Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1680/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-08-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. H. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi B. H. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi


UZASADNIENIE

B. H. wniosła w dniu 23 czerwca 2014 r. (data stempla urzędu pocztowego) skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego

z dnia [...] maja 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

W dniu 28 czerwca 2016 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że skargę złożyła w dniu 23 czerwca 2016 r. z uwagi na zły stan zdrowia uniemożliwiający jej swobodne poruszanie, spowodowany między innymi schorzeniami kręgosłupa oraz kolana, wymagający częstego szpitalnego leczenia i prowadzenia zabiegów rehabilitacyjnych. W dniu 23 czerwca 2016 r. skarżąca przeszła kolejną operację. Do wniosku załączyła karty informacyjne leczenia szpitalnego z dnia 28 października 2004 r., z dnia 31 stycznia 2013 r., z dnia 7 sierpnia 2015 r. oraz z dnia 24 czerwca 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej: "ppsa", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie natomiast do treści art. 86 § 1 ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 ppsa). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 ppsa). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 ppsa). Nadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 ppsa).

W sprawie bezsporne jest, że skarga została złożona z uchybieniem terminu. Zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącej w dniu 23 maja 2016 r., a zatem 30 dniowy termin na wniesienie skargi upływał z dniem 22 czerwca 2016 r. natomiast skarga została złożona w urzędzie pocztowym w dniu 23 czerwca 2016 r.

Rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi, w pierwszej kolejności wskazać należy, że został on złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 ppsa. Ponadto skarżąca w dniu 23 czerwca 2016 r. złożyła również skargę, tym samym dokonała czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 ppsa). Nie ulega też wątpliwości, że przywrócenie terminu jest w niniejszej sprawie dopuszczalne na gruncie art. 86 § 2 ppsa, albowiem uchybienie terminu powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego.

Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2004 r., FZ 13/04, niepubl.). Podeszły wiek oraz zły stan zdrowia nie przesądzają jeszcze o braku winy w uchybieniu terminu (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2007 r. II OZ 872/07, postanowienie SN z dnia 29 stycznia 2002 r., II UZ 90/01, OSNP 2003/24/604). Powołanie się na powyższe okoliczności nie jest równoznaczne z uprawdopodobnieniem, że uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Oceniając brak winy w uchybieniu terminu Sąd stwierdza, że skarżąca wskazała we wniosku, że nie była w stanie złożyć skargi w terminie z uwagi na stan zdrowia uniemożliwiający jej swobodne poruszanie się. Skarżąca przedstawiła również 3 karty informacyjne z pobytów w szpitalu, w tym kartę z dnia 24 czerwca 2016 r. z której wynika, że w dniu 23 czerwca 2016 r. skarżąca została przyjęta do szpitala w S., gdzie przeszła zabieg artroskopii kolana. W dniu 24 czerwca 2016 r. skarżąca została wypisana ze szpitala. Z poprzednich kart informacyjnych wynika, że w latach poprzednich skarżąca miała również inne problemy ortopedyczne.

W ocenie Sądu – wskazane przez skarżącą okoliczności, nie uprawdopodobniają braku winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi.

Fakt, iż skarżąca w dniu 23 czerwca 2016 r. została przyjęta do szpitala i miała przeprowadzony zabieg medyczny nie przesądzają o tym, że nie mogła ona wnieść skargi w ustawowym terminie. Z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że okoliczności faktycznych, uzasadniających brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu należy zaliczyć hospitalizację, ale tylko wtedy, gdy nie pozwala ona na wyręczenie się inną osobą. Sam fakt hospitalizacji u zainteresowanego przywróceniem terminu nie przemawia, przy zastosowaniu obiektywnego miernika wymaganej staranności, do stwierdzenia braku winy w uchybieniu terminu. Nie wynika bowiem z tego faktu automatycznie, że dana osoba nie mogła posłużyć się pomocą innych osób (w szczególności małżonka). Fakt hospitalizacji nie jest zawsze równoznaczny z niemożnością dokonania czynności procesowej przez zainteresowanego i nadania pisma przez pocztę przez osobę trzecią (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 października 2014 r., I OZ 809/14). Wskazać również należy, że skarżąca miała przeprowadzony zabieg po upływie terminu do wniesienia skargi.

Ponadto problemy ortopedyczne na które powołuje się skarżąca nie są chorobą nagłą, a problemy z poruszeniem się skarżąca musiała mieć już dużo wcześniej, bowiem uzyskała skierowanie na zabieg artroskopii kolana. Z karty informacyjnej leczenia szpitalnego z dnia 24 czerwca 2016 r. nie wynika jakoby skarżąca nie mogła samodzielnie się poruszać, czy aby była w jakikolwiek sposób unieruchomiona.

Ponadto skarżąca złożyła skargę w dniu 23 czerwca 2016 r. tj. w dniu zabiegu szpitalnego, a zatem - w ocenie Sądu – brak było przeszkód do złożenia skargi również w dniu 22 czerwca 2016 r.

Okoliczność, że skarżąca ma problemy ortopedyczne od kilku lat powoduje, że powinna ona była, przy zachowaniu należytej staranności, uwzględnić swój stan zdrowia i ewentualnie skorzystać z pomocy osób trzecich przy wniesieniu skargi do sądu, bowiem nie jest to czynność, której musiała dokonać osobiście.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że w sprawie nie zaistniały przesłanki warunkujące zasadność złożonego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Z powyższych względów, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.