Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 805/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6290 Reforma rolna
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156  par. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Sawa (spr.), asesor WSA Iwona Ścieszka, sędzia WSA Łukasz Trochym, po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. U. i adwokata L. Z. – jako wykonawcy testamentu A. U. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 marca 2021 r. nr SZ.rn.625.36.2020 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 2 marca 2021 r. nr SZ.m.625.36.2020 Minister Rolnictwa I Rozwoju Wsi (Minister/ organ) po rozpoznaniu wniosku P. U., oraz adw. L. Z. jako wykonawcy testamentu A. U.1, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18.08.2017 r., nr GZ.m.625.276.1.2016.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z dnia 16.02.2010 r. A. U.2 wystąpił do Wojewody Małopolskiego o wydanie decyzji stwierdzającej, że grunty położone we wsi S., gmina S., powiat [...], składające się z działek ewidencyjnych nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...], pochodzące z dawnego majątku ziemskiego "[...]", stanowiącego własność J. U., nie podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu z dnia 06 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r., nr 3, poz. 13 ze zm.), zwanego dalej dekretem. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 16.07.2014 r., znak WS-III.7515.1.68.2011.ŁS, stwierdził w jej punkcie pierwszym, że działki ewidencyjne nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] oraz część działki ewidencyjnej nr [...] (odpowiadające dawnym parcelom wymienionym w opisywanej decyzji) położone w S., gm. S., powiat [...], nie podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu. Natomiast w punkcie drugim decyzji z dnia 16.07.2014 r. Wojewoda Małopolski umorzył postępowanie w stosunku do parceli katastralnej [...], objętej [...], gm. kat. [...] (odpowiadającej części działki ewidencyjnej nr [...] położonej w S., gm. S., powiat [...]). Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia 18.08.2017 r., nr GZ.m.625.276.1.2016, uchylił w całości w/w decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 16.07.2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, formułując przy tym szczegółowe wytyczne mające na celu uzupełnienie materiału dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 08.11.2017 r., sygn. akt I SA/Wa 1307/17, oddalił sprzeciw od decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18.08.2017 r., nr GZ.m.625.276.1.2016. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22.02.2018 r., sygn. akt 1 OSK 288/18, oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 08.11.2017 r., sygn. akt 1 SA/Wa 1307/17. Następnie po zwrocie akt do organu I instancji, Wojewoda Małopolski postanowieniem z dnia 23.05.2019 r., znak: WS-III.7515.1.68.2011.AM, zawiesił postępowanie w przedmiotowej sprawie, wskazując dwie przyczyny zawieszenia, tj. toczące się przed sądami powszechnymi (i) postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku po A. U.1 oraz (ii) postępowanie dotyczące zmiany postanowienia Sądu Rejonowego w Z. z dnia 26.09.2001 r., sygn. akt [...], o stwierdzeniu nabycia spadku po S. U.. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanowieniem z dnia 08.07.2019 r., nr GZ.rn.625.178.2019, utrzymał w mocy w/w postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 23.05.2019 r. W uzasadnieniu Minister podkreślił, że powołanie wykonawcy testamentu A. U.1, oznacza, że postępowanie administracyjne może toczyć się z jego udziałem - do czasu ustalenia spadkobierców i wydania majątku spadkowego, chyba że zostanie on wcześniej zwolniony z tej funkcji przez sąd. W takich okolicznościach nieustalenie następców prawnych A. U.1 nie stanowi przeszkody uzasadniającej zawieszenie postępowania. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podzielił natomiast stanowisko Wojewody Małopolskiego w kwestii oceny postępowania w sprawie zmiany postanowienia spadkowego po S. U., jako zagadnienia wstępnego, które uzasadnia zawieszenie postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 26.11.2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 2042/19, oddalił skargę na w/w postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 08.07.2019 r.

W piśmie z dnia 06.02.2020 r. P. U., reprezentowana przez adw. L. Z., oraz adw. L. Z. w imieniu własnym jako wykonawca testamentu A. U.1, zawarli żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18.08.2017 r., nr GZ.m.625.276.1.2016. W uzasadnieniu podnieśli, że zakwestionowana decyzja wydana została z rażącym naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz art. 28 K.p.a., co zdaniem skarżących ma wynikać z oceny zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26.11.2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 2042/19.

