Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 568/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 2, art. 30 ust. 1 pkt 1, ust. 5, ust. 6
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: § 12 ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa WSA Piotr Godlewski /spr./ Protokolant sekr. sąd. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2017 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy garażu o nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 568/17

U z a s a d n i e n i e

Przedmiotem skargi A. G. jest decyzja Wojewody z dnia [...] marca 2017 r. Nr [...] dotycząca wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy garażu.

Z jej uzasadnienia i pozostałych akt sprawy wynika, że Starosta decyzją z [...] listopada 2016 r. Nr [...] - wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., dalej: u.P.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: K.p.a.) - wniósł sprzeciw do zgłoszenia A. G. w sprawie zamiaru budowy garażu o powierzchni zabudowy 34,5 m2 na działce nr 3093/2 w R.

Przyczyną wniesienia sprzeciwu było stwierdzenie, że planowany budynek garażu nie jest budynkiem wolno stojącym lecz dobudowanym do budynku posadowionego na działce nr 3094 (stanowiąc tym samym jego rozbudowę), nie spełnia wymogów bezpieczeństwa pożarowego zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury

z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (§ 271 - 281), a jego architektura narusza ustalenia obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...]" uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...]

z dnia 25 października 2006 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr[...] poz. [...]) w związku z położeniem działki nr 3093/2 w strefie "A", tj. pełnej ochrony konserwatorskiej, dla której nakazuje się stosować dla wszystkich budynków materiały naturalne (kamień, cegła, granit, drewno itp.) oraz dachy o kącie nachylenia 15º - 45º. Projektowany budynek garażu zaprojektowano zaś jako blaszany, o kącie nachylenia dachu 3º - 4º.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył A. G. reprezentowany przez pełnomocnika adw. M. T. wnioskując o jej uchylenie w całości

i orzeczenie co do istoty, ewentualnie uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- § 14 MPZP "[...]" w zw. z art. 3 pkt 2 u.P.b. poprzez błędne zastosowanie

i uznanie, że garaż jest budynkiem, podczas gdy nie będzie on trwale związany

z gruntem i nie ma konieczności stosowania materiałów naturalnych;

- art. 29 ust. 1 pkt 2 u.P.b. poprzez błędną interpretację polegająca na uznaniu, iż planowany garaż nie jest budowany jako wolno stojące pomieszczenie, podczas gdy z załączonej mapy zasadniczej wprost wynika, że będzie miał ścianę od strony działki nr ewid. 3094;

- § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy działka ma mniej niż

16 m szerokości (ok. 5,5 m), co pozwala na zmniejszenie podstawowych odległości do 1,5 m od granicy sąsiednich działek nr 3093/1 i 3095.

Odwołujący podniósł także naruszenie przepisów postępowania - art. 7, 8, 9, 11 K.p.a. poprzez zaniechanie dążenia do załatwienia sprawy, a tym samym niepogłębianie zaufania do władzy publicznej, jak również zaniechanie należytego

i wyczerpującego poinformowania go w zakresie wymaganego kąta nachylenia dachu.

Rozpatrujący odwołanie Wojewoda postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r., uzupełnionym [...] lutego 2017 r., wezwał inwestora do zmodyfikowania zgłoszenia

w zakresie materiałów budowlanych z jakich będzie wykonany garaż, przedłożenia opisu robót dotyczących rodzaju pokrycia garażu, przedłożenia szkiców /rysunków dotyczących usytuowania garażu z podaniem jego odległości od sąsiednich działek nr 3093/1 i 3095 oraz charakterystycznych parametrów garażu, tj. długości

i szerokości z zaznaczeniem ewentualnych otworów okiennych i drzwiowych.

W pismach z dnia [...] lutego i [...] marca 2017 r. inwestor wyjaśnił, że przy wymiarach działki ok. 15 x 5,5 m, przedmiotowy garaż będzie miał 11,5 m długości

i 3 m szerokości. Wykonany będzie w całości z drewna, z dachem dodatkowo krytym gontem. Nie będzie posiadał otworów okiennych, a jedynie otwór na bramę wjazdową. Na załączonym szkicu przedstawił usytuowanie garażu na działce inwestycyjnej wraz z podaniem odległości od działek sąsiednich, tj. 0,5 m od działki nr 3094, 2 m od działki nr 3093/1 i 3,5 m od działki nr 3095.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2017 r. - wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 2, art. 30 ust. 1 pkt 1, ust. 5 i ust. 6 pkt 2 u.P.b. - Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu

I instancji.

Na wstępie zaznaczył, że zaskarżona decyzja wydana została [...] listopada 2016 r., zatem na dzień 1 stycznia 2017 r. nie upłynął termin do wniesienia sprzeciwu, dlatego w rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajdą przepisy u.P.b. sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz. U. z 2016 r., poz. 2255).

W dalszej części wyjaśnił, że z art. 29 ust. 1 pkt 2 u.P.b. wynika, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych w tym garaży, altan oraz przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych)

o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Budowa tych obiektów, wymaga zgłoszenia właściwemu organowi (art. 30 ust. 1 pkt 1 u.P.b.).

Wojewoda wskazał, że zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę poprzez dokonanie zgłoszenia nie ma charakteru bezwzględnego. W postępowaniu zgłoszeniowym organ dokonuje analizy zgłoszenia i dołączonych do niego dokumentów, a następnie, w zależności od wyników tej analizy, przyjmuje je milcząco, uznając że zgłoszenie wraz z załączonymi dokumentami odpowiada prawu, bądź wnosi sprzeciw albo wnosząc sprzeciw nakłada obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę.

Organ odwoławczy wskazał na poczynione w wyniku postępowania wyjaśniającego ustalenia, że przedmiotem zgłoszenia jest zamiar budowy garażu o wymiarach

11,5 m x 3 m na położonej w R. działce nr 3093/2. Ściany garażu będą

wykonane z drewna, również dach będzie drewniany o przekryciu gontem. Garaż nie będzie posiadał otworów okiennych, jedynie bramę wjazdową w ścianie zlokalizowanej od strony drogi, tj. działki nr 2948. Odległość usytuowania garażu od granic działek: nr 3093/1, 3095, 3094 wynosi odpowiednio 2 m, 3,5 m i 0,5 m.

Wojewoda podał, że zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 u.P.b. właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji

o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Takimi są przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie

(Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.). Z uregulowań zawartych w jego § 12 ust. 1 i 3 wynika, że odległość od granicy z sąsiednią działką nie może wynosić 0,5 m, gdyż takiej odległości nie przewidują przepisy. Z treści zgłoszenia wynika natomiast, że ściana garażu w stosunku do działki budowlanej nr 3094 została zaplanowana

w takiej właśnie odległości. Wojewoda uznał, że skoro usytuowanie tej ściany narusza przepisy techniczno - budowlane, to brak jest podstaw do akceptacji objętego zgłoszeniem garażu na działce nr 3093/2 położonej w R., a tym samym wystąpiły przesłanki do zgłoszenia sprzeciwu.

Skargę na decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Rzeszowie złożył reprezentujący A. G. pełnomocnik, wnosząc

o uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

Kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 29 ust. 1 pkt 2 u.P.b. poprzez jego niezastosowanie i wniesienie sprzeciwu, podczas gdy działka nr 3093/2 ma długość 15 m oraz szerokość 5,5 m i spełnione zostały odległości od działek sąsiednich, tj. nr 3095 (3,5 m) oraz nr 3093/1 (2 m) – co uwzględnia unormowania zawarte w § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia;

- § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie i błędne uznanie, że zamierzenie nie spełnia technicznych wymogów, podczas gdy garaż będzie usytuowany w odległości 3,5 m od działki nr 3095 i w odległości 2 m od działki

nr 3093/1;

- § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że usytuowanie ściany garażu od działki nr 3094 narusza przepisy techniczno-budowlane, podczas gdy działka ta jest własnością inwestora (odwołującego się)

i nie ma potrzeby określania odległości od działki. Zamierzenie może oddziaływać tylko na działkę stanowiącą jego własność (na działce nr 3094 znajduje się już garaż, co implikuje możliwość wybudowania garażu na działce nr 3093/2);

- art. 4 u.P.b. poprzez jego błędną interpretację i uniemożliwienie zabudowy nieruchomości gruntowej należącej do skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności lub niezgodności z prawem, gdy dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione

w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach.

Poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję we wskazanym zakresie Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, stąd skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Decyzją tą Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] listopada 2016 r. wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia zamiaru budowy garażu na położonej w R. działce nr 3093/2.

Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 u.P.b., rozpoczęcie robót budowlanych może nastąpić jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31, które na zasadzie odstępstwa dopuszczają prowadzenie budowy lub robót budowlanych bez potrzeby uprzedniego uzyskania pozwolenia (art. 29), ewentualnie wprowadzając wymóg dokonania zgłoszenia, co przy braku sprzeciwu właściwego organu umożliwia w sposób uproszczony realizację inwestycji (art. 30) bądź też rozbiórkę budynków, budowli, obiektów i innych urządzeń budowlanych (art. 31).

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że zamierzenie inwestycyjne w postaci budowy garażu o pow. 34,5 m² mogło być objęte zgłoszeniem o jakim mowa w art. 30 ust. 1 pkt 1 u.P.b., gdyż stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 2 u.P.b., pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki; kryteria te zarówno w odniesieniu do powierzchni zabudowy garażu jak i liczby obiektów względem powierzchni działki (0,0074 ha) zostały spełnione, gdyż

w przypadku lokalizacji na działce tylko jednego z w/w obiektów nie wchodzi

w rachubę spełnienie wskazanego w tym przepisie wymogu ograniczenia ich ilości przypadającej na dany obszar, a tym samym niezbędnej minimalnej powierzchni działki.

Zgodnie z art. 30 ust. 5 u.P.b., zgłoszenia o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Właściwy organ, w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w tym terminie (na mocy ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r.

o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców, Dz. U. poz. 2255, termin ten od 1 stycznia 2017 r. wynosi 21 dni, co jednak uwzględniając treść jej art. 26 ust. 1, z uwagi na datę dokonania zgłoszenia

i terminowe wniesienie sprzeciwu przez Starostę nie ma znaczenia

w sprawie; w tym zakresie mimo częściowo wadliwej argumentacji przytoczonej

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - wskazującej na brak upływu terminu do wniesienia sprzeciwu przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej - należy podzielić stanowisko Wojewody, że w sprawie zastosowanie znajdują przepisy u.P.b. sprzed dokonanej zmiany).

Wyraźnego podkreślenia wymaga przy tym, że termin o jakim mowa w art. 30 ust. 5 u.P.b. jest terminem prawa materialnego, który nie może być w żaden sposób przez organ modyfikowany, tzn. przedłużany, skracany lub zawieszany (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2009 r. II OSK 398/08, LEX

nr 529853 i z dnia 12 grudnia 2006 r. II OSK 79/06, LEX nr 319177). Jest to termin wiążący zarówno organ jak i stronę dokonująca zgłoszenia, a jego upływ powoduje wygaśnięcie praw lub obowiązków. Oznacza bowiem wymóg powstrzymania się przez inwestora od zamierzonego działania przez określony w nim czas, liczony od daty wpływu zgłoszenia do organu. Skutkiem natomiast upływu tego terminu dla organu jest brak możliwości wniesienia sprzeciwu, co ma związek z utratą podstawy prawnej do wydania takiej decyzji. Jest to związane z charakterem instytucji zgłoszenia i celem jej wprowadzenia, a więc spowodowaniem przyśpieszenia procesu budowlanego.

Swoisty wyjątek w tym zakresie stanowi jedynie regulacja art. 30 ust. 5c u.P.b., zgodnie z którą w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ (organ administracji architektoniczno-budowlanej) nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji (jest to tzw. sprzeciw z przyczyn formalnych). Stosownie do ust. 5d tego artykułu, nałożenie obowiązku, o którym mowa w ust. 5c, przerywa bieg terminu, o którym mowa w ust. 5 (termin ten liczony jest wtedy na nowo od dnia dokonania uzupełnienia bądź bezskutecznego upływu terminu do jego dokonania).

Podstawą do wniesienia sprzeciwu przez organ jest także art. 30 ust. 6 u.P.b., jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę (pkt 1), a także gdy budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy (pkt 2); jest to tzw. sprzeciw z przyczyn merytorycznych.

U podstaw wniesionego przez organ I instancji sprzeciwu znalazła się niezgodność inwestycji z zapisami MPZP (przewidującego z uwagi na położenie działki nr 3093/2 w strefie pełnej ochrony konserwatorskiej nakaz stosowania dla wszystkich budynków materiałów naturalnych w postaci kamienia, cegły, granitu, drewna itp. z dachami o kącie nachylenia 15º - 45º, podczas gdy zgłoszenie opiewało na garaż blaszany o kącie nachylenia dachu 3º - 4º), brak spełnienia wymogów bezpieczeństwa pożarowego zawartych w rozporządzeniu MI z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...) oraz okoliczność, że planowany garaż nie jest budynkiem wolno stojącym lecz dobudowanym do budynku istniejącego na sąsiedniej działce nr 3094, stanowiąc tym samym jego rozbudowę.

Organ odwoławczy natomiast w związku z wyrażoną przez inwestora w odwołaniu gotowością wykonania garażu z materiałów i o kącie nachylenia dachu przewidzianych postanowieniami MPZP, po analizie przedłożonego przez inwestora w wyniku wezwania zmodyfikowanego zgłoszenia, w wydanej przez siebie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji o wniesieniu sprzeciwu wskazał na niezgodność planowanego umiejscowienia jednej ze ścian garażu z § 12 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...), tj. w odległości 0,5 m od działki nr 3094.

Wobec nie budzącego wątpliwości zamiaru inwestora budowy garażu, należy zauważyć, że w kontekście samego tylko art. 29 ust. 1 pkt 2 u.P.b., bez znaczenia dla możliwości jego budowy na podstawie zgłoszenia pozostaje rodzaj materiałów

z jakich ma być on wykonany oraz stopień jego związania z gruntem; istotne jest, aby był to obiekt wolnostojący i parterowy, którego powierzchnia zabudowy nie będzie przekraczała 35 m², a na działce nie było więcej niż dwóch takich lub podobnych obiektów (budynków gospodarczych, altan, przydomowych ganków i oranżerii) na każde 500 m² powierzchni działki.

Nie sposób przy tym uznać, że są to jedyne kryteria pozwalające na skorzystanie z instytucji zgłoszenia, skoro u.P.b. chociażby w art. 30 ust. 6 pkt 2 jako podstawę do wniesienia względem niego sprzeciwu wskazuje naruszanie przez budowę lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, innych aktów prawa miejscowego lub innych przepisów.

Z poczynionych przez organy w toku postępowania ustaleń wynika, że teren planowanej do zainwestowania działki objęty jest MPZP i położony jest w strefie pełnej ochrony konserwatorskiej, z nakazem stosowania przy budowie

i przebudowach nawierzchni placów i chodników oraz elewacji wszystkich budynków materiałów naturalnych. Zasadnie zatem okoliczność braku zgodności inwestycji z zapisami MPZP znalazła się u podstaw wniesienia sprzeciwu przez organ I instancji.

W ocenie Sądu, za taką przyczynę prawidłowo również Starosta potraktował okoliczność, że w świetle dokonanego zgłoszenia planowany garaż nie był budynkiem wolno stojącym, jak wymaga art. 29 ust. 1 pkt 2 u.P.b.; jakkolwiek na dołączonej do zgłoszenia mapie zasadniczej obrazującej planowaną lokalizację garażu zaznaczony został pełen jego obrys mogący sugerować posiadanie z każdej strony własnych ścian, to na szkicu z widokiem ściany bocznej od strony działki

nr 3093/1 uczyniono jednocześnie nie budzącą wątpliwości interpretacyjnych

i przesądzającą to adnotację "brak ściany bocznej od strony działki nr 3094 – ściana będzie ścianą budynku".

W tej mierze zastrzeżenia Sądu budzi jednak wyrażone przez organ stanowisko, wg którego budynek wolno stojący to taki, który jest niezależny (...), nie obarczony innym przyległym budynkiem, do którego jest swobodny dostęp z każdej strony.

