Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 513/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151 p.p.s.a.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska-Szary, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Protokolant - Izabela Zdzieszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi I.K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na osiedlanie się na terytorium RP; oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 29 września 2005 r. obywatelka T. – I.K. - wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się.

W uzasadnieniu wniosku podniosła, iż na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przebywa od 1995 r. Wyjaśniła, że w Polsce przebywa także jej mąż – O.K. – oraz dwoje dzieci – K.K. i F.K.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...], Wojewoda [...] odmówił wnioskodawczyni udzielenia zezwolenia na osiedlenie się. Organ uznał, iż pobyt zainteresowanej jest integralnie związany z pobytem w Polsce jej męża - O.K. - któremu Wojewoda [...] odmówił udzielenia zezwolenia na osiedlenie się.

Od powyższego rozstrzygnięcia I.K. wniosła odwołanie do Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców, podnosząc, iż decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 7, 15, 77 i 107 § 1 k.p.a.

W dniu [...] lipca 2006 r. Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców, decyzją nr [...] uchylił ww. decyzję Wojewody [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców wskazał, że Wojewoda [...] nie odniósł się do kwestii wypełnienia przez cudzoziemkę przesłanki do udzielenia wnioskowanego zezwolenia na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1 lub na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 128, poz. 1175 z późn. zm.). Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie, Wojewoda [...] wskazał jedynie na fakt, iż pobyt zainteresowanej jest integralnie związany z pobytem jej męża, któremu organ I instancji odmówił udzielenia zezwolenia na osiedlenie się.

Następnie decyzją z [...] grudnia 2006 r., nr [...] ([...]) Wojewoda [...] odmówił udzielenia wnioskodawczyni zezwolenia na osiedlenie się. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji ponownie stwierdził, iż pobyt cudzoziemki jest integralnie związany z pobytem jej męża, któremu Wojewoda [...] odmówił udzielenia zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Od powyższego rozstrzygnięcia I.K. złożyła odwołanie. W uzasadnieniu odwołania cudzoziemka stwierdziła, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., wydana została z rażącym naruszeniem zasad postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego. W ocenie skarżącej organ dokonał wadliwej i wybiórczej interpretacji przepisów ustawy o cudzoziemcach. Naruszył także ogólne zasady postępowania administracyjnego, stanowiące o obowiązku wnikliwego i szybkiego działania, budzącego zaufanie do organów państwa.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z uwagi na fakt, iż rozstrzygnięcie Wojewody [...] nie spełniało wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a.

Następnie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...], ([...]) orzekł o odmowie udzielenia I.K. zezwolenia na osiedlenie się, stwierdzając, iż zainteresowana nie udokumentowała, iż bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się przebywała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie od 10 lat.

Jednocześnie organ wskazał, iż art. 64 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach nie może znaleźć zastosowania w sytuacji gdy pobyt cudzoziemca na terytorium Polski był nielegalny. Następnie, rozpatrując wniosek w kontekście przesłanek wynikających z art. 64 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy wyjaśniono, że zainteresowana nie spełnia warunku wymienionego w ust. 1, pkt 1, lit a) ww. artykułu, z uwagi na brak trwałych więzów rodzinnych i ekonomicznych łączących ją z Polską.

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, decyzją z [...] listopada 2007 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] odmawiającą I.K. udzielenia zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż w trakcie legalnego pobytu cudzoziemki na terytorium Polski wystąpiły przerwy, podczas których skarżąca nie miała zalegalizowanego pobytu, tj. pomiędzy upływem terminu ważności posiadanej wizy, a wydaniem kolejnej wizy, czyli w dniach [...]. Jednocześnie Szef Urzędu wyjaśnił, iż nie można czynić stronie zarzutu w związku z przerwą mającą miejsce od [...]. Jak bowiem wynika z akt sprawy, strona przebywając w Polsce na podstawie wizy z terminem ważności do dnia [...] lutego 1999 r., złożyła w ustawowym terminie wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, w związku z czym do dnia wydania decyzji przez organ I instancji, czyli do dnia [...] marca 1999 r. jej pobyt był zalegalizowany. Następnie decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 1999 r., nr [...], uchylono decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 1999 r., nr [...] w całości i orzeczono o udzieleniu cudzoziemce i jej małoletniej wówczas córce zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności do dnia [...] września 2000 r.

