Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1075/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Finanse publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52  par. 1 i 2,  art. 53  par. 1,  art. 58  par. 1  pkt 2 i 6,  art. 86  par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 5 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej Spółce z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 300 (trzysta) zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 1075/07

UZASADNIENIE

W [...]Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością F-S z siedzibą w Ł. zwróciła się do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł-B z prośbą o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł-B uznał za nieprawidłowe stanowisko podatnika co do zakresu zastosowania art. 29 ust. 1 i art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).

Po rozpoznaniu zażalenia na wydane postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., decyzją z dnia [...], zmienił rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego, uznając jednocześnie za nieprawidłowe stanowisko strony wyrażone we wniosku z dnia [...], co do zakresu obowiązywania art. 29 ust. 1 i art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT.

Następną decyzją z dnia [...], po rozpoznaniu odwołania podatnika, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie z dnia [...]. co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów ustawy o VAT.

W dniu [...] r. pełnomocnik Sp. z o.o. F-S złożył w Izbie Skarbowej w Ł. skargę na decyzję z dnia [...], wskazując, że w związku z błędnym pouczeniem Dyrektora Izby Skarbowej dotyczącym możliwości złożenia odwołania od zaskarżonej decyzji, skarga została złożona w terminie, bowiem błędne pouczenie nie może szkodzić stronie.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o odrzucenie skargi, a w razie nieuwzględnienia tego wniosku o jej oddalenie. Organ podatkowy stwierdził, iż w analogicznych sprawach dotyczących postanowień w sprawie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucał skargi z powodu ich niedopuszczalności, ponieważ zostały wniesione bez wyczerpania przez skarżącego środków zaskarżenia. Dopiero Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uchwale z dnia 8 stycznia 2007 r. o sygn. akt I FPS 1/2006 uznał, że zarówno decyzje – w sprawach interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego – wydane na podstawie art. 14b § 5 pkt 1, jak również na podstawie art. 14b § 5 pkt 2 Ordynacji podatkowej, są decyzjami wydanymi w II instancji, a więc kończącymi postępowanie na drodze administracyjnej i od takich decyzji podatnikowi przysługuje prawo do ich zaskarżenia do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej pouczenie zawarte w zaskarżonej decyzji (o możliwości złożenia odwołania) nie spowodowało negatywnych konsekwencji dla podatnika, bowiem po wniesieniu przez niego odwołania od tej decyzji i ponownym rozpatrzeniu jego sprawy, skorzystał on następnie z prawa do zaskarżenia decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Do negatywnych konsekwencji doszłoby w sytuacji, gdyby błędne pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia spowodowało utratę możliwości zaskarżenia takiej decyzji, np. z powodu upływu terminu do zaskarżenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem w sprawie. W myśl art. 52 § 2 tej ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Przez "wyczerpanie środków zaskarżenia", w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. należy rozumieć sytuację, kiedy strona określonego postępowania administracyjnego lub inny jego uczestnik na prawach strony złoży określony środek zaskarżenia od danego aktu lub czynności. W ten sposób zostaje spełniony wymóg wyczerpania środków zaskarżenia i każdy z podmiotów określonych w art. 50 p.p.s.a. uzyskuje prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięcia wydanego w skutek złożenia środka zaskarżenia. Spełnienie przesłanki z art. 52 § 1 p.p.s.a. zależy zatem od zachowania się strony (uczestnika na prawach strony) postępowania administracyjnego, a nie od sposobu rozstrzygnięcia sprawy przez organ, do którego został złożony środek zaskarżenia. Tak więc każde rozstrzygnięcie, które kończy postępowanie uruchomione wniesionym środkiem zaskarżenia (np. decyzją, która kończy postępowanie w drugiej instancji) niezależnie od tego, czy ma charakter merytoryczny, czy umarza postępowanie może być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego (zob. T. Woś – w. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", Wyd. LexisNexis, Warszawa 2005, s. 238 i n.).

Zatem samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a.. Dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej można mówić o spełnieniu tego warunku.

W niniejszej sprawie podatnik złożył odwołanie od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] i na skutek tego środka zaskarżenia została wydana przez ten organ w dniu [...]. druga (ostateczna) decyzja w przedmiocie interpretacji prawa podatkowego. Zatem, dopóki ta ostatnia decyzja funkcjonuje w obrocie prawnym, to właśnie od niej przysługiwało stronie prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, z czego zresztą strona skorzystała. Niedopuszczalne zatem jest wniesienie przez stronę skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]

Słusznie zauważył Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., iż sądy administracyjne przyjmowały, że decyzja organu odwoławczego zapadła w rezultacie wniesienia zażalenia na postanowienie o udzieleniu interpretacji ma charakter rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego i od tej decyzji przysługuje odwołanie na podstawie art. 221 Ordynacji podatkowej. Brak natomiast wykorzystania przysługującego stronie środka zaskarżenia w myśl art. 52 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skutkowało odrzuceniem skargi (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 15 listopada 2005 r. o sygn. akt III SA/Wa 2416/05, POP 2006/5/84). Dopiero Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uchwale z dnia 8 stycznia 2007 r. o sygn. akt I FPS 1/2006 zajął odmienne stanowisko w tym zakresie.

Dodatkowo wskazać należy (abstrahując od tego, który z aktów wydanych w toku postępowania administracyjnego podlega zaskarżeniu), że skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 p.p.s.a.). Termin do wniesienia skargi sąd uwzględnia z urzędu i jeżeli zostanie stwierdzone uchybienie temu terminowi skarga podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a), chyba , że stosownie do postanowień art. 86 § 1 p.p.s.a, na wniosek skarżącego, który wykaże, że bez własnej winy nie wniósł skargi w terminie, zostanie przywrócony termin do jej wniesienia.

Bezspornym jest, że decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia [...] doręczono stronie [...], natomiast skargę na tę decyzję pełnomocnik skarżącego złożył dopiero w dniu [...] nie składając jednocześnie wniosku o przywrócenie terminu do jej złożenia.

Z tych względów postanowiono jak w sentencji.