Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 546/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. a , art. 200, art. 153
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 października 2016 r. sprawy ze skargi M. Ś. i R. Ś. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Z. na rzecz skarżących M. Ś. i R. Ś. solidarnie kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Starosta C. na podstawie art. 124 ust. 1, 2, 3, 4, 6 i 7 oraz art. 132 ust. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014, poz. 518 ze zm.) – dalej "u.g.n." i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) - dalej "K.p.a.", na wniosek Sp. A. z o.o. w P., ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości stanowiącej działkę o nr ewid. [...] o pow. [...] ha oraz z części nieruchomości stanowiącej działkę o nr ewid. [...] o pow. [...] ha, położonych w obrębie R., powiat choszczeński, województwo zachodniopomorskiej, stanowiących własność M. i R. Ś., poprzez zezwolenie wnioskodawcy na założenie i przeprowadzenie przez część tych nieruchomości napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji[...] , w tym na działce nr [...] - podwieszenie napowietrznych przewodów linii o długości ok. 130 m oraz na działce nr [...] - podwieszenie napowietrznych przewodów linii o długości ok. 50 m, a także na funkcjonowanie linii po wybudowaniu na części nieruchomości w pasie technologicznym o szerokości 2 x 4,2m (8,4m) i powierzchni na działce nr [...] : [...] m2 i na działce nr [...] m2 oraz zobowiązał inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu i przeprowadzeniu odcinka sieci, a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty, wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty odszkodowania.

W uzasadnieniu organ I instancji podał, że Sp. A. z o. o.

w P. wystąpiła do Starosty C. z wnioskiem o wydanie, na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części ww. nieruchomości stanowiących własność M. i R. Ś., zezwalającej wnioskodawcy na założenie i przeprowadzenie przez ww. nieruchomości napowietrznej linii elektroenergetycznej, w sposób opisany w decyzji. Przebieg linii przez nieruchomości został określony na mapach załączonych do wniosku. Inwestor wskazał we wniosku, że realizowane przedsięwzięcie jest celem publicznym

i inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisów u.g.n. Przedmiotowa inwestycja ma służyć zaspokajaniu potrzeb społecznych i gospodarczych regionu, a przede wszystkim służyć będzie poprawie bezpieczeństwa energetycznego regionu. Niezrealizowanie inwestycji grozi zahamowaniem rozwoju regionu, gdyż może skutkować przeciążeniem istniejących połączeń energetycznych.

Wnioskodawca w dniu [...] r. przeprowadził negocjacje

z właścicielami nieruchomości, w wyniku których ustalono, że właściciele wyrażają zgodę na ustanowienie służebności i budowę linii 110 kV i ewentualne posadowienie słupa pod warunkiem wypłaty odszkodowania ustalonego w drodze negocjacji lub ewentualnie wykonanie przyłącza do projektowanych działek budowlanych. Jednak

w dniu [...] r. właściciele odmówili podpisania umowy z uwagi na to,

że zaproponowane wynagrodzenie w kwocie [...] zł jest za niskie. Wnioskodawca pismami z dnia [...]r. zaprosił właścicieli do rokowań i zaproponował właścicielom odszkodowanie w wysokości [...] zł. Kwota ta została ustalona przez rzeczoznawcę majątkowego V. C."Opinii o potencjalnym zmniejszeniu wartości nieruchomości w przypadku ograniczenia sposobu korzystania

z nieruchomości decyzją starosty na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. w celu budowy jednotorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji [...] z dnia [...] r. W odpowiedzi pismem z dnia [...] r. M. i R.Ś. nie zgodzili się na oferowaną kwotę odszkodowania, wyrażając opinię o stronniczości wyceny. Wskazali, że oczekują znacznie wyższego odszkodowania, o w ich przekonaniu uzasadnione jest inwestycyjnym charakterem nieruchomości, w związku z wydaną decyzją o warunkach zabudowy. Właściciele poinformowali również o złożeniu skargi na czynności zawodowe rzeczoznawcy majątkowego V. A..

Następnie, z uwagi na zmianę pasa technologicznego projektowanej linii elektroenergetycznej z wartości 2 m na 8,4 m, wnioskodawca ponownie pismami z dnia [...] r. zaprosił właścicieli do rokowań, szczegółowo informując o planowanej inwestycji. Za zgodę na realizację inwestycji, wnioskodawca zaproponował właścicielom kwotę w wysokości [...] zł, która wynika z "Opinii o potencjalnym zmniejszeniu..." z dnia [...] r., sporządzonej przez rzeczoznawcę majątkowego D. D. . Właściciele pismem z dnia [...] r. przesłali zapytanie, czy zmiana szerokości pasa technologicznego będzie się wiązała ze zmianą projektowanego układu przewodów na poziomy na ich nieruchomości oraz prośbę o informację, czy uprzednie negocjacje traktować jako nieaktualne. Ponadto właściciele wyrazili wątpliwości odnośnie nowej wyceny i zwrócili się o przesłanie im oryginału bądź notarialnie poświadczonego odpisu wyceny celem przekazania Komisji Odpowiedzialności Zawodowej Rzeczoznawców Majątkowych. Wnioskodawca pismami z dnia [...] r. wyjaśnił, że zmiana pasa technologicznego wynikła z potrzeby jego ujednolicenia na całej długości linii z uwagi na konieczność zapewnienia prawidłowej eksploatacji linii. Poinformował też właścicieli, że uprzednie negocjacje są nieaktualne jedynie co do wysokości kwoty odszkodowania oraz wcześniejszej szerokości pasa technologicznego linii. Odnosząc się do prośby o przedstawienie oryginału tej opinii, wnioskodawca podkreślił, że nie została w żaden sposób uprawdopodobniona przez właścicieli możliwa niezgodność z prawem, bądź "stronniczość" wyceny, wobec czego nie ma podstaw przekazania im oryginału dokumentu, celem wszczęcia postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej. Właściciele odmówili dalszej korespondencji w sprawie ich zgody na realizację inwestycji z uwagi na możliwe "wprowadzenie ich w błąd" i tym samym spowodowanie niekorzystnego rozporządzenia ich majątkiem. W związku z brakiem zgody właścicieli nieruchomości na realizację inwestycji wnioskodawca poinformował właścicieli o zakończeniu rokowań i konieczności złożenia wniosku w trybie art. 124 u.g.n.

W związku z powyższym organ I instancji uznał, że czynności wnioskodawcy podjęte w sprawie w celu realizacji inwestycji wypełniają przesłankę określoną

w art. 124 ust. 3 u.g.n.

Pismem z dnia [...] r. M. i R.Ś. wnieśli o zawieszenie postępowania w sprawie z uwagi na toczące się w Ministerstwie Infrastruktury

i Rozwoju w W. postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej w związku ze złożonymi skargami na czynności rzeczoznawców majątkowych.

Starosta C.i postanowieniem z dnia [...] r. odmówił zawieszenia postępowania uznając, iż postępowania związane ze złożonymi skargami na czynności rzeczoznawców majątkowych nie są "zagadnieniem wstępnym", o którym stanowi art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Ponadto wyjaśnił, że art. 124 nie przewiduje przeprowadzania rozprawy administracyjnej.

Od powyższej decyzji Starosty C. M. i R.Ś. wnieśli odwołanie, zarzucając jej naruszenie:

- art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez brak jednoznacznego wskazania sposobu ograniczenia własności oraz jego dokładnego terytorialnego zakresu i przebiegu inwestycji,

- art. 124 ust. 3 u.g.n. poprzez brak spełnienia wymogu przeprowadzenia rokowań,

- art. 9 K.p.a. poprzez brak odpowiedzi organu I instancji na składane pisemnie pytania (np. pisma z 6.08.2014 r. oraz z 27.08.2014 r.),

- art. 89 § 2 K.p.a. poprzez odmowę przeprowadzenia rozprawy administracyjnej,

- art. 97 § 1 ust. 4 K.p.a. poprzez odmowę zawieszenie postępowania,

- art. 73 § 2 K.p.a. poprzez brak uwzględnienia wniosku strony dot. wydania kopii uwierzytelnionego operatu szacunkowego z akt sprawy,

- art. 107 K.p.a. poprzez niewłaściwą treść decyzji poprzez źle zastosowaną podstawę prawną i pouczenie oraz pominięcie w podstawie prawnej art. 124 ust. 5 u.g.n.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z [...] r. nr[...] . na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 124 ust. 1, 2, 3, 4, 6 i 7 oraz art. 132 ust. 6 u.g.n. utrzymał w mocy decyzję Starosty C..

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, iż Starosta w sposób prawidłowy ocenił spełnienie przesłanek wynikających z art. 124 ust. 3 u.g.n. Dokumenty przedstawione przez inwestora potwierdzają przeprowadzenie rokowań

z właścicielem, zarówno forma, treść pism jak i sposób doręczenia korespondencji kierowanej do właścicieli nieruchomości, stanowią o fakcie negocjacji i woli zawarcia porozumienia. W odpowiedzi na złożoną ofertę właściciele nieruchomości przesłali wspomniane wyżej pismo z dnia [...] r., co skutkowało ostatecznie brakiem zawarcia porozumienia i skierowaniem sprawy na drogę administracyjną.

Dalej organ odwoławczy podał, że dla uznania inwestycji za inwestycję celu publicznego mają znaczenie przepisy art. 6 u.g.n. oraz art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2012, poz. 647). Cel publiczny w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może być rozumiany inaczej niż określa to art. 6 pkt 1-9 b u.g.n., albo przepis innej ustawy, która wyraźnie nazywałaby jakieś zadanie celem publicznym. W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania jest realizacja inwestycji celu publicznego polegającego na budowie linii napowietrznej 110 kV w gminach C. i R.. Ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowych nieruchomości

- w związku z brakiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - następuje na podstawie decyzji Burmistrza R. a nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie organu II instancji przedstawiony charakter inwestycji wypełnia w całości definicję ujętą w art. 6 pkt 2 u.g.n., a nadto ze względu na swój zasięg niewątpliwie ma znaczenie przynajmniej lokalne.

Zdaniem organu II instancji, zarzut strony co do braku precyzyjnego określenia zakresu ograniczenia przez organ I instancji nie znalazł potwierdzenia w aktach sprawy. Decyzja Starosty jak i wniosek inwestora wraz z załącznikami zawierają szczegółowe wskazania co do przebiegu linii oraz wielkości pasa technologicznego, a co z tym się wiąże, określenie wielkości uszczuplenia władztwa nad nieruchomościami. Wskazania te są na tyle precyzyjne, że nie ma wątpliwości co do zasięgu ograniczenia.

Organ II instancji poparł również stanowisko Starosty co do odmowy zawieszenia postępowania.

Na decyzję Wojewody M. I R.Ś. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n. i art. 9 K.p.a.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że w skarżonej decyzji brak jest precyzyjnego określenia części obszaru nieruchomości, na którym następuje ograniczenie ich praw. Nie wynika z niej w którym miejscu przebiegać będzie inwestycja, zatem wydana jest również niezgodnie z wydaną decyzją Burmistrza R. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Ponadto, w ocenie skarżących, wymóg prowadzenia rokowań nie został wyczerpany. Niewątpliwie rokowania nie są czynnościami sformalizowanymi, mogą być prowadzone w dowolnej formie, a strony w rokowaniach nie są związane regułami, ale rzeczą oczywistą jest, że muszą być prowadzone uczciwie, a przede wszystkim zgodnie z obowiązującym prawem. Skarżący podkreślili, że nie negują, iż budowa przedmiotowej linii jest inwestycją celu publicznego i nie są jej przeciwni oraz wyrażają na nią zgodę, ale obowiązkiem inwestora wg. obowiązującego prawa jest rzetelne i uczciwe pokrycie ich strat. Jedynym warunkiem postawionym przez nich było dostarczenie im poprawnie wykonanego oryginału operatu szacunkowego, na podstawie którego mieliby podpisać zgodę. Nie zaskarżali też kwoty proponowanego odszkodowania, ale po analizie dostarczonej kopii wykonanego dnia [...] r operatu szacunkowego uznali, że w jego treści jest wiele błędów i nieprawdziwych stwierdzeń, które wypaczają wycenę na ich niekorzyść. Minister Infrastruktury i Rozwoju w piśmie z [...] r wstępnie podzielił ich opinię i wszczął postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej w stosunku do wykonującego operat rzeczoznawcy majątkowego D. D. . Zdaniem skarżących, jeśli do rokowań dołączone są dokumenty, np. operat szacunkowy, na podstawie których strona miałaby uzyskać zgodę, a jest on wykonany niezgodnie z prawem i stanem faktycznym, zaś wnioskodawca nie próbuje nawet wyjaśnić występujących w nim nieprawidłowości, a wręcz przeciwnie - utrudnia dostęp do sprawdzenia jego poprawności, to stanowczo nie są to rokowania.

Według skarżących kluczowym dla rozstrzygnięcia sprawy było sprawdzenie wątpliwego dokumentu operatu szacunkowego. Ostateczne rozwiązanie tej sprawy wyjaśniłoby czy odbyły się rokowania, bo z pewnością rokowaniami nie jest próba podpisania umowy na podstawie źle sporządzonych dokumentów. Organ bezprawnie odmówił skarżącym czasowego zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia tego zagadnienia wstępnego.

Skarżący zarzucili również, że w decyzji, źle jest powołana podstawa prawna

i błędne pouczenie. Brakuje w niej chociażby art. 124 ust. 5 u.g.n., co jest istotne dla zabezpieczenia interesu strony, której prawo korzystania z nieruchomości zostaje ograniczone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. uwzględnił wniesioną skargę

i wyrokiem z dnia [...] r., sygn. akt II SA/Sz 137/15 uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w oparciu o przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. może być wydana tylko decyzja wobec takiej części obszaru nieruchomości, który jest niezbędny dla posadowienia na nim tych urządzeń oraz wykonania związanych z tym posadowieniem robót budowlanych (wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OSK 664/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro decyzja wprowadzająca ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości ma być zgodna z planem lub z decyzją lokalizacyjną to musi zawierać precyzyjne rozstrzygnięcie w zakresie określenia obszaru objętego ograniczeniem. Bez tego zbadanie zgodności takiej decyzji z planem lub z decyzją lokalizacyjną, nie byłoby możliwe.

Oznacza to, że decyzja wydana na podstawie art. 124 ust.1 u.g.n. nie może jedynie odwoływać się do brzmienia planu lub treści decyzji lokalizacyjnej. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie powodują bowiem same przez się powstania obowiązku znoszenia przez właściciela nieruchomości ograniczenia w prawie korzystania z jego nieruchomości. Ograniczenie to jest ustanawiane w decyzji opartej o art. 124 ust. 1 u.g.n., który ma charakter uregulowania szczególnego, wobec czego, tak jak inne dotyczące ograniczania bądź pozbawiania praw, musi być określone precyzyjnie i ścisłe.

Sąd stwierdził, że decyzje obu instancji nie zawierają w swej treści, lub w formie załącznika, mapy przestawiającej dokładny przebieg inwestycji, dla realizacji której wydano zaskarżoną decyzję, przez nieruchomości skarżących. Wskazane uchybienie stanowi zatem naruszenie art. 124 ust. 1 u.g.n., uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.

Dalej Sąd wskazał, że z analizy akt sprawy wynika, iż wymóg przeprowadzenia rokowań przed wydaniem decyzji podejmowanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., został spełniony. Materiał dokumentacyjny sprawy wystarczająco obrazuje sam fakt jak i przebieg negocjacji między stronami, które jednak nie doprowadziły do porozumienia. Nie jest też zasadny argument strony, że zgłaszane, a nie wyjaśnione przez organy, wątpliwości co do poprawności operatu szacunkowego przesądzają o tym, iż wymóg przeprowadzenia rokowań nie został wyczerpany. Nie ma również wpływu na ocenę przesłanki przeprowadzenia rokowań w tej sprawie, subiektywne odczucie skarżących, że zaproponowane warunki nie są korzystne i uczciwe. W trybie art. 124 u.g.n. nie podlega weryfikacji organu, a następnie sądu, okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie które są dla niego nie do przyjęcia. Rolą organów było wyłącznie zbadanie faktu, czy rokowania w ogóle odbyły się, oraz czy doszło do porozumienia pomiędzy stronami.

Sąd nie podzielił również zarzutu skarżących odnoszącego się do naruszenia przez organy obu instancji art. 97 ust. 4 K.p.a., przez to, że organy, mimo złożonego wniosku, nie zawiesiły prowadzonego postępowania w związku z wniesieniem przez nich skargi do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej Rzeczoznawców na postępowanie rzeczoznawcy majątkowego w związku z wydanymi w tej sprawie operatami szacunkowymi. Prawidłowo także organ II instancji uznał, że w tej sprawie nie było obowiązku przeprowadzenia rozprawy administracyjnej.

Ponownie rozpatrując odwołanie M. i R. małż. Ś. Wojewoda decyzją z dnia [...]r., nr [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r. nr 23) w związku z art. 124 ust. 1, 2, 3, 4, 6 i 7 oraz art. 132 ust. 6 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Starosty C. z dnia [...] r., znak: [...] w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości stanowiących działki oznaczone Nr [...] o pow. [...] ha oraz Nr [...] o pow. [...] ha - obręb [...] R.

W uzasadnieniu Wojewoda podał, między innymi, że ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowych nieruchomości - w związku z brakiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - następuje na podstawie decyzji Burmistrza R.nr [...] znak: [...] z dnia [...] r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie linii napowietrznej 110 kV w gminach C. i R. . Zakres prac obejmować ma założenie i przeprowadzenia przez części działek Nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...] R. m. R. , oraz Nr [...] o pow. [...] ha obręb R. R. , m. R. napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji C.[...] . , w tym na działce Nr [...] : podwieszenie napowietrznych przewodów linii o długości [...] m oraz na działce nr [...] podwieszenie napowietrznych przewodów linii o długości [...] m, a także na funkcjonowanie linii po wybudowaniu na części nieruchomości w pasie technologicznym o szerokości 2x4,2 m (8,4m) i powierzchni odpowiednio dla działek [...] m2. Ostateczna decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest dla organu aktem wiążącym.

Dodatkowo, w ramach postępowania uzupełniającego organ II instancji dołączył do swojej decyzji mapy - na podstawie których oparł również swoje rozstrzygniecie organ I instancji - z zaznaczonym dokładnie przebiegiem linii elektroenergetycznej 110 kV[...] . , przedstawiające obszar pasa technologicznego obejmującego działki nr [...] i[...] , obrazujący sposób ograniczenia władztwa

w związku z planowaną inwestycją. Z przedmiotowych map wynika, że ograniczeniu podlega obszar określony przez inwestora w złożonym do starosty wniosku dotyczącym ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomościami odpowiednio o pow.[...] m2. Wymienione mapy stanowią jednocześnie integralną część przedmiotowej decyzji.

M. Ś. i R.Ś. również opisana powyżej decyzje Wojewody zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S.. W skardze zarzucili naruszenia prawa materialnego, tj. art. 124 ust. l ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji II instancji - Wojewody w S. z dnia [..] r. oznaczonej [...]i stwierdzenie, że nie podlega ona wykonaniu oraz uchylenie w całości poprzedzającej decyzji I instancji - Starosty C. z dnia [...] r. oznaczonej [...] i stwierdzenie, że nie podlega ona wykonaniu.

W uzasadnieniu skargi podnieśli, że Wojewoda wyszczególnił w decyzji, że dołącza do niej załącznik mapy w skali 1:2000 dot. obszaru ograniczenia władztwa na działkach nr [...] oraz nr [...] obręb R. m. R. , lecz owa decyzja takich załączników nie posiadała w swoim rozstrzygnięciu (brak było owych załączników w przesyłkach listowych dostarczonych skarżącym ze skarżoną decyzją). Następnie Wojewoda pismem z dnia [...] r. dosłał skarżącym dwie karty mapowe jako brakujące załączniki (kopie dołączone do skargi). Dostarczone załączniki nie są jednak częścią decyzji, ponieważ nie wynika to ani z ich formy, ani treści. Wymagane prawem oznaczenie załączników decyzji jest bardzo istotne i potwierdza oryginalność i jednoznaczność rozstrzygnięcia uprawnionego organu w treści załączników. Eliminuje również możliwość legitymowania się stron różnymi np. odmiennymi rozstrzygnięciami sprawy. Brak oznaczenia załączników, które jednoznacznie wskazują jakiej decyzji są one częścią może stać się zarzewiem konfliktów między stronami lub nieuczciwych nadużyć.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Uczestnik postępowania Spółka A. pismem z dnia [...] r. wniosła o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu [...]r. skarżący R.Ś. podtrzymał wniesioną skargę i dodatkowo podniósł, że decyzje organów obu instancji nie są zgodne z decyzją o lokalizacji celu publicznego, ponieważ w tej ostatniej nie określono pasa technologicznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U.

z 2012 r., poz. 270 ze zm.), określanej dalej skrótem "P.p.s.a.".

Nadto, zgodnie z art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

W związku z tym, że w tej sprawie zapadł już prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, przystępując do rozpatrzenia niniejszej sprawy obecny skład orzekający Sądu związany jest treścią prawomocnego wyroku z dnia [...] r., sygn. akt II SA/Sz 137/15, a tym samym wyrażoną w nim oceną prawną. W pojęciu tym mieści się zarówno ocena poczynionych przez organ ustaleń faktycznych, jak i ocena wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego. Konsekwencją takiej oceny są wskazania Sądu co do dalszego postępowania organów administracyjnych. Ponownie rozpatrując sprawę Sąd nie może formułować nowych ocen prawnych, odmiennych, czy sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się im w pełnym zakresie.

Powyższe oznacza, że Sąd, po raz drugi rozpoznając sprawę ze skargi M. Ś. i R.Ś., na decyzję Wojewody w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości, zobligowany był przede wszystkim do kontroli, czy organ administracji ponownie wydając rozstrzygnięcie, zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych we wskazanym, wcześniejszym, orzeczeniu Sądu.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się,

że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie i na Sądzie może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem

(por. np. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000 r. sygn. akt I SA/Ka 2408/98, Lex 44392).

W niniejszej sprawie stan faktyczny, ani stan prawny nie uległy zmianom, a więc aktualna pozostaje ocena okoliczności faktycznych i wykładnia przepisów prawa wyrażona w wyroku Sądu z dnia [...] r.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że Wojewoda nie zastosował się do oceny prawnej i wytycznych Sądu zawartych w wyroku z dnia [...] r., czym naruszyła art. 153 P.p.s.a.

W rzeczonym wyroku Sąd stwierdził, że decyzje obu instancji naruszają art. 124 ust. 1 u.g.n., gdyż nie zawierają w swej treści lub w formie załącznika mapy przestawiającej dokładny przebieg inwestycji, dla realizacji której wydano zaskarżoną decyzję, przez nieruchomości skarżących.

Wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy zaskarżona obecnie decyzja Wojewody nadal nie spełnia tego wymogu. Za niewystarczające w tym zakresie uznać należy samo wskazanie w treści decyzji, że dołączono do niej stosowne mapy, w sytuacji gdy faktycznie ich nie załączono. Zgodzić należy się z zarzutem skargi, że doręczone skarżącym później mapy nie można uznać za załączniki do zaskarżonej decyzji. Sąd podziela w tym zakresie orzecznictwo sądów administracyjnych, że załącznik graficzny do decyzji stanowi jej integralną część a zatem powinien być tak opisany by nie powstały wątpliwości co do jego związku z określoną decyzją. Tymczasem mapy przesłane skarżącym nie zawierają opatrzonej podpisem i pieczęcią adnotacji wskazującej datę i numer decyzji, której stanowić mają integralną część.

Sąd wyjaśnia również, tak jak w wyroku z dnia [...] r., że bez precyzyjnego rozstrzygnięcia w decyzji ograniczającej sposób korzystania

z nieruchomości w zakresie określenia obszaru objętego ograniczeniem, rozstrzygnięcie kwestii zgodności takiej decyzji z decyzją w przedmiocie lokalizacji celu publicznego nie jest możliwe.

Mając na względzie powyższe, Sąd stwierdził, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja podlegała zatem uchyleniu, o czym Sąd orzekł

w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., natomiast rozstrzygnięcie o kosztach sądowych, zawarte w pkt II sentencji wyroku, oparto

na art. 200 P.p.s.a.