiotowego postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie warunków zabudowy, naruszając tym samym art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Ponadto skarżący zarzucili naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez nie zakreślenie terminu na złożenie wniosków dowodowych po zgromadzeniu materiału w sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w stopniu, który uzasadniałby uwzględnienie skargi i podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.), zwanej dalej u.p.e.a. Z tego też powodu Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 19 grudnia 2017 r., utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wydane na podstawie art. 20 § 1 pkt 4, art. 119 i art. 121 § 1, 2 i 4 u.p.e.a., o nałożeniu na A.G.-P. oraz R. P. - na każdego zobowiązanego z osobna - grzywnę w wysokości 10.000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki: obiektu budowlanego – domku holenderskiego nietrwale związanego z gruntem, o konstrukcji stalowej, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej wraz z drewnianym tarasem, wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [..], położonej w obrębie ewidencyjnym K., gmina K.

Rozpoznając skargę na powyższe postanowienie Sąd, uwzględniając dyspozycję art. 134 § 1 p.p.s.a., mógł zbadać jedynie prawne przesłanki jego wydania. Nie miał natomiast podstaw do badania zgodności z prawem egzekwowanego obowiązku, tj. nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego. Wszystkie argumenty odnoszące się na orzeczonej rozbiórki skarżący mogli formułować w postępowaniu zakończonym wydaniem ostatecznej i prawomocnej decyzji, którą nakazano im rozbiórkę - wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej, na terenie działki nr [..], położonej w K., gmina K., obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej wraz z tarasem. Jak wynika bowiem z treści art. 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Organ ten działa na podstawie przepisów egzekucyjnych, a nie ustawy - Prawo budowlane, zaś jego postępowanie ograniczone jest tylko do działań egzekucyjnych. Co za tym idzie - zarówno organ egzekucyjny, jak i Sąd, nie są uprawnieni do tego, aby w tej sprawie kontrolować legalność orzeczonej rozbiórki, a także badać możliwość legalizacji samowoli budowlanej objętej wyżej wymienioną, ostateczną decyzją, którą skarżący obowiązani są wykonać. W konsekwencji ani orzekające w niniejszej sprawie organy egzekucyjne, ani kontrolujący ich rozstrzygnięcia Sąd nie są zobowiązani do uwzględnienia okoliczności dotyczącej toczącego się w odniesieniu do działki nr [..] postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Dla oceny legalności zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia wynik toczącego się postępowania w przedmiocie warunków zabudowy nie ma znaczenia prejudycjalnego, to znaczy polegającego na tym, że rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy egzekucyjnej zależy od rozstrzygnięcia sprawy o ustalenie warunków zabudowy. Oznacza to, że zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie okazał się bezzasadny.

Po pierwsze, egzekwowany obowiązek rozbiórki jest określony w ostatecznej decyzji z dnia 16 marca 2017 r., której prawidłowości nie podważono w administracyjnym toku instancji ani w postępowaniach nadzwyczajnych.

Wskazać również należy, że zainicjowane przez skarżących postępowanie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od wskazanej decyzji rozbiórkowej zostało ostatecznie zakończone postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 września 2017 r. o odmowie przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 28 grudnia 2017 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 733/17, odrzucił skargę skarżących na powyższe postanowienie kończąc tym samym sprawę sądowoadministracyjną w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu.

Po drugie, sprawa o ustalenie warunków zabudowy dla działki nr [..] również została prawomocnie zakończona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 stycznia 2017 r., w sprawie o sygn. akt II SA/GD 631/16, oddalającym skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 sierpnia 2016 r., którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 13 marca 2015 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej na działce nr [..] położonej w obr. K., gmina K.

W niniejszej sprawie kontroli Sądu podlegała zatem wyłącznie prawidłowość zastosowania przez organy przepisów u.p.e.a. W trakcie postępowania egzekucyjnego zobowiązany nie może kwestionować zasadności nakazanej rozbiórki. Postępowanie egzekucyjne ma na celu doprowadzenie do realizacji obowiązku przez zobowiązanego, który został na niego nałożony ostateczną decyzją administracyjną, a nie jest przez niego wykonywany dobrowolnie. W postępowaniu egzekucyjnym nie można zatem kwestionować zasadności nałożonego na zobowiązanego obowiązku, gdyż ten wynika z decyzji ostatecznej, która została podjęta w ramach innego postępowania. Zgodnie zaś z zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażoną w przepisie art. 16 § 1 k.p.a., decyzje ostateczne mogą być uchylone lub zmienione tylko w drodze trybów szczególnych w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Nie może to się jednak stać za sprawą skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie wydane w toku postępowania egzekucyjnego, czy też za sprawą środków odwoławczych wnoszonych w toku postępowania egzekucyjnego (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 października 1999 r., IV SA 1104/96, LEX nr 47780).

Badając zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny przedmiotowej sprawy i orzekły o nałożeniu na skarżących – na każdego z osobna - grzywny w celu przymuszenia w wysokości 10.000 zł. Skarżący nie wykonali bowiem wynikającego z ostatecznej decyzji administracyjnej obowiązku rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem służącego rekreacji indywidualnej, umożliwiając tym samym organom egzekucyjnym zastosowanie art. 119 § 1 u.p.e.a.

Przepisy u.p.e.a., w przypadku niewykonania obowiązku niepieniężnego dotyczącego nakazu rozbiórki, dopuszczają zastosowanie dwóch środków egzekucyjnych: grzywny w celu przymuszenia oraz wykonania zastępczego. Z zasad postępowania egzekucyjnego w administracji, określonych w art. 7 § 2 p.e.a. (zasada racjonalnego działania) oraz w art. 7 § 3 p.e.a. (zasada niezbędności), wynika obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości w momencie, gdy obowiązek ten zostanie spełniony.

W niniejszej sprawie organy obu instancji dokonały właściwego wyboru środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia, jak również prawidłowo określiły wysokość grzywny, zaś dokonany wybór umotywowały w uzasadnieniach swych rozstrzygnięć zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Poczynione ustalenia oraz dokonane oceny nie noszą zatem cech dowolności. Wskazać należy w szczególności na okoliczność, że nałożenie grzywny w celu przymuszenia nie powoduje powstania po stronie zobowiązanego żadnych dodatkowych kosztów, zaś w razie wykonania obowiązku grzywna podlega albo zwrotowi (art. 126 u.p.e.a), albo, gdy nie została zapłacona lub ściągnięta, podlega umorzeniu (art. 125 § 1 u.p.e.a.). To od zobowiązanego zależy zatem, czy wykona nałożony obowiązek, a w konsekwencji, czy poniesie koszty nałożonej grzywny. Wykonanie zastępcze wiązałoby się natomiast z większą dolegliwością dla skarżących. Polega ono bowiem na wykonaniu nałożonego obowiązku przez inną osobę na zlecenie organu egzekucyjnego na koszt zobowiązanego. Skarżący zostaliby zatem obciążeni kosztami związanymi z wyłonieniem wykonawcy, a następnie kosztami wynagrodzenia wykonawcy. Z tych względów wybór środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia należało uznać za spełniający wymogi art. 7 § 2 i 3 u.p.e.a.

Odnosząc się do wysokości nałożonej grzywny w celu przymuszenia Sąd miał na uwadze, że obowiązek nałożony na skarżących wynika z przepisów prawa budowlanego. Przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w sposób szczególny określają egzekucję tego rodzaju obowiązków. Zgodnie z art. 121 § 4 u.p.e.a., jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa. Z art. 122 § 2 pkt 2 u.p.e.a. wynika zaś, iż postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie, będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Z całokształtu przepisów regulujących instytucję grzywny w celu przymuszenia wynika, że grzywna, aby odniosła pożądany skutek w postaci realnego przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku, powinna być nałożona przez organ egzekucyjny w odpowiedniej wysokości, tak aby jej dolegliwość nie pozostawała dla zobowiązanego jedynie symboliczna. Nie bez znaczenia pozostają także w tym zakresie okoliczności dotyczące zachowania zobowiązanego - zmierzające do rzeczywistego, dobrowolnego wykonania lub też uchylenia się do wykonania nałożonego obowiązku.

Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący nie wykonali obowiązku rozbiórki orzeczonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Oznacza to, że skarżący uchylają się od wykonania powyższego obowiązku, a żaden z ujawnionych dowodów nie świadczy o ich woli wypełnienia powyższego obowiązku.

Zgodnie z art. 121 § 2 u.p.e.a. każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50.000 zł. Oznacza to, że górną granicą dopuszczalnej wysokości grzywny w celu przymuszenia, która mogła zostać nałożona w przedmiotowej sprawie na każdego z zobowiązanych, jest kwota 10.000 zł. W ocenie Sądu nałożenie grzywny w maksymalnej wysokości na każdego ze skarżących było w niniejszej sprawie uzasadnione uporczywym uchylaniem się przez skarżących od wykonania rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego i brakiem wykazania woli rzeczywistego i dobrowolnego wykonania tego obowiązku. Na ocenę prawidłowości ustalonej wysokości grzywny nie bez wpływu pozostaje okoliczność, ze organ w niniejszej sprawie, zgodnie z art. 121 § 4 u.p.e.a., dysponował tylko jednokrotną możliwością nałożenia grzywny w celu przymuszenia, co wymusza określenie jej na poziomie gwarantującym skuteczność tego środka egzekucyjnego.

Powyższe okoliczności celowym uczyniły zastosowanie wskazanego środka egzekucyjnego w maksymalnej wysokości, jako uzasadnionej formy nacisku, mającego na celu skłonienie zobowiązanych, poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 kwietnia 2009 roku, sygn. akt II SA/Gd 907/08, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu organy prawidłowo nałożyły grzywnę na każdego ze zobowiązanych. Zgodnie z art. 1a pkt 20 u.p.e.a. zobowiązanym jest każda osoba, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze niepieniężnym. Z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 marca 2017 r. wynika, iż do wykonania rozbiórki zobowiązani zostali oboje skarżący.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że każdy z adresatów decyzji zawierającej nakaz wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym (rozbiórki obiektu budowlanego), jest w pełnym zakresie odpowiedzialny za wykonanie nakazu. Konsekwencją takiego stanu prawnego jest stanowisko, według którego, obowiązek wykonania czynności może być egzekwowany wobec każdego zobowiązanego. Z przepisów art. 119 § 1, art. 120 § 1 oraz art. 121 § 4 i 5 u.p.e.a. wynika, że grzywnę w celu przymuszenia można nałożyć na każdego zobowiązanego. Ograniczeń w tym zakresie nie ma także wówczas, gdy obowiązek wykonania czynności nałożony został na kilka podmiotów. Do takiego rezultatu doprowadza nie tylko wykładnia językowa powołanych w tym miejscu norm ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Pogląd o możliwości nałożenia grzywny, w wysokości ustalonej na podstawie art. 121 § 5 u.p.e.a., na każdego zobowiązanego, umacnia cel wymierzenia grzywny. Jest nim przymuszenie zobowiązanych do wykonania obowiązku. Cel ten może być osiągnięty, gdy środek przymuszający ma rzeczywistą siłę dolegliwego oddziaływania. Przyjęcie stanowiska, według którego grzywna w celu przymuszenia do wykonania określonego obowiązku powinna być rozłożona na wszystkich zobowiązanych do jego wykonania, mogłoby oznaczać utratę racji bytu tego środka egzekucyjnego. W przypadku wielości zobowiązanych, z uwagi na groźbę zbyt małej dolegliwości finansowej, grzywna straciłaby swój przymuszający charakter (por. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 8 stycznia 2013 r., II OSK 1655/11, LEX nr 1286285, i z dnia 25 września 2009 r., II OSK 1483/08, LEX nr 597305).

W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że grzywna w celu przymuszenia nałożona w przedmiotowej sprawie na każdego ze skarżących w wysokości 10.000 zł spełnia wymogi przepisów u.p.e.a. Wybór tego środka egzekucyjnego, jak również wysokość nałożonej grzywny, odpowiadają rodzajowi nałożonego obowiązku oraz zostały wyczerpująco umotywowane w uzasadnieniach rozstrzygnięć organów obu instancji.

Analizując chronologię czynności procesowych podejmowanych w niniejszej sprawie wskazać należy, że organ pierwszej instancji nie poinformował skarżących, zgodnie z dyspozycją art. 10 § 1 k.p.a., o zgromadzeniu materiału dowodowego oraz o możliwości zapoznania się z nim i ustosunkowania się do niego. Sam jednak brak wypełnienia tego obowiązku nie obarcza wydanej w takim postępowaniu decyzji wadą uzasadniającą jej uchylenie. Konieczne do tego jest wykazanie, że brak zawiadomienia w trybie art. 10 § 1 k.p.a. pozbawił skarżących możliwości podjęcia takich czynności w postępowaniu, które mogłyby wpłynąć na inne załatwienie sprawy. Materiał zgromadzony w kontrolowanym postępowaniu nie potwierdza takiej zależności, albowiem skarżący korzystając z uprawnienia do wniesienia zażalenia nie sformułowali żadnych nowych twierdzeń ani wniosków dowodowych. Tym samym zarzut ten należało uznać za bezzasadny, podobnie jak tożsamy zarzut skierowany pod adresem organu odwoławczego, który nie prowadził uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, ale orzekał na materiale dowodowym zgromadzonym przez organ pierwszej instancji.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji zostały wydane zgodnie z prawem i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę jako bezzasadną oddalił.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.