Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 1190/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 173 § 1, art. 194
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 828/12 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi W. L. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 5 czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

II FZ 1190/14

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 828/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie W. L. (dalej: skarżący) w sprawie ze skargi skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 5 czerwca 2012 r. w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za październik 1996 r., styczeń – październik 1997 r. oraz styczeń – luty 1998 r.

Jak wynika z uzasadnienia ww. postanowienia, wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę skarżącego na ww. decyzję.

Pismem z dnia 19 lutego 2013 r. pełnomocnik skarżącego zawiadomił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.

W piśmie z dnia 30 września 2013 r. (nadanym 4 października 2013 r.) skarżący wniósł zażalenie od wydanego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2012 r.

Postanowieniem z dnia 16 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił ww. zażalenie.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd poniósł, że zgodnie z przepisem art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiot został w tym przepisie enumeratywnie wymieniony, z kolei od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 173 § 1 p.p.s.a.). W związku z tym, Sąd uznał przedmiotowe zażalenie (które wniesione zostało od orzeczenia, od którego służy skarga kasacyjna) za niedopuszczalne, podnosząc, że zasługiwało ono na odrzucenie.

W dniu 31 października 2013 r. skarżący nadał pismo skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w którym podniósł m. in., że "wadą naszego prawa i postępowania w sądach jest to, że człowiek powołany do wydawania wyroków w imieniu RP jest podmiotem zależnym od despotów władzy", wskazując przy tym na szereg wad "istniejącego prawa i sprawiedliwości". Kolejno, wymienił różne okoliczności osobiście go dotyczące, negatywnie ustosunkował się do kilku osób i organów, które w zażaleniu wymienił, a także Sądu. Końcowo stwierdził: "przeto odrzucam postanowienia Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2013 r. lub wręcz oczekuję wysubtelnienia treści końcowej o »odrzuceniu zażalenia« bowiem zasługuje na stwierdzenie o niewłaściwości postępowania Sądu".

W piśmie nadanym dnia 25 listopada 2013 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie do sprecyzowania żądania zawartego w ww. piśmie, skarżący przytoczył podobne okoliczności, ponownie przedstawiając przy tym negatywną opinię na temat swojego byłego wspólnika.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 194 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, które zostały enumeratywnie w tym artykule wskazane. Dopuszczalne jest także przewidziane w ustawie zażalenie na zarządzenie przewodniczącego.

Obok skargi kasacyjnej, zażalenie jest drugim środkiem odwoławczym. Nie można wnieść zażalenia od wyroku, gdyż przyjmuje się, że nie dotyczy ono orzeczeń merytorycznych, tym samym przedmiotem zażaleń są postanowienia i zarządzenia wydane w toku postępowania, mające najczęściej charakter wpadkowy (B. Gruszczyński, A. Kabat, Komentarz do art.194 [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie V, stan prawny: 30 kwietnia 2013 r., Lex, 2013).

Z kolei zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna przysługuje od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Skarga kasacyjna jest przy tym środkiem odwoławczym sformalizowanym, co oznacza, że musi spełniać wszystkie warunki określone dla niej w poszczególnych przepisach ustawy p.p.s.a.

W niniejszej sprawie strona wniosła środek odwoławczy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2012 r., nie był to jednak środek właściwy – strona wniosła bowiem zażalenie, gdy środkiem właściwym była skarga kasacyjna. Strona nie uczyniła przy tym zadość podstawowemu wymogowi skargi kasacyjnej – wymogowi sporządzenia przez profesjonalnego pełnomocnika, który to brak, związany z wysokimi wymaganiami formalnymi stawianymi skardze kasacyjnej, ma charakter nieusuwalny. Tym samym zasadne było odrzucenie zażalenia z dnia 30 września 2013 r., nadanego w dniu 4 października 2013 r.

Żaden z argumentów przytoczonych przez stronę w zażaleniu nie odnosił się do kwestii będącej przedmiotem niniejszego postępowania, zaś Naczelny Sąd Administracyjny, związany jego zakresem, uznając za niemające znaczenia dla rozstrzygnięcia wszystkie okoliczności podnoszone przez skarżącego w zażaleniu, nie uznaje za zasadne odnieść się do nich.

Z tych względów na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.