Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 466/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 53 § 1, art. 58 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 11 września 2007 r. sygn. akt VIII SA/Wa 516/07 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi W. K. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] w przedmiocie opinii w przedmiocie licencji pracownika ochrony fizycznej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 11 września 2007 r., sygn. akt VIII SA/Wa 516/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę W. K. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] w przedmiocie wydania negatywnej opinii o osobie posiadającej licencję pracownika ochrony.

W uzasadnieniu postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny podał, że w niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] lipca 2007 r. doręczono na adres skarżącego w dniu 18 lipca 2007 r., pouczając, że stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., stronie służy prawo zaskarżenia postanowienia do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia. Odbiór korespondencji pokwitowała żona W. K.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podał, iż w związku z powyższym termin do wniesienia skargi upływał w dniu 17 sierpnia 2007 r., tymczasem skarżący przedmiotową skargę złożył w dniu 18 sierpnia 2007 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), tj. z przekroczeniem przewidzianego trzydziestodniowego terminu.

Od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, W. K. złożył skargę kasacyjną, w której wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy właściwemu sądowi celem merytorycznego rozpoznania.

Wnoszący skargę kasacyjną na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił zaskarżonemu postanowieniu rażące naruszenie prawa procesowego w odniesieniu do przepisów art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 58 § 1 pkt 2, art. 82, art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. oraz pozbawienie skarżącego możliwości obrony jego praw polegające na bezzasadnym odrzuceniu jego skargi, jako rzekomo wniesionej w dniu 18 sierpnia 2007 r., w sytuacji, gdy skarżący wniósł skargę za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 13 sierpnia 2007 r., a więc na pięć dni przed upływem terminu do jej wniesienia, o czym świadczy potwierdzenie nadania skargi przez pocztę dokonane w pocztowej książce nadawczej oraz zaświadczenie z poczty uzyskane w wyniku postępowania reklamacyjnego założonego przez skarżącego, stwierdzające nadanie przesyłki poleconej ze skargą w dniu 13 sierpnia 2007 r. Nadto wnoszący skargę kasacyjną wskazał na treść stempla pocztowego na kopercie, w której skarżący wysłał przedmiotową skargę. W ocenie W. K. uważna analiza prowadzić powinna do konstatacji, iż nosi ona datę 13, a nie 18 sierpnia 2007 r., jak to błędnie odczytał Sąd.

Wnoszący odpowiedź na skargę kasacyjną poddał w wątpliwość załączoną do skargi kasacyjnej kserokopię pocztowej książki nadania, w której to w dniu 13 sierpnia 2007 r. nadano przesyłkę o nr nadawczym [...], w kontekście uczynionego dopisku w postaci: "dot. W. K. skarga". W ocenie organu z przedłożonej przez pełnomocnika skarżącego kserokopii pocztowej książki nadawczej wynika, że skarżący w dniu 13 sierpnia 2007 r. pod nr nadawczym [...] nadał przesyłkę listem poleconym do Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R., ale nie wykazał, czy tą przesyłką była skarga na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R.

W piśmie procesowym z dnia 6 listopada 2007 r. pełnomocnik wnoszącego skargę kasacyjną podtrzymując dotychczasową argumentację dodał, iż wszelkie ewentualne wątpliwości rozstrzyga treść załączonej do skargi odpowiedzi Urzędu Poczty na reklamację, z której wynika, że przesyłkę o nr [...] nadaną w dniu 13 sierpnia 2007 r. doręczono do adresata w dniu 17 sierpnia 2007 r., a więc także przed upływem terminu do jej nadania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Nie jest, co prawda, zasadny zarzut naruszenia art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Jeżeli traktować ten zarzut dosłownie, to zauważyć należy, że Sąd I instancji nie stosował i nie mógł stosować tego przepisu określającego jedną z podstaw nieważności postępowania braną pod uwagę z urzędu w postępowaniu kasacyjnym. Jak się wydaje, intencją autora skargi kasacyjnej było wykazanie, że zachodziła wskazana w tym przepisie podstawa nieważności postępowania, a mianowicie pozbawienie strony możności obrony jej praw. Z akt sprawy nie wynika jednak, by w jakikolwiek sposób pozbawiono skarżącego możności obrony jego praw, na przykład poprzez zaniechanie powiadamiania go o podejmowanych czynnościach, czy też w inny sposób pozbawiając możliwości działania. Zupełnie inną kwestią jest ocena czy zasadnie odrzucono skargę. Nie można utożsamiać wydania orzeczenia, nawet o odrzuceniu skargi, przy naruszeniu prawa materialnego lub przepisów postępowania z pozbawieniem możności obrony praw, którą to obronę praw odróżnić należy od możności ich realizacji w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Gdyby przyjąć prezentowaną w skardze kasacyjnej konstrukcję, dojść należałoby do absurdalnego wniosku, że każde niezgodne z prawem orzeczenie dotknięte jest nieważnością, skoro pozbawia stronę możliwości realizacji jej praw.

Nie można natomiast odmówić zasadności pozostałym zarzutom skargi kasacyjnej zmierzającym do wykazania, że skargę odrzucono z naruszeniem przepisów określających sposób obliczania terminu do wniesienia skargi oraz tych, które regulują podstawy odrzucenia skargi. Sąd I instancji przyjął, że skargę wniesiono po upływie terminu z art. 53 § 1 p.p.s.a. i że zaistniały podstawy do odrzucenia skargi o jakich mowa w art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Tymczasem z akt sprawy wynika, że stempel pocztowy na kopercie, w której przesłano skargę jest odbity w ten sposób, że nie jest możliwe jednoznaczne odczytanie by potwierdzał nadanie przesyłki w dniu 18 sierpnia 2007 r. Mimo takiego stanu rzeczy w postępowaniu poprzedzającym odrzucenie skargi zaniechano jakichkolwiek czynności zmierzających do wyjaśnienia kiedy przesyłkę zawierającą skargę strona nadała w urzędzie pocztowym. W szczególności nie zwrócono się do samej strony o wykazanie, środkami innymi niż stempel na kopercie, kiedy wniesiono skargę. Przedłożenie odpowiednich dokumentów było możliwe, o czym świadczy fakt, iż w toku postępowania kasacyjnego strona przesłała dowody mogące świadczyć o tym, że skargę wniesiono w terminie. Ocena tych dowodów wykracza poza granice postępowania kasacyjnego, niemniej ich złożenie świadczy o możliwości wyjaśnienia spornych okoliczności. Odrzucenie skargi w sytuacji braku pewności co do tego kiedy skargę wniesiono narusza wskazywane w skardze kasacyjnej przepisy postępowania.

W toku dalszego postępowania Sąd I instancji oceni czy przedłożone i ewentualne dalsze dokumenty są wystarczającą podstawą do odtworzenia daty wniesienia skargi kasacyjnej. Tylko w przypadku jednoznacznego stwierdzenia, że skargę wniesiono po upływie ustawowego terminu będą zachodzić przesłanki do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W przypadku ustalenia, że skargę wniesiono w terminie oraz w sytuacji, gdy okaże się, że daty wniesienia skargi nie można odtworzyć, sprawie należy nadać bieg.

Z wymienionych powodów uchylono zaskarżone postanowienie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.