Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 297/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1439
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 27 października 2021 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Gminy z dnia 29 grudnia 2020 r., nr XXI/242/2020 w sprawie uchwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały.


UZASADNIENIE

Wojewoda, działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 r., poz. 713 ze zm.), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia 29 grudnia 2020 r., nr XXI/242/2020, w sprawie uchwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy, domagając się stwierdzenia jej nieważności.

W ocenie Wojewody zaskarżona uchwała podjęta została bowiem z istotnym naruszeniem:

- art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 1579 ze zm.) w zw. z art. 6r ust. 3b ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2020 r., poz. 1439 ze zm.), polegającym na bezpodstawnym opóźnieniu daty wejścia w życie przepisów aktu prawa miejscowego, mających wdrażać nowy system gospodarowania odpadami wprowadzany ustawą nowelizującą do dnia 31 grudnia 2020 r.;

- art. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. nr 78, poz. 483 ze zm.), polegającym na sprzeczności zaskarżonej uchwały z innym aktem prawa miejscowego wydanym przez Radę Gminy w dniu 29 grudnia 2020 r., tj. uchwałą nr XXI/243/2020 w sprawie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu Gminy i zagospodarowania tych odpadów.

Uzasadniając podniesione zarzuty Wojewody wskazał, że w § 3 zaskarżonej uchwały postanowiono m.in., że przepisy § 9 ust. 1 i ust. 2 regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy, stanowiącego załącznik do zaskarżonej uchwały, wchodzą w życie dopiero w dniu 1 stycznia 2023 r. Z zapisem tym koresponduje treść § 4 zaskarżonej uchwały w części stanowiącej, że zachowują moc zapisy § 11 ust. 5 i ust. 8 regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy, stanowiącego załącznik do uchwały Rady Gminy z dnia 28 lutego 2019 r., nr V/62/2019, w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy, uchylanej mocą zapisów zaskarżonej uchwały. Przywołane przepisy obu regulaminów dotyczą częstotliwości pozbywania się odpadów zmieszanych oraz bioodpadów, przy czym jednak zapisy regulaminu wprowadzanego zaskarżaną uchwałą określają tę częstotliwość zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 6r ust. 3b ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, zaś zapisy regulaminu przyjętego uchwałą Rady Gminy z dnia 28 lutego 2019 r. są sprzeczne z przywołanym powyżej przepisem ustawy. Obowiązujące w dniu podejmowania zaskarżonej uchwały brzmienie art. 6r ust. 3b zostało mu nadane na mocy przepisu art. 1 pkt 17 lit. e ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw, który to przepis wszedł w życie w dniu 6 września 2019 r. Jednocześnie, w art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej postanowiono, że rada gminy jest obowiązana dostosować uchwały wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym do przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawa, w terminie do dnia 31 grudnia 2020 r. Tym samym, organ stanowiący został zobligowany do dostosowania organizacji odbioru odpadów do przepisów wprowadzonych ustawą zmieniającą do dnia 31 grudnia 2020 r. Zatem zapisy zaskarżonej uchwały zawarte w § 3 i 4, stanowiące o wejściu w życie nowych regulacji dotyczących częstotliwości pozbywania się odpadów niesegregowanych oraz bioodpadów, dopiero w dniu 1 stycznia 2023 r. zostały podjęte z istotnym naruszeniem prawa.

Jednocześnie, zdaniem Wojewody, podstawy do określenia terminu wejścia w życie uchwały z dniem 1 stycznia 2023 r. nie daje zarówno przepis art. 11 jak i przepis art. 12 ustawy nowelizującej. Termin dostosowania uchwały w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku, podejmowanej na podstawie art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - do przepisów tej ustawy w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą - ustawodawca określił w art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej. Nie sposób zatem przyjąć, że kwestia ta jest uzależniona od daty wszczęcia postępowania w sprawie zamówienia publicznego na odbieranie i zagospodarowanie odpadów komunalnych, których dotyczy art. 11 i art. 12 ustawy nowelizującej.

Ponadto, w ocenie Wojewody, zapisy zaskarżonej uchwały zawarte w § 9 ust. 3, § 9 ust. 4, § 3 ust. 6, § 1 ust. 2 są sprzeczne z zapisami podjętej na tej samej sesji Rady Gminy z dnia 29 grudnia 2020 r. uchwały nr XXI/243/2020 w sprawie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu Gminy i zagospodarowania tych odpadów, w tym przede wszystkim z § 3 ust. 3, § 3 ust. 4, § 1 ust. 2 pkt 6 tej uchwały. Zdaniem zaś Wojewody, obie uchwały powinny zawierać spójne regulacje i być zredagowane w taki sposób by dla przeciętnego adresata były zrozumiałe, co wynika z wyrażonej w art. 2 Konstytucji zasady państwa prawnego, a którego to warunku zaskarżona uchwała nie spełnia.