Odnośnie zaś daty [...] listopada 1997 r., Szef Urzędu wskazał, iż w zaskarżonej decyzji, Wojewoda [...] kwestii tej nie wyjaśnił, jednakże wobec braku wypełnienia przez skarżącą jednej z przesłanek wymienionych w art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, powyższa weryfikacja nie ma znaczenia dla przedmiotowego rozstrzygnięcia.

Dokonując analizy stanu faktycznego niniejszej sprawy w kontekście spełnienia przesłanek wynikających z treści art. 64 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, organ podniósł, iż w związku brzmieniem art. 66 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy, odmowa udzielenia cudzoziemce zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, była obligatoryjna.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia z [...] listopada 2007 r., nr [...], skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. poprzez rozpatrzenie sprawy z pominięciem istotnych okoliczności oraz wybiórczą i wadliwą interpretacje przepisów ustawy o cudzoziemcach. Podnosząc powyższe zarzuty I.K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...].

W uzasadnieniu skargi sformułowała zarzuty dotyczące nieprawidłowości w zakresie ustalonych przez Wojewodę [...] okresów nielegalnego pobytu skarżącej na terytorium RP. Jednocześnie podkreśliła, iż zgodnie z treścią art. 64 ust. 6 ww. ustawy, pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za nieprzerwany, jeżeli żadna z przerw nie była dłuższa niż 2 miesiące. Dalej wskazała na łączące ją z Polską więzi zarówno ekonomiczne jak i rodzinne. W ocenie skarżącej fakt ten potwierdza posiadanie przez nią mieszkania w Polsce oraz okoliczność, że jej syn F.K. urodził się w Polsce, zaś córka K.K. planuje związek małżeński z obywatelem polskim. Wskazała również, iż decyzja Wojewody [...] wydana została ponad dwa lata od momentu złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz. U. nr 153, poz. 1269] oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.], Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.

Oceniając pod tym względem zaskarżoną decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia z [...] listopada 2007 r., nr [...], stwierdzić należy, iż jest ona zgodna z prawem.

Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, w dniu [...] września 2005 r. I.K. złożyła wniosek o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wobec treści wniosku, wskazującej na długoletni pobyt skarżącej wraz z rodziną w Polsce, zastosowanie miał przede wszystkim przepis art. 64 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r., o cudzoziemcach (Dz. U. nr 128, poz. 1175 ze zm.) – w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku.

Zgodnie z treścią ww. artykułu zezwolenie na osiedlenie się udzielane jest cudzoziemcowi innemu niż wymieniony w pkt 1-3, który bezpośrednio przed złożeniem wniosku przebywał nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wiz, zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony lub zgody na pobyt tolerowany przez okres nie krótszy niż 10 lat, a posiadając status uchodźcy 8 lat.

Jednocześnie wyjaśnić należy, iż przepis art. 64 ust. 6 powołanej ustawy wskazuje, iż pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za nieprzerwany, jeżeli żadna z przerw w nim nie była dłuższa niż 2 miesiące, chyba że przyczyną przerwy było:

1) wykonywanie obowiązków zawodowych lub świadczenie pracy poza terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umowy zawartej z pracodawcą, którego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2) towarzyszenie małżonkowi wykonującemu obowiązki zawodowe lub świadczącemu

pracę w warunkach, o których mowa w pkt 1;

3) potrzeba uzyskania dokumentu podróży;

3) leczenie.

W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania organ wskazał, iż w okresie [...], tj. pomiędzy upływem terminu ważności wizy wydanej w dniu [...] marca 1997 r., ważnej do [...] maja 1997 r., a wydaniem kolejnej wizy w dniu [...] lipca 1997 r., skarżąca przebywała na terytorium RP nielegalnie.

Cudzoziemka nie kwestionuje, iż pobyt na terytorium Polski w ww. okresie miał charakter nielegalny, wskazuje jednakże, iż była to przerwa nie przekraczająca 2 miesięcy.

W tym miejscu wyjaśnić należy, iż powyższy argument Sąd uznał za bezzasadny. Należało bowiem zgodzić się z zawartym w zaskarżonej decyzji wyjaśnieniem, iż cytowany powyżej art. 64 ust. 6 ustawy z 13 czerwca 2003 r. znajduje zastosowanie jedynie w przypadku gdy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej był zalegalizowany. Przypadek cudzoziemki nie dotyczy sytuacji opisanej w ww. przepisie. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy skarżąca w dniu złożenia wniosku o wydanie wizy pobytowej (19 czerwca 1997 r.), przebywała na terytorium Polski nielegalnie. Termin ważności wizy wydanej w dniu [...] marca 1997 r. przez Wojewodę [...] upłynął bowiem w dniu [...] maja 1997 r., natomiast kolejna wiza wydana została [...] lipca 19997 r.

Skoro zatem jak to już wyżej podkreślono art. 64 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach ma zastosowanie tylko odnośnie pobytu cudzoziemca poza terytorium Polski nie zaś w sytuacji nielegalnego pobytu na terytorium RP, skarżąca nie może skutecznie wywodzić, że skoro przerwa w legalizacji pobytu była krótsza niż 2 miesiące, to pobyt zainteresowanej na terytorium Polski należy uznać za nieprzerwany.

Tym samym zasadnym jest stanowisko Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, iż cudzoziemka nie spełnia przesłanki określonej w art. 64 ust 1 pkt 4 ww. ustawy dotyczącej nieprzerwanego pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej przez okres nie krótszy niż 10 lat.

Odnosząc się do podniesionego w skardze argumentu, iż Wojewoda [...] nieprawidłowo wskazał, że w okresie [...] pobyt zainteresowanej miał charakter nielegalny podnieść należy, iż kwestia ta została szczegółowo wyjaśniona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (str. nr 18 akt administracyjnych). Organ II instancji wskazał bowiem, że z powodu ww. przerwy nie można czynić stronie zarzutu. Jak bowiem wynika z akt sprawy, cudzoziemka przebywając w Polsce na podstawie wizy z terminem ważności od dnia [...] listopada 1998 r. do dnia [...] lutego 1999 r., złożyła w ustawowym terminie wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, w związku z powyższym do dnia wydania decyzji przez organ I instancji, czyli do dnia [...] marca 1999 r. jej pobyt był zalegalizowany. Następnie zaś decyzją z dnia [...] kwietnia 1999 r., nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 1999 r., nr [...] w całości i orzekł o udzieleniu cudzoziemce i jej córce zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności do dnia [...] września 2000 r.

Odnośnie zaś przerwy w legalizacji pobytu wnioskodawczyni na terytorium Polski, mającej miejsce w dniu [...] listopada 1997 r., tj. pomiędzy upływem terminu ważności wizy wydanej [...] października 1997 r., ważnej do [...] listopada 1997 r., a wydaniem kolejnej wizy w dniu [...] listopada 1997 r., z terminem ważności do

[...] lutego 1998 r., wyjaśnić należy, iż Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców słusznie wskazał, że wobec ewidentnego braku wypełnienia przez zainteresowaną jednego z warunków wymienionych w art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, weryfikacja ww. daty ([...] listopada 1997 r.) nie ma znaczenia dla przedmiotowego rozstrzygnięcia.

Zgodnie bowiem z treścią art. 64 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy zezwolenie na osiedlenie się udzielane jest cudzoziemcowi, który spełnia łącznie następujące warunki:

a) wykaże istnienie trwałych więzów rodzinnych lub ekonomicznych łączących go z

Rzecząpospolitą Polską,

b) ma zapewnione w Rzeczypospolitej Polskiej mieszkanie i utrzymanie,

c) bezpośrednio przed złożeniem wniosku przebywał nieprzerwanie na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wiz, zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony lub w związku z posiadaniem statusu uchodźcy, co najmniej przez 5 lat, a na podstawie zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 7-9, przez okres 3 lat.

W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała istnienia trwałych więzów rodzinnych łączących ją z Polską. Przede wszystkim należy podkreślić, iż zainteresowana przebywa na terytorium Polski wraz z mężem oraz dwójką dzieci, którzy aktualnie nie posiadają nawet zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony. Cudzoziemka nie ma też w Polsce innej rodziny, której członkowie posiadaliby obywatelstwo polskie.

Odnośnie argumentacji strony, dotyczącej podjętej w Polsce nauki przez małoletniego syna oraz przez pełnoletnią córkę, a także zamiaru córki założenia rodziny z obywatelem polskim, wskazać należy, iż okoliczności te nie potwierdzają istnienia więzów rodzinnych łączących zainteresowaną z Polską.

Negatywnie ocenić również należy istnienie przesłanki dotyczącej istnienia więzów ekonomicznych. Bez znaczenia w tej kwestii jest również powoływany przez cudzoziemkę fakt posiadania w Polsce mieszania.

Sąd podziela również stanowisko organu II instancji, iż o istnieniu trwałych więzów ekonomicznych nie można mówić także w kontekście prowadzonej przez męża zainteresowanej – O.K. - istniejącej od 1995 r. działalności gospodarczej. Przede wszystkim sam fakt wieloletniego prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski nie przesądza o istnieniu ww. przesłanki. Podstawowe znaczenie ma bowiem charakter i rozmiar inwestycji poczynionych w ramach prowadzonej działalności oraz wyniki finansowe. Biorąc pod uwagę dane zawarte w informacji dotyczącej prowadzonej działalności z dnia [...] listopada 2006 r., "[...]" Spółka z o.o., nie posiada majątku trwałego i nie zatrudnia obywateli polskich. Ponadto, mąż skarżącej w ramach ww. spółki nie poczynił na terytorium Polski żadnych, znaczących inwestycji zaś niskie wyniki finansowe nie pozwalają na stwierdzenie, iż prowadzona działalność osiągnęła stabilizację na polskim rynku. Sama skarżąca również podnosi, iż "firma od dawna nie funkcjonuje". Powyższej oceny braku więzów ekonomicznych nie zmienia powołana przez skarżącą okoliczność, iż przyczyną uniemożliwiającą rozwój spółki jest postępowanie administracyjne i kwestie proceduralne. W przedmiotowej sprawie ocenie podlega bowiem istnienie przesłanki wynikającej z art. 64 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o cudzoziemcach, tj. istnienie trwałych więzów ekonomicznych łączących skarżącą z Rzecząpospolitą Polską nie zaś przyczyny utrudniające prowadzenie działalności gospodarczej.

W ocenie Sądu z ustalonego w sprawie stanu faktycznego jednoznacznie wynika, iż cudzoziemka nie spełnia przesłanek określonych w art. 64 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 64 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. W tym stanie rzeczy, zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 odmowa udzielenia wnioskodawczyni zezwolenia na osiedlenie, się jest obligatoryjna. Należy ponadto dodać, iż decyzja o udzieleniu (odmowie udzielenia) cudzoziemcowi zezwolenia na osiedlenie się nie jest decyzją o charakterze uznaniowym. Decyzja taka wydawana jest na podstawie ściśle sprecyzowanego przepisu prawa i organ orzekający nie miał możliwości - bez naruszenia przepisów prawa - wydania decyzji pozytywnej.

Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, iż Sąd nie zgodził się z podniesionym przez cudzoziemkę naruszeniem art. 7 k.p.a. ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071). Skarżąca podnosi bowiem, iż "przepis art. 7 kpa wymaga załatwienia wniosku po myśli strony, z uwzględnieniem jej słusznego interesu". Sąd zważył bowiem, że zawarta w art. 7 k.p.a. regulacja wskazuje, iż sprawę należy załatwić w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków.

Zastosowanie ww. zasady nie może prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Wobec powyższego, w związku z sytuacją wystąpienia w przedmiotowej sprawie przesłanki obligującej organ do odmowy udzielenia zezwolenia na osiedlenie się, określonej w art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach rozstrzygnięcie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, Sąd uznał za zasadne.

Sąd nie zgodził się także z zawartą w skardze argumentacją dotyczącą naruszenia art. 8, 12 oraz 35 k.p.a. Skarżąca zarzucając bowiem przewlekłość postępowania nie wskazuje, że wydane przez Wojewodę [...] decyzje (z dnia [...] kwietnia 2006 r., [...] grudnia 2006 r.) w związku z ich zaskarżeniem (odwołanie z [...] maja 2006 r., [...] stycznia 2007 r.) były kolejno uchylane przez organ odwoławczy (decyzja z [...] lipca 2006 r., [...] lutego 2007 r.). Dopiero po kolejnym przeprowadzeniu przez Wojewodę [...] postępowania dowodowego, trzecia już decyzja ww. organu z dnia [...] sierpnia 2007 r., została utrzymana w mocy przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Ponadto strona na etapie postępowania administracyjnego nie kwestionowała długości toczącego się postępowania. Jeżeli w ocenie zainteresowanej sprawa nie została załatwiona w terminie, cudzoziemka mogła skorzystać z przysługującego jej prawa do wniesienia zażalenia w trybie art. 37 k.p.a., czego nie uczyniła.

W ocenie Sądu, organ w sposób prawidłowy poczynił ustalenia dokonane w całokształcie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego, z poszanowaniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego.

Konkludując Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad, które mogłyby mieć wpływ na podjęte rozstrzygniecie.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.