Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 479/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2020-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 27f ust 6 w zw. z art. 6 ust. 4 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1387
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Łozowska Sędziowie Sędzia NSA Gerard Czech Sędzia WSA Marta Wojciechowska (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Maria Żymańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi I. P. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 6 września 2019 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez I. P. (dalej określanej jako: strona, wnioskodawczyni, skarżąca) jest indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego z 6 września 2019 r. nr [...] wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako: Dyrektor KIS, organ) w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, w której organ uznał za nieprawidłowe stanowisko wnioskodawczyni w zakresie ulgi prorodzinnej.

We wniosku o wydanie interpretacji wnioskodawczyni, przedstawiając stan faktyczny, wskazała, że w zeznaniu podatkowym za rok 2018 w PIT-38 wykazała ulgę prorodzinną na dziecko – S. za miesiące od I 2018 r. do VI 2018 r. w kwocie 556,02 zł. Zaznaczyła, że wezwana przez urząd skarbowy celem sporządzenia korekty na plus wyjaśniła, że ma świadomość, iż odliczeniu ulgi prorodzinnej na dziecko podlegają dzieci do lat 25, niemniej ze względu na to, że przez cały 2018 r. pozostawała ona dłużnikiem alimentacyjnym swej córki w kwocie 400 zł/mc, odliczyła ulgę do czerwca 2018 r., a z pozostałych 6-m-cy 2018 r. dobrowolnie zrezygnowała. Pomimo tego urząd skarbowy wpierw dokonał zwrotu podatku, po czym zażądał zwrotu całej kwoty wynikającej z ulgi podatkowej za 11 miesięcy 2018 r. - z czym strona nie może się zgodzić, jako dłużnik alimentacyjny swojej córki. Dalej wnioskodawczyni podała, że jej córka (wierzyciel alimentacyjny) w okresie wakacji pracując na zlecenie przez 3 miesiące osiągnęła przychód w wysokości przekraczającej kwotę 3.089 zł. Dodała też, że od kwot 12x400 zł potrącanych przez komornika sądowego zapłaciła podatek - 18 % (procent).

Uzupełniając na wezwanie organu przedstawiony we wniosku stan faktyczny, wnioskodawczyni podała: że w 2018 r. osiągnęła dochody opodatkowane w skali podatkowej 18% w wysokości 38.171,45 zł brutto (minus alimenty i minus składki na ubezpieczenie); że przedmiotem wniosku jest ulga prorodzinna związana z wychowywaniem przez nią jednego dziecka (którego jest dłużnikiem alimentacyjnym) a łączne jej dochody, pomniejszone o zapłacone składki na ubezpieczenie społeczne, nie przekroczyły kwoty 112.000 zł (ani nawet połowy tej kwoty); że jej zdaniem w tym przypadku nie mają zastosowania wyłącznie przepisy art. 30c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1387 ze zm. – dalej określanej jako "updof") lecz mają zastosowanie przepisy art. 27f ust. 1 pkt 1, art. 27f ust. 6 i art. 6 i 4 pkt 2 i inne tej ustawy; że w 2018 r. jej córka uzyskała dochody podlegające opodatkowaniu w łącznej wysokości ok. 6.000 zł (praca studentki studiów dwustopniowych stacjonarnych w okresie ferii letnich). Poza tym córka osiągała w 2018 r. przychody z zasądzonych alimentów płatnych przez nią i potrącanych wnioskodawczyni przez Komornika Sądu Rejonowego w [...] z wynagrodzenia za pracę przez cały 2018 r. w skali 400 zł /m-c. (12x400 zł., oczywiście uprzednio opodatkowane); że datą ukończenia przez córkę 25 lat jest dzień [...] 2018 r.; że przez cały 2018 r. córka uczęszczała i studiowała na [...] w [...], studia magisterskie o charakterze stacjonarnym; że córka – S. P., chociaż do końca 2018 r. była jej wierzycielem alimentacyjnym, zamieszkiwała i zamieszkuje wraz z nią, pozostawała i pozostaje pod jej stałą opieka, wnioskodawczyni wychowuje ją i faktycznie sprawuje nad nią pieczę, wobec czego postanowiła skorzystać z prawa rodzica do tzw. ulgi prorodzinnej, ulgi na wychowanie dziecka - do kwoty wysokości 556,02 zł, a więc za okres tylko 6 m-cy, choć jej zdaniem miałaby prawo do pełnej ulgi za okres pełnych 12 m-cy roku 2018.

W związku z powyższym opisem zadano pytanie: "czy wnioskodawczyni żyjąc w separacji sądowej, będąc dłużnikiem alimentacyjnym swego dziecka miała prawo do stosowania ulgi prorodzinnej na swoje dziecko, wierzyciela alimentacyjnego, w przypadku, kiedy córka zamieszkiwała i zamieszkuje wraz z nią, która wychowuje ją i faktycznie sprawuje nad nią pieczę?

Zdaniem wnioskodawczyni, ulga prorodzinna za 2018 r. została odliczona zgodnie z obowiązującym prawem. Zaznaczyła, że wyłączeniu z ograniczenia prawa do odliczenia ulgi prorodzinnej do 25 lat wyłączone są: a) osoby bez względu na wiek jeśli otrzymywały zasiłek, dodatek pielęgnacyjny lub rentę socjalną; b) osoby udzielające świadczenie o charakterze alimentacyjnym na rzecz swego dziecka, niesamodzielnie w sytuacji separacji sądowej małżonków, ciągłości nauki - studia dwustopniowe. Na potwierdzenie swojego stanowiska przywołała interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 8 listopada 2010 r. (nr 1BPBII/1/415-523/10/ASz).

Wskazaną na wstępie interpretacją, wydaną na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900. ze zm.) – dalej jako: [op], Dyrektor KIS, uznał stanowisko wnioskodawczyni za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu organ przytoczył przepisy normujące warunki uprawniające do uzyskania tzw. "ulgi prorodzinnej" (art. art. 6 ust. 4 pkt 2 i 3, ust. 8 i 9, art. 27f ust. 1, ust. 2, ust. 2a, ust. 2b, ust. 4, ust. 5, ust. 6 i ust. 7 updof). Wyjaśnił następnie, że treść art. 27f ust. 6 w zw. z art. 6 ust. 4 pkt 2 i 3 updof pozwala na skorzystanie z ulgi podatnikowi, który utrzymywał dzieci pełnoletnie:

■ bez względu na ich wiek, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały zasiłek (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną.

■ do ukończenia 25 roku życia uczące się w szkołach, o których mowa w przepisach o systemie oświaty, przepisach o szkolnictwie wyższym lub w przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe obowiązujących w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie, jeżeli w roku podatkowym nie uzyskały dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b, w łącznej wysokości przekraczającej kwotę stanowiącą iloraz kwoty zmniejszającej podatek określonej w art. 27 ust. 1b pkt 1 oraz stawki podatku, określonej w pierwszym przedziale skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, z wyjątkiem renty rodzinnej,

- w związku z wykonywaniem przez tych podatników ciążącego na nich obowiązku alimentacyjnego oraz w związku ze sprawowaniem funkcji rodziny zastępczej.

Zdaniem organu, z powołanych uregulowań prawnych wynika, że jednym z warunków koniecznych, aby móc skorzystać z ulgi, o której mowa w art. 27f updof na pełnoletnie dzieci, jest utrzymywanie w roku podatkowym pełnoletniego dziecka do ukończenia 25 roku życia, uczącego się w szkołach ściśle przez ustawę określonych, które w roku podatkowym nie uzyskało dochodów, do których stosuje się zasady opodatkowania, określone w art. 27 lub art. 30b, w łącznej wysokości przekraczającej kwotę stanowiącą iloraz kwoty zmniejszającej podatek określonej w art. 27 ust. 1b pkt 1 oraz stawki podatku, określonej w pierwszym przedziale skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, z wyjątkiem renty rodzinnej. Ponadto organ zaznaczył, że z woli ustawodawcy limit osiągniętego dochodu dotyczy całego roku podatkowego, a nie jego części, czy poszczególnych miesięcy. W 2018 r. wysokość tego limitu wynosiła 3.089 zł, co wynika z wyliczenia ilorazu kwoty zmniejszającej podatek, tj. kwoty 556 zł 02 gr oraz stawki podatku, określonej w pierwszym przedziale skali podatkowej, tj. 18%.

Odnosząc przedstawiony stan prawny do opisanego we wniosku stanu faktycznego organ interpretacyjny stwierdził, że wnioskodawczyni nie spełniła jednej z przesłanek określonych w art. 27f ust. 6 w powiązaniu z art. 6 ust. 4 pkt 2 i 3 updof, gdyż dochód uzyskany przez córkę w 2018 r. przekroczył kwotę 3.089 zł. W konsekwencji wnioskodawczyni nie może skorzystać z ulgi prorodzinnej na pełnoletnią córkę za żaden z miesięcy 2018 r. (nawet przy spełnieniu wszystkich pozostałych warunków normujących przedmiotową preferencję podatkową). Tym samym stanowisko wnioskodawczyni jest nieprawidłowe.

W skardze wniesionej na powyższą interpretację skarżąca, domagając się m.in. jej uchylenia, zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 27f ust 1 pkt 1, ust. 6 i art. 6 ust. 4 pkt 2 updof a także naruszenie art. 133 i art. 138a-138e op.

W uzasadnieniu skargi skarżąca powtórzyła argumentację prezentowaną we wniosku i ponownie przedstawiła okoliczności związane z rozliczeniem ulgi prorodzinnej. Dodatkowo wskazała na bezprawne jej zdaniem działania Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], który wezwał jej byłego męża do sprostowania złożonej przez nią deklaracji podatkowej PIT-37, co naruszało przepisy art. 133 op poprzez pozbawienie jej statusu strony w postępowaniu oraz przepisy art. 138a -138e op, wskutek błędnego uznania małżonka za jej pełnomocnika. Jednocześnie, powołując się na wyrok NSA z 3 września 2019 r., sygn. akt II FSK 3004/17, skarżąca zarzuciła, że stanowisko wyrażone w interpretacji jest rażąco sprzeczne z obowiązującą linią orzeczniczą i narusza obowiązujący stan prawny.

Odpowiadając na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej: ppsa), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Zgodnie z art. 146 § 1 ppsa sąd uchyla zaskarżoną interpretację w razie stwierdzenia, że narusza ona przepisy prawa materialnego lub procesowego w sposób - odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania.

Stosownie natomiast do art. 57a tej ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej - w zakresie i według kryteriów określonych powołanymi wyżej przepisami – Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia prawa, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Na wstępie wskazać należy, iż przedmiotem sprawy jest interpretacja przepisów prawa podatkowego. Granice tego szczególnego postępowania podatkowego, którego celem jest uzyskanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, określa strona występująca z konkretnym pytaniem prawnym, jako że art. 14a § 2 op stanowi, iż składający wniosek podatnik obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego sprawy oraz do własnego stanowiska w sprawie. Natomiast rozstrzygnięcie organu w przedmiocie interpretacji do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie podatnika powinno zawierać ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa (art. 14a § 3 op). Regulacja ta oznacza, że organy nie dokonują ustaleń w zakresie stanu faktycznego, lecz dokonują jedynie oceny prawnej przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego.

Spór między stronami dotyczy kwestii, czy w opisanym we wniosku stanie faktycznym skarżąca spełniała warunki do skorzystania z odliczenia z tytułu ulgi na pełnoletnie, uczące się dziecko, o której mowa w art. 27f ust. 6 updof.

Z zawartego we wniosku opisu stanu faktycznego, uzupełnionego pismem z 26 sierpnia 2019 r. wynikało, że skarżąca w złożonym za 2018 r. zeznaniu podatkowym PIT- 37 skorzystała z przewidzianego w art. 27f updof odliczenia od podatku za okres od stycznia do czerwca 2018 r. (ulga prorodzinna), w związku z wykonywaniem obowiązku alimentacyjnego wobec pełnoletniej i uczącej się córki S. Skarżąca przez cały 2018 r. była dłużnikiem alimentacyjnym swej córki w kwocie 400 zł/mc. Córka (wierzyciel alimentacyjny) uzyskała dochody podlegające opodatkowaniu w łącznej wysokości ok. 6.000 zł w skali całego 2018 r. (praca studentki w okresie ferii letnich). Łączne dochody skarżącej 2018 r. opodatkowane skalą podatkową pomniejszone o zapłacone przez podatnika składki na ubezpieczenie społeczne nie przekroczyły kwoty 112.000 zł. Skarżąca zaznaczyła też, że nie podlega opodatkowaniu na zasadach przewidzianych w art. 30c updof.

Na tle tak opisanego stanu faktycznego organ interpretacyjny zajął stanowisko, że wnioskodawczyni nie spełniła jednej z przesłanek określonych w art. 27f ust. 6 w powiązaniu z art. 6 ust. 4 pkt 2 i 3 updof, tj. dochód uzyskany przez córkę w 2018 r. przekroczył kwotę 3.089 zł, wobec czego nie może ona skorzystać z ulgi prorodzinnej na pełnoletnią córkę za żaden z miesięcy 2018 r. - (nawet przy spełnieniu wszystkich pozostałych warunków normujących przedmiotową preferencję podatkową).

W ocenie Sądu, zajęte przez organ w skarżonej interpretacji stanowisko jest zgodne z prawem i nie narusza podniesionych w skardze przepisów art. 27f ust.1 pkt 1 i ust 6 w zw. z art. 6 ust. 4 pkt 2 i 3 updof.

Prawo do tzw. ulgi prorodzinnej zostało uregulowane w art. 27f ust. 1 updof, w myśl którego od podatku dochodowego, obliczonego zgodnie z art. 27, pomniejszonego o kwotę składki, o której mowa w art. 27b, podatnik ma prawo odliczyć rocznie kwotę, obliczoną zgodnie z ust. 2, na każde małoletnie dziecko, w stosunku do którego w roku podatkowym wykonywał władzę rodzicielską (pkt 1). Natomiast stosownie do art. 27 ust. 6 tej ustawy, przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio do podatników utrzymujących pełnoletnie dzieci, o których mowa w art. 6 ust. 4 pkt 2 i 3, w związku z wykonywaniem przez tych podatników ciążącego na nich obowiązku alimentacyjnego lub sprawowania funkcji rodziny zastępczej.

Jak trafnie wskazał organ, treść art. 27f ust. 6 w powiązaniu z art. 6 ust. 4 pkt 2 i 3 uptu wskazuje, że odliczenie kwoty określonej w ust. 2 przysługuje również podatnikowi, który utrzymywał dzieci pełnoletnie:

■ bez względu na ich wiek, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały zasiłek (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną.

■ do ukończenia 25 roku życia uczące się w szkołach, o których mowa w przepisach o systemie oświaty, przepisach o szkolnictwie wyższym lub w przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe obowiązujących w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie, jeżeli w roku podatkowym nie uzyskały dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b, w łącznej wysokości przekraczającej kwotę stanowiącą iloraz kwoty zmniejszającej podatek określonej w art. 27 ust. 1b pkt 1 oraz stawki podatku, określonej w pierwszym przedziale skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, z wyjątkiem renty rodzinnej,

- w związku z wykonywaniem przez tych podatników ciążącego na nich obowiązku alimentacyjnego oraz w związku ze sprawowaniem funkcji rodziny zastępczej.

Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że możliwość preferencyjnego rozliczenia podatku dochodowego podatnika w oparciu o regulacje art. 27f updof uzależniona jest nie tylko - jak uważa skarżąca - od wykonywania obowiązku alimentacyjnego wobec pełnoletniego dziecka, pozostającego na utrzymaniu tego podatnika, lecz również konieczne jest spełnienie warunku, by zarobki dziecka nie przekroczyły limitu, o którym mowa w art. 6 ust. 4 pkt 3 updof. W 2018 r. wartość tego limitu wynosiła 3.089 zł, co wynika z wyliczenia ilorazu kwoty zmniejszającej podatek, tj. kwoty 556,02 zł oraz stawki podatku, określonej w pierwszym przedziale skali podatkowej, tj. 18%.

Wskazać przy tym należy, jak słusznie zaznaczył organ w odpowiedzi na skargę, że wszelkie ulgi i zwolnienia podatkowe nie stanowią standardu prawnego, lecz są odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania, wynikającej z art. 84 Konstytucji RP, stanowiącego, że każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Oznacza to, że wszelkie odstępstwa od tej zasady, muszą bezwzględnie wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. Co więcej, zgodnie z konstrukcją i systematyką updof, wszelkie ulgi i zwolnienia podatkowe stanowią wyjątek od generalnej zasady powszechności opodatkowania wyrażonej w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Stąd też, korzystanie z każdej preferencji podatkowej, wymaga spełnienia warunków określonych w przepisach je konstytuujących. W rezultacie przepisy regulujące prawo do przedmiotowego zwolnienia winny być interpretowane ściśle; niedopuszczalna jest ich interpretacja rozszerzająca.

Mając zatem na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że w świetle przedstawionych we wniosku okoliczności faktycznych, tj. wobec wskazania, że córka skarżącej uzyskała w 2018 r. dochód przekraczający kwotę 3.089 zł, prawidłowo organ interpretacyjny uznał, że skarżąca nie spełniła warunków, o których mowa w art. 27f ust 6 w zw. z art. 6 ust 4 pkt 3 updof i tym samym nie mogła skorzystać z ulgi prorodzinnej na pełnoletnią córkę za żaden z miesięcy 2018 r.

Powyższej oceny nie mogły podważyć zarzuty skarżącej, wywodzone z treści wyroku NSA z 3 września 2019 r., sygn. akt I FSK 3004/17. Według strony, sprzeczne z tym orzeczeniem stanowisko organu w sposób rażący narusza prawo materialne.

W powołanym orzeczeniu sąd kasacyjny stanął na stanowisku, że "jeżeli organy podatkowe utwierdzają podatnika w przekonaniu, że przysługuje mu ulga prorodzinna w podatku dochodowym od osób fizycznych, nie kwestionując tego prawa w toku czynności sprawdzających za poprzedni rok podatkowy, a także zwracając nadpłatę podatku wynikającą z deklaracji za kolejny, sporny rok podatkowy, w której w takim samym stanie faktycznym i prawnym ulgę tę podatnik uwzględnił, to art. 121 § 1 op sprzeciwia się późniejszemu wszczęciu postępowania i określeniu w drodze decyzji zobowiązania podatkowego za ten rok bez uwzględnienia ulgi."

Nie negując poglądu wyżej wyrażonego Sąd zauważa, że stan faktyczny sprawy, na tle której zapadł powyższy wyrok, z przyczyn oczywistych nie przystaje do stanu sprawy niniejszej. Przedmiotem rozpoznania Sądu w tej sprawie jest bowiem interpretacja indywidualna przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie ulgi prorodzinnej. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że celem instytucji interpretacji indywidualnych (art. 14b op i następne) jest wykładnia przepisów prawa podatkowego na tle przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Organ interpretacyjny, stosownie do nadanych mu kompetencji, jedynie przedstawia swój pogląd w zakresie rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do wskazanego we wniosku stanu faktycznego już istniejącego bądź zdarzenia przyszłego. Postępowanie interpretacyjne natomiast nie jest i nie może być etapem, na którym organ podatkowy rozstrzyga w sposób władczy o prawach i obowiązkach strony.

Powyższe powoduje, że wskazany przez skarżącą wyrok NSA o sygn. II FSK 3004/17 nie miał w realiach tej sprawy zastosowania. Po pierwsze pogląd w nim wyrażony o zasadności przyznania, w myśl zasady zaufania do organów podatkowych (121 § 1 op) ulgi prorodzinnej, mimo braku spełnienia ustawowych warunków - miał odniesienie do sytuacji, w której organ w wydanej podatnikom decyzji (rozstrzygnięciu władczym) dokonał na podstawie art. 21 § 3 op własnego rozliczenia podatku dochodowego, zastępując samoobliczenie dokonane przez podatników, co w tej sprawie nie miało jeszcze miejsca (we wniosku o wydanie interpretacji brak jest informacji, by wobec skarżącej zostało wszczęte postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa). Po wtóre - co istotniejsze - NSA w w/w wyroku wyraźnie stwierdził, że art. 121 § 1 op sprzeciwia się wszczęciu postępowania i określeniu w drodze decyzji zobowiązania podatkowego bez uwzględnienia ulgi prorodzinnej, jednakże tylko wtedy, gdy wcześniejsze działania organu podatkowego utrzymywały podatnika w przeświadczeniu, że przysługuje mu ulga prorodzinna, nie kwestionując tego prawa w toku czynności sprawdzających za poprzedni rok podatkowy, a także zwracając nadpłatę podatku wynikającą z deklaracji za kolejny, rok podatkowy, w której w takim samym stanie faktycznym i prawnym ulgę tę podatnik uwzględnił. Przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji opis stanu faktycznego w żaden sposób nie wskazuje, by takie okoliczności miały miejsce w przypadku skarżącej i by organy podatkowe w swych wcześniejszych działaniach upewniały ją w przekonaniu, że ulga prorodzinna jej przysługuje.

Nie mogły natomiast podlegać ocenie Sądu podniesione w skardze okoliczności dotyczące działań Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], czy też występowania przed tym organem, w imieniu skarżącej, osoby nieuprawnionej (byłego męża skarżącej – B. P., który, jak podnosi skarżąca, został błędnie potraktowany przez ten organ jako jej pełnomocnik w sprawie rozliczenia ulgi). Kwestie te wykraczają bowiem poza granice rozpoznania sprawy, której zakres obejmuje wyłącznie kontrolę legalności zaskarżonego aktu (tu: interpretacji indywidualnej) i w żadnym wypadku nie może rozciągać się na ocenę działania/zaniechania odrębnych organów podatkowych podczas prowadzonych czynności sprawdzających, w związku ze złożoną przez skarżąca korektą zeznania PIT-37 za 2018 r. Zwrócić również należy uwagę, że podnoszone przez skarżącą okoliczności nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym interpretacji. Przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej może być bowiem tylko ocena prawna danego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego, dotyczącego wnioskodawcy na gruncie przepisów materialnego prawa podatkowego, mających związek z kształtowaniem obowiązku czy zobowiązania podatkowego. Natomiast ani organ wydający interpretację, ani sąd administracyjny ją kontrolujący nie mogą oceniać kwestii wykraczających poza obszar procedowania interpretacyjnego. Tym samym podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 133 i art. 138a-138e op nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym interpretacji i z racji tego, że odnosiły się do czynności podjętych przez inny organ, wykraczają poza granice kontroli sądowej zaskarżonej interpretacji.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.