Z uwagi na brak normatywnej definicji budynku wolnostojącego, wydaje się to zgodne z powszechnie przyjętym rozumieniem pojęcia "wolno stojący". W orzecznictwie sądowym ukształtował się jednak pogląd, który Sąd w całości podziela, że przez pojęcie "wolno stojący" rozumieć należy samodzielność i suwerenność konstrukcji obiektu, to jest jego fizyczne oddzielenie od innych obiektów budowlanych. Chodzi tu o taki budynek, który nie jest połączony z innym obiektem budowlanym i nie wykorzystuje w swojej konstrukcji jakichkolwiek elementów innego obiektu budowlanego i jako całość stanowi samodzielną konstrukcję, nieograniczoną fizycznie w przestrzeni innymi budowlami. Pojęcie "wolno stojący" odnosić zatem należy do cech fizycznych budynku i jego otoczenia weryfikowalnych za pomocą zmysłów, a nie sytuacji prawnej gruntu na jakim dany obiekt został zlokalizowany (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 listopada 2010 r. II SA/Po 637/10,

LEX nr 754501). Za budynek wolno stojący należy uznać zatem taki, którego żaden

z elementów nie jest konstrukcyjnie ani funkcjonalnie powiązany z innym obiektem budowlanym, co jednocześnie nie wyklucza jego usytuowania przy granicy działki,

a tym samym przy analogicznie usytuowanym już obiekcie na działce sąsiedniej.

Odnosząc się do ostatniej ze wskazanych przez organ pierwszoinstancyjny przyczyn wniesienia sprzeciwu, tj. braku spełnienia wymogów bezpieczeństwa pożarowego określonych w § 271 – 281 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) a wynikających z zaprojektowania budynku w odległości ok. 3 m od budynku na działce nr 3093/1 i ok. 3,5 m od budynku na działce nr 3095, Sąd co do zasady nie podziela słuszności oparcia sprzeciwu na tej podstawie.

Istotna w tej sytuacji pozostaje kwestia zgodności budowy garażu z "innymi przepisami" o jakich mowa w art. 30 ust. 6 pkt 2 u.P.b. Za takie organy I i II instancji prawidłowo uznały regulacje rozporządzenia MI z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...). Skorzystanie bowiem z możliwości realizacji inwestycji w drodze instytucji zgłoszenia o jakiej mowa w art. 29 u.P.b., stanowiące niewątpliwe ułatwienie dla inwestora, nie oznacza równoczesnego zwolnienia go z obowiązku przestrzegania tych przepisów prawa, które musiałby uwzględnić ubiegając się

o uzyskanie pozwolenia na budowę. W okolicznościach sprawy dotyczy to przede wszystkim zachowania wynikających z § 12 ust. 1 i 3 tego rozporządzenia odległości od granic sąsiednich działek budowlanych, które to przepisy wymagają równoczesnego uwzględnienia m.in. regulacji zawartych w jego § 271-273, (stanowiących Rozdział 7 dot. sytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe) i normujących m.in. kwestie odległości między zewnętrznymi ścianami budynków - § 271). Nie sposób przy tym pominąć przepisów zawartych w Rozdziale 8 rozporządzenia "Wymagania przeciwpożarowe dla garaży" (§ 274 – 281). W tym zakresie kluczowe znaczenia dla sprawy będą mieć postanowienia § 276, który wprawdzie w ust. 1 stanowi, że "usytuowanie garażu zamkniętego i otwartego powinno odpowiadać warunkom określonym w § 271 jak dla budynków PM

o gęstości obciążenia ogniowego do 1000 MJ/m2, z zastrzeżeniem § 19" (§ 19 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie), to jednak w ust. 2 wyłącza zastosowanie tego przepisu do garażu o liczbie stanowisk postojowych nie większej niż 3,

w zabudowie jednorodzinnej i rekreacji indywidualnej. Mimo że z akt administracyjnych sprawy nie wynika na jaką liczbę stanowisk obliczony jest przedmiotowy garaż, niemniej jednak wobec położenia działki nr 3093/2 w terenie oznaczonym w MPZP symbolem UMN (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna

i usługowa) oraz treści § 104 ust. 3 rozporządzenia należy stwierdzić, że na planowanej jego długości 11,5 m liczba ta nie będzie przekroczona.

Jakkolwiek zatem stanowisko organu I instancji co do interpretacji pojęcia budynku wolnostojącego mogło rzutować na dokonaną przez inwestora na etapie postępowania odwoławczego modyfikację zgłoszenia obejmującego korektę położenia garażu na działce nr 3093/2 skutkującą odsunięciem go od granicy

z działką nr 3094, to ani ta okoliczność, ani mylnie wskazany brak spełnienia wymogów bezpieczeństwa pożarowego nie miał wpływu na skuteczność wniesionego do zgłoszenia sprzeciwu, który w pełni uzasadniony był brakiem zgodności inwestycji z zapisami MPZP (co do rodzaju materiałów które miały być użyte do budowy i kąta nachylenia dachu) oraz niespełnieniem kryterium budynku wolnostojącego (w znaczeniu wykorzystania w jego konstrukcji ściany budynku na działce nr 3094).

Dokonując kolejno oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Wojewody – utrzymującej w mocy decyzję Starosty o wniesieniu sprzeciwu – należy zauważyć, że wniesienie odwołania uruchamia tryb postępowania, do którego odmiennie niż przed organem I instancji – zastosowanie mają przepisy K.p.a. Organ II instancji nie może jednak pominąć ustawowej odrębności instytucji zgłoszenia, a w szczególności możliwości wydania decyzji o sprzeciwie tylko w terminie zakreślonym w art. 30 ust. 5 u.P.b., gdyż jak już wspomniano, złożenie odwołania od decyzji o sprzeciwie nie powoduje przedłużenia materialnoprawnego terminu do wydania takiej decyzji.

W sytuacji zatem gdy upłynął już termin do wniesienia sprzeciwu o którym mowa

w tym przepisie, a organ odwoławczy w wyniku dokonanej oceny stwierdzi że nadal zachodzą ku temu przesłanki, powinien taką decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymać w mocy.

Taka sytuacja mimo modyfikacji przez inwestora zgłoszenia zaistniała

w rozpoznawanej sprawie. Wobec wyrażenia przez niego gotowości wykonania garażu z materiału naturalnego (drewna) i z zachowaniem wymaganego kąta nachylenia dachu, na etapie postępowania odwoławczego przestała być aktualna - stojąca u podstaw wniesienia sprzeciwu przez organ I instancji – kwestia braku zgodności planowanego zamierzenia z wymogami MPZP (niezależnie od tego, brak było podstaw do skutecznego wywodzenia przez odwołującego się braku konieczności stosowania materiałów naturalnych z twierdzenia o błędnym uznaniu przez organ I instancji spornego garażu za budynek, podczas gdy nie miał być on związany trwale z gruntem).

W kontekście poczynionych powyżej uwag co do wykładni pojęcia "budynku wolnostojącego", z uwagi na fakt działania inwestora przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata), nie budzi zastrzeżeń Sądu przyjęcie przez Wojewodę na etapie postępowania odwoławczego jako wiążących wskazań inwestora co do odległości planowanego garażu od granic działek sąsiednich. W tym też zakresie należy w pełni zgodzić się ze stanowiskiem Wojewody wyrażonym w zaskarżonej decyzji co do niezgodności z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...) planowanego umiejscowienia jednej ze ścian garażu w odległości 0,5 m od granicy z działką

nr 3094 i od posadowionego na niej budynku mieszkalnego z garażem.

Zgodnie z treścią tego przepisu, w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy

z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1

pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m.

Nie kwestionując, że działka 3093/2 spełnia kryterium szerokości o jakim mowa

w tym przepisie (ok. 5,5 m), to wykładnia tego przepisu w sposób jednoznaczny wskazuje na dopuszczalność sytuowania budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bądź wyłącznie bezpośrednio przy granicy, bądź w odległości co najmniej 1,5 m od niej – chociaż jednocześnie mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, tj. 3 m. Wynikająca z tego przepisu możliwość "regulacji" odległości dotyczy więc wyłącznie zakresu 1,5 – 3 m, a nie do 1,5 m, którą to wartość – za jedynym wyjątkiem sytuowania budynku bezpośrednio przy granicy – należy traktować jako minimalną.

Z uwagi na niedopuszczalność zastosowania w trybie § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia odległości 0,5 m, bez znaczenia w tym względzie pozostaje, że nieruchomość oznaczona jako działka nr 3094 stanowi własność B. G., współwłaścicielki z A. W. na zasadzie małżeńskiej wspólności majątkowej działki nr 3093/2 (w skardze niezgodnie z rzeczywistością wskazano, że "działka nr 3094 jest własnością Inwestora – Odwołującego się").

Tym samym w ocenie Sądu, prawidłowo organ II instancji zaskarżoną decyzją orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty wnoszącej sprzeciw do dokonanego zgłoszenia. Nie zasługują więc na uwzględnienie zarzuty skargi wskazujące na spełnienie dyspozycji § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia i jego niezastosowanie

w wyniku błędnego uznania, że usytuowanie ściany garażu od strony działki nr 3094 narusza przepisy techniczno – budowlane. Bez znaczenia w związku z tym pozostaje argumentacja wskazująca w kontekście tego przepisu na zachowanie odległości planowanego garażu od działki nr 3095 (3,5 m) i 3093/1 (2 m), chociaż w przypadku tej ostatniej wskazana odległość jako mniejsza niż 3 m określone w ust. 1 pkt 2 tego paragrafu stanowiącym punkt odniesienia dla budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną – zgodnie z ust. 4 tego paragrafu - skutkowałaby objęciem jej obszarem oddziaływania inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 u.P.b. i związanymi z tym następstwami.

Sąd nie podziela również zarzutu skargi wskazującego na naruszenie zaskarżoną decyzją art. 4 u.P.b., poprzez uniemożliwienie zabudowy należącej do inwestora nieruchomości. W sposób nie budzący zastrzeżeń zostało bowiem stwierdzone, że inwestycja tak w postaci przedstawionej w zgłoszeniu jak i po jego modyfikacji na etapie postępowania odwoławczego – mimo dokonywanych przez pełnomocnika zgłaszającego uzupełnień – nie spełniała przesłanek jej realizacji

w drodze zgłoszenia, a wniesienie sprzeciwu było uzasadnione treścią art. 30 ust. 6 pkt 2 u.P.b., zgodnie z którym organ administracji architektoniczno - budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. W żaden sposób nie przesądza to jednak o braku możliwości zabudowy przedmiotowej nieruchomości (działki nr 3093/2), o ile inwestycja spełniała będzie warunki jej realizacji bądź w drodze zgłoszenia, bądź wydane zostanie pozwolenie na budowę.

Ubocznie Sąd pragnie dodatkowo zwrócić uwagę na jeszcze jeden aspekt realizacji przedmiotowej inwestycji. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się pismo Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] listopada 2016 r.

Nr [...], w którym działając w imieniu Gminy [...] jako formalnego właściciela działki drogowej nr 2948 (ul. [...]) – stosownie do planowanego usytuowania przedniej ściany garażu mającej stanowić wjazd w granicy z tą działką – wyraził na to zgodę pod warunkiem, że żaden element konstrukcyjny garażu nie będzie w trakcie jego otwierania i zamykania wychodził poza granicę działki na której będzie on położony, a także nie będzie w żaden inny sposób utrudniał korzystania przez pieszych ze zlokalizowanego w bezpośrednim sąsiedztwie chodnika. Kwestia ta nie została precyzyjnie wyjaśniona, niemniej zakładając, że będzie to garaż zamykany (na co pośrednio wskazuje dołączony do zgłoszenia szkic ściany przedniej zawierający określenie jej całkowitych wymiarów i otworu wjazdowego oraz użyte przez pełnomocnika inwestora w piśmie z dnia [...] marca 2017 r. określenie "otwór na bramę wjazdową), niemożliwe jest uznanie, że w takiej sytuacji powyższy warunek w postaci braku kolizji stanowiących zamknięcie elementów ruchomych (drzwi garażu) z działką drogową i usytuowanym na niej chodnikiem zostałby spełniony. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z § 293 ust. 4 rozporządzenia (zamieszczonym w Dziale VII - Bezpieczeństwo użytkowania), skrzydła drzwiowe i okienne oraz kraty, okiennice lub inne osłony, w pozycji otwartej lub zamkniętej, nie mogą zawężać szerokości użytkowej chodnika usytuowanego bezpośrednio przy ścianie zewnętrznej budynku, w której się znajdują.

Z podanych względów Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Z tej przyczyny, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.