Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 837/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia NSA Katarzyna Borońska, Sędzia WSA Anna Moskała, Anetta Chołuj (sprawozdawca), , Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Wydziału III Halina Rosłan, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n.

Skarżoną decyzją, po rozpatrzeniu odwołania M. G. (dalej: skarżący, strona), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: SKO, Kolegium) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. (dalej: Prezydent) z [...]sierpnia 2017 r. cofającą skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi wg kategorii B, BE, C, CE.

Z akt sprawy wynika, że - pismem z [...] stycznia 2017 r. - Prezydent zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia mu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi w związku z niezgłoszeniem się we wskazanym terminie na egzamin sprawdzający kwalifikacje. Następnie - w/w decyzją - cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami wg podanych kategorii. Jako podstawę prawną decyzji powołał m.in. art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy

z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm. - dalej: u.P.r.d.).

Prezydent uzasadniał, że na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. (dalej: Komendant WP) z [...] lutego 2016 r. skierowano skarżącego –[...] listopada 2016 r. - na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji i że do dnia wydania decyzji nie poddał się on egzaminowi sprawdzającemu kwalifikacje. Dodał, że wyznaczony decyzją termin egzaminu upłynął 2 stycznia 2017 r. Wskazał, że w związku z powyższym był zobowiązany orzec o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami wg w/w kategorii. Odnośnie podnoszonej przez skarżącego w postępowaniu kwestii wniesienia sprzeciwu w sprawie karnej do Sądu Rejonowego K. W. III Wydział Karny (sygn. akt [...]) i zawieszenia postępowania administracyjnego organ podkreślił, że w przypadku ewentualnego uchylenia mandatu karnego, co w konsekwencji skutkowałoby zmniejszeniem 24 pkt za wykroczenia popełnione w ruchu drogowym, stronie postępowania przysługiwać będzie prawo do skorzystania z trybu nadzwyczajnego tj. wznowienia postępowania.

W odwołaniu, skarżący zarzucił, że organ I instancji nie podał podstawy prawnej decyzji i odmówił wiarygodności dowodom, które są w aktach sprawy i które podważają w jego ocenie ilość przypisanych mu punktów w związku z wykroczeniami drogowymi. Zakwestionował także, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów procesowych wyznaczających terminy załatwienia sprawy.

Po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym, SKO decyzję Prezydenta utrzymało w mocy. Uzasadniało, że - zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.P.r.d. - decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1. Wskazało, że - według art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.P.r.d. - kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów.

Zauważyło, że - jak wynika z akt sprawy – okoliczność skierowania strony na sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego potwierdza ostateczna decyzja Kolegium z dnia [...] grudnia 2016 r. Dowodziło, że poza sporem pozostaje, że skarżący nie przystąpił do egzaminu. Wywiodło, że brak poddania się sprawdzeniu kwalifikacji powoduje sankcję w postaci wydania decyzji administracyjnej

o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Dodało, że wydawana w tej sprawie decyzja ma charakter obowiązkowy, tj. wystarczy sam fakt niepoddania się egzaminowi kontrolnemu aby doszło do zastosowania sankcji w postaci cofnięcia uprawnień. Zaznaczyło, że organ cofający uprawnienia nie ma kompetencji do badania zasadności otrzymania przez kierowcę punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, czy też prawidłowości ostatecznej decyzji kierującej kierowcę na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Uznało, że w sprawie cofnięcia uprawnień w związku z niepoddaniem się egzaminowi sprawdzającemu nie ma już istotnego znaczenia okoliczność podejmowania przez stronę środków prawnych celem kwestionowania ilości punktów karnych przypisanych jej w związku z wykroczeniami drogowymi. Stwierdził tym samym, że nie występuje w tym zakresie zagadnienie wstępne, które uzasadniałoby zawieszenie postępowania.

W skardze, skarżący nie zgodził się z decyzją, z uwagi na brak podstaw do cofnięcia mu prawa jazdy. Zarzucił Kolegium naruszenie przepisów procesowych wyznaczających terminy załatwienia sprawy administracyjnej tj. art. 35 § 3 K.p.a. oraz przepisów art. 145 § 5 K.p.a. Ponadto skarżący podniósł zarzuty wobec działań Policji, związanych z pomiarem prędkości podczas kontroli drogowych, którym został poddany. W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2018 r. pełnomocnik skarżącego podniósł zarzuty dotyczące decyzji kierującej skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy tj. okoliczność, że określony w tej decyzji termin był terminem za krótkim na wykonanie obowiązku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje; Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny

i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego

w tej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem podstawy w prawie materialnym, jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym. Sąd uznał, że w sprawie zasadnie cofnięto skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami wg kategorii B, BE, C, CE. Materialno-prawną podstawę skarżonej decyzji stanowił art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.P.r.d., który normuje, że decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1, tj. kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji przez osobę posiadającą uprawnienie do kierowania pojazdem, na które została ona skierowana decyzją starosty. Wydanie decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami następuje po uprzednim przeprowadzeniu odrębnego postępowania, w toku którego organ dysponuje kompetencją do orzekania o skierowaniu kierowcy na sprawdzenie kwalifikacji, określając jego zakres. Wydane w tym przedmiocie prawomocne orzeczenie ma charakter wiążący i stanowi następnie jedną z przesłanek do wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Tym samym, zagadnienie skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oraz samo cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami jest rozstrzygane w dwóch odrębnych postępowaniach, przy czym - orzekając o cofnięciu kierowcy uprawnień - organ jest zobligowany wziąć pod uwagę treść wydanej - na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 u.P.r.d. - decyzji. W przypadku zatem, gdy osoba skierowana na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie wykona nałożonego na nią obowiązku i nie podda się egzaminowi, to - stosownie do art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.P.r.d. - starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym. Decyzja taka ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że organ nie działa w ramach uznania administracyjnego i zobligowany jest do zastosowania oznaczonej sankcji. Przenosząc powyższe na grunt badanej sprawy wskazać należy, że w jej realiach bezspornym pozostaje fakt, że decyzją z 2 listopada 2016 r., - działając m.in. w oparciu o w/w przepis - skierowano skarżącego na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie posiadanych uprawnień. Wyznaczono mu termin egzaminu do dnia 2 stycznia 2017 r., uznając ten termin za wystarczający do zrealizowania nałożonego na skarżącego obowiązku. Po rozpatrzeniu odwołania SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja ta stała się ostateczna bowiem skarżący nie wniósł od niej skargi.

Decyzja ta obligowała zatem skarżącego do niezwłocznego poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji (wyznaczenie przez organ terminu egzaminu nie wynika wprost z art. 114 ust. 1 pkt 1 u.P.r.d.). Zaniechanie przez skarżącego czynności związanych z podaniem się sprawdzeniu kwalifikacji, obligowało zaś organ do wydania skarżonej decyzji o cofnięciu uprawnień.

Z powyższych względów Sąd nie miał wątpliwości, że kwestionowane w sprawie rozstrzygnięcie SKO odpowiada prawu. Sąd zauważa, że z treści przepisów u.P.r.d. wynika, że - w sytuacji zaistniałej

w przypadku skarżącego - warunkiem odzyskania cofniętych uprawnień do kierowania pojazdami jest poddanie się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Poza ramy sprawy a w konsekwencji możliwości oceny Sądu wykraczają zarzuty wobec działań Policji podczas kontroli drogowych oraz zarzuty sformułowane wobec decyzji dotyczącej skierowania skarżącego na sprawdzenie kwalifikacji kierowcy. Zgodnie bowiem z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zarzuty sformułowane przez pełnomocnika skarżącego dotyczącą sprawy, zakończonej ostateczną decyzją i nie mogą być przedmiotem oceny Sądu w rozstrzyganej sprawie.

Wbrew twierdzeniom skargi SKO rozpatrzyło odwołanie w terminie określonym w przepisach art. 35 K.p.a. Natomiast przepis art. 145 § 5 K.p.a., który powołał skarżący dotyczą trybu wznowienia postępowania i nie miał zastosowania w postępowaniu, które prowadzone było w trybie odwoławczym, zatem nie mógł zostać naruszony.

Z tych względów - stosownie do dyspozycji art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U.

z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - należało orzec jak w sentencji wyroku.