W odpowiedzi na skargę, Rada Gminy wniosła o jej oddalenie, jako bezzasadnej, oraz o dopuszczenie dowodu z następujących dokumentów: ogłoszenia o zamówieniu z dnia 6 sierpnia 2019 r.; specyfikacji istotnych warunków zamówienia z dnia 9 sierpnia 2019 r.; załącznika nr 12 do specyfikacji istotnych warunków zamówienia z dnia 9 sierpnia 2019 r.; umowy z dnia 14 października 2019 r. zawartej pomiędzy Gminą a "A.; uchwały nr IV/55/2019 Rady Gminy z dnia 12 lutego 2019 r. w sprawie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu Gminy i zagospodarowania tych odpadów; uchwały nr V/62/2019 Rady Gminy z dnia 22 marca 2019 r. w sprawie uchwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy na fakt treści tych dokumentów oraz przyczyn zawarcia w § 3 i § 4 zaskarżonej uchwały przepisów przejściowych opóźniających wejście w życie § 9 ust. 1 i 2 załącznika do wymienionej uchwały.

W ocenie Rady, art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej nie może być interpretowany w oderwaniu od art. 12 ustawy nowelizującej, zgodnie z którym do postępowań o udzielenie zamówienia publicznego na odbieranie i zagospodarowanie odpadów komunalnych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Tymczasem, Gmina w dniu 9 sierpnia 2019 r., tj. przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej (które nastąpiło w dniu 6 września 2019 r.) wszczęła postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego na odbieranie i transport odpadów komunalnych z nieruchomości zamieszkałych i miejsc ogólnodostępnych położonych na terenie Gminy. Dlatego też, w załączniku nr 12 do Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia pt. Szczegółowy Opis Przedmiotu Zamówienia określono m.in. częstotliwość odbioru odpadów zmieszanych i bioodpadów mając na uwadze obowiązujący wówczas § 4 pkt 1 oraz § 4 pkt 5 uchwały Rady Gminy z dnia 21 stycznia 2019 r., nr IV/55/2019, w sprawie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów (Dz. Urz. Województwa z 2019 r., poz. 769) a także § 11 ust. 5 i § 11 ust. 8 załącznika nr 1 do uchwały Rady Gminy nr V/62/2019 z dnia 28 lutego 2019 r. w sprawie uchwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy (Dz. Urz. Województwa z 2019 r., poz. 1422).

Zdaniem Rady, skoro ustawodawca dopuścił udzielenie zamówienia publicznego na odbieranie i zagospodarowanie odpadów komunalnych, co do postępowań w sprawie udzielenia zamówienia publicznego wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, na podstawie przepisów dotychczasowych (sprzed dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej), to w okolicznościach niniejszej sprawy Rada Gminy była uprawniona do zawarcia w zaskarżonej uchwale przepisów przejściowych. W innym przypadku doszłoby bowiem do sytuacji, gdy obowiązująca uchwała w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy w sprzeczności z obowiązującą umową dotyczącą odbioru i zagospodarowania odpadów zawartą zgodnie z dotychczas obowiązującymi przepisami, a w konsekwencji Gmina nie byłaby w stanie zapewnić swoim mieszkańcom możliwości wywiązywania się z obowiązków wynikających z regulaminu w zakresie pozbywania się odpadów zmieszanych i bioodpadów (umowa dotycząca odbioru i zagospodarowania odpadów przewidywałaby rzadszą częstotliwość odbioru odpadów od nieruchomości zamieszkanych i bioodpadów od wymogów przewidzianych w regulaminie, a zatem zapisy regulaminu nie byłby w praktyce stosowane).

W ocenie Rady, za koniecznością zawarcia w zaskarżonej uchwale przepisów przejściowych przemawia również fakt, iż w ustawie nowelizującej nie zawarto regulacji pozwalających na zachowanie ważności umów zawartych już po wejściu w życie przepisów ustawy nowelizującej, choć zawartych w ramach postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, które zostało wszczęte przed wejściem w życie przepisów ustawy nowelizującej. Brak zawarcia w zaskarżonej uchwale przepisów przejściowych, doprowadziłby do powstania istotnych wątpliwości co do ważności umowy nr [..] z dnia 29 listopada 2019 r. zawartej pomiędzy Gminą a A., która została zawarta zgodnie z dotychczas obowiązującymi przepisami. Przy tym, w ocenie Rady, nie byłoby także zasadne powoływanie się w tym kontekście na możliwość zawarcia dodatkowej umowy zwiększającej częstotliwość odbioru odpadów. W ocenie Rady, ratio legis art. 12 ustawy nowelizującej jest możliwość utrzymania dotychczasowych zasad odbierania odpadów na czas obowiązywania umowy podpisanej w wyniku postępowania o udzielenie zamówienia publicznego wszczętego przed wejściem w życie przepisów ustawy nowelizującej.

Jednocześnie, Rada nie zgodziła się z argumentacją Wojewody o wzajemnej sprzeczności uchwały Rady Gminy z dnia 29 grudnia 2020 r., nr XXI/242/2020, w sprawie uchwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na ternie Gminy oraz uchwały Rady Gminy z dnia 29 grudnia 2020 r., nr XXI/243/2020, w sprawie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu Gminy oraz zagospodarowania tych odpadów. Rada wskazała przy tym, że obie uchwały posiadają odrębny zakres regulacji. Uchwała w sprawie regulaminu dotyczy m.in. pozbywania się odpadów komunalnych, zaś uchwała w sprawie odpadów dotyczy m.in. odbierania odpadów komunalnych. Tym samym, uchwała w sprawie odpadów zapewnia możliwość realizacji obowiązku nałożonego na mieszkańców w zakresie częstotliwości odbioru odpadów w uchwale w sprawie regulaminu i dlatego też trudno mówić o ich sprzeczności. Zdaniem Rady, fakt, iż w uchwale przewidziano określoną częstotliwość pozbywania się odpadów danej frakcji nie oznacza, iż nie jest możliwe pozbywanie się tych odpadów częściej. Wychodząc naprzeciw takim potrzebom, w uchwale w sprawie odpadów przewidziano częstszy odbiór wskazanych przez Wojewodę odpadów niż ma to miejsce w uchwale w sprawie regulaminu. Zdaniem Rady, sprzeczność tych uchwał można byłoby rozważać dopiero w przypadku, gdyby uchwała w sprawie odpadów nie zapewniała możliwości wywiązywania się przez mieszkańców z obowiązków nałożonych na nich uchwałą w sprawie regulaminu, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Ponadto, pomimo iż uchwała w sprawie regulaminu nie przewiduje obowiązku selektywnego zbierania odpadów w postaci mebli i innych odpadów wielkogabarytowych oraz zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego nie oznacza to, iż mieszkańcom Gminy nie może być zapewniona taka możliwość, co też uczyniono w uchwale w sprawie odpadów.

W piśmie procesowym z dnia 29 września 2021 r. Wojewoda podtrzymał wniesioną w niniejszej sprawie skargę.

Wojewoda wskazał przy tym, że przepis art. 12 ustawy nowelizującej nie modyfikuje w jakimkolwiek stopniu brzmienia normy wyrażonej w art. 9 tej ustawy. Przepis art. 12 ustawy nowelizującej dotyczy postępowań o udzielenie zamówienia publicznego a art. 9 dotyczy dostosowywania do nowych rozwiązań ustawowych aktów prawa miejscowego. Ani przepis art. 11, ani też przepis art. 12 nie są przepisami szczególnymi względem przepisu określonego w art. 9 tej ustawy. Zdaniem Wojewody, ważność umów, na które powołała się Rada, została przez ustawodawcę zagwarantowana, co nie wyklucza możliwości modyfikacji ich postanowień, ponadto nie jest wykluczone zawarcie dodatkowych umów. Przyjęcie zaś poglądu, że termin na dostosowanie aktów prawa miejscowego mógłby zostać zmodyfikowany na skutek umów zawartych przed datą wejścia w życie ustawy nowelizującej bądź tez umów zawartych w wyniku postępowań wszczętych przed datą wejścia w życie tejże ustawy oznaczałoby w rzeczywistości dopuszczenie wdrożenia w danej gminie reformy gospodarki odpadami przewidzianej ustawą nowelizującą w terminie nieprzewidzianym i znacząco odległym od określonego przez ustawodawcę, na co pozwalałby przepis art. 142 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych.

Jednocześnie, Wojewoda podtrzymał zarzut dotyczący sprzeczności pomiędzy przyjętym przez Radę regulaminem utrzymania czystości oraz podjętą przez Radę uchwałą w sprawie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, podkreślając, że jakkolwiek uchwały te dotyczą dwóch różnych obowiązków to jednak pozostają ze sobą w ścisłym związku. Rozbieżność w kwestii częstotliwości odbioru odpadów z papieru, tworzyw sztucznych, metali i odpadów opakowaniowych wielkomateriałowych, choć nie jest dolegliwa dla właścicieli nieruchomości, to jest jednak dezinformująca. Z kolei, w przypadku odpadów, tj. meble, odpady wielkogabarytowe, zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny rozbieżność jest o tyle daleko idąca, że z zapisów zaskarżonej uchwały właściciele nieruchomości będą mogli wyinterpretować taki sposób pozbywania się tych odpadów, który polegać będzie wyłącznie na konieczności własnoręcznego dostarczania tych odpadów do PSZOKU-u. Tymczasem, odrębna uchwała Rady Gminy nr XXI/243/2020, stanowi, że w ramach opłaty, którą uiszczają obowiązkowo na rzecz gminy za gospodarowanie odpadami, wybrany przez gminę przedsiębiorca odpady te odbierze od nich dwa razy w roku.

Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

Przeprowadzona przez Sąd, na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) oraz art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej wykazała, że zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała Rady Gminy z dnia 29 grudnia 2020 r., nr XXI/242/2020, w sprawie uchwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy wydana została z naruszeniem prawa, które skutkować musiało stwierdzeniem jej nieważności w całości. Zgodnie bowiem z treścią art. 147 § 1 p.p.s.a. uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały one wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Na wstępie, Sąd stwierdził, że skarga Wojewody na powyższą uchwałę Rady Gminy spełnia warunki formalne, umożliwiające jej merytoryczne rozpoznanie przez Sąd.

Skarga ta wniesiona została na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 r., poz. 713) – zwanej dalej u.s.g., zgodnie z którym po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć wadliwy, jego zdaniem, akt do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g. Realizując tę kompetencję, organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2005 r., sygn. akt II OSK 320/05; https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z akt sprawy wynika, że zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała Rady Gminy z dnia 29 grudnia 2020 r., nr XXI/242/2020, w sprawie uchwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy, została przedłożona Wojewodzie na podstawie art. 90 ust. 1 u.s.g. w dniu 8 stycznia 2021 r. Tym samym, 30 – dniowy termin, w którym Wojewoda mógł orzec o nieważności tej uchwały upłynął w dniu 8 lutego 2021 r. Skarga w niniejszej sprawie została zaś wniesiona przez Wojewodę do Sądu w dniu 7 kwietnia 2021 r. a więc spełnia warunek dopuszczający możliwość jej rozpoznania przez sąd, o którym mowa w art. 93 ust. 1 u.s.g.

Przechodząc zatem do merytorycznej oceny zaskarżonej przez Wojewodę uchwały, Sąd wyjaśnia, że mocą tej uchwały Rady Gminy zatwierdziła, stanowiący załącznik do tej uchwały, regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy.

Uchwała ta wydana została w oparciu o upoważnienie ustawowe zawarte w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2020 r., poz. 1439), zgodnie z którym rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy.

Co istotne, kontrolowana uchwała podjęta została już po zmianie ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, dokonanej mocą ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 1579), która to ustawa weszła w życie w dniu 6 września 2019 r.

Ustawa nowelizująca wprowadziła nakaz zawarcia w regulaminie szczegółowych zasad utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, dotyczących wymagań w zakresie: a) selektywnego zbierania i odbierania odpadów komunalnych obejmującego co najmniej: papier, metale, tworzywa sztuczne, szkło, odpady opakowaniowe wielomateriałowe oraz bioodpady, b) selektywnego zbierania odpadów komunalnych prowadzonego przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych w sposób umożliwiający łatwy dostęp dla wszystkich mieszkańców gminy, które zapewniają przyjmowanie co najmniej odpadów komunalnych: wymienionych w lit. a, odpadów niebezpiecznych, przeterminowanych leków i chemikaliów, odpadów niekwalifikujących się do odpadów medycznych powstałych w gospodarstwie domowym w wyniku przyjmowania produktów leczniczych w formie iniekcji i prowadzenia monitoringu poziomu substancji we krwi, w szczególności igieł i strzykawek, zużytych baterii i akumulatorów, zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, mebli i innych odpadów wielkogabarytowych, zużytych opon, odpadów budowlanych i rozbiórkowych oraz odpadów tekstyliów i odzieży; c) uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego; d) mycia i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi - co też znalazło swoje odzwierciedlenie w obowiązującym na dzień podejmowania kontrolowanej uchwały brzmieniu art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, c i d ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Ustawa nowelizująca wprowadziła również nakaz zawarcia w regulaminie rodzaju i minimalnej pojemności pojemników lub worków, przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości, w tym na terenach przeznaczonych do użytku publicznego oraz na drogach publicznych, warunków rozmieszczania tych pojemników i worków oraz utrzymania pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, przy uwzględnieniu: a) średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach, b) liczby osób korzystających z tych pojemników lub worków a także utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym i porządkowym miejsc gromadzenia odpadów – co znalazło swoje odzwierciedlenie w obowiązującym na dzień podejmowania kontrolowanej uchwały brzmieniu art. 4 ust. 2 pkt 2 i pkt 2a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

Ponadto, zgodnie z treścią, obowiązującego na dzień podejmowania kontrolowanej uchwały, art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach regulamin powinien określać: częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości oraz z terenów przeznaczonych do użytku publicznego (pkt 3); inne wymagania wynikające z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami (pkt 5); obowiązki osób utrzymujących zwierzęta domowe, mające na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku (pkt 6); wymagania utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej, w tym także zakazu ich utrzymywania na określonych obszarach lub w poszczególnych nieruchomościach (pkt 7); wyznaczanie obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania (pkt 8).

Kontrolowana uchwała Rady Gminy w załączniku zawiera regulacje odnoszące się do wymagań określonych w znowelizowanym mocą ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

Przede wszystkim, w § 1 ust. 2 załącznika do kontrolowanej uchwały ustalono, że właściciele nieruchomości obowiązani są do selektywnego zbierania, zaś podmiot odbierający odpady do selektywnego odbierania, odpadów komunalnych, obejmującego następujące frakcje odpadów: 1) papier, 2) metale, 3) tworzywa sztuczne, 4) szkło, 5) odpady opakowaniowe wielomateriałowe, 6) bioodpady. Jednocześnie, w § 9 załącznika do kontrolowanej uchwały określono częstotliwość pozbywania się odpadów komunalnych oddzielnie dla: odpadów niesegregowanych (zmieszanych) (ust. 1), dla bioodpadów (ust. 2), dla papieru i szkła (ust. 3), dla tworzywa sztucznego, metalu i odpadów opakowaniowych wielomateriałowych (ust. 4) a także dla odpadów na terenach przeznaczonych do użytku publicznego niezależnie od frakcji odpadów (ust. 5).

Przy tym, ustalenie zawarte w § 9 ust. 1 i 2 załącznika do kontrolowanej uchwały określa częstotliwość pozbywania się odpadów zmieszanych oraz bioodpadów w sposób skorelowany z częstotliwością odbierania odpadów określoną, w aktualnym na dzień podejmowania kontrolowanej uchwały, przepisie art. 6r ust. 3b ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, wprowadzonym do porządku prawnego mocą ustawy zmieniającej z dnia 19 lipca 2019 r. od dnia 6 września 2019 r. Zgodnie z przepisem art. 6r ust. 3b ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach dopuszcza się częstotliwość odbierania odpadów, w szczególności w zależności od ilości wytwarzanych odpadów i ich rodzajów, z tym że w okresie od kwietnia do października częstotliwość odbierania niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych oraz bioodpadów stanowiących odpady komunalne nie może być rzadsza niż raz na tydzień z budynków wielolokalowych i nie rzadsza niż raz na dwa tygodnie z budynków mieszkalnych jednorodzinnych.

Jednakże, w § 3 kontrolowanej uchwały postanowiono, że uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa za wyjątkiem właśnie § 9 ust. 1 i ust. 2 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy, stanowiącym załącznik nr 1 do uchwały, które wchodzą w życie w dniu 1 stycznia 2023 r. Jednocześnie, w § 4 kontrolowanej uchwały wskazano, że z dniem wejścia w życie tej uchwały traci moc uchwała nr V/62/2019 Rady Gminy z dnia 28 lutego 2019 r. w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy wyjątkiem § 11 ust. 5 i ust. 8 załącznika nr 1 do tej uchwały.

W ocenie Sądu, zawarte w § 3 kontrolowanej uchwały odroczenie wejścia w życie przepisów § 9 ust. 1 i ust. 2 regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy, stanowiącego załącznik nr 1 do kontrolowanej uchwały, do dnia 1 stycznia 2023 r., sankcjonuje stan niezgodności z prawem i nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa.

Zauważyć bowiem przede wszystkim należy, że regulacja zawarta w § 3 i § 4 kontrolowanej uchwały, odraczając datę wejścia w życie przepisów § 9 ust. 1 i ust. 2 regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy, utrzymuje w mocy do dnia 1 stycznia 2023 r. regulację § 11 ust. 5 i ust. 8 załącznika nr 1 do uprzednio obowiązującej uchwały Rady Gminy z dnia 28 lutego 2019 r., nr V/62/2019, w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy. Przepis § 11 ust. 5 stanowił zaś, że właściciele nieruchomości obowiązani są do pozbywania się niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych z terenu nieruchomości, co najmniej raz w miesiącu. Z kolei, § 11 ust. 8 ustalał minimalną częstotliwość odbioru odpadów ulegających biodegradacji (w tym zielonych i kuchennych) co najmniej raz w miesiącu. Ustalenia zawarte w § 11 ust. 5 i ust. 8 są zatem sprzeczne z powołanym wyżej, obowiązującym na dzień podejmowania kontrolowanej uchwały, przepisem art. 6r ust. 3b ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Pozostawienie kontrolowaną uchwałą w mocy regulacji § 11 ust. 5 i ust. 8 załącznika nr 1 do uprzednio obowiązującej uchwały Rady Gminy z dnia 28 lutego 2019 r., nr V/62/2019, powoduje zatem w konsekwencji utrzymanie w mocy przepisów niezgodnych z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Nie ulega zaś wątpliwości, że w przypadku podjęcia kontrolowanej uchwały po wejściu w życie ustawy zmieniającej jej treść musi być zgodna z przepisami znowelizowanej ustawy, obowiązującymi w dacie podejmowania kontrolowanej uchwały.

Ponadto, wskazać należy, że zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U. z 2019 r., po. 1461) akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych (do których bez wątpienia zalicza się kontrolowana uchwała) wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba, że dany akt normatywny określi termin dłuższy (ust. 1). W uzasadnionych przypadkach akty normatywne, z zastrzeżeniem ust. 3, mogą wchodzić w życie w terminie krótszym niż czternaście dni, a jeżeli ważny interes państwa wymaga natychmiastowego wejścia w życie aktu normatywnego i zasady demokratycznego państwa prawnego nie stoją temu na przeszkodzie, dniem wejścia w życie może być dzień ogłoszenia tego aktu w dzienniku urzędowym (ust. 2). Z powołanego przepisu wynika, że 14-dniowy okres vacatio legis jest standardowym - minimalnym okresem pomiędzy urzędowym ogłoszeniem danego aktu normatywnego a jego wejściem w życie. Jednakże, w uzasadnionych przypadkach, akty normatywne powszechnie obowiązujące mogą wchodzić w życie w terminie krótszym niż 14 dni a, w konkretnych przypadkach, może istnieć także potrzeba ustanowienia znacznie dłuższego okresu vacatio legis, przy czym ustalenie takiego okresu musi znajdować swoje racjonalne uzasadnienie. Trzeba przy tym mieć na uwadze, że okres ten powinien być bowiem tak dobrany, by zapewnić adresatowi normy prawnej odpowiednią ilość czasu na przystosowanie się do zmienionych regulacji i na bezpieczne podjęcie odpowiednich decyzji co do dalszego postępowania (tak np. TK w wyroku z dnia 25 marca 2003 r., sygn.. akt U 10/01, OTK-A 2003, nr 3, poz. 23). W każdym przypadku długość vacatio legis musi być dostosowana do treści ustanowionej regulacji oraz możliwości pokierowania swoimi sprawami przez jej adresatów (zob. wyrok TK z dnia 4 stycznia 2000 r., sygn. akt K 18/99, OTK 2000, nr 1, poz. 1).

W niniejszej sprawie istotne znaczenie ma fakt, że w art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej z dnia 19 lipca 2019 r. ustawodawca wskazał, że rada gminy jest obowiązana dostosować uchwały wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym do przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, pierwotnie w terminie 12 miesięcy od wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. do 6 września 2020 r.). Z uwagi jednak na szczególną sytuację spowodowaną rozprzestrzenianiem się epidemii Covid-19 ustawodawca przesunął termin dostosowania dotychczasowych uchwał do nowych regulacji do dnia 31 grudnia 2020 r. (art. 40 pkt 1 wspomnianej wyżej ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem są wirusa SARS-CoV-2).

Przepis ten ma niewątpliwie zastosowanie do uchwał wydanych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. przed dniem 6 września 2019 r. Przytoczony powyżej przepis art. 9 ust. 1 należy rozumieć w taki sposób, że rady gmin nie musiały niezwłocznie zmieniać uchwał wydanych na podstawie poprzedniego brzmienia upoważnienia ustawowego, obowiązujących w dniu 6 września 2019 r., czyli w dacie wejścia w życie nowelizacji z 19 lipca 2019 r. Gminy miały czas na dostosowanie "starych" przepisów uchwał do nowego brzmienia art. 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach do dnia 31 grudnia 2020 r. Przy tym, z przepisu art. 9 ust. 1 wynika wola ustawodawcy dostosowania porządku prawnego do znowelizowanej ustawą najpóźniej do dnia 31 grudnia 2020 r. Tym samym, rady gminy były obowiązane wprowadzić wszelkie rozwiązania dostosowujące uchwały wydane przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej na podstawie przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach do dnia 31 grudnia 2020 r. W ocenie Sądu, nie ma żadnych wątpliwości co do tego, że istota tego przepisu wyraża się w tym, iż od dnia 1 stycznia 2021 r. w porządku prawnym obowiązującym na obszarze danej gminy nie powinny istnieć regulacje sprzeczne z nowymi dyrektywami ustawowymi w zakresie regulaminów utrzymania czystości i porządku a organ stanowiący gminy nie był władny do opóźnienia daty wejścia w życie znowelizowanych przepisów o termin dłuższy niż do dnia 1 stycznia 2021 r.

Tym samym, zawarte w § 3 kontrolowanej uchwały odroczenie wejścia w życie przepisów § 9 ust. 1 i ust. 2 regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy, stanowiącego załącznik nr 1 do kontrolowanej uchwały, aż do dnia 1 stycznia 2023 r., nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa.

Jednocześnie, nie mogą stanowić usprawiedliwienia dla wprowadzenia tak długiego okresu vacatio legis przepisów § 9 ust. 1 i 2 załącznika do kontrolowanej uchwały przepisy art. 11 i art. 12 ustawy nowelizującej, na które to powołuje się Rada Gminy a także zawarta przez Radę Gminy w dniu 14 października 2020 r., na podstawie uchwały Rady Gminy z dnia 28 lutego 2019 r., nr V/62/2019, w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy, umowa, na okres od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2020 r., na wykonanie zadania – zagospodarowanie odpadów komunalnych z terenu Gminy.

Przede wszystkim bowiem, powołana umowa zawarta została do dnia 31 grudnia 2020 r. a więc okres jej ważności upływał w dniu, o którym mowa w art. 6r ust. 3b ustawy nowelizującej.

Poza tym, przepis art. 11 ustawy nowelizującej stanowi, że umowy o udzielenie zamówienia publicznego na odbieranie oraz na odbieranie i zagospodarowanie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, a także umowy na prowadzenie punktu selektywnego zbierania odpadów komunalnych, zawarte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zachowują ważność przez okres, na jaki zostały zawarte (ust. 1). Z kolei, przepis art. 12 tej ustawy stanowi, że do postępowań o udzielenie zamówienia publicznego na odbieranie i zagospodarowanie odpadów komunalnych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Obowiązek dostosowania uchwał dotyczących regulaminów utrzymania czystości i porządku oraz kwestia umów na obieranie odpadów, stanowią przedmiot całkowicie odrębnych regulacji w ustawie nowelizującej. Ustawodawca zagwarantował ważność umów zawartych przed wejściem w życie nowelizacji (z uwagi na zasadę pewności prawa), ale jednocześnie nakazał gminom dostosowanie uchwał do nowych wytycznych ustawowych. Przepis art. 11 ust. 2 ustawy nowelizującej stanowi, że umowy na odbieranie odpadów z nieruchomości, których właściciele nie są obowiązani do ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, dostosowuje się do regulaminów utrzymania czystości i porządku na terenie gminy odpowiadających wymaganiom ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie tych regulaminów albo ich zmiany. Gdyby wolą ustawodawcy było wyjątkowe przedłużenie okresu przejściowego na dostosowanie regulaminów utrzymania czystości i porządku do nowych wytycznych ustawowych w przypadku gmin, które zawarły umowy na odbiór odpadów na dłuższy okres, taką regulację zawarłby w przepisach przejściowych ustawy nowelizującej. Nie ma zatem sprzeczności między obowiązkiem dostosowania obowiązującego w gminach porządku prawnego w zakresie regulaminów utrzymania czystości i porządku i zachowaniem ważności umów zawartych przed wejściem w życie nowych wytycznych ustawowych.

Ponadto, zachowanie ważności umów nie oznacza, że musiały one pozostać w takiej samej treści co do wszystkich postanowień po 1 stycznia 2021 r. Nie jest wszak wykluczona modyfikacja postanowień obowiązujących (ważnych) umów w określonym zakresie, w okresie, na jaki zostały zawarte.

Z uwagi na powyższe, Sąd uznał, że § 3 i § 4 kontrolowanej uchwały w zakresie w jakim odraczają wejście w życie przepisów § 9 ust. 1 i ust. 2 regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy, stanowiącego załącznik nr 1 do kontrolowanej uchwały, do dnia 1 stycznia 2023 r., i utrzymują do tego dnia ważność § 11 ust. 5 i ust. 8 załącznika nr 1 do uprzednio obowiązującej uchwały Rady Gminy z dnia 28 lutego 2019 r., nr V/62/2019 – nie są zgodne z prawem.

Ponadto, Sąd podziela stanowisko Wojewody o sprzeczności przepisów zawartych w regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy, zatwierdzonym kontrolowaną w niniejszej sprawie uchwałą, a uchwałą Rady Gminy z dnia 29 grudnia 2020 r., nr XXI/243/2020, w sprawie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych.

Niewątpliwie, obie uchwały regulują kwestie odrębne. Kontrolowana w niniejszej sprawie uchwała, jak już wyjaśniono, podjęta została na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i reguluje kwestie określone w art. 4 ust. 2 tej ustawy, w tym m.in. określone w art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy kwestie dotyczące częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości oraz z terenów przeznaczonych do użytku publicznego. Z kolei, uchwała Rady Gminy z dnia 29 grudnia 2020 r., nr XXI/243/2020, podjęta została na podstawie art. 6r ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, zgodnie z którym rada gminy określi, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, szczegółowy sposób i zakres świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów, w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w szczególności częstotliwość odbierania odpadów komunalnych od właściciela nieruchomości i sposób świadczenia usług przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych. O ile zatem, przepis art. 4 ust. 2 pkt 3 adresowany jest do wytwórców odpadów, właścicieli nieruchomości, na których są wytwarzane odpady i dotyczy częstotliwości pozbywania się odpadów, o tyle art. 6r ust. 3 adresowany jest do odbierających te odpady od ww. podmiotów i odnosi się do częstotliwości odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości.

Jednakże, w ocenie Sądu, ustawowy obowiązek odrębnego, szczegółowego uregulowania tych kwestii w dwóch odrębnych aktach prawa miejscowego, nie uzasadnia tezy o całkowitym i bezwarunkowym odseparowaniu normatywnym tych regulacji. Obowiązek odbierania odpadów powinien być bowiem ściśle skorelowany w czasie z obowiązkiem pozbywania się odpadów. Częstotliwość pozbywania się odpadów komunalnych należy skorelować, czyli wzajemnie powiązać, zestawić z częstotliwością odbierania odpadów komunalnych (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 28 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 829/20, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tylko bowiem wtedy, zapewniona zostanie efektywna gospodarka odpadami od momentu ich wytworzenia aż do chwili ich odbioru przez wyspecjalizowany podmiot. Jest bowiem rzeczą oczywistą, że trudno mówić o obowiązku pozbywania się odpadów bez jakiegokolwiek nawiązania do kolejnego etapu czynności związanych z ich zagospodarowaniem, a więc odbioru. Między tymi dwiema czynnościami istnieje realny związek. Logiczny związek pomiędzy pozbywaniem się odpadów a ich odbiorem w zasadzie wyklucza ścisłe odseparowanie tych czynności.

Z kolei, ustalona w załączniku do kontrolowanej uchwały częstotliwość pozbywania się niektórych odpadów nie została skorelowana z ustaloną w uchwale Rady Gminy nr XXI/243/2020 częstotliwością odbierania tych odpadów.

Przede wszystkim, Sąd zwraca uwagę, że w § 1 ust. 2 załącznika do kontrolowanej uchwały ustalono, że właściciele nieruchomości obowiązani są do selektywnego zbierania, zaś podmiot odbierający odpady do selektywnego odbierania, odpadów komunalnych, obejmującego następujące frakcje: 1) papier, 2) metale, 3) tworzywa sztuczne, 4) szkło, 5) odpady opakowaniowe wielomateriałowe oraz 6) bioodpady. Z kolei, w § 1 ust. 2 uchwały nr XXI/243/2020 ustalono, że w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi odbierane są następujące odpady komunalne: 1) szkło, 2) tworzywa sztuczne, metale oraz odpady wielomateriałowe, 3) papier, 4) bioodpady, 5) niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne a także 6) meble i inne odpady wielkogabarytowe, zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny. Tym samym, odbiór odpadów reguluje również takie grupy odpadów komunalnych, których nie dotyczy ustalone w załączniku do kontrolowanej uchwały selektywne zbieranie odpadów.

Ponadto, w § 9 ust. 3 załącznika do kontrolowanej uchwały określono częstotliwość pozbywania się papieru i szkła jako - raz na dwa miesiące a w § 3 ust. 3 uchwały nr XXI/243/2020 określono częstotliwość odbierania od właścicieli nieruchomości papieru, wskazując: a) z nieruchomości zabudowanych budynkami wielolokalowymi zlokalizowanymi w miejscowości C. przy ulicy S. oznaczonych numerami porządkowymi: [..]-[..] oraz budynku przy ulicy O. oznaczonym numerem porządkowym [..] - raz w miesiącu, b) z pozostałych nieruchomości - raz na dwa miesiące.

W § 9 ust. 4 załącznika do kontrolowanej uchwały określono częstotliwość pozbywania się tworzywa sztucznego, metalu i odpadów opakowaniowych wielomateriałowych jako - raz w miesiącu a w § 3 ust. 4 uchwały nr XXI/243/2020 określono częstotliwość odbierania od właścicieli nieruchomości tworzywa sztucznego, metali oraz odpadów opakowaniowych wielomateriałowych, wskazując: a) z nieruchomości zabudowanych budynkami wielolokalowymi zlokalizowanymi w miejscowości C. przy ulicy S. oznaczonych numerami porządkowymi: [..]-[..] oraz budynku przy ulicy O. oznaczonym numerem porządkowym 1 – dwa razy w miesiącu, b) z pozostałych nieruchomości raz w miesiącu.

Ponadto, w § 3 ust. 6 uchwały nr XXI/243/2020 określono częstotliwość odbierania mebli i innych odpadów wielkogabarytowych, zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego jako - dwa razy w roku, jeden raz w okresie wiosennym, jeden raz w okresie jesiennym. Z kolei, w załączniku do kontrolowanej uchwały nie określono częstotliwości pozbywania się tych odpadów. Z § 1 ust. 3 pkt 12 kontrolowanej uchwały wynika, że meble i inne odpady wielkogabarytowe przyjmowane są przez Punkty Selektywnego Zbierania Odpadów Komunalnych.

Powyższe rozbieżności, jak słusznie wskazał Wojewoda, uczyniły powołane regulacje załącznika do kontrolowanej uchwały niejasnymi i mogącymi budzić wątpliwości co do obowiązku ich realizacji.

Z kolei, z wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP zasady demokratycznego państwa prawnego wywodzona jest również zasady prawidłowej (przyzwoitej) legislacji, która nakazują, aby przepisy formułowane były w sposób poprawny, jasny i precyzyjny. Tym samym, na ustawodawcy ciąży obowiązek tworzenia przepisów prawa możliwie najbardziej określonych w danym wypadku, zarówno pod względem ich treści, jak i formy. Na oba wymiary określoności prawa składają się takie kryteria, jak: precyzyjność regulacji prawnej, jasność przepisu oraz jego legislacyjna poprawność. Przez precyzyjność regulacji prawnej należy rozumieć możliwość dekodowania z przepisów jednoznacznych norm prawnych (a także ich konsekwencji) za pomocą reguł interpretacji przyjmowanych na gruncie określonej kultury prawnej. Jasność przepisu gwarantować ma jego komunikatywność względem adresatów. Innymi słowy, chodzi o zrozumiałość przepisu na gruncie języka powszechnego. Wymóg jasności oznacza nakaz tworzenia przepisów zrozumiałych dla ich adresatów, którzy od racjonalnego prawodawcy mają prawo oczekiwać stanowienia norm niebudzących wątpliwości co do nakładanych obowiązków lub przyznawanych praw. Niejasność przepisu w praktyce oznacza niepewność sytuacji prawnej adresata normy i pozostawienie jej ukształtowania organom stosującym prawo.

Ponieważ, wskazane regulacje kontrolowanej uchwały nie spełniają powyższych kryteriów zasługiwały na wyeliminowanie ich z obrotu prawnego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, że stwierdzone uchybienia muszą skutkować stwierdzeniem nieważności kontrolowanej uchwały w całości. Wyeliminowanie przez Sąd dostrzeżonych nieprawidłowości w kontrolowanej uchwale doprowadziłoby bowiem do utrzymania w mocy regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, który nie określałby wszystkich szczegółowych zasad utrzymania czystości i porządku na terenie gminy określonych w art. 4 ust. 2 pkt 1 do 8 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku na terenie gminy, co w świetle tego przepisu nie jest prawidłowe. Przepis art. 4 ust. 2 ustawy określa bowiem obligatoryjne a nie fakultatywne elementy każdego regulaminu.

Dlatego też, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził nieważność kontrolowanej uchwały w całości.