Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 877/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2010-04-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: oddalono wniosek o uzupełnienie wyroku Sądu
Powołane przepisy: article: art. 157
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) sędzia WSA Izabela Najda – Ossowska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2010 r. sprawy z wniosku E. K. o uzupełnienie wyroku z dnia 13 stycznia 2010 r. w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego postanawia odmówić uzupełnienia wyroku


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2010r. sygn. akt I SA/Bd 877/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego, określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości oraz zasądził od Dyrektora Izby Celnej w T. na rzecz skarżącego E. K. kwotę 3.545 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z dnia 19 lutego 2010r. pełnomocnik skarżącego wniósł, w oparciu

o art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), o uzupełnienie powyższego wyroku poprzez orzeczenie w punkcie 1 sentencji wyroku o uchyleniu, obok zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...]

nr [...], również poprzedzającej tę decyzję, decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...] nr [...]

W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że Sąd nie orzekł w przedmiocie uchylenia decyzji poprzedzającej zaskarżoną decyzję, pomimo że Skarżący oznaczył również i tę decyzję w petitum skargi z dnia 19 października 2009r., zaś przedmiotem zaskarżenia objął całe postępowanie administracyjne. Zdaniem pełnomocnika zarówno z petitum skargi, jak i z jej uzasadnienia wynika, że intencją skarżącego było wzruszenie zarówno decyzji Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...], jak i decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...] nr [...]. Skarżący podkreślił, że decyzja Dyrektora Izby Celnej utrzymywała jedynie w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego, na mocy której na Skarżącego nałożony został obowiązek zapłaty kwoty 35.313 zł należności celno-podatkowych.

Pełnomocnik wyjaśnił, że skarżący, złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T., gdyż kierował się w głównej mierze treścią pouczenia w niej zawartego. Jednak przedmiotem zaskarżenia objął całe postępowanie administracyjne poprzedzające tę decyzję, co wyraził w akapicie drugim petitum skargi z dnia 19 października 2009r., a więc całe postępowanie w sprawie weryfikacji zgłoszenia celnego. Nie może więc, zdaniem pełnomocnika, ulegać wątpliwości, że przedmiotem zaskarżenia strona objęła także rozstrzygnięcie wydane w I instancji.

W opinii pełnomocnika strony art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego, wyraźnie wskazuje, że pomimo rozstrzygania sprawy przez organy dwóch instancji, mamy do czynienia z jednym i tym samym postępowaniem, które jest dwuinstancyjne

i zakończone jedną ostateczną decyzją. Wnioskujący podkreślił, że zarzuty skargi oraz ich uzasadnienie odnosiły się zarówno do decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji, jak i do decyzji utrzymanej w mocy. W ocenie pełnomocnika skarżącego, organ drugiej instancji, błędnie kwalifikując towar wg kodu Nomenklatury Scalonej 1602 50 95 00, jedynie powtórzył błędną argumentację organu pierwszej instancji.

Zdaniem pełnomocnika również uzasadnienie wyroku Sądu z dnia 13 stycznia 2010r. wskazuje, że na uchylenie zasługiwała także decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...] nr [...]. W tym miejscu wskazał, że Sąd w uzasadnieniu wyroku podkreślił, iż nie jest związany wnioskami skargi.

Skarżący uważa, że jeżeli decyzja utrzymująca w mocy decyzję wydaną

w pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego,

z takim samym naruszeniem prawa materialnego wydana została decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...]. Dlatego też, również ta decyzja powinna być wyeliminowana z obrotu prawnego. Nie może funkcjonować w obrocie decyzja obarczona wadą prawną. Skarżący zauważył, że Sąd nie orzekając o uchyleniu decyzji pierwszej instancji, nie wskazał dalszej drogi postępowania na płaszczyźnie administracyjnej.

Pełnomocnik strony podał także, że intencją skarżącego było wzruszenie wadliwej decyzji administracyjnej Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia

[...], na mocy której został on zmuszony do dopłaty kwoty 35.313 zł, stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą ustaloną przez organ, a kwotą wpłaconą wynikającą ze zgłoszenia celnego. Tymczasem, z powodu braku orzeczenia w sentencji wyroku z dnia 13 stycznia 2010r. o uchyleniu również decyzji organu pierwszej instancji, pomimo korzystnego dla niego wyroku, nawet po uprawomocnieniu się tego wyroku, skarżący nie będzie mógł twierdzić, że uchylony został również akt administracyjny, na mocy którego obowiązany on został do dopłaty powyższej kwoty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

W ocenie tut. Sądu wniosek strony skarżącej w przedmiocie uzupełnienia wyroku

WSA w Bydgoszczy z dnia 13 stycznia 2010r. sygn. akt I SA/Bd 877/09 nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strona może w ciągu 14 dni od dnia doręczenia wyroku z urzędu, a w sytuacji gdy wyrok stronie nie doręcza się od dnia jego ogłoszenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku.

Wniosek o uzupełnienie wyroku składa się, gdy :

1) sąd nie orzekł o całości skargi, albo

2) sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ww. ustawy winien był zamieścić z urzędu.

Podkreślić należy, że zgodnie z procedurą sądowoadministracyjną skargę na decyzję administracyjną wnosi się do sądu: po pierwsze, po wyczerpaniu środków odwoławczych, które przysługiwały stronie w postępowaniu administracyjnym, po drugie, za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję, po trzecie, skargę taką wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie decyzji ostatecznej, a po czwarte, przedmiotem skargi może być tylko jeden akt (w tym wypadku decyzja)

– art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Zastosowanie jednak w konkretnej sprawie przepisu art. 135 ustawy - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zależy wyłącznie od oceny sądu,

tj. ustalenia przez sąd, czy w danej sprawie zachodzi potrzeba zastosowania tego przepisu. Wniosek zgłoszony w tej materii przez samą stronę nie jest dla sądu wiążący (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2008r. sygn. akt II FSK 1726/07, LEX Nr 446989).

Z kolei w wyroku z dnia 19 października 2006r., sygn. akt I SA/Wa 679/08 NSA wyraził pogląd, że wprawdzie art. 135 p.p.s.a. nakłada na Sąd obowiązek stosowania przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów (w tym decyzji) wydanych we wszystkich postępowania prowadzonych

w granicach sprawy, ale tylko w sytuacji, gdy jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Ocena, czy taka sytuacja zachodzi należy do sądu administracyjnego. Sąd jest zobowiązany wyjaśnić, dlaczego uchylił inne jeszcze - niż zaskarżony - akty administracyjne. Nie ma takiego obowiązku, gdy nie znalazł podstaw do zastosowania art. 135 p.p.s.a. Brak odniesienia się do tej kwestii w uzasadnieniu wyroku nie stanowi naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd w tut. składzie powyższy pogląd NSA w pełni podziela.

W niniejszej sprawie Sąd uchylił zaskarżoną decyzję z powodu naruszenia prawa. Sąd w wyroku wymienił decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia

[...]. Sąd bowiem, po myśli art. 138 cytowanej ustawy, wymienia

w sentencji wyroku jedynie tę decyzję, która była przedmiotem zaskarżenia, a inne decyzje są w sentencji wyroku wymieniane tylko wtedy, gdy w stosunku do nich zapadają rozstrzygnięcia na zasadzie art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przypadku natomiast, gdy z przepisu powyższego Sąd nie korzysta, tzn. nie uchyla lub nie stwierdza nieważności danej decyzji w tym trybie,

w sentencji wyroku nie zamieszcza się rozstrzygnięcia, co do takiej decyzji.

W niniejszej sprawie Sąd nie skorzystał z uprawnienia przewidzianego w art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, i dlatego – oprócz decyzji zaskarżonej – decyzja organu I instancji nie została w sentencji wyroku wymieniona. Sąd nie ma obowiązku uchylenia decyzji organu I instancji, gdy uwzględnia skargę wniesioną na decyzję organu odwoławczego.

Podkreślić należy, że Sąd na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.

Na zakończenie wypada także stwierdzić, że wniosek o uzupełnienie wyroku złożony w trybie art. 157 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może dotyczyć jedynie sentencji orzeczenia sądu, a nie uzasadnienia (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2008r. sygn. akt II OZ 1361/07 LEX Nr 348205 ).

W tej sytuacji wniosek skarżącego jest niezasadny, Sąd zatem orzekł jak

w sentencji na podstawie art. 157 § 1 ww. w związku z art. 157 § 3 i art. 160 ww. ustawy.