Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 640/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 80 ust. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 247
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: § 2 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 51 i § 3 ust. 1 pkt 102 oraz § 3 ust. 1 pkt 37 i 71.
journal: Dz.U. 2016 poz 71
law: Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Sękowska Sędziowie: sędzia WSA Anita Wielopolska asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lutego 2021 r., [...] w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: SKO) decyzją z [...] lutego 2021 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania M. O., od decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] grudnia 2020 r., znak: [...], o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie istniejącego budynku inwentarskiego i budowie nowego kurnika wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach o nr. ew. [...] i [...], w miejscowości G., gmina K. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia zostało wszczęte w dniu 6 czerwca 2019 r., czyli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839). Zatem stosownie do regulacji § 4 tego rozporządzenia, w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), zwanego dalej "rozporządzeniem".

Poza tym wskazał, że planowane przedsięwzięcie polega na rozbudowie jednego z dwóch kurników istniejących na działkach nr [...] i [...] oraz budowie jednego kurnika. Obecnie maksymalna obsada wynosi 39000 sztuk brojlerów kurzych (156 DJP). Po zrealizowaniu planowanego przedsięwzięcia, tj. rozbudowie jednego z istniejących kurników oraz budowie nowego kurnika, łączna obsada brojlerów kurzych wynosiłaby 74000 sztuk, tj. 296 DJP. Zatem, w świetle § 2 ust. 1 pkt 51 w zw. z ust, 2 rozporządzenia, planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie bowiem do regulacji § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP - przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza).

Z kolei, zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu przedsięwzięć realizowanych lub zrealizowanych wymienionych w:

1) ust. 1, jeżeli ta rozbudowa, przebudowa lub montaż osiąga progi określone w ust. 1, o ile progi te zostały określone;

2) § 3 ust. 1, jeżeli ta rozbudowa, przebudowa lub montaż spowoduje osiągnięcie progów określonych w ust. 1, o ile progi te zostały określone.

Planowana rozbudowa istniejącego kurnika oraz budowa nowego kurnika spowoduje zaś, iż określony w § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia próg 210 DJP zostanie przekroczony.

Organ w przedmiotowej sprawie powołał się przede wszystkim na art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r., poz. 247), dalej: ustawa, wskazując, że warunkiem koniecznym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Dla terenu, na którym planowana jest lokalizacja ww. przedsięwzięcia, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą Nr [...] Rady Gminy w K. z dnia [...] czerwca 2020 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w północnej części obrębu G[...], gmina K. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2020r., poz. [...]), dalej: uchwała. Zgodnie z ustaleniami tego planu, teren, na którym planowana jest lokalizacja ww. przedsięwzięcia, przeznaczony jest pod obsługę produkcji w gospodarstwach rolnych (oznaczony na rysunku planu symbolem 1RU). Dalej Organ wskazał, że § 7 pkt 3 uchwały określający zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego dla tego terenu, w ppkt. a) stanowi, że dopuszcza się lokalizację przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych. W ocenie Kolegium, uwzględniając przytoczony przepis uchwały należy stwierdzić, iż na tym terenie możliwa jest lokalizacja przedsięwzięć, które albo w ogóle nie zaliczają się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, albo zaliczają się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. SKO uznało także, że wprawdzie żaden z przepisów uchwały nie stanowi wprost, że niedopuszczalna jest lokalizacja przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jednak przyjęcie, iż w związku z tym możliwa jest lokalizacja takich przedsięwzięć na tym terenie byłoby sprzeczne z celem regulacji § 7 pkt 3 uchwały. Organ podkreślił, że jak już wyżej wskazano, § 7 pkt 3 uchwały określa m. in. zasady ochrony środowiska oraz ochrony przyrody. Zatem zapis w jego ppkt. a) należy traktować jako dyrektywę, która wprowadza ograniczenia w realizacji pewnych, najbardziej znacząco oddziałujących na środowisko przedsięwzięć, dopuszczając lokalizację jedynie przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wykładnia tego przepisu prowadzi zatem do wniosku, iż na tym terenie plan miejscowy nie dopuszcza lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.

Powyższe rozważania prowadzą – zdaniem Organu - do wniosku, iż lokalizacja ww. przedsięwzięcia, które zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jest niezgodna z ustaleniami ww. planu miejscowego. W konsekwencji, wobec braku zgodności planowanego przedsięwzięcia z planem miejscowym, nie można wydać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia, niezależnie od innych okoliczności sprawy. Brak zgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego stanowi bowiem przeszkodę do wydania takiej decyzji.

Poza tym SKO wyjaśniło, że uchylenia zaskarżonej decyzji nie uzasadniają też podniesione w odwołaniu zarzuty: przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie oraz zaniechania przekazywania korespondencji pomiędzy organami uczestniczącymi w postępowaniu, co w ocenie skarżącego miało istotny wpływ na czas i sposób rozstrzygnięcia sprawy. Niezależnie od oceny zasadności tych zarzutów, wobec wejścia w życie, w dniu 22 lipca 2020 r., uchwały, która wyklucza możliwość lokalizacji na tym terenie przedsięwzięć zaliczonych do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, po tym dniu nie można inaczej rozstrzygnąć niniejszej sprawy, jak tylko odmówić wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

M. O. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. decyzję SKO z [...] lutego 2021 r.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów mogących mieć wpływ na wynik sprawy tj:

1) art. 6, art. 7, art. 8 oraz art. 9 i art. 12 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez:

a. przeprowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, a ponadto poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, a co za tym idzie nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez brak należytego rozważenia charakteru i specyfiki planowanej inwestycji w zakresie planowanej budowy budynków inwentarskich i innych obiektów w kontekście intertemporalnej zmiany stanu prawnego dotyczącej uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a przez to brak rozważenia w tym kontekście słusznego interesu skarżącego i proponowanych przez niego rozwiązań;

b. brak należytego i wyczerpującego poinformowania skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, jakie wiązały się z pojawieniem (po upływie roku od złożenia przez skarżącego wniosku) nowej istotnej okoliczności w postaci niezgodności planowanego przedsięwzięcia z podjętym i obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co skutkowało brakiem umożliwienia stronie reakcji na zaistniałe zdarzenie prawne i dokonanie arbitralnego rozstrzygnięcia;

c. brak umożliwienia stronie modyfikacji złożonego wniosku lub przedstawienia wariantu alternatywnego, co wiązało się z bezzasadnym przedłużaniem postępowania oraz faktycznie uniemożliwiło skarżącemu dostosowanie się do okoliczności, które nastąpiły już po dacie złożenia przez niego wniosku i (wniosek złożono 6 czerwca 2019 r., zaś uchwała obejmująca wprowadzenie miejscowego planu przestrzennego weszła w życie 21 lipca 2020 r.);

2) naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia o treść normy wynikającej z § 7 ust. 3 uchwały nr [...] Rady Gminy, podczas gdy w danym akcie prawnym nie ma takiej jednostki redakcyjnej, a co prowadzi do wniosku, że rozstrzygnięcie decyzji zostało oparte o nieistniejącą podstawę prawną;

z ostrożności procesowej

3) naruszenie przepisów § 7 pkt 3 lit. a uchwały nr [...] Rady Gminy, poprzez przyjęcie, że wykładnia danego przepisu nie pozwala na realizację inwestycji we wnioskowanym przez skarżącego kształcie, podczas gdy z treści danego aktu prawnego nie wynika kategoryczny zakaz realizacji analogicznych przedsięwzięć;

w konsekwencji powyższych naruszeń

4) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (poprzez zastosowanie) w związku z art. 138 § 2 k.p.a. (poprzez niezastosowanie) polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy organ odwoławczy winien orzec o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości.

Wobec powyższego wniesiono o:

1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. o uwzględnienie skargi poprzez uchylenie w całości zaskarżonej decyzji;

2) na podstawie art. 135 p.p.s.a. o rozważenie zasadności uchylenia w całości orzeczenia wydanego w toku I instancji;

3) na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący rozwinął powyższą argumentację, wskazał także, że SKO nie sprostało obowiązkowi wyczerpującego wykazania i uzasadnienia powodów swojego rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżącego kluczowe w niniejszej sprawie powinno pozostawać to, że obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie stanowi w istocie dyrektywy lub zakazu wyrażonego w treści normy z "§ 7 ust. 3" uchwały powoływanej przez organ (prawdopodobnie organ mógł mieć na myśli treść normy wynikającej z § 7 pkt 3 lit. a uchwały). Zdaniem skarżącego brak podjęcia i dokonania jakichkolwiek czynności proceduralnych w ramach analizy raportu było przedwczesne. Istotne również pozostaje to, że brak zwrócenia mu uwagi na istniejącą sprzeczność z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego pozbawiło go prawa do lojalnego, sprawiedliwego i należytego w danych okolicznościach potraktowania. Nawet gdyby uznać prawidłowość rozumowania obu organów w zakresie stosowania prawa, to należało w toku postępowania umożliwić skarżącemu modyfikację złożonego wniosku, choćby w postaci przedstawienia wariantu alternatywnego przedsięwzięcia. Zdaniem skarżącego sposób działania organów były nastawiony od samego początku wyłącznie na odmowne załatwienie sprawy, co świadczy dobitnie o naruszeniu zasad praworządności, czy też zaufania do władzy publicznej. Zdaniem skarżącego naruszone dodatkowo zostały zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Skoro organ doszedł do przekonania, że po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ujawnił się w sprawie początkowo nieistniejący problem niezgodności (polegający na tym, że planowane przedsięwzięcie spowoduje wzrost wartości DJP z pierwotnych 156 jednostek do docelowych 296 jednostek, co zmieniało kwalifikację prawną inwestycji), to należało realnie rozważyć umożliwienie wypowiedzenia się skarżącemu co do maksymalnej wartości opiewającej na poziomie 210 DJP. Wówczas skarżący mógłby poddać pod rozwagę ograniczenie zakresu przedsięwzięcia lub też w ogóle wycofanie się z niego - oszczędziłoby to pracy zarówno organom jak i skarżącemu, nie wspominając już o ponoszonych kosztach, czy czasie, który potrzebny był na załatwienie niniejszej sprawy. Skarżący dodał, że poddaje weryfikacji przez niezawisły Sąd prawidłowość przyjętej wykładni powołanej przez organ normy limitującej wynikającej z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącego brak kategorycznego zakazu wyrażonego w treści uchwały poddaje pod wątpliwość zasadność przyjętego przez organ rozstrzygnięcia zwłaszcza w tym kontekście, że w innych miejscach danego aktu prawnego określone zakazy zostały wprost wyrażone.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021, poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpatrując niniejszą sprawę, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa w stopniu skutkującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu administracyjnym toczącym się na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W postępowaniu tym organy zobowiązane są także do stosowania zasad i reguł określonych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego.

Matarialnoprawną podstawą rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stanowił art. 80 ust. 2 powyższej ustawy. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Taka regulacja wskazuje zatem wprost, że w wypadku obowiązywania na danym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydanie pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach możliwe jest wyłącznie wówczas, gdy jest ono zgodne z ustaleniami tego planu. A contrario, jeżeli przedsięwzięcie naruszałoby przepisy zawarte w planie miejscowym, organ administracji publicznej jest obligowany do odmowy wydania wnioskowanej decyzji. Ocena zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego należy do organu wydającego decyzję. Poza tym stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym np. przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z innymi organami (por. K. G. Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ­ Komentarz, wyd. Pressom, Wrocław 2009, str. 244).

W sprawie niniejszej planowane przedsięwzięcie polega na rozbudowie istniejącego budynku inwentarskiego i budowie nowego - kurnika wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach o nr ew. [...] i [...] w miejscowości G., gm. K.. Obecnie na terenie ww. działek inwestycyjnych znajdują się dwa budynki gospodarcze (kurnik 1 i kurnik 3) wraz z infrastrukturą niezbędną do obsługi gospodarstwa. W kurniku 1 prowadzony jest chów brojlerów kurzych w ilości maksymalnej 19000 sztuk (76 DJP), a w kurniku 3 - 20000 brojlerów kurzych (80 DJP). Łącznie, na terenie fermy obsada maksymalna wynosi 39000 sztuk brojlerów kurzych (156 DJP).

