Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1297/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kaja Angerman po rozpoznaniu w dniu 6.09. 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. P. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2017 r. znak [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na niezałatwienie wniosku w terminie postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowieniem z dnia 27 marca 2017 r. na podstawie art. 37 § 1 ustawy dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – dalej k.p.a.) uznał za nieuzasadnione zażalenie L. P. na niezałatwienie przez Wojewodę [...] w terminie wniosku cudzoziemki o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez pozostawienie ww. wniosku pismem z dnia 16 sierpnia 2016 r. bez rozpoznania.

Pismem z dnia 21 kwietnia 2017 r. L. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. przez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

Rozpatrując na podstawie art. 37 § 1 i § 2 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r.) zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, organ wyższego stopnia może bądź wyznaczyć termin załatwienia sprawy (uznając zażalenie za uzasadnione), bądź uznać wniesione zażalenie za nieuzasadnione. W przypadku uznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione, organ wyższego stopnia orzeka w tym przedmiocie w formie postanowienia na podstawie art. 123 k.p.a. Takie rozstrzygnięcie zapadło w niniejszej sprawie.

Zaskarżone postanowienie nie należy do żadnego z rodzajów postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 1 w zw. z art. 37 § 1 i § 2 k.p.a., nie służy na nie zażalenie. Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie administracyjne, czy rozstrzygające istotę sprawy. Postępowanie wszczęte w trybie art. 37 k.p.a. w przedmiocie niezałatwienia sprawy w terminie ma charakter procesowy (incydentalny) wobec przedmiotu postępowania administracyjnego, a nie merytoryczny. Złożenie zażalenia w tym trybie stanowi przesłankę skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Niezależnie bowiem od podejmowanego w wyniku jego rozpatrzenia rozstrzygnięcia organu wyższego stopnia, jest to środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r.).

Konsekwencją powyższego jest utrwalona linia orzecznictwa sądów administracyjnych, zgodnie z którą na postanowienie wydane w trybie art. 37 § 2 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (postanowienie NSA z dnia 8 lutego 1995 r., sygn. akt I SAB 86/94, ONSA 1996/1/39; postanowienie NSA z dnia z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 306/05, LEX nr 196463; postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 33/11, LEX nr 741638), albowiem postanowienie tego rodzaju nie mieści się w katalogu spraw podlegających kontroli sądowej (art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a.).

Przeciwdziałanie bezczynności organu lub przewlekłości postępowania następuje w ten sposób, że możliwe jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego w tym przedmiocie. Postanowienie, które organ wyższego stopnia wydaje w następstwie rozpatrzenia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, nie podlega natomiast odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W sytuacji, gdy strona nie zgadza się z wydanym przez organ wyższego stopnia postanowieniem, może złożyć skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, którego dotyczyło zażalenie.

Skoro zatem na zaskarżone postanowienie nie przysługuje zażalenie, nie kończy ono postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga istoty sprawy, to skarga jest niedopuszczalna. Pouczenie zawarte w kwestionowanym postanowieniu o jego niezaskarżalności jest prawidłowe. Stronie przysługuje bowiem skarga do sądu administracyjnego na bezczynność Wojewody [...], nie zaś skarga na postanowienie organu wyższej instancji w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1-5.

Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.