Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 506/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Zobowiązano ...i stwierdzono, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 8a
journal: Dz.U. 2016 poz 708
law: Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,  Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony  Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin - tekst jedn.
article: art. 149 par. 1 pkt 1i  par. 1a, art. 149 par. 2, art. 239 par. 1 pkt 1 lit. d
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 marca 2021 r. sprawy ze skargi Z. B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2017 r. 1. zobowiązuje Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do rozpoznania wniosku Z. B. z dnia [...] sierpnia 2017 r. w terminie 1 miesiąca od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznaje Z. B. od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji sumę pieniężną w kwocie 1.000 (słownie: tysiąc złotych); 4. wymierza Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji grzywnę w wysokości 500 (słownie: pięćset) złotych.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lipca 2020 r. Z. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji postępowania w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] sierpnia 2017 r. o zastosowanie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 708) i wyłączenie stosowania art. 15c, 22a, 24a ustawy w stosunku do wnioskodawcy. Skarżący wniósł o zobowiązanie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do wydania decyzji w terminie miesiąca oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wskazał, że postępowanie z jego wniosku z dnia [...] sierpnia 2017 r., który wpłynął do organu w dniu [...]września 2017 r., powinno być zakończone w dniu [...] października 2017 r., a najpóźniej w dniu [...] listopada 2017 r., tj. w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. Skarżący wskazał, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji dokonał mało znaczących czynności, polegających głownie na wymianie korespondencji. Stwierdził, że działania te, szczególnie z perspektywy czasu można nazwać pozornymi, nie zmierzały one do załatwienia sprawy z jego wniosku. Podał, że działania te polegały głównie na wystąpieniu

w dniu [...] października 2017 r. do Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA w [...] o ustalenie prawa do emerytury oraz wskazanie okresów pracy i służby stanowiących podstawę świadczenia. W dniu [...] listopada 2017 r. Dyrektor Zakładu Emerytalno Rentowego MSWiA w [...] udzielił organowi odpowiedzi. Skarżący wskazał, że w dniu [...] maja 2018 r. Minister wystąpił do Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej w [...] w celu ustalenia przebiegu służby. W dniu [...] maja 2018 r. organ wystąpił do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o ocenę rzetelności wykonywania zadań i obowiązków oraz zajmowanych stanowisk i opinii służbowych. Skarżący podał, że w dniu [...] czerwca 2018 r. otrzymał pismo od Ministra informujące, że do dnia [...] grudnia 2018 r. jego sprawa zostanie rozpatrzona.

Podniósł, że w związku z bezskutecznym upływem wymienionych terminów do wydania decyzji, pismem z dnia [...] października 2019 r. złożył do Ministra ponaglenie (ponaglenie wpłynęło do organu w dniu [...] listopada 2019 r.). Skarżący podał, że do dnia wniesienia niniejszej skargi nie otrzymał decyzji.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi z dnia [...] września 2020 r. na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że aby wydać decyzję w przedmiocie wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) musi dokonać wszechstronnego i wnikliwego zbadania przedmiotowej sprawy, co wymaga podjęcia szeregu czynności wyjaśniających. W pierwszej kolejności na organie ciąży obowiązek wystąpienia do Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA z zapytaniem, czy skarżący pobiera świadczenie emerytalne/rentowe/rentowe rodzinne oraz za jakie okresy służby i w jakich formacjach. Następnie ustalenia wymaga, czy skarżący podlega (ewentualnie za jakie okresy, służba w jakich formacjach) regulacjom ww. ustawy (art. 15c, art. 22a, art. 24a). W przypadku potwierdzenia powyższego konieczne jest wystąpienie do Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu - z prośbą o przekazanie informacji o przebiegu służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ww. ustawy, a także przekazanie informacji pozwalających na ocenę ustawowego wymogu dotyczącego rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Ponadto niezbędne jest wystąpienie do formacji, w których skarżący pełnił służbę, lub jej następcy prawnego, z prośbą o weryfikację okresów służby skarżącego pod kątem przedstawionego powyżej ustawowego wymogu dotyczącego rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności

z narażeniem zdrowia i życia.

Powołując się na orzeczenia NSA i WSA organ wskazał, że wydłużenie terminu załatwienia przedmiotowej sprawy jest uzasadnione, a organ potrzebuje - realnego w okolicznościach sprawy - czasu do przeanalizowania stanu prawnego

i faktycznego sprawy oraz wydania i uzasadnienia rozstrzygnięcia w sprawie. Właściwy czas na wydanie i uzasadnienie rozstrzygnięcia w sprawie jest bardzo istotny ze względu na materię, którą obejmuje ustawa, a mianowicie dotyczącą wysokości zaopatrzenia emerytalnego/rentowego/rentowego rodzinnego funkcjonariuszy i ich rodzin.

Na marginesie wskazano, że do organu wpłynęła znaczna ilość spraw (na dzień sporządzenia odpowiedzi na skargę około 4 900 spraw) wniesionych na podstawie art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z rażącym naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a obiektywnie weryfikowalnymi czynnikami, które wpływają na terminy rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji.

Pismem z dnia [...] października 2020 r. skarżący podtrzymał skargę. Podniósł, że działanie organu ma wszelkie cechy działania przewlekłego. Wskazał na dwukrotne zwrócenie się przez organ do IPN o akta osobowe, tj. pismem z dnia

[...] maja 2018 r. i ponownie w dniu [...] września 2020 r. W ocenie skarżącego powyższe stanowi pozorowanie działań.

Organ na wezwanie Sądu pismem z dnia [...] lutego 2020 r. poinformował,

że wniosek skarżącego nie został rozpatrzony, decyzja nie została wydana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest dopuszczalna. Skarżący przed jej wniesieniem wystąpił do organu z ponagleniem.

Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.).

Zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), zwanej dalej k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.

Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy

w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu,

lub nie podjął stosownej czynności.

Pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania obejmuje takie działanie organu, które nacechowane jest opieszałością i nieskutecznością. Ma ono miejsce

w sytuacji, gdy formalnie organowi nie można postawić zarzutu niepodejmowania czynności w sprawie, jednakże nieefektywne wykonywanie tych czynności prowadzi

w konsekwencji do braku możliwości realizacji przez stronę jej praw. Postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Instytucja skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej, tak jak skarga na bezczynność organu, ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Kontrola Sądu zmierza zatem do ustalenia, czy istotnie organ administracji publicznej postępowanie w sprawie prowadzi przewlekle

i bezpodstawnie nie kończy go wydaniem rozstrzygnięcia.

W doktrynie przyjmuje się, że o przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić, gdy organ administracji w jego toku podejmuje czynności zbędne lub też powstrzymuje się od podjęcia czynności niezbędnych do rozpoznania

i rozstrzygnięcia sprawy, co prowadzi do nieracjonalnego przedłużenia terminu jej załatwienia (J.P.Tarno "Bezczynność organu a przewlekłe prowadzenie postępowania, Casus 2013 r., str. 11).

Sytuacja taka zachodzi w niniejszej sprawie, albowiem nie ulega wątpliwości, że termin określony w przepisie art. 35 k.p.a., a także kolejne terminy wyznaczone przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, tj. do dnia [...] czerwca 2018 r.

i do dnia [...] grudnia 2018 r., nie zostały dotrzymane.

W sprawie jest bezsporne, że postępowanie z wniosku z dnia [...] sierpnia 2017 r. o zastosowanie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin i wyłączenie stosowania art. 15c, 22a, 24a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) w stosunku do wnioskodawcy, nie zostało przez organ zakończone w tym czasie w wymaganej przez przepisy prawa formie.

W ocenie Sądu postępowanie prowadzone było przez organ przewlekle. Ustawodawca wymaga, aby załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego nastąpiło nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Organ sprawy nie załatwił nie tylko w terminie ustawowym ale nie załatwił jej do chwili obecnej, tj. przez okres ponad 3 lat, w tym w wyznaczonym przez siebie dodatkowym terminie do dnia [...] czerwca 2018 r., a następnie do dnia [...] grudnia 2018 r.