W ramach przedsięwzięcia planowana jest m.in. rozbudowa jednego z istniejących budynków inwentarskich (kurnika 3) do łącznej powierzchni ok. 1460 m2, przy czym ok. 1300 m2 przeznaczonych będzie do hodowli zwierząt. Zwiększona zostanie obsada brojlerów kurzych w ww. budynku do 30000 sztuk (120 DJP). W kurniku 2 zaplanowano obsadę 25000 sztuk (100 DJP). Łączna obsada brojlerów kurzych na terenie gospodarstwa po realizacji przedsięwzięcia wyniesie 74000 sztuk (296 DJP).

Zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 2 w związku z § 2 ust. 1 pkt 51 i § 3 ust. 1 pkt 102 , oraz § 3 ust. 1 pkt 37 i 71 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz.U. z 2016 r., poz. 71) w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839) planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.

Poza tym – co istotne w sprawie – po złożeniu wniosku 6 czerwca 2019 r., został - dla terenu objętego wnioskiem - uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Nr [...] Rady Gminy w K. z dnia [...] czerwca 2020 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w północnej części obrębu G., gmina K. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2020r., poz. [...]).

Zgodnie z ustaleniami tego planu, teren, na którym planowana jest lokalizacja ww. przedsięwzięcia, przeznaczony jest pod obsługę produkcji w gospodarstwach rolnych (oznaczony na rysunku planu symbolem 1RU).

Mając na uwadze stan faktyczny sprawy, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że jedną z kwestii wymagającej rozstrzygnięcia w tej sprawie jest odpowiedź na pytanie, czy wydając decyzję środowiskową właściwy organ administracji publicznej zobowiązany jest uwzględnić miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący dla terenu, na którym planowana jest dana inwestycja, w sytuacji, w której plan ten wszedł w życie po złożeniu wniosku o wydanie decyzji środowiskowej i spełnieniu przez wnioskodawcę wszystkich formalnych warunków do wydania decyzji środowiskowej.

Należy wyjaśnić, że zasadą jest, że wydając decyzję organ administracji publicznej jest zobowiązany do uwzględnienia stanu prawnego z daty wydawania rozstrzygnięcia, o ile stan ten nie uległ zmianie w toku postępowania, a przepisy intertemporalne nie nakazywały stosowania do spraw wszczętych i niezakończonych przepisów dotychczasowych. Ta ogólna zasada znajduje potwierdzenie w posiadającej rangę konstytucyjną zasadzie praworządności z art. 7 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) wyrażonej również w art. 7 k.p.a. Ponadto z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP wynika, że źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Tego rodzaju aktem jest niewątpliwie obowiązujący na terenie objętym wnioskiem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Nr [...] Rady Gminy w K. z dnia [...] czerwca 2020 r. W ocenie Sądu ustalenia tego planu zobowiązane były uwzględnić organy orzekające w tej sprawie, ponieważ obowiązywał on w dacie wydania zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Jednocześnie brak było przepisów intertemporalnych, które pozwalałyby organom na niezastosowanie przepisów planu miejscowego przyjętego cytowaną wyżej uchwałą (wyrok NSA 14 marca 2017 r., II OSK 1770/15, CBOSA). W wyroku z 30 października 2007 r. (P 28/06; OTK-A 2007, nr 9, poz. 109) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że: ogólna zasada nakazująca organom administracji publicznej stosowanie przepisów obowiązujących w chwili wydawania decyzji administracyjnej musi być wykładana w świetle standardów państwa prawnego wynikających z art. 2 Konstytucji. Ponadto – zwraca się uwagę – że ustalając podstawę rozstrzygnięcia, organy administracji publicznej muszą mieć na uwadze treść zasady ochrony praw nabytych. Ogólna zasada nakazująca organom administracji publicznej stosowanie przepisów obowiązujących w chwili wydawania decyzji administracyjnej powinna ustąpić przed konstytucyjnym nakazem ochrony praw nabytych. W ocenie Sądu, taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje. Złożenie wniosku o wydanie decyzji środowiskowej i spełnienie wszystkich formalnych warunków do jej uzyskania, nie kreuje bowiem żadnych "praw nabytych". Formalnie poprawnie złożony wniosek nie jest nawet źródłem jakiejkolwiek ekspektatywy (prawnie chronionego oczekiwania), której przedmiotem byłoby uzyskanie rozstrzygnięcia (decyzji) określonej treści. Dotyczy to w szczególności decyzji środowiskowych, w przypadku których w chwili składania wniosku nie można przewidzieć, jakie rozstrzygnięcie (pozytywne czy negatywne) zostanie wydane. Jest to bowiem postępowanie skomplikowane, polegające na ocenie zgodności przedsięwzięcia z wymogami ochrony środowiska oraz prowadzone z udziałem społeczeństwa, którego ewentualne uwagi mogą mieć wpływ na ostateczną treść decyzji środowiskowej.

Jak już wcześniej wskazano, teren, na którym planowana jest lokalizacja ww. przedsięwzięcia, przeznaczony jest pod obsługę produkcji w gospodarstwach rolnych (oznaczony na rysunku planu symbolem 1RU).

Zgodnie z § 7 planu dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami: 1RU, 2RU ustala się:

1) przeznaczenie - tereny obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych;

2) zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego:

a) dopuszcza się lokalizacje obiektów i urządzeń służących produkcji rolnej, w tym obiektów produkcyjno - usługowych i związanych z obsługą rolnictwa,

b) istniejące budynki do utrzymania z możliwością przebudowy , nadbudowy, zmiany sposobu użytkowania oraz rozbudowy;

3) zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego:

a) dopuszcza się lokalizację przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych,

b) zakazuje się lokalizacji zakładów o zwiększonym ryzyku lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej,

c) ustala się ograniczenie uciążliwości prowadzonej działalności w zakresie emisji hałasu, wibracji, zanieczyszczeń powietrza i substancji złowonnych zgodnie z przepisami odrębnymi,

d) ustala się ochronę istniejących układów zieleni wysokiej oraz ograniczenie konieczności usuwania drzew lub zapewnienie kompensacji przyrodniczej zgodnie z przepisami odrębnymi,

e) ustala się wyposażanie obiektów (tego wymagających) w urządzenia zabezpieczające środowisko gruntowo - wodne przed zanieczyszczeniem,

f) ustala się racjonalną gospodarkę odpadami poprzez właściwe gromadzenie i unieszkodliwianie odpadów zgodnie z przepisami odrębnymi,

g) ustala się zachowanie dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku stosownie do klasyfikacji akustycznej terenów zgodnie z przepisami odrębnymi;

3a) zasady kształtowania krajobrazu - nie ustala się;

4) zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, w tym krajobrazów kulturowych, oraz dóbr kultury współczesnej - nie ustala się;

5) wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych - nie ustala się;

6) zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalna i minimalna intensywność zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalna i minimalna intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalna wysokość zabudowy, minimalna liczba miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone do parkowania pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów:

a) maksymalna wysokość zabudowy - 10,0 m,

b) geometria dachu - układ jedno-, i dwu- lub wielospadowy nachylenie połaci dachu od 5° do 55°,

c) nieprzekraczalna linia zabudowy - zgodnie z rysunkiem planu,

d) nakaz zachowania minimum 60% powierzchni działki budowlanej jako teren biologicznie czynny,

e) wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki - max. 15%,

f) minimalna i maksymalna intensywność zabudowy od 0,01 do 0,2,

g) minimalna liczba miejsc do parkowania - 1 miejsce na 100 m2 powierzchni obiektów produkcyjnych lub usługowych,

h) miejsca przeznaczone do parkowania pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową - nie ustala się,

i) sposób realizacji miejsc do parkowania - jako naziemne miejsca parkingowe, w garażu wolnostojącym lub wbudowanym, w granicach własnych działki;

7) granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, na podstawie odrębnych przepisów, terenów górniczych , a także obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, obszarów osuwania się mas ziemnych, krajobrazów priorytetowych określonych w audycie krajobrazowym oraz w planach zagospodarowania przestrzennego województwa - należy uwzględnić reżimy ochronne wynikające z położenia terenów oznaczonych symbolami 1RU, 2RU w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, zgodnie z przepisami odrębnym;

8) szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym - nie ustala się;

9) szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy:

a) przez teren oznaczony symbolem 1RU przebiega napowietrzna linia elektroenergetyczna średniego napięcia wraz ze strefą oddziaływania, zgodnie z rysunkiem planu,

b) w obszarze strefy oddziaływania linii elektroenergetycznej średniego napięcia zagospodarowanie terenu należy realizować zgodnie z przepisami odrębnymi;

10) zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej: a) obsługa komunikacyjna:

- terenu oznaczonego symbolem IRU - z drogi publicznej dojazdowej oznaczonej symbolem 1KDD oraz z drogi publicznej gminnej położonej poza obszarem objętym planem,

- terenu oznaczonego symbolem 2RU - z drogi publicznej gminnej położonej poza obszarem objętym planem,

b) zaopatrzenie w wodę:

- z istniejącej lub projektowanej sieci wodociągowej, zlokalizowanej podziemnie o przekroju nie mniejszym niż 0 32 mm, - z własnych ujęć wody;

c) odprowadzenie ścieków bytowych:

- do istniejącej lub projektowanej sieci kanalizacji sanitarnej, zlokalizowanej podziemnie o przekroju nie mniejszym niż 0 60 mm,

- do szczelnych zbiorników bezodpływowych

- do przydomowych oczyszczalni ścieków zgodnie z przepisami odrębnymi,

d) odprowadzenie wód opadowych i roztopowych - do gruntu zgodnie z przepisami odrębnymi,

e) zaopatrzenie w energię elektryczną — z istniejącej lub projektowanej sieci elektroenergetycznej napowietrznej lub kablowej 0,4 - 1,5kV,

f) zaopatrzenie w energie cieplną - ze źródeł indywidualnych,

g) zaopatrzenie w gaz - ze źródeł indywidualnych,

h) gospodarka odpadami stałymi - zgodnie z przepisami odrębnymi,

i) dopuszcza się budowę i przebudowę urządzeń infrastruktury technicznej zgodnie z przepisami odrębnymi;

11) sposób i termin tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów - nie ustala się;

12) stawki procentowe, na podstawie których ustala się opłatę o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - 1%.

W ocenie Sądy organy obu instancji zasadnie stwierdziły niezgodność projektowanego przedsięwzięcia z zapisami § 7 pkt 3 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który na terenie projektowanego przedsięwzięcia dopuszcza jedynie lokalizację przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych, w sytuacji gdy analizowane przedsięwzięcie należy do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcie nie spełnia również warunków § 7 pkt 6 w którym określono zasady i wskaźniki zagospodarowania terenu.

Z tego powodu Organ prawidłowo przyjął, że na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy w związku ze stwierdzoną niezgodnością planowanej inwestycji z przepisami m.p.z.p., organy zobowiązane były wydać decyzję odmowną. W ocenie Sądu stanowisko i argumentacja przyjęta przez organ w tym zakresie jest zasadna. Trzeba wskazać, że dokonując interpretacji tekstu prawnego należy przede wszystkim kierować się znaczeniem słów danego języka etnicznego. Jak wynika ze stanu faktycznego niniejszej sprawy kwestią kluczową dla zgodności planu inwestycyjnego skarżącej z m.p.z.p. jest interpretacja sformułowania "dopuszcza się", ujętego w § 7 pkt 3 lit. a uchwały. Zgodnie z definicją zaczerpniętą ze "Słownika języka polskiego" (Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 1996, str. 403) dopuścić - oznacza "przystać na coś", "nie przeszkodzić czemuś", "uznać coś za możliwe".

Zgodzić należy się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że § 7 pkt 3 lit. a uchwały stanowi zapis szczególny dla pojęcia ogólnego "przeznaczenie dopuszczalne" i jako taki wyklucza dopuszczenie zabudowy innej niż w nim przewidziany. Gdyby uznać – jak oczekuje to strona skarżąca - iż mimo treści § 7 pkt 3 lit. a uchwały i tak możliwe byłoby realizowanie przedsięwzięć innych niż wskazane w tym zapisie, np. przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, czyniłoby ten zapis zbędnym, pozbawionym normatywnego charakteru. Przedmiotowy zapis – jak słusznie wskazał organ odwoławczy – należy uznać, za pewnego rodzaju dyrektywę, która wprowadza ograniczenia w realizacji pewnych, najbardziej znacząco oddziałujących na środowisko przedsięwzięć, dopuszczając jedynie lokalizację przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, do której planowana inwestycja się nie zalicza. Z zapisów planu wynika, że na terenie objętym wnioskiem nie dopuszcza się lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Zatem jeżeli plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie, to organ ma obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem wydać decyzję odmowną, bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko (np.: wyrok NSA z 1.08.2012 r. II OSK 829/11; wyrok. NSA z 26.04.2013r., II OSK 2628/11; dostępne w CBOSA).

Wobec takich stwierdzeń, należy uznać podniesiony w skardze zarzut braku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym brak analizy raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko/możliwości przedłożenia dodatkowej dokumentacji, za niezasadny. Wobec bowiem stwierdzonego braku zgodności planowanego przedsięwzięcia z przepisami planu miejscowego, ustalenia odnośnie innych okoliczności sprawy, w tym wyniki analizy raportu i tak nie miałyby wpływu na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Jak już bowiem wyżej wskazano, brak zgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego stanowi przeszkodę do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach niezależnie od innych okoliczności sprawy, w tym od wyniku oceny odziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko (por. uzasadnienie wyroku NSA II OSK 829/11 z 1 sierpnia 2012 r., opublik. CBOSA, jak i wyroki WSA w Lublinie z 30 września 2010 r., II SA/Lu 335/10, LEX nr 753782, oraz WSA w Łodzi z 24 marca 2011 r., II SA/Łd 1441/10, LEX nr 994167). Zdaniem Sądu poprawna wykładnia przepisów analizowanej ustawy i planu prowadzi do wniosku o zbędności stadium ustalania i wyjaśniania w zakresie wskazanym przez stronę skarżącą, przy wydawaniu decyzji środowiskowej.

Zgodnie z zasadą ogólną, dającą się wyprowadzić m.in. z art. 61 § 1 i 2 k.p.a., organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - jak każdy organ administracji prowadzący postępowanie oparte wyłącznie na zasadzie skargowości, tj. wymagające wniosku strony (art. 73 ust. 1 ustawy środowiskowej) - jest związany wnioskiem, w tym także co do zakresu przedmiotowego planowanego przedsięwzięcia. Dodatkowo wskazać należy, obok stanowiska judykatury przedstawionego powyżej, że nie byłoby wystarczającym w niniejszej sprawie sprecyzowanie wniosku przez zmodyfikowanie, czy dopisanie np. wariantów wymaganym w ustawie, chociażby z tego powodu, że zakres zmian i poprawek, wyjaśnień byłby na tyle znaczny, wymagał dodatkowych uzgodnień i opinii, że w istocie doprowadziłoby to, do przedłożenia wniosku zupełnie w nowej formie. Zatem z uwagi na zasady ekonomiki i przejrzystości postępowania, organ zasadnie już na tym etapie zakończył postępowanie w sprawie. Skarżący zawsze ma możliwość złożenia nowego wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z uwzględnieniem obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Trzeba mieć również na względzie, że przy wykładni przepisów ustawy środowiskowej winno się uwzględniać co do zasady reguły zawarte w przepisach K.p.a. Zasadą ogólną postępowania administracyjnego jest zasada szybkości i prostoty tego postępowania, wyrażona w art. 12 § 1 K.p.a., wedle której organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Skoro zatem sprzeczność planowanego zamierzenia z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego była bezsporna, to prowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego przed wydaniem odmownej decyzji środowiskowej było zbędne. W konsekwencji uznać należy, że organ nie dokonał błędnej wykładni art. 80 ust. 2 ustawy, nie naruszono także innych, wskazanych w skardze przepisów. Przy czym należy zaważyć, że Sąd nie kwestionuje, że okres rozpatrzenia wniosku skarżącego z 6 czerwca 2019 r. był znacznie przedłużony, co uzasadniało niezadowolenie Strony, dodać jednak należy, że ewentualne przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji może być przedmiotem ewentualnej skargi w tym przedmiocie, natomiast nie miało wpływu na wynik niniejszej sprawy.

Z tych wszystkich względów na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalono.