Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 956/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne: Inspekcja pracy
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 1 pkt 1, art. 11 pkt 1
journal: Dz.U. 2007 nr 89 poz 589
law: Ustawa z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy
article: par.3,4,5,14
journal: Dz.U. 2003 nr 169 poz 1650
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA PRACY I POLITYKI SOCJALNEJ z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i  higieny pracy - tekst jednolity
article: art. 138 par. 1 pkt 1, art. 138 par. 2, art. 35 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska,, Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 lutego 2011 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Inspektora Pracy z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych uchybień oddala skargę.


UZASADNIENIE

Inspektor Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy

w [...], na podstawie art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89, poz. 589 ze zm.), po przeprowadzeniu kontroli w dniach [...], skierował do A. Spółka z o.o. z siedzibą w [...] nakaz z dnia [...], w którym zobowiązał ww. Spółkę do:

1) zapewnienia skutecznej wymiany powietrza w pomieszczeniach pracy poprzez zapewnienie wentylacji grawitacyjnej lub mechanicznej bądź zapewnienie klimatyzacji, w terminie do [...];

2) zapewnienia pracownikom wykonującym czynności kurierskie odpowiednio wyposażonego pomieszczenia szatni spełniającego wymogi bezpieczeństwa i higieny pracy, w terminie do [...];

3) ustalenia rodzajów środków ochrony, odzieży i obuwia roboczego, których stosowanie przy pracach kurierskich jest niezbędne, uwzględniając rzeczywiste warunki pracy, w tym przede wszystkim pracę na otwartym terenie w różnych warunkach atmosferycznych, w terminie do [...];

4) wydania pracownikom zatrudnionym przy roznoszeniu przesyłek odzieży ochronnej chroniącej przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi – deszczem i chłodem, w terminie do [...].

A. Spółka z o.o. wniosła od powyższego nakazu odwołanie do Okręgowego Inspektora Pracy w [...] wnosząc o jego uchylenie.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że określony w nakazie obowiązek zapewnienia skutecznej wymiany powietrza w pomieszczeniach pracy poprzez zapewnienie wentylacji grawitacyjnej lub mechanicznej bądź zapewnienie klimatyzacji jest niezrozumiały w kontekście podanych przepisów oraz braku ustaleń inspektora pracy w tym zakresie.

Odnosząc się do obowiązku zapewnienia pracownikom wykonującym czynności kurierskie pomieszczenia szatni Spółka stwierdziła, że obowiązek taki dotyczy pracodawcy, którego pracownicy wykonują obowiązki na terenie zakładu i którzy zobowiązani są do zmiany odzieży podczas wykonywania powierzonych im obowiązków. Tymczasem kurier, który do zakładu stawia się w godzinach rozpoczęcia pracy w celu pobrania przesyłek przebywa w nim ok. 10 minut, i tyle samo przy rozliczeniu się z doręczonych przesyłek po zakończeniu pracy. Kurierzy nie mają też obowiązku zmiany odzieży.

Co do obowiązków związanych z ustaleniem środków ochrony indywidualnej odzieży i obuwia roboczego oraz wydania odzieży ochronnej Spółka wskazała,

że w zakładzie obowiązuje tabela norm przydziału odzieży i obuwia roboczego, zaś wydanie środków ochrony indywidualnej winno być uzależnione od organizacji pracy, czego nie uwzględnił Inspektor Pracy. Po konsultacji z pracownikami w zakładzie została podjęta decyzja o wypłacie ekwiwalentu za odzież roboczą ze zobowiązaniem pracowników do zakupu kurtek, które chronią ich również przed deszczem.

W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego odwołania Okręgowy Inspektor Pracy w [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.

z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 19 ust. 1 pkt 5 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, decyzją z dnia [...]

- uchylił w całości nakaz w części dotyczącej zapewnienia skutecznej wymiany powietrza w pomieszczeniach pracy, poprzez zapewnienie wentylacji grawitacyjnej

lub mechanicznej bądź zapewnienie klimatyzacji i przekazał w tym zakresie sprawę

do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, ze względu na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części,

- w pozostałym zakresie obowiązki nałożone w nakazie organu pierwszej instancji utrzymał w mocy.

Uzasadniając obowiązek zapewnienia pracownikom wykonującym czynności kurierskie odpowiednio wyposażonego pomieszczenia szatni organ powołał się na przepisy art. 11 pkt 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, art. 233 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) i § 3, § 4, § 5, § 14 załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 ze zm.) oraz fakt specyfiki pracy wykonywanej przez kurierów. Kurierzy wykonują pracę w terenie, w różnych warunkach atmosferycznych. Pracownicy nie mają możliwości przebrania się i przechowywania odzieży własnej, roboczej i ochronnej. Zdaniem Okręgowego Inspektora Pracy w [...] ocena pracodawcy, że pracownicy wykonujący prace kurierów nie mają obowiązku przebierania się w pracy i powinni się w niej stawić ubrani w sposób umożliwiający im natychmiastowe wykonywanie pracy nie zasługuje na uwzględnienie. Z uwagi na zmienne warunki pogodowe, w których pracownicy świadczą pracę (opady deszczu, śniegu, chłód, upał) muszą oni mieć możliwość przebrania się przed rozpoczęciem pracy w odzież odpowiednią do panujących warunków atmosferycznych. Pracownicy muszą mieć także możliwość przebrania się w odzież własną po zakończeniu pracy. Zapewnienie takiego pomieszczenia jest niezbędne także z uwagi na fakt, że w trakcie wykonywania pracy w warunkach opadów atmosferycznych odzież, którą kurierzy mają na sobie może ulec przemoczeniu. Po zakończeniu pracy pracownik musi mieć możliwość wysuszenia odzieży, w której wykonuje pracę.

Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że jeżeli chodzi o nakaz ustalenia rodzajów środków ochrony indywidualnej, odzieży i obuwia roboczego. których stosowanie przy pracach kurierskich jest niezbędne, podstawę prawną wydania decyzji stanowiły przepisy art. 11 pkt 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy i art. 2378 § 1 Kodeksu pracy. Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu organ uznał, że pracodawca może ustalić stanowiska pracy. na których dopuszczać będzie używanie przez pracowników i za ich zgodą własnej odzieży i obuwia roboczego, wypłacając im jednocześnie ekwiwalent pieniężny w wysokości uwzględniającej aktualne ceny rynkowe poszczególnych elementów ubioru. Inspektor Pracy w trakcie kontroli odnotował, że załącznik nr 2 do regulaminu pracy zawierał informacje dotyczące przydziału środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego dla pracowników zatrudnionych w A. Spółka z o.o. jednak nie zawierał tabeli norm ich przydziału. Pracodawca wskazując w odwołaniu. że w zakładzie obowiązuje tabela norm przydziału odzieży i obuwia roboczego nie dołączył jej do odwołania. Brak jest zatem podstaw do uchylenia decyzji w tym zakresie.

Wyjaśniając zasadność zobowiązania pracodawcy do wydania pracownikom zatrudnionym przy roznoszeniu przesyłek odzieży ochronnej chroniącej przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi - deszczem i chłodem Okręgowy Inspektor Pracy, przywołał jako podstawę prawną art. 11 pkt 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, art. 2376 Kodeksu pracy i załącznik nr 2 tabelę 2, lp. 1 do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy i wskazał, że kurtka czy inne elementy odzieży lub obuwia chroniącego przed jednym lub kilkoma niekorzystnymi czynnikami klimatycznymi jakimi są np. niska temperatura, opady deszczu czy też śniegu stanowią odzież ochronną za którą pracodawca nie może wypłacać ekwiwalentu, ale obowiązany jest dostarczyć ją w naturze. Spełnienie przez pracodawcę w tym wypadku warunków takich jak właściwości ochronne, estetyczne, rozmiar elementu ubioru nie są w żadnej mierze niemożliwe. Ponadto, zarówno odzież i obuwie robocze oraz odzież i obuwie ochronne powinny w każdym momencie ich użytkowania spełniać wymagania bezpieczeństwa i higieny pracy. Nie można przerzucać na pracownika dokonującego samodzielnie zakupu tych środków. odpowiedzialności w związku z samodzielnym zakupem środka, który wymagań tych może nie spełniać. Pracodawca nie wziął pod uwagę rzeczywistych warunków świadczenia pracy przez kurierów, w tym narażenia pracowników na niekorzystne warunki atmosferyczne panujące w różnych porach roku. Tym samym nie przewidział obowiązku zapewnienia pracownikom środków ochrony indywidualnej chroniących przed chłodem i opadami.

A. Spółka z o.o. zaskarżyła opisaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w zakresie dotyczącym obowiązków określonych w pkt 2, 3 i 4 nakazu Inspektora pracy wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w tej części jako naruszającej prawo.

W skardze strona podniosła, że odwołanie do Okręgowego Inspektora Pracy

wpłynęło [...] i jego rozpoznanie winno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca. Wydając zaskarżoną decyzję po upływie trzech miesięcy organ odwoławczy nie uzasadnił tak długiej zwłoki naruszając procedury postępowania. Uchylając nakaz zawarty w decyzji nr 1 i przekazując w tym zakresie sprawę do ponownego rozpatrzenia organ drugiej instancji potwierdził, że nie było przeprowadzane żadne postępowanie wyjaśniające a decyzję wydano jedynie na podstawie zgromadzonych dokumentów.

Powołując się na § 1 załącznika Nr 3 do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie ogólnych warunków bezpieczeństwa i higieny pracy oraz § 14 rozporządzenia, strona skarżąca wywiodła, że szatnie obowiązany jest zapewnić pracodawca, którego pracownicy zobowiązani są do zmiany odzieży podczas wykonywania powierzonych im obowiązków, natomiast na pewno nie mają takiej potrzeby ani takiego obowiązku zatrudnieni w zakładzie kurierzy.

Strona nie zgodziła się również z twierdzeniem, że uwzględniony został przez organy charakter pracy kuriera ponieważ niezrozumiałym jest stanowisko,

że kurier pracujący w różnych warunkach atmosferycznych musi mieć możliwość przebrania się przed rozpoczęciem pracy w odpowiednią odzież, ponieważ pracownik wychodząc z domu już ubiera się w odzież odpowiednią do warunków atmosferycznych. Kurier do siedziby zakładu stawia się w godzinach rozpoczęcia pracy w celu pobrania przesyłek, gdzie przebywa ok. 10 minut. Tyle samo czasu zajmuje mu rozliczenie się z doręczonych przesyłek po zakończeniu pracy. Pracownik stawia się do pracy ubrany w taki sposób w jakim ją świadczy. Tym samym nie ma obowiązku przebierania się. Natomiast w pomieszczeniu biurowym znajdują się wieszaki, gdzie można powiesić kurtki jeżeli zachodzi taka potrzeba. Istotne jest również to, że Inspektor nie uwzględnił niepotrzebnych kosztów na jakie naraża pracodawcę, które ostatecznie mogłyby doprowadzić do zamknięcia zakładu.

W ocenie strony skarżącej, organ nie wziął pod uwagę § 1 załącznika

do rozporządzenia w sprawie ogólnych warunków bezpieczeństwa i higieny pracy, wedle którego środki ochrony indywidualnej powinny być stosowane w sytuacjach kiedy nie można uniknąć zagrożeń za pomocą środków ochrony zbiorowej lub odpowiedniej organizacji pracy z czego jednoznacznie wynika, że wydanie środków ochrony indywidualnej uzależnione jest od organizacji pracy a tego właśnie nie uwzględnił Inspektor Pracy. Nie przyjął również argumentu, że pracownicy wykonujący pracę kuriera wykonują ją przemieszczając się głównie miejskimi środkami lokomocji, tym samym w przydzielonej odzieży winni czuć się swobodnie. Ponadto, decyzję o wypłacie ekwiwalentu pracodawca podjął po konsultacji z pracownikami jednocześnie zobowiązując ich do zakupu kurtek, które chronią ich także przed deszczem. Spółka wyraziła również pogląd, że istotnym jest, aby w trakcie wykonywania swoich czynności pracownicy posiadali komfort psychiczny, tym samym mogli decydować w jakiej odzieży będą świadczyli pracę. Kupując sobie odzież według własnych gustów doskonale zdają sobie sprawę, że musi to być odzież chroniąca ich przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi, o czym dodatkowo zostali poinformowani. Skrząca nie zgodziła się

ze stanowiskiem organu, że pracodawca nie może wypłacać ekwiwalentu za używanie własne odzieży i obuwia roboczego.

Odpowiadając na skargę Okręgowy Inspektor Pracy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.

Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności

z prawem, doprowadziła Sąd do uznania, że skarga nie jest uzasadniona, bowiem Okręgowy Inspektor Pracy nie naruszył przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem zaskarżenia przez A. Spółkę z o.o. stała się decyzja Okręgowego Inspektora Pracy w zakresie w jakim organ utrzymał w mocy obowiązki wymienione w pkt 2, 3 i 4 nakazu Inspektora Pracy z dnia [...], odnoszące się do:

1) zapewnienia pracownikom wykonującym czynności kurierskie odpowiednio wyposażonego pomieszczenia szatni, spełniającego wymogi bezpieczeństwa

i higieny pracy, w terminie do [...],

2) ustalenia rodzajów środków ochrony, odzieży i obuwia roboczego, których stosowanie przy pracach kurierskich jest niezbędne, uwzględniając rzeczywiste warunki pracy, w tym przede wszystkim pracę na otwartym terenie w różnych warunkach atmosferycznych, w terminie do [...],

3) wydania pracownikom zatrudnionym przy roznoszeniu przesyłek odzieży ochronnej chroniącej przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi – deszczem i chłodem, w terminie do [...].

Analizując podstawę prawną i prawidłowość wydania przez Inspektora Pracy

nakazu dotyczącego zapewnienia pracownikom wykonującym czynności kurierskie odpowiednio wyposażonego pomieszczenia szatni, spełniającego wymogi bezpieczeństwa i higieny pracy i związanego z tym zarzutu skargi, że szatnie winny być zapewnione wówczas, gdy pracownicy zobowiązani są do zmiany odzieży, Sąd stwierdził, że przepisy prawa nie uzależniają obowiązku pracodawcy zapewnienia pracownikom szatni od nałożonego na pracowników obowiązku lub faktycznej potrzeby zamiany odzieży, którą ocenić miałby pracodawca. Zgodnie z § 3 ust. 2 Załącznika 3 do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie ogólnych warunków bezpieczeństwa i higieny pracy, pracodawca powinien zapewnić pracownikom pomieszczenie szatni do przechowywania odzieży własnej (domowej), roboczej i ochronnej. Powinności tej nie może wyłączać to, jak twierdzi skarżąca Spółka, że pracownicy nie mają obowiązku ani potrzeby zmieniać odzieży bowiem przychodzą już do pracy w odzieży roboczej. To, czy pracownicy będą codziennie korzystać z szatni, czy też nie, zależy oczywiście w dużej części od ich indywidualnych potrzeb. Jednak w sytuacji, w której szatnia w miejscu pracy kurierów nie funkcjonowała, to pracownicy nie mieli możliwości przebrania się w ubrania domowe i niejako zmuszeni byli przychodzić do pracy w odzieży roboczej. Nie zmienia to jednak faktu, że winni mieć zapewnioną możliwość zmiany odzieży roboczej w miejscu pracy, którymi są m.in. pomieszczenia przy ul. [...]. Wbrew stanowisku skarżącej Spółki, zatrudnieni kurierzy świadczą pracę również w pomieszczeniach przy ul. [...]. W tych pomieszczeniach mają bowiem obowiązek pobrać przesyłki a następnie rozliczyć się po zakończonym dniu z wykonanych zadań. Czynności te niewątpliwie wchodzą w zakres pracy (obowiązków) kurierów. Przy tym należy zauważyć, że w nakazie pozostawiono stronie skarżącej możliwość zrealizowania szatni w formie tzw. szatni podstawowej, która może być urządzona w formie szatni wieszakowej.

Kolejny zakwestionowany przez stronę skarżącą nakaz dotyczył ustalenia rodzaju środków ochrony indywidualnej, odzieży i obuwia roboczego, których stosowanie przy pracach kurierskich jest niezbędne, przy uwzględnieniu rzeczywistych warunków pracy, w tym przede wszystkim pracę na otwartym terenie w różnych warunkach atmosferycznych. W skardze podniesiono, że w protokole kontroli znajduje się informacja, iż Inspektorowi okazano załącznik nr 2 do regulaminu pracy, zawierający informacje dotyczące przydziału środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego. W związku z tym zarzucenie przez organy, iż takiej tabeli norm przydziału Spółka nie posiadała oraz nie dołączyła do odwołania jest nieuzasadnione. Zarzutu tego Sąd nie podzielił. Po pierwsze, na stronie 3 protokołu kontroli poza zacytowanym przez Spółkę fragmentem znajdują się również wyjaśnienia członka zarządu M.P., który oświadczył, że tabela norm przydziału znajduje się w biurze w [...] i w trakcie kontroli nie ma możliwości okazania jej kopii. Wynika z tego, że twierdzenie jakoby tabela norm przydziału została Inspektorowi przedłożona do wglądu, opierające się na niezbyt fortunnym sformułowaniu jednego ze zdań protokołu, jest chybione i stanowi nadużycie. Po drugie, oświadczenie przez członka zarządu, że nie jest możliwe w trakcie kontroli okazanie tabeli norm przydziału środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego, przy obecnych środkach telekomunikacyjnych budzi wątpliwości, czy w ogóle dokument taki znajdował się nawet w biurze w [...]. Przesłanie faksem lub poprzez Internet żądanej przez Inspektora Pracy tabeli norm przydziału nie powinno stanowić istotnego problemu. Tymczasem okazało się to niemożliwe. Tym samym organ miał prawo przyjąć, że w kontrolowanym zakładzie wymaganego dokumentu Spółka nie posiada. Uzasadnione było zatem również stanowisko organu drugiej instancji w tym zakresie, skoro Spółka nie dołączyła do odwołania żądanej dokumentacji. Obowiązek ustalenia rodzaju środków ochrony indywidualnej, odzieży i obuwia roboczego, których stosowanie na określonych stanowiskach jest niezbędne oraz przewidywanego okresu użytkowania odzieży i obuwia roboczego wynika wprost z art. 2378 § 1 Kodeksu pracy.

Trzeci obowiązek nałożony w nakazie dotyczył wydania pracownikom zatrudnionym przy roznoszeniu przesyłek odzieży ochronnej, która miałaby ich chronić przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi – deszczem i chłodem. W myśl art. 2376 § 1 Kodeksu pracy, pracodawca jest obowiązany dostarczyć pracownikowi nieodpłatnie środki ochrony indywidualnej zabezpieczające przed działaniem niebezpiecznych i szkodliwych dla zdrowia czynników występujących w środowisku pracy oraz informować go o sposobach posługiwania się tymi środkami. Bezsporne jest, że do środków ochrony indywidualnej należy: odzież ochronna, ochrony rąk, ochrony nóg, ochrony słuchu, sprzęt ochronny oczu i twarzy, sprzęt ochronny układu oddechowego, ochrony głowy, sprzęt chroniący przed upadkiem z wysokości oraz środki izolujące cały organizm.

Nie ulega wątpliwości, że praca kuriera wykonywana jest w dużej części na wolnym powietrzu i istnieje potrzeba zapewnienia mu odzieży ochronnej, bowiem jest on narażony na deszcz lub chłód. Przy tym rację ma organ Inspekcji Pracy, że o ile za odzież roboczą i obuwie robocze pracodawca można wypłacać pracownikom ekwiwalent, o czym wprost stanowi art. 2377 § 4 Kodeksu pracy, o tyle przepisy nie przewidują możliwości wypłacenia takiego ekwiwalentu za środki ochrony indywidualnej. Przy tym, odnosząc się do twierdzeń skargi, jakoby nie było potrzeby zaopatrywania pracowników w środki ochrony indywidualnej bowiem konieczność taka istnieje jedynie w sytuacjach, kiedy nie można uniknąć zagrożeń za pomocą środków ochrony zbiorowej lub odpowiedniej organizacji pracy, Sąd stwierdził, że poza takowym powołaniem się na tej treść przepisu § 1 załącznika Nr 2 do rozporządzenia, skarżąca nie wykazała, w jaki to sposób miałoby dojść do wyeliminowania zagrożeń za pomocą środków ochrony zbiorowej lub organizacji pracy w Spółce. Bezsporne jest, że kurierzy świadczą pracę w większości na wolnym powietrzu, w różnych warunkach atmosferycznych, będąc narażonymi na przemoknięcie i działanie chłodu. Skarżąca nie wykazała natomiast, że w przedsiębiorstwie istnieje np. taka organizacja pracy, zgodnie z którą pracownicy w dni deszczowe lub chłodne, nie świadczą pracy na wolnym powietrzu. Dlatego zarzuty w tym zakresie Sąd również uznał za nieuzasadnione.

Oceniając trafność zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania administracyjnego związanych z terminem w jakim winno być rozpoznane odwołanie Sąd stwierdził, że zarzut ten jest uprawniony. Wydanie przez organ drugiej instancji decyzji po ponad 2,5 miesiącu od daty otrzymania odwołania, przy jednoczesnym braku dowodów na to, że organ prowadził postępowanie wyjaśniające związane z gromadzeniem materiału dowodowego i dokonywanie nowych ustaleń faktycznych, stanowiło uchybienie art. 35 § 3 K.p.a. Jednak uchybienie to nie miało żadnego wpływu na ostateczny wynik sprawy. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że nie każde naruszenie przepisów postępowania skutkuje uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia przepisów postępowania, jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takiego skutku w rozpoznawanej sprawie nie miało przekroczenie przez organ odwoławczy terminu do wydania decyzji o którym mowa w art. 35 § 3 K.p.a.

Reasumując, wobec nie dostrzeżenia w zaskarżonej decyzji naruszeń prawa, które uzasadniałoby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.