Zauważyć należy, że o tym, iż sprawa nie będzie załatwiona w ustawowym terminie organ poinformował wnioskodawcę w piśmie z dnia [...] października 2017 r. Wówczas to wyznaczono odległy termin [...] czerwca 2018 r. na zakończenie postępowania. Jednocześnie Minister dopiero po siedmiu miesiącach od wpływu wniosku strony, pismami z dnia [...] maja 2018 r., wystąpił do Prezesa IPN i Szefa ABW o przekazanie informacji na temat przebiegu służby wnioskodawcy, a zatem w końcówce terminu wskazanego stronie jako termin zakończenia postępowania. Informacjami z ZER MSWiA organ dysponował już od końca listopada 2017 r. Odpowiedź z IPN udzielona została pismem z dnia [...] lipca 2018 r., zaś Szef ABW odpowiedzi udzielił pismem z dnia [...] października 2018 r. Wcześniej, albowiem pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. Minister zawiadomił stronę po raz drugi, że sprawa nie zostanie rozpatrzona w wyznaczonym wcześniej terminie, wskazano na [...] grudnia 2018 r. jako dzień zakończenia postępowania. Pismem z dnia [...] października 2018 r. organ zawiadomił stronę, że została zebrana dokumentacja niezbędna do wydania decyzji. Pouczył o prawie zapoznania się z zebranym materiałem. Decyzji jednak nie wydano.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd stwierdził, że organ prowadził postępowanie z wniosku Z. B. z dnia [...] sierpnia 2017 r. w sposób przewlekły

i niezasadnie nie podejmował działań koniecznych w sprawie, tj. zmierzających do szybkiego zgromadzenia materiału dowodowego i zakończenia postępowania. Obowiązek wszechstronnej i wnikliwej analizy materiału dowodowego stanowi podstawową czynność organu przy rozpatrywaniu sprawy, jednakże zasadniczym obowiązkiem organu jest w pierwszej kolejności zgromadzenie materiału dowodowego, który będzie można poddać analizie. Z akt sprawy nie wynika żadna przyczyna, którą można byłoby usprawiedliwić brak działania przez kilka miesięcy zanim organ wystąpił do IPN i Szefa ABW o niezbędne informacje. Następnie zaś, choć organ dysponował już materiałem dowodowym niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy wnioskodawcy, o czym zresztą stronę poinformował w październiku 2018 r., nadal decyzji nie wydawał. Od wyznaczonego przez siebie drugiego dodatkowego terminu na zakończenie postępowania, tj. od [...] grudnia 2018 r. upłynęły już ponad dwa lata i nadal sprawy nie rozstrzygnięto. Minister ponowił natomiast, jak wynika z pisma skarżącego z dnia [...] października 2020 r., prośbę do IPN o akta osobowe skarżącego pismem z dnia [...] września 2020 r.

Okoliczności niniejszej sprawy jednoznacznie wskazują, że postępowanie prowadzone było w sposób przewlekły, co nie znajduje żadnego uzasadnienia, nadto do chwili obecnej nie zakończyło się wydaniem przez organ decyzji.

W związku z tym, że organ nie rozpatrzył sprawy z wniosku strony konieczne stało się zobowiązanie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] sierpnia 2017 r. w terminie 1 miesiąca od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

W ocenie Sądu w sprawie tej przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało charakter rażącego naruszenia prawa. Rozpoczęcie gromadzenia materiału dowodowego od innych organów, tj. od IPN i Szefa ABW nastąpiło po sześciu miesiącach od uzyskania informacji z ZER MSWiA. Na gruncie tej sprawy nie sposób stwierdzić, aby istniała jakakolwiek prawna czy faktyczna przeszkoda do należytego prowadzenia postępowania. Odkładanie działań w postaci zgromadzenia podstawowego materiału dowodowego, a nadto niepodejmowanie rozstrzygnięcia mimo zgromadzenia tego materiału już ponad dwa lata temu, nie może zostać zaakceptowane w demokratycznym państwie prawa. Powyższe stanowi o rażącym naruszeniu art. 12 k.p.a. i art. 8 k.p.a., tj. zasady szybkości postępowania i zasady pogłębiania zaufania strony do władzy publicznej.

Zauważyć należy, że do marca 2020 r., kiedy to ogłoszono stan zagrożenia epidemicznego a następnie stan epidemii, organ prowadząc postępowanie przez ponad dwa lata nie zdołał, bez istotnej przeszkody, zakończyć postępowania.

Taki sposób działania organu bezsprzecznie narusza w sposób rażący zasadę pogłębiania zaufania strony do władzy publicznej. Sąd wziął przy tym pod uwagę przepis art. 15 zzs ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0V1D-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, z późń. zm.), zgodnie z którym w okresie stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg terminów procesowych i sądowych w innych postępowaniach administracyjnych -

nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Także uwzględnienie art. 15zzs ust. 10 pkt 1 tej ustawy nie zmienia stanowiska Sądu co do stwierdzonego w tej sprawie przewlekłego prowadzenia przez organ postępowania. Przewlekłe prowadzenie postępowania istniało już przed wprowadzeniem stanu zagrożenia epidemicznego. Także po uchyleniu art. 15zzs powołanej ustawy przepisem art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875) organ do dnia rozstrzygania niniejszej sprawy decyzji nie wydał.

W sprawie tej organ naruszył w sposób rażący przepis art. 35 § 1 i 3, jak również przepis art. 8 k.p.a. i art. 12 § 1 k.p.a. Biorąc pod uwagę treść art. 35 § 3 k.p.a. stwierdzić należy, że organ znacznie przekroczył termin ustawowy, przy jednoczesnym braku istotnych procesowych przeszkód do zakończenia postępowania. Obowiązek działania w sprawie wnikliwie i szybko (art. 12 k.p.a.) oznacza konieczność poszanowania praw strony do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki, czego w tej sprawie organ nie dopełnił. Z akt sprawy nie wynika, aby opieszałość w gromadzeniu materiału dowodowego i rozstrzygnięciu sprawy była usprawiedliwiona.

Zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny

w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

W sprawie tej Sąd przyznał skarżącemu od organu sumę pieniężną w kwocie 1.000 zł. Powołany wyżej przepis nie precyzuje charakteru przyznawanej kwoty pieniężnej. Przyjąć należy, że kwota ta ma znaczenie kompensacyjne. Oznacza to, że jej przyznanie ma na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła na skutek wadliwie działającej administracji publicznej. Użycie przez ustawodawcę

w powołanym przepisie zwrotu "sąd (...) może" oznacza, że rozstrzygnięcie

w przedmiocie m.in. przyznania od organu sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, że przyznanie skarżącemu od organu sumy pieniężnej stanowi nie tyle sankcję dla organu za wadliwe prowadzenie postępowania, co rekompensatę dla strony za wszelkiego rodzaju dolegliwości i niedogodności, jakich doznała na skutek bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania (v. wyrok NSA z dnia 11 maja 2018 r. sygn. akt I OSK 2230/17, wyrok NSA z dnia 29 listopada 2019 r. sygn. akt I OSK 1615/18, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Za przyznaniem skarżącemu sumy pieniężnej w niniejszej sprawie w wysokości 1.000 zł przemawiał czas trwania postępowania administracyjnego, które nadal nie zakończyło się wydaniem decyzji. Na początku marca 2020 r., a zatem jeszcze przed wprowadzeniem stanu zagrożenia epidemicznego, upłynęły ponad 2 lata od wpływu wniosku strony do organu. Tak długi okres niepodejmowania właściwego działania uzasadniał zrekompensowanie skarżącemu negatywnych przeżyć poprzez przyznanie sumy pieniężnej we wskazanej wysokości. Także po wniesieniu ponaglenia przez stronę upłynął już ponad 1 rok, kiedy to organ mógł wydać decyzję. Brak decyzji uniemożliwia stronie dochodzenie swych praw. Zaznaczyć jednocześnie należy, że przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie nie była kwestia obniżenia wysokości świadczenia emerytalnego. Suma pieniężna nie ma charakteru odszkodowawczego, nie zastępuje odszkodowania z tytułu bezczynności organu administracji publicznej, czy przewlekłego prowadzenia postępowania. Z tych względów Sąd przyznał sumę pieniężną we wskazanej wyżej wysokości, jako odpowiednią w okolicznościach sprawy.

Jednocześnie w sprawie tej Sąd stwierdził, że zaszły przesłanki do wymierzenia organowi grzywny. Grzywna jest środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach, wskazujących, że bez tej dodatkowej sankcji (dolegliwości finansowej) organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. Grzywna jest środkiem mającym służyć przymuszeniu (zmobilizowaniu) organu do wydania aktu administracyjnego. W ocenie Sadu, grzywna w wysokości 500 zł. (pięćset złotych) złotych spełni swoją rolę dyscyplinująco-represyjną i przyczyni się do załatwienia przez organ wniosku strony. Grzywna w tej wysokości jest w ocenie Sądu wystarczająca, aby skłonić organ do właściwego procedowania i uwzględnienia zasady prowadzenia przez organ postępowania w sposób budzący zaufanie jednostki do władzy publicznej.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 1 i 2 wyroku. W punkcie 3 i 4 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 2 powołanej ustawy. Sąd nie zasądził zwrotu kosztów postępowania, albowiem w sprawie tej kosztów nie wykazano, nadto skarżący w sprawie niniejszej, na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. d ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych.