Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 35/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2008-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 i par. 3, art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 18 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c i  pkt 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 221- art. 240
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora po rozpoznaniu w dniu 8 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.W. na bezczynność Rady Miejskiej w G. w przedmiocie usytuowania garażu blaszaka postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Z przedłożonych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że A.W. pismem z dnia 11 grudnia 2007 r. zwrócił się do Rady Miejskiej w G. o podjęcie działań w celu rozbiórki blaszanego garażu położonego "[...]". Skarżący podniósł, że sporny garaż został postawiony nielegalnie w latach 70., a jego usytuowanie jest niezgodne z obowiązującymi przepisami. Obiekt ten znacznie utrudnia korzystanie z garażu skarżącego, znajdującego się pod budynkiem położonym pod tym samym adresem.

Rada Miejska w G. pismami z dnia 10 i 17 stycznia 2008 r. wyjaśniła, że nie jest kompetentna do podejmowania działań żądanych przez skarżącego. Zaproponowała wspólnocie mieszkaniowej "[...]" nabycie spornych gruntów i zagospodarowanie ich zgodnie z wolą wspólnoty. Rada Miejska zbadała, że stan prawny spornego garażu jest uregulowany i brak jest legalnej możliwości likwidacji tego obiektu. Organ gminy ustalił również na żądanie skarżącego dane osoby, która dzierżawiła grunt pod garażem w 1993 r. Poinformowano ponadto, że dalsze ewentualne dochodzenie swoich racji skarżący powinien kierować do Burmistrza G., gdyż Rada Miasta wyczerpała przysługujące jej prawne możliwości.

Pismem z dnia 1 kwietnia 2008 r. Wojewoda przekazał według właściwości Radzie Miejskiej w G. skargi A.W. na działalność Burmistrza G., w których skarżący zarzucał brak odpowiedzi na jego pisma i niepodjęcie działań zmierzających do wyjaśnienia stanu prawnego gruntu zabudowanego spornym garażem.

Uchwałą Rady Miejskiej w G. z dnia 29 kwietnia 2008 r., nr "[...]", powyższą skargę uznano za bezzasadną. W uzasadnieniu uchwały podano, że w skutek pism skarżącego Burmistrz przeprowadził oględziny przedmiotowych nieruchomości i w dniu 9 stycznia 2008 r. wystosował odpowiedź w sprawie. Skarżący otrzymał odpowiedzi na swoje pisma, podpisane przez osoby prawidłowo upoważnione przez Burmistrza, pomimo tego nadal domagał się odpowiedzi na wszystkie zagadnienia, udzielonej bezpośrednio przez Burmistrza J.P. W tych okolicznościach Rada Miejska nie dopatrzyła się naruszenia prawa.

W złożonej skardze A.W. zarzucił, że Rada Miejska w G. pozostaje w bezczynność w sprawie rozbiórki nielegalnie posadowionego blaszanego garażu. Skarżący podniósł, że mimo jego licznych pism kwestia ta nie została załatwiona. Rada Miejska podjęła wprawdzie uchwałę w sprawie skargi na działanie Burmistrza, jednakże jej treść nie zadowoliła skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu wyjaśniono, że w dniu 3 kwietnia 2008 r. Wojewoda przekazał Radzie Miejskiej dwie skargi A.W. na bezczynność Burmistrza G. w sprawie rozbiórki przedmiotowego garażu. Skargi były przedmiotem obrad Komisji Rewizyjnej, która uchwałą z dnia 29 kwietnia 2008 r. uznała je za bezzasadne, a następnie były rozpatrywane na posiedzeniu Rady Miejskiej. Uchwałą tej Rady "[...]", uznano obie skargi za bezzasadne. Zdaniem organu administracji powyższa sprawa nie mieści się w katalogu spraw określonym w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270, ze zmianami, dalej jako: P.p.s.a.) i jako taka powinna zostać odrzucona. Skarga ponadto jest bezzasadna, gdyż Rada Miejska rozpoznała skargę na bezczynność Burmistrza G., wobec czego nie pozostaje w bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji Sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości Sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie.

Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, należało zatem zbadać dopuszczalność skargi. Kontrola sądowa w tym zakresie wykazała, iż wniesiona skarga jest niedopuszczalna.

W niniejszej sprawie skarżący zarzuca Radzie Miejskiej w G. bezczynność, gdyż mimo licznej korespondencji sprawa garażu wybudowanego, jego zdaniem, z naruszeniem obowiązujących przepisów, pozostaje niezałatwiona. Z analizy pism skarżącego wynika, że domaga się on od organu gminy działań, które doprowadziłyby do rozbiórki przedmiotowego garażu.

Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu, tj. gdy organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (§ 3).

Skargę na bezczynność organu administracji publicznej można więc skutecznie wnieść tylko w przypadku, gdy organ ten w ustalonym w przepisach prawa terminie nie wydał decyzji administracyjnej lub postanowienia bądź innego aktu albo nie podjął innej czynności z zakresu administracji publicznej. Powyższe odnosi się wyłącznie do aktów i czynności wydawanych w indywidualnych sprawach, skierowanych do konkretnie oznaczonego podmiotu.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zmianami) do właściwości rady gminy należą wszystkie sprawy pozostające w zakresie działania gminy, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów (art. 6 ust. 1 tej ustawy). Wprawdzie w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o samorządzie gminnym przewidziano, że zadaniem własnym gminy jest zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie m.in. ładu przestrzennego i gospodarki nieruchomościami, jednakże żądanie skarżącego -kontrola legalności usytuowania blaszanego garażu i jego rozbiórka - nie mieści się w kompetencji rady gminy.

Nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, w szczególności kontrola zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej, a także wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach określonych ustawą (nakaz rozbiórki), stosownie do art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zmianami) jest obowiązkiem organów administracji architektoniczno-budowlanej i organów nadzoru budowlanego. Zadania administracji architektoniczno-budowlanej wykonują, w zakresie swoich kompetencji, starosta, wojewoda i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, natomiast zadania nadzoru budowlanego wykonują: powiatowy inspektor nadzoru budowlanego, wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego.

W tym stanie faktycznym i prawnym nie można skutecznie zarzucać Radzie Miejskiej bezczynności, skoro brak jest przepisu prawa nakazującego temu organowi administracji podjęcie działań żądanych przez skarżącego. Sam fakt, iż skutek działań Rady Miejskiej, dotyczących legalności usytuowania garażu, nie zadawala skarżącego, nie powoduje, że wniesiona do sądu administracyjnego skarga jest skuteczna i podlegać będzie rozpoznaniu.

Sąd jest związany obowiązującymi przepisami prawa i może rozpoznawać skargi na działanie administracji tylko w zakresie określonym w ustawie.

Z tego względu sąd administracyjny nie rozpatruje również skarg na zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy lub ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesu skarżących, bądź też przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie sprawy. Skargi tego rodzaju są załatwiane w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, uregulowanym w art. art. 221-240 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zmianami), kończącym się czynnością materialnotechniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy.

Z treści skargi wynika natomiast, że skarżący nie jest zadowolony również ze sposobu załatwienia przez Radę Miejską jego skargi na bezczynność Burmistrza Miasta. Jednakże ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w powyższym trybie, jako niewymieniona w art. 3 § 2 P.p.s.a., nie podlega kontroli sądu administracyjnego.

Wskazać należy, iż żaden przepis szczególny również nie przewiduje sądowej kontroli w żądanym przez skarżącego zakresie (art. 3 § 3 P.p.s.a.).

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.