Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2729/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 103 ust 1 pkt 1 i art. 103 ust 1 pkt 16 lit e
journal: Dz.U. 2010 nr 136 poz 914
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2017 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. S.K.A. w likwidacji z siedzibą w C. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2016 r. znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2016r, znak: [...] Główny Inspektor Sanitarny po rozpatrzeniu odwołania firmy [...] Sp. z o.o. S.K.A. [...], Hala I, [...]-[...] C., od decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] sierpnia 2016 r., o wymierzeniu odwołującej firmie kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł (słownie: piętnastu tysięcy złotych) w związku z nieprzestrzeganiem wymagań w zakresie znakowania, w tym prezentacji, reklamy i promocji suplementu diety pn.: "[...]"- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że strona odwołująca nie przestrzegała wymagań w zakresie znakowania środka spożywczego (suplementu diety pn.: "[...]").

W oznakowaniu zakwestionowanego produktu w momencie kontroli przez organ urzędowej kontroli żywności w dniu [...] listopada 2013 r. bezsprzecznie stwierdzone zostało, że występujące na opakowaniach oraz ulotkach informacyjnych określenia mogą wprowadzać w błąd konsumentów, co do właściwości środka spożywczego - suplementu diety pn.: "[...]" w zakresie zapobiegania chorobom i ich leczenia.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. decyzją z dnia [...] lutego 2014r nakazał spółce [...] usunięcie w wyznaczonym terminie określeń mogących wprowadzać w błąd konsumentów. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] lipca 2014r, a skarga spółki została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2015r,sygn.akt. III SA/Lu 816/14.

W związku z nieprzestrzeganiem wymagań w zakresie znakowania, w tym w zakresie prezentacji, reklamy i promocji suplementu diety pn.: "[...]" Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarnego w L. wszczął postępowanie w przedmiocie wymