Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1981/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 i art. 260
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 24 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. H. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E. H. na decyzję Komendanta głównego Policji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do opróżnienia lokalu postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy -


UZASADNIENIE

E. H., działając, przez pełnomocnika z wyboru, wniosła skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do opróżnienia lokalu. Jednocześnie wystąpiła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

We wniosku wskazała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z dorosłym synem, który jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Podniosła, że jedyny dochód gospodarstwa domowego stanowi jej renta z tytułu niezdolności do pracy w wysokości 738 zł brutto – 642,58 zł netto.

Podała, że do jej stałych zobowiązań należą opłaty za mieszkanie w wysokości 950 zł miesięcznie, opłaty za energię elektryczną – 90 zł, za gaz – 100 zł, za abonament telefoniczny - 49,40 zł, a także koszty związane z zakupem leków - 50 zł oraz żywności - 300 zł. Oświadczyła, że samodzielnie uiszcza opłaty za gaz, energię elektryczną, jedzenie i leki, natomiast w pozostałym zakresie korzysta z pomocy rodziny, natomiast koszty związane z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru ponosi jej ciotka.

Wskazała, że jej mąż nie prowadzi z nią wspólnego gospodarstwa domowego i utrzymuje się we własnym zakresie.

Wniosek skarżącej o udzielenie zwolnienia od kosztów sądowych został rozpatrzony odmownie postanowieniem referendarza sądowego z dnia 13 grudnia 2013 r., a po wniesieniu sprzeciwu przez pełnomocnika skarżącej, ponownie odmówiono zwolnienia od kosztów postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2014 r. Sąd stwierdził, że jakkolwiek sytuacja majątkowa skarżącej jest trudna, to pozostaje ona jednak w związku małżeńskim, przez co jej małżonek jest zobowiązany do udzielania jej pomocy w ramach wzajemnych obowiązków wynikających z treści art. 23 i art. 27 ustawy z dnia 25 lutego 1965 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. 2012, poz. 788 ze zm.). Wobec powyższego skarżąca nie wykazała w sposób niebudzący wątpliwości, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania.

Powyższe stanowisko zostało następnie podzielone przez Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowienie z dnia 27 marca 2014 r. sygn. I OZ 211/14 utrzymał zaskarżone postanowienie WSA w Warszawie.

Wyrokiem z dnia 18 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. H. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...].

Od powyższego wyroku została wniesiona przez pełnomocnika skarżącej skarga kasacyjna, w której zawarto jednocześnie ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od ponoszenia kosztów sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W przedmiotowej sprawie należy przede wszystkim podnieść, iż kwestia odmowy przyznania E. H. prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, została rozstrzygnięta prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2014 r.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 27 marca 2014 r. sygn. I OZ 211/14 oddalił zażalenie skarżącej od tego orzeczenia, uznając, iż Sąd I instancji prawidłowo ocenił sytuację materialną skarżącej, która nie daje podstaw do przyznania jej prawa pomocy.

Z uwagi na ponowny wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie, należało zbadać, czy jej sytuacja majątkowa uległa zmianie od czasu złożenia pierwszego wniosku w tym przedmiocie i wydania prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2014 r., odmawiającego przyznania prawa pomocy. Jakkolwiek bowiem strona, po prawomocnym oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, może złożyć kolejny wniosek w tym zakresie, to jednak rozpoznanie tego kolejnego wniosku nie może polegać na weryfikowaniu ocen i rozstrzygnięcia objętego wcześniejszym prawomocnym postanowieniem. Prawomocne postanowienie w tym zakresie wiąże nie tylko strony, ale także sąd. Ponowne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie jest dopuszczalne, ale tylko z uwagi na powstanie nowych okoliczności, które w sposób zasadniczy wpływają na ocenę sytuacji materialnej strony (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2007 r. sygn. akt I OZ 856/07 niepubl.).

Z oświadczeń zawartych przez pełnomocnika skarżącej w ponownym wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 18 września 2014 r. wynika, iż sytuacja rodzinna i majątkowa skarżącej nie uległa zmianie, zatem nie zachodzą żadne nowe okoliczności, które umożliwiałyby przyznanie jej prawa pomocy, a co za tym idzie weryfikację prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2014 r., zapadłego w przedmiotowej sprawie.

Wobec powyższych okoliczności, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.