Rozpatrując niniejszą sprawę Minister wskazał, że w pierwszej kolejności zauważyć należy, że objęta żądaniem unieważnienia decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18.08.2017 r., nr GZ.m.625.276.1.2016, była przedmiotem kontroli sądów administracyjnych - w/w wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 08.11.2017 r. oddalający sprzeciw na tą decyzję oraz w/w wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22.02.2018 r. oddalający skargę kasacyjną od w/w wyroku Sądu I instancji z dnia 08.11.2017 r. Organ wskazał, że mając jednakże na uwadze, że opisana kontrola sądowa wywołana została sprzeciwem, a postępowanie wszczęte w jego wyniku ma charakter uproszczony (co polega między innymi na tym, że sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji uchylającej i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji), to zasadnym jest rozpoznanie żądania z dnia 06.02.2020 r. co do istoty (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 07.12.2009 r., sygn. akt I OPS 6/09).

Minister wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzorczym, w ramach którego oceniana jest legalność kwestionowanego rozstrzygnięcia z perspektywy przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. W uzasadnieniu wniosku z dnia 06.02.2020 r. o stwierdzenie nieważności skarżący powołali następującą argumentację: "W wyroku z dnia 26.11.2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 2042/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że wykonawca testamentu A. U.1, w osobie adw. L. Z., posiada legitymację procesową do udziału w postępowaniu administracyjnym - do czasu ustalenia spadkobierców i wydania majątku spadkowego. Nie przysługują mu jednak żadne uprawnienia materialnoprawne. Z tego też względu postępowania toczące się z jego udziałem podlegają zawieszeniu na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. z uwagi na, jak zauważył to W.S.A. w Warszawie za tut. organem, charakter i skutki ewentualnego rozstrzygnięcia dla spadkobierców A. U.1. Mając powyższe na uwadze należy zatem stwierdzić, że skarżona decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18.08.2017 r., nr GZ.rn.625.276.1.2016, została wydana z rażącym naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., a w konsekwencji także z rażącym naruszeniem art. 28 K.p.a. Z uwagi na charakter i skutki skarżonej decyzji, postępowanie w którym doszło do jej wydania winno było bowiem zostać obligatoryjnie zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. do czasu ustalenia następców prawnych A. U.1 i wezwania ich do udziału w sprawie w charakterze stron tego postępowania". Minister przed odniesieniem się do stanowiska skarżących wyjaśnił charakter zakwestionowanej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18.08.2017 r., wydanej w oparciu o art. 138 § 2 K.p.a., czyli uchylającej decyzję organu I instancji i przekazującej mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, tak zwanej decyzji kasatoryjnej. Wskazał, że rozstrzygnięcie to ma wyłącznie charakter procesowy i nie kreuje żadnych skutków dotyczących praw i obowiązków stron postępowania, zainteresowanych konkretnym merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy. Decyzja taka nie kończy postępowania. Jedynie z uwagi na dostrzeżone uchybienia w postępowaniu organu I instancji eliminowane jest z obrotu prawnego jego rozstrzygnięcie, ale organ II instancji nie wypowiada się w kwestii słuszności merytorycznego rozstrzygnięcia o prawach lub obowiązkach stron, bowiem przeprowadzone dotychczas postępowanie miało wady, które uniemożliwiały wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia. Innymi słowy decyzja oparta na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. ma charakter decyzji procesowej, a więc niezałatwiającej merytorycznie sprawy administracyjnej ze względu na niewyjaśnienie jej istotnych okoliczności faktycznych, uniemożliwiających dokonanie subsumpcji przepisów prawa materialnego. W świetle powyższych wyjaśnień Minister stwierdził, że skarżący błędnie obarczyli decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18.08.2017 r. wadą rażącego naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 28 K.p.a., gdyż umknęło ich uwadze, że jest to decyzja tylko i wyłącznie procesowa, więc wywód Sądu o "możliwości zawieszenia postępowania, w oparciu o art. 97 § 4 K.p.a., z uwagi na charakter i skutki ewentualnego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie dla spadkobierców A. U.1" jest nieadekwatny dla decyzji z dnia 18.08.2017 r. Minister wskazał, że we wcześniejszej części uzasadnienia Sąd wyraźnie potwierdził, że wykonawca testamentu posiada legitymację procesową w postępowaniu administracyjnym, nie przysługują mu jednak żadne uprawnienia materialnoprawne. Dlatego skierowanie do wykonawcy testamentu decyzji o charakterze procesowym, a nie materialnoprawnym, nie można zakwalifikować jako wadliwego działania organu. Minister, zauważył także, że nawet gdy na etapie postępowania odwoławczego zaistnieje przesłanka do zawieszenia postępowania, a organ II instancji postępowania nie zawiesi tylko zasadnie uchyli decyzję I instancji i przekaże sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji (a o zasadności takiego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie w sposób wiążący przesądzają w/w wyroki Sądów z dnia 08.11.2017 r. oraz z dnia 22.02.2018 r.), to nie stanowi to naruszenia przepisów o zawieszeniu postępowania w stopniu rażącym, a potencjalnie może wręcz pozytywnie wpłynąć na ekonomikę postępowania. Co więcej, warto zaznaczyć, że nawet gdyby zgodnie z żądaniem skarżących unieważniona została decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18.08.2017 r., to do rozpoznania pozostałoby odwołanie od decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 16.07.2014 r., a w obrocie prawnym funkcjonują negatywnie oceniające ją wyroki Sądów z dnia 08.11.2017 r. oraz z dnia 22.02.2018 r., więc wynik postępowania odwoławczego byłby jednoznaczny i sprawa de facto byłaby "skazana" na ten sam etap procesowy, na którym jest w dacie wydawania niniejszej decyzji, czyli zwrócenia do organu I instancji. Minister wskazał, że w toku postępowania nadzorczego nie stwierdzono, aby decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18.08.2017 r. obarczona była jakąkolwiek z wad z art. 156 § 1 K.p.a.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła P. U. oraz wykonawca testamentu A. U.1 adw. L. Z. (skarżący) zaskarżając ją w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzucili:

1. naruszenie prawa materialnego - tj. art. 156 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: ..kpa"'), które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na niezastosowaniu tego przepisu, pomimo że wypełnione zostały przesłanki składające się na hipotezę normy prawnej, zawartej w tym przepisie - decyzja MRiRW z dnia 18 sierpnia 2017 r. wydana została bowiem z rażącym naruszeniem prawa, w tym w szczególności art. 28 kpa oraz art. 97 § 1 pkt. 4 kpa; 2. naruszenie przepisów postępowania - tj. art. 153 ppsa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na wydaniu decyzji sprzecznej z (wiążącą MRiRW) oceną prawną, zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: "WSA") z dnia 26 listopada 2019 r., sygn. akt: IV SA/Wa 2042/19;

3. naruszenie przepisów postępowania -tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnej ocenie (wadliwym rozpatrzeniu) materiału dowodowego i bezzasadnym przyjęciu, że nie zaistniały przesłanki determinujące konieczność wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji MRiRW z dnia 18 sierpnia 2017 r., nr GZ.m.625.276.1.2016;

4. naruszenie przepisów postępowania -tj. art. 158 § 1 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na wadliwym zastosowaniu tego przepisu poprzez wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji MRiRW z dnia 18 sierpnia 2017 r., w sytuacji gdy MRiRW winien był wydać decyzję stwierdzającą nieważność decyzji MRiRW z dnia 18 sierpnia 2017 r. - jako decyzji obarczonej wadami, wywołującymi konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego;

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, stwierdzenie nieważności decyzji MRiRW z dnia 18 sierpnia 2017 r., sygn. akt: GZ.m.625.276.1.2016 oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania przed sądem administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa a także rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje:

skarga nie jest uzasadniona.

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.

Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przechodząc z kolei do oceny zaskarżonej decyzji, przede wszystkim zaznaczyć trzeba, iż wydana ona została w postępowaniu nadzorczym prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności.

Tego rodzaju postępowanie ma charakter nadzwyczajny i jest postępowaniem odrębnym od innych postępowań, albowiem ukierunkowanym wyłącznie na kontrolę decyzji w aspekcie wystąpienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Oznacza to, że organ rozpatrując sprawę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie rozstrzyga jej ponownie merytorycznie, lecz orzeka tylko w kwestii wadliwości kontrolowanego aktu administracyjnego. Działa więc jako organ kasacyjny i w oparciu o zamknięty materiał dowodowy (tj. ten materiał, który posłużył do wydania badanego orzeczenia), weryfikuje kwestionowany akt administracyjny. Wśród przesłanek enumeratywnie zawartych w art. 156 § 1 k.p.a., w pkt 2 wymienione jest rażące naruszenie prawa, które w orzecznictwie określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Dla dokonania oceny, czy zachodzi przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, rozstrzygający jest stan prawa, który obowiązywał w dniu wydania tej decyzji.

Przedmiotem kontroli jest decyzja Ministra Rolnictwa I Rozwoju Wsi, który odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18.08.2017 r., nr GZ.m.625.276.1.2016, mocą której uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego z 16 lipca 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Decyzja ta była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dni 8 listopada 2017 r. oddalił sprzeciw a Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 lutego 2018 r. oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku. W uzasadnieniu wyraźnie wskazano, że zgodnie z art. 64e ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa. Przedmiotem kontroli, w razie wniesienia sprzeciwu, jest zatem wyłącznie zasadność wydania przez organ administracji konkretnego rozstrzygnięcia procesowego (decyzji kasatoryjnej). Przedmiotem kontroli sądu nie może być natomiast w tym postępowaniu, mającym wyłącznie charakter wpadkowy, kwestia właściwego rozumienia lub zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego, w ramach których organ uznał, że sprawa wymaga przykazania do ponownego rozpoznania na podstawie art. 138 § 2 kpa. Oznacza to, że organ administracji, orzekający w przyszłości w sprawie (jak i ewentualnie sąd, badający legalność jego decyzji) będzie związany wyrokiem w przedmiocie sprzeciwu tylko w zakresie dotyczącym ustalenia, że w rozpatrywanej sprawie zachodziły przesłanki do jej przekazania do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Orzeczenie w przedmiocie sprzeciwu ma wobec tego wyłącznie charakter "procesowy" i nie kreuje żadnych skutków dotyczących praw i obowiązków stron postępowania, zainteresowanych konkretnym merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy. Dlatego też zarzuty sprzeciwu, dotyczące nieprawidłowej wykładni i zastosowania przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi przepisów prawa materialnego, nie były przedmiotem rozpoznania. Skutkiem tego orzeczenia było przekazanie sprawy organowi I instancji Wojewodzie Małopolskiemu, który jest zobowiązany ponownie do rozpoznania sprawy z uwzględnieniem wytycznych zawartych w powołanych, prawomocnych orzeczeniach.

W świetle powyższego nie zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze zarzuty w tym zarzut naruszenia art. 28 kpa i 153 kpa. Należy bowiem podkreślić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 26 listopada 2019 r. sygn.. akt IV SA/ Wa 2042/19 powoływanym przez stronę w uzasadnieniu zarzutów, oceniając zasadność zawieszenia postępowania wyraźnie wskazał w uzasadnieniu, że "wbrew zarzutom skargi w ocenie Sądu organy słusznie uznały, że dopuszczenie do udziału w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony wykonawcy testamentu nie mieści się w zakresie jego działania, który to zakres odnosi się do działań w sferze cywilnej. Wykonawca testamentu nie ma bowiem własnego interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a., ponieważ wynik postępowania nie będzie miał wpływu na jego osobistą sferę praw i obowiązków. Ustalając krąg osób uprawnionych do udziału w postępowaniu, nie sposób jednak pominąć - co uczynił organ pierwszej instancji - przepisu art. 30 k.p.a., który dotyczy szeroko rozumianej instytucji przedstawicielstwa i następstwa procesowego, w szczególności art. 30 § 5 k.p.a., który stanowi, że w sprawach dotyczących spadków nieobjętych jako strony działają osoby sprawujące zarząd majątkiem masy spadkowej. Wykonawca testamentu jest bez wątpienia osobą sprawującą zarząd majątkiem masy spadkowej (art. 988 § 1 Kodeksu cywilnego), co oznacza, że postępowanie administracyjne może toczyć się z jego udziałem - do czasu ustalenia spadkobierców i wydania majątku spadkowego, chyba że zostanie on wcześniej zwolniony z tej funkcji przez sąd. W takich okolicznościach nieustalenie następców prawnych spadkodawcy nie stanowi jednak przeszkody uzasadniającej zawieszenie postępowania. Wykonawca testamentu posiada bowiem jedynie legitymację procesową w postępowaniu administracyjnym, nie przysługują mu jednak żadne uprawnienia materialnoprawne (wyrok NSA z 6 stycznia 1995 r., IV SA 1922/93, dostępny ). Tym samym wbrew stanowisku skarżącego, okoliczność powołania na wykonawcę testamentu A. U.1 w niniejszej sprawie skutkowała brakiem podstaw do zawieszenia tegoż postępowania w oparciu o art. 97§1 pkt 1 k.p.a. Nie wykluczała jednak możliwości jego zawieszenia w oparciu o pkt 4 tegoż przepisu, z uwagi jak słusznie wywiódł organ odwoławczy na charakter i skutki ewentualnego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie dla spadkobierców A. U.1". Oznacza to tym samym, że organ jest uprawniony do prowadzenia postępowania z udziałem wykonawcy testamentu i był uprawniony do wydania kwestionowanej w trybie nadzoru decyzji kasatoryjnej, która następnie była przedmiotem kontroli sądowej. Jak już wskazano bowiem wyżej decyzja z 18 sierpnia 2017 r. nie kreowała praw i obowiązków strony lecz była wyłącznie decyzją procesową, której skutkiem było skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji z uwagi na dostrzeżone w niej wady i braki, którą to ocenę podzieliły sądy administracyjne w obu instancjach.

Stwierdzić zatem należy, że organ administracji nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a oraz przepisów prawa materialnego. Organ przeprowadził postępowanie zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz poszanowaniem przepisów procedury, w tym zasady ochrony interesu społecznego i interesu obywatela, wyjaśniły jasno przesłanki decyzji wydanej po przeprowadzeniu wnikliwego postępowania i rozpatrzeniu całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji.