Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1450/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.7, 77, 80, 107 par.1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.39 ust.1
journal: Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art.145 par.1 ust.1 lit.c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Sędzia NSA Krystyna Sidor (spr.), Protokolant Asyst. sędziego Rafał Ostrowski, po rozpoznaniu w dniu 17 września 2004 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenie na budowę I – uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty . z dnia [...] Nr [...] sygn. akt [...], które nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; II – zasądza od Wojewody na rzecz A. P. kwotę 10 zł. (dziesięć złotych) tytułem kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2003 r., znak [...] Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 z 2000r.) – po rozpatrzeniu odwołania A.P. od decyzji wydanej z up. Starosty z dnia [...].08.2003 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej B.W. i G.B. pozwolenia na rozbudowę i remont budynku handlowego położonego w D. przy ul. W., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że Starosta udzielił inwestorkom pozwolenia na budynku handlowego przy ul. W. Przedłożony projekt przewidywał rozbiórkę sklepu od strony ul. W. i wykonanie w jego miejsce nowego obiektu powiązanego funkcjonalnie z modernizowanymi pomieszczeniami w istniejących budynkach z przeznaczeniem ich na obiekt handlowo-usługowy.

Od decyzji odwołała się A.P., wnosząc że usytuowanie budynku w granicy w odl. 4,37 m (wg pomiarów wykonanych w dniu 22.07.2003 r. i odl. 4,5 m wg skarżącej) jest niezgodne z § 13 ust. 1 i 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690), a dopuszczalna wysokość budynku powinna wynosić 5,5 m, aby nie zacieniać okna znajdującego się na parterze budynku.

Po rozpatrzeniu zarzutów organ odwoławczy ustalił, że pomieszczenie użytkowane przez A.P. jako sklep, posiada od strony ulicy W. naświetlenie w postaci witryny wystawowej oraz przeszklonych drzwi. Okno od strony wjazdu, o którym mówi skarżąca jest nie użytkowane (zamknięte okiennicami ze sztabą metalową). Warunki techniczne dotyczące czasu nasłonecznienia zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z 2002 r.), w § 60 traktującym o czasie nasłonecznienia, stanowią o jego zapewnieniu co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8oo – 16oo dla pomieszczeń przeznaczonych do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole oraz w godzinach 700 -1700 dla pokoi mieszkalnych. Przepis ten nie obejmuje naświetlenia pomieszczeń sklepowych.

Inwestor przedstawił ekspertyzę techniczną analizy zacieniania nie użytkowanego okna, z której wynika, że elewacja budynku skarżącej jest nasłoneczniona od godziny 8°° do 1100 (trzy godziny), co spełnia wymagania § 60.

Organ odwoławczy stwierdził, że nie naruszono art. 32 ust. 4 i art. 33 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane (Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126): wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (ważność do 15.09.2004 r.), do wniosku został dołączony dokument o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany uzgodniony przez rzeczoznawcę ds. sanitarno-higienicznych oraz bezpieczeństwa i higieny pracy, wykonany przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania, zakresie objętym projektem. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego .D.-C.(uchwała Nr XXXV/202/92 17.12.1992 r. oraz uchwała Nr Xl/72/99 z 27.04.1999 r. RM), który to plan teren o symbolu UC20MNj, DR, UH przeznacza pod zabudowę jednorodzinną, usługi rzemiosła nieuciążliwego i handlu.

W ocenie organu odwoławczego usytuowanie budynku ścianą w granicy jest zgodne z wymaganiami § 12 ust. 6 stanowiącego, że budynek może być usytuowany ścianą zewnętrzną bez otworów bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli wynika to z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W decyzji tej wpisany został warunek utrzymania istniejącego przebiegu i parametrów technicznych ciągów komunikacyjnych oraz istniejących linii zabudowy. Projektowany budynek "usytuowany został w miejsce budynku do rozbiórki, który znajduje się w ciągu utrwalonej zabudowy w granicy.

Decyzję tę zaskarżyła do Sądu Administracyjnego A.P. wnosząc o jej uchylenie.

W uzasadnieniu zarzuciła, że decyzja została podjęta z naruszeniem prawa – nie wyjaśniono stanu faktycznego (art.7 kpa) oraz prowadzono postępowanie bez jej czynnego udziału i bez możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów podczas wizji lokalnej oraz po jej dokonaniu (art. 10 kpa).

Zdaniem skarżącej decyzja wydana z up. Starosty z [...]08.2003, nr [...] narusza bowiem prawo (§ 13 ust. 1 i 2 pkt.1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dn. 12.04.2002 ) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie .

Skarżąca uważa, że organy administracyjne nie uwzględniły podnoszonych przez nią okoliczności, że:

1/okno w jej pomieszczeniu (przeznaczonym na pobyt ludzi - § 4 ww. rozporządzenia) będzie zacienione przez projektowany budynek.

Pomieszczenie, o którym mowa, znajduje się w środkowej części szczytu "budynku na parterze". Nie jest to pomieszczenie sklepowe , lecz pomieszczenie niezależne oddzielone od pomieszczenia sklepu ścianą murowaną. Pomieszczenie sklepowe posiada swoje okno od strony ul. W. , natomiast przedmiotowe pomieszczenie posiada swoje jedyne okno od strony granicy działki sąsiedniej, gdzie ma stanąć projektowany budynek o wysokości przekraczającej dopuszczalną normę.

Parapet okna pomieszczenia skarżącej znajduje się na wysokości 1,0 m nad terenem. Odległość projektowanego budynku będzie wynosić ok. 4,5 m .

Wysokość projektowanego budynku będzie wynosić 8,0 m, zaś zgodnie z cytowanym § 13 wysokość ta nie powinna przekraczać 5,5 m.

2/ Projektowany budynek na sąsiedniej działce ma stanąć w "ostrej granicy", a nie na miejscu budynku rozbieranego (jak twierdzi U.W.), który usytuowany jest w odległości ponad 1,7 m od granicy działki.

Ponadto zdaniem skarżącej twierdzenie organu, że "okno jest nie użytkowane, bo zamknięte okiennicami ze sztabą metalową" w żadnym razie nie zwalnia organu od obowiązku badania czy budynek inwestorów powoduje zacienienie pomieszczenia z tym oknem.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Po rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania (art. 7, 77, 80, 107 § 1 kpa), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W świetle art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126) przedmiotem postępowania w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę jest sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a także kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń.

Rozpoznając niniejszą sprawę organy administracyjne błędnie oparły się wyłącznie na przedłożonym przez stronę aneksie do projektu budowlanego, który to projekt został wprawdzie zatwierdzony w odrębnym postępowaniu, jednakże zakończonym decyzją organu II instancji z dnia 29 lipca 2003 r. , uchylającą decyzję zatwierdzającą ten projekt i udzielającą inwestorkom pozwolenia na budowę.

Powyższe oznacza, że w postępowaniu obecnym, wszczętym na wniosek z dnia 7 lipca 2004r. organy administracyjne miały obowiązek ocenić zgodność całego projektu technicznego, a nie tylko aneksu stanowiącego załącznik do wcześniejszej decyzji, którą następnie uchylono z przepisami regulującymi warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności w zakresie projektowanych otworów drzwiowych w ścianie budynku od strony działki skarżącej.

W świetle cyt. art. 35 ust. 1 pkt 2 projekt ten łącznie z aneksem powinien również w całości zostać ponownie uzgodniony z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków.

Ponadto oba organy administracyjne nie wyjaśniły – wbrew podnoszonym już w odwołaniu zarzutom skarżącej – czy pomieszczenie przez nią zajmowane, w którym znajduje się przedmiotowe okno jest przeznaczone na pobyt ludzi w rozumieniu § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75, poz. 690) .

Zgodzić się trzeba bowiem z argumentem skarżącej, że sam fakt "zabicia" okna deskami nie przesądza o charakterze pomieszczenia.

Powyższe oznacza, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przez co na mocy art. 145 § 1 ust. 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wymaga uchylenia.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania wydano na podstawie art. 200 cyt. ustawy.