Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1462/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 25  ust. 2, art. 34
journal: Dz.U. 2007 nr 173 poz 1219
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 20121

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Protokolant ref. staż. Anna Dmowska - Paczuska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2012 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r. znak [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz M. W. kwotę 760 (siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. znak [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.) dalej kpa, art. 25 ust. 2 i art. 34 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. Nr 173, poz. 1219 ze zm.) oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 161, poz. 1281), w związku z punktem 88 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 października 2007 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz. U. Nr 192, poz. 1385, zm. Dz. U. z 2008 r. Nr 127, poz. 818), oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku spółki [...] S.A. z siedzibą w [...] z dnia [...] lutego 2010 r., uzupełnionego w dniu [...] marca 2010 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedsięwzięcia Euro 2012 dla inwestycji obejmującej budowę napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV, w ramach zadania "Budowa napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV + 2 x 110 kV [...] – [...]", przewidzianej do realizacji na terenie gminy [...] – etap II, na działkach o numerach ewidencyjnych gruntów wymienionych w decyzji, z zachowaniem określonych warunków.

Po rozpatrzeniu odwołania M. W., od ww. decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę wraz z prawidłowo wypełnionym oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, czym wypełnił dyspozycję art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Ponadto, inwestor przedstawił kompletny projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami, informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy – Prawo budowlane, oraz zaświadczenia o których mowa w art. 12 ust. 7 cyt. powyżej ustawy.

Organ wskazał, że projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest zgodny z wymaganiami decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2010 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...]sierpnia 2009 r., nr [...] ustalającej lokalizację przedsięwzięcia EURO 2012 dla inwestycji obejmującej budowę napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV +2 x 110 kV [...] – [...], przewidzianej do realizacji na terenie pięciu gmin, tj. [...], [...], [...], [...] i [...]. Projekt przedmiotowej inwestycji spełnia również warunki decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. znak [...], określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "Wielotorowa dwunapięciowa linia elektroenergetyczna 400 + 110 kV [...] – [...] ([...])".

Organ zauważył także, iż Marszałek Województwa [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2010r., znak: [...] udzielił inwestorowi pozwolenia wodnoprawnego na przekroczenie przedmiotową linią elektroenergetyczną m.in. rzeki [...] w km 3+900. Stwierdził, że wobec spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, na podstawie art. 35 ust. 4 tej ustawy właściwy organ jest zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odnosząc się do zarzutu wszczęcia przez Wojewodę [...] postępowania w niniejszej sprawie, mimo że inwestor nie posiadał prawa dysponowania na cele budowlane działkami skarżącej organ wskazał, że stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego inwestor pod rygorem odpowiedzialności karnej składa oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W związku z powyższym organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ocenia co do zasady, czy inwestor posiada faktycznie tytuł prawny do nieruchomości, na których zlokalizowana jest inwestycja.

Jednocześnie organ podał, że Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] opatrzoną rygorem natychmiastowej wykonalności, ograniczył sposób korzystania z działek nr [...], [...] i [...] obr. [...], stanowiących własność M.W. poprzez zezwolenie [...] S.A. przeprowadzenia przez ww. nieruchomości odcinka linii elektroenergetycznej w ramach zadania inwestycyjnego pn. "Budowa linii 400 + 2 x 110 kV [...] – [...] wraz z rozbudową stacji 400/110 kV [...] o pole liniowe 400 kV".

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku ostateczności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., znak: [...] określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację omawianego przedsięwzięcia organ wskazał, że w dniu [...] marca 2010 r., a więc przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, pełnomocnik inwestora dostarczył pismo [...] Urzędu Wojewódzkiego z dnia [...] marca 2007 r. informujące, że ww. decyzja Wojewody [...] stała się ostateczna w dniu [...] lutego 2007 r. W dniu [...] grudnia 2010 r. do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wpłynęło pismo pełnomocnika inwestora, do którego załączono zaświadczenie wystawione w dniu [...] grudnia 2010 r. przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska potwierdzające, że przed GDOŚ nie toczy się postępowanie odwoławcze od ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r.

W odniesieniu do zarzutu braku ostateczności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. organ podał, że decyzja ta podlegała natychmiastowemu wykonaniu z mocy art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA 2012 (Dz.U. z 2007 r. Nr 173, poz. 1219 ze zm. zwaną dalej "ustawą z dnia 7 września 2007 r."). Ponadto, decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2010 r., znak: [...].

W ocenie organu, bezzasadny jest zarzut nieprzeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko słupa nr 44. Z uwagi na fakt, że przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację omawianego przedsięwzięcia. Organ odwoławczy dodał, iż zarzuty dotyczące naruszenia art. 24 ustawy z dnia

7 września 2007 r., mogą być podnoszone w postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012, a nie w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę.

Organ wyjaśnił również, że działki nr [...], [...] i [...] obr. [...] są objęte decyzją Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. Zdaniem organu, bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie pozostaje kwestia wytyczenia słupa nr 44 bez porozumienia ze skarżącą, gdyż stronie przysługują w takiej sytuacji roszczenia na zasadach przewidzianych w Kodeksie cywilnym.

Odnosząc się do zarzutu zmiany ilości, numeracji oraz sposobu posadowienia słupów w stosunku do koncepcji przedstawionej przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 organ wskazał, że decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 nie określa szczegółowych rozwiązań technicznych planowanej inwestycji. Organ stwierdził również, że podnoszone przez skarżącą zarzuty dotyczące oddziaływania przedmiotowej inwestycji na obszar Natura 2000 mogą być podnoszone w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, a nie w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę.

Organ wyjaśnił, że konstrukcja słupa nr 44 spełnia warunki zawarte w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. – słup ten ma wysokość 50 m, natomiast najniższy punkt podwieszenia linii elektroenergetycznej znajduje się na wysokości 36 m – a tym samym umożliwia on poprowadzenie przedmiotowej linii ponad wierzchołkami drzew.

Ustosunkowując się do podniesionych zarzutów odnośnie rozbieżności nazw przedmiotowej inwestycji w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. oraz w decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] marca 2010 r. organ wskazał, że nie ulega wątpliwości, że ww. decyzja Starosty Powiatu [...] została wydana w związku z inwestycją, na budowę której Wojewoda [...] udzielił pozwolenia decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła M.W. wnosząc o jej uchylenie.

Skarżąca podniosła, iż w dniu [...] października 2010 r. odbyła się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie rozprawa, w wyniku której została oddalona skarga kasacyjna od wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 listopada 2009 r. sygn. akt IV SAB/Wa 93/09. Z treści tego wyroku wynika, że organ – Minister Środowiska został zobowiązany do rozpoznania pisma skarżącego z dnia [...] stycznia 2007 r. w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia wraz z aktami sprawy. W ocenie skarżącej, bezsporna jest zatem okoliczność, iż nie jest ostateczna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach.

Skarżąca zarzuciła, iż realizowana inwestycja nie jest inwestycją EURO 2012. Wskazała, że dokonano poszerzenia zakresu inwestycji z linii dwutorowej na trzytorową oraz mimo istnienia możliwości zlokalizowania słupa nr 44 posadowionego na jej działce poza terenem leśnym i zadrzewionym, postąpiono wbrew uwarunkowaniom w tym zakresie. Zaznaczyła, że wbrew nakazowi wynikającemu z decyzji, aby na odcinkach linii przebiegających przez tereny leśne i zadrzewione zastosować tzw. słupy nadleśne, pozwalające na przeprowadzenie przewodów ponad wierzchołkami drzew bez potrzeby ich wycinania, zastosowano słupy zwykłe, niższe o 30 cm i dokonano wycinki drzew.

Skarżąca zarzuciła brak przeprowadzenia postępowania w zakresie zmiany parametrów linii, brak udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz brak właściwej oceny oddziaływania na środowisko. Podała, iż organ nie uwzględnił jej wniosku o dołączenie ostatecznej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji, a także pominął w prowadzonym postępowaniu uwagi [...] Fundacji Ekorozwoju, w szczególności co do skutków wynikających ze zmiany parametrów linii ze 110 kV na 2 x 110 kV.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 maja

2011 r. sygn. VII SA/Wa 862/11 oddalił skargę.

W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że w ustawie z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 zmodyfikowano zasady prowadzenia postępowania sądowo-administracyjnego obejmującego swym zakresem przedsięwzięcia EURO 2012 w szczególności poprzez wprowadzenie bezwzględnego zakazu uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę po upływie 14 dni od rozpoczęcia budowy. Zgodnie z art. 36 ust. 2 tej ustawy w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o pozwoleniu na budowę przedsięwzięcia EURO 2012, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 kpa. Przedmiotowa inwestycja, posiadająca status przedsięwzięcia EURO 2012 r. została rozpoczęta najpóźniej latem 2010 r. (oświadczenie pełnomocnika skarżącej do protokołu rozprawy z dnia 25 maja

2011 r.), zatem 14 dniowy termin już upłynął. Skoro regulacja ustawy z dnia

7 września 2007 r. wprowadza ograniczenie kontroli jedynie do stwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważnościowych (art. 156 kpa) oraz skutkujących wznowieniem postępowania (art. 145 kpa). Sąd dokonał analizy zaskarżonej decyzji pod względem występowania enumeratywnie wymienionych w tych przepisach przesłanek i wobec braku ich występowania oddalił skargę.

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wyrokiem z dnia 21 marca 2012r. sygn. akt II OSK 203/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. w konsekwencji niewłaściwie wyznaczył ramy i kryteria kontroli legalności zaskarżonej decyzji.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji błędnie wywiódł, że skoro w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w przedmiocie Euro 2012 istnieje bezwzględny zakaz uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę po upływie 14 dni od rozpoczęcia budowy to oznacza, że kontrola sądu ograniczona jest jedynie do stwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważnościowych decyzji (art. 156 kpa) oraz przesłanek skutkującym wznowieniem postępowania ( art. 145 kpa).

Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że wątpliwości co do interpretacji art. 36 ust. 2 cyt. ustawy usunął wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2010 r. sygn. akt II OSK 2271/10, w którym stwierdzono, że przepis art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r., odnosi się do decyzji organu pierwszej instancji o pozwoleniu na budowę przedsięwzięcia EURO 2012, a nie decyzji organu drugiej instancji (organu odwoławczego). Tak rozumiany przepis art. 36 ust. 2 ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 nie reguluje w sposób szczególny rozpoznawania skargi na decyzję organu odwoławczego przez sąd administracyjny i nie wyłącza stosowania przez ten sąd środków określonych w art. 145 p.p.s.a. w stosunku do tej decyzji. Z przepisu tego wynika jedynie sposób orzekania przez sąd administracyjny w stosunku do decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli upłynęło 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy przedsięwzięcia EURO 2012, a są podstawy do objęcia orzekaniem sądu administracyjnego także tej decyzji, a nie tylko zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Takie rozumienie omawianego przepisu z jednej strony zapewnia realną kontrolę sądową zaskarżonej decyzji, ponieważ uchylenie, a nawet stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (decyzji organu odwoławczego), umożliwia rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji zgodnej z prawem, a z drugiej strony pozwala na realizowanie budowy przedsięwzięcia na podstawie decyzji organu pierwszej instancji, która podlega natychmiastowemu wykonaniu, stosownie do art. 34 ust. 1 ww. ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż za nietrafne należy uznać stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w wyroku z dnia 25 maja 2011 r. zawęził w sposób nieuprawniony kontrolę legalności zaskarżonej decyzji. Tymczasem obowiązkiem tego sądu było zbadanie decyzji organu odwoławczego i pośrednio organu pierwszej instancji pod kątem przepisów postępowania oraz prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie – w zakresie wyznaczonym przepisem art. 145 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż w razie stwierdzenia naruszeń warunkujących uchylenie decyzji bądź stwierdzenie nieważności decyzji musiałby zastosować środki prawne z uwzględnieniem ograniczenia wynikającego z art. 36 ust. 2 ustawy.

Na rozprawie w dniu 26 września 2012 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że popiera skargę. Oświadczył, że decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych, decyzja lokalizacyjna i decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania nie są ostateczne. Wniósł o zawieszenie postępowania sądowo-administracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania administracyjnego w przedmiocie decyzji środowiskowej, lokalizacyjnej i decyzji o ograniczeniu sposobu korzystaniu.

Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. znak: [...], którą udzielono pozwolenia na budowę przedsięwzięcia Euro 2012 dla inwestycji obejmującej budowę napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 k, w ramach zadania " Budowa napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV +2x110 kV [...] –[...], przewidzianej do realizacji na terenie gminy [...]–etap II.

Sąd orzekając ponownie w niniejszej sprawie ( na skutek wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 21 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 203/12 ) uznał, iż skargę należy uwzględnić. Dokonując takiej oceny Sąd I instancji kierował się wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Sąd kasacyjny w ww. wyroku tego Sądu. Stosownie bowiem do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 dalej: p.p.s.a.) sąd któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W wyroku z dnia 21 marca 2012r. sygn. akt II OSK 203/12 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie wskazał, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 36 ust. 2 ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 w konsekwencji niewłaściwie wyznaczył ramy i kryteria kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji błędnie wywiódł, że skoro w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w przedmiocie Euro 2012 istnieje bezwzględny zakaz uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę po upływie 14 dni od rozpoczęcia budowy to oznacza, że kontrola sądu ograniczona jest jedynie do stwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważnościowych decyzji (art. 156 kpa) oraz przesłanek skutkującym wznowieniem postępowania (art. 145 kpa). Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że wątpliwości co do interpretacji art. 36 ust. 2 powołanej wyżej ustawy usunął wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2010 r. sygn. akt II OSK 2271/10, w którym stwierdzono, że przepis art. 36 ust. 2 ww. ustawy, odnosi się do decyzji organu pierwszej instancji o pozwoleniu na budowę przedsięwzięcia EURO 2012, a nie decyzji organu drugiej instancji (organu odwoławczego).

Powyższe oznacza zatem, że brak jest ograniczeń w zakresie orzekania przez sąd administracyjny w stosunku do decyzji organu odwoławczego.

Uwzględniając wykładnię prawa dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny i wskazania co dalszego postępowania wyrażone w powołanym wyżej orzeczeniu Sąd zbadał w niniejszym postępowaniu zaskarżoną decyzję.

Kontrolując zaskarżoną decyzję w powyższym zakresie w pierwszej kolejności należy wskazać, że podstawą prawną jej wydania był przepis art. 104 kpa, art. 25 ust. 2 i 34 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA Euro 2012 r. (Dz. U. Nr 173, poz. 1219 ze zm.) oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 161, poz. 1281 w związku z punktem 88 załącznika do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 października 2007 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 ( Dz. U. Nr 192, poz. 1385, zm. Dz. U. z 2008 r. Nr 127, poz. 818). i przepis art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.).

W ocenie Sądu nie budzi zastrzeżeń prawidłowość stosowania przez organy ze względów przedmiotowych ww. ustawy z dnia 7 września 2007 r.

Należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ww. ustawy Rada Ministrów określiła, w drodze rozporządzenia, wykaz przedsięwzięć Euro 2012 biorąc pod uwagę znaczenie danego przedsięwzięcia dla zapewnienia prawidłowego i terminowego przygotowania i przeprowadzenia finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012.

W załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2010 ( Dz. U. z 2010 r., Nr 8, poz. 52) pod pozycją 78 wymieniono przedsięwzięcie o nazwie "rozbudowa systemu zasilania elektroenergetycznego aglomeracji [...]" województwo [...].

Zatem słusznie podniosła skarżąca w skardze, że Wojewoda [...] wydając decyzję mylnie przywołał pozycję 88 załącznika do rozporządzenia z dnia 12 października 2007 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 192, poz. 1385), które utraciło moc z dniem 3 lutego 2010 r. Powyższego uchybienia nie dostrzegł organ odwoławczy jednak ze względu na tożsamość obu zapisów nie stanowi to przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 25 ust. 2 ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA Euro 2012 Wojewoda wydaje decyzję o pozwoleniu na budowę przedsięwzięcia Euro 2012 oraz na przebudowę istniejących urządzeń infrastruktury technicznej na zasadach i w trybie przepisów prawa budowlanego, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego działu. Natomiast przepis art. 33 Prawa budowlanego wskazuje jakie dokumenty należy dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Z kolei z przepis art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nakłada na organ obowiązek dokonania sprawdzeń zgodności projektu z ustaleniami planu lub decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzeniu podlega także zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, kompletność projektu i posiadanie wymaganych uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz wykonanie i sprawdzenie projektu przez osoby posiadające uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym zaświadczeniem właściwej izby samorządu zawodowego. Dopiero w sytuacji spełnienia wszystkich koniecznych wymogów wynikających z art. 35 ust. 1 a także art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego organ zobowiązany jest do udzielenia pozwolenia na budowę.

Zaznaczyć należy, iż organ odwoławczy jest organem merytorycznym i jego zadanie nie ogranicza się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji. Organ ten powtórnie rozpoznaje całość sprawy i zobowiązany jest uwzględniać zmiany stanu faktycznego, jakie zaszły w sprawie pomiędzy wydaniem orzeczenia przez organ pierwszej instancji, a orzeczeniem organu II instancji. Organ odwoławczy musi uwzględniać stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania.

Tymczasem organ odwoławczy nie wyjaśnił w pełni i nieustosunkował się w zaskarżonej decyzji do istotnej kwestii zgłaszanej przez skarżącą w toku postępowania odwoławczego (art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa), a następnie podniesionych w skardze do Sądu, przy czym naruszenia wymienionych przepisów mogły mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Podkreślić należy, że stosownie do zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego w art. 6, 7 i 8 zasad, organy administracji państwowej zobowiązane są działać na podstawie przepisów prawa i prowadzić postępowanie w sposób pogłębiający zaufanie do organów Państwa. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie postępowanie nie spełnia powyższych warunków.

Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja zapadła także z naruszeniem art. 35 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy nie wywiązał się bowiem z obowiązków nałożonych na organ tym przepisem.

W szczególności organ odwoławczy pominął istotne ustalenia dotyczące decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. znak: [...] określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu podjętej decyzji o pozwoleniu na budowę ograniczył się do twierdzenia, że projekt przedmiotowej inwestycji spełnia warunki decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., znak: [...] określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "Wielotorowa dwunapięciowa linia elektroenergetyczna 400 + 110 kV [...]- [...]" ( [...]). Nadto zawarł wyjaśnienie, że w dniu [...] marca 2010 r., a więc przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, pełnomocnik inwestora dostarczył pismo [...] Urzędu Wojewódzkiego z dnia [...] marca 2007 r. informujące, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. stała się ostateczna w dniu [...]lutego 2007 r.

Organ odwoławczy nie uwzględnił jednak faktu podnoszonego przez skarżącą w toku postępowania odwoławczego, że w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2009 r. w sprawie sygn. akt IV SAB/Wa 93/09, zobowiązano Ministra Środowiska do rozpoznania pisma M. J. z dnia [...] stycznia 2007 r. ze wskazaniem , iż pismo to może stanowić odwołanie od decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 października 2010 r. sygn. akt II OSK 418/10 oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku.

Wydanie przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 12 października 2010 r. sygn. akt II OSK 418/10 oddalającego skargę kasacyjną od powyższego wyroku wykazało, że decyzja środowiskowa nie jest ostateczną, bowiem Sąd zobowiązał Ministra Środowiska do rozpoznania pisma skarżącego z dnia [...]stycznia 2007 r. w terminie 1 miesiąca od dnia otrzymania odpisu wyroku wraz z aktami sprawy wraz ze wskazaniem, iż pismo to może stanowić odwołanie od decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.

Z powyższego wynika zatem, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach w dacie wydawania przez organ odwoławczy pozwolenia na budowę tj. [...] stycznia 2011 r. nie była ostateczna. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wyjaśnił powyższej kwestii co podnosiła skarżąca i nie ustosunkował się do niej w zaskarżonej decyzji. Fakty na które powołał się w uzasadnieniu uległy zmianie. Organ nie podał w uzasadnieniu zaś, na jakiej podstawie przyjął, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach może być podstawą do wydania pozwolenia na budowę.

Zauważyć należy, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter sui generis" rozstrzygnięcia wstępnego" względem ewentualnego przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia i pełni ona względem niego w istocie funkcję prejudycjalną (teza wyroku NSA z dnia 16 września 2008 r., II OSK 821/08, orzeczenie dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skutki prawne decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla dalszego procesu inwestycyjnego określone są w art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, w myśl którego decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1. Oczywiście taki walor zgodnie z postanowieniami art. 130 kpa posiadać będą tylko decyzje ostateczne w administracyjnym toku instancji lub takie, które na podstawie art. 108 § 1 kpa zostały zaopatrzone w rygor natychmiastowej wykonalności (tak: K. Gruszecki, Komentarz do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, LEX 2009).

Organ nie wskazał, zatem czy przedmiotowa decyzja środowiskowa z dnia [...]grudnia 2006 r. związku z realizacją przedsięwzięcia EURO 2012 posiadała rygor natychmiastowej wykonalności i w oparciu o powyższe podjął przedmiotową decyzję.

Zaznaczyć należy, że decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 428/12 uchylił zaskarżoną decyzję. Z powyższego wynika, że sprawa bytu prawnego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie została dotychczas prawomocnie przesądzona.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie ustosunkował się do niej w zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do kwestii braku ostateczności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. lokalizacyjnej wskazać należy, że decyzja ta podlegała natychmiastowemu wykonaniu z mocy art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. Ponadto, decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2010 r., znak: [...]. W tej dacie stała się ostateczna. Dodatkowo zaznaczyć należy, nie jest ona prawomocna bowiem została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z dnia 15 września 2011 r. syn. akt I SA/Wa 16/11 zawiesił postępowanie sądowe do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez Sąd Administracyjny względnie organy administracji publicznej w przedmiocie decyzji środowiskowej z dnia [...]grudnia 2006r.

Sąd nie uwzględnił wniosku strony skarżącej o zawieszenie postępowania sądowo-administracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowań administracyjnych w przedmiocie decyzji środowiskowych, lokalizacyjnej i decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania uwagi na brak podstaw zawieszenia z art. 124 i 125 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ) zwanej dalej p.p.s.a.

Orzekając ponownie w sprawie, organ odwoławczy winien uwzględnić powyższe uwagi Sądu, nadto dokonując ponownej oceny decyzji organu pierwszej instancji winien ponownie ocenić jej prawidłowość z uwzględnieniem aktualnego stanu faktycznego i prawnego oraz przy uwzględnieniu podnoszonych przez skarżącą zarzutów w odwołaniu.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c w związku z art. 190 orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 200 p.p.s.a. Na podstawie art. 152 p.p.s.a Sąd orzekł jak w pkt 2 wyroku.