Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 248/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2019-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 27, 34, 35; art. 52a
journal: Dz.U. 2017 poz 783
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - tekst jedn.
article: art. 75 § 1; art. 77 § 1; art. 80; art. 83 § 1; art. 186 § 1; art. 189d
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Protokolant Referent Marcin Ścibor, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 21 lutego 2019 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...]lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu środków zastępczych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]lutego 2018 r., nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] października 2017 r., nr [...].

Ostatnio wymienioną decyzją Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. wymierzył D. W. karę pieniężną w wysokości 100.000 zł za wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu [...]września 2016 r. funkcjonariusze Policji przeprowadzili kontrolę samochodu osobowego marki [...] [...] nr rej. [...], kierowanego przez D. W. W pojeździe znaleziono zbryloną substancję koloru beżowego w dwóch woreczkach foliowych, w ilościach 5,07 g i 73,91 g oraz substancję w kostce koloru czarnego i białą sproszkowaną substancję w woreczkach foliowych, w ilościach – odpowiednio – 34,68 g i 19,28 g. Następnie dokonano przeszukania pomieszczeń pod adresem zamieszkania skarżącego przy ul. A. [...] w L. Ujawniono tam m.in. drobnokrystaliczną substancję koloru beżowego w ilości 1132,87 g, znajdującą się w woreczku foliowym. Jednocześnie dokonano przeszukania należących do D. W. pomieszczeń mieszkalnych w L. przy ul. W. [...], gdzie znaleziono m. in: drobnokrystaliczną substancję koloru beżowego, znajdującą się w dwóch woreczkach foliowych w ilościach 18,92 g i 168,85 g, ponad 4 kg zbrylonej, sprasowanej substancji koloru ciemnobrązowego w 21 oddzielnych foliowych pakietach i woreczkach oraz kieszonkową wagę elektroniczną i telefony komórkowe.

Skarżący, przesłuchany w dniu [...]września 2016 r. zeznał, że przedmioty zabezpieczone w dniu [...]września 2016 r. stanowią jego własność.

W toku postępowania przygotowawczego nadzorowanego przez Prokuraturę Rejonową L., sygn. akt [...], biegły z zakresu kryminalistycznych badań chemicznych sporządził w dniu [...] października 2016 r. opinię nr [...]. Zgodnie z opinią substancje znalezione w mieszkaniu zajmowanym przez skarżącego oraz użytkowanym przez niego samochodzie, oznakowane jako dowody rzeczowe 2.1, 2.2., 3 i 4, w ilościach 18,92 g, 168,85 g oraz 5,07 g i 73,91 g, zawierają – odpowiednio – 2 MA (2-metyloamfetaminę) i N-etylopentylon.

Opinia z zakresu chemii z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], sporządzona przez Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Policji w W. na zlecenie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L., potwierdziła, że środki zidentyfikowane w opinii nr [...]z dnia [...] października 2016r. należy uznać za środki zastępcze w rozumieniu art. 4 pkt 27 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017r., poz. 783).

Organ pierwszej instancji podkreślił, że zgodnie z treścią obu opinii w składzie chemicznym drobnokrystalicznej substancji koloru beżowego stwierdzono obecność 2-MA (2-metyloamfetaminy), zaś w zbrylonej substancji koloru beżowego stwierdzono N-etylopentylon. Z opinii wynika, że obecne w substancjach 2-MA (2-metyloamfetamina) oraz N-etylopentylon wykazują działanie psychoaktywne, nie są ujęte w załącznikach do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, natomiast spełniają definicję środka zastępczego i stanowią zagrożenie dla zdrowia i życia. Organ uznał opinie za wiarygodne.

W ocenie Powiatowego Inspektora Sanitarnego przekazany przez Prokuraturę materiał dowodowy zebrany w sprawie PR [...], a w szczególności złożone w dniu [...] września 2016 r. zeznania K. W. – partnerki skarżącego, zamieszkującej z nim wspólnie od sierpnia 2016 r., są wystarczające do wydania decyzji administracyjnej nakładającej na skarżącego karę pieniężną za wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych.

W świetle całokształtu okoliczności sprawy organ uznał, że skarżący podejmował czynności polegające na wytwarzaniu oraz wprowadzaniu do obrotu znacznej ilości środków zastępczych. Organ podkreślił, że ilość i rodzaj zabezpieczonych dowodów rzeczowych, sposób ich przechowywania, zabezpieczona waga elektroniczna, a przede wszystkim logicznie i obrazowo przedstawiona przez partnerkę skarżącego jego działalność na rynku dopalaczy wskazują na jej zorganizowany charakter.

Zdaniem organu w świetle zabranego materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że strona posiadała znaczne ilości półproduktów służących do wytwarzania środków zastępczych, celem dalszej odsprzedaży, a zatem udostępniania ich osobom trzecim. Zeznania świadka K. W. jednoznacznie potwierdzają, że skarżący wytwarzał i wprowadzał do obrotu środki zastępcze, czyniąc tym samym ten proceder źródłem swoich regularnych dochodów. Całokształt zebranych w sprawie dowodów jednoznacznie wskazuje, że zabezpieczone u skarżącego środki zastępcze były i miały być przez stronę wprowadzane do obrotu w rozumieniu art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii,.

Organ podkreślił, że w następstwie uznania, iż skarżący dopuścił się wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków zastępczych, decyzją z dnia [...]sierpnia 2017 r., nr [...], wydaną w stosunku do D. W., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. zakazał wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków zastępczych w postaci: drobnokrystalicznej substancji koloru beżowego, zawierającej 2 MA (2-metyloamfetaminę) oraz zbrylonej substancji koloru beżowego zawierającej N-etylopentylon, zabezpieczonych w dniu [...] września 2016 r. oraz orzekł o przepadku na rzecz Skarbu Państwa i zniszczeniu opisanych środków zastępczych. Od decyzji nie zostało wniesione odwołanie, w związku z czym zdaniem organu należy uznać, że skarżący zaaprobował decyzję, nie kwestionując tym samym faktu wytwarzania i wprowadzania do obrotu przedmiotowych środków zastępczych.

Strona dopuściła się zatem naruszenia prawa, które jest podstawą do zastosowania sankcji administracyjnej w postaci nałożenia kary pieniężnej.

Organ wskazał, że ustalając wysokość kary pieniężnej wziął pod uwagę przesłanki miarkowania kary określone w ust. 3 art. 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, tj. ilość wytworzonego i wprowadzanego do obrotu środka zastępczego. W przedmiotowej sprawie ujawniono stosunkowo dużą ilość środków zastępczych – 266,75 g. Mając na uwadze, że ilość przeznaczonych do sprzedaży środków zastępczych była znaczna, a charakter prowadzonej przez skarżącego działalności potwierdzał świadome łamanie ustawowego zakazu wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków zastępczych, organ uznał, że rozmiar wymierzonej kary pieniężnej powinien być na tyle dotkliwy, aby zagwarantować spełnienie funkcji i celów sankcji administracyjnej, jaką jest kara pieniężna tj. zwłaszcza funkcji prewencji ogólnej, jak i szczególnej. Jednocześnie organ uwzględnił dyrektywy wymiaru kary administracyjnej określone w art. 189d k.p.a. W tym zakresie organ podniósł, że kara pieniężna nakładana jest za naruszenie o wysokim stopniu społecznej szkodliwości, związane z narażeniem zdrowia i życia ludzkiego, a zatem naruszenie znacznej wagi. Używanie dopalaczy prowadzi bowiem do groźnych dla życia ostrych zatruć organizmu, a także może doprowadzić do uzależnienia, dezintegracji osobowości, depresji lub innych zaburzeń psychicznych, a to z kolei do rozpadu rodziny, przerwania nauki, utarty pracy i innych negatywnych skutków społecznych. Nie budzi wątpliwości, że skarżący jest w pełni odpowiedzialny za naruszenie prawa, a nadto nie podjął dobrowolnie żadnych działań w celu uniknięcia skutków tego naruszenia.

Organ pierwszej instancji zauważył, że nie jest znana wysokość korzyści osiągniętych przez skarżącego, jednak niewątpliwie dążył on do ich uzyskania. Zgodnie z zeznaniami K. W. skarżący zajmował się sprzedażą dopalaczy od początku 2015 r.

Ustalając wysokość kary pieniężnej organ uwzględnił warunki osobiste strony. Organ podniósł, że skarżący jest właścicielem domu zlokalizowanego przy ul. W. [...] w L. Zakupu nieruchomości wartej 100.000 zł dokonał na początku 2016 r. Skarżący pracuje zawodowo, jest zatrudniony w Domu Opieki Społecznej w L., jest młodym, zdrowym mężczyzną mogącym sprostać nałożonym przez organ sankcjom finansowym. W ocenie organu wymierzona kara pieniężna w kwocie 100.000 zł, a zatem na stosunkowo niskim poziomie dopuszczalnego wymiaru sankcji administracyjnej, który wynosi od 20.000 do 1.000.000 zł, stanowić będzie odczuwalną dolegliwość finansową za wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu środków zastępczych i stwarzanie tym samym potencjalnego zagrożenia dla zdrowia lub życia ludzi. Kara nie jest przy tym nadmiernie wygórowana, zważywszy na rodzaj naruszenia prawa, jak i warunki osobiste skarżącego.

D. W. wniósł odwołanie od powyższej decyzji.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L. nie podzielił zarzutów odwołania i zaskarżoną decyzją z dnia [...]lutego 2018 r. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawę prawną wydanej w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Zgodnie z art. 44 b ust. 1 tej ustawy zakazuje się wytwarzania, przywozu i wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych oraz nowych substancji psychoaktywnych. Z kolei w myśl art. 52 a ust. 1 ustawy, kto wytwarza lub wprowadza do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środek zastępczy lub nową substancję psychoaktywną, podlega karze pieniężnej w wysokości od 20.000 zł do 1.000.000 zł. Według art. 4 pkt 34 ustawy wprowadzanie do obrotu oznacza udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych. Zgodnie zaś z art. 4 pkt 35 ustawy wytwarzanie oznacza czynności, za pomocą których mogą być otrzymywane środki odurzające, substancje psychotropowe, prekursory, środki zastępcze lub nowe substancje psychoaktywne, ich oczyszczanie, ekstrakcję surowców i półproduktów oraz otrzymywanie soli tych środków lub substancji.

W konsekwencji, w razie ustalenia, że wytworzono lub wprowadzono do obrotu na terytorium RP środek zastępczy określony w art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, organ inspekcji sanitarnej obowiązany jest nałożyć administracyjną karę pieniężną w wysokości uwzględniającej w szczególności, zgodnie z art. 52a ust. 3 tej ustawy, ilość wytworzonego lub wprowadzonego do obrotu środka zastępczego lub wytworzonej lub wprowadzonej do obrotu nowej substancji psychoaktywnej. Wprowadzanie do obrotu środków zastępczych oznacza udostępnienie ich odpłatnie lub nieodpłatnie osobom trzecim niebędącym ich konsumentami, jak i nabywającym je w celu własnego spożycia. Wyraźne rozdzielenie przez ustawodawcę części karnej ustawy regulującej zagadnienia związane z popełnianiem przestępstw od części odnoszącej się do kary administracyjnej, dotyczącej środków zastępczych, pozwala bowiem na zastosowanie systemowej wykładni dopuszczającej nadanie wyrażeniu "wprowadzanie do obrotu" odmiennego znaczenia, w przypadku stosowania kary administracyjnej, a innego znaczenia, w przypadku stosowania przepisów karnych.

Zdaniem organu odwoławczego materiał dowodowy jest wystarczający do wydania decyzji administracyjnej nakładającej na skarżącego karę pieniężną za wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu środków zastępczych. Organ zwrócił w szczególności uwagę na zeznania K. W. utrwalone w protokole przesłuchania z dnia [...] września 2016 r. w sprawie PR [...]. Zdaniem organu nie znajduje natomiast potwierdzenia w materiale dowodowym stanowisko skarżącego, który zaprzeczył, aby prowadził sprzedaż dopalaczy i wskazywał, że ujawnione substancje zakupił legalnie na własne potrzeby.

Organ odwoławczy zauważył, że skoro wprowadzenie do obrotu środka zastępczego następuje niezależnie od tego czy odbiorca tego środka zamierza przeznaczyć go na własny użytek czy też przekazać dalszym odbiorcom, to prawidłowe jest uznanie, iż doszło do wytwarzania i wprowadzenia środka zastępczego do obrotu niezależnie od zamiarów odbiorcy co do jego dalszego przeznaczenia. Organ podkreślił też fakt przyznania przez skarżącego, iż ujawnione w toku przeszukania substancje, jak również inne rzeczy, stanowią jego własność.

Organ odwoławczy wskazał, że materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony zgodnie z regułami procesowymi, a jego oceny dokonano w zgodzie z zasadami logiki. Dopuszczalne było oparcie decyzji także na dowodach zebranych w postępowaniu przygotowawczym, sygn. akt PR [...]. Decyzja organu pierwszej instancji zawiera prawidłową podstawę prawną oraz wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne.

Wojewódzki Inspektor Sanitarny podkreślił, że wymierzona kara pieniężna stanowi skutek zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, wobec czego stosunek skarżącego do popełnionego czynu nie podlega ocenie. Podstawę zastosowania przepisu prawa materialnego stanowi obiektywny fakt naruszenia prawa. Odpowiedzialności administracyjnej z art. 52a ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii podlega każdy, kto wprowadza do obrotu środek zastępczy (tzw. "dopalacz"). W razie stwierdzenia, że wytworzono lub wprowadzono do obrotu na terytorium RP środek zastępczy określony w art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, organ inspekcji sanitarnej jest obowiązany nałożyć administracyjną karę pieniężną w wysokości uwzględniającej w szczególności ilość wytworzonego lub wprowadzonego do obrotu środka zastępczego (art. 52a ust. 3). Obiektywny fakt naruszenia prawa jest w takim stanie rzeczy podstawą zastosowania sankcji i bez znaczenia jest to, czy sprawca miał świadomość, że wprowadzone przez niego do obrotu substancje należą do grupy środków zastępczych. Wprowadzenie do obrotu środka zastępczego następuje niezależnie od tego czy odbiorca środka zamierza przeznaczyć go na własny użytek czy przekazać osobom trzecim.

Organ odwoławczy podzielił argumentację organu pierwszej instancji w zakresie wysokości nałożonej kary pieniężnej wskazując, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny ustalając wysokość kary zgodnie z art. 52a ust. 3 ustawy kierował się ilością wprowadzonego do obrotu środka zastępczego, ale także miał na uwadze funkcje i cele sankcji administracyjnej przewidzianej w art. 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Miarkując wymiar kary pieniężnej w dopuszczalnym zakresie od 20.000 do 1.000.000 zł organ przyjął, że adekwatną dolegliwością będzie kara w wysokości 100.000 zł. W ocenie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego kara w takiej wysokości realizuje funkcję prewencji ogólnej, jak i szczególnej. Celem każdej sankcji ma być jej aspekt wychowawczo-zapobiegawczy zarówno w odniesieniu do samego sprawcy czynu, jak też ogółu społeczeństwa. Nałożona kara pieniężna za wprowadzanie przez skarżącego do obiegu środków zastępczych realizuje opisane cele, tj. stanowi odczuwalną dolegliwość finansową wobec skarżącego za wprowadzanie do obrotu środków zastępczych i stwarzanie tym samym potencjalnego zagrożenia dla zdrowia lub życia ludzi, jak również stanowi czytelny komunikat, że tego typu działalność polegająca na wprowadzaniu do obrotu nowych, syntetycznych substancji chemicznych oddziałujących na ośrodkowy układ nerwowy, z uwagi na oczywiście negatywne skutki społeczne takich działań, podlega zdecydowanej represji Państwa.

Organ odwoławczy wskazał, że przy ustaleniu wysokości kary zostały uwzględnione dyrektywy wymiaru kary administracyjnej przewidziane w art. 189d k.p.a., w tym warunki osobiste skarżącego, który na początku 2016 r. dokonał zakupu nieruchomości o wartości 100.000 zł, jest młodym, zdrowym mężczyzną, pracującym zawodowo.

Organ drugiej instancji nie podzielił zarzutów naruszenia w postępowaniu przepisów art. 9, art. 10 i art. 61 § 4 k.p.a. Nie znalazł też podstaw do wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie D. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając:

- naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1) art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 k.p.a., poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i obowiązku dokładnego zebrania oraz wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, a więc dopuszczenie się dowolnego (arbitralnego) rozstrzygnięcia i oparcie decyzji w przeważającej mierze jedynie na materiale dowodowym zebranym w sprawie PR [...], podczas gdy większość tego materiału dowodowego została zakwestionowania w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w L. w sprawie o sygn. [...], dotychczas nie zakończonej oraz był to materiał dowodowy jeszcze niekompletny, co skutkowało przeprowadzeniem postępowania administracyjnego w sposób podważający zaufanie do władzy publicznej, prowadzące w konsekwencji do błędnego ustalenia, że skarżący wytwarzał i wprowadzał do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środki zastępcze, pominięcie faktu przeznaczenia środków zastępczych na własne potrzeby, nadto nierozdzielenie środków wytworzonych od środków rzekomo wprowadzonych do obrotu, oraz od ilości środków przeznaczonych na własne potrzeby;

2) art. 7 k.p.a. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że kara pieniężna została wymierzona na stosunkowo niskim poziomie i że nie jest nadmiernie wygórowania, podczas gdy sytuacja osobista i majątkowa skarżącego nie pozwala mu na uiszczenie kary, w związku z czym przestaje pełnić funkcję prewencyjną, a staje się represją o tragicznych dla skarżącego skutkach;

3) art 80 k.p.a. poprzez przyjęcie za udowodnione wprowadzania i wytwarzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez skarżącego środków zastępczych jedynie w oparciu o protokół przesłuchania konkubiny skarżącego – K. W., podczas gdy nie przeprowadzono tego dowodu, możliwego do przeprowadzenia w postępowaniu administracyjnym, a opinia, w oparciu o którą uznano zabezpieczone substancje za środki zastępcze, została zakwestionowana;

4) art. 7 w zw. z art 11 i art 107 § 3 k.p.a. przez niekorzystne dla skarżącego rozstrzygnięcie bez odniesienia się do przedstawionych argumentów i dowodów, tj. załączonej do odwołania opinii Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej z dnia [...]września 2017 r. oraz faktów z niej płynących, a tym samym błędne uznanie, że doszło do wytworzenia i wprowadzenia do obrotu środka zastępczego;

5) art 52a ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz art. 189d k.p.a. poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że ilość środków zastępczych zatrzymanych u skarżącego przemawia za wymierzeniem mu kary w wysokości 100.000 zł, podczas gdy ilość wytworzonego lub rzekomo wprowadzonego do obrotu środka zastępczego nie jest jedynym czynnikiem, gdyż istotna może być szkodliwość danego środka dla organizmu człowieka, jego wartość rynkowa oraz pozostałe elementy wymienione w treści art. 189d kpa, a które to dane nie zostały ustalone;

- naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

6) art. 52a ust 1 oraz art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przez błędne jego zastosowanie na skutek uznania, że skarżący dopuścił się wytwarzania i wprowadzenia do obiegu środków zastępczych, podczas gdy działanie skarżącego nosiło znamiona przygotowania, co jest niewystarczające do uznania, że nastąpiło wytwarzanie i wprowadzenie do obrotu.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 21 lutego 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, w uwzględnieniu wniosku dowodowego skarżącego, dopuścił dowód z dokumentu w postaci protokołu rozprawy głównej w sprawie o sygn. akt [...] Sądu Rejonowego w L., na okoliczność odmowy złożenia w tej sprawie zeznań przez świadka K W.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości wykładni i zastosowania norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 p.p.s.a., który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Jednocześnie art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Po przeprowadzeniu według wskazanych reguł kontroli zaskarżonej decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...]lutego 2018 r., utrzymującej w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 100.000 zł za wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu środków zastępczych, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta uchybieniami, które w świetle powołanych przepisów uzasadniałyby jej uchylenie.

Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 52a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r., poz. 783), zgodnie z którym kto wytwarza lub wprowadza do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środek zastępczy lub nową substancję psychoaktywną, podlega karze pieniężnej w wysokości od 20 000 zł do 1 000 000 zł. Przepis ten pozostaje w ścisłym związku z przepisem art. 44b powołanej ustawy, który zakazuje wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków zastępczych.

Środkiem zastępczym - w myśl art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji – jest produkt zawierający co najmniej jedną nową substancję psychoaktywną lub inną substancję o podobnym działaniu na ośrodkowy układ nerwowy, który może być użyty zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych.

Definicję legalną pojęcia "wprowadzania do obrotu" zawiera art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, stanowiący, że jest to udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych.

Z kolei w myśl art. 4 pkt 35 powołanej ustawy "wytwarzanie" oznacza czynności, za pomocą których mogą być otrzymywane środki odurzające, substancje psychotropowe, prekursory, środki zastępcze lub nowe substancje psychoaktywne, ich oczyszczanie, ekstrakcję surowców i półproduktów oraz otrzymywanie soli tych środków lub substancji.

W niniejszej sprawie D. W. przyznał, że ujawniona w toku przeszukania w dniu [...] września 2016 r. w samochodzie użytkowanym przez skarżącego zbrylona substancja koloru beżowego w ilościach 5,07 g i 73,91 g oraz ujawniona w mieszkaniu skarżącego drobnokrystaliczna substancja koloru beżowego, w ilościach 18,92 g i 168,85 g, stanowią własność skarżącego.

Organy obu instancji ustaliły, że zbrylona substancja koloru beżowego w ilościach 5,07 g i 73,91 g zawiera N-etylopentylon, zaś drobnokrystaliczna substancja koloru beżowego, w ilościach 18,92 g i 168,85 g zawiera 2 MA (2-metyloamfetaminę), a środki te należy uznać za środki zastępcze w rozumieniu art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

Organy dokonując powyższych ustaleń powołały się na opinię z dnia [...]października 2016 r. nr [...], sporządzoną w postępowaniu przygotowawczym PR. [...] przez biegłego sądowego z zakresu kryminalistycznych badań chemicznych przy Sądzie Okręgowym w L. mgr M. M. oraz opinię z zakresu chemii z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], sporządzona przez Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Policji w W. na zlecenie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. W pierwszej z wymienionych opinii w substancjach znalezionych u skarżącego zidentyfikowana została obecność środków w postaci N-etylopentylonu oraz 2 MA (2-metyloamfetaminy). Opinia sporządzona przez Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Policji w W. potwierdziła, że środki zidentyfikowane w opinii z dnia [...] października 2016 r. stanowią środki zastępcze w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

Podniesione w skardze zarzuty zmierzające do podważenia wiarygodności i mocy dowodowej wymienionych dowodów należy uznać za nieskuteczne.

Skarżący w odwołaniu podnosił, że opinia sporządzona w postępowaniu przygotowawczym przez biegłego sądowego z zakresu toksykologii mgr M. M. została zdyskwalifikowana przez biegłych z Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej Uniwersytetu Medycznego w L. dr hab. n. med G. B. oraz dr hab. G. T. w opinii sporządzonej w dniu [...]września 2017 r. w sprawie [...]Sądu Rejonowego w L. Zarzut ten skarżący podtrzymał we wniesionej do Sądu skardze, wskazując dodatkowo, że organ odwoławczy nie odniósł się do powyższej argumentacji oraz treści dołączonego do odwołania dokumentu w postaci fotokopii opinii biegłych z Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej Uniwersytetu Medycznego w L.

Istotnie, Wojewódzki Inspektor Sanitarny w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przytoczył jedynie podniesiony w odwołaniu zarzut skarżącego, nie odnosząc się do złożonego dokumentu w postaci fotokopii opinii biegłych z dnia [...] września 2017 r. Uznać jednak należy, że pozostaje to bez wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji. Trzeba bowiem zwrócić uwagę, że przedstawiona przez skarżącego opinia biegłych z Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej Uniwersytetu Medycznego w L. dotyczyła właściwości substancji o nazwie 5-fluoro-PB-22, a zatem innej substancji, niż te, których ujawnienie u skarżącego stało się podstawą wydania zaskarżonej decyzji i w tym zakresie odnosiła się do opinii biegłego mgr M. M.. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, iż opinia, na którą powołuje się skarżący, zdyskwalifikowała opinię biegłego M. M. w zakresie stwierdzającym, że substancje znalezione w mieszkaniu zajmowanym przez skarżącego oraz w użytkowanym przez niego samochodzie, w ilościach 18,92 g i 168,85 g oraz 5,07 g i 73,91 g, zawierają – odpowiednio – 2 MA (2-metyloamfetaminę) i N-etylopentylon.

Chybiony jest także powołany w skardze argument, że Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Policji wydając na zlecenie organu sanitarnego opinię nr [...] nie przeprowadziło badań przedmiotowych substancji, a wnioski wydanej opinii oparte są na opinii nr [...] sporządzonej przez mgr M. M., który nie jest wymieniony w załączniku do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 listopada 2015 r. w sprawie wykazu podmiotów uprawnionych do przeprowadzania badań mających na celu ustalenie, czy dany produkt jest środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną (Dz. U. z 2015 r., poz. 2018).

Wskazać należy, że wymienione rozporządzenie określa wykaz podmiotów uprawnionych do przeprowadzenia badań mających na celu ustalenie, czy dany produkt jest środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną, wykaz ten stanowi załącznik do rozporządzenia (§ 1 rozporządzenia). W załączniku tym, pod pozycją 2 wymienione jest Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Policji. Nie budzi zatem wątpliwości, że był to podmiot uprawniony do wydania opinii czy produkty ujawnione w postępowaniu stanowiły środki zastępcze. Jednocześnie trzeba podkreślić, że wydając opinię nr [...] Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Policji nie zakwestionowało wartości opinii biegłego sądowego z zakresu kryminalistycznych badań chemicznych mgr M. M.. Stwierdzić zatem należy, że uprawniony podmiot zaakceptował wnioski tej opinii. Z opinii uprawnionego podmiotu, jakim jest Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Policji wynika zaś wprost, że ujawnione produkty zawierające 2 MA (2-metyloamfetaminę) oraz N-etylopentylon stanowią środki zastępcze w rozumieniu art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Wbrew argumentom podniesionym w skardze zachodzą podstawy do stwierdzenia, że powyższa istotna w sprawie okoliczność została wykazana opinią wydaną przez właściwy podmiot – wymieniony w załączniku rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 listopada 2015 r.

Nie zasługują także na podzielenie argumenty kwestionujące wartość materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym nadzorowanym przez Prokuraturę Rejonową [...], sygn. akt [...].

Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz zasada swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), nie uniemożliwiają organowi administracji oparcia rozstrzygnięcia także na dowodach zebranych na potrzeby innego postępowania. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 stycznia 2012 r. o sygn. akt I OSK 1206/11, organ prowadzący postępowanie administracyjne nie jest związany zasadą bezpośredniości rozumianą jako obowiązek oparcia ustaleń faktycznych na bezpośrednio przeprowadzonych dowodach i może oprzeć swoje rozstrzygnięcie na dowodach utrwalonych przez inny organ procesowy w innym postępowaniu. Zatem oparcie się przez organy sanitarne w niniejszej sprawie między innymi na dowodach zgromadzonych w postępowaniu przygotowawczym, w tym na dowodzie z dokumentu obejmującego protokół zeznań świadka K. W., nie może zostać ocenione jako niedopuszczalne. Dopuszczalność wykorzystania w postępowaniu administracyjnym dowodów i materiałów zgromadzonych w innych postępowaniach, w tym postępowaniu karnym powoduje, że nie istnieje prawny nakaz powtórzenia w postępowaniu administracyjnym przesłuchania świadka, który zeznawał w takim postępowaniu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2017 r., I FSK 2227/15 oraz z dnia 26 stycznia 2017 r., II OSK 996/15).

Uznać także należy, że w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym wartości dowodowej dokumentu w postaci protokołu zeznań świadka K. W., złożonych w postępowaniu przygotowawczym, nie wyłącza okoliczność skorzystania przez świadka z prawa odmowy zeznań w sprawie [...] Sądu Rejonowego w L.

W pierwszym rzędzie zauważyć należy, że oświadczenie świadka o odmowie składania zeznań zostało złożone w dniu [...]czerwca 2018 r., a zatem już po wydaniu decyzji organów sanitarnych obu instancji. Nie ma zatem podstaw do postawienia tym organom zarzutu naruszenia przepisów procesowych w momencie wydania decyzji, z uwagi na późniejsze skorzystanie przez świadka z zagwarantowanego przepisem art. 182 § 1 k.p.a. prawa odmowy składania zeznań przez osobę najbliższą dla oskarżonego. W momencie wydawania decyzji przez organy obu instancji nie istniały okoliczności, które obecnie skarżący podnosi jako stanowiące przeszkody do wykorzystania dokumentu obejmującego zeznanie świadka.

Z art. 186 § 1 k.p.a. wynika, iż w przypadku złożenia przez osobę uprawnioną do odmowy złożenia zeznań oświadczenia, że chce z tego prawa skorzystać, poprzednio złożone zeznanie tej osoby nie może wówczas służyć za dowód ani być odtworzone. To ograniczenie dowodowe dotyczy postępowania przewidzianego w kodeksie postępowania karnego, służąc realizacji gwarancji procesowych oskarżonego, w tym zasady domniemania niewinności. W ocenie Sądu zakaz dowodowy ustanowiony w powołanym przepisie kodeksu postępowania karnego nie wyłączał natomiast możności skorzystania w postępowaniu administracyjnym z dowodu z dokumentu obejmującego zeznania K. W., będącej konkubiną D. W.. Zauważyć należy, że kodeks postępowania administracyjnego przyznaje prawo do odmowy składania zeznań w charakterze świadka węższemu kręgowi osób, niż to zostało przewidziane w kodeksie postępowania karnego. Zgodnie z art. 83 § 1 k.p.a. nikt nie ma prawa odmówić zeznań w charakterze świadka, z wyjątkiem małżonka strony, wstępnych, zstępnych i rodzeństwa strony oraz jej powinowatych pierwszego stopnia, jak również osób pozostających ze stroną w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli, przy czym prawo odmowy zeznań trwa także po ustaniu małżeństwa, przysposobienia, opieki lub kurateli. Zatem na gruncie przepisów normujących postępowanie administracyjne K. W. nie przysługiwałoby prawo odmowy zeznań.

Z omówionych przyczyn nie można uznać za sprzeczne z prawem oparcia zaskarżonej decyzji między innymi na dowodzie z protokołu obejmującego zeznania K. W.. Natomiast w zeznaniach tych zostały szczegółowo opisane czynności jakie podejmował skarżący, polegające na sprowadzaniu substancji, ich gotowaniu, przygotowywaniu z utworzonej w ten sposób bryły porcji na zamówienie i sprzedawaniu ich innym osobom, a które to czynności organy zasadnie zakwalifikowały jako wskazujące na wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu środków zastępczych. Trafnie też zwrócono uwagę w decyzji organu pierwszej instancji na ilość i rodzaj zabezpieczonych substancji, sposób ich przechowywania oraz fakt ujawnienia w mieszkaniu skarżącego wagi elektronicznej, co w powiązaniu z logicznymi i obrazowymi zeznaniami K. W. przedstawiającymi działalność skarżącego, potwierdza prawidłowość ustaleń organu sanitarnego. W konsekwencji nietrafne są argumenty skarżącego o wykazaniu jedynie przygotowania do wprowadzenia środków zastępczych do obrotu.

Sąd podziela w pełni stanowisko organu i jednolitą wykładnię pojęcia "wprowadzania do obrotu" dokonaną przez sądy administracyjne, zgodnie z którą "wprowadzanie do obrotu" środków zastępczych, o którym mowa w art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oznacza udostępnienie ich odpłatnie lub nieodpłatnie osobom trzecim, zarówno niebędącym ich konsumentami, jak i będącym ich konsumentami, tj. nabywającym je w celu własnego spożycia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2017 r. w sprawach: II OSK 996/15, II OSK 2794/15, II OSK 2255/15; z dnia 24 listopada 2015 r., II OSK 703/14; z dnia 29 września 2015 r., II OSK 514/14; z dnia 9 września 2015 r., II OSK 77/14; z dnia 8 lipca 2015 r., II OSK 2965/13; z dnia 2 czerwca 2015 r., II OSK 2684/13, a także wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych: WSA w Lublinie z dnia II SA/Lu 1083/17, WSA w Łodzi z dnia 16 listopada 2017 r., III SA/Łd 513/17; WSA w Gliwicach z dnia 27 lutego 2017 r., IV SA/Gl 674/16; WSA w Szczecinie z dnia 26 października 2016 r., II SA/Sz 821/16).

W powołanych orzeczeniach podkreśla się, że przepisy art. 44b i 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zostały dodane ustawą z dnia 8 października 2010 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 213, poz. 1396), zmieniającą przedmiotową ustawę z dniem 27 listopada 2010 r. Celem zmiany było przeciwdziałanie rozwojowi zjawiska wprowadzania do legalnego obrotu nowych substancji posiadających działanie psychoaktywne, nazywanych potocznie "dopalaczami". Ustawa wprowadziła w tym celu odpowiedzialność administracyjną, uzupełniając pierwotną ustawę o cały nowy rozdział 6a. Ustawodawca uznał, że oprócz obowiązujących regulacji penalizujących wprowadzanie do obrotu środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej, w celu realizacji podstawowych założeń ustawy należy wyodrębnić instytucję odpowiedzialności administracyjnej za wytwarzanie lub wprowadzanie do obrotu na terytorium Polski środków zastępczych, czyli substancji pochodzenia naturalnego lub syntetycznego używanych zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa. Wprowadzenie do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w art. 52a sankcji administracyjnej z tytułu wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka zastępczego miało na celu szybkie reagowanie na pojawiające się zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi.

Warto także zwrócić uwagę, że regulacja art. 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii funkcjonuje niezależnie od istniejących już wcześniej regulacji tej ustawy, przewidujących odpowiedzialność karną za wprowadzanie do obrotu środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej lub uczestniczenie w takim obrocie. Ustawodawca odrębnie penalizuje zatem czyn w postaci udzielania innej osobie środka odurzającego lub środków psychotropowych, określając w art. 58 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, że kto, wbrew przepisom ustawy, udziela innej osobie środka odurzającego lub substancji psychotropowej, ułatwia albo umożliwia ich użycie albo nakłania do użycia takiego środka lub substancji, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Podobnie w art. 59 ustawy przewidziano środki karne m.in. za udzielanie innej osobie środka odurzającego lub substancji psychotropowej w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej.

Sąd w składzie niniejszym w pełni podziela powyższy pogląd, ugruntowany w orzecznictwie i przytoczony przez organ wydający zaskarżoną decyzję.

W świetle powyższego rację ma zatem organ, że zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na ustalenie, iż skarżący wytwarzał i wprowadzał do obrotu środki zastępcze. Organ zasadnie więc wydał zaskarżoną decyzję, nakładającą na skarżącego karę pieniężną na podstawie art. 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w wysokości przewidzianej w granicach określonych w ust. 3 tego artykułu.

Organ uzasadnił przy tym przekonująco wysokość kary w kwocie 100.000 zł. Wymaga podkreślenia, że w świetle art. 52a ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii ilość wytworzonego lub wprowadzonego do obrotu środka zastępczego stanowi wyłącznie jeden z elementów uwzględnianych przez organ przy ustaleniu wysokości kary pieniężnej. Zasadnie zaś organ podkreślił, że kara w nałożonej wysokości jest na tyle dotkliwa, iż nie tylko zapobiegnie, by sam skarżący ponownie nie dopuścił się podobnych czynów, ale również stanowi wyraźny przejaw sprzeciwu Państwa wobec nieprzestrzegania zakazu wyrażonego w art. 44 b ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

Ponadto w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji wskazano na ujawnienie w okolicznościach sprawy stosunkowo dużej ilości środków zastępczych – 266,75 g, a także zwrócono uwagę na charakter prowadzonej przez skarżącego działalności i świadome łamanie obowiązującego ustawowego zakazu wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków zastępczych. Podzielając tę ocenę, organ drugiej instancji zwrócił też uwagę, że skarżący dążył do uzyskania korzyści z ustalonych sprzecznych z prawem działań.

W świetle zawartej w art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii definicji środka zastępczego, zgodnie z którą jest to produkt zawierający substancję psychoaktywną lub inną substancję o podobnym działaniu na ośrodkowy układ nerwowy, nietrafny jest również zarzut skarżącego, iż wymierzenie w okolicznościach sprawy określonej kary pieniężnej za wytwarzanie i wprowadzanie środków zastępczych wymagało przeprowadzenia dowodów w celu ustalenia szkodliwości ujawnionych w sprawie substancji dla zdrowia i życia ludzkiego.

W ocenie Sądu niezasadne są również zarzuty dotyczące wysokości nałożonej kary administracyjnej, jako nadmiernie wygórowanej z uwagi na sytuację skarżącego. Organ szczegółowo ocenił sytuację osobistą skarżącego, będącego osobą młodą, zdrową, przez zatrzymaniem wykonującego pracę zawodową, a także posiadającą majątek nieruchomy w postaci zabudowanej nieruchomości przy ul. W. w L.. Wartość tej nieruchomości w chwili jej zakupu na początku 2016 r. wynosiła 100.000 zł. Opisany majątek nieruchomy może więc stanowić potencjalne zabezpieczenie pożyczki, jak również przynosić dochód, np. z tytułu najmu.

W konsekwencji nie zachodzą podstawy do podzielenia stanowiska skarżącego o drastycznie wysokim wymiarze kary pieniężnej,

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji wynika, że ustalając wysokość kary pieniężnej organy rozważyły wszelkie okoliczności przewidziane w art. 189d k.p.a. Ocena ta pozostaje w zgodzie z ustalonymi okolicznościami sprawy oraz powołanym przepisem prawa.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że decyzje organów obu instancji nie naruszają obowiązujących przepisów, zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Organy wszechstronnie przeprowadziły postępowanie dowodowe, a rozstrzygnięcia obszernie i szczegółowo uzasadniły. Dokonały również prawidłowej wykładni przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest bezzasadna. W konsekwencji i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.