Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 267/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2005-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 215
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, asesor WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w dniu 11 października 2005 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...].02.2003 [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. na podstawie art. 165 § 1, 2 ustawy z dnia 29.08.1997 Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137 poz. 926 ze zm.) wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w zakresie podatku od osób fizycznych za 2000 r. z nieujawnionych źródeł przychodów, wskazując iż w dniu 27.10.2000 r. Pani K. H. B. i Pan Z. K. ponieśli wydatek w kwocie 187.200 zł na zakup nieruchomości nie znajdujący pokrycia w nieujawnionych źródłach przychodu za lata 1997 – 2000.

Kolejnym postanowieniem z [...].04.2005 [...] na podstawie art. 216 i art. 188 ustawy Ordynacja podatkowa Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. rozszerzył przedmiot postępowania wszczętego w dniu [...].03.2003 wobec Pana Z. K. z tytułu nieujawnionych dochodów za 2000 r. o wartość posiadanych na dzień 31.12.2000 r. zasobów finansowych w kwocie 89.738,49 USD a ujawnionych w toku wszczętego postępowania.

Postanowienie powyższe na podstawie art. 216, art. 219 w zw. z art. 215 ustawy Ordynacja podatkowa zostało sprostowane postanowieniem z [...].05.2005 r.

[...] w ten sposób, że na stronie 1 postanowienia w wierszu 8, po wyrazach "Na podstawie art. 216 i art." jest "188" a winno być "180". W uzasadnieniu wskazano, iż pierwotny zapis był skutkiem oczywistej omyłki pisarskiej.

Zażalenia na powyższe postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej nie uwzględnił

i postanowieniem z dnia [...].07.2005 r. utrzymał je w mocy. W uzasadnieniu wskazał, iż stosownie do art. 215 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa organ podatkowy może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanym przez ten organ postanowieniu. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że w postanowieniu z dnia [...].04.2005 w sprawie rozszerzenia przedmiotu postępowania w zakresie nieujawnionych źródeł przychodów za 2000 r. błędnie w sentencji powołano przepis art. 188 ustawy Ordynacja podatkowa, który dotyczy żądania strony w przedmiocie uwzględnienia żądania strony w przedmiocie przeprowadzenia dowodu, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy. Błąd ten w świetle zgromadzonego materiału dowodowego należy uznać za oczywistą omyłkę i słusznie organ I instancji dokonał sprostowania omyłki w drodze postanowienia zastępując art. 188 ustawy właściwym przepisem tj. art. 180 ustawy. Postanowienia art. 180 a nie 188 zawierają delegację dla organu prowadzącego postępowanie do wydania postanowienia w sprawie rozszerzenia przedmiotu postępowania w zakresie nieujawnionych źródeł przychodu za 2000 r. zaskarżone postanowienie nie prowadzi do merytorycznej zmiany postanowienia, jak również nie ustala obowiązującego prawa. Organ administracji może dokonywać sprostowania omyłek pisarskich w każdym stadium postępowania, ponieważ możliwość sprostowania nie jest ograniczona terminem. Co do zarzutów podniesionych w zażaleniu organ wskazał, iż nie mogą one być rozpatrywane w postępowaniu, ponieważ dotyczą biegu postępowania przed organem I instancji, które nie jest jeszcze zakończone. Mogą być one podnoszone

w odwołaniu od ewentualnej decyzji I instancji.

W skardze na powyższe postanowienie skarżąca przedstawiła przebieg dotychczasowego postępowania podatkowego w zakresie podatku od osób fizycznych za 2000 r. z nieujawnionych źródeł przychodów wskazując jakiego rodzaju postanowienie wydał w związku z tym organ oraz jakie czynności podjął w sprawie. Powołując się na rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku uchylającego postanowienia w przedmiocie nałożenia kary porządkowej na skarżącego w związku

z niezłożeniem oświadczenia o stanie majątkowym skarżący kwestionuje czynności organu podjęte w związku z rozszerzeniem postępowania a zmierzające - jego zdaniem niezasadnie - do wglądu w zasoby finansowe skarżącego. Przytaczając treść przepisu art. 180 Ordynacji podatkowej wskazuje, iż postanowienie Nr [...] z dnia [...].07.2005 r. jest sprzeczne z prawem i winno być uchylone.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Stosownie do art. 215 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa organ podatkowy z urzędu lub na żądanie strony może prostować w drodze postanowienia oczywiste błędy lub inne oczywiste omyłki w wydanej decyzji. Przepis ten z mocy art. 219 Ordynacji stosuje się odpowiednio do wydanych postanowień. W niniejszej sprawie organ wydając postanowienie w oparciu o art. 216 Ordynacji podatkowej błędnie powołał art. 188 Ordynacji dotyczący przeprowadzania dowodów na żądanie stron i w tej sytuacji dokonał jego sprostowania poprzez jego zastąpienie właściwym w/g organu art. 180 wskazującym jakiego rodzaju dowody mogą być przeprowadzone w toku postępowania. Niewątpliwie powołanie błędnego przepisu w sentencji postanowienia jest oczywistą omyłką. Sprostowanie takie nie prowadzi bowiem do zmiany merytorycznej treści wydanego postanowienia. Tym samym należy przyjąć, iż zaskarżone postanowienie nie narusza art. 215 § 1 Ordynacji, w oparciu o który to przepis zostało wydane. Skarżący także w skardze nie podniósł żadnych zarzutów co do naruszenia tego przepisu.

Zarzuty zawarte w skardze zmierzają natomiast do kwestionowania czynności

i postanowień dotyczących biegu i zakresu postępowania. Te jednakże są przedwczesne, jako że organ I instancji nie wydał decyzji kończącej postępowanie przed tym organem, a można je podnosić w odwołaniu poprzez wykazywanie, iż ich naruszenie miało wpływ na wynik postępowania.

Z tych względów na zasadzie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd skargę oddalił.