Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 132/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia WSA Asesor WSA Protokolant Adam Matuszak (spr.) Hanna Raszkowska Beata Jezielska Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Zarządu Powiatu w E. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 grudnia 2003 r. nr "[...]" w przedmiocie podziału nieruchomości postanawia umorzyć postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

II SA/Ol 132/04

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 12 listopada 2003 r. Prezydent Miasta E., na podstawie art. 105 kpa, umorzył postępowanie w sprawie wszczętej na wniosek Zarządu Powiatu w E. w przedmiocie zasad podziału nieruchomości w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, położonej w obrębie I Miasta E., stanowiącą działkę oznaczoną w operacie ewidencji gruntów nr 245 /2. W uzasadnieniu wskazano, iż zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. N . 80, poz. 717 ) odnoszącymi się do zasad ustalania warunków zabudowy i lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie ma możliwości wydania decyzji w tych sprawach, wyłącznie W celu ustalenia zasad podziału nieruchomości. Natomiast jest to możliwe, jeżeli wniosek w sprawie ustalenia zasad podziału nieruchomości dotyczy również zagospodarowania terenu lub zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, zarówno w odniesieniu do inwestycji celu publicznego, jak i pozostałych inwestycji. Zakres rzeczowy planowanej przez wnioskodawcę inwestycji obejmuje natomiast wyłącznie podział wymienionej nieruchomości.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł Zarząd Miasta E., wnosząc o jej uchylenie. Wskazał, iż zgodnie z art. 94 ustawy o gospodarce nieruchomościami w razie braku planu miejscowego, jeżeli gmina nie ogłosiła o przystąpieniu do sporządzenia tego planu - zasady podziału nieruchomości ustala się w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja ta stanowi podstawę do wydania opinii o zgodności podziału z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Umorzenie postępowania we wnioskowanej sprawie uniemożliwia dokonanie podziału nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 3 grudnia 2003 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Podzielając stanowisko tegoż organu, Kolegium wskazało, iż decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 94 ust. l ustawy o gospodarce nieruchomościami, może być wydana tylko w trybie i na zasadach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wprawdzie rzeczony przepis wprost o tym nie mówi, jednak wynika to z wykładni systemowej. W obecnie bowiem obowiązującym systemie prawa nie ma innego aktu prawnego regulującego tryb i zasady wydawania tego rodzaju decyzji. Co może być przedmiotem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, określa art. 59 ust. l ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z art. 94 ust. l ustawy o gospodarce nieruchomościami natomiast wynika, że przedmiotem omawianej decyzji może być również sprawa określenia zasad podziału nieruchomości. Ta ostatnia sprawa nie może być jednak samoistnym przedmiotem postępowania, lecz tylko łącznie ze sprawą ze sprawą dotyczącą ustalenia warunków zabudowy. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym bowiem nie przewiduje możliwości prowadzenia postępowania i wydania decyzji jedynie w zakresie zasad podziału nieruchomości. Treść wniosku oraz skargi nie wskazuje na to, że Zarząd Powiatu w E. występując o ustalenie zasad podziału nieruchomości zamierzał na tej nieruchomości realizować jakieś zadanie wymagające decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Samo zaś ustalenie zasad podziału nie może być w świetle przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przedmiotem takiej decyzji.

Skargę na powyższą decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniósł Zarząd Powiatu w E., domagając się uchylenia tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w obecnym brzmieniu art. 94 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, odmiennie niż w poprzednim, nie mówi się, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu winna być wydana w trybie przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, a zatem ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie stanowi podstawy do wydania decyzji ustalającej zasady podziału. W tej sytuacji podstawą prawną do wydania takiej decyzji jest art. 104 kpa. Nadto skarżący podniósł, że umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa prowadzi do stwierdzenia, że jest ono bezprzedmiotowe, co w stanie faktycznym nie ma miejsca. Projektowany bowiem podział jest niezbędny, ponieważ ma stanowić podstawę do zniesienia współwłasności nieruchomości i to jest przedmiotem postępowania wszczętego na wniosek skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Dodatkowo organ II instancji podniósł, że przepis art. 104 kpa sam przez się nie może stanowić podstawy prawnej podjęcia decyzji administracyjnej, gdyż nie jest to przepis prawa materialnego, a wskazuje on tylko na formę prawną załatwienia spraw przez organy administracji publicznej. Nadto wskazał, bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 kpa, oznacza brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, co uniemożliwia wydanie decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie co do istoty i taka właśnie sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie.

Pismem procesowym z dnia 2 listopada 2004 r., które wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu kolejnego posiedzenia sądu, Zarząd Powiatu w E. cofnął swoją skargę, wniesioną w dniu 20 lutego 2004 r., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 grudnia 2003 r.

Skarżący wskazał, że rozpatrzenie sprawy przez Sąd stało się bezprzedmiotowe w związku z wejściem w życie z dniem 22 września 2004 r. ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z dnia 21 czerwca 2004 r. Nr 141, poz. 1492 ). Zmieniony tą ustawą art. 94 ust. l ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, którego treść nadana została art. 78 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80 z 2003 r. , poz. 717 ), spowodował, że nie ma wymogu uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która stanowiłaby podstawę do zaopiniowania wstępnego projektu podziału. W obecnym stanie prawnym do zaopiniowania wstępnego projektu podziału wymagana jest jedynie zgodność tego projektu z odrębnymi przepisami.

Biorąc powyższe pod uwagę skarżący wniósł o umorzenie postępowania w sprawie, do czego przychylił się pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ. U. Nr 153, poz.1270 ) - " Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności."

W niniejszej sprawie Sąd nie znajduje podstaw do uznania cofnięcia skargi, przez Zarząd Powiatu w E., za niedopuszczalne z powodów wskazanych w wyżej cytowanym przepisie. Zatem cofnięcie skargi jest dla Sądu wiążące i oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowo - administracyjnego. Konsekwencją cofnięcia skargi jest umorzenie postępowania - art. 161 § 1 ppsa.

Sąd orzekł zatem, jak w części dyspozytywnej postanowienia.