Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 149/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: zobowiązano do wydania aktu lub podjęcia czynności
stwierdzono że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 149 par 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie : WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2012 r. sprawy ze skargi H.P. na bezczynność Wojewody w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty I. zobowiązuje Wojewodę do wydania w terminie jednego miesiąca aktu administracyjnego lub podjęcia czynności w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty za nieruchomości pozostawione w B. przy ulicy [...]woj. [...] zainicjowanym wnioskiem H.P. z dnia 23 grudnia 2008 r.; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej H.P. kwotę 357 zł ( słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 23 grudnia 2008 r. H.P. wystąpiła do Wojewody z wnioskiem o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty za nieruchomości pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, tj. w B. [...] , woj. [...] w trybie ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, póz. 1418). Jako współwłaścicieli nieruchomości we wniosku wymieniono: A.T. W.T. A.K. oraz C.K. .

Pismem z dnia 2 kwietnia 2009 r. Wojewoda działając na podstawie art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej , wezwał H.P. do usunięcia braków wniosku w terminie 6 miesięcy od dnia doręczenia pisma o dokumenty wskazane w ustawie.

Wezwanie zostało odebrane przez stronę postępowania w dniu 9 kwietnia 2009 r.

W piśmie z dnia 5 sierpnia 2010 r. organ wezwał D.B. -pełnomocniczkę wnioskodawczyni do uzupełnienia braków wniosku oraz wobec zaistniałych wątpliwości co do zakresu wniosku H.P. - o sprecyzowanie tego wniosku. W ocenie organu z treści wniosku oraz przedłożonych dokumentów nie wynikało jednoznacznie jaki jest zakres żądania H.P. co do osób będących współwłaścicielami pozostawionej nieruchomości, po których wyżej wymieniona ubiega się o potwierdzenie prawa do rekompensaty.

Pomimo wezwania, zakres wniosku złożonego przez H.P. nie został sprecyzowany.

W dniu 24 kwietnia 2012 r. D.B. zwróciła się w imieniu wnioskodawczyni do Wojewody o przekazanie sprawy prowadzonej z wniosku H.P. do Wojewody, argumentując swoje żądanie tym, że przed tamtejszym organem toczy się postępowanie z wniosku złożonego przez rodzinę H.P. w 2005 r. w sprawie rekompensaty za nieruchomość, której "H.P. jest współspadkobierczynią".

W dniu 18 maja 2012 r. organ ponownie wezwał H.P. do uściślenia złożonego wniosku.

W piśmie z dnia 1 czerwca 2012 r. adwokat E.B. , reprezentująca H.P. udzieliła wyjaśnień, że wniosek H.P. dotyczy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia udziału w prawie własności nieruchomości położonej. poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w B. ul [...] przez H.P. oraz A.T. i W.T.

Wojewoda w piśmie z dnia 25 czerwca 2012 r. skierowanym do adwokat E.B. wyjaśnił, że brak jest podstaw i do przekazania niniejszej sprawy do Wojewody D. oraz po raz kolejny wskazał jakich dokumentów, potrzebnych do wydania decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty, brak jest w zgromadzonym materiale dowodowym. W powyższym piśmie zawarto pouczenie, że nieuzupełnienie wymienionych braków wniosku w terminie do dnia 30 sierpnia 2012 r. skutkować będzie wydaniem decyzji o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty. Jednocześnie wyznaczono termin zakończenia sprawy na dzień 30 sierpnia 2012 r.

W dniu 28 czerwca 2012 r. do Wojewody wpłynęło zażalenie H.P. na bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie postępowania złożone w trybie art. 37 k.p.a.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. , znak: [...] , Minister Skarbu Państwa uznał zażalenie z dnia 28 czerwca 2012 r. za bezzasadne.

Pismem z dnia 23 sierpnia 2012 r. Wojewoda zawiadomił pełnomocniczkę wnioskodawczyni o tym, że został zebrany materiał dowodowy niezbędny do wydania decyzji.

W dniu 6 sierpnia 2012 r H.P. , reprezentowana przez pełnomocnika adwokat E.B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę w przedmiocie bezczynności Wojewody w sprawie z wniosku H.P. z dnia 23 grudnia 2008 r. o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty za nieruchomości pozostawione w B. przy ul. [...] , woj. [...] .

Organowi zarzucono:

- naruszenie art. 8 k.p.a. w związku z art. 32 Konstytucji RP poprzez bezczynność organu odnośnie tej części, w jakiej wniosek dotyczy prawa do rekompensaty dla H.P. jako współwłaścicielki w 3/16 części nieruchomości objętej wnioskiem, czego konsekwencją- przy uwzględnieniu faktu, iż znajdujące się w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej siostry skarżącej, uzyskały już decyzje potwierdzające ich prawo do rekompensaty, wydane przez Wojewodę a Wojewoda zwleka z wydaniem decyzji, mimo dysponowania takimi samymi dokumentami jak w sprawie sióstr skarżącej - jest nierówne traktowanie obywateli znajdujących się w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej przez organy Państwa,

- naruszenie art. 12 § 1 k.p.a. poprzez odwlekanie przez organ wydania decyzji w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty przysługującego skarżącej jako współwłaścicielce majątku, którego dotyczy wniosek, pomimo dysponowania przez organ dokumentami potrzebnymi do wydania w sprawie rozstrzygnięcia - a zwłaszcza prawomocnym wyrokiem Sądu,

- naruszenie art. 12 § 1 k.p.a. także poprzez bezczynność i opieszałość organu w odniesieniu do tej części wniosku skarżącej, która dotyczy potwierdzenia prawa do rekompensaty przysługującego skarżącej jako spadkobierczyni A.T. i W.T .

- naruszenie art. 35 § 1 i § 3 oraz art. 36 § 1 k.p.a. poprzez rażące przekroczenie terminów, do załatwienia sprawy w postępowaniu oraz nieinformowanie strony o przyczynach zwłoki, a także brak wskazywania nowych terminów jej załatwienia oraz bezczynność organu w sprawie wniosku skarżącej o przekazanie sprawy do rozstrzygnięcia Wojewodzie [...] W oparciu o powyższe wniesiono o:

- zobowiązanie Wojewody do wydania decyzji w sprawie o sygn. [...] z wniosku H.P. z dnia 23 grudnia 2008 roku o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości w B. przy ul.[...] , pow. [...] , poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w trybie przepisów ustawy z dnia 8 lipca 2005 roku o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, w tej części w jakiej wniosek dotyczy prawa do rekompensaty dla H.P. jako współwłaścicielki w 3/16 części przedmiotowej nieruchomości w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi,

- stwierdzenie bezczynności organu odnośnie do pozostałej części wniosku skarżącej, tj. odnośnie potwierdzenia jej prawa do rekompensaty jako spadkobierczyni A.T. i W.T. ,

- stwierdzenie bezczynności organu w sprawie wniosku skarżącej o przekazanie sprawy do rozstrzygnięcia Wojewodzie

W rozbudowanym uzasadnieniu skargi przedstawiono motywację wskazanych wyżej zarzutów i wniosków.

W odpowiedzi na skargę datowanej na dzień 3 września 2012 r. Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Wojewoda przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Wskazał na prowadzoną ze stroną korespondencję oraz podnosił, że nie pozostaje w bezczynności z poniżej wskazanych powodów.

Podano, że zgodnie z art. 35 § 5 k.p.a. do terminów na załatwienie sprawy nie wlicza się opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Podkreślono, że sprecyzowanie treści wniosku H.P. miało istotne znaczenie dla dalszych kroków podejmowanych przez Wojewodę w mniejszym postępowaniu, w tym również dla ustalenia organu właściwego miejscowo do rozstrzygnięcia sprawy.

Organ wyjaśnił, że po sprecyzowaniu wniosku, organ prowadzący postępowanie uznał, że brak jest podstaw do przekazania sprawy wszczętej z wniosku H.P. do Wojewody . Wskazano, że właściwość organu w przedmiotowej sprawie należy ustalić na podstawie art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi, że jeżeli nie można określić właściwości zgodnie z pkt 1-3, organem właściwym do rozstrzygnięcia sprawy jest wojewoda właściwy ze względu na miejsce złożenia wniosku.

Organ ustalił, że nieruchomość położona w B. przy ul [...] ,, woj. [...], stanowiła współwłasność A.T. W.T. , C.K. A.K. i H.P.

Wnioskodawczyni i jednocześnie współwłaścicielka pozostawionej nieruchomości H.P. zamieszkuje obecnie w K. , co potwierdza poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia dowodu osobistego H.P. wydanego w dniu 13 czerwca 2007 r. przez Prezydenta Miasta K. , seria i nr [...]

Na podstawie odpisu postanowienia Sądu Rejonowego w K. Wydziału Cywilnego z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt:[...] , ustalono, że A.T. mieszkała ostatnio w R. (woj.[...] , natomiast W.T. (zm. 1 stycznia 1948 r.) zamieszkiwał ostatnio w D. , pow. Ż. woj. [...]

Pismem z dnia 23 kwietnia 2012 r., znak: [...] Wojewoda poinformował, że przed tamtejszym organem prowadzone jest postępowanie z wniosku C.K, , Z.K, R.K, i M.U. W. o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez C.K. i A.K. , jako współwłaścicielki w 3/16 części każdą, nieruchomości położonej w miejscowości B. , pow. [...] woj. [...] , poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Organ stwierdził, że przedmiot postępowań prowadzonych przez Wojewodę i Wojewodę [...] nie jest tożsamy, z uwagi na fakt, że dotyczą one udziałów w prawie własności nieruchomości pozostawionej w B. przy ul. [...] przypadających różnym współwłaścicielom. Brak jest zatem podstaw do przekazania sprawy wszczętej z wniosku H.P. do Wojewody .

Zawiadomieniem z dnia 23 sierpnia 2012 r. w trybie art. 10 k.p.a. poinformowano H.P. o zebraniu materiału dowodowego oraz zawiadomiono o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań oraz możliwości zapoznania się z aktami sprawy i składania dodatkowych wyjaśnień i dokumentów w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma.

Organ podniósł, że mając na względzie dyspozycję art. 77 k.p.a., Wojewoda podjął czynności mające na celu zebranie w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego umożliwiającego wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty za nieruchomości pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Pismem z dnia 5 sierpnia 2010 r. Wojewoda zwrócił się do Sądu Okręgowego .w K. Wydziału l Cywilnego z prośbą o przesłanie protokołów z przebiegu posiedzeń sądowych oraz innych dowodów ze sprawy o sygnaturze [...] zakończonej wydaniem wyroku ustalającego, że H.P. była współwłaścicielką w 3/16 częściach nieruchomości pozostawionej w B. . Wojewoda wystąpił także do Archiwum Akt Nowych w W. w celu pozyskania dokumentów potwierdzających, że A.T. , W.T. oraz H.P. , zamieszkiwali w dniu 1 września 1939 r. na byłym terytorium państwa polskiego oraz opuścili je na skutek II wojny światowej.

Wojewoda wystąpił także do Wojewody D. o przekazanie uwierzytelnionych kserokopii dokumentów z akt sprawy toczącej się przed tamtejszym organem dotyczących H.P. A.T. i W.T., które mogłyby być pomocne w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy. Zwrócono się także do Urzędu Miasta K. z prośbą o przesłanie uwierzytelnionych kserokopii dokumentów z koperty dowodu osobistego. H.P. . Ponadto wystąpiono do Archiwum Państwowego w P. oraz do Archiwum Państwowego w K. w celu pozyskania dokumentów świadczących, że H.P. , A.T. oraz W.T. w dacie 1 września 1939 r. posiadali polskie obywatelstwo, zamieszkiwali na byłym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej oraz opuścili go na skutek wybuchu II wojny światowej.

Organ podniósł, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. , znak: [...], Minister Skarbu Państwa uznał zażalenie H.P. na nierozpatrzenie sprawy w terminie za bezzasadne. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Minister Skarbu Państwa wskazał, że "organ l stopnia podjął kroki mające na celu pozyskanie dowodów mając na uwadze słuszny interes Strony. W tym zakresie Wojewoda zwracał się do instytucji archiwalnych, organów administracji samorządowej, sądów, zwracał także wielokrotnie uwagę Wnioskodawczyni na braki w materiale dowodowym (...). Mając na uwadze powyższe oraz szczególnie skomplikowany charakter spraw w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty, w tym konieczność wyjaśnienia rozbieżności zaistniałych w prowadzonym postępowaniu - nie można podzielić stanowiska Skarżącej, iż w sprawie nastąpiła przewlekłość postępowania (...). Należy podkreślić, że Wojewoda zgodnie z wymogami określonymi w .art. 36 kpa poinformował Strony, iż sprawa nie zostanie załatwiona w terminie określonym w art. 35 kpa, wskazał przyczynę zwłoki i wyznaczył nowy termin jej zakończenia. Kalendarium podjętych w sprawie czynności w sposób -jednoznaczny potwierdza fakt, iż w powyższej sprawie organ l instancji nie pozostawał w bezczynności".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, póz. 1269)), a kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów .w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także podejmowania innych niż wskazane wyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., póz. 270).

Zgodnie z treścią art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r.,sygn. akt: FSK 2326/04).

Wiążącym Sąd przedmiotem zaskarżenia wyraźnie określonym w skardze sporządzonej przez fachowego pełnomocnika jest bezczynność Wojewody w sprawie z wniosku H.P. z dnia 23 grudnia 2008 r. o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty za nieruchomości pozostawione w B. przy ul.[...] , woj. [...]

Skarga na bezczynność jest dopuszczalna, gdyż skarżąca wyczerpała środki zaskarżenia, jakie służyły jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, tj. pismem z dnia 22 czerwca 2012 r. złożyła zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie. Podkreślić należy, że wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ma więc charakter incydentalny związany ściśle z zażaleniem strony zarzucającej organowi niższego stopnia bezczynność. Stanowisko to nie może zatem kończyć postępowania w sprawie, jak również nie może rozstrzygać sprawy co do istoty, gdyż uprawnionym do tego jest najpierw organ pierwszej instancji. Wniesienie zażalenia do organu wyższego stopnia, jest jedynie warunkiem formalnym rozpoznania skargi przez sąd, niezależnym nawet od tego czy organ wyższego stopnia wypowie się w sprawie. W konsekwencji dla uznania wyczerpania toku zażaleniowego przez stronę w sprawie dotyczącej bezczynności organu, wystarczające jest wykazanie składania przez stronę stosownego zażalenia do organu administracji wyższego stopnia. Przy ocenie dopuszczalności skargi sądowoadministracyjnej na bezczynność organu, ani dla oceny istnienia bezczynności znaczenia nie ma natomiast sposób rozpoznania takiego zażalenia przez organ wyższego stopnia. Niezależnie od formy załatwienia przez organ wyższego stopnia zażalenia na bezczynność organu l instancji, stronie zostaje bowiem otwarta droga do podniesienia przed sądem administracyjnym bezczynności organu l instancji (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 4 grudnia 2006 r., II SAB/Bk 14/06, LEX nr 284727, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 3 września 2008 r., II SAB/Go 16/08, LEX nr 459355, wyrok WSA w Lublinie z dnia 18 marca 2008 r., II SAB/Lu 2/08, LEX nr 532756). W niniejszej sprawie w odpowiedzi na zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie wydano jednak postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia 13 lipca 2012 r. uznające zażalenie za nieuzasadnione.

Z akt sprawy wynika, że postępowanie administracyjne, którego zakończenia domaga się skarżąca, tj. postępowanie w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty za nieruchomości pozostawione w B. przy ul[...], woj. [...] zostało zainicjowane wnioskiem H.P. z dnia 23 grudnia 2008 r. i do dnia rozpoznania sprawy przez Sąd nie zostało przez Wojewodę w żaden sposób zakończone, zwłaszcza poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 104 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu .stanowią inaczej. Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji.

Z przepisu art. 35 k.p.a. wynika obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej bez zbędnej zwłoki, przy czym czas załatwienia sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego określony został na nie dłużej niż jeden miesiąc, natomiast w przypadku sprawy szczególnie skomplikowanej czas ten nie może przekroczyć dwóch miesięcy. Przepis art. 36 k.p.a. przewiduje wprawdzie sytuację, w której czas załatwienia sprawy może przekroczyć także ww. termin dwumiesięczny, zobowiązuje jednak organ do powiadomienia o tym fakcie stron postępowania z równoczesnym wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy. Do ww. terminów nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, np. zawieszenia postępowania, w czasie którego terminy załatwiania spraw nie biegną (art. 103 k.p.a.), okresów opóźnień spowodowanych przez stronę, czy wreszcie powstałych z przyczyn niezależnych od organu. Podkreślić należy, że ugruntowany jest już w orzecznictwie pogląd, że powstanie bezczynności nie zależy od zrealizowania czy też niezrealizowania obowiązków sygnalizacyjnych, jakie ciążą na organie prowadzącym postępowanie, zgodnie z art. 36 k.p.a., ani też jakichkolwiek innych obowiązków procesowych ciążących na organie administracyjnym. Jeżeli organ nie realizuje tych obowiązków, to tym bardziej wykracza poza wyznaczony termin załatwienia sprawy i tym bardziej wykroczenie to następuje z jego winy (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 maja 2007 r., l SAB/Wa 20/07, LEX nr 347781). Warto jednakże podkreślić, że wprawdzie sama czynność zawiadomienia strony postępowania o nowym terminie załatwienia sprawy nie usprawiedliwia niedziałania organu, to dla oceny stanu bezczynności istotna jest przyczyna zwłoki, którą organ jest obowiązany wskazać (wyrok NSA z dnia 14 sierpnia 2002 r., l SAB 131/02, LEX nr 137829).

Niezależnie od oceny czynności podejmowanych przez organ przez okres blisko czterech lat od momentu wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że ostatnią czynnością organu, o której zawiadomiono, skarżącą jest zawiadomienie z dnia 23 sierpnia 2012 r. o tym, że został zebrany materiał dowodowy niezbędny do wydania decyzji. Wojewoda i zawiadamiając skarżącą o tym, że sprawa jest gotowa do rozstrzygnięcia wskazał tym samym, że ustały w jego ocenie przeszkody uniemożliwiające wydanie w sprawie decyzji, a mimo to do dnia rozpoznania przez Sąd skargi na bezczynność nie zakończył w żaden sposób postępowania w tej sprawie, nie poinformował również skarżącej o przyczynach niezałatwienia sprawy, ani o wyznaczeniu nowego terminu jej załatwienia. W piśmie z dnia 25 czerwca 2012 r. skierowanym do adwokat E.B. organ wyznaczył termin zakończenia sprawy na dzień 30 sierpnia 2012 r. Należy zauważyć, że licząc chociażby nawet od dnia udokumentowanej w aktach ostatniej czynności organu, do dnia rozprawy przed sądem administracyjnym upłynął maksymalny dwumiesięczny termin załatwienia sprawy przy jednoczesnym oświadczeniu organu, że został zebrany materiał dowodowy niezbędny do wydania decyzji.

W sprawach na bezczynność organu administracji publicznej Sąd rozpoznaje skargę z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania orzeczenia. Kryterium ocennym zasadności skargi na bezczynność organu jest ustalenie, czy nakazanie organowi w trybie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wydania aktu administracyjnego lub podjęcia czynności będzie dopuszczalne, uzasadnione i celowe w świetle ewentualnych zmian stanu faktycznego i prawnego.

W związku z brakiem formalnego zakończenia postępowania administracyjnego (będącego w toku od 2008 roku) w sytuacji, gdy w ocenie organu sprawa dojrzała do rozstrzygnięcia, skargę należało uznać za uzasadnioną i - mając na uwadze treść art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - konieczne stało się zobowiązanie przez sąd Wojewody do wydania w terminie 1 miesiąca aktu administracyjnego lub podjęcia czynności w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty za nieruchomości pozostawione w B. przy ul.[...] , woj. [...] zainicjowanym wnioskiem H.P. z dnia 23 grudnia 2008 r.

Biorąc z jednej strony pod uwagę datę wszczęcia postępowania w sprawie, a z drugiej strony udokumentowaną w aktach sprawy aktywność Wojewody w kierunku uzyskania dokumentów niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy (pismo z dnia 5 sierpnia 2010 r. do Archiwum Akt Nowych w W. - k. [...], pismo z dnia 5 sierpnia 2010 r. do Sądu Okręgowego -w K. - k. [...], pismo z dnia 15 maja 2012 r. do [...] Urzędu Wojewódzkiego we W. - k. [...], pismo z dnia 15 czerwca 2012 r. do Sądu Okręgowego w K. - k. [...], pismo z dnia 15 czerwca 2012 r. do Wydziału spraw Administracyjnych UMK - k. [...], pismo z dnia 11 lipca 2012 do Archiwów Państwowych w P. i K. , przy ograniczonej aktywności strony w zakresie wynikającym z treści art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2005 r., nr 169, póz. 1418) oraz charakter i zawiłość rozpoznawanej sprawy, w ocenie Sądu zaistniała w niniejszej sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.