Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 236/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-04-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5.
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Krzykowski po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L.H. na decyzję Dyrektora Izby Celnej - obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie określenia kwoty podatku akcyzowego, podatku od towarów i usług oraz opłaty paliwowej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

L. H. (dalej jako skarżący, wnioskodawca, strona), reprezentowany przez adwokata, we wniesionej skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej - obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, wymienioną w sentencji niniejszego rozstrzygnięcia, zawarł także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona uzasadniając wniosek podała, że zapłacenie kwoty ponad 8 tys. zł wynikającej z zaskarżonej decyzji jest dla niej poważnym obciążeniem. Skarżący utrzymuje się bowiem wyłącznie z emerytury w wysokości ok. 3.100 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Wyjaśnić należy, że przez szkodę, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. Bez wątpienia wysokość obciążeń podatkowych może wpływać na warunki finansowe strony skarżącej. W niniejszej sprawie wartość przedmiotu sporu wynosi 7.903 zł. Jednakże każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych, pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach podmiotu zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011r., sygn. akt II GSK 1799/11, dostępne w internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Natomiast przedstawiona przez wnioskodawcę argumentacja w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie może przynieść oczekiwanego rezultatu. Skarżący zestawiając kwotę wynikającą z zaskarżonej decyzji podał jedynie, że utrzymuje się wyłącznie z emerytury w wysokości ok. 3.100 zł. Sąd nie neguje, że sporna kwota może stanowić poważne obciążenie w budżecie domowym skarżącego. Jednak nie można tego stwierdzić na podstawie wniosku strony, który nie przekonał Sądu, iż w sytuacji wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z kolei z akt sprawy wynika, że skarżący został obciążony należnościami podatkowymi i opłatą paliwową za zakup paliwa, jak wyliczył organ, w ilości 3490 litrów oleju napędowego, w okresie od 2.09.2015r. do 30.12.2015r. (średnio 872,50 litrów / miesiąc). Był zatem w stanie ponosić wydatki na zakup paliwa w ilości znacznie przekraczającej zwykłe potrzeby gospodarstwa domowego.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.