Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1931/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie Asesor WSA Ewa Marcinkowska Asesor WSA Andrzej Kuna (spr.) Protokolant Aleksandra Borowiec-Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2006 r. sprawy ze skargi I. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] marca 2005 roku inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...] skontrolowali pojazd marki [...] należący do I. B. Kierującym był M. S.

Podczas przeprowadzonej kontroli ujawniono brak plomby na tylnej ścianie tachografu zabezpieczającej wejście głównej wiązki przewodów, co umożliwiało manipulowanie zapisami na wykresówkach.

W związku z powyższym [...] Inspektorat Transportu Drogowego w [...] decyzją z dnia [...] marca 2005 roku nałożył karę w wysokości 2.000 zł.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2005 roku pełnomocnik I. B. złożył odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zwrot nałożonej kary. W uzasadnieniu podniósł, że zaskarżona decyzja nie zawiera dostatecznego uzasadnienia faktycznego, ani prawnego, a przede wszystkim Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 roku w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym w Załączniku 1 Rozdział V pkt 4 nie nakłada obowiązku zakładania plomby w tachografie w miejscu zakwestionowanym w czasie przeprowadzonej kontroli.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 92 ust. 1 pkt 6 oraz 1.11.7 pkt 2 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U.2004 Nr 204, poz. 2088 ze zm.),załącznik 1 rozdział V pkt 4 i rozdział VI pkt 3 do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz. WE L370 z 1985r.,P.0008-0021), po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] kwietnia 2005 r. wniesionego od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2000 zł (dwa tysiące) złotych, decyzją z dnia [...] lipca 2005 roku utrzymał zaskarżoną decyzje w mocy.

W uzasadnieniu decyzji podniósł między innym, że stosownie do rozdziału V pkt 4 załącznika 1 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 plombowane są następujące części:

(a) tabliczka pomiarowa, jeżeli nie jest przymocowana w taki sposób, że nie można jej usunąć bez uszkodzenia wykonanych na niej oznaczeń;

(b) oba zakończenia połączenia między urządzeniem rejestrującym a pojazdem;

(c) sam adapter oraz punkt jego włączenia w tor połączenia;

(d) mechanizm przełączający w pojazdach o więcej niż dwóch przełożeniach mostu;

(e) połączenia łączące adapter i mechanizm przełączający z resztą urządzenia;

(f) wymagane osłony zgodnie z rozdziałem III pkt 7.2. lit. a).

Zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15 000 zł.

Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.11.7 pkt 2 załącznika do w/w ustawy, który karą 2000 zł sankcjonuje to, że przyrząd kontrolny nie odpowiada przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2005 roku pełnomocnik skarżącego skierował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podnosząc naruszenie prawa materialnego a w szczególności art.2, 92 ust.1 pkt 1 i 6 ustawy o transporcie drogowym oraz przepisów prawa formalnego a w szczególności art. 107 kpa i wniósł o uchylenie obu decyzji.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał argumenty podniesione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy).

W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna.

Sąd orzekający w sprawie stwierdził, iż organ administracji dokładnie wyjaśnił stan faktyczny przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz ocenił ten materiał zgodnie z wymaganiami art. 80 kpa, dokonując prawidłowej kwalifikacji prawnej.

W niniejszej sprawie bezspornym faktem jest, że w kontrolowanym pojeździe stwierdzono brak plomby na tylnej ścianie tachografu zabezpieczającej wejście głównej wiązki przewodów. Jest to miejsce połączenia między urządzeniem rejestrującym, a pojazdem. Brak plomby w miejscu obu zakończeń połączenia tj. tachografu i pojazdu umożliwia ingerencje w zapisy wykresówki co w świetle obowiązujących przepisów obligowało organ do uznania, że tachograf nie odpowiadał przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy.

Zasady stosowania norm dotyczących okresów prowadzenia pojazdów, obowiązkowych przerw oraz urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym regulują Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/05 i Nr 3821/05, które mają moc wiążącą we wszystkich państwach członkowskich.

Zgodnie z Załącznikiem I, rozdział VI, pkt 3 a do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 kontrole okresowe urządzeń zamontowanych w pojazdach są przeprowadzane co dwa lata, przy czym mogą być przeprowadzane przy okazji okresowego badania technicznego. Kontrole te obejmują:

- sprawdzenie czy urządzenie funkcjonuje prawidłowo;

- sprawdzenie czy urządzenie opatrzone jest znakiem zatwierdzenia typu;

- sprawdzenie czy zamocowana jest tabliczka pomiarowa;

- sprawdzenie czy plomby na urządzeniu i na innych częściach instalacji są w stanie nienaruszonym;

- wyznaczenie faktycznego obwodu tocznego kół.

Natomiast rozdział V pkt 4 Załącznika 1 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 wymienia następujące części, które muszą być plombowane:

a. tabliczka pomiarowa, jeżeli nie jest przymocowana w taki sposób, że

nie można jej usunąć bez uszkodzenia wykonanych na niej oznaczeń;

b. oba zakończenia połączenia między przyrządem kontrolnym i pojazdem;

c. sam adapter oraz punkt jego włączenia w tor połączenia;

d. mechanizm przełączający w pojazdach o więcej niż dwóch przełożeniach mostu;

e. połączenia łączące adapter i mechanizm przełączający z resztą urządzenia;

f. wymagane osłony zgodnie z rozdziałem III pkt 7.2. lit. a).

Zdaniem Sądu brak plomby w tylnej części tachografu jednoznacznie narusza dyspozycje pkt b wyżej cytowanego rozporządzenia. Konsekwencją powyższych ustaleń było nałożenie kary w wysokości 2.000 zł w oparciu o art.92 ust.1 pkt 2 i 6, ust.4 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.11.7 załącznika do ustawy (tj. Dz.U. 2004 Nr 204, poz.2088).

Sąd również nie podzielił poglądu skarżącego, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art.107 kpa. Decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego zawiera wszystkie składniki wymienione w §1 art.107 kpa, a rozstrzygnięcie sformułowane jest w sposób jasny i klarowny. Motywy pisemne zawarte w uzasadnieniu odzwierciedlają rzeczywiste racje decyzji. Wyjaśniony jest stan faktyczny w kontekście znaczenia zastosowanej i obowiązującej normy prawnej.

Biorąc pod uwagę, że ani zaskarżona decyzja, ani utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku w oparciu o art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.