Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 128/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Dobek - Rak Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Asesor WSA Wojciech Wycichowski po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2023 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na bezczynność Prezydenta Miasta Sopotu w przedmiocie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta Sopotu do rozpatrzenia wniosku J. B. z dnia 25 kwietnia 2022 roku w terminie jednego miesiąca od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Prezydenta Miasta Sopotu na rzecz skarżącego J. B. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

J.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Sopotu w sprawie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych.

Skargę wniesiono w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Dnia 25 kwietnia 2022 r. J. B. wystąpił do Konserwatora Zabytków Miasta Sopotu z wnioskiem o wydanie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych, prac konserwatorskich/restauratorskich w budynku zlokalizowanym na obszarze wpisanym do rejestru zabytków – zespół urbanistyczno – krajobrazowy Miasta Sopotu, na działce nr [...] znajdującej się na ulicy C. Zgodnie z załączonym do wniosku projektem budowlanym, zakres prac miałby obejmować wykonanie schodów zewnętrznych, poszerzenie bramy wjazdowej i zjazdu do garażu oraz zmianę lokalizacji ściany konstrukcyjnej garażu.

W dniu 24 maja 2022 r. Konserwator Zabytków Miasta Sopotu wystosował do strony pismo, w którym poinformował, że sprawa nie mogła być załatwiona w terminie 30 dni z uwagi na jej skomplikowany charakter, w związku z czym przedmiotowy wniosek zostanie rozpoznany do dnia 24 czerwca 2022 r. Następnie - w ostatnim dniu podanego przez organ terminu, ponownie skierowano pismo do skarżącego i powołując się na tożsamy powód poinformowano go o przedłużeniu rozpoznania sprawy do 8 lipca 2022 r. W obu wypadkach strona została pouczona o tym, że na podstawie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) – dalej w skrócie jako "k.p.a.", przysługuje jej prawo do wniesienia ponaglenia.

Następnie, pismem z 4 lipca 2022 r., Konserwator Zabytków Miasta Sopotu wezwał wnioskodawcę – na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. - do:

1. doprecyzowania żądania zawartego we wniosku z dnia 25 kwietnia 2022 r. dotyczącego inwestycji przy ul. C. w Sopocie tj. określenia jakiej procedury wnoszący żąda od organu konserwatorskiego. Został bowiem złożony wniosek o wydanie pozwolenia konserwatorskiego na prowadzenie prac na podstawie załączonego projektu zamiennego. Projekt ten zawiera jedynie rysunki projektu zagospodarowania terenu, rzutu piwnicy, rzutu parteru oraz ogrodzenia. Taki zakres projektu jest niewystarczający do wydania decyzji pozwalającej na prowadzenie prac. Jeżeli inwestor wnioskuje o wydanie decyzji zamiennej, należy to jednoznacznie określić we wniosku. Jedocześnie poinformowano, że na prowadzenie robót budowlanych na posesji przy ul. C. zostało wydane pozwolenie konserwatorskie nr [..] w dniu 26 marca 2019 r. dla poprzedniego właściciela posesji. Możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. uwarunkowana jest prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu faktycznego i prawnego oraz z udziałem tych samych stron. Zmiana inwestora powoduje konieczność wydania nowej decyzji i uchylenia poprzedniej.

2. doprowadzenia projektu ogrodzenia posesji przy ul. C. w Sopocie do zgodności z zapisami uchwały krajobrazowej (Uchwały nr XXXIX/521/2018 Rady Miasta Sopotu z dnia 26 marca 2018 r.).

Na uzupełnienie ww. braków organ wyznaczył wnioskodawcy termin 14 dni od otrzymania niniejszego wezwania, zastrzegając, że ich nieusunięcie spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Jednocześnie w piśmie tym organ poinformował wnioskodawcę, że pozwolenie konserwatorskie nr [...] z 26 marca 2019 r. zostało wydane pod warunkiem zachowania drzewa gatunku świerk, które zostało samowolnie usunięte przez inwestora. Dlatego też projekt inwestycji musi zakładać odtworzenie tego drzewostanu.

Pismem z 22 lipca 2022 r. wnioskodawca doprecyzował żądanie zawarte we wniosku wskazując, że żąda wydania nowej decyzji, pozwalającej na prowadzenie prac na obszarze wpisanym do rejestru zabytków miasta Sopotu. Wniósł również o dopuszczenie i przeprowadzenie trzech dowodów, tj. protokołu usunięcia drzewa, decyzji Prezydenta Miasta Sopotu z 10 maja 2022 roku oraz dowodu uiszczenia kary za wycięcie drzewa, a także projektu zamiennego w zakresie zagospodarowania terenu oraz przebudowy pomieszczeń w piwnicy, budynek mieszkalny jednorodzinny, ul. C., Sopot, działka nr [...] (w aktach sprawy) w celu wykazania, że projekt ten został zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 6 maja 2019 r. w związku z czym brak jest podstaw do jego kwestionowania.

Wskazując, że żąda wydania nowej decyzji, pozwalającej na prowadzenie prac na obszarze wpisanym do rejestru zabytków miasta Sopotu, skarżący podkreślił, że decyzją Prezydenta Miasta Sopotu z 25 października 2021 r. doszło do przeniesienia decyzji nr UA.6740.52.2.2019.AMS.5 z 6 maja 2019 r. o pozwoleniu na budowę na rzecz wnioskodawcy. Jednak ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami - na podstawie której wydane zostało pozwolenie konserwatorskie - nie przewiduje możliwości przeniesienia decyzji w tym zakresie. Strona wskazała, że wydane uprzednio pozwolenie konserwatorskie stało się decyzją ostateczną 11 kwietnia 2019 r., zaś zgodnie z art. 47a ust. 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, nie można wszcząć postępowania o zmianę lub uchylenie takiej decyzji po upływie 2 lat, od kiedy stała się ostateczna, a co za tym idzie - w chwili obecnej można jedynie domagać się wydania nowej decyzji. Zgodnie z powyższym, zastosowanie art. 155 k.p.a. wedle wskazania organu nie jest możliwe.

Ustosunkowując się do kwestii związanej z projektem zmiennym skarżący wyjaśnił, że projekt ten został zatwierdzony ww. decyzją o pozwoleniu na budowę, która cały czas pozostaje w obrocie prawnym, w związku z czym brak jest podstaw do jego kwestionowania. Konieczność wydania nowego pozwolenia konserwatorskiego wynika z faktu zmiany inwestora w wyniku przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę.

Natomiast odnosząc się do wezwania w zakresie doprowadzenia projektu ogrodzenia posesji przy ul. C. w Sopocie do zgodności z zapisami uchwały krajobrazowej skarżący uznał je za pozbawione podstaw faktycznych i prawnych.

Pismem z dnia 24 sierpnia 2022 r. organ konserwatorski poinformował stronę, że na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. przedmiotowy wniosek został pozostawiony bez rozpoznania, ponieważ wnioskodawca nie uzupełnił wniosku zgodnie z wezwaniem z dnia 4 lipca 2022 r., to znaczy nie doprowadził projektu ogrodzenia posesji przy ul. C. w Sopocie do zgodności z zapisami uchwały krajobrazowej, a także nie przedłożył projektu inwestycji zakładającego odtworzenie usuniętego drzewostanu. Dodatkowo poinformowano wnioskodawcę, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 2 sierpnia 2018 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich i badań konserwatorskich przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków albo na Listę Skarbów Dziedzictwa oraz robót budowlanych, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru, a także badań archeologicznych o poszukiwań zabytków (Dz. U. z 2021 r., poz. 81), dalej jako "rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 2 sierpnia 2018 r.", do wniosku o wydanie pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych w otoczeniu zabytku dołącza się: projekt budowlany lub część projektu budowlanego w zakresie niezbędnym do oceny wpływu planowanych robót budowlanych na zabytek. Organ podniósł, że strona w wezwaniu została poinformowana o tym, że załączony projekt nie jest wystarczający do wydania nowej decyzji.

Pismem z 9 września 2022 r. pełnomocnik strony wniósł ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na bezczynność Prezydenta Miasta Sopotu w zakresie rozpatrzenia powyższego wniosku.

Dnia 3 listopada 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga J. B. - reprezentowanego przez pełnomocnika, na bezczynność Prezydenta Miasta Sopotu polegającą na pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o wydanie pozwolenia konserwatorskiego na prowadzenie robót budowlanych, prac konserwatorskich/restauratorskich na obszarze wpisanym do rejestru zabytków - zespół urbanistyczno-krajobrazowy miasta Sopotu, na terenie działki nr [...], położonej przy ulicy C. w Sopocie (znak sprawy: [..] - pismo z dnia 24.08.2022 r.).

W związku z powyższym Prezydentowi Miasta Sopotu zarzucono naruszenie art. 35 § 1-3 w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. i wniesiono o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, oraz zobowiązanie organu do wydania decyzji w określonym terminie, a także stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu skargi skarżący przytoczył stan faktyczny sprawy, uwzględniając chronologię poszczególnych zdarzeń jakie miały miejsce po wniesieniu przez niego wniosku z dnia 25 kwietnia 2022 r. Zarzucając organowi naruszenie art. 35 § 1-3 w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. wskazał, iż odpowiedź na uzupełnienie braków formalnych wniosku z dnia 22 lipca 2022 roku została całkowicie zignorowana przez organ prowadzący w tej sprawie postępowanie, natomiast pismem z 24 sierpnia 2022 roku pozostawiono wniosek o wydania pozwolenia konserwatorskiego bez rozpoznania, co oznacza brak wydania decyzji merytorycznej. Takie działania organu dawały – zdaniem skarżącego - podstawę do wniesienia ponaglenia w związku z bezczynnością organu na podstawie art. 37 k.p.a., a następnie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność organu.

W odpowiedzi na skargę organ uznał ją za nieuzasadnioną. Ustosunkowując się do twierdzeń skarżącego organ przytoczył treść przepisów § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 2 sierpnia 2018 r. określających treść wniosku o wydanie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych i jego załączniki, i podkreślił, że postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru lub w jego otoczeniu (art. 36 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami) jest postępowaniem odrębnym, niezależnym od postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Ratio legis przepisu art 36 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków polega między innymi na umożliwieniu wojewódzkiemu konserwatorowi zabytków stwierdzenia czy określone roboty budowlane nie będą mieć negatywnego wpływu na zabytek i to niezależnie od tego czy roboty wykonywane są przy zabytku, czy w otoczeniu zabytku. Wskazuje na to w szczególności art. 36 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy (pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga wykonywanie robót budowlanych w otoczeniu zabytku). Oczywistym w ocenie organu jest, iż roboty budowlane wykonywane na zewnątrz budynku mogą oddziaływać na otaczające go zabytki. W takiej właśnie sytuacji rolą konserwatora zabytków jest dokonanie oceny tego wpływu. Negatywne oddziaływanie robót budowlanych to nie tylko możliwość uszkodzenia zabytku, ale także obniżenie walorów estetycznych zabytku, z uwagi na wykonywane w jego sąsiedztwie roboty. Tym samym organ ochrony zabytków musi dysponować kompletną dokumentacją, aby móc rozpatrzyć wniosek o wydanie pozwolenia konserwatorskiego. Zadaniem organów ochrony zabytków jest zapobieganie wszelkim działaniom, które mogłyby utrudnić utrzymanie zabytkowego terenu w jego pierwotnym układzie przestrzenno-architektonicznym, uniemożliwić jego zachowanie, czy też spowodować obniżenie lub utratę jego zabytkowych walorów. Stąd stawiane przez skarżącego zarzuty, zdaniem organu, są chybione i nie zasługują na uwzględnienie.

Ustosunkowując się do stwierdzenia skarżącego, że żądanie organu doprowadzenia projektu ogrodzenia posesji przy ul. C. do zgodności z postanowieniami uchwały krajobrazowej nr XXXTX/512/2018 jest pozbawione podstaw faktycznych i prawnych, organ wyjaśnił, że każdy projekt ogrodzenia musi być zgodny z ww. uchwałą będącą aktem prawa miejscowego, a wysokość ogrodzenia przy ul. C. przekracza dopuszczalną wysokość ogrodzeń określoną jej przepisami. Dodał także, że warunkiem uzgodnienia inwestycji było prowadzenia prac w taki sposób, aby drzewo gatunku świerk pospolity zostało zachowane na posesji przy ul. C. Taki warunek został wpisany w treść decyzji konserwatorskiej [...] z dnia 26 marca 2019 r. W dniu 21 września 2021 r. Konserwator Zabytków Miasta Sopotu (decyzją nr [...]) odmówił zgody na wycinkę ww. świerka. Usunięcie świerka spowodowało całkowitą utratę wartości przyrodniczych i krajobrazowych co było nieuzasadnione ze stanowiska przyrodniczego i krajobrazowego. Dlatego w miejscu usuniętego drzewa powinno zostać nasadzone drzewo, które zrekompensuje negatywny wpływ usunięcia drzewa na krajobraz miasta.

Reasumując, organ stwierdził, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania jest sankcją za brak wymaganego od strony działania. Stanowi ono formę zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia, następuje w drodze czynności materialno-technicznej, o podjęciu której należy powiadomić wnoszącego podanie na piśmie, co też miało miejsce w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w określonych przypadkach, w tym – w zakresie wydania decyzji administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a.).

Warunkiem wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W sprawie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania środkiem takim jest ponaglenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia (art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2021 r., poz.735), dalej jako "k.p.a.". Z art. 53 § 2b p.p.s.a. wynika zaś, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść do sądu administracyjnego w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych

w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Stosownie zaś do art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, w przypadku, o którym mowa

w § 1, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej

w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

Niniejsza sprawa dotyczy bezczynności Prezydenta Miasta Sopotu (Konserwatora Zabytków Miasta Sopotu) w zakresie pozostawienia bez rozpoznania wniosku skarżącego o wydanie pozwolenia konserwatorskiego na powadzenie robót budowlanych, prac konserwatorskich/restauratorskich na obszarze wpisanym do rejestru zabytków. Analiza akt sprawy pozwoliła na ustalenie, że pismem z dnia 9 września 2022 r. strona dokonała ponaglenia organu w związku z jego bezczynnością. Niniejsze ponaglenie zostało skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku. Tym samym skarżący spełnił warunek, który winien poprzedzać wniesienie skargi na bezczynność, wobec czego należało uznać, że jest ona formalnie dopuszczalna.

Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. do stanu bezczynności dochodzi gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Bezczynność zachodzi zatem wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok NSA z 9 października 2018 r., sygn. akt

I OSK 1987/2018, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawy organ konserwatorski - pismem z dnia 24 sierpnia 2022 r. - pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania, jako podstawę wskazując

art. 64 § 2 k.p.a. Organ uznał bowiem, że skarżący nie usunął braków formalnych wniosku w terminie. Okoliczność ta ma kluczowe znaczenie w przedmiotowej sprawie, ponieważ zgodnie ze stanowiskiem doktryny, utrwalonym orzecznictwem, a w szczególności w myśl uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2013 r., sygn. I OPS 2/13 (CBOSA), w sytuacji pozostawienia podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.), stronie, która z takim działaniem organu się nie zgadza, przysługuje skarga na bezczynność organu. Przy czy zauważyć należy, że w przypadku uznania, że organ słusznie dopatrzył się braków formalnych podania a wnioskodawca nie usunął ich w terminie nie będzie można zobowiązać organu do załatwienia sprawy z wniosku skarżącego. Natomiast w przypadku uznania, iż organ błędnie dopatrzył się braków formalnych i niezasadnie pozostawił podanie bez rozpatrzenia - będzie można zobowiązać organ do załatwienia sprawy z wniosku skarżącego na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Wobec powyższego istotnym dla rozstrzygnięcia jest ustalenie czy organ w sposób właściwy dokonał niezaskarżalnej czynności materialno – technicznej, tym samym nie rozpoznając sprawy w sposób merytoryczny. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zobowiązywało skarżącego przede wszystkim do doprecyzowania czy żąda on wydania nowej decyzji administracyjnej czy decyzji zamiennej w zakresie przeprowadzenia prac budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków. W wezwaniu tym organ konserwatorski stwierdził też, że zakres załączonego do wniosku projektu jest niewystarczający do wydania decyzji pozwalającej na prowadzenie prac. Skarżący w odpowiedzi na wezwanie wskazał m.in. że domaga się wydania nowej decyzji, argumentując w dalszej części dlaczego – w jego ocenie - dokumentacja przedłożona przy wniosku jest kompletna, w szczególności w zakresie projektu budowlanego.

W tym miejscu należy wyjaśnił, że zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 2 sierpnia 2018 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich i badań konserwatorskich przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków albo na Listę Skarbów Dziedzictwa oraz robót budowlanych, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków, a także badań archeologicznych i poszukiwań zabytków (Dz. U. z 2021 r., poz. 81), dalej jako "rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 2 sierpnia 2018 r.", wniosek o wydanie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych powinien zawierać:

1) imię, nazwisko i adres lub nazwę, siedzibę i adres wnioskodawcy;

2) wskazanie zabytku, z uwzględnieniem miejsca jego położenia;

3) wskazanie numeru księgi wieczystej nieruchomości objętej wnioskiem, o ile jest założona.

Zgodnie zaś z § 4 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się:

1) projekt budowlany, część projektu budowlanego w zakresie niezbędnym do oceny wpływu planowanych robót budowlanych na zabytek albo program robót budowlanych;

2) dokument potwierdzający posiadanie przez wnioskodawcę tytułu prawnego do korzystania z zabytku, uprawniającego do występowania z tym wnioskiem.

Analiza akt sprawy wykazała, że skarżący do złożonego wniosku o wydanie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków załączył m.in. projekt budowlany zamienny w zakresie zagospodarowania terenu oraz przebudowy pomieszczeń piwnicy. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę przytoczone wcześniej przepisy oraz okoliczności faktyczne sprawy, nie zaistniała przyczyna uzasadniająca pozostawienie wniosku bez rozpoznania w oparciu o stwierdzenie, że strona nie uzupełniła braków formalnych, gdyż przedstawiony przez nią projekt jest niewystarczający do wydania decyzji pozwalającej na prowadzenie robót, ponieważ "nie doprowadzono projektu ogrodzenia posesji przy ul. C. w Sopocie do zgodności z zapisami uchwały krajobrazowej (...), a także nie przedłożono projektu inwestycji zakładającego odtworzenie usuniętego drzewostanu". (vide pismo organu z 24 sierpnia 2022 roku)

Przepis art. 64 § 2 k.p.a. dotyczy pozostawienia bez rozpoznania podań, które obarczone są brakami formalnymi, uniemożliwiającymi nadanie wnioskowi prawidłowego biegu i merytoryczne rozpoznanie sprawy. Z przywołanego wcześniej przepisu rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 2 sierpnia 2018 r. wynika, że do wniosku o wydanie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych należy dołączyć m.in. projekt budowlany lub jego część w zakresie niezbędnym do oceny wpływu planowanych robót budowlanych na zabytek. Skarżący wyjaśnił organowi, że w jego ocenie przedłożony projekt budowlany zamienny jest wystarczający i zupełny. Organ konserwatorski rozpatrujący wniosek skarżącego aby dokonać prawidłowych ustaleń w zakresie tego czy przedłożony przez stronę projekt budowlany rzeczywiście umożliwia mu wydanie decyzji, w tym umożliwia ocenę wpływu planowanych robót budowlanych na zabytek, musi dokonać merytorycznej oceny przedłożonego przez stronę przy wniosku projektu budowlanego. Konieczne jest bowiem dokładne zbadanie czy treść rzeczonego projektu zawiera informacje istotne w zindywidualizowanych okolicznościach sprawy, a jeżeli nie, to wyjaśnienie stronie w zaskarżalnym rozstrzygnięciu tj. decyzji, dlaczego organ uznaje go za niewystarczający do wydania decyzji w sprawie, czy też niewystarczający do oceny wpływu planowanych robót budowlanych na zabytek. Stwierdzenie przez organ, że projekt budowlany jest niekompletny, ponieważ nie zawiera rozwiązań żądanych przez organ, przy braku woli inwestora aby go zgodnie z żądaniem organu uzupełnić, stanowi zatem brak projektu o charakterze materialnym, który nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 64 § 2 k.p.a., a winien skutkować merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy.

Należy dodać przy tym, że organ w żaden sposób nie wyjaśnił, w jaki sposób wskazane w piśmie z dnia 24 sierpnia 2022 roku braki, uznane za braki formalne, to znaczy niedoprowadzenie projektu ogrodzenia posesji przy ul. C. w Sopocie do zgodności z zapisami uchwały krajobrazowej oraz nieprzedłożenie projektu inwestycji zakładającego odtworzenie usuniętego drzewostanu uniemożliwiały mu wydanie decyzji w sprawie, w tym ocenę wpływu planowanych prac na zabytek. Ponadto w piśmie z dnia 4 lipca 2022 roku (wezwaniu organu) nie wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniosku w postaci: projektu inwestycji zakładającego odtworzenie usuniętego drzewostanu – pod rygorem

z art. 64 § 2 k.p.a. W piśmie tym, po zobowiązaniu z art. 64 § 2 k.p.a., tylko poinformowano wnioskodawcę, że pozwolenie konserwatorskie nr [...] z 26 marca 2019 r. zostało wydane pod warunkiem zachowania drzewa gatunku świerk, które zostało samowolnie usunięte przez inwestora i dlatego też projekt inwestycji musi zakładać odtworzenie tego drzewostanu. Sam organ zatem nie traktował tego braku jako braku formalnego na etapie sporządzania pisma z dnia 4 lipca 2022 roku.

Reasumując, Sąd uznał, że w opisanej powyżej sytuacji organ procedujący w sprawie nie był uprawniony do pozostawienia wniosku skarżącego bez rozpoznania. Winien był bowiem rozstrzygnięć sprawę merytorycznie, tj. wydać decyzję, w której uzasadniłby swoje stanowisko dotyczące oceny przedłożonego przez skarżącego projektu budowlanego. Nie czyniąc tego, organ pozostaje w bezczynności w merytorycznym rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 25 kwietnia 2022 r.

Biorąc pod uwagę całość przedstawionych rozważań Sąd - na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a - uwzględnił skargę na bezczynność organu, zobowiązał go do rozpatrzenia wniosku skarżącego w terminie jednego miesiąca od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności (pkt 1. wyroku) oraz stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2. wyroku).

Stwierdzając, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, Sąd wziął pod uwagę, że brak merytorycznego rozpatrzenia wniosku skarżącego wynikał z nieprawidłowej interpretacji stanu prawnego, dokonanej przez organ w niniejszej sprawie, i tym samym nie nosił znamion lekceważącego traktowania obowiązków. Z tych samych przyczyn Sąd nie orzekł o grzywnie.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku

z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265), zasądzając od organu na rzecz skarżącego zwrot wpisu sądowego uiszczonego od skargi w kwocie 100 zł oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 497 zł (wynagrodzenie – 480 zł i opłata od pełnomocnictwa 17zł). Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, ponieważ przedmiotem skargi była bezczynność organu (art. 119 pkt 4 p.p.s.a.).