Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 762/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: stwierdzono,że zaskarżona ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia
Powołane przepisy: article: Art. 30a ust. 1 pkt 2; art. 3b ust. 2; art. 30c ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2, w zw. z art. 5 pkt 11
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski Sędziowie WSA Maria Zawadzka (spr.) WSA Tadeusz Wołek Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2011 r. sprawy ze skargi "A" K. K. na akt Zarządu Województwa z dnia 20 czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu stwierdza, że ocena projektu na etapie oceny merytorycznej została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa


UZASADNIENIE

Skarżący "A" K. K. w dniu 23 marca 2011 roku złożył do Centrum Przedsiębiorczości w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 II Osi Priorytetowej "Gospodarka regionalnej szansy" Działanie 2.1 "Rozwój i podniesienie konkurencyjności przedsiębiorstw" Schemat A wniosek o dofinansowanie projektu pt. "Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstwa "A" K. K. poprzez [...]"

Pismem z dnia 11 maja 2011 roku Centrum Przedsiębiorczości poinformowało skarżącego tym, że jego projekt w wyniku przeprowadzonej przez Komisję Oceny Projektów oceny merytorycznej uzyskał 50 pkt tj. 65,79% maksymalnej liczby punktów i na podstawie uchwały Nr [...] Zarządu Województwa został umieszczonym na liście rezerwowej projektów wybranych do dofinansowania, z szacowaną kwotą dofinansowania w wysokości 399 999,99 zł. Oznacza to, że na tym etapie, biorąc pod uwagę alokację przeznaczoną na dofinansowanie projektów w ramach ww. konkursu, nie ma możliwości o podpisania umowy o dofinansowanie ww. projektu. Nadto organ przedstawił szczegółowe wyliczenie punktacji uzyskanej przez stronę skarżącą.

Pismem z dnia 25 maja 2011r. (data wpływu do Urzędu Marszałkowskiego 23.08.2010r.) K. K. "A" wniósł do Departamentu Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa protest, zarzucając, że umieszczenie projektu na liście rezerwowej w wyniku oceny merytorycznej uniemożliwia podpisanie umowy o dofinansowanie z powodu braku środków. W uzasadnieniu protestu skarżący zarzucił, że organ zastosował:

1. niewłaściwą ocenę kryterium "innowacyjny charakter projektu lub projekt z zakresu "ginących zawodów",

2. błędne obliczenia ilości przyznanych punktów w ramach kryterium "realizacja polityk horyzontalnych UE".

Skarżący podniósł, że w odniesieniu do pierwszego z zarzutów, jeden ekspert przyznał 3 punkty, uznając, że projekt jest innowacyjny jedynie w skali przedsiębiorstwa i wskazał, że brak jest analiz pozwalających na przyznanie większego poziomu innowacyjności. W ocenie skarżącego taki wniosek jest nieuprawniony, ponieważ w pkt. C.5 Biznesplanu, dokonano szczegółowej analizy przedsięwzięcia i wykazano, ze projekt jest innowacyjny w skali całego kraju, dlatego też osoba dokonująca oceny nie mogła wskazać braku analizy innowacyjności przedsięwzięcia. Natomiast drugi ekspert uznał innowacyjność w skali lokalnej, odwołując się do analizy innowacyjności w pkt C.5 Biznesplanu, jednak nie wskazał dlaczego przyjmuje tylko innowacyjność lokalną projektu. Powyższe rozbieżności w ocenach wskazują na dokonanie powierzchownej i niekompletnej analizy innowacyjności, zatem uzasadniona jest ponowna ocena tego kryterium. W odniesieniu do zarzutu błędnego obliczenia ilości przyznanych punktów w ramach kryterium realizacja polityk horyzontalnych UE, w przypadku obu ocen, pominięto przyznanie punktu za prośrodowiskowy charakter projektu tj. wprowadzenie rozwiązań prośrodowiskowych dotychczas niestosowanych w danej firmie lub nowatorskich w skali lokalnej (regionalnej lub przekraczających standardowe rozwiązania w danym obszarze).

W odpowiedzi na protest Zarząd Województwa działający przez Dyrektora Departamentu Polityki Regionalnej, pismem z dnia 20 czerwca 20011 roku poinformował K. K., że protest nie został uwzględniony na podstawie art. 30b ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tj.: Dz.U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 z późn. zm. dalej zwana: zppr), zapisów Podręcznika Instytucji Zarządzającej RPO na lata 2007-2013, przyjętego Uchwałą Nr [...] Zarządu Województwa z dnia [...] 2011 r. w sprawie przyjęcia "Podręcznika Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym na lata 2007-2013" - wersja nr 8" oraz Regulaminu konkursu dla naboru wniosków o dofinansowanie projektów mikroprzedsiębiorstw ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 w ramach II Osi priorytetowej "Gospodarka Regionalnej Szansy" Działanie 2.1. Rozwój i podniesienie konkurencyjności przedsiębiorstw" Schemat A "Bezpośrednie wsparcie inwestycji w MŚP".

Uzasadniając rozstrzygnięcie Zarząd Województwa wskazał, że zgodnie z § 21 pkt 1 Regulaminu Konkursu protest jest pisemnym wystąpieniem wnioskodawcy, którego projekt uzyskał negatywną ocenę, co na etapie oceny merytorycznej właściwej oznacza uzyskanie poniżej 60% maksymalnej liczby punków. Wyjątek od tej zasady stanowi pkt 3 powołanego paragrafu, określając przypadki, w których dopuszczalne jest złożenie protestu w sytuacji uzyskania przez projekt na etapie oceny merytorycznej właściwej co najmniej 60% maksymalnej liczby punktów. W myśl postanowień powołanego przepisu, stanowiącego powtórzenie pkt 8 rozdz. 2.3 Wytycznych w zakresie procedury odwoławczej, dla wniosków o dofinansowanie projektów realizowanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013, złożenie protestu może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji, gdy podczas przeprowadzonej oceny wystąpiły następujące błędy o charakterze formalnym:

a. wystąpienie rozbieżności w końcowych ocenach projektu lub któregokolwiek z kryteriów dokonanych przez poszczególnych ekspertów, jeżeli rozbieżności te są większe niż 50% maksymalnej możliwej do przyznania liczby punktów za dany projekt/kryterium przez przemnożeniem przez wagę;

b. brak uzasadnienia oceny określonego kryterium lub całego projektu;

c. błędy rachunkowe, błędy w obliczeniach dotyczące przyznawanych punktów i wag dla poszczególnych kryteriów oraz całego projektu.

Zatem rozpatrzenie protestu wniesionego przez skarżącego może nastąpić wyłącznie w zakresie w/w błędów o charakterze formalnym. Tymczasem pierwszy z podniesionych przez skarżącego zarzutów nie mieści się w zakresie wskazanych powyżej błędów o charakterze formalnym, natomiast odnośnie drugiego zarzutu, dotyczącego wystąpienia błędów w obliczeniach punktów w ramach kryterium "Realizacja polityk horyzontalnych UE" wskazano, ze nie znalazł on potwierdzenia w kartach oceny merytorycznej ani w piśmie informującym w pozytywnym wyniku oceny oraz umieszczeniu projektu na liście rezerwowej. Z uzasadnienia zawartego w karcie oceny merytorycznej wynika, że jeden z asesorów przyznał w ramach przedmiotowego kryterium 3 punkty, uznając pozytywny wpływ na obie polityki, natomiast drugi asesor, przyznał 2 punkty, uznając pozytywny wpływ projektu na jedną z polityk i neutralny wpływ na drugą. Powyższe punkty zostały przyznane zgodnie z zasadami punktacji, zawartymi w Załączniku nr 4 do uszczegółowienia RPO. Po przemnożeniu przez właściwą dla przedmiotowego kryterium wagę, która wynosi 1, przedmiotowy projekt otrzymał od jednego z asesorów 2, a od drugiego 3 punkty, co daje średnią dwóch asesorów 2,5 punktów. Instytucja rozpatrująca protest nie stwierdziła żadnego innego błędu rachunkowego ani błędu w obliczeniu przyznanych punktów i wag w pozostałych kryteriach oceny merytorycznej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. K. prowadzący działalność pod firmą "A" K. K. domagał się przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając:

- naruszenie art. 26 ust. 2, art. 30b ust. 1 zppr oraz art. 78 Konstytucji RP, w wyniku ograniczenia oceny wniosku dokonanej w wyniku wniesionego protestu wyłącznie do błędów formalnych, które mogły zostać popełnione podczas oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie, z pominięciem zarzutów merytorycznych przedstawionych w proteście,

- naruszenie art. 31 ust. 1, art. 26 ust. 1 pkt 4 zppr oraz art. 2 Konstytucji RP w wyniku niewłaściwego sposobu oceny projektu w oparciu o kryteria oceny merytorycznej Działanie 2.1 Rozwój i podniesienie konkurencyjności przedsiębiorstw, Schemat A Bezpośrednie wsparcie inwestycji w MSP Regionalnego Programu Operacyjnego (PRO).

Nadto skarżący zarzucił, że organ rozpatrujący protest nie rozpatrzył zarzutów merytorycznych wskazanych w proteście, a tym samym naruszył art. 30b ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, poprzez ograniczenie uprawnienia wnioskodawcy do wniesienia środka odwoławczego pozwalającego na dokonanie ponownej oceny wniosku o dofinansowanie. Zatem § 21 Regulaminu Konkursu jest niezgodny z założeniami ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju i Konstytucją RP. Zgodnie bowiem z § 21 pkt 1 Regulaminu Konkursu negatywną oceną na etapie oceny merytorycznej jest sytuacja, w której projekt uzyskał mniej niż 60% maksymalnej liczby punktów podczas oceny merytorycznej. A contrario projekt który uzyskał więcej niż 60% maksymalnej liczby punktów uznaje się za oceniony pozytywnie, bez względu na otrzymanie dofinansowania. Regulamin Konkursu określa jakie zarzuty można podnieść w zależności od tego czy projekt został oceniony pozytywnie czy negatywnie. Taka konstrukcja Regulaminu narusza art. 30b ust. 1 zppr w zakresie w jakim określa pojęcie negatywnej i pozytywnej oceny i wiąże z nimi możliwość złożenia środka odwoławczego określonego w systemie realizacji konkursu. W rozumieniu wskazanej normy, zgodnie z ustalonym jej rozumieniem w orzecznictwie sądów administracyjnych przez "pozytywną ocenę projektu" uniemożliwiającą stronie wniesienie środków odwoławczych, należy rozumieć takie zakończenie procedury wyboru projektu, które jest równoznaczne ze skierowaniem projektu do dofinansowania. Ocena pozytywna będzie zatem przeciwieństwem oceny negatywnej, którą jest ocena, której wyniki nie pozwalają na skierowanie do dalszego etapu oceny lub do dofinansowania.

Ponadto taka konstrukcja Regulaminu narusza zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich beneficjentów, która jest fundamentalna wartością procesu rozdziału środków publicznych, gdyż wprowadzając różny zakres zarzutów, jakie mogą być podniesione w składanych środkach odwoławczych, w zależności od ilości uzyskanych punktów, bez względu na fakt otrzymania dofinansowania, przepisy Regulaminu Konkursowego kreują normę, która bez żadnego uzasadnienia różnicuje sytuację beneficjentów, w trakcie procedury odwoławczej, co jest niezgodne ze wskazaną zasadą równości.

Dodatkowo takie ukształtowanie procedury odwoławczej w Regulaminie Konkursu narusza konstytucyjne prawo do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w I instancji (art. 78 Konstytucji RP) w tym postępowaniu poprzez organicznie zarzutów, jakie mogą być podnoszone w tym postępowaniu, co w praktyce czyni to uprawnienie beneficjenta czysto iluzorycznym. Zatem mając na uwadze oczywistą sprzeczność przepisów Regulaminu z fundamentalnymi zasadami prawnymi, organ dokonujący oceny wniosku o dofinansowanie na etapie postępowania odwoławczego powinien zastosować przepisy ustawy i Konstytucji, jako aktów prawa powszechnie obowiązującego i rozpatrzyć zarzuty przedstawione w proteście.

Skarżący zarzucił także, że zaskarżone rozstrzygnięcie stoi w sprzeczności z art. 31 ust. 1, art. 26 ust. 1 pkt 4 zppr oraz art. 2 Konstytucji RP, w zakresie w jakim utrzymuje z mocy pierwotną ocenę projektu dokonaną przez Centrum Przedsiębiorczości w ramach oceny merytorycznej. Ocena taka dokonana została z błędnym zastosowaniem kryteriów oceny projektu, co narusza normę nakazującą dokonanie wyboru projektów do dofinansowania w oparciu o kryteria zatwierdzone przez Komitet Monitorujący (art. 26 ust. 1 pkt 4 zppr). Nieprawidłowe zastosowanie kryteriów oceny, poprzez pominięcie części twierdzeń wnioskodawcy stoi w sprzeczności z zasadą rzetelnej i bezstronnej oceny projektów, która urzeczywistnia standard państwa prawnego. W dalszej części uzasadnienie skargi pokryło się w zasadniczej części z uzasadnieniem protestu.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko w sprawie o niespełnieniu wymogów formalnych wniosku w wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm. – dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W myśl przepisu art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.) kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawy nie stanowią inaczej.

Ustawa z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ( Dz.U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 z późn zm. - dalej: zppr) na podstawie art. 30c ust.1 w zw. z ust. 3 pkt 1 poddała kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych kontrolę pod względem zgodności z prawem przeprowadzenia oceny zgłoszonego projektu dokonanej w systemie realizacji programu operacyjnego zawierającego wniosek o dofinansowanie. Regulacje zawarte w przepisach art. art. 30b ust. 4, 30c ust. 1, ust. 2, ust. 3 pkt 1-3, ust. 4 i 5, art. 30e zppr dowodzą, że ma ona charakter ustawy szczególnej w rozumieniu art. 3 § 3 p.p.s.a. W myśl art. 37 zppr do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego – dalej k.p.a. Nadto art. 30g zppr podkreśla, że informacje otrzymywane przez wnioskodawcę dotyczące oceny jego wniosku, a także w trakcie trwania procedury odwoławczej, nie stanowią decyzji administracyjnej. Natomiast art. 30e ustawy stanowi, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy p.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, 150 i 152 tej ustawy.

Wyłączony z odpowiedniego stosowania art. 150 ustawy p.p.s.a. przewiduje rodzaje rozstrzygnięć jakie może podjąć sąd administracyjny uwzględniając skargę na czynności, o których mowa w art. 3 p 2 pkt 4 p.p.s.a., w postaci uchylenia lub stwierdzenia bezskuteczności aktu lub czynności. Wyłączenie to jest oczywiste w świetle art. 30c ust. 3 pkt 1-3 ustawy, który określa rodzaje rozstrzygnięć jakie może podjąć sąd w następstwie rozpatrzenia skargi. Podkreślić należy, że przepis art. 30 e zppr nie wyłącza z odpowiedniego stosowania przepisu art. 145 ustawy p.p.s.a. . Przepis ten określa kryteria oceny naruszenia prawa. W myśl przepisu art. 145 § 1 pkt 1 podstawę uwzględnienia skargi stanowi stwierdzenie; a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na wyłączenie przepisów kpa w sprawie procedury naboru wniosków, odpowiednie w ramach skarg wnoszonych w trybie art. 30c ust. 1 i 2 ustawy, zastosowanie ma przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Oznacza to, że tylko naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stanowią podstawę do uwzględnienia skargi. Nie jest wyłączone także stosowanie przepisu art.134 § 1 p.p.s.a., w myśli którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Podkreślić należy, że uchwały zarządu województwa, jako organu wykonawczego województwa, w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 18 ust. 1, w zw. z art. 31 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1590 ze zm.) nie mają przymiotu prawa powszechnie obowiązującego, jednak przepisy ustawy o zasadach polityki rozwoju w zakresie regionalnych programów operacyjnych, czynią zarząd województwa jako tzw. instytucję zarządzającą odpowiedzialnym za przygotowanie i realizację programów operacyjnych. Zgodnie z art. 20 ust. 2 zppr zarząd województwa przyjmuje w drodze uchwały projekt regionalnego programu operacyjnego, przed jego skierowaniem do przyjęcia przez Komisję Europejską, a po przyjęciu ogłasza go w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Do zarządu województwa jako instytucji zarządzającej należy w myśl art. 26 ustawy szereg czynności m.in.: przygotowanie szczegółowego opisu priorytetów programu operacyjnego oraz jego zmian, z uwzględnieniem wytycznych ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego, o których mowa w art. 35 ust. 3 pkt 1 (art. 26 ust. 1 pkt 2), ogłoszenie w wojewódzkim dzienniku urzędowym, o adresie strony internetowej, na której instytucja zarządzająca zamieszcza treść szczegółowego opisu priorytetów regionalnego programu operacyjnego lub jego zmian (art. 26 ust. 3 pkt 2 lit.a), przygotowanie i przekazanie Komitetowi Monitorującemu do zatwierdzenia propozycji kryteriów wyboru projektów (art. 26 ust. 1 pkt 3) a wreszcie wybór w oparciu o kryteria, o jakich mowa w pkt 3 projektów, które będą dofinansowane w ramach programu operacyjnego (art. 26 ust. 1 pkt 4), a także określenie systemu realizacji programu operacyjnego (art. 26 ust. 1 pkt 8). System ten definiowany jest przepisem art. 5 pkt 11 zppr, jako zasady i procedury obowiązujące instytucje uczestniczące w realizacji strategii rozwoju oraz programów, obejmujące zarządzanie, monitoring, ewaluację, kontrolę i sprawozdawczość oraz sposób koordynacji działań tych instytucji; system realizacji określa również środki odwoławcze przysługujące wnioskodawcy w trakcie naboru projektów, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 3. Nie ma więc wątpliwości, że środki odwoławcze przysługujące wnioskodawcy, wchodzą w system realizacji programu. Przepis art. 28 ust. 1 pkt 3 ustawy przewiduje, że konkurs stanowi jedną z form naboru projektów do dofinansowania zgodnie z kryteriami zatwierdzonymi przez Komitet Monitorujący. Zgodnie zaś z art. art. 26 ust. 2 zppr instytucja zarządzająca jest ustawowo umocowana, w ramach nałożonego przepisem obowiązku uwzględnienia zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz obowiązku przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów, do wydawania aktów dotyczących oceny i wymogów dokumentacji konkursowej odnoszących się do kryteriów dokonywanej oceny wniosków, w postaci np. Regulaminu Konkursu czy określenia kryteriów wyboru projektów.

Podkreślić należy, że działania administracji publicznej, podejmowane na podstawie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, kontrolowane są przez sądy administracyjne pod względem zgodności z prawem. Kontrolując zgodność z prawem dokonanej przez organ oceny projektu, sąd administracyjny ma na względzie zgodność z prawem powszechnie obowiązującym, a także z postanowieniami aktów wydanych na podstawie prawa powszechnie obowiązującego przez właściwe podmioty i w granicach ich kompetencji. Wzorzec kontroli stanowią postanowienia ustawy o zasadach polityki rozwoju oraz postanowienia regulaminu konkretnego konkursu. Jednak sąd administracyjny nie jest związany aktami prawa innymi niż wymienione w art. 178 Konstytucji RP, w tym znaczeniu, że zanim je zastosuje jako wzorzec kontroli, może i powinien badać ich zgodność z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, a więc przede wszystkim z przepisami ustaw i Konstytucji RP. O ile zaś nie stwierdzi niezgodności, powinien stosować je, jako wzorzec kontroli sądowoadministracyjnej (wyrok NSA z dnia 31.08.2011sygn. akt II GSK 1661/11 – publ. http www.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 4 ustawy o ustroju sądów administracyjnych, sędziowie sądów administracyjnych w sprawowaniu swego urzędu są niezawiśli i polegają Konstytucji RP i ustawom. Powyższa regulacja oznacza, że Sad może odmówić zastosowania aktu podustawowego, jeżeli uzna, że jest on sprzeczny z Konstytucją RP lub ustawą. Taka sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie. Na podstawie art. 178 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 4 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych WSA odmawia zastosowania w sprawie przyjętego, jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia przepisu § 21 pkt 3 lit.b Regulaminu Konkursu dla naboru wniosków o dofinansowanie projektów mikroprzedsiębiorstw, ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013, w ramach II Osi priorytetowej "Gospodarka Regionalnej Szansy" Działanie 2.1. Rozwój i podniesienie konkurencyjności przedsiębiorstw" Schemat A "Bezpośrednie wsparcie inwestycji w MŚP", przyjętego uchwałą Zarządu Województwa Nr [...] z dnia [...] 2010 roku, zastosowanego do Konkursu Nr [...]. Podstawę odmowy zastosowania § 21 pkt 3 lit.b Regulaminu stanowi sprzeczność tych postanowień regulaminu, w ich dosłownym rozumieniu, z wymogami art. 26 ust. 2 ustawy o zppr, zasadami równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów i przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów. (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 października 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 761/11 publ. http www.nsa.gov.pl).

Uzasadniając stanowisko Sądu przypomnieć należy, że podstawowym standardem każdego postępowania przed organami administracji publicznej w demokratycznym państwie jest prawo do odwołania rozumianego, jako prawo domagania się weryfikacji zaskarżonego aktu lub czynności. Weryfikacji polegającej na ponownym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy, co do zasady przez inny, zwykle nadrzędny organ. Najszerzej zasadę tę formułuje przepis art. 78 Konstytucji RP, według którego każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa. W orzecznictwie sądowym i w piśmiennictwie prawniczym nie budzi wątpliwości teza, że wymóg z art. 78 Konstytucji RP spełnia środek zaskarżenia, za pomocą którego strona może domagać się ponownego, merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z 23 czerwca 2010, II GSK 659/10 oraz z dnia 14 stycznia 2011 r. II GSK 1466/10 publ. www.nsa.gov.pl).

Tymczasem ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zgodnie z art. 30b ust. 2 zppr, przewiduje, że system realizacji programu operacyjnego musi uwzględniać co najmniej jeden środek odwoławczy przysługujący wnioskodawcy w trakcie ubiegania się o dofinansowanie. Natomiast w art. 30b ust. 1 przewiduje, że wnioskodawca może wnieść środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego, w terminie, trybie i na warunkach tam określonych, w przypadku negatywnej oceny projektu. Ustawa nie definiuje wprost co należy rozumieć przez pozytywną lub negatywną ocenę projektu. Precyzuje to Regulamin Konkursu w § 21, który przewiduje różne kryteria zaskarżenia dla wnioskodawców, w zależności od tego, czy ich projekt uzyskał pozytywną czy negatywną ocenę.

Otóż zgodnie z § 21 pkt 3 w przypadku projektu, który uzyskał na etapie oceny merytorycznej właściwej, co najmniej 60% maksymalnej liczby punktów, złożenie protestu od jej wyników może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji, gdy podczas przeprowadzonej oceny wystąpiły następujące błędy o charakterze formalnym:

a. wystąpienie rozbieżności w końcowych ocenach projektu lub któregokolwiek z kryteriów dokonanych przez poszczególnych ekspertów, jeżeli rozbieżności te są większe niż 50% maksymalnej możliwej do przyznania liczby punktów za dany projekt/kryterium przed przemnożeniem przez wagę,

b. brak uzasadnienia oceny określonego kryterium lub całego projektu,

c. błędy rachunkowe, błędy w obliczeniach dotyczące przyznanych punktów i wag dla poszczególnych kryteriów oraz całego projektu.

Inny tryb rozpatrywania środków zaskarżenia Regulamin konkursu przyznaje osobom, których projekt został oceniony negatywnie, bowiem zgodnie z § 21 pkt 2 Regulaminu, w przypadku projektu, który uzyskały mniej 60% maksymalnej liczby punktów w trakcie oceny merytorycznej właściwej, złożenie protestu od jej wyników może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji, gdy wnioskodawca może przedstawić uzasadnione stanowisko, iż w trakcie dokonywania oceny został popełniony błąd, mający wpływ na wynik przeprowadzonej oceny, a polegający na:

a. stwierdzeniu, iż treść uzasadnienia dla danego kryterium stoi w sprzeczności z informacjami zawartymi w dokumentacji projektowej;

b. niewłaściwym zsumowaniu punktów;

c. rozbieżności w punktacji przyznanej za dane kryterium przez poszczególnych członków Komisji Oceny Projektów, jeżeli rozbieżność ta jest większa niż 50% maksymalnej możliwej do przyrzynania liczby punktów za dane kryterium przed przemnożeniem przez wagę;

d. rozbieżność pomiędzy uzasadnieniem przyznanej punktacji, a liczbą przyznanych punktów w odniesieniu do opisu danego kryterium w wersji przyjętej przez Komitet Monitorujący RPO;

e. zastosowaniu niewłaściwych kryteriów;

f. naruszeniu przepisów Regulaminu konkursu.

W konsekwencji Regulamin Konkursu różnicuje pozycje osób, których projekt na etapie oceny merytorycznej został oceniony negatywnie, gdyż uzyskał mniej niż 60% maksymalnej liczby punktów, od osób, których projekt uzyskał na tym etapie ocenę pozytywną, gdyż ich projekt uzyskał więcej niż 60% maksymalnej liczby punktów. W przypadku bowiem gdy projekt uzyskał ponad 60% maksymalnej liczby punktów, nawet gdyby wnioskodawca nie został zakwalifikowany do dofinansowania i został umieszczony na liście rezerwowej, uznaje się go za ocenionego pozytywnie, co oznacza, że wnioskodawca w proteście może podnosić, w myśl § 21 pkt 3, jedynie zarzuty formalne. Zatem osoba taka jest w gorszej sytuacji niż osoba, której projekt na etapie oceny merytorycznej został oceniony negatywnie, a która w związku z tym może w proteście podnosić zarzuty merytoryczne.

Takie stanowisko, zdaniem Sądu nie jest trafne, gdyż narusza statuowaną w art. 26 ust. 2 zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w pełni akceptuje stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w postanowieniu z dnia 10 sierpnia 2010 r. sygn. akt II GZ 182/10 (oraz w postanowieniu z dnia 16 listopada 2010 r. sygn. akt II GSK 1175/10 - publ. www.nsa.gov.pl), zgodnie z którym pojęcie negatywnej oceny projektu należy utożsamiać z oceną niepozwalającą na zakwalifikowanie do dofinansowania, a zakwalifikowanie do dofinansowania, o którym mowa w art. 30 a ust. 1 pkt 1 – z wytypowaniem do zawarcia umowy o dofinansowanie. Nie stanowi zatem zakwalifikowania do dofinansowania umieszczenie na tzw. liście rezerwowej, rodzące jedynie pewną ekspektatywę uzyskiwania dofinansowania. Nie jest też istotna z punktu widzenia prawa do skargi, przyczyna wyczerpania środków finansowych w ramach danego konkursu (w tym okoliczności, o których mowa w art. 30a ust. 1 pkt 2). Wtedy również o możliwości zawarcia umowy decyduje przede wszystkim ocena projektu (miejsce w rankingu lub liczba punktów), a nie wielkość kwoty przeznaczonej do rozdysponowania. Tę ocenę wnioskodawca ma prawo kwestionować zawsze, niezależnie od puli konkursu i od okoliczności powodującej jej uszczuplenie.

W przedmiotowej sprawie projekt skarżącego uzyskał co prawda ocenę pozytywną, ale nie otrzymał dofinansowania z powodu wyczerpania dostępnej alokacji i został umieszczony na liście rezerwowej. Weryfikacja wyników dokonanej oceny przypisanej projektowi musi mieć zatem charakter merytoryczny, a jej następstwem może być zmiana przyznanej punktacji i wiążące się z tym przesuniecie na liście.

Wobec powyższego, działając na podstawie art. 30 c ust. 3 pkt.1 w zw. z art. 26 ust. 2, w zw. z art. 5 pkt 11 ustawy z 6 grudnia 2006r., o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ( Dz. U Nr 84 poz. 712) Sąd orzekł, jak w punkcie I sentencji wyroku.