Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 617/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Inne~Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w części
Powołane przepisy: article: art 147 § 1 i 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska, Protokolant spec. Paweł Konopelski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w S. na uchwałę Rady Gminy R. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie § 1 w Rozdziale 1, § 2 ust. 1 lit. a w Rozdziale 2, § 1 ust. 2 w Rozdziale 5, § 1 ust. 1 i 3 w Rozdziale 6; 2. oddala skargę w pozostałej części obejmującej § 1 ust. 5 w Rozdziale 6;


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 12 lutego 2020 r. Prokurator Rejonowy w S. (dalej Prokurator) działając na podstawie art. 50 § 1, art. 52, art. 53 § 3 i art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchwałę Gminy R. z dnia [...] grudnia 2016 roku nr [...] w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy R..

Na podstawie art. 3 § 2 pkt 5, art. 50 § 1 i art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zarzucił przedmiotowej uchwale istotne naruszenie prawa, tj. przepisu:

1) art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. 2019.506 j.t. z późn. zm.) poprzez ich błędne wskazanie w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały;

2) art. 4 ust. 2, 2a i 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu i czystości w gminach (Dz.U.2019.2010 j.t. z późn. zm.) poprzez ich niewskazanie w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały;

3) § 137 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad Techniki Prawodawczej (Dz.U.2016 r.283 j.t.) przez powtórzenie i modyfikację:

- § 1 Rozdział 1 Regulaminu treści art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach;

- w § 2 ust. 1 lit a Rozdział 2 Regulaminu treści art. 5 ust. 1 pkt 4 ww ustawy,

- w § 1 ust. 5 Rozdział 6 Regulaminu kwestii uregulowanych w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz.U.2018.1967 j.t.) oraz w art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U.2019.1239 j.t. z późn. zm.);

4) naruszenie przepisów § 133-135 w zw. z § 143 ww załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy przez zamieszczenie w Regulaminie stanowiącym załącznik do zaskarżonej uchwały przepisów regulujących sprawy wykraczające poza upoważnienie ustawowe zawarte w art. 4 ust. 1 i 2 cyt. ustawy o utrzymaniu i czystości w gminach poprzez:

- w § 1 ust. 2 Rozdział 5 Regulaminu wskazanie jakie działania zmierzające do zmniejszenia ilości wytwarzanych odpadów powinni podejmować właściciele nieruchomości;

- w § 1 ust. 1 Rozdział 6 Regulaminu wskazanie, że utrzymywanie zwierząt domowych nie powinno stanowić zagrożenia lub uciążliwości dla zdrowia i życia ludzi oraz zwierząt;

- w § 1 ust. 3 Rozdział 6 Regulaminu określenie warunków związanych z wyprowadzaniem psów poza teren nieruchomości poprzez wskazanie, że do obowiązków osób utrzymujących psy należy wyprowadzanie psa na smyczy, a psów uznawanych za agresywne lub zachowujących się w sposób agresywny na smyczy i w kagańcu, wyłącznie przez osoby dorosłe.

Wobec powyższego Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności:

- ww uchwały w zakresie podstawy prawnej zaskarżonej uchwały poprzez błędne wskazanie art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz niewskazanie art. 4 ust. 2, 2a i 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach;

- przepisów Regulaminu w części obejmującej §1 Rozdział 1, § 2 ust. 1 lit a Rozdział 2, § 1 ust. 2 Rozdział 5, § 1 ust. 1,3 i 5.

W uzasadnieniu skargi szczegółowo wyjaśnił swoje stanowisko w zakresie nieprawidłowości regulacji podważanej uchwały odnosząc się do powyższych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Gmina R. co do zasady podzieliła zastrzeżenia Prokuratora zgłoszone do w/w uchwały, mimo iż część z nich, jak wskazała, oparta została na brzmieniu ustawy z lutego 2020 r. (o utrzymaniu porządku i czystości w gminach), zatem nie może dotyczyć uchwały podjętej w 2016 r., w chwili jej przyjmowania niektóre z przepisów ustawy "rzekomo" naruszonej przez gminę (jak chociażby art. 4 ust. 2a) obowiązywały w innym, aniżeli obecnie brzmieniu. Organ podniósł jednocześnie, iż aktualnie w związku z treścią art. 4 ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach trwają prace i niezbędne uzgodnienia związane z przygotowaniem i przyjęciem nowej uchwały dostosowanej do wojewódzkiego planu gospodarki odpadami. Gmina także podniosła, iż zaskarżona uchwała była badana pod kątem jej zgodności z prawem przez Wojewodę [...] i nie zgłoszono do niej żadnych zastrzeżeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga zasługuje w części na uwzględnienie.

Na mocy art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepis powyższy stosować należy wraz z art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (u.s.g.), zgodnie z którym nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. W myśl art. 91 ust. 4 u.s.g., w przypadku nieistotnego naruszenia prawa, organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, a ogranicza się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Oznacza to, że tylko w przypadku istotnego naruszenia prawa, sąd administracyjny uprawniony jest do stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Granicą nieważności uchwały jest zatem ustalenie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. Zdaniem Sądu z taką sytuacją, we wskazanej w wyroku części, mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Należy podkreślić, że zgodnie z art. 94 Konstytucji RP, organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej ustanawiają akty prawa miejscowego, obowiązujące na obszarze działania tych organów, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Wskazana regulacja konstytucyjna znajduje swoje odzwierciedlenie, odnośnie rady gminy jako organu jednostki samorządu terytorialnego, w art. 40 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 u,s,g o samorządzie gminnym. Przepis ten stanowi, że radzie gminy przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy, na podstawie upoważnień ustawowych. Upoważnienie takie zawiera sama ustawa o samorządzie gminnym w art. 40 ust. 2 co do spraw w nim szczegółowo wymienionych (tj. wewnętrznego ustroju gmin i jednostek pomocniczych, organizacji urzędów i instytucji gminnych, zasad zarządu mieniem gminy oraz zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej), a w art. 40 ust. 3, w zakresie nieuregulowanym w odrębnych ustawach lub innych przepisach powszechnie obowiązujących, odnośnie prawa do wydawania przepisów porządkowych, jeżeli jest to niezbędne dla ochrony życia lub zdrowia obywateli oraz dla zapewnienia porządku, spokoju lub bezpieczeństwa publicznego.

W przypadku natomiast spraw dotyczących utrzymania czystości i porządku w gminach, upoważnienie takie zawiera regulująca tę problematykę ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Ustawa ta określa istotne, aczkolwiek ujęte w sposób ogólny, zadania gminy i obowiązki właścicieli nieruchomości dotyczące utrzymania czystości i porządku w gminie (art. 3 i art. 5). Szczegółowe natomiast regulacje w tym zakresie, z woli ustawodawcy, należą do kompetencji rad gmin, które w art. 4 ust. 1 zobligowane zostały do uchwalenia, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, stanowiącego akt prawa miejscowego.

Zaskarżona przez Prokuratora uchwała podjęta została na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 4 ust. 1 ustawy, a granice tego upoważnienia określone zostały enumeratywnie w art. 4 ust. 2. Okoliczność, że uchwała ta stanowi akt prawa miejscowego i w konsekwencji normatywny akt wykonawczy oznacza, że uchwalając objętą skargą uchwałę i określając szczegółowe regulacje omawianego aktu prawa miejscowego (regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy), nie można wykraczać poza granice upoważnienia określone art. 4 ust. 2 ustawy. Należy przy tym podkreślić, że akty prawa miejscowego, jako źródło powszechnie obowiązującego prawa o ograniczonym zasięgu terytorialnym (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP) zajmują określone miejsce w systemie źródeł prawa, który w Polsce zbudowany jest hierarchicznie. Wszystkie akty wykonawcze (rozporządzenia, akty prawa miejscowego), jako akty normatywne niższego rzędu, winny być zgodne z aktami prawnymi wyższego rzędu.

Zgodnie z regułą wynikającą z § 115 w związku z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej w akcie prawa miejscowego zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym (upoważnieniu ustawowym). To koresponduje z przepisem art. 94 Konstytucji RP, według którego akty prawa miejscowego muszą być ustanawiane nie tylko "na podstawie", ale i "w granicach" upoważnień zawartych w ustawie. Ponadto w myśl § 118 w związku z § 143 ww rozporz. w akcie prawa miejscowego nie powtarza się przepisów ustawy upoważniającej oraz przepisów innych aktów normatywnych. Takie powtórzenie jest, co do zasady, zabiegiem niedopuszczalnym, które może być traktowane w konkretnych sytuacjach jako rażące naruszenie prawa.

Trzeba też zauważyć treść przepisu § 6 rozporządzenia, który statuuje nakaz takiego redagowania przepisów aktów prawodawczych, aby dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów zawartych w nich norm wyrażały intencje prawodawcy. Innymi słowy, każdy przepis winna cechować precyzja, komunikatywność oraz wynikająca z nich adekwatność wypowiedzi do zamiaru prawodawcy (zob. M. Zieliński [w:] S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawcze,, Warszawa 2012, s. 38). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego stanowienie przepisów niejasnych i wieloznacznych narusza konstytucyjną zasadę określoności regulacji prawnych wywodzoną z klauzuli demokratycznego państwa prawnego, zawartej w art. 2 Konstytucji (zob. I. Wróblewska, Zasada państwa prawnego w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego RP, Toruń 2010, s. 75). Dotyczy to także przepisów prawa miejscowego.

Mając to wszystko na uwadze Sąd przeprowadził kontrolę legalności zaskarżonej uchwały Gminy R. z dnia [...] grudnia 2016 roku nr [...] w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy R. i uznał, że część kwestionowanych przez Prokuratora postanowień załącznika do ww uchwały (Regulaminu) w sposób istotny naruszają prawo. W ocenie Sądu bowiem zasadne były zarzuty skargi dotyczące istotnej wadliwości regulacji prawnej w zakresie § 1 w Rozdziale 1, § 2 ust. 1 lit. a w Rozdziale 2, § 1 ust. 2 w Rozdziale 5, § 1 ust. 1 i 3 w Rozdziale 6.

Trzeba uznać zasadność stanowiska Prokuratora, iż treść § 1 Rozdział 1 Regulaminu jest w całości powtórzeniem i modyfikacją (w zakresie lit. a) art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, obowiązującego na datę podejmowania zaskarżonej uchwały (tj. 30 grudnia 2016r.) co jest niezgodne z powołanym § 137 w zw. z §143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej". Przepisy, jak wyżej wskazano, stanowią, że w uchwale nie powtarza się przepisów ustaw oraz przepisów innych aktów normatywnych.

Zdaniem Sądu, za zasadne uznać należy również stanowisko Prokuratora kwestionującego zapis zawarty w § 2 ust. 1 lit. a w Rozdziale 2, który także zawiera powtórzenie i modyfikację treści normy ustawowej, zawartej w art. 5 ust. 1 pkt 4 ww ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach. Brak jest odniesienia do uprzątania "lodu" w zamian pojawia wie obowiązek dotyczący uprzątania "liści". Kwestie związane z uprzątnięciem błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników położonych wzdłuż nieruchomości zostały uregulowane wskazanym wyżej przepisem powołanej ustawy, w związku z czym nie należy ich umieszczać w regulaminie czystości i porządku na terenie gminy. Regulamin nie powinien nakładać na właścicieli nieruchomości jeszcze raz tych samych obowiązków, do których właściciel zostali zobowiązani na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 - 4 wyżej wskazanej ustawy. Nadto, na co zasadnie zwrócił uwagę Prokurator, uchwałodawca nie jest upoważniony do wskazywania w regulaminie częstotliwości, z jaką powinien być realizowany obowiązek uprzątnięcia śniegu, błota, lodu i innych zanieczyszczeń. Natomiast zgodnie z brzmieniem ww § 2 ust. 1 lit. a "Właściciele nieruchomości zobowiązani są do uprzątnięcia śniegu, błota (...). Zadania wskazane w pkt 1a powinny być realizowane niezwłocznie, jednak nie później niż do 3 godzin od powstania odpadów".

Podobna sytuacja dotyczy kwestionowanej przez Prokuratora regulacji zawartej w § 1 ust. 2 w Rozdziale 5, zgodnie z którą "właściciele nieruchomości powinni podejmować działania zmierzające do zmniejszenia ilości wytwarzanych odpadów w szczególności poprzez:

- unikanie używania produktów nie nadających się do recyklingu i kompostowania,

- kupowania produktów zapakowanych w minimalną ilość opakowań,

- kupowania produktów w opakowaniach zwrotnych."

Wyżej wskazane zapisy Regulaminu, w ocenie Sądu, wykraczają poza upoważnienie wynikające z art. 4 ust. 2 ustawy o czystości i porządku w gminach i nie mają żadnego oparcia w obowiązującym porządku prawnym. Organ stanowiący gminy nie może narzucać obywatelom, jakie produkty powinni kupować, w jakich opakowaniach czy też, iż powinni wykorzystywać i wydłużać okres używalności niektórych produktów. Zapisy tego rodzaju mogą stanowić jedynie postulat, któremu nie sposób nadać waloru skutecznej normy prawnej, zdecydowanie wykraczają poza kompetencje gminy przy stanowieniu prawa miejscowego.

Zasadnym było także zastrzeżenie Prokuratora dotyczące wadliwości regulacji zawartej w § 1 ust. 1 i 3 w Rozdziale 6 zaskarżonego Regulaminu. Zapis ww § 1 ust. 1 jest niedookreślony i nie stanowi żadnej normy (prawa miejscowego), do której właściciel psa mógłby mieć odniesienie. Zgodnie z jego treścią "Utrzymywanie zwierząt domowych nie powinno stanowić zagrożenia lub uciążliwości dla zdrowia i życia ludzi oraz zwierząt". W tym miejscu należy także podkreślić iż, materia dotycząca posiadania i szeroko rozumianej ochrony zwierząt znalazła swój wyraz w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt ze zm. (Dz. U. z 2020 r. poz. 638), i to ona ma w kwestii ochrony zwierząt zastosowanie. Stosownie do art. 1 ust. 1 oraz art. 5 ww ustawy zwierzę, jako istota żyjąca, zdolna do odczuwania cierpienia, nie jest rzeczą. Człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę. Człowiek ma obowiązek humanitarnego traktowania zwierząt. W jej art. 10a ust. 3 sformułowano zakaz puszczania psów bez możliwości ich kontroli i bez oznakowania umożliwiającego identyfikację właściciela lub opiekuna. Natomiast zawarta w cytowanym na wstępie §1 ust.3 Regulaminu regulacja ma charakter kategoryczny i niedopuszczający wyjątków, nie uwzględnia specyficznych cech biologicznych, wieku, stanu zdrowia, fizjologii zwierząt. Należy ją ocenić jako bardziej rygorystyczną niż tę zawartą w art. 10a ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt. Upoważnienie do podjęcia tego rodzaju regulacji nie wnika z art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Ustawa z 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt przez humanitarne traktowanie zwierząt rozumie traktowanie uwzględniające potrzeby zwierzęcia i zapewniające mu opiekę i ochronę. Generalny nakaz prowadzenia psów na uwięzi, a psów "agresywnych" dodatkowo w kagańcu i wyłącznie przez osoby dorosłe, nie uwzględnia indywidualnych potrzeb zwierzęcia, a w konsekwencji prowadzić może do naruszenia opisanej zasady humanitaryzmu.

W myśl art. 31 Konstytucji RP wolność człowieka podlega ochronie prawnej; każdy jest obowiązany szanować wolności i prawa innych, nikogo nie wolno zmuszać do czynienia tego, czego prawo mu nie nakazuje; ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Z cytowanej normy wynika, że ograniczenia uprawnień właściciela psa bądź nałożenie na niego dodatkowych obowiązków, muszą być wprowadzane z poszanowaniem zasady proporcjonalności, a ta w omawianym wypadku zachowania nie została. Zatem powyższe zapisu Regulaminu stanowią przekroczenie delegacji ustawowej i w tym zakresie winne zostać wyeliminowane z obrotu prawnego.

Natomiast, wbrew stanowisku Prokuratora, dotyczącego rażącej wadliwości postanowienia § 1 ust. 5 w Rozdziale 6 przedmiotowego Regulaminu Sąd stwierdza, iż nie doszło do naruszenia przepisów prawa. Zresztą w tym zakresie Prokurator nie uzasadnił celowości i zasadności podważania tego zapisu. Trzeba mieć na uwadze, zgodnie z powyższymi wywodami, iż naruszenie prawa ma miejsce jedynie wówczas, gdy do regulaminu wprowadzone są zasady uregulowane odmiennie, niż w ustawie bądź też powodujące ich modyfikację. Treść § 1 ust. 5 jedynie stanowi, iż "padlinę zwierząt należy usuwać niezwłocznie poprzez przekazanie jej uprawnionemu podmiotowi". Choć w istocie zapis "niezwłocznie" nie jest w pełni oczywisty i czytelny dla odbiorcy, to jednak oznacza jak najszybsze uprzątnięcie ciał padłych zwierząt celem utrzymywania nieruchomości w należytym stanie higieniczno-sanitarnym, w tym także celem zwalczania ewentualnych źródeł zakażenia i zapobieganie wystąpieniom epidemii, zarówno wśród ludzi, jak i wśród zwierząt.

Na uwzględnienie nie zasługuje także podnoszony przez Prokuratora zarzut odnoszący się do stwierdzenia naruszenia prawa w zakresie podstawy prawnej zaskarżonej uchwały poprzez błędne wskazanie art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym zamiast przepisu art. 4 ust. 1 ustawy o czystości i porządku w gminach, który, w ocenie skarżącego, jest przepisem kompletnym, upoważniającym gminę do podjęcia przedmiotowej uchwały. Sąd w powyższym trybie może jedynie wyeliminować z obrotu prawnego konkretną normę prawa miejscowego, zawartą w załączniku do podjętej uchwały, stanowiącym "Regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy", a w sprawie niniejszej do ww Uchwały gminy Rościszewo, o ile uzna, iż rzeczywiście doszło do istotnego naruszenia prawa, nie zaś "podstawę prawną" podjęcia stosownej uchwały w powyższej materii. Jeśli podstawa podjęcia takiej uchwały została błędnie wskazana, można wówczas jedynie stwierdzić, iż doszło do naruszenia prawa, jednak bez konsekwencji prawnych, ze wskazaniem, iż naruszenie te nie miało żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Sąd w tym zakresie stwierdza, iż powyższy przepis art. 4 ust. 1 ustawy o czystości i porządku w gminach winien był być powołany wespół z pozostałymi w treści ww Uchwały wskazanymi, jednakże jego brak nie deprecjonuje ważności podjętego badanego przez Sąd aktu prawa miejscowego.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził nieważność uchwały w powołanej wyżej części, uznając zarzuty skargi w tym zakresie za zasadne. Sąd rozpoznający sprawę ze skargi na akt prawa miejscowego nie może zmienić zaskarżonej uchwały, a jedynie uwzględniając skargę, może, stosownie do treści art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdzić jej nieważność w całości lub części albo stwierdzić, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W przeciwnym razie skarga, zgodnie z przepisem art. 151 p.p.s.a., jako bezzasadna podlegać będzie oddaleniu, co miało miejsce w pozostałym zakresie.