Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 36/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi M.K. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie sądowe, 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku z dnia [...] stycznia 2016 r., 3. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącego 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SAB/Bd 36/16

UZASADNIENIE

Pismem z dnia 8.01.2016 r., przesłanym pocztą elektroniczną M. K. (skarżący) zwrócił się o udzielenie informacji na temat imienia oraz nazwiska autora tekstu "Wyprawy (bez)radnego na cmentarz, czyli o błądzeniu słów kilka", który ukazał się w informatorze [...] Nr [...] ([...]) Listopad 2015 oraz o skierowanie wniosku do organów ścigania o samoukaranie i poinformowanie o tym fakcie w informatorze [...], a także o ewentualne udostępnienie kopii poświadczenia rejestracji i wyjaśnienie dlaczego tytuł nie widnieje w centralnym rejestrze dzienników i czasopism. Pismo to zostało skierowane do B. Z., na adres mailowy Prezydenta I.. Pismem z dnia 28.01.2016 r. do skarżącego przesłano odpowiedź zawierającą informację o tym, że postanowieniem z dnia [...].02.2005 r. Sąd Okręgowy w B. dokonał w rejestrze dzienników i czasopism stosownego wpisu dotyczącego [...] (numer rejestrowy [...]) oraz że redakcja tego pisma podlega przepisom ustawy Prawo prasowe. Skarżący pismem z dnia 4.02.2016 r. dopytał czy może spodziewać się udzielenia informacji odnośnie nazwiska autora tekstu. Pismem z dnia 9.02.2016 r. poinformowano skarżącego, że zgodnie z art. 15 ustawy Prawo prasowe autorowi materiału prasowego przysługuje prawo zachowania w tajemnicy swego nazwiska.

W dniu 3.03.2016 r. wpłynęła do Prezydenta Miasta skarga M. K. na bezczynność w sprawie nie rozpatrzenia wniosku z dnia 8.01.2016 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wniósł o zobowiązanie Prezydenta do rozpoznania jego wniosku z dnia 8.01.2016 r. w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i przepisów ustawy z dnia 6.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058; ze zm.).

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta, działając na podstawie przepisu art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; ze zm.), dalej powoływanej w skrócie jako: "ppsa", uznając skargę skarżącego za zasadną w całości, wniósł o umorzenie postępowania zainicjowanego tą skargą w przedmiocie bezczynności Prezydenta Miasta w sprawie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Uzasadniając swoje stanowisko organ wyjaśnił, że na skutek przeoczenia, nie została skarżącemu udostępniona kopia postanowienia Sądu Okręgowego w B. z [...] lutego 2005 r. sygn. akt: [...]. Pismem z dnia 24 marca 2016 r. znak: [...] Prezydent Miasta, uznając słuszność zarzutu co do nie udostępnienia skarżącemu kopii przedmiotowego postanowienia przesłał jemu odpis ww. postanowienia, i tym samym uwzględnił skargę w całości. Termin, w którym organ udostępnił żądany przez skarżącego dokument (tj. 24.03.2016 r.) wyniknął z potrzeby odszukania ww. dokumentu w archiwum Urzędu Miasta I.. Organ przyznał, że choć przez niedopatrzenie to jednak naruszył art. 4 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie można jemu natomiast przypisać rażącego naruszenia przepisów prawa, bowiem zgodnie z wnioskiem, skarżący otrzymał odpowiedź o fakcie zarejestrowania ww. miejskiego informatora wraz z podaniem jemu numeru rejestrowego tego czasopisma w Centralnym Rejestrze Dzienników i Czasopism.

W odpowiedzi na zapytanie Sądu skarżący pismem z dnia 30.05.2016 r. poinformował, że organ w całości zrealizował jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w związku z czym wyraził zgodę na umorzenie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058; z późn. zm.), dalej w skrócie powoływanej jako:"udip". Ustawa ta określa obowiązki podmiotu, do którego został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej oraz tryb, w jaki sposób wniosek taki powinien zostać rozpatrzony. Zgodnie z art. 1 ust. 1 udip każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu cytowanej ustawy i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych w tejże ustawie. Z kolei jak wynika z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) udip udostępnieniu podlegają w szczególności informacje o danych publicznych, w tym:

a) treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności:

– treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć,

– dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających,

– treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu,

Należy przy tym zaznaczyć, że informacją publiczną są wiadomości dotyczące faktów, wytworzone zarówno przez władzę publiczną lub inny podmiot wykonujący funkcje publiczne, jak i jedynie odnoszone (skierowane) do tych podmiotów. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 udip obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Zgodnie zaś z przepisem art. 4 ust. 3 udip, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty ,o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.

Biorąc pod uwagę powyższe należy zatem uznać, że informacja żądana przez skarżącego posiadała status informacji publicznej. Skarżący żądał bowiem udostępnienia postanowienia Sądu. Było ono w posiadaniu Prezydenta Miasta – organu władzy publicznej, który był zobowiązany żądanej przez skarżącego informacji udzielić.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 udip, udostępnienie informacji publicznej powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, co jednak nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie. Ze względu na powyższe należy przyjąć, że Prezydent Miasta pozostawał w stanie bezczynności.

Należy jednak wyjaśnić, że organ stosownie do treści art. 54 § 3 ppsa uwzględnił skargę w całości. Jak wyjaśnił w odpowiedzi na skargę, pismem z dnia 24.03.2016 r. przesłał do skarżącego kopię żądanego postanowienia, co zwolniło go z udzielenia pozostałych informacji żądanych przez skarżącego we wniosku z dnia 8.01.2016 r. Skarżący potwierdził fakt uzyskania żądanej informacji.

W związku z powyższym należało uznać, że skoro stan bezczynności organu ustał po wniesieniu skargi postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe. Dlatego Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa umorzył postępowanie, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku. Na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa stwierdzono zaś, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku z dnia 8.01.2016 r. (pkt 2 sentencji wyroku).

Jednocześnie Sąd uznał, że zachowanie adresata wniosku nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych na niego mocą ustawy, lecz było skutkiem niedopatrzenia. W konsekwencji Sąd w oparciu o przepis art. 149 § 1a ppsa stwierdził, że powyższy stan bezczynności nie miał charakteru rażącego (pkt 3 sentencji wyroku).

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 201 § 1 ppsa, jak w pkt 4 sentencji wyroku.