Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 164/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1,  art. 3 pkt 2a,  art. 35 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 3 pkt 2,  pkt 4
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: par. 3 ust. 1 pkt 5,  par. 5,  par. 3 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2012 poz 462
law: Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy  projektu budowlanego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 lipca 2015 r. sprawy ze skargi M.I.-L. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie osiedla mieszkaniowego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 740 zł (słownie: siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 6 grudnia 2013 r. do Starostwa Powiatowego we W. wpłynął wniosek "D." Sp. z o.o. – W. - Sp. komandytowa z siedzibą we W. o pozwolenie na budowę "osiedla mieszkalnego składającego się z zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych klatkowych w układzie szeregowym, zespołu 15 budynków jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej, 2 budynków jednorodzinnych jednolokalowych w zabudowie szeregowej, WLZ energetyczna, zbiorniki bezodpływowe na nieczystości ciekłe do 10 m3, drogi wewnętrzne, ciągi pieszo-jezdne, miejsca postojowe", przy ul. [...] w W., gmina D. oraz działki nr 555/2, 112/3, 113/10, 556, 555/1, 559/1, 113/9 i 113/11.

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], podjętą na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118), zwanej dalej "Prawem budowlanym", oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", Starosta Powiatu W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił - na rzecz D. Sp. z o. o. – W. - Sp. komandytowa - pozwolenia na budowę osiedla mieszkaniowego, usytuowanego na działkach o numerach 112/3, 113/9-11, 555/2, 556, 559/1, 508 w W. w gminie D., w skład którego wchodzi: 9 budynków wielorodzinnych czterolokalowych w zabudowie zwartej, 15 budynków jednorodzinnych dwulokalowych i 2 budynki jednorodzinne jednolokalowe — wszystkie w zabudowie szeregowej oraz ciąg pieszo-jezdny i wewnętrzne drogi dojazdowe (kategoria obiektów: I, XIII, XXV).

Od powyższej decyzji odwołanie złożyli: P.K., A.S. i M.M., B.H., W.H., A.H. i Z.H. wraz z K.Z. i Z.Z., K.U. i P.U., A.T. i R.T., M.L. i Ł.L., M.L.-N. i R.N., M.I.-L., H.J.-G..

W zasadzie w jednobrzmiących odwołaniach odwołujący zarzucili, że w sytuacji, gdy objęte inwestycją działki nr 555/2, nr 113/10, nr 112/3 i nr 556 nie zostały scalone, nie ma możliwości wyliczenia procentowej powierzchni zabudowy jednorodzinnej i wielorodzinnej od łącznej powierzchni różnych dodanych do siebie działek, z których część się nawet ze sobą nie styka. Dopuszczenie łączonego dla różnych, nawet nie stykających się ze sobą działek obliczania procentowego przeznaczenia podstawowego i dopuszczalnego powoduje, zdaniem odwołujących, że należące do nich poszczególne działki nie znajdują się już na terenie zabudowy podstawowej jaką jest zabudowa jednorodzinna, ale sąsiadują z terenem, na którym przeważa zabudowa wielorodzinna.

Ponadto, w sporządzonym przez inwestora projekcie zagospodarowania terenu mapa geodezyjna, na którym go wykonano, jest bardzo nieczytelna. Nie widać na niej między innymi granic działek ani ich oznaczeń geodezyjnych. Wydaje się to zabiegiem celowym, bo gdyby to zostało należycie pokazane widać byłoby wyraźnie, że osiem segmentów budynków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej oznaczonych w projekcie symbolem B2 oraz sześć segmentów budynków jednorodzinnych oznaczonych w projekcie symbolem także B2 położonych jest na dwóch działkach. W związku z tym, że inwestycja prowadzona jest na kilku niestykających się ze sobą obszarach i kilku działkach bilans powinien być przeprowadzony dla każdej z nich z osobna. Zamieszczony więc w projekcie bilans i zapewnienie, że jest on zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu są nieprawidłowe. Po wyliczeniach stosownego bilansu widać wyraźnie, że ilość zaprojektowanej zabudowy wielorodzinnej jest znacznie przekroczona.

Dodatkowo, przekroczona jest także dopuszczalna ilość lokali mieszkalnych w budynku wielorodzinnym. Plan dopuszcza maksymalnie 4 mieszkania, tymczasem w budynku wielorodzinnym oznaczonym jako "A7A8A9" zaprojektowano wg opisu 12 mieszkań a w budynku wielorodzinnym oznaczonym jako "A1A2A3A4A5A6" łącznie 24 lokale mieszkalne.

Inwestycja składa się łącznie z 5 budynków: dwóch budynków wielorodzinnych o układzie klatkowym oraz trzech budynków zawierających domy jednorodzinne w zabudowie szeregowej. Zawarte w tytule inwestycji oraz w opisie technicznym do projektu sformułowanie "9 budynków wielorodzinnych w układzie szeregowym" jest pojęciem nieznanym w terminologii budowlanej oraz niezgodne z definicjami pojęć zawartymi w Prawie Budowlanym. Nie istnieje bowiem budynek wielorodzinny w układzie szeregowym. Zabudowa szeregowa jest zawsze zabudową jednorodzinną. Projektowana zabudowa wielorodzinna to dwa budynki wielorodzinne o układzie klatkowym. Zaprojektowane budynki wielorodzinne (jeden oznaczony jako "A7A8A9" drugi budynek oznaczony jako "A1A2A3A4A5A6") są niezgodne z planem miejscowym: ilość zaprojektowanych w nich mieszkań przekracza cztery. Dla porządku warto przypomnieć, że budynek wielorodzinny może posiadać układ klatkowy, jak w przypadku obu zaprojektowanych budynków, jednak budynek wielorodzinny posiadający trzy lub sześć klatek schodowych jest wciąż jednym budynkiem, a nie trzema odrębnymi budynkami (lub sześcioma). Widać to na rzutach, na rzucie dachów i elewacjach. Dlatego zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego na terenie przedmiotowej inwestycji w przypadku tak zaprojektowanej zabudowy dopuszcza się łącznie 8 lokali mieszkalnych w zabudowie wielorodzinnej a nie jak zaprojektowano 36 lokali.

Kwestią mająca najbardziej istotne znaczenie dla projektowanej inwestycji jest zapis § 7 ust. 2 pkt 2 planu miejscowego, w którym ustala się dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem 1M następujące warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy i urządzania terenów: 2) forma przestrzenna projektowanych budynków w obrębie terenu wyznaczonego w liniach rozgraniczających winna być dostosowana do istniejącej sąsiedniej zabudowy (gabaryty budynków, poziom posadowienia parteru, kształt dachu, układ kalenicy, kolorystyka elewacji) celem tworzenia jednorodnych zespołów urbanistycznych.

Kluczową w tym aspekcie kwestią jest analiza istniejącej zabudowy w obszarze oznaczonym symbolem 1M (wyznaczonym liniami rozgraniczającymi ten obszar), na którym położona jest planowana inwestycja. Projektant powinien dokonać takiej analizy i przedstawić jej wyniki, a także dostosować do wyników tej analizy projektowane zamierzenie budowlane. Planowana zabudowa powinna być dostosowana do istniejącej sąsiedniej zabudowy. Projektowaną zabudowę należałoby ukształtować tak, aby "pasowała" ona do już istniejącej na tym terenie. Projektowana zabudowa (budynek A7-A9 i A1-A6) nie pasuje gabarytowo (szerokość i wysokość projektowanych zespołów budynków) do budynków znajdujących się na działkach nr 100/13, 552/2 i 100/23 bezpośrednio graniczących z planowaną inwestycją.

Zdaniem odwołujących w projekcie budowlanym brak jest analizy istniejącej zabudowy w kwartale ograniczonym liniami rozgraniczającymi teren opisanym symbolem 1M.

Ponadto, w projekcie założono obsługę całości inwestycji jedną drogą dojazdową, która rozgałęzia się w pewnym miejscu przechodząc w dwie zakończone ślepo ulice. W projekcie nie ujęto jednak kompletnie sposobu rozwiązania, zagospodarowania i odwodnienia kluczowego miejsca jakim jest owo skrzyżowanie bądź rondo (działka nr 555/1 miała być oryginalnie przeznaczona pod budowę ronda) - jest to teren rzekomo nieujęty w projekcie. Ta działka jest kluczowym punktem w całej infrastrukturze komunikacyjnej, gdyż to na niej łącznie z drogą graniczącą na działce nr 113/11 miało być zaprojektowane rondo – w projekcie natomiast działka 555/1 została całkowicie pominięta, nie przewidziano nawet jej utwardzenia lub nasadzeń zieleni. Wątpliwy jest zatem - w ocenie odwołujących - sposób prowadzenia obsługi komunikacyjnej budynku A7-A9, budynków B1-B3, dojazdu wozów asenizacyjnych opróżniających projektowane szamba, zawracania wozów odbierających odpady komunalne oraz wozów asenizacyjnych mających średnią długość 7-8 m zaś droga - szerokość 4,5-6 m.

W zakwestionowanej decyzji powołano się na pozytywne uzgodnienie takiego rozwiązania komunikacyjnego pod względem ochrony p-poż. przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń pożarowych, jednakże – jak wskazali odwołujący – brak jest takiej opinii w projekcie budowlanym.

Bezodpływowy zbiornik na ścieki, zlokalizowany na działce 556, wchodzi poza linię ochronną rowu melioracyjnego. Tak samo w/w linię narusza droga dojazdowa znajdująca się na w/w działce. Przy takim poziomie wód gruntowych w tak bliskim sąsiedztwie rowu melioracyjnego, do którego dzięki w/w inwestycji zostaną odprowadzone dodatkowe ilości wody deszczowej, nie ma możliwości prawidłowej lokalizacji bezodpływowych zbiorników na ścieki. Podniesienie po opadach poziomu wody gruntowej spowoduje, że po opróżnieniu szamba zostaną zwyczajnie wyparte na powierzchnię. Dodatkowo ze względu na zgrupowanie kilku szamb zwiększono możliwą pojemność nieczystości ponad 10 m3 - w takim przypadku znacznemu zwiększeniu ulegają odległości od drzwi, okien oraz sąsiednich nieruchomości. W tym wypadku odległości te powinny wynosić odpowiednio: 30 m od drzwi i okien, 7,5 m od sąsiedniej nieruchomości oraz 10 m od ciągu pieszego. Te odległości zostały przekroczone - nawet jeśli mają one tylko zastosowanie do pokryw i wylotów zbiorników bezodpływowych jak uzasadniono w decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], w trybie art. 136 k.p.a., Wojewoda D. zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie poprzez: 1) przedłożenie analizy bilansu terenu opisanego na rysunku planu symbolem 1M w zakresie istniejącej zabudowy jednorodzinnej i wielorodzinnej, 2) analizy charakterystyki architektoniczno-urbanistycznej istniejącej na tym terenie zabudowy, 3) ustosunkowanie się do kwestii odprowadzenia z terenu inwestycji wód opadowych, przy uwzględnieniu niedopuszczalności zmian naturalnego spływu wód opadowych na działki sąsiednie (§ 28, § 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych), 4) usunięcie nieprawidłowości związanych z odległością pokryw ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach A1 i A7 oraz odległości pokryw tych zbiorników od drogi i ciągów pieszych (§ 36 ust. 1 pkt 1 w/w rozporządzenia), 5) przedłożenie opinii D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. w zakresie dopuszczalności zaplanowanego usytuowania pokryw i wentylacji ze zgrupowania kilku zbiorników bezodpływowych na ścieki, 6) dostosowanie szerokości dojazdów do budynku do wymaganej przepisami szerokości 4,5 m (§ 14 ust. 3 rozporządzenia), 7) uzupełnienie rozwiązania dotyczącego usytuowania placu zabaw od wydzielonych miejsc postojowych (zastosowany mur o szerokości 24 cm i wysokości 2 m organ uznał za ominiecie unormowań § 19 rozporządzenia), 8) uzupełnienie projektu w zakresie wymogu zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w aspekcie przesłaniania i nasłonecznienia (§ 13 rozporządzenia), 9) wyjaśnienie, ewentualnie poprawkę wymagań dotyczących oznaczenia na projekcie usytuowania hydrantu na działce nr 555/1, która nie jest objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę (działka ta została wyłączona w toku postępowania pierwszoinstancyjnego z opracowania), 10) uzupełnienie projektu o aktualne zaświadczenia projektantów o przynależności do właściwych izb, 11) wyjaśnienie nieścisłości dotyczących zaplanowanego usytuowania wzdłuż ul. [...] dodatkowych miejsc postojowych dla osób przebywających okresowo (na s. 12 projektu wskazano, że tych miejsc będzie 40, zaś na s. 57 – 9), 12) doprowadzenie projektu budowlanego do spełnienia wymagań rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 ze zm.).

W dniu 9 października 2014 r. zostało złożone osobiście w urzędzie organu I instancji uzupełnienie wniosku.

Po rozpatrzeniu złożonych odwołań, Wojewoda D. wydał na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 w związku z art. 80 ust. 1 pkt 2 oraz art. 82 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzję z dnia [...] r. Nr [...], którą uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz orzekając co do istoty – zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę na rzecz "D." Sp. z o.o. – W. - Sp. komandytowa dla inwestycji pn. osiedle mieszkaniowe składające się z zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych, klatkowych w układzie szeregowym (łącznie 8 budynków czterolokalowych w dwóch ciągach), zespołu 15 budynków jednorodzinnych dwulokalowych i 2 budynków jednorodzinnych jednolokalowych w zabudowie szeregowej wraz z zagospodarowaniem terenu, ciągiem pieszo jezdnym i wewnętrznymi drogami dojazdowymi, przewidzianej do realizacji na terenie działek nr 112/3, nr 113/9-11, nr 555/2, nr 556, nr 559/1, nr 508 w W., gmina D., Kategoria obiektów: I, VIII, XIII, XXV, XXVI.

W uzasadnieniu organ II instancji w pierwszej kolejności wskazał, że w toku postępowania odwoławczego inwestor przed organem I instancji w ramach zleconego postępowania wyjaśniającego w trybie art. 136 k.p.a. w wyniku wezwania (pismo z dnia 9 lipca 2014 r.) dokonał korekty i uzupełnienia dokumentacji projektowej w zakresie wskazywanym w postanowieniu z dnia [...] r. Nr [...], przy jednoczesnej rezygnacji z jednego z planowanych dziewięciu budynków wielorodzinnych i korekt w zagospodarowaniu terenu. Biorąc pod uwagę charakter dokonanych zmian, które w pewnym zakresie, ingerowały w zatwierdzony kwestionowaną decyzją projekt budowlany, w tym w szczególności w projekt zagospodarowania terenu, oraz mając na względzie treść art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 Prawa budowlanego wskazujących na wymóg sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, jak stwierdził Wojewoda, zobligowany został do uchylenia decyzji Starosty Powiatu W. z dnia [...] r. Nr [...]. Jednocześnie mając na względzie zakres dokonanych korekt projektu budowlanego, w tym zmniejszenie zakresu inwestycji poprzez rezygnację z jednego z budynków wielorodzinnych oraz treść art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniała sytuacja konieczności wyjaśnienia sprawy w zakresie mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Ponadto dodał, że dokonanie na etapie postępowania odwoławczego w/w korekt i uzupełnień projektu budowlanego nie stanowi zmiany tożsamości rozpatrywanej sprawy w stosunku do niniejszej sprawy rozpatrywanej przez Starostę Powiatu W., co też nie powoduje naruszenia art. 15 k.p.a. stanowiącego o zasadzie dwuinstancyjności postępowania. W tej sytuacji w sprawie możliwe jest zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., który umożliwia eliminację pierwszo-instancyjnego rozstrzygnięcia oraz orzeczenie co do istoty przez organ odwoławczy.

W rozpatrywanej sprawie projekt budowlany obejmuje budowę jak wskazano we wniosku o pozwolenie na budowę "osiedla mieszkalnego składającego się z zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych klatkowych w układzie szeregowym, zespołu 15 budynków jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej, 2 budynków jednorodzinnych jednolokalowych w zabudowie szeregowej" wraz z zagospodarowaniem terenu, nr 112/3, 113/9-11, 555/2, 556, 559/1, 508 w W., gmina D..

Wojewoda wskazał, że w omawianej sprawie inwestor złożył wniosek wraz z elementami wymaganymi przepisem art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, tj.: projekt budowlany spełniający wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133) oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Ponadto, przedłożony projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane i legitymujące się przynależnością do właściwej do zakresu uprawnień izby samorządu zawodowego. Projektanci inwestycji i sprawdzający złożyli także stosowne oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (strona tytułowa projektu budowlanego) oraz została sporządzona informacja dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego (s. 85 projektu budowlanego).

W odniesieniu do spełnienia wymagań zawartych w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego Wojewoda stwierdził, że planowana inwestycja położona jest na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi W., przyjętego uchwałą Rady Gminy D. z dnia 27 sierpnia 2004 r. Nr [...] (Dz. Urz. Woj. D.. Nr [...], poz. [...] ze zm.), który to teren opisany jest na rysunku planu symbolem 1M. Dla terenów oznaczonych symbolem 1M ustalono (§ 7 ust. 1 planu), że przeznaczenie podstawowe stanowi zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, natomiast dopuszczono lokalizację: a) zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej - maksymalnie cztery lokale mieszkalne, b) usług komercyjnych lub publicznych wbudowanych o charakterze lokalnym, stanowiących nie więcej niż 25% powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, c) zieleni urządzonej, w tym zadrzewień i zakrzewień, d) urządzeń komunikacji i infrastruktury technicznej pełniących służebną rolę wobec przeznaczenia podstawowego, miejsc parkingowych i garaży wolno stojących, z wykluczeniem parkowania samochodów o nośności 3,5 t oraz e) elementów reklamowych sytuowanych zgodnie z przepisami szczególnymi. Przy czym plan przewiduje pozostawienie istniejącej zabudowy zagrodowej do zachowania. Plan zawiera definicję terenu, przez który należy rozumieć obszar ograniczony na rysunku planu liniami rozgraniczającymi ten obszar od innych obszarów oznaczony symbolem przeznaczenia podstawowego oraz rozróżnienie przeznaczenia podstawowego (przez które należy rozumieć takie przeznaczenie, które powinno przeważać na danym obszarze wyznaczonym liniami rozgraniczającymi i zajmować nie mniej niż 70 % powierzchni terenu, chyba że przepisy szczegółowe stanowią inaczej) oraz przeznaczenie dopuszczalne (przez które należy rozumieć przeznaczenie inne niż podstawowe, które uzupełnia lub wzbogaca przeznaczenie podstawowe i zajmuje nie więcej niż 30 % powierzchni terenu, chyba że przepisy szczegółowe stanowią inaczej) - § 2 pkt 4, pkt 5 i pkt 6 tekstu planu.

W pierwszej kolejności odnosząc się do charakteru zaprojektowanych budynków - jednorodzinnego czy wielorodzinnego – Wojewoda przywołał definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zawartą w art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego, która stanowi, że pod tym pojęciem należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku. Z projektu budowlanego wynika, że zaprojektowano trzy ciągi niezależnych segmentów w układzie szeregowym, opisanych symbolem B1 i B2 (ciągi te składają się z: sześciu segmentów B2, siedmiu segmentów B2 i jednego B1 oraz dwóch segmentów B2 i jednego B1). Każdy z segmentów B1 i B2 stanowi odrębną całość konstrukcyjną (odrębne ściany szczytowe, oddzielone dylatacją, wyprowadzone ponad dach). W każdym z segmentów B1 zaprojektowano jeden lokal mieszkalny, natomiast w każdym z segmentów B2 zaprojektowano w układzie zwierciadlanego odbicia po dwa niezależne lokale mieszkalne (z odrębnymi wejściami), lecz nie stanowiące konstrukcyjnie samodzielnej całości (wspólna oddzielająca je ściana). Analiza projektu budowlanego prowadzi zatem do wniosku, że zarówno segment B1 (zawierający jedno mieszkanie), jak i segment B2 (zawierający dwa mieszkania), wypełniają przywołaną powyżej definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego.

Ponadto z projektu budowlanego wynika, że zaprojektowano także dwa ciągi niezależnych segmentów w układzie szeregowym, jeden opisany symbolami A1A2A3A4A5 oraz drugi opisany jako A6A7A8. Każdy z poszczególnych segmentów A stanowi odrębną całość konstrukcyjną (odrębne ściany szczytowe, oddzielone dylatacją, wyprowadzone ponad dach). W każdym z segmentów A zaprojektowano cztery lokale mieszkalne (jedno wspólne wejście), lecz jednocześnie lokale te nie stanowią konstrukcyjnie samodzielnej całości (wspólna oddzielająca je ściana oraz wspólne stropy). Skoro zatem każdy z segmentów A stanowi niezależną całość od pozostałych (np. może zostać usunięty, bez uszczerbku dla konstrukcyjnej całości i niezależności pozostałych), to każdy z nich – w ocenie organu - stanowi odrębny budynek składający się z czterech lokali mieszkalnych, a zatem - w myśl definicji z art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego - nie może stanowić zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a wobec tego stanowi zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. W kwestii zgodności takiej zabudowy z ustaleniami planu Wojewoda wskazał, że projektowane budynki A, z których każdy składa się z czterech lokali mieszkalnych zgodne są z ustaleniami planu, przy czym dodał, że plan nie określa konfiguracji w jakiej powinny zostać one względem siebie zlokalizowane tzn. czy powinny to być budynki wolno stojące, czy w układzie bliźniaczym, czy w układzie szeregowym czy zwartym. Brak jest legalnych definicji pojęć zabudowy wolno stojącej, bliźniaczej, szeregowej czy zwartej. W projektowaniu architektonicznym przyjęto pojęć tych używać, w zasadzie, w odniesieniu do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, lecz - w ocenie organu - nic nie stoi na przeszkodzie, aby pojęcia te zastosować, tak jak w tym przypadku, również do zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, składającej się z czterech lokali mieszkalnych. W tym przypadku, jeżeli poszczególne budynki A stykają się ze sobą przeciwległymi ścianami, to utworzą swego rodzaju zabudowę szeregową.

W kwestii - wynikającej z § 2 pkt 4, pkt 5 i pkt 6 planu - oceny dopuszczalności lokalizacji zabudowy wielorodzinnej, projektant dokonał stosownej analizy bilansu terenu 1M (s. 8-10 i 232 projektu), przy uwzględnieniu istniejącej zabudowy zagrodowej oraz procentowo uwzględniającej powierzchnię zajmowaną przez nieruchomości obejmujące zabudowę jednorodzinną (stanowiącą podstawowe przeznaczenie terenu) oraz powierzchnię nieruchomości obejmujących tereny wyspecyfikowane w/w § 7 ust. 1 pkt 2 planu (przeznaczenie dopuszczalne). Z przeprowadzonego bilansu wynika, że projektowana zabudowa wielorodzinna wejdzie w skład przeznaczenia dopuszczalnego terenu 1M, które kształtować się będzie na poziomie 22,23 % w stosunku do 77,76 % przeznaczenia podstawowego (zabudowy jednorodzinnej), co jest zgodne jest z wymaganiami planu (max 30 % przeznaczenia dopuszczalnego). W ocenie organu badanie określone w planie dopuszczalnego udziału zabudowy wielorodzinnej w ramach terenu 1M musi odnosić się do całości tego terenu, a niemożliwe jest przełożenie tego wymogu np. na pojedynczą, małą działkę budowlaną. Niezależnie od powyższego dodał, że projekt zawiera bilans powierzchni przeznaczonej na zabudowę jednorodzinną i wielorodzinną, przeprowadzony łącznie w odniesieniu do objętych inwestycją działek nr 556, nr 112/3, nr 113/10 i nr 555/2, z którego wynika, że udział zabudowy wielorodzinnej na tym terenie wynosi 29,91 %, a zabudowy jednorodzinnej 70,09 % (s. 8-9 projektu).

W dalszej kolejności Wojewoda wskazał, że w planie ustalono, że jednym z warunków, zasad i standardów kształtowania zabudowy i urządzania terenów dla terenów 1M jest, aby forma przestrzenna projektowanych budynków w obrębie terenu wyznaczonego w liniach rozgraniczających była dostosowana do istniejącej sąsiedniej zabudowy (gabaryty budynków, poziom posadowienia parteru, kształt dachu, układ kalenicy, kolorystyka elewacji) celem tworzenia jednorodnych zespołów urbanistycznych (§ 7 ust. 2 pkt 2 planu). Projekt budowlany zawiera w tym zakresie stosowną analizę (s. 253-259 projektu), sporządzoną przez projektanta inwestycji. Analizę istniejącej zabudowy sąsiadującej z terenem inwestycji, wykonaną przez architekt E.S.-S., przedłożono jako kontr dowód w postępowaniu odwoławczym. W ocenie organu odwoławczego analiza ta stanowi uzupełnienie analizy sporządzonej przez projektanta inwestycji, lecz w zasadzie nie podważa jej wniosków. Nie jest dopuszczalne wyłączenie przez autorkę z analizy istniejącej zabudowy jednorodzinnej w układzie szeregowym, zlokalizowanej po stronie północnej ul. [...] (realizowanej wcześniej przez inwestora) chociażby w sytuacji, gdy przedmiotowy projekt budowlany obejmuje zabudowę jednorodzinną szeregową po stronie południowej tej ulicy. Skoro istniejąca inwestycja została zrealizowana zgodnie z prawem, na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę, to nieuwzględnianie jej w sporządzonej analizie, w pewnym sensie świadczy nie o kompleksowym, lecz wybiórczym podejściu do problemu. Autorka bowiem odrzuca istniejącą zabudowę o wyższej intensywności zabudowy jako niepożądaną - w jej ocenie - zabudowę W.. Tymczasem ustalenia miejscowego planu w zakresie dopuszczonego dla tego typu zabudowy (wolno stojącej, bliźniaczej, szeregowej, czy zwartej), a zatem zabudowy o zróżnicowanej intensywności, nie zawierają żadnych ograniczeń. Z tych też względów analiza sporządzona przez architekt E.S.-S. – zdaniem Wojewody - nie może być w pełni wiarygodna.

Z analizy sporządzonej przez projektanta wynika, że istniejące budynki położone w sąsiedztwie posiadają wysokość od 6 m do 12,8 m, mierząc od poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku do górnego poziomu dachu, a ich średnia wysokość wynosi 9,5 m. Natomiast projektowane budynki wielorodzinne posiadają wysokość 9,85 m oraz 3 kondygnacje, a budynki jednorodzinne posiadają wysokość 9,35 m oraz 2 kondygnacje, co też jest zgodne z § 7 ust. 2 pkt 3 planu. W analizowanym terenie występują dachy spadziste, dwuspadowe i wielospadowe, których kalenica usytuowana jest prostopadle i równolegle względem drogi, a kryte są przeważnie blachą oraz blacho dachówką. Projektowane obiekty mają dachy dwuspadowe oraz wielospadowe o kącie nachylenia głównej połaci dachowej na poziomie 27° i przykryte będą dachówką ceramiczną co zgodne jest z § 7 ust. 3 pkt 4 planu. Szerokość istniejącej zabudowy wynosi dla zabudowy jednorodzinnej: szeregowej 11 m oraz wolnostojącej 17,35 m (działka nr 552/2) i od 9 m do 25 m przy ul. [...], natomiast dla zabudowy wielorodzinnej - od 11 m do 17 m. Projektowana zabudowa wpisuje się w założenia, które wynikają z analizy istniejących budynków, bowiem szerokość elewacji pojedynczego budynku jednorodzinnego będzie wynosić 11 m, a budynku wielorodzinnego 11,2 m. Przy czym na terenie objętym analizą występuje zabudowa szeregowa, wolnostojąca. W obszarze analizowanym występują różne kolory oraz faktury elewacji, lecz przeważają kolory jasne, pastelowe. Przy istniejącym zespole zabudowy po północnej stronie ul. [...] w kolorze pastelowym pojawiają się elementy ciemno szare, podkreślające detal architektoniczny oraz elementy drewna naturalnego. W sposób podobny rozwiązana będzie architektura planowanych budynków. Planowany dach budynku w kolorze ciemnym, grafitowym nawiązywał będzie do dachów sąsiednich budynków, występujących w kolorze ceglanym (kolor dachówki ceramicznej), ciemnym, grafitowym. Projektowana zabudowa bardzo mocno - materiałowo, kolorystycznie, jak i bryłowo - nawiązuje do istniejącej zabudowy wielorodzinnej oraz jednorodzinnej na terenie sąsiednim, przez co tworzy bardzo zwarty jednorodny układ urbanistyczny (powstała pierzeja budynków o jednorodnym wyglądzie).

W dalszej kolejności organ wskazał, że w zakresie określonego w planie wymogu (§ 7 ust. 2 pkt 9 planu) dotyczącego przeznaczenia 40 % powierzchni działki jako maksymalnej powierzchni zabudowy i powierzchni utwardzonych (w tym dojazdy, miejsca postojowe, place gospodarcze), dla każdej z działek na której realizowana jest zabudowa (555/2, 113/10 i 556), załączono na s. 10 projektu budowlanego odpowiedni bilans terenu, z którego wynika, że wymóg ten został spełniony. Dodał przy tym, że w projekcie zastosowano rozwiązania w postaci nawierzchni ażurowych płyt betonowych dla których, zgodnie z danymi producenta 35 % stanowi powierzchnia utwardzona, a 65 % powierzchnia biologicznie czynna. Zaproponowana ponadto podbudowa pod ażurowe płyty betonowe umożliwia pełną wegetację roślin i naturalny spływ wody opadowej do głębszych warstw gleby. Ponadto, do obliczeń powierzchni zabudowy w przypadku płyt ażurowych projektant przyjął współczynnik 50 % powierzchni utwardzonej i 50 % powierzchni biologicznie czynnej, a więc przyjął znacznie zaniżony współczynnik powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do powierzchni utwardzonej, niż ten podawany przez producenta płyt. W ocenie tutejszego organu, przy obliczaniu powierzchni biologicznie czynnej, można zaakceptować przyjęte przez projektanta obliczenia, w kontekście chociażby definicji terenu biologicznie czynnego, zawartej w § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), który to przepis uznaje za teren biologicznie czynny m.in. teren, który stanowi 50% powierzchni tarasów i stropodachów z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację, lecz nie mniej niż 10 m2.

Spełnione zostały również wymogi planu dotyczące obowiązku zapewnienia odpowiedniej liczby miejsc postojowych dla użytkowników stałych i przebywających okresowo. Do każdego z 32 lokali mieszkalnych w zabudowie jednorodzinnej przyporządkowane jest po jednym miejscu postojowym w garażu, wraz z możliwością parkowania na utwardzonym podjeździe do garażu. Dla 32 lokali mieszkalnych w budynkach wielorodzinnych zaprojektowano 38 miejsc postojowych i jedno miejsce dla osoby niepełnosprawnej, co stanowi współczynnik 1,18 miejsca postojowego na 1 lokal mieszkalny. Dodatkowo inwestor przewidział możliwość parkowania dla 24 gości osiedla wzdłuż prywatnej drogi wewnętrznej, ul. [...].

Odnosząc się do zarzutu odwołań dotyczącego naruszenia "linii ochronnej rowu melioracyjnego" poprzez lokalizację zbiornika na ścieki betonowe, ogrodzenie działki, drogi dojazdowej, śmietnika, dojścia do budynku oraz hydrantu na działce nr 556, Wojewoda wyjaśnił, że zakaz, o którym mowa w § 5 ust. 5 planu - "wprowadza się zakaz lokalizowania wszystkich rodzajów budynków w odległości mniejszej, niż 4,0 m od cieku lub rowu melioracyjnego" - jak wynika z jego treści dotyczy wyłącznie budynków. Ponadto, ustalenie linii ochronnej od cieku lub rowu melioracyjnego wiąże się z obowiązkiem zachowania dostępności do tych obiektów celem przeprowadzania ich okresowego oczyszczania, co wynika także z przepisów Prawa wodnego. Całość projektowanych budynków znajduje się poza strefą ochroną od rowu melioracyjnego, a ponadto w projekcie nie przewidziano wyjść z budynków za pomocą schodów posiadających fundament, który wchodziłby w tę strefę.

W odniesieniu natomiast do spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zakresie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, organ stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie spełnione są wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Parametry projektowanych dojść i dojazdów są zgodne z wymaganiami § 14-16 w/w rozporządzenia. Droga dojazdowa (ul. [...]) posiadać będzie odcinkami następujące szerokości: 7,98 m i 8,19 m (oba odcinki bez wydzielonych chodników) oraz 9,87 m (wraz z wydzielonymi po obu stronach chodnikami o szerokości 1,51 mi 1,56 m). W tym pierwszym przypadku mamy do czynienia z zastosowaniem dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, szerszego niż wymagane min. 5 m, a w tym drugim przypadku - szerokość jezdni ul. [...] wynosi więcej wymagane min. 3 m, bo szerokość ulicy tej będzie wynosić 6,8 m. Projekt przewiduje także, że do budynków wielorodzinnych oraz urządzeń z nimi związanych oraz do jednego z ciągów budynków jednorodzinnych, funkcję dojazdów spełniać będą dojścia, których szerokość większa jest niż wymagane min. 4,5 m, i wynosi odpowiednio 4,57 m, 6,48 m i 4,80 m.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego obsługi inwestycji za pomocą jednej drogi dojazdowej, jak również niemożności dokonywania manewrów przez samochody asenizacyjne oraz jednostki straży pożarnej ze względu na wyłączenie z opracowania projektowego działki nr 555/1, Wojewoda zauważył, że - jak wskazano powyżej - parametry projektowanych dojazdów i dojść są zgodne z w/w wymaganiami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto, przyjęte rozwiązania komunikacyjne zostały pozytywnie zaopiniowane przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz przez rzeczoznawcę ds. sanitarnych (stosowne adnotacje na projekcie zagospodarowania terenu s. 94 projektu).

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku oświetlenia ulic dojazdowych, wyjaśnił natomiast, że oświetlenie wzdłuż działki 113/11, która służy jako droga dojazdowa, zostało objęte projektami, dla których wydano ostateczne decyzji o pozwoleniu na budowę (decyzja Starosty Powiatu W. z dnia [...] r. Nr [...] i z dnia [...] r. Nr [...]). Natomiast przy budynkach wielorodzinnych A1-A8 zostały zaprojektowane latarnie, jak również oświetlenie zewnętrzne doświetlające strefy przed budynkami. Oznacza to zgodność inwestycji z wymaganiami § 14 ust. 4 w/w rozporządzenia (dojścia i dojazdy do budynków, z wyjątkiem jednorodzinnych, zagrodowych i rekreacji indywidualnej, powinny mieć zainstalowane oświetlenie elektryczne, zapewniające bezpieczne ich użytkowanie po zapadnięciu zmroku).

Odnośnie zaś obsługi komunikacyjnej organ wskazał, że inwestor dysponuje decyzją Zarządu Powiatu W. z dnia [...] r. Nr [...], która zezwala na lokalizację zjazdu z drogi powiatowej nr [...] - działka nr 435 dr - na działkę nr 113/9 (fragm. ul. [...]) w celu obsługi komunikacyjnej działki nr 555/2, nr 112/3 oraz nr 556 w W.. Ponadto, niezależnie od powyższego - w sytuacji wyłączenia z niniejszego postępowania kwestii budowy w/w zjazdu, inwestor jest zobowiązany do wystąpienia z odrębnym wnioskiem w sprawie budowy zjazdu z ul. [...] na wewnętrzną drogę dojazdową i uzyskania stosownego pozwolenia na budowę.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku dokumentacji branży drogowej z przedstawionymi opisami profili drogowych, Wojewoda wskazał, że do projektu budowlanego dołączono opis techniczny, jak również rysunki profili drogowych dróg wewnętrznych, parkingów oraz chodników (s. 88-90 i 163 projektu).

Dokumentacja projektowa spełnia także wymagania § 28 oraz § 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczące wymogów odprowadzania wód opadowych. Zaproponowane przez inwestora rozwiązania projektowe mają na celu ograniczenie rozlewu wód opadowych po terenie działki, a w szczególności zmiany naturalnego spływu, która spowodować może kierowanie wód opadowych na tereny sąsiednie. Droga dojazdowa (ul. [...]) została wyposażona w kanalizację deszczową, za pomocą której zebrana z drogi woda będzie odprowadzana do rowu melioracyjnego (działka nr 508), zgodnie wydanym pozwoleniem wodnoprawnym (decyzja Starosty Powiatu W. z dnia [...] r. Nr [...] - s. 221-223 projektu). Natomiast w przypadku budynków wielorodzinnych woda opadowa i roztopowa z dachów oraz terenów zielonych, po oczyszczeniu w studzienkach osadnikowych, będzie retencjonowana w układzie projektowanej kanalizacji i systemie skrzynek rozsączających, na co inwestor uzyskał także pozwolenie wodnoprawne (decyzja Starosty Powiatu W. z dnia [...] r. Nr [...] - s. 262-271 projektu). Dodatkowo w przypadku budynków wielorodzinnych oraz jednorodzinnych na działce nr 555/2 i nr 112/3 zaprojektowano korytka odwadniające na całej długości ogrodzenia, które styka się z działką sąsiednią. Korytka odprowadzać będą wody deszczowe do zbiornika retencyjno-rozsączającego na terenie działki nr 555/2. Przy granicy działek zaprojektowano również ogrodzenie z elementów betonowych, które mają za zadanie zapobiegać wydostawaniu się wody na działki sąsiednie. Szczegółowe rozwiązania zostały ujęte w dokumentacji projektowej wraz z bilansem wód deszczowych (s. 40 projektu).

Weryfikacja projektu budowlanego prowadzi do wniosku, że spełnione są wymagania § 36 rozporządzenia dotyczące odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe o pojemności do 10 m3 od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego. Jednocześnie organ zauważył, że w treści wskazanego przepisu brak jest skonkretyzowania wymagań odnoście zgrupowania kilku zbiorników bezodpływowych, a taka sytuacja występuje w rozpatrywanej sprawie. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu wyloty wentylacji ze zgrupowanych 8 zbiorników bezodpływowych przeznaczonych do obsługi 8 budynków wielorodzinnych będą znajdować się w następujących odległościach od okien i drzwi zewnętrznych w najbliżej usytuowanych budynkach: 18,92 m, 15,19 m i 15,04 m (przy uwzględnieniu wymaganej minimalnej odległości na poziomie 15 m) oraz w następujących odległościach od granicy działki sąsiedniej i ciągu pieszego: odpowiednio 7,51 m, 7,50 m i 7,56 m (przy uwzględnieniu wymaganej minimalnej odległości na poziomie 7,5 m). Ponadto, przedstawione rozwiązanie projektowe zostało pozytywnie zaopiniowane przez D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. w zakresie dopuszczalności zaplanowanego usytuowania pokryw i wylotów wentylacji ze zgrupowań tych zbiorników (pismo z dnia 27 czerwca 2014 r. znak: [...] - s. 272-273 projektu). Obowiązek przedłożenia opinii w tym zakresie wynikał m.in. z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, który dotyczy kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Ponadto, do akt sprawy załączona została pozytywna opinia Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska we W. z dnia 22 listopada 2013 r., która została wydana "w sprawie gromadzenia ścieków bytowych odprowadzanych z 9 budynków zlokalizowanych na działkach nr 555/2, 112/3, 113/10, 556 obręb W., w ilości przekraczającej 5 m3/d, w 9 zbiornikach bezodpływowych o pojemności 10 m3 każdy". Opinia ta wypełnia wymagania § 26 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, z którego wynika obowiązek posiadania pozytywnej opinii właściwego terenowo inspektora ochrony środowiska w przypadku gromadzenia ilości ścieków większej od 5 m3/d w zbiorniku bezodpływowym. Zaproponowane rozwiązania projektowe przedstawione w projekcie budowlanym na rys. Z-1, Z-2 i Z-3 (s. 160-162), są optymalne i zapewniają bezpieczeństwo użytkowania oraz obsługę. Ponadto dodał, że inwestor wskazuje, iż przedmiotowe rozwiązanie nie jest rozwiązaniem docelowym, bowiem inwestor otrzymał pisemne zapewnienie od Zakładu Usług Komunalnych w K., że w najbliższym czasie zostaną wydane warunki techniczne oraz zaistnieje możliwość wpięcia się budynków wielorodzinnych do kanalizacji sanitarnej, istniejącej w ul. [...].

W dalszej kolejności Wojewoda wskazał, że projekt budowlany uzupełniony został o analizę, z której wynika, że zapewnione zostało naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w aspekcie przesłaniania i nasłonecznienia (§ 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Z opracowania tego wynika (s. 260 i 261 projektu), że budynki pomiędzy sobą oraz pomiędzy istniejącymi budynkami nie są przesłaniane. Ponadto, w dniach równonocy projektowane budynki nie zacieniają się nawzajem, natomiast na działki sąsiednie poda cień tylko po godzinie 16:00 (działka nr 114/7) oraz przed godziną 10:00. Ze względu na usytuowanie budynków względem stron świata oraz znacznych odległości między nimi, projektowane budynki nie zacieniają budynków istniejących.

Usytuowanie planowanych budynków spełnia wymagania § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczącego usytuowania budynków względem granicy działki budowlanej. Spełnione są wymagane odległości od granicy działek otaczających teren inwestycji (odległość od granicy wynosi 4 m dla ścian budynków z otworami okiennymi). W przypadku, gdy zakresem inwestycji objętych jest kilka działek ewidencyjnych, to wzmiankowany przepis dotyczy działek budowlanych znajdujących "na zewnątrz" obszaru objętego opracowaniem projektowym, bowiem istota przepisu § 12 w/w rozporządzenia odnosi się do tzw. prawa sąsiedzkiego.

Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu odwołań wskazującego na konieczność scalenia działek objętych inwestycją, organ wskazał, że z przepisów prawa nie wynika, że inwestor nie może realizować inwestycji na kilku działkach, a przed uzyskaniem pozwolenia na budowę zobowiązany jest do dokonania scalenia tych działek. Wzmiankowana zaś w odwołaniu działka nr 555/1 została wyłączona z opracowania.

W dalszej kolejności organ stwierdził kompletność projektu budowlanego, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.

Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych, co potwierdza pieczęć uprawnionego geodety na mapie, a dokumenty z pomiaru uzupełniającego - mającego na celu aktualizację treści mapy zasadniczej - zostały przyjęte do zasobu powiatowego w dniu 9 lipca 2013 r. (dzień złożenia wniosku o pozwolenie na budowę to 6 grudnia 2013 r.).

Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia na mapie wszystkich oznaczeń zieleni wysokiej i niskiej, w tym podlegającej ochronie prawnej, organ stwierdził, że jest nieuzasadniony. Dodał także, że do projektu budowlanego dołączona została sporządzona przez mgr inż. K.Ł. "Ocena wpływu inwestycji na drzewostan - wytyczne w zakresie prowadzenia prac uwzględniających ochronę drzewostanu" (s. 233-240 projektu), zawierająca m.in. projekt gospodarki drzewostanem, w tym inwentaryzacje drzew i zgrupowania krzewów. Z analizy tej wynika, że stwierdzono występowanie drzewostanu na części terenu objętego opracowaniem w bezpośrednim sąsiedztwie rowu melioracyjnego, przy czym w większości drzewostan starszy - podlegający prawnej ochronie - występuje na terenie działki nr 508 - rów melioracyjny. Niezależnie od powyższego, inwestor przed ewentualną wycinką drzew w celu realizacji inwestycji zobowiązany jest do uzyskania stosownej decyzji w tym przedmiocie, a decyzją taką nie musi dysponować przed uzyskaniem pozwolenia na budowę (co wynika w sposób pośredni z treści art. 33 ust. 2 pkt Prawa budowlanego).

Wojewoda wskazał ponadto, odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku w projekcie oznaczenia poziomów terenu, rzędnych drogi dojazdowej wzdłuż działki nr 552/2, że naniesiono potrzebne rzędne na projekcie zagospodarowania terenu (s. 94 projektu). Na ten projekt naniesiono także rzędne dróg dojazdowych oraz komunikacji wewnętrznej wraz ze spadkami podanymi w formie procentowej. Dodatkowo załączono do projektu przekrój przez teren istniejący oraz projektowane rozwiązanie ukształtowania poziomu terenu (s. 136 projektu).

Przechodząc do oceny spełnienia innych wymagań, organ stwierdził, że woda dostarczana będzie zgodnie z warunkami technicznymi dla zapewnienia dostawy wody, przyłączenia nieruchomości do planowanej sieci wodociągowej, a odbiór ścieków odbywać się będzie, zgodnie z warunkami wydanymi przez Zakład Usług Komunalnych Sp. z o.o. w K. (odpowiednio pisma z dnia: 20 listopada 2013 r. [...], [...], [...], [...], [...]). W tym miejscu odnosząc się do zarzutu utraty terminu ważności w/w warunków, organ wskazał, że zgodnie z treścią pisma warunki te traciły ważność po roku czasu, licząc od daty ich wydania. Inwestor uzyskując w dniu [...] r. decyzję o pozwoleniu na budowę, dysponował aktualnymi warunkami. Z treści pisma wynika, że inwestor może wystąpić o przedłużenie ważności warunków. Ponadto, inwestor zobowiązany jest przed oddaniem inwestycji do użytkowania zrealizować infrastrukturę techniczną, w tym zaopatrującą projektowane budynki w wodę.

Energia elektryczna zapewniona będzie zgodnie warunkami przyłączenia wydanymi przez "T." S.A. Oddział we W. Rejon Dystrybucji O. (pismo z dnia 23 sierpnia 2013 r. Nr [...]). Budynki zasilane będą w ciepło z sieci gazowej, zgodnie z wydanymi przez P. Sp. z o.o. Oddział we W. warunkami (pisma z dnia 11 lipca i 12 lipca 2013 r.).

W kwestii zastosowania procedury administracyjnej, Wojewoda stwierdził, że - jak wskazano na wstępie – M.L.-N. i R.N. nie byli uwzględnieni jako strony postępowania i nie doręczono im kwestionowanej decyzji, lecz skutecznie wnieśli odwołanie, które zostało uwzględnione. Braki w zakresie spełnienia wymagań procesowych organu I instancji zostały uzupełnione w postępowaniu tutejszego organu, który skierował do w/w stron: opisane na wstępie postanowienie Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...], zlecające Staroście Powiatu W. przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie oraz zawiadomienie z dnia 3 listopada 2014 r. o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, wypowiedzenia się co do całości dokumentacji oraz składania pisemnych i ustnych wyjaśnień w sprawie. Wskazane strony z możliwości tej nie skorzystały. Zatem wspomniane naruszenie przepisów procesowych przed organem I instancji nie pociągnęło za sobą jakichkolwiek negatywnych skutków dla M.L.-N. i R.N..

W związku z powyższym oraz biorąc pod uwagę zgromadzony materiał dowodowy organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z przepisem art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec czego należało orzec jak w sentencji.

Skargę na powyższą decyzję wniosła M.I.-L., zarzucając:

1. naruszenie prawa materialnego, a to:

– art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że projekt budowlany jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Gminy D. z dnia 27 sierpnia 2004 r. Nr [...] poprzez przyjęcie, że projekt budowlany w zakresie w jakim przewiduje budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych, klatkowych w układzie szeregowym jest zgodny z planem miejscowym w sytuacji, gdy plan nie przewiduje możliwości zwartego zabudowania terenu budynkami wielorodzinnymi w układzie szeregowym, albowiem możliwość zabudowy szeregowej jest dopuszczalna wyłącznie dla budynków jednorodzinnych,

– art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że projekt budowlany jest zgodny z planem poprzez przyjęcie, że projekt budowlany w zakresie w jakim przewiduje budowę "zespołu 15 budynków jednorodzinnych dwulokalowych" jest zgodny z planem w sytuacji, gdy z planu nie wynika, aby dopuszczał on budowę budynków jednorodzinnych dwulokalowych, lecz wyłącznie budynków jednorodzinnych lub wielorodzinnych,

– art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że projekt budowlany jest zgodny z planem poprzez przyjęcie, że projekt budowlany w zakresie, w jakim przewiduje budowę dróg dojazdowych jest zgodny z planem w sytuacji, gdy szerokość drogi w liniach rozgraniczających powinna wynosić co najmniej 10 m,

– art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że projekt budowlany jest zgodny z planem poprzez przyjęcie, że projekt budowlany w zakresie, w jakim przewiduje budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych klatkowych w układzie szeregowym jest zgodny z planem w sytuacji, gdy forma przestrzenna projektowanych budynków nie jest dostosowana do istniejącej sąsiedniej zabudowy w zakresie gabarytów budynków, poziomu posadowienia parteru, kształtu dach, układu kalenicy i kolorystyki elewacji, a w konsekwencji nie tworzy jednorodnych zespołów urbanistycznych z istniejącą zabudową,

– art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że projekt budowlany jest zgodny z planem poprzez przyjęcie, że projekt budowlany w zakresie w jakim przewiduje budowę na działce nr 113/10 jest zgodny z planem w sytuacji, gdy działka nr 113/10 nie spełnia minimalnych wymogów powierzchni określonych w planie dla powierzchni działki przeznaczonej pod zabudowę,

– art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 3 ust. 22 oraz w zw. z § 21 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że projekt budowlany jest zgodny z planem w sytuacji, gdy w projekcie wskazano, że rozwiązanie w postaci zastosowania ażurowych płyt betonowych pozwala na przyjęcie powierzchni biologicznie czynnej dla dróg, dojść i dojazdów w wysokości 50% podczas, gdy zgodnie z definicją powierzchnia biologicznie czynna to grunt rodzimy oraz woda powierzchniowa na terenie działki budowlanej, a także 50% sumy powierzchni tarasów i stropodachów o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, urządzonych jako stałe trawniki lub kwietniki na podłożu zapewniającym im naturalną wegetację co w konsekwencji powoduje, że stosunek powierzchni działki do powierzchni zabudowy jest znacznie wyższy niż wskazany w projekcie budowlanym.

2. rażące naruszenie zasad postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uznanie za niewiarygodną opinię wykonaną przez architekt E.S.-S. przedłożoną jako dowód w postępowaniu odwoławczym w sytuacji, gdy prawidłowa ocena tej opinii powinna prowadzić do wniosku, że planowana inwestycja jest niezgodna z planem, konieczne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie zweryfikowania, czy inwestor prawidłowo obliczył stosunek powierzchni biologicznie czynnej dla dróg, dojść i dojazdów w wysokości 50 %, oraz art. 12 k.p.a. poprzez brak wnikliwego przeanalizowania materiału zgromadzonego w toku postępowania, w następstwie czego wydana została decyzja błędnie rozstrzygająca o istocie sprawy.

Mając na uwadze powyższe, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatu W. z dnia [...] r. Nr [...] oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono ponadto, że zgodnie z obowiązującym planem miejscowym podstawowym przeznaczeniem terenu jest zabudowa jednorodzinna oznaczona symbolem 1M. Dodatkowo z uwzględnieniem szeregu ograniczeń dopuszczona została możliwość zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Zgodnie z wytycznymi wskazanymi w planie, tj. w § 2 ust. 5, zabudowa jednorodzinna powinna zajmować nie mniej niż 70% powierzchni terenu. Dopuszczalna zaś zabudowa - w tym przypadku zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna - powinna zajmować nie więcej niż 30% powierzchni terenu. Podstawowym założeniem planu jest zatem stworzenie na terenie oznaczonym symbolem 1M przede wszystkim zabudowy jednorodzinnej. Z tego też względu w planie zostały określone ograniczenia w zakresie zagęszczenia zabudowy terenu. Zgodnie z § 7 ust. 2 planu wprowadzono ograniczenie dotyczące możliwości zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej dopuszczającej wydzielenie maksymalnie czterech lokali mieszkalnych. Następnym ograniczeniem jest określenie zabudowy zwartej w § 7 ust. 2 pkt 3 planu, która dotyczy możliwości powstania obiektów w szeregu do nie więcej niż 8 w sytuacji, gdy powierzchnia działki nie może być mniejsza niż 400 m2, zaś w przypadku dokonania wtórnych podziałów pod warunkiem zachowania przepisów szczególnych, przy czym powierzchnia działek po podziale nie może być mniejsza niż 600 m2.

Strona skarżąca wskazała, że pomimo braku legalnej definicji zabudowy zwartej należy mieć na uwadze, że pojęcie zabudowy zwartej jest ściśle zastrzeżone dla zabudowy jednorodzinnej. Wskazane w planie w § 7 ust. 2 pkt 3 ograniczenie dotyczące zabudowy zwartej odnosi się wprost do zabudowy szeregowej, w której to nie może znajdować się więcej niż osiem obiektów. W przyjętej powszechnie typologii architektury mieszkaniowej jedynie budownictwo jednorodzinne dzieli się na: wolnostojące, w zabudowie bliźniaczej, szeregowej, atrialnej. Tym samym należy zaprzeczyć, zdaniem strony skarżącej, aby pojęcie zabudowy szeregowej mogło odnosić się także do zabudowy wielorodzinnej. Organ wydając decyzję błędnie przyjął, że możliwe jest wydanie pozwolenia na budowę osiedla mieszkaniowego składającego się z zespołu budynków mieszkaniowych wielorodzinnych w układzie szeregowym (łącznie 8 budynków czterolokalowych w dwóch ciągach). Wydana decyzja o pozwoleniu na budowę nie uwzględnia podstawowych założeń zawartych w planie, który co do zasady zakłada zabudowę terenu oznaczonego jako 1M zabudową mieszkaniową jednorodzinną. Z tego też względu należy przyjąć, że użyta w planie terminologia zabudowy zwartej dotyczy jedynie zabudowy jednorodzinnej.

Terminom, którymi posługują się plany zagospodarowania przestrzennego, należy nadawać - w braku definicji legalnych - takie znaczenie jakie mają w języku potocznym, w konkretnym przypadku uwzględniając język fachowy z danej dziedziny. Takie stanowisko zajął Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 2 lipca 2002 r. (sygn. akt P 11/01). Oceny, czy planowana zabudowa wielorodzinna może mieć charakter zabudowy zwartej, trzeba dokonać uwzględniając okoliczności faktyczne, czyli przede wszystkim to, że podstawowym założeniem planu było stworzenie zabudowy jednorodzinnej oraz że w obowiązującej terminologii obowiązuje pojęcie zabudowy zwartej jedynie dla określenia zabudowy jednorodzinnej w układzie szeregowym.

W ocenie strony skarżącej powyższe przemawia za uznaniem, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ w sposób niewłaściwy zastosował normę prawną wynikającą z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowanego, uznając, że budowa osiedla mieszkaniowego składającego się z zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych, klatkowych w układzie szeregowym (łącznie 32 lokale w 8 budynkach czterolokalowych w dwóch ciągach) jest dopuszczalne w świetle przepisów planu w sytuacji, gdy prawidłowe zastosowanie tego przepisu powinno doprowadzić do uznania, że projekt budowlany w tym zakresie jest niezgodny z planem, który umożliwia budowę co najwyżej wolnostojących budynków wielorodzinnych z wydzielonymi maksymalnie czteroma lokalami znajdującymi się na wyodrębnionych działkach o pow. nie mniejszej niż 800 m2.

Dodatkowo strona zauważyła, że zgodnie z § 7 ust. 4 planu dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 1M ustalono obowiązek wydzielenia publicznie dostępnych dróg dojazdowych o szerokości w liniach rozgraniczających minimum 10 m realizowanych i utrzymywanych przez właściciela terenu. W tym kontekście organ administracji błędnie wskazał, że projektowane drogi dojazdowe (ul. [...]) o szerokości 7,98 m i 8,19 m (projektowane bez wydzielonych chodników) są zgodne z postanowieniami planu. Powyższe ma o tyle istotny wpływ na wynik sprawy, że zwiększenie wydzielonego pasa dróg dojazdowych może wpływać na zwiększenie się współczynnika zabudowy terenu określonego w planie na 40 %.

Ponadto, zgodnie z treścią § 7 ust. 2 pkt 2, 3, 4 planu forma przestrzenna projektowanych budynków w obrębie terenu wyznaczonego w liniach rozgraniczających winna być dostosowana do istniejącej sąsiedniej zabudowy (gabaryty budynków, poziom posadowienia parteru, kształt dachu, układ kalenicy, kolorystyka elewacji) celem tworzenia jednorodnych zespołów urbanistycznych. Wysokość nowej zabudowy nie może przekroczyć 2,5 kondygnacji a zabudowy wielorodzinnej 3 kondygnacji. Dach powinny być strome, kryte dachówką materiałami dachówko podobnymi oraz blachą o kącie nachylenia 27-50 stopni. W przedłożonej w postępowaniu odwoławczym analizie istniejącej zabudowy i zagospodarowania terenów wskazano, że zaprojektowane osiedle mieszkaniowe objęte wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę znacząco różni się pod względem formy przestrzennej od istniejącej sąsiedniej zabudowy. Sąsiednie budynki są domami jednorodzinnymi wolnostojącymi. Szerokość frontów budynków domów jednorodzinnych wahają się od 14,5 m do 34 m. Szerokości części frontowych działek na terenie sąsiadującym z nowoprojektowaną inwestycją wahają się w zakresie 22 m do 38 m. Wszystkie budynki są niskie, w większości dwukondygnacyjne, kryte dachami czterospadowymi lub wielospadowymi. Wszystkie przyległe bezpośrednio od zachodniej granicy przedmiotowej inwestycji dziesięć działek budowlanych, przeznaczonych pod budowę jednorodzinnych wolnostojących budynków mieszkalnych o numerach od 563/3 do 563/13 posiadają szerokości frontów 25 m i powierzchni około 1066 m2.

Jak wskazała strona skarżąca, najbliższe planowane inwestycji budynki istniejące od strony zachodniej, zlokalizowane na działkach 540/1 oraz 540/2 posiadają szerokości elewacji 14,5 m i szerokości frontu działki odpowiednio 33 m i 27,5 m. Działka przyległa od strony południowej nr 555/3 posiada szerokość frontu 22 m. Działka przyległa od strony północnej nr 114/7 posiada szerokość frontu 34 m i powierzchnię 746 m2. Działki zabudowane nr 100/23 oraz 100/13 sąsiadujące z terenem opracowania od strony północnej, posiadają szerokości frontów odpowiednio 26 m i 34 m. Położone na nich budynki posiadają szerokości elewacji frontowej 17 m oraz 16,5 m. Przyległe do nich działki 100/6, 100/7, 100/8, 100/9 są zabudowane wolnostojącymi domami jednorodzinnymi o szerokości frontów 17 m, 16 m, 16 m, 16 m. Szerokości frontów samych działek wynoszą natomiast 58 m, 37 m, 38 m, 28 m. Powyższe dane pokazują, że proponowane w projekcie szerokości elewacji frontów zabudowy szeregowej równe 11 m w żaden sposób nie nawiązują do typowych przykładów okolicznej zabudowy. Tym bardziej, że każdy z jedenastometrowej szerokości segmentów jest dodatkowo podzielony w pionie na dwie części, w konsekwencji szerokość budynku mieszkalnego wynosi 5,5 m. W powyższym zakresie stwierdzić należy, zdaniem strony skarżącej, że projekt budowlany nie jest zgodny z planem, bowiem z treści § 7 ust. 2 pkt 2 planu wynika, że forma przestrzenna projektowanych budynków w obrębie terenu wyznaczonego w liniach rozgraniczających winna być dostosowana do istniejącej sąsiedniej zabudowy (gabaryty budynków, poziom posadowienia parteru, kształt dachu, układ kalenicy, kolorystyka elewacji) celem tworzenia jednorodnych zespołów urbanistycznych.

Zgodnie z przedłożonym przez inwestora projektem budowlanym dla planowanej inwestycji działka nr 113/10 ma powierzchnię 236,00 m2. W projekcie wskazano ponadto, że na przedmiotowej działce całkowita powierzchnia zabudowy wyniesie 27,30 m2, a powierzchnia dojazdów parkingów i dojść 58,62 m2 zaś śmietniki i kontenery na odpady zajmą powierzchnię 8,40 m2. W powyższym zakresie strona skarżąca stwierdziła, że projekt budowlany nie jest zgodny z planem, bowiem z § 6 ust. 3 wynika, że dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem 1M ustala się następujące zasady podziału na działki budowlane: 1. dla budynków wolnostojących - minimalna szerokość frontu działki powinna wynosić 20 m, a powierzchnia działki nie może być mniejsza niż 800 m2, 2. dla budynków bliźniaczych - minimalna szerokość frontu działki powinna wynosić 14 m, a powierzchnia działki nie może być mniejsza niż 600 m2, 3. dla zabudowy zwartej - ilość obiektów w szeregu nie może być większa niż 8, a powierzchnia działki nie może być mniejsza niż 400 m2.

Plan miejscowy dopuszcza dokonywanie wtórnych podziałów pod warunkiem zachowania przepisów szczególnych, przy czym powierzchnia działek po podziale nie może być mniejsza niż 800 m2. W tym kontekście strona zauważyła, że działka nr 113/10 nie spełnia nawet minimalnych wymogów powierzchni przewidzianych w panie dla działek przeznaczonych pod zabudowę niezależnie od rodzaju zabudowy pod jaką działka ta jest przeznaczona. W zaskarżonej decyzji – jak podniosła strona skarżąca - brak jest choćby wzmianki odnoszącej się do zbyt małej powierzchni działki nr 113/10 w stosunku do wymagań stawianych działkom budowlanym w planie. Organ administracji nie zauważył, że budowa dowolnego rodzaju budynku na przedmiotowej działce jest niezgodna z ustaleniami planu, który wprost przewiduje, że minimalna powierzchnia działki budowlanej musi wynosić co najmniej 400 m2, zaś działka nr 113/10 - jak to wynika z projektu budowlanego - ma powierzchnię 236 m2. Powyższe przemawia za uznaniem, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ w sposób niewłaściwy zastosował normę prawną wynikającą z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego uznając, że budowa na działce nr 113/10 w świetle zapisów planu jest dopuszczalna w sytuacji, gdy prawidłowe zastosowanie tego przepisów powinno doprowadzić do uznania, że projekt budowlany w tym zakresie jest niezgodny z planem.

Ponadto strona skarżąca zauważyła, że w § 6 ust. 2 pkt 9 planu wskazano, że maksymalna powierzchnia zabudowy i powierzchnia utwardzonych (dojazdy, place gospodarcze, miejsca postojowe) nie może przekroczyć 40% działki przeznaczonej pod zabudowę. Z projektu budowlanego wynika, że w planowanej inwestycji inwestor użyje nawierzchni w postaci ażurowych płyt betonowych dla których zgodnie z danymi producenta 35% to powierzchnia utwardzona, a 65 % stanowi powierzchnia biologicznie czynna.

Zgodnie z § 3 ust. 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie terenem biologicznie czynnym jest teren z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację, a także 50 % powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią, nie mniej jednak niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie.

Skarżąca zakwestionowała dopuszczalność przyjęcia, że do powierzchni biologicznie czynnej należy zaliczyć 50 % nawierzchni wykonanej z ażurowych płyt betonowych, wskazując, że w toku postępowania organ nie ustalił, aby dopuszczalne było obliczanie powierzchni czynnej w sposób wskazany przez inwestora w projekcie budowlanym. W związku z powyższym organ administracji nieprawidłowo przyjął za dopuszczalne obliczenie powierzchni biologicznie czynnej dla nawierzchni wykonanej z ażurowych płyt betonowych na poziomie 50%. W pierwszej kolejności strona skarżąca podniosła, że organ w żaden sposób nie zweryfikował w toku postępowania jakich ażurowych płyt betonowych zamierza użyć inwestor. W szczególności projekt budowlany podaje jedynie, że według danych producenta powierzchnia biologiczna czynna dla zastosowanych płyt wynosi 65 % nawierzchni. Tym niemniej, brak ustalenia przez organ nazwy producenta i rodzaju płyt może prowadzić do błędnego przyjęcia przez organ danych podanych przez osoby sporządzające projekt budowlany. W tym kontekście skarżąca zauważyła, że przykładowo powierzchnia biologicznie czynna nawierzchni z płyty Stream Line z przestrzeniami wypełnionymi ziemią żwirem lub grysem wynosi ok. 31 % (http://atorplus.pl/technika/nawierzchnie/azurowa-kostka-brukowa-plyty-betonowestream-line_80910.html), a zatem zdecydowanie mniej niż przyjął inwestor w projekcie budowlanym. Możliwość zaliczenia powierzchni wyłożonej określonym rodzajem kraty trawnikowej czy płyty ażurowej do powierzchni biologicznie czynnej jest uzależniona od rodzaju i warstw jej podbudowy, a organ w każdym przypadku powinien zbadać sposób umieszczenia takiej kraty czy płyty w gruncie celem ustalenia, czy istnieją warunki dla naturalnej wegetacji roślin (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt II/SA/Gd 528/12).

W tym zakresie organ odwoławczy ograniczył się do podania definicji tego terminu i wyjaśnił, że zgodnie z informacją producenta (podaną przez inwestora bez wskazania konkretnego producenta) nawierzchnia trawnikowa wykonana z ażurowej płyty betonowej składa się w 65 % z powierzchni biologicznie czynnej, a inwestor w projekcie przyjął wyższy współczynnik obliczenia powierzchni biologicznie czynnej. Zdaniem strony skarżącej powyższe wyjaśnienie nie przesądza, czy powierzchnia urządzonego z kraty trawnikowej parkingu jest czy nie jest terenem biologicznie czynnym.

Odnośnie naruszenia zasad postępowania administracyjnego strona skarżąca podniosła zarzut niedostatecznego wyjaśnienia okoliczności sprawy, tj. naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a.. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia wymagało od organu odniesienia się do zawartego w projekcie zagospodarowania terenu opisu sposobu posadowienia ażurowych płyt betonowych na gruncie. Organ winien zanalizować poszczególne czynności podane przez producenta płyty i ustalić, czy sposób urządzenia terenu zapewni tzw. naturalną wegetację roślin. Naruszenie w tym zakresie przepisów - w ocenie strony skarżącej - ma istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w odniesieniu do działek 555/2, 556, 113/10 przyjęcie wyższego niż zakładany przez inwestora współczynnika powierzchni biologicznie czynnej przesądza o niedopuszczalności realizowania przedmiotowej inwestycji na tych działkach, bowiem przekroczony zostanie maksymalny współczynnik zabudowy działki określony w § 6 ust. 2 pkt 9 planu. Zatem tym bardziej organ powinien dołożyć należytych starań, aby wyjaśnić czy zastosowane przez inwestora rozwiązania mogą rzeczywiście zostać zrealizowane.

W odpowiedzi na skargi Wojewoda D. wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Pismem z dnia 2 lipca 2015 r. uczestnik postępowania D. Sp. z o.o. – W. Sp.k. wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uchylenie decyzji administracyjnej przez sąd następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Badając pod tym kątem podjęte w niniejszej sprawie decyzje, Sąd doszedł do przekonania, podzielając w tym względzie część zarzutów strony skarżącej, że zostały naruszone przepisy procedury administracyjnej w sposób o jakim mowa w w/w art. 145 § 1 ust. 1 lit. c i lit. a.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.).

Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Z powyższych przepisów wynika, że organ zarówno I jak i II instancji przed wydaniem decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji winien szczegółowo sprawdzić w pierwszej kolejności zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Taką też ocenę organ odwoławczy miał przeprowadzić w niniejszej sprawie, jednakże nie wykazał dostatecznie, w ocenie Sądu, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Planowana inwestycja położona jest na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi W., przyjętego uchwałą Rady Gminy D. z dnia 27 sierpnia 2004 r. Nr [...] (Dz. Urz. Woj. D.. Nr [...], poz. [...] ze zm.), który to teren opisany jest na rysunku planu symbolem 1M. Zgodnie z § 7 ust. 1 w/w uchwały ustala się dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem 1M następujące przeznaczenie:

1) przeznaczenie podstawowe terenów stanowi zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna,

2) dopuszcza się lokalizację:

a) zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej - maksymalnie cztery lokale mieszkalne,

b) usług komercyjnych lub publicznych wbudowanych o charakterze lokalnym, stanowiących nie więcej niż 25% powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego,

c) zieleni urządzonej, w tym zadrzewień i zakrzewień,

d) urządzeń komunikacji i infrastruktury technicznej pełniących służebną rolę wobec przeznaczenia podstawowego, miejsc parkingowych i garaży wolno stojących, z wykluczeniem parkowania samochodów o nośności powyżej 3,5 t,

e) elementów reklamowych sytuowanych zgodnie z przepisami szczególnymi.

3) pozostawia się istniejącą zabudowę zagrodową do zachowania.

W myśl zaś ust. 2 § 7 uchwały ustala się dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem 1M następujące warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy i urządzania terenów:

1) dopuszcza się modernizację i rozbudowę istniejących budynków (w tym również zagrodowych) zgodnie z obowiązującymi przepisami szczególnymi oraz pod warunkiem dostosowania formy przestrzennej części projektowanej do części istniejącej,

2) forma przestrzenna projektowanych budynków w obrębie terenu wyznaczonego w liniach rozgraniczających winna być dostosowana do istniejącej sąsiedniej zabudowy (gabaryty budynków, poziom posadowienia parteru, kształt dachu, układ kalenicy, kolorystyka elewacji) celem tworzenia jednorodnych zespołów urbanistycznych,

3) wysokość nowej i modernizowanej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej nie może przekroczyć 2,5 kondygnacji, a wielorodzinnej 3 kondygnacji,

4) dachy strome, pokryte dachówką, materiałami dachówkopodobnymi oraz blachą, kąt nachylenia połaci dachowych od 27° do 50°,

5) dopuszcza się lokalizację na każdej działce budynku gospodarczego lub garażu jako budynków wolno stojących jednokondygnacyjnych, dachy strome, pokryte dachówką ceramiczną, materiałami dachówkopodobnymi, płytą oraz blachą,

6) dopuszcza się lokalizację: garażu, pomieszczeń gospodarczych i usługowych w formie pomieszczeń wbudowanych w bryłę budynku mieszkalnego bądź jako dobudowanych obiektów parterowych tworzących z nim jednolitą pod względem architektonicznym całość,

7) ustala się nieprzekraczalne linie zabudowy w nawiązaniu do sąsiadującej zabudowy oraz zgodnie z rysunkiem planu,

8) w zagospodarowaniu terenów ustala się obowiązek zapewnienia odpowiedniej liczby miejsc postojowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo,

9) ustala się 40% powierzchni działki jako maksymalną powierzchnię zabudowy i powierzchni utwardzonych (dojazdy, miejsca postojowe, place gospodarcze),

10) wprowadza się obowiązek realizacji ażurowych ogrodzeń od frontu działki o maksymalnej wysokości 160 cm oraz zakazuje się stosowania betonowych prefabrykatów ogrodzeniowych (dotyczy nowych ogrodzeń).

W ust. 3 § 7 ustalono dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem 1M następujące zasady podziału na działki budowlane (dotyczy działek projektowanych):

1) dla budynków wolno stojących - minimalna szerokość frontu działki powinna wynosić 20 m, a powierzchnia działki nie może być mniejsza niż 800 m2,

2) dla budynków bliźniaczych - minimalna szerokość frontu działki powinna wynosić 14 m, a powierzchnia działki nie może być mniejsza niż 600 m2,

3) dla zabudowy zwartej - ilość obiektów w szeregu nie może być większa niż 8, a powierzchnia działki nie może być mniejsza niż 400 m2, dopuszcza się dokonywanie wtórnych podziałów pod warunkiem zachowania przepisów szczególnych, przy czym powierzchnia działek po podziale nie może być mniejsza niż 800 2.

Ponadto, ustalono dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 1M obowiązek wydzielenia publicznie dostępnych dróg dojazdowych o szerokości w liniach rozgraniczających minimum 10 m realizowanych i utrzymywanych przez właścicieli terenu lub ustanowienia służebności przejazdu w celu zapewnienia obsługi komunikacyjnej oraz realizacji infrastruktury technicznej (§ 7 ust. 4).

W pierwszej kolejności podzielając zarzut skargi naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że projekt budowlany jest zgodny z w/w miejscowym planem, Sąd stwierdził, że projekt budowlany dla planowanej inwestycji nie jest zgodny z ustaleniami planu, bowiem przewiduje budowę budynków mieszkalnych wielorodzinnych, które nie spełniają warunków określonych w § 7 ust. 1 pkt 2 lit. a planu.

Podkreślić tutaj należy, że ani Prawo budowlane ani przepisy wykonawcze do niego ani powołany wyżej plan miejscowy nie zawierają definicji "budynku mieszkalnego wielorodzinnego" jak i "zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej". Zasadnym jest zatem – jak wskazuje strona skarżąca - sięgnięcie do znaczeń tych pojęć jakie mają w języku potocznym, uwzględniając język fachowy z danej dziedziny. "Terminom, którymi posługują się plany zagospodarowania przestrzennego, należy nadawać - w braku definicji legalnych - takie znaczenie, jakie mają w języku potocznym, w konkretnym przypadku uwzględniając język fachowy z danej dziedziny. Oceny, czy planowana zabudowa ma charakter jednorodzinny, trzeba dokonać uwzględniając okoliczności faktyczne." (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 lipca 2002 r., sygn. akt P 11/01, publ. OTK-A 2002/4/47).

Budynki mieszkalne w potocznym języku dzieli się na jednorodzinne i wielorodzinne. Budownictwo jednorodzinne charakteryzuje się tym, że każde mieszkanie jest oddzielnym budynkiem lub wyraźnie wydzieloną jego częścią. Budownictwo jednorodzinne bowiem to nie tylko najczęściej spotykane budynki wolnostojące, ale także budynki bliźniacze i szeregowe (nazywane też łańcuchowym) oraz atrialne. Budynek wolno stojący usytuowany jest samotnie na działce i ma cztery ściany zewnętrzne. Budynek bliźniaczy to jakby dwa domy wolno stojące usytuowane na granicy działek, ze wspólną jedną ścianą zewnętrzną. Jest to wygodna zabudowa wąskich działek. Jeszcze intensywniej wykorzystuje teren zabudowa szeregowa, szerokość działki bowiem jest tu równa (w segmentach środkowych) szerokości budynku. Powierzchnia jednej działki może tu wynosić nawet tylko 150 ÷ 200 m2, przy szerokości nie mniejszej niż 6 m. Najbardziej intensywna zaś zabudowa atrialna (inaczej gniazdowa) – wywodząca się ze starożytnej Grecji – daje mieszkańcom tylko maleńki ogródek wewnętrzny o powierzchni kilkudziesięciu metrów kwadratowych.

Z samego natomiast określenia "budynek mieszkalny wielorodzinny" łatwo wyciągnąć wniosek, że znajdują się w nich samodzielne mieszkania, każde przeznaczone dla oddzielnej rodziny. Wspólna jest przestrzeń komunikacyjna: korytarz, klatki schodowe, galerie, hole oraz niekiedy pomieszczenia pralni, suszarni, garaży. Ze względu na układ komunikacyjny wielorodzinne budynki mieszkalne dzielimy na:

– klatkowe – gdzie każdy segment kilku mieszkań ma wspólną klatkę schodową,

– korytarzowe – w których z klatki schodowej wchodzi się na wspólny korytarz z dostępem do wszystkich mieszkań na danej kondygnacji

– galeriowe – wejścia do mieszkań są usytuowane od strony zewnętrznej galerii, na którą wchodzi się ze wspólnej klatki schodowej,

– punktowe – tu wszystkie mieszkania są zgrupowane wokół jednej klatki schodowej: powierzchnia jednej kondygnacji jest więc niezbyt wielka.

Budynki mieszkalne klatkowe składają się z segmentów, z których każdy ma własną klatkę schodową. Wejścia do każdego z mieszkań prowadzą bezpośrednio na klatkę schodową, która na każdej kondygnacji obsługuje układy dwójkowe, trójkowe lub o większej liczbie mieszkań. Zespół mieszkań zestawiony przy klatce schodowej w obrębie jednego segmentu na poziomie jednej kondygnacji nazywa się sekcją. Jedna klatka schodowa obsługuje przeważnie na każdym piętrze nie więcej niż 5 mieszkań. Rzut w sekcji rozwiązuje się najczęściej w układzie lustrzanym. Rzut poziomy kondygnacji budynku tworzy się przez połączenie odpowiedniej liczby sekcji, a bryłę budynku - przez zestawienie segmentów. Segmenty skrajne rozwiązuje się niekiedy nieco inaczej od środkowych ze względu na ścianę szczytową. Przyjęty w projekcie układ sekcji zależy od naświetlenia, założonego zestawienia segmentów, a także od zastosowanego w budynku układu konstrukcji. Sekcje mają w przybliżeniu wymiary szerokość - 10-12 m, długość 10-15 m oraz wysokość około 2.5 m w świetle. Długość budynków określa koncepcja urbanistyczna, przy czym dłuższe wykazują lepszy wskaźnik intensywności zabudowy (http://architektura.wiedza.diaboli.pl/typy-domow-mieszkalnych-wielorodzinnych/).

Podstawowe typy współczesnych domów mieszkalnych to dom jednorodzinny — zwykle z ogrodem, jedno-, półtora- lub dwukondygnacyjny oraz wielokondygnacyjny dom mieszkalny wielorodzinny. Domy jednorodzinne zależnie od usytuowania na działce i powiązania z domami sąsiednimi dzieli się na wolno stojące, bliźniacze, szeregowe i atrialne (zwykle w kształcie litery L). Domy wielorodzinne - na formę tych domów zasadniczy wpływ ma system komunikacji wewnętrznej; podstawowe układy to: klatkowy (segmentowy), galeriowy i korytarzowy; zależnie od wysokości rozróżnia się domy mieszkalne niskie (do 12 m), średniowysokie (12–25 m), wysokie (25–55 m) i wysokościowe (ponad 55 m); domy o wysokości powyżej 4 kondygnacji muszą być wyposażone w dźwigi osobowe i zsypy na śmieci (http://encyklopedia.pwn.pl/haslo/dom-mieszkalny;3893601.html).

Powyższy podział znajduje również odzwierciadlenie w przepisach Prawa budowlanego i aktów wykonawczych do niego. Zgodnie bowiem z definicją przez "budynek mieszkalny jednorodzinny" należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku (art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego). Zgodnie zaś z definicją zawartą w § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) przez "zabudowę jednorodzinną" należy rozumieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi. Przez "budynek mieszkalny" należy rozumieć: a) budynek mieszkalny wielorodzinny, b) budynek mieszkalny jednorodzinny (§ 3 pkt 4 w/w rozporządzenia).

W niniejszej sprawie inwestor planuje budowę – jak to określono we wniosku o pozwolenie na budowę – "zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych klatkowych (podkreślenie Sądu) w zabudowie szeregowej". Zarówno w w/w przepisach jak i w terminologii architektoniczno-budowlanej określenia w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej odnoszą się tylko i wyłącznie do "budynków mieszkalnych jednorodzinny".

W ocenie Sądu właśnie z takim budynkiem – klatkowcem - mamy do czynienia w rozpatrywanie sprawie. Zresztą sam inwestor wskazuje na budynki mieszkalne wielorodzinne klatkowe. I nie ma tutaj znaczenia, jak podniósł inwestor w piśmie z dnia 2 lipca 2015 r., że planowana inwestycja zakłada budowę samodzielnych, odrębnych budynków wielorodzinnych, spełniających wymogi dla uznania ich za samodzielne budynki w świetle przepisów prawa budowalnego (m.in. samodzielna konstrukcja, samodzielne, niezależne media, ściany oddzielenia przeciwpożarowego) w zabudowie zwartej, bo właśnie takie zaplanowanie ma posłużyć tylko i wyłącznie zakwalifikowaniu budynku wielorodzinnego składającego się z 5 bądź 3 segmentów zespołem budynków wielorodzinnych w zabudowie szeregowej. Odniesienie określenia "w zabudowie szeregowej" do "zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych klatkowych" stanowi jedynie obejście przepisów prawa dotyczących odległości między budynkami (wielorodzinnymi), aby doprowadzić do realizacji spornej inwestycji, która z istocie swoją formą nie tworzy jednorodnego zespołów urbanistycznych w obrębie terenu wyznaczonego w liniach rozgraniczających, a co jest nakazane § 7 ust. 2 pkt 2 planu. Taki projekt nie jest zgodny z planem miejscowym.

Za powyższym stwierdzeniem przemawiają również zapisy ust. 3 § 7 planu, które wprawdzie nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem nie mamy tutaj do czynienia z podziałem na nowe działki budowlane, ale pokazują jaką formę przestrzenną winny mieć projektowane budynki w obrębie terenu wyznaczonego w liniach rozgraniczających, aby była dostosowana do istniejącej sąsiedniej zabudowy, celem tworzenia jednorodnych zespołów urbanistycznych. A mianowicie w zależności od tego jaki jest projektowany budynek działki mają mieć front od 8 do 20 m, zaś ich powierzchnia ma być w granicach od 400 m2 do 800 m2. Powierzchnia działek zainwestowania już swoimi powierzchniami odbiegają znacząco od w/w danych (działka nr 112/3 ma powierzchnię 6568 m2, nr 113/10 - 236 m2, nr 555/2 – 4886 m2, nr 556 - 1471 m2), a co dopiero budowanie budynków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej o długości 66 m (6 x B2), 82,5 m (7 x B2 + B1), 27,5 m (2 x B2 + B1) oraz budynku wielorodzinnego mającego długość 56 m (budynki A1-A5: 5 x 11,2 m) i 33,6 m (A6-A8: 3 x 11,2 m). Budowanie zatem na obszarze, w którym dominuje zabudowa jednorodzinna wolnostojąca (na terenie sąsiednim istnieje tylko jedna tzw. szeregówka) z pewnością nie tworzy jednorodnego zespołu urbanistycznego terenu 1M.

Na marginesie należy zwrócić uwagę, że w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podaje, że budynki wielorodzinne będą miały szerokość elewacji 11,2 m, zaś z analizy znajdującej się w projekcie budowlanym wynika, że będzie to 11,10 m (s. 255).

Należy również zwrócić uwagę na rozbieżności wynikające z analizy (s. 253-259 projektu), na którą powołuje się organ odwoławczy i analizy istniejącej zabudowy sąsiadującej z terenem inwestycji, wykonanej przez architekt E.S.-S.. Wojewoda powołując się na analizę sporządzona przez projektanta, wskazał jedynie, że szerokość istniejącej zabudowy wynosi dla zabudowy jednorodzinnej: szeregowej 11 m oraz wolnostojącej 17,35 m (działka nr 552/2) i od 9 m do 25 m przy ul. [...], natomiast dla zabudowy wielorodzinnej - od 11 m do 17 m. Z przedstawionej zaś opinii (co zostało również zasadnie podniesione w skardze) wynika natomiast, że w całym obszarze objętym planem miejscowym występuje szerokości frontów budynków domów jednorodzinnych wahają się od 14,5 do 34 m. Wszystkie przyległe bezpośrednio do zachodniej granicy przedmiotowej inwestycji dziesięć działek budowlanych, przeznaczonych pod budowę jednorodzinnych wolnostojących budynków mieszkalnych, o numerach od 563/3 do 563/13 posiadają szerokości frontów 25 m. Najbliższe przedmiotowej inwestycji budynki istniejące od strony zachodniej, zlokalizowane na działkach 540/1 oraz 540/2 posiadają szerokości elewacji 14,5 m. Działka przyległa od strony południowej nr 555/3 posiada szerokość frontu 22 m. Działka przyległa od strony północnej nr 114/7 posiada szerokość frontu 34 m. Działki zabudowane nr 100/23 oraz 100/13 sąsiadujące z terenem opracowania od strony północnej posiadają szerokości frontów odpowiednio 26 m i 34 m. Położone na nich budynki posiadają szerokości elewacji frontowej 17 m oraz 16,5 m. Przyległe do nich działki 100/6, 100/7, 100/8, 100/9 także są zabudowane wolnostojącymi domami jednorodzinnymi o szerokości frontów kolejno: 17 m, 16 m, 16 m, 16 m. Działka zabudowana przyległa od strony wschodniej nr 552/2 (przykład I) posiada szerokość frontu 25 m.

Rozbieżności powyższe nie zostały – w ocenie Sądu – przez organ odwoławczy w sposób dokładny wyjaśnione (art. 7 k.p.a.) ani w sposób wyczerpujący rozpatrzone (art. 77 k.p.a.). Ponadto, organ odwoławczy nie wyjaśnił stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy (art. 11 k.p.a.) oraz nie wskazał faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 k.p.a.), ograniczając się w tym względzie do stwierdzenia, że analiza sporządzona przez architekt E.S.-S. nie może być w pełni wiarygodna, bowiem pomija istniejącą zabudowę jednorodzinną w układzie szeregowym, zlokalizowanej po stronie północnej ul. [...]. W realiach sprawy wnikliwa analiza opracowania arch. E.S.-S. była niezbędna.

Uwzględniając powyższe, skład orzekający w niniejszej sprawie uznał twierdzenie organu odwoławczego, że "projektowana zabudowa bardzo mocno - bryłowo - nawiązuje do istniejącej zabudowy wielorodzinnej oraz jednorodzinnej na terenie sąsiednim, przez co tworzy bardzo zwarty jednorodny (podkreślenia Sądu) układ urbanistyczny (powstała pierzeja budynków o jednorodnym wyglądzie)", nie odpowiada ustalonemu stanowi faktycznemu.

Ponadto, aby uznać, że planowana inwestycja tworzy jednorodny zespół urbanistyczny w obrębie terenu oznaczonego symbolem 1M nie jest wystarczające – jak to wskazał uczestnik w piśmie z dnia 2 lipca 2015 r. – że nawiązuje ona do wybudowanej i oddanej do użytkowania ponad 2 lata temu inwestycji sąsiedniej, stanowiąc jej kontynuację pod względem formy, kolorystyki, wielkości budynków, która jest jedyną taką zabudową na tym terenie.

Powyższe prowadzi również do wniosku, że planowany klatkowiec (zespół 5 i 3 budynków mieszkalnych wielorodzinnych klatkowych w zabudowie szeregowej) nie spełnia warunków określonych w § 7 ust. 1 pkt 2 lit. a planu, zgodnie z którym dopuszcza się lokalizację zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej - maksymalnie cztery lokale mieszkalne. Jak słusznie wskazała strona skarżąca planowana inwestycja wielorodzinna (klatkowce) będą miały 20 lokali (5 segmentów A1-A5 po 4 lokale) i 12 lokali (3 segmenty A6-A8 po 4 lokale), nie zaś jak błędnie wskazuje organ – 4 lokale.

Tylko powyższe prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja nie może ostać się obrocie prawnym, bowiem organ odwoławczy naruszył art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, stwierdzając, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd podzielił stanowisko strony skarżącej, że plan nie przewiduje możliwości zwartego zabudowania terenu budynkami wielorodzinnymi w układzie szeregowym, albowiem możliwość zabudowy szeregowej jest dopuszczalna wyłącznie dla budynków jednorodzinnych. Organ odwoławczy nie rozpoznał także szczegółowo i wnikliwie zarzutów odwołania opisanych na k. 2-4 niniejszego uzasadnienia, a zwłaszcza odnoszących się do bilansu zabudowy i analizy istniejącej zabudowy.

Zdaniem Sądu w sprawie doszło również do naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy w zakresie użycia nawierzchni w postaci ażurowych płyt betonowych, a w dalszej konsekwencji - obliczenia powierzchni biologicznie czynnej. Przede wszystkim – jak słusznie wskazuje strona skarżąca - organ w żaden sposób nie zweryfikował w toku postępowania jakich ażurowych płyt betonowych zamierza użyć inwestor, który również w projekcie budowlanym tych danych nie podał (nie wiadomo, czy takie płyty w ogóle są produkowane). W tym zakresie organ odwoławczy ograniczył się jedynie do podania przepisów planu i rozporządzenia wykonawczego i stwierdzenia, że można zaakcentować przyjęte przez projektanta obliczenia powierzchni biologicznie czynnej.

Ponadto, organ nie zbadał sposobu umieszczenia takiej kraty czy płyty w gruncie celem ustalenia, czy istnieją warunki dla naturalnej wegetacji roślin (por. wyroki: WSA w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 528/12; WSA w Poznaniu z dnia 11 czerwca 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 1198/14).

Na marginesie należy również zauważyć, że na s. 146 projektu – jak podaje uczestnik w piśmie z dnia 2 lipca 2015 r. – nie znajduje się projekt posadowienia płyt ażurowych tylko "zestawienie powierzchni – parter budynek B2".

Niezależnie od powyższego, należy zwrócić uwagę, że postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], w trybie art. 136 k.p.a., Wojewoda D. zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie poprzez: 1) przedłożenie analizy bilansu terenu opisanego na rysunku planu symbolem 1M w zakresie istniejącej zabudowy jednorodzinnej i wielorodzinnej, 2) analizy charakterystyki architektoniczno-urbanistycznej istniejącej na tym terenie zabudowy, 3) ustosunkowanie się do kwestii odprowadzenia z terenu inwestycji wód opadowych, przy uwzględnieniu niedopuszczalności zmian naturalnego spływu wód opadowych na działki sąsiednie (§ 28, § 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych), 4) usunięcie nieprawidłowości związanych z odległością pokryw ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach A1 i A7 oraz odległości pokryw tych zbiorników od drogi i ciągów pieszych (§ 36 ust. 1 pkt 1 w/w rozporządzenia), 5) przedłożenie opinii D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. w zakresie dopuszczalności zaplanowanego usytuowania pokryw i wentylacji ze zgrupowania kilku zbiorników bezodpływowych na ścieki, 6) dostosowanie szerokości dojazdów do budynku do wymaganej przepisami szerokości 4,5 m (§ 14 ust. 3 rozporządzenia), 7) uzupełnienie rozwiązania dotyczącego usytuowania placu zabaw od wydzielonych miejsc postojowych (zastosowany mur o szerokości 24 cm i wysokości 2 m organ uznał za ominiecie unormowań § 19 rozporządzenia), 8) uzupełnienie projektu w zakresie wymogu zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w aspekcie przesłaniania i nasłonecznienia (§ 13 rozporządzenia), 9) wyjaśnienie, ewentualnie poprawkę wymagań dotyczących oznaczenia na projekcie usytuowania hydrantu na działce nr 555/1, która nie jest objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę (działka ta została wyłączona w toku postępowania pierwszoinstancyjnego z opracowania), 10) uzupełnienie projektu o aktualne zaświadczenia projektantów o przynależności do właściwych izb, 11) wyjaśnienie nieścisłości dotyczących zaplanowanego usytuowania wzdłuż ul. [...] dodatkowych miejsc postojowych dla osób przebywających okresowo (na s. 12 projektu wskazano, że tych miejsc będzie 40, zaś na s. 57 – 9), 12) doprowadzenie projektu budowlanego do spełnienia wymagań rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 ze zm.).

W kwestii wykonania powyższego postanowienia, ponieważ w aktach sprawy brak jest projektu, który został dołączony do uzupełnienia z dnia 9 października 2014 r., jak i organ odwoławczy nie odniósł się do tej kwestii w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Sąd nie mógł zweryfikować, czy w istocie uzupełniono rozwiązania dotyczące usytuowania placu zabaw od wydzielonych miejsc postojowych oraz czy wyjaśniono, ewentualnie poprawiono, wymagania dotyczące oznaczenia w projekcie usytuowania hydrantu na działce nr 555/1. Trudno jest ustalić, jaką formę i treść miał projekt w chwili wydawania decyzji przez organ I instancji, a jak wyglądał po jego uzupełnieniu.

Ponadto, wątpliwości Sądu wzbudził fakt, że przedłożona opinia D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia 27 czerwca 2014 r. została wydana w odpowiedzi na pismo z dnia 30 maja 2014 r., a zatem wcześniejszego niż samo postanowienie (6 czerwca 2014 r.).

Odnośnie zaś spełnienia w/w pkt 12, tj. doprowadzenia projektu budowlanego do spełnienia wymagań rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. poz. 462 ze zm.), należy zwrócić uwagę na jego przepis § 3 ust. 1 pkt 5, zgodnie z którym na stronie tytułowej projektu budowlanego należy zamieścić spis zawartości projektu budowlanego wraz z wykazem załączonych do projektu wymaganych przepisami szczególnymi uzgodnień, pozwoleń lub opinii, także specjalistycznych, oraz, stosownie do potrzeb, oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych, o których mowa w art. 34 ust. 3 pkt 3 ustawy. W myśl zaś § 5 wszystkie strony i arkusze stanowiące części projektu budowlanego oraz załączniki do projektu powinny być ponumerowane. Części projektu budowlanego odrębnie oprawione oraz załączniki powinny mieć numerację zgodną ze spisem zawartości tego projektu.

W projekcie budowlanym stanowiącym załącznik nr 1 do zaskarżonej decyzji istnieje w tym zakresie szereg nieprawidłowości i niejasności. Przede wszystkim projekt ma wprawdzie numerację, ale dopisaną odręcznie i kilkakrotnie poprawianą. Przy czym nie wiadomo kto ją zmieniał i kiedy. Poza tym na s. 4 widnieje zapis (również odręczny), że "ze względu na uzupełnienie projektu wyłączono strony: 17-30, 38, 47, 65-75, 92-93 i 96-97". Również odręcznie dopisane jest na niektórych stronach projektu "NIEAKTUALNE". Nie wiadomo kiedy to dokonano i czy była to osoba upoważniona do tej czynności.

Ponadto, na s. 46 i s. 47 znajdują się dwa pkt 3. zatytułowane "Opis instalacji elektrycznych", które mają w prawych górnych rogach odręczną adnotację, wykonaną czerwonym cienkopisem "nieaktualne". Nie ma natomiast aktualnego opisu instalacji elektrycznych, czego – mimo, że w spisie zawartości opracowania jest wymieniony - również nie wskazał pełnomocnik inwestora na rozprawie. W projekcie znajdują się natomiast po dwa: pkt 1. Szczegółowy spis zawartości opracowania na s. 2 i 17 (z dopiskiem "nieaktualne i pieczątką Starostwa Powiatowego we W.); pkt 2. Opis techniczny do projektu budowlanego na s. 5 i 20 (z dopiskiem "nieaktualne i pieczątką Starostwa Powiatowego we W.); pkt 4. Opis instalacji sanitarnych na s. 50 i 65 (z dopiskiem nieaktualne" i pieczątką Starostwa Powiatowego we W.); pkt 10. dotyczące "Opis techniczny dróg wewnętrznych, chodników oraz miejsc postojowych" na s. 88 i s. 91 (z dopiskiem nieaktualne"). Nie tylko te odręczne zapisy sprawiają, że projekt jest nieczytelny, ale także fakt, że w całym projekcie pojawia się w jednym miejscu 8 budynków A1-A8, a w innym 9 budynków A1-A9. Ponadto, na s. 38 znajduje się pkt 2.3. Opis techniczny – budynki wielorodzinne (A1...A8) z dopiskiem "nieaktualne", zaś na s. 39 drugi pkt 2.3. Opis techniczny – budynki wielorodzinne (A1...A9).

Ponadto, zgodne z § 3 ust. 1 pkt 4 w/w rozporządzenia na stronie tytułowej projektu budowlanego należy zamieścić imiona i nazwiska projektantów opracowujących poszczególne części projektu budowlanego, wraz z określeniem zakresu ich opracowania, specjalności i numeru posiadanych uprawnień budowlanych oraz datę opracowania i podpisy. W niniejszej sprawie brak jest zarówno na stronie tytułowej jak i na s. 16, 30, 45, 37, 79, 83, 84, 87, 90, 94-125, 136, 250-251, 260-261 podpisu projektanta mgr. inż. K.B..

Na s. 137-146 brak jest podpisu sprawdzającego inż. J.B., zaś na s. 150-159 mgr. inż. T.B. najprawdopodobniej opracowującego projekt instalacji elektrycznych (przed nazwiskiem znajduje się słowo "opracowanie":). Na s. 160-162 brak jest podpisu mgr.inż. M.Z. projektanta konstrukcji. Na s. 163-164 brak jest podpisu mgr.inż. O.P.. Na s. 164 nie ma żadnego z podpisów: ani projektanta mgr.inż. M.W. ani opracowujących projekt mgr.inż.arch. K.B. i mgr.inż.arch. O.P. ani sprawdzającego dr.inż.arch. J.P.. Na s. 266 brak jest podpisu inż. K.W.. Również na s. 270-271 brak jest jakiekolwiek podpisu. Także s. 273 zawiera braki w tym zakresie.

Należy również zawrócić uwagę, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 w/w rozporządzenia na stronie tytułowej projektu budowlanego należy zamieścić nazwę, adres obiektu budowlanego oraz jednostkę ewidencyjną, obręb i numery działek ewidencyjnych, na których obiekt jest usytuowany. W niniejszej sprawie na stronie tytułowej projektu budowlanego wskazano jako adres inwestycji działki jedynie nr 112/3, 113/10, 555/2, 556. Zaskarżoną decyzją Wojewoda udzielił natomiast pozwolenia dla inwestycji na terenie działek nr 112/3, 113/9-11, 555/2, 556, 559/1, 508 w W., gmina D..

Zdaniem Sądu organ odwoławczy – ze względu na fakt, że inwestor w trybie art. 136 k.p.a. był wzywany do skorygowania projektu budowlanego - przed jego zatwierdzeniem winien był sprawdzić, czy spis zawartości projektu jest prawidłowy i aktualny, czy ponumerowane zostały wszystkie strony, czy numeracja jest prawidłowa z zachowaniem stosownej kolejności, czy zmiany znalazły odzwierciedlenie w sporządzonym wcześniej projekcie i dopiero wówczas, gdy stwierdzi, że projekt jest sporządzony zgodnie z w/w wymogami, organ powinien go zatwierdzić. Spełnienie tych wymogów jest istotne ze względu fakt, że nie tylko inwestor, ale także inne strony postępowania, jak również wykonawca a niekiedy i organy nadzoru budowlanego muszą wiedzieć co dokładnie stanowi zawartość załącznika w postaci projektu budowlanego. Zawartość zatwierdzonego projektu budowlanego jest również istotna dla Sądu administracyjnego kontrolującego zaskarżony akt administracyjny (tak wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 24 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 237/08).

Decyzja o pozwoleniu na budowę wraz z zatwierdzonym przez organ i dołączonym bezpośrednio do decyzji załącznikiem nr 1 w postaci projektu budowlanego nie powinny budzić żadnych wątpliwości co do zawartości dokumentacji. Sąd kontrolujący zaskarżony akt nie może bowiem domniemywać, że określony materiał dokumentacji został lub nie został włączony do projektu a następnie zatwierdzony. W tym miejscu należy zaznaczyć, że wydana decyzja - pozwolenie na budowę wraz z zatwierdzonym projektem budowlanym stanowi, po uzyskaniu ostateczności, samodzielny byt prawny i wywołuje określone skutki prawne. Nie jest zatem obojętne, co konkretnie zatwierdził organ architektoniczno-budowlany.

W niniejszej sprawie organ odwoławczy – pomimo w/w braków – wydał decyzję zatwierdzającą projekt budowlany, czym naruszył nie tylko art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., ale i art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez niesprawdzenie kompletności projektu budowlanego. Trudno zatem zgodzić się ze stwierdzeniem przez Wojewodę kompletności projektu budowlanego, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego i twierdzeniem, że projekt budowlany spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie zakresu i formy projektu budowlanego.

Ponadto, organ odwoławczy stwierdził w odniesieniu do dróg dojazdowych, że parametry projektowanych dojść i dojazdów są zgodne z wymaganiami § 14-16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Brak jest jednak - jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji – aby Wojewoda odniósł się do kwestii szerokości dróg dojazdowych o jakiej mowa w § 7 ust. 4 planu. Zgodnie z tym przepisem dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 1M ustalono obowiązek wydzielenia publicznie dostępnych dróg dojazdowych o szerokości w liniach rozgraniczających minimum 10 m. Należy tutaj podkreślić, że zaskarżoną decyzją zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę m.in. ciągiem pieszo-jezdnym i wewnętrznymi drogami dojazdowymi.

Ta kwestia będzie musiała zostać wyjaśniona przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ odwoławczy.

Na marginesie należy zauważyć, że odnosząc się do zarzutu dotyczącego obsługi inwestycji za pomocą jednej drogi dojazdowej, jak również niemożności dokonywania manewrów przez samochody asenizacyjne oraz jednostki straży pożarnej ze względu na wyłączenie z opracowania projektowego działki nr 555/1, Wojewoda powołał się na pozytywną opinię rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz rzeczoznawcy ds. sanitarnych, o których stosowne adnotacje – jak wskazał organ - znalazły się na projekcie zagospodarowania terenu s. 94 projektu, jednakże na tej stronie znajduje się "schemat przeznaczenia terenu".

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że projekt budowlany w zakresie w jakim przewiduje budowę "zespołu 15 budynków jednorodzinnych dwulokalowych" jest zgodny z planem w sytuacji, gdy z planu nie wynika, aby dopuszczał on budowę budynków jednorodzinnych dwulokalowych, lecz wyłącznie budynków jednorodzinnych lub wielorodzinnych. Zgodnie z przywołanymi już definicjami "zabudowa jednorodzinna" to jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi, natomiast "budynek mieszkalny jednorodzinny" to budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku.

Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że projekt budowlany w zakresie w jakim przewiduje budowę na działce nr 113/10 jest zgodny z planem w sytuacji, gdy działka nr 113/10 nie spełnia minimalnych wymogów powierzchni określonych w planie dla powierzchni działki przeznaczonej pod zabudowę, bowiem przepisy § 7 ust. 3 planu odnoszą się do podziału na nowe działki budowlane tj. działek projektowanych, a w niniejszej sprawie do podziału nieruchomości nie doszło.

Uwzględniając powyższe, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana niezgodnie z prawem, a to obligowało do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 152 w/w ustawy orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, a o kosztach - na podstawie art. 200 w związku z art. 205 w/w ustawy.

Stąd orzeczono jak w sentencji wyroku.

k.g.