Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1896/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 36, par. 39, par 119, par. 253
journal: Dz.U. 1980 nr 17 poz 62
law: Rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2016 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania M. P. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015r., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 1994r, znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. i J. P. pozwolenia na budowę budynku letniskowego, wolnostojącego na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości [...] gmina [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu wojewódzkiego.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 1994r zostało wszczęte na wniosek inwestora M. P.

Następnie organ scharakteryzował postępowanie o stwierdzenie nieważności oraz wskazał, że w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji organ administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej kontrolowaną decyzją, lecz orzeka jako organ kasacyjny.

Wskazał, że materialno-prawną podstawę badanej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 1994r stanowiły przepisy Prawa budowlanego z 1974r i rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno- budowlanego ( Dz. U. z 1975 r., Nr 8, poz. 48).

Zgodnie z art. 29 ust. 5 ustawy z dnia 24 października 1974r Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 z późn. zm. - wg stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie jednostce organizacyjnej lub osobie, która wykaże prawo do dysponowania nieruchomością.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego – dalej: "GINB" podniósł, że jak wynika z akt sprawy właścicielami działki nr ewid. [...]położonej w miejscowości [...] są J. P. oraz M. P.

Wobec powyższego kontrolowana decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 29 ust. 5 Prawa budowlanego.

Organ nadzorczy wskazał na treść § 43 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r., w sprawie nadzoru urbanistyczno- budowlanego ( Dz. U. z 1975 r., Nr 8, poz. 48) zgodnie z którym - pozwolenie na budowę rozstrzygało o zgodności budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub z wyznaczeniem terenów budowlanych na podstawie przepisów o terenach budowlanych w miastach lub na obszarach wsi.

GINB wyjaśnił, że jak wynika z treści kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę, zatwierdzała ona projekt kwestionowanej inwestycji na podstawie uchwały Gminnej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] grudnia 1987r, Nr [...] ogłoszonej w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] marca 1989 r., Nr [...], poz. [...].

Natomiast ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] został zatwierdzony uchwałą z dnia [...] grudnia 1987r, Nr [...], nie zaś jak wskazano w decyzji o pozwoleniu na budowę uchwałą Gminnej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] grudnia 1987r, Nr [...]. Dodatkowo organ wskazał, że przywołany zarówno w badanej decyzji o pozwoleniu na budowę jak również w piśmie Urzędu Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2014r, znak: [...], publikator Dziennika Urzędowego Województwa [...] pod wskazanym numerem i pozycją nie zawiera ww. uchwały Gminnej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] grudnia 1987r, Nr [...], jak również uchwały Gminnej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] grudnia 1987r, Nr [...].

Wobec powyższych rozbieżności, GINB pismem z dnia [...] maja 2015r wystąpił do Urzędu Gminy w [...] z prośbą o jednoznaczne wskazanie, czy na dzień wydania kontrolowanej decyzji działka inwestycyjna objęta była ustaleniami uchwały Gminnej Rady Narodowej we [...] z dnia [...] grudnia 1987r, Nr [...]. W odpowiedzi Urząd Gminy w [...] w piśmie z dnia [...] czerwca 2015r wskazał, iż dla przedmiotowej działki nr ewid. [...] obręb [...] gmina [...] na dzień [...] października 1994r obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Gminnej Rady Narodowej we [...] z dnia [...] grudnia 1987r, Nr [...].

GINB po dokonaniu analizy zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Gminnej Rady Narodowej we [...] z dnia [...] grudnia 1987r, Nr [...] stwierdził, że kwestionowana inwestycja polegająca na budowie domku letniskowego nie narusza ustaleń wskazanego planu dotyczących przeznaczenia terenu. Wyjaśnił, że działka nr ewid. [...] położona jest na terenie obszaru zalewowego rzeki [...], oznaczonego w ww. miejscowym planie symbolem [...]. Zgodnie z ustaleniami ww. miejscowego planu teren ten przeznaczony jest dla funkcji letniskowych realizowanych w formie domków sezonowych, całorocznych indywidualnych lub zorganizowanych.

Jednocześnie GINB zwrócił uwagę na zapis ww. miejscowego planu dotyczący terenów o symbolu[...], który stanowi, że "teren w całości znajduje się w obszarze zalewowym [...], przed wprowadzeniem stałych obiektów i urządzeń należy wykonać budowle zabezpieczające np. wały przeciwpowodziowe. Wymaga się również wykonania urządzeń zabezpieczających rzekę przed zanieczyszczeniami przez ścieki z ww. obiektów".

Zdaniem organu z powyższego zapisu nie wynika w sposób jednoznaczny, kto jest obowiązany do wykonania budowli zabezpieczających, np. wałów przeciwpowodziowych, jak również na jakim etapie procesu inwestycyjnego takie zabezpieczenie powinno być wykonane. W szczególności z cytowanego zapisu nie wynika, aby powyższym obowiązkiem obarczony był inwestor zabudowy letniskowej, jak również to, że realizacja ww. obiektów zabezpieczających powinna nastąpić przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu zabudowy letniskowej. Określenie "przed wprowadzeniem stałych obiektów i urządzeń" powoduje, iż nie można wykluczyć, że możliwe jest uprzednie uzyskanie pozwolenia na budowę budynku letniskowego, przy czym realizacja budowli zabezpieczającej powinna nastąpić przed przystąpieniem do wykonywania ww. budynku (a nie przed wydaniem pozwolenia na budowę).

W ocenie GINB nieracjonalne jest wywodzenie z powyższego zapisu, że obowiązek wykonania budowli zabezpieczających należy do "inwestora indywidualnego".

Brak jednoznaczności omawianego zapisu miejscowego planu powoduje, iż nie można stwierdzić, że w analizowanej sprawie doszło do jakiegokolwiek naruszenia przepisów prawa miejscowego, w szczególności do naruszenia "rażącego" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Organ nadzorczy wskazał, że w sytuacji gdy w okolicznościach konkretnej sprawy nie można jednoznacznie przesądzić oczywistości naruszenia prawa, to nie można też mówić, iż doszło do rażącego naruszenia prawa.

Mając na względzie powyższe nie można stwierdzić, iż kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem § 43 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 20 lutego 1975r.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej dotyczących naruszenia przepisów (tj. § 36, § 37, § 39, § 119, § 253) rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r, w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (tekst jednolity Dz. U z 1980r, Nr 17, poz. 62 ze zm.) GINB wskazał, że organ administracji wydający pozwolenie na budowę nie miał obowiązku badania prawidłowości rozwiązań technicznych projektów. Zgodnie bowiem z art. 30 Prawa budowlanego właściwy terenowy organ administracji państwowej wydający pozwolenie na budowę może badać prawidłowość rozwiązań technicznych projektów, a w razie potrzeby żądać od inwestora sprawdzenia tych projektów przez rzeczoznawców budowlanych.

Wobec powyższego, stwierdzić należy, że organ wydając decyzję o pozwoleniu na budowę nie miał bezwzględnego obowiązku weryfikacji projektu budowlanego pod kątem zawartych w nim rozwiązań technicznych. Jeżeli zaś nie było obowiązku weryfikacji takiego projektu, a jedynie możliwość jego weryfikacji to nie można zarzucić organowi (zwłaszcza w trybie stwierdzenia nieważności), że weryfikacji takiej nie przeprowadził.

Odnosząc się do podnoszonych kwestii naruszenia warunków technicznych GINB wyjaśnił, że odpowiedzialnymi za wykonywanie samodzielnych funkcji w budownictwie zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy technicznej, przepisami i normami oraz za należytą staranność w wykonywaniu pracy, właściwą jej organizację i jakość są m. in. osoby wykonujące działalność związaną z projektowaniem w budownictwie (art. 19 w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego).

W ocenie organu nadzorczego w sprawie nie zachodzą przesłanki, o jakich mowa w art. 156 § 1 k.p.a. dlatego brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną wyżej decyzję wniosła M. P., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając jej naruszenie:

- art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez odmówienie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, która była obarczona rażącym naruszeniem prawa materialnego, polegającym na:

1) wydaniu decyzji w oparciu o uchwałę w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego, która nie weszła do obrotu prawnego z racji jej nieopublikowania (decyzję wydano zatem również bez podstawy prawnej w postaci wymaganego przepisu prawa miejscowego);

2) wydaniu decyzji wbrew jednoznacznemu nakazowi wynikającego z art. 29 ust. 1 zd. drugie ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm) zw. z § 43 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego, zgodnie z którymi dotychczasowa decyzja w rażąco wadliwy sposób rozstrzygała o zgodności zabudowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, pomimo tego, że nawet nieprawidłowo przywołany plan, zatwierdzony uchwałą Gminnej Rady Narodowej we [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 1987 r. (bo nieobowiązujący z racji braku promulgacji), wprost przewidywał warunek udzielenia pozwolenia na budowę obiektów położonych w obszarze oznaczonym jako [...] (obszar zalewowy rzeki [...]) w postaci "wykonania budowli zabezpieczających np. wałów przeciwpowodziowych przed wprowadzeniem stałych obiektów"; "warunek wzniesienia takich obiektów (skutkujący obowiązywaniem decyzji, w rozumieniu art. 162 k.p.a.), jako «warunek lub wymagania, które powinny być zachowane przy prowadzeniu robót» (w rozumieniu art. 29 ust. 1 zd. drugie Prawa budowlanego) nie został przez organ wydający pozwolenie sformułowany.

Podnosząc powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzją ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły dlatego skarga podlegała oddaleniu.

Na wstępie należy podkreślić, iż postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 §1 kpa jest nadzwyczajnym trybem postępowania, a jego celem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 §1 pkt 1-7 k.p.a.

W rozpatrywanej sprawie organ nadzorczy trafnie ustalił, iż kontrolowana w trybie nadzoru decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 1994r, znak: [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca M. i J. P. pozwolenia na budowę budynku letniskowego nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 §1 k.p.a.

Badając kwestionowaną decyzję pod kątem rażącego naruszenia prawa organ nadzorczy w sposób prawidłowy dokonał jej analizy w świetle przepisów obowiązujących w dacie wydania decyzji i trafnie wskazał, że nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa.

Inwestorzy J. P. oraz M. P. do wniosku o pozwolenie na budowę dołączyli plan sytuacyjny zagospodarowania działki rekreacyjnej ( zał. 6 akt sprawy ) oraz projekt techniczny domku letniskowego położonego na działce nr ewid. [...] pozostającej w ich użytkowaniu wieczystymi.

Spełnili więc wymagania określone w § 46 ust 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno- budowlanego w związku z art. 29 ust 5 Prawa budowlanego z 1974r, a Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] w ramach sprawowania nadzoru urbanistyczno- budowlanego pozytywnie je zweryfikował.

W myśl art. 29 ust 1 Prawa budowlanego z 1974r pozwolenie na budowę uprawniało do rozpoczęcia i wykonywania robót budowlanych. W razie potrzeby w pozwoleniu były określane warunki i wymagania, które powinny być zachowane przy prowadzeniu robót.

Nie można mówić o rażącym naruszeniu art. 29 ust 1 zdanie drugie cytowanego przepisu w sytuacji kiedy z literalnego brzmienia powyższego przepisu wprost wynika, że warunki i wymagania, które powinny być zachowane przy prowadzeniu robót określa się w pozwoleniu na budowę w razie potrzeby. Zawarcie w pozwoleniu na budowę warunków i wymagań prowadzenia robót nie jest obligatoryjne i dotyczy wyłącznie kwestii realizacji obiektu, a nie kwestii rozwiązań projektowych za których poprawność jest odpowiedzialny projektant ( art. 19 w związku z art. 18 ust 1 i ust 2 pkt 1 Prawa budowlanego ).

Stosownie do przepisu art. 30 Prawa budowlanego właściwy terenowy organ administracji państwowej wydający pozwolenie na budowę może badać prawidłowość rozwiązań technicznych projektów, a w razie potrzeby żądać od inwestora sprawdzenia tych projektów przez rzeczoznawców budowlanych. Z treści przytoczonego przepisu wynika jednoznacznie, że organ nie był zobowiązany do badania rozwiązań projektowych w stopniu obligatoryjnym. Jeżeli zaś nie było obowiązku weryfikacji takiego projektu pod kątem prawidłowości rozwiązań technicznych, a jedynie możliwość takiej weryfikacji, to nie można zarzucać organowi zwłaszcza w trybie stwierdzenia nieważności, że takiej weryfikacji nie przeprowadził.

Nietrafne są zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przepisów (tj. § 36, § 37, § 39, § 119, § 253) rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r, w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (tekst jednolity Dz. U z 1980r, Nr 17, poz. 62 ze zm.)

Powołane przepisy regulują kwestie jakie powinny być brane pod uwagę przy opracowaniu projektu budowlanego za prawidłowość którego odpowiada projektant.

W świetle art. 19 Prawa budowlanego to projektant, a nie organ odpowiadał za zgodność projektu z przepisami techniczno-budowlanymi do których zgodnie z art. 5 ust 4 pkt 1 Prawa budowlanego zalicza się warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane.

Nie znajduje także potwierdzenia zarzut rażącego naruszenia art. 31 ust 1 Prawa budowlanego zgodnie z którym, pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim uzyskaniu wymaganego przepisami szczególnymi porozumienia, zgody lub pozwolenia innych organów administracji państwowej.

Twierdzenie skarżącej, że wydanie kwestionowanego pozwolenia na budowę wymagało uprzedniego uzgodnienia z organem właściwym w sprawie gospodarki wodnej śródlądowej nie zostało poparte konkretnym przepisem, ani jakimkolwiek dowodem, który nakazywałby powyższe.

Stosownie do zapisu § 43 ust 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno- budowlanego, pozwolenie na budowę rozstrzygało o zgodności budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W sentencji kontrolowanej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 1994r podano, że decyzja została wydana na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonego uchwałą Gminnej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] grudnia 1987r, Nr [...] ogłoszonej w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] marca 1989 r., Nr [...], poz. [...].

Organ nadzorczy w trakcie prowadzonego postępowania ustalił, że wadliwie został określony w sentencji decyzji numer uchwały gdyż przywołana uchwała posiada numer Nr [...]. Ponadto publikator Dziennika Urzędowego Województwa [...] pod wskazanym numerem i pozycją nie zawiera zarówno uchwały Gminnej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] grudnia 1987r, Nr [...], jak również uchwały Gminnej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] grudnia 1987r, Nr [...].

Podjęte przez organ nadzorczy próby odnalezienia publikacji uchwały pozostały bez rezultatu bowiem nie udało się odszukać właściwego dziennika urzędowego. Uzyskano natomiast z Archiwum Państwowego w [...] uchwałę Gminnej Rady Narodowej w [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 1987r zatwierdzającą Miejscowy Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] i informację z Urzędu Gminy w [...] zawartą w piśmie z dnia [...] czerwca 2015r z której wynika, że, działka inwestycyjna nr ewid. [...] w dacie wydania kontrolowanej decyzji objęta była ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Gminnej Rady Narodowej we [...] z dnia [...] grudnia 1987r, Nr [...].

Brak odnalezienia właściwego dziennika urzędowego województwa przemyskiego nie oznacza, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Gminnej Rady Narodowej we [...] z dnia [...] grudnia 1987r, Nr [...] nie obowiązywał.

Przepisy plany korzystają jak wszystkie pozostałe regulacje prawa powszechnie obowiązującego z domniemania ustanowienia w przepisany sposób, chyba że uprawniony organ wyeliminował je z porządku prawnego, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Z tych względów za niezasadny należy uznać zarzut skarżącej dotyczący wydania decyzji w oparciu o uchwałę w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego, która nie weszła do obrotu prawnego z racji jej nieopublikowania.

GINB prawidłowo przyjął, że w dacie wydania badanej decyzji obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Gminnej Rady Narodowej we [...] z dnia [...] grudnia 1987r, Nr [...].

Następnie po przeprowadzeniu analizy zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Gminnej Rady Narodowej we [...] z dnia [...] grudnia 1987r, Nr [...] trafnie stwierdził, że kwestionowana inwestycja polegająca na budowie domku letniskowego nie narusza ustaleń wskazanego planu dotyczących przeznaczenia terenu.

Z ustaleń planu wynika, że działka inwestycyjna nr ewid. [...] położona jest na terenie obszaru zalewowego rzeki Wiar, oznaczonego w miejscowym planie symbolem [...]

Zgodnie z ustaleniami ww. miejscowego planu teren ten przeznaczony jest dla funkcji letniskowych realizowanych w formie domków sezonowych, całorocznych indywidualnych lub zorganizowanych.

Zapis miejscowego planu dotyczący terenów o symbolu [...] stanowi, że "teren w całości znajduje się w obszarze zalewowym [...], przed wprowadzeniem stałych obiektów i urządzeń należy wykonać budowle zabezpieczające np. wały przeciwpowodziowe. Wymaga się również wykonania urządzeń zabezpieczających rzekę przed zanieczyszczeniami przez ścieki z ww. obiektów".

Zgodzić należy się ze stanowiskiem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego , iż z powyższego zapisu nie wynika w sposób jednoznaczny, kto jest obowiązany do wykonania budowli zabezpieczających, np. wałów przeciwpowodziowych, jak również na jakim etapie procesu inwestycyjnego takie zabezpieczenie powinno być wykonane. W szczególności z cytowanego zapisu nie wynika, aby powyższym obowiązkiem obarczony był inwestor zabudowy letniskowej, jak również to, że realizacja ww. obiektów zabezpieczających powinna nastąpić przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu zabudowy letniskowej. Określenie "przed wprowadzeniem stałych obiektów i urządzeń" powoduje, iż nie można wykluczyć, że możliwe jest uprzednie uzyskanie pozwolenia na budowę budynku letniskowego, przy czym realizacja budowli zabezpieczającej powinna nastąpić przed przystąpieniem do wykonywania ww. budynku (a nie przed wydaniem pozwolenia na budowę).

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie wskazał na brak jednoznaczności omawianego zapisu miejscowego planu który powoduje, iż nie można stwierdzić, że kontrolowana decyzja rażąco narusza § 43 ust 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno- budowlanego.

Realizacja kwestionowanej inwestycji nie wpływa negatywnie na ład przestrzenny określony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a skutki wynikające z niezrealizowania obiektów zabezpieczających dotyczą wyłącznie indywidualnego interesu inwestora.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo administracyjnym wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa musi być "widoczne gołym okiem", a nie kwestią przypuszczeń czy też zawiłych dociekań. Natomiast wszelkie wątpliwości co do ustaleń, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa należy rozstrzygać na korzyść legalności zaskarżonej decyzji.

W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm) skargę oddalił.