Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 720/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę


UZASADNIENIE

|Sygn. akt IV SA/Po 720/14 |

| |

|Uzasadnienie |

|Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. (zwanego dalej także PINB) decyzją z dnia [...] lutego 2014r. nr [...] wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 oraz|

|4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2014 r. nr 0, poz. 1409, zwanej dalej Pb) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks |

|postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. Nr 0 poz. 267, zwanej dalej Kpa) nakazał M. P. rozbiórkę obiektu letniskowego o wymiarach w planie 4,90 x 4,74 m |

|z zadaszonym tarasem o wymiarach w planie 4,90 x 2,80m zlokalizowanego na działce nr ewidencyjny [...] położonej w Ł., gm. S. |

|W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że na podstawie kontroli przeprowadzonej w dniu 26 lutego 2013 r. przez pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru |

|Budowlanego dla powiatu p. stwierdzono, że na działce nr ewidencyjny [...] położonej w Ł., gm. S. zlokalizowany jest między innymi obiekt letniskowy w konstrukcji |

|drewnianej o wymiarach w planie 4,90 x 4,74 m z zadaszonym tarasem o wymiarach w planie 4,90 x 4,74 m, ustawiony na bloczkach betonowych spoczywających na |

|gruncie. Ustalono, że obiekt ten został zrealizowany w maju 2012 r. przez M. P. Powierzchnia obiektu wynosi 23,23 m2 - część kubaturowa oraz 13,72 m2 - zadaszony |

|taras, co razem daje powierzchnię zabudowy wynoszącą 36,95 m2. Działka na której zlokalizowany jest przedmiotowy obiekt posiada powierzchnię 72882 m2. Na jej |

|terenie umiejscowionych jest jeszcze 10 innych obiektów letniskowych, objętych odrębnymi postępowaniami. |

|Włączając powierzchnię zadaszonego tarasu do powierzchni zabudowy przedmiotowego obiektu PINB uwzględnił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w |

|Poznaniu zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 listopada 2012 r., sygnatura akt IV SA/Po 524/12. Wyrok ten zapadł w przedmiocie analogicznego obiektu, |

|zlokalizowanego na tej samej działce co obiekt, będący przedmiotem niniejszej decyzji. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał: "Ustawodawca uznaje |

|powierzchnię zabudowy za jeden z charakterystycznych parametrów użytkowych w budownictwie (art. 3 pkt 7a, art. 36a ust. 5 pkt 2 pr.bud.) i nie definiuje go, |

|odwołując się do reguł znaczeniowych języka powszechnego (wyrok NSA z 4.3.2010 r., II OSK 439/09, akceptowany przez W. Piątka w: red. A. Gliniecki, Prawo |

|budowlane. Komentarz, LexisNexis 2012 r., s. 35-36, uw. 12). Utrwalonym w orzecznictwie Sądów administracyjnych jest pogląd, że charakterystyczne parametry w |

|budownictwie określa Polska Norma PN-ISO 9836, która nie stanowi wprawdzie regulacji normatywnej, jednakże będąc dokumentem przyjętym w drodze konsensusu i |

|zatwierdzonym przez upoważnioną jednostkę, zawierającym zasady oraz wytyczne zmierzające do uzyskania optymalnego stopnia uporządkowania w określonym zakresie, |

|stanowi ona miarodajne źródło, w oparciu o które należy ustalać znaczenie pojęcia "powierzchni zabudowy" (przykładowo - wyrok WSA w Poznaniu z: 5.5.2010 r., II |

|SA/Po 58/10; 24.3.2011 r., IV SA/Po 1068/10). W świetle treści Polskiej Normy PN-ISO 9836 powierzchnia obiektu letniskowego stanowi powierzchnię zabudowy. |

|Podobnie rzecz się ma z zadaszonym tarasem o wymiarach 3,00 x 4,50 m, którego powierzchnia także winna być zaliczona do powierzchni zabudowy. Nie jest to element |

|drugorzędny zabudowy, gdyż wyznacza on zewnętrzne krawędzie obiektu w rzucie pionowym. " |

|Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia PINB stanął na stanowisku, że przedmiotowy obiekt - z uwagi na swoją powierzchnię zabudowy - nie był wyłączony na podstawie |

|art. 29 ust. 1 pkt 4 Pb (zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga m.in. budowa wolno stojących wiat i altan o powierzchni zabudowy do 25 m2) z |

|wynikającego z art. 28 ust. 1 Pb obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zatem dokonanie przez R. M. w dniu 30 grudnia 2010 r. zgłoszenia zamiaru budowy |

|dziesięciu "altanek ogrodniczych o powierzchni zabudowy 25 m2" - pomimo nie wniesienia przez Starostę P. w stosunku do powyższego zgłoszenia sprzeciwu w drodze |

|decyzji - nie mogło stanowić podstawy do uznania, że przedmiotowy obiekt letniskowy został zbudowany legalnie. Jednocześnie organ zauważył, że działka na której |

|zlokalizowany jest przedmiotowy obiekt nie jest objęta ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. |

|W takim stanie rzeczy uznano, że w niniejszej sprawie zastosowanie ma art. 48 ust. 2 i 3 Pb i postanowieniem z dnia 19 lipca 2013 r. nakazano M. P.: |

|wstrzymać roboty budowlane polegające na budowie obiektu letniskowego o wymiarach w planie 4,90 x 4,74 m z zadaszonym tarasem o wymiarach w planie 4,90 x 4,74 m |

|zlokalizowanego na działce nr ewidencyjny [...]położonej w Ł., gm. S., |

|2. przedstawić w terminie 30 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia: |

|a) ostateczną decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; |

|b) 4 egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz zaświadczeniem o wpisie projektanta na listę członków właściwej izby |

|samorządu zawodowego; |

|c) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. |

|Do dnia wydania decyzji zobowiązany nie spełnił obowiązków nałożonych powyższym postanowieniem. Dlatego też organ I instancji na podstawie art. 48 ust. 4 Pb wobec|

|niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3 zastosował ust. 1, zgodnie z którym właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w |

|drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. |

|Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie wniósł M. P. wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, względnie o uchylenie |

|tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego jej rozpatrzenia. |

|Odwołujący zarzucił, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i wcześniejsze postanowienie wydane w sprawie zostały wydane z naruszeniem prawa. Pismem z dnia |

|24.03.2014r. odwołujący uzupełnił swe odwołanie podnosząc, że podstawą wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego było uznanie przez PINB, iż |

|obiekt ten jest domkiem letniskowym o powierzchni zabudowy przekraczającym limit 25 m2, a jako taki nie jest obiektem wyłączonym z obowiązku uzyskania pozwolenia |

|na budowę wynikającego z art. 28 ust. 1 Pb. |

|Odwołujący nie zgodził się z powyższym założeniem. Przyznał, iż bezspornym jest w niniejszej sprawie jest, iż rzeczony obiekt budowlany ma konstrukcję drewnianą o|

|wymiarach w planie 4 x 6 m oraz zadaszony taras. Powierzchnia obiektu wynosi zatem 24 m2 (część kubaturowa) oraz zadaszony taras. Obiekt posadowiony jest na |

|bloczkach betonowych spoczywających na gruncie. Powyższe ustalenia są zgodne z opisem stanu faktycznego przedstawionym w decyzji organu I instancji i nie budzą |

|żadnych wątpliwości. Jednak odwołujący zarzucił, że organ I instancji zsumował powierzchnię części kubaturowej budynku z powierzchnią zadaszonego tarasu, tym |

|samym uznając, iż obiekt ten nie jest zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 2 Pb. |

|Włączając powierzchnię zadaszonego tarasu do powierzchni zabudowy przedmiotowego obiektu organ "uwzględnił stanowisko" Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w |

|Poznaniu zawarte w wyroku z 14 listopada 2012 r. sygn. akt IV SA/Po 524/12. Wyrok ten nie zapadł na kanwie niniejszej sprawy. Nie mógł więc być podstawą wydania |

|rozstrzygnięcia organu I instancji. Nie znajdował tu bowiem zastosowania art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi|

|(Dz. U. z 2012 r., poz. 270 j.t., zwanej dalej Ppsa). |

|Stan faktyczny spraw opisanych w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 5 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Po 58/10 oraz z 24 marca 2011 r. sygn. akt IV |

|SA/Po 1068/10 (na które to wyroki również powołuje się organ pierwszej instancji) odbiega od stanu nieruchomości będącej przedmiotem niniejszego postępowania. |

|Powołane wyżej orzeczenia dotyczyły obiektów budowlanych usytuowanych na Rodzinnym Ogrodzie Działkowym, do którego zastosowanie ma inny przepis prawa budowlanego,|

|a mianowicie art. 29 ust. 1 pkt 4. Nadto obiekty budowlane, których dotyczyły wyroki posiadały taras o konstrukcji, której powierzchnia znacznie wychodziła ponad |

|powierzchnię terenu (1,60 m) oraz były zabudowane ścianami zewnętrznymi. Konstrukcja tych tarasów znacząco odbiega od wyglądu przedmiotowego tarasu, trudno więc |

|rozciągnąć rozważanie zawarte w tych wyrokach na niniejsze postępowanie. |

|Odwołujący zarzucił też, że interpretacja pojęcia "powierzchnia zabudowy" dokonana w oparciu o treść Polskiej Normy jest błędna. W tym zakresie powołał się na |

|wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt II FSK 2014/09, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 17 |

|dnia września 2009 r., sygn. akt III SA/Po 46/09, gdzie sądy stwierdziły, że aby wliczyć do powierzchni altany taras, musiałby on być wydzielony z przestrzeni, za|

|pomocą przegród budowlanych. |

|Zarzucił także, iż organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji błędnie powołał się na art. 29 ust. 1 pkt 4 Pb. Przepis ten nie może mieć zastosowania |

|w niniejszej sprawie, ponieważ nie dotyczy ona altan i obiektów gospodarczych na działkach w rodzinnych ogrodach działkowych. W niniejszej sprawie nie ulega |

|wątpliwości, że działka nr 193/1 nie jest położona na terenie rodzinnego ogrodu działkowego będącego we władaniu Polskiego Związku Działkowców ani też na terenie |

|jakiegokolwiek innego ogrodu działkowego. |

|Podniesiono także, iż w przypadku podjęcia przez organ administracji decyzji o zakwalifikowaniu danego obiektu budowlanego jako domku letniskowego |

|przekraczającego powierzchnię wskazaną w art. 29 ust. 1 pkt 2 Pb organ winien w pierwszej kolejności rozważyć możliwość doprowadzenia wybudowanego już obiektu |

|budowlanego do stanu zgodności z prawem przez odpowiednie zmniejszenie powierzchni zabudowy do dopuszczalnego dla altan nie wymagających pozwolenia na budowę |

|(vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 1834/06; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 25 września|

|2008 r. sygn. akt II SA/Po 199/08). |

|Ponadto w ocenie skarżącego decyzja organu I instancji nie weszła do obrotu prawnego i już choćby z tej przyczyny winna zostać uchylona. Decyzja ta została bowiem|

|doręczona p. H. A., która w momencie wydania rzeczonej decyzji była reprezentowana przez prawidłowo ustanowionego pełnomocnika, o czym organ został poinformowany |

|w piśmie z 20 lutego 2014 r. Brak udziału pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym powinien być traktowany na równi z brakiem udziału strony, a tym samym |

|pominięcie przez organ administracji pełnomocnika jest równoznaczne z pominięciem strony w postępowaniu administracyjnym i stanowi przesłankę wznowienia |

|postępowania na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. |

|Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej WWINB) decyzją z dnia [...] maja 2014r., znak sprawy [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. |

|W uzasadnieniu organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania. Organ II instancji podkreślił, że zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej |

|sprawy ma ustalenie, czy obiekt letniskowy o wymiarach 4,90 m x 4,74 m, wraz z zadaszonym tarasem o wym. 4,90 m x 2,80 m wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia |

|na budowę. |

|Zgodnie z art. 28 ust. 1 Pb "roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31". |

|Oznacza to, że generalną zasadą Prawa budowlanego jest konieczność uzyskania na realizację inwestycji pozwolenia na budowę. Od tej zasady ustawodawca ustanowił |

|jednak szereg wyjątków, szczegółowo i enumeratywnie wymienionych w art. 29 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, przy czym art. 30 Prawa budowlanego normuje konieczność |

|dokonania zgłoszenia zamiaru realizacji niektórych zamierzeń inwestycyjnych. Z treści przywołanego przepisu nie wynika jednak, by takim złagodzeniem ustawodawca |

|objął obiekty letniskowe. |

|Wyrokiem z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. IV SA/Po 524/12 zapadłym w adekwatnym stanie faktycznym WSA w Poznaniu dokonując oceny zgłoszenia w przez R. M. |

|Staroście P. zamiaru pobudowania 10 altan ogrodowych, jednoznacznie stwierdził, że zgłoszenie to nie ma związku z budową obiektów letniskowych o powierzchni |

|przekraczającej 25 m2, kwalifikując dokonanie w dniu 30 grudnia 2010 r., zgłoszenia zamiaru budowy 10 altanek ogrodowych w celu pobudowania obiektów letniskowych,|

|jako próbę obejścia Prawa budowlanego. |

|Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. zasadnie postanowieniem opartym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Pb wstrzymał roboty budowlane polegające na|

|budowie przedmiotowego obiektu letniskowego i nałożył na inwestora obowiązki w opisanym wyżej postanowieniu. Nadto, transponując na grunt niniejszej sprawy |

|rozważania WSA w Poznaniu zawarte w wyroku o sygn. IV SA/Po 524/12 organ odwoławczy stanął na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie do powierzchni zabudowy |

|obiektu letniskowego należy też wliczać powierzchnię zajmowaną przez taras - co w łącznym rozrachunku daje powierzchnię zabudowy – 51,80 m2. Determinuje to |

|uznanie tej inwestycji za wymagającą pozwolenia na budowę. |

|W związku z powyższym WWINB stwierdził, że prawidłowo prowadzone było postępowanie legalizacyjne w trybie art. 48 Pb. Skoro zaś obowiązki określone w |

|postanowieniu wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 Pb nie zostały w wyznaczonym terminie wykonane, to w myśl przepisu art. 48 ust. 4 Pb organ nadzoru budowlanego |

|był zobligowany wydać decyzję nakazującą rozbiórkę przedmiotowego obiektu. |

|Odnosząc się do zarzutu przedwczesnego nakazania rozbiórki bez uprzedniego rozważenia możliwości częściowej rozbiórki przedmiotowego obiektu, WWINB wyjaśnił, że |

|procedura legalizacyjna unormowana w art. 48 Pb przewiduje przedstawienie projektu budowlanego, który powinien zawierać propozycje rozwiązań technicznych mających|

|doprowadzić obiekt budowlany do stanu zgodności z prawem. Z możliwości tej inwestor nie skorzystał. |

|Jednak niezależnie od tego WWINB podkreślił, że nawet częściowe rozebranie obiektu budowlanego, tak by w ostatecznym rezultacie jego powierzchnia zabudowy była |

|mniejsza niż 25 m, nie doprowadziłaby go do stanu zgodności z prawem. Pamiętać bowiem należy, że zgłoszeniem objęty był zamiar pobudowania dziesięciu altan |

|ogrodowych, a pomiędzy zakresem przedmiotowym pojęcia altana ogrodowa a zakresem przedmiotowym pojęcia obiekt letniskowy nie zachodzi tożsamość. Naczelny Sąd |

|Administracyjny w wyroku z dnia 9 stycznia 2014 r. sygn. II OSK 875/12, dokonał analizy pojęcia altana wskazując, że: "w ustawie Prawo budowlane brak jest bowiem |

|legalnej definicji altany. Z definicji przywołanych przez Sąd wynika, że pod pojęciem altany należy rozumieć budowlę o lekkiej konstrukcji, często ażurowej, |

|stawianej w ogrodzie, przeznaczonej do wypoczynku i ochrony przez słońcem i deszczem. Takie rozumienie altany zostało wyrażone również w orzecznictwie sądów |

|administracyjnych (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 listopada 2009 r., II SA/Kr 1245/09, Lex nr 589150 oraz wyrok WSA w Szczecinie z dnia 22 lutego 2007 r., II |

|SA/Sz 1021/06, Lex nr 308925). Takie rozumienie pojęcia altany akceptuje też orzekający skład NSA." |

|Innymi słowy - nawet poprzez rozebranie części obiektu letniskowego nie stanie się on altanką ogrodową, której zamiar budowy zgłosił Staroście P. w dniu 30 |

|grudnia 2010 r., R. M. |

|Ustosunkowując się do zarzutu niedoręczenia pełnomocnikowi H.A. zaskarżonej decyzji wyjaśniono, że pozostaje on bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, |

|albowiem H. A. nie jest stroną niniejszego postępowania. |

|Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w ustawowym terminie wniósł M. P. wnosząc o: |

|1. stwierdzenie nieważności decyzji organu I i II instancji, ewentualnie, |

|2. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, |

|1. zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanym, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego. |

|Zaskarżonej decyzji zarzucono: |

|1. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 32 w zw. z art. 40 § 2 Kpa poprzez nieuwzględnienie zarzutu niedoręczenia decyzji organu I |

|instancji prawidłowo ustanowionemu pełnomocnikowi strony, a tym samym orzeczenie w stosunku do decyzji nieistniejącej, tj. takiej która nie weszła do obrotu |

|prawnego, |

|2. naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 29 ust. 1 pkt 2 Pb w wyniku czego uznano, iż obiekt budowlany zlokalizowany na działce |

|będącej przedmiotem niniejszego postępowania jest domkiem letniskowym - nie zaś altaną ogrodową - a nadto, iż obiekt ten przekracza swoją kubaturą dozwolone |

|parametry, w związku z czym wymagał uzyskania pozwolenia na budowę, co zaś skutkowało niewłaściwym zastosowaniem przepisów dotyczących rozbiórki obiektu |

|budowlanego, |

|3. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik postępowania tj. art. 7, art. 77 oraz art. 80 Kpa, poprzez brak pełnego i wszechstronnego |

|zbadania materiału dowodowego oraz niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy i w związku z tym błędne przyjęcie, że obiekt budowlany posadowiony na |

|przedmiotowej nieruchomości wymagał uzyskania pozwolenia na budowę, |

|4. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 107 § 3 Kpa poprzez uzasadnienie decyzji w sposób lakoniczny, niepełny oraz z pominięciem zarzutów sformułowanych w |

|odwołaniu od decyzji organu I instancji. |

|W uzasadnieniu skargi powtórzono, iż decyzja organu I instancji nie weszła do obrotu prawnego, dlatego też już choćby z tej przyczyny winna zostać uchylona. |

|Decyzja organu pierwszej instancji nie została doręczona prawidłowo ustanowionemu pełnomocnikowi, o czym organ został poinformowany w piśmie z 20 lutego 2014 r. |

|Zarzucono także, że zarówno organ I jak i II instancji nie poczyniły w niniejszej sprawie samodzielnych ustaleń faktycznych i prawnych opierając całość swojego |

|rozstrzygnięcia na wyroku WSA w Poznaniu z dnia 14 listopada 2012 r. o sygn. akt IV SA/Po 524/12, który to wyrok nie zapadł na kanwie niniejszej sprawy, jako więc|

|taki nie mógł być podstawą jej rozstrzygnięcia. Nadto organy prowadząc niniejsze postępowanie nie dokonały wykładni pojęć "powierzchnia zabudowy", "domek |

|letniskowy" oraz "altana", a więc pojęć kluczowych dla toku niniejszej sprawy. Skarżący zakwestionował, iż rzeczony obiekt budowlany jest domkiem letniskowym o |

|powierzchni zabudowy przekraczającej 25 m2. W rzeczywistości jego powierzchnia zabudowy wynosi mniej niż 25 m2, a więc jest obiektem wyłączonym z obowiązku |

|uzyskania pozwolenia na budowę wynikającego z art. 29 ust. 1 Pb. |

|Wskazano, iż powierzchnia obiektu wynosi 24 m2 (część kubaturowa} oraz około 10 m2 (zadaszony taras). Organy obu instancji wadliwie dokonały zsumowania |

|powierzchni części kubaturowej budynku z powierzchnią zadaszonego tarasu, tym samym uznając, iż nie znajduje tu zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 2 Pb. Dzierżawca |

|nieruchomości prawidłowo dokonał obliczeń powierzchni zabudowy niniejszego obiektu dokonując obliczeń po zewnętrznych krawędziach budynku, które wyznaczają linie |

|graniczne pomiędzy budynkiem jako całością, a wolną przestrzenią w otoczeniu. Tak dokonane obliczenia wykazały, iż powierzchnia tego obiektu wynosi mniej niż 25 |

|m2, mieści się więc w dyspozycji cytowanego artykułu. Będąc w dobrej wierze dokonał więc zgłoszenia tego obiektu wraz z pozostałymi 9-oma obiektami o podobnej |

|konstrukcji do organu właściwego. Właściwy organ (tutaj Starosta P.) nie wniósł sprzeciwu w stosunku do powyższego zgłoszenia dlatego też rozpoczęto budowę ww. |

|obiektów. Skoro Starosta P. nie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia do wniesienia sprzeciwu i nie wydał stosownej decyzji w dobrej wierze kontynuowany był|

|proces budowy ww. obiektu. |

|W uzasadnieniu decyzji organu II instancji tymczasem brak jest wyjaśnienia na podstawie jakich przepisów organ dokonał ustalenia, co należy rozumieć pod pojęciem |

|"powierzchnia zabudowy" i na podstawie jakich przepisów organ uznał, iż powierzchnia tarasu winna być zsumowana z właściwą powierzchnią zabudowy rzeczonego |

|obiektu budowlanego. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "powierzchnia zabudowy" odwołując się w tym względzie jedynie do reguł znaczeniowych języka powszechnego.|

|Organ II instancji, przyjmując za swoje rozważania WSA w Poznaniu zawarte w wyroku z 14 listopada 2012 r., zacytował fragment tego wyroku wskazując, iż "w świetle|

|Normy PN-ISO 9836 powierzchnia obiektu letniskowego stanowi powierzchnię zabudowy. Podobnie rzecz się ma z zadaszonym tarasem, którego powierzchnia także winna |

|być zaliczona do powierzchni zabudowy. Nie jest to element drugorzędny zabudowy, gdyż wyznacza on zewnętrzne krawędzie obiektu w rzucie pionowym". |

|Podkreślono, iż norma PN-ISO 9836, nie stanowi regulacji normatywnej, a nadto z definicji w niej zawartej nie wynika wprost, iż powierzchnię tarasu wlicza się do |

|powierzchni zabudowy. Interpretacja pojęcia "powierzchnia zabudowy" dokonana w oparciu o treść Polskiej Normy jest w ocenie skarżącego błędna. Jak bowiem wskazał |

|Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt II FSK 2014/09, niesłuszne jest powoływanie się na rozporządzenie MRRiB oraz na Polską Normę|

|PN-ISO-9836:1997, wprowadzoną rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 3 kwietnia 2001 r. w sprawie wprowadzenia obowiązku stosowania |

|niektórych Polskich Norm dla budownictwa (Dz. U. Nr 38, poz. 456), zmienionego rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 września 2002 r. zmieniającego |

|rozporządzenie w sprawie wprowadzenia obowiązku stosowania niektórych Polskich Norm dla budownictwa (Dz. U. Nr 156, poz. 1304) do ustalenia metody wyznaczenia |

|powierzchni zabudowy dla altan. |

|W tym samym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż ustalając powierzchnię budynku (...) należy uwzględnić przestrzeń wydzieloną przegrodami budowlanymi |

|(ścianami), mierząc po ich zewnętrznych krawędziach, które wyznaczają linie graniczne pomiędzy budynkiem jako całością, a wolną przestrzenią w otoczeniu, a więc |

|bez powierzchni tarasu (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt II FSK 1044/10 oraz wyroku z 25 marca 2011 r. sygn. akt II |

|FSK 2053/09, a także WSA w Poznaniu w wyroku z 17 września 2009 r. sygn. akt III SA/Po 46/09). |

|Ponadto w myśl przepisu art. 3 pkt 2 Pb ilekroć w ustawie jest mowa o budynku, należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z |

|gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Już z samej wykładni językowej tego przepisu można jednoznacznie |

|stwierdzić, że aby obiekt budowlany uznać za budynek, to obiekt ten musi być wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Ponadto zestawienie |

|powyższej definicji z legalnymi definicjami "budowli" oraz "obiektu małej architektury" zawartymi w art. 3 pkt 3 i 4 cyt. ustawy prowadzi do wniosku, że cechą |

|różnicującą budynku od budowli lub obiektów małej architektury jest m.in. wydzielenie pewnej przestrzeni przez przegrody budowlane. Funkcjonalnie za takie |

|przegrody należy uznać ściany danego obiektu budowlanego. |

|Nadto, w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U z 2001 r. Nr 38, poz. |

|454 ze zm.] przez powierzchnię zabudowy rozumie się pole powierzchni figury geometrycznej określonej przez kontur, o którym mowa w ust.la - lc, czyli kontur |

|wyznaczony przez prostokątny rzut na płaszczyznę poziomą linii przecięcia się zewnętrznych ścian budynku z powierzchnią terenu (...) - § 63 ust. 2. |

|Mając na względzie wyżej przytoczone przepisy skarżący stanął na stanowisku, że powierzchnia tarasu nie może być wliczona do powierzchni zabudowy obiektu |

|budowlanego - altanki, gdyż nie jest wydzielona z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. W ocenie skarżącego powierzchnia zabudowy omawianego obiektu |

|budowlanego liczona po rzucie pionowym zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu wynosi mniej niż 25 m2, nie zaś jak wskazały organy administracji |

|ponad 33 m2. Powierzchnia "otwartego tarasu" w świetle powyższego rozporządzenia nie powinna być wliczona do powierzchni zabudowy, gdyż do powierzchni zabudowy |

|nie wlicza się powierzchni zajmowanej przez elementy drugorzędne. Wskazując co należy rozumieć pod pojęciem "elementy drugorzędne" przykładowo wymieniono w w/w |

|rozporządzeniu takie obiekty jak schody zewnętrzne, czy rampy. Brak jest więc przeszkód aby zaliczyć otwarty taras, nie ogrodzony pionowymi płaszczyznami |

|zewnętrznymi właśnie do takich elementów drugorzędnych. Taras ten nie spełnia bowiem funkcji, które mogłyby świadczyć o tym, że stanowi element podstawowy dla |

|całego obiektu. W tym miejscu należy wskazać, iż organy pierwszej jak i drugiej instancji nie dokonały bezspornych ustaleń w tym względzie, winny bowiem dokonać |

|stosownych oględzin w celu określenia charakteru spornego tarasu. |

|Podsumowując powyższe, organy administracji przesądzając kwestię definicji "powierzchnia zabudowy" nie dokonały jej interpretacji i nie dały temu wyrazu w |

|uzasadnieniu swojej decyzji, autorytarnie jedynie wskazując, iż do powierzchni zabudowy należy wliczyć powierzchnię zajmowaną przez taras. Zdaniem skarżącego |

|rzeczony obiekt budowlany nie był domkiem letniskowym a jedynie altaną, a jego powierzchnia nie przekraczała dozwolonej kubatury obiektu. Tak więc obiekt ten był |

|wyłączony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. |

|Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. |

|Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: |

|Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiadała prawu. |

|Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.)|

|i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej "P.p.s.a.") |

|polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy |

|administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według |

|stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sąd administracyjny jest sądem kasacyjnym. W razie stwierdzenia istotnych uchybień |

|sąd administracyjny nie ma więc kompetencji do merytorycznego rozstrzygnięcia danego postępowania, lecz jest upoważniony jedynie do uchylenia bądź stwierdzenia |

|nieważności zaskarżonej decyzji lub aktu. Na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej |

|treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. |

|Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja organu odwoławczego, który działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 Kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.|

|Organ odwoławczy orzekł, iż podstawą prawną wydanego w sprawie nakazu rozbiórki winny być przepisy art. 48 ust. 1 i 4 Pb. Nakaz rozbiórki wydany został w oparciu |

|o przepis art. 48 ust. 1 Pb stanowiący, że właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, |

|będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Już na wstępie należy wskazać, że stosownie do ww. przepisu nakaz rozbiórki nie jest |

|orzekany bezwzględnie, w tym znaczeniu że stwierdzenie przez organ faktu zaistnienia samowoli budowlanej nie prowadzi wprost do nakazania rozbiórki wzniesionego |

|nielegalnie obiektu budowlanego. Przed orzeczeniem rozbiórki organ nadzoru budowlanego ma bowiem obowiązek zbadania, czy jest możliwa legalizacja danego obiektu |

|budowlanego zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Stosownie do treści art. 48 ust. 2 Pb w pierwszej kolejności organ administracyjny powinien |

|ustalić, czy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu |

|zagospodarowania przestrzennego, albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego|

|planu zagospodarowania przestrzennego (art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy). Pozytywne ustalenie w tym zakresie pozwala organowi przystąpić do dalszych czynności |

|legalizacyjnych określonych treścią art. 48 ust. 2 pkt 2, tj. zbadania czy obiekt budowlany nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie |

|uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego prawem. Natomiast w sytuacji ustalenia, że dany obiekt narusza przepisy o planowaniu i |

|zagospodarowaniu przestrzennym, podejmowanie dalszych czynności przewidzianych w procedurze legalizacyjnej jest niedopuszczalne, a wówczas zakończenie |

|postępowania administracyjnego następuje poprzez wydanie decyzji o nakazie rozbiórki (por. wyrok NSA sygn. II OSK 1347/10, cbois.nsa.gov.pl; wyrok WSA w Gorzowie |

|Wielkopolskim z 9. 08. 2012 r., sygn. akt II SA/Go 316/12, lex1224003). A zatem gdy nie ma możliwości wykazania zgodności wybudowanego w warunkach samowoli |

|budowlanej obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązujących w dacie rozstrzygania sprawy, nie ma możliwości jego |

|legalizacji. |

|Jak wynika z akt sprawy organ I instancji postanowieniem z dnia [...].07.2013r. działając na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Pb organ I instancji nakazał inwestorowi |

|wstrzymanie budowy i złożenie w określonym terminie wskazanych w tym postanowieniu dokumentów. Z akt sprawy wynika, że inwestor nie wykonał obowiązków nałożonych |

|w/w postanowieniem wobec czego PINB stwierdzając brak wykonania przez inwestora obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia [...].07.2013r. orzekł o rozbiórce |

|obiektu budowlanego. |

|Przechodząc do kontroli zgodności z prawem Sąd orzekający nie podzielił poglądu skarżącego jakoby przedmiotowy obiekt stanowił altanę. Niespornym jest, że w |

|ustawie Prawo budowlane brak jest legalnej definicji altany. Ugruntowany już jest jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że pod pojęciem altany |

|należy rozumieć budowlę o lekkiej konstrukcji, często ażurowej, stawianej w ogrodzie, przeznaczonej do wypoczynku i ochrony przez słońcem i deszczem. (por. |

|Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 stycznia 2014 r. sygn. II OSK 875/12, a także wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 listopada 2009 r., II SA/Kr 1245/09, |

|Lex nr 589150 oraz wyrok WSA w Szczecinie z dnia 22 lutego 2007 r., II SA/Sz 1021/06, Lex nr 308925). |

|W rozpatrywanej sprawie zgodzić należy się z organami administracyjnymi, że przedmiotowy obiekt stanowi budynek, o którym mowa w art. 3 pkt 2 Pb. Przepis ten |

|stanowi, że budynek to obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i |

|dach. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że wykładnia tego przepisu wskazuje, że aby obiekt budowlany uznać za budynek, to obiekt ten musi być wydzielony z |

|przestrzeni za pomocą przegród budowlanych za które funkcjonalnie uznaje się ściany danego obiektu budowlanego wskazać należy, że w rozpatrywanym przypadku takie |

|wydzielenie istnieje. Świadczy o tym zarówno protokół kontroli przeprowadzonej w dniu 26.02.2013r., jak i analiza fotografii znajdujących się w aktach sprawy. Z |

|powyższych dowodów wynika niezbicie, że cały obiekt jest zadaszony. W części głównej jest on wydzielony z przestrzeni ścianami i dachem. W części tarasowej jest |

|zaś wydzielony dachem oraz słupami podtrzymującymi dach, a posadowionymi na podłodze obiektu, a także barierkami łączącymi w/w słupy. |

|Dodatkowo należy wskazać, że w ocenie Sądu budynek ten jest trwale związany z gruntem w rozumieniu art.3 pkt 2 Pb. Przyjmuje się bowiem, że cecha trwałego |

|związania z gruntem sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go |

|zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie na inne miejsce. Przyjmuje się również, że to, iż dane urządzenie jest przestawne nie oznacza jeszcze, |

|że nie można przyjąć, że nie jest ono trwale związane z gruntem, ponieważ w aktualnym stanie techniki sposób wykonania fundamentu może być różny. Dotyczy to |

|każdego rozwiązania, które ma zapewniać trwałość konstrukcji, uniemożliwić jej przesunięcie, czy zniszczenie przez działanie sił przyrody. (tak WSA w Warszawie w |

|wyroku z dnia 13.03.2014r., sygn. VII SA/Wa 2775/13, Lex nr 1468407) Sąd orzekający aprobuje powyższe poglądy, a także stanowisko, iż reklama (tu odpowiednio |

|budynek) jest trwale związana z gruntem pomimo, że fundament na którym została umieszczona nie jest położony choćby częściowo poniżej poziomu gruntu. Cecha |

|trwałego związania z gruntem sprowadza się bowiem do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom |

|zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie na inne miejsce. (tak WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 16.07.2014r. o sygn. II |

|SA/Gd 235/14, Lex nr 1500277). Posadowienie przedmiotowego budynku na bloczkach betonowych posadowionych na gruncie spełnia te warunki, gdyż zapewnia mu |

|stabilność i przeciwdziała przemieszczeniu. |

|Zgodzić się też trzeba z oceną organów administracji, że przedmiotowy budynek ma charakter letniskowy. Świadczy o tym miejsce i sposób jego posadowienia, a także |

|rozmiar i konstrukcja. |

|Powyższe ustalenie, że przedmiotowy obiekt stanowi budynek letniskowy, a nie altanę, ma o tyle istotne znaczenie, iż zgodnie z art. 28 Pb roboty budowlane można |

|rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, której w tym przypadku inwestor nie uzyskał, a nawet nie próbował jej uzyskać. Wyjątek |

|od tej zasady przewidują art. 29 i art. 30 Pb, które dla wymienionych w nich robót oraz obiektów wyłączają obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na rzecz |

|obowiązku zgłoszenia. Wykonanie budynku letniskowego nie znalazło się w ww. zamkniętym katalogu wyłączeń, w związku z czym do jego legalnego wykonania konieczne |

|było uprzednie uzyskanie pozwolenia na budowę. Jak wynika z akt wymóg ten nie został spełniony, w związku z czym stwierdzić należy, iż budynek letniskowy wykonano|

|samowolnie, co z kolei skutkowało koniecznością wdrożenia odpowiedniej wspomnianej wcześniej procedury legalizacyjnej, celem doprowadzenia zaistniałej sytuacji do|

|stanu zgodnego z prawem. |

|Niespornym było, że skarżący wybudował przedmiotowy obiekt bez decyzji o pozwoleniu na budowę, a także że nie wykonał nałożonych nań obowiązków w postępowaniu |

|legalizacyjnym. |

|Organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest do dokonania oceny, czy zgłoszony obiekt budowlany nie został wybudowany w warunkach uzasadniających zastosowanie art. |

|48 Pb. Stanowisko to zostało wyrażone m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2004 r., sygn. akt OSK 108/04 (ONSA i WSA 2004/1/26) i |

|akceptowane jest w doktrynie (por. Z. Niewiadomski (w:) Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2006, str. 524). |

|Jeżeli zatem R. M. zgłosił wykonanie 10 altan (w tym altany skarżącego) mieszczących się w dyspozycji art. 29 ust. 1 pkt 2 Pb, a wykonano budynek letniskowy, na |

|który winien był uzyskać pozwolenie na budowę, to dopuszczono się samowoli budowlanej podlegającej dyspozycji art. 48 Pb. Przyjęcie w zaistniałym stanie |

|faktycznym, że zgłoszenie odniosłoby skutek prawny - jak sugerował skarżący - chociaż konieczne było uzyskanie pozwolenia budowlanego - prowadziłoby do |

|niedopuszczalnego obejścia prawa (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2006 r., sygn. akt. II OSK 1375/05, LEX nr 321523; wyrok NSA z dnia 26 stycznia 1999 r., |

|sygn. akt IV SA 121/97, LEX 46672). Obowiązkiem organów nadzoru w postępowaniu zwyczajnym było zatem przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego na podstawie |

|art. 48 Pb. |

|W świetle powyższego bezspornym było, że w ustalonym stanie faktycznym zgłoszenie dokonane przez R. M. w trybie art.30 ust.1 pkt 1 Pb było niewystarczające. |

|W konsekwencji skarżący wybudował przedmiotowy budynek letniskowy bez wymaganej (niezbędnej) w takiej sytuacji decyzji o pozwoleniu na budowę. W zaistniałym |

|stanie rzeczy organ I instancji zasadnie przyjmując, że występują przesłanki określone w art.48 ust.2 Pb wstrzymał postanowieniem prowadzenie robót budowlanych i |

|zobowiązał skarżącego do złożenia w określonym terminie wyszczególnionych w art.48 ust.3 Pb dokumentów. Inwestor tego obowiązku nie wykonał, ani nie przystąpił do|

|jego wykonania. W tej sytuacji organ na mocy art.48 ust.1 w zw. z ust.4 Pb był zobligowany nakazać rozbiórkę wspomnianego obiektu letniskowego. |

|To rolą inwestora jest budowa takiego obiektu i o takich parametrach jakie wskazał w zgłoszeniu. Dokonując zgłoszenia inwestor powinien mieć wiedzę, czy realne i |

|technicznie możliwe jest wybudowanie obiektu o charakterze i parametrach określonych w zgłoszeniu. Dokonując zgłoszenia inwestor deklaruje, że wykona obiekt o |

|charakterze i parametrach określonych w zgłoszeniu. Nieistotne są przyczyny, dla których wybudowano odmienny obiekt o odmiennych parametrach od określonych w |

|zgłoszeniu. Ważny jest rezultat, tj. to, czy wykonano obiekt zgodny ze zgłoszeniem, czy też niezgodny. Organy administracji trafnie przyjęły, że zrealizowanie |

|obiektu o innym przeznaczeniu i parametrach - niż to określono w zgłoszeniu - skutkowało obligatoryjnym zastosowaniem postępowania określonego w art.48 Pb. |

|Prawidłowo również uznały, że skoro procedura legalizacyjna okazała się bezskuteczna wobec braku jakiejkolwiek inicjatywy inwestora w tym zakresie, to należało |

|nakazać dokonanie rozbiórki przedmiotowego obiektu letniskowego. |

|Na marginesie należy wskazać, że nawet gdyby przyjąć (czego Sąd nie uczynił), że obiekt stanowi altanę, a nie budynek letniskowy to i tak wymagana byłaby w |

|rozpatrywanym przypadku decyzja o pozwoleniu na budowę ponieważ powierzchnia zabudowy przedmiotowego obiektu była większa niż 25 m.kw., a więc większa niż to |

|określono w art.28 ust.1 pkt 2 Pb. W ocenie Sądu słusznie skarżący zauważył, że organy administracji nie były związane treścią wyroku wydanego przez WSA w |

|Poznaniu w dniu 14.12.2012r. pod sygn. IV SA/Po 524/12. Nie oznacza to jednak, że nie mogły (co uczyniły) powołać się na zawartą tam argumentację, jeśli ją |

|akceptowały. Sąd orzekający również w pełni podziela argumentację przedstawioną w powołanym wyżej orzeczeniu i stoi na stanowisku, że do ustalenia powierzchni |

|zabudowy należy stosować treść Polskiej Normy PN-ISO 9836. |

|W orzecznictwie ugruntowany jest już pogląd, że niezdefiniowanemu w ustawie pojęciu "powierzchnia zabudowy" należy przypisywać dokładnie takie znaczenie, jakie |

|dla tego parametru przyjęto oficjalnie we właściwej Polskiej Normie ( zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 maja 2010 r., II SA/Po 58/10, wyrok WSA w Krakowie z dnia|

|16 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 774/10, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 października 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 648/11, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 |

|października 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 271/14, wyrok NSA z dnia 2014.09.18 o sygn.II OSK 675/13). Zatem definiując pojęcie "powierzchnia zabudowy" odwołać |

|należy się do Polskiej Normy PN-ISO 9836:1997 "Właściwości użytkowe w budownictwie. Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych". |

|W świetle powyższego, przy uwzględnieniu powierzchni tarasu zadaszonego powierzchnia przedmiotowego obiektu jest niewątpliwie większa niż 25 m.kw. Marginalnie |

|jedynie należy wskazać, że orzeczenia przywołane przez skarżącego w zakresie ustalania powierzchni zabudowy wydane zostały w sprawach o charakterze podatkowym, a |

|nie budowlanym. |

|W kontekście podniesionych w skardze zarzutów dotyczących naruszeń dyspozycji art. 7, art. 8, art. 77 §1 i art. 80 Kpa zdaniem Sądu w składzie orzekającym w |

|niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że organy orzekające w sprawie z należytą starannością wyjaśniły stan faktyczny sprawy. Niesłuszny jest bowiem zarzut |

|skarżącego jakoby organy nie przeprowadziły własnego postępowania dowodowego opierając się jedynie na ustaleniach poczynionych w postępowaniu kontrolowanym przez |

|tut. Sąd w sprawie IV SA/Po 524/12. Wskazać należy, że w aktach administracyjnych znajduje się protokół kontroli przeprowadzonej przez PINB w dniu 26.02.2013r., a|

|także dokumentacja fotograficzna. Podkreślić należy, że ustalony przez organ stan faktyczny nie był kwestionowany, a jedynie odmiennie oceniany przez skarżącego. |

|Uzasadnienie decyzji odnosi się również do zasadniczych dla toczącego się postępowania administracyjnego kwestii, i nie pozwala stwierdzić uchybienia art. 107 § 3|

|Kpa mającego istotny wpływ na wynik sprawy. |

|Odnosząc się do zarzutu skarżącego jakoby doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 32 w zw. z art. 40 § 2 Kpa poprzez |

|nieuwzględnienie zarzutu niedoręczenia decyzji organu I instancji prawidłowo ustanowionemu pełnomocnikowi strony, a tym samym orzeczenie w stosunku do decyzji |

|nieistniejącej, tj. takiej która nie weszła do obrotu prawnego należy wskazać, że prawidłowo organ odwoławczy wyjaśnił, że w sprawie nie występuje jako strona H. |

|A., której pełnomocnikowi nie doręczono decyzji organu I instancji. |

|Zakładając jednak, że pełnomocnik skarżącego reprezentujący najprawdopodobniej pozostałe osoby, które wybudowały obiekty na przedmiotowej działce pomylił jedynie |

|personalia, a zarzut dotyczył doręczenia decyzji PINB bezpośrednio skarżącemu, a nie jego pełnomocnikowi w niniejszej sprawie wyjaśnić należy, że mogło dojść do |

|pominięcia pełnomocnika. Nawet jednak gdyby przyjąć, że doszło do naruszenia praw strony, to nie skutkowało to jednak koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.|

|Okoliczność, że doręczenie było wadliwe i nastąpiło z oczywistym naruszeniem art. 40 §2 Kpa w sytuacji, gdy strona ustanowiła pełnomocnika w postępowaniu przed |

|organem pierwszej instancji, którego pominięto przy doręczeniu, nie może być utożsamiane z brakiem doręczenia. Należy odróżnić brak doręczenia od doręczenia |

|wprawdzie wadliwego, ale dokonanego. W rozróżnieniu tym uprawnione jest oparcie się na fakcie terminowego złożenia odwołania zwłaszcza, gdy uczyniła to osoba, |

|której decyzję należało doręczyć. Złożenie odwołania oznacza bowiem, że decyzja do tej osoby dotarła w terminie i w sposób umożliwiający jej uczynienie tego. |

|Wskazuje się przy tym w orzecznictwie, że doręczenie decyzji stronie z pominięciem pełnomocnika może być uznane za skutecznie dokonane, jeżeli nie wywołuje dla |

|strony ujemnych skutków procesowych (por. wyroki NSA: z dnia 27 maja 2003 r., III SAB 28/03, a także z dnia 19 lutego 2008 r., I FSK/07; wyroki WSA w Warszawie: z|

|dnia 3 czerwca 2008 r., III SA/Wa 378/08; z dnia 18 lutego 2004 r., III SA 1895/02). |

|W rozpatrywanej sprawie decyzja organu pierwszej instancji de facto została ostatecznie doręczona pełnomocnikowi albowiem ten wniósł od niej odwołanie w terminie.|

|Można mówić zatem o konwalidacji wadliwej czynności organu wobec działań podjętych przez pełnomocnika, któremu taki status przyznano na skutek uznania go za |

|pełnomocnika w toku dalszych czynności podejmowanych przez organy. W tych okolicznościach uprawnionym było stwierdzenie, że strona nie wykazała, że na skutek |

|doręczenia decyzji jej, a nie pełnomocnikowi, doszło do faktycznego uszczerbku w uprawnieniach strony, że fakt ten wywołał ujemne dla niej skutki procesowe. Wobec|

|powyższego ten zarzut skargi uznać należy za niezasadny, ponieważ brak było podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" Ppsa. |

|Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 Ppsa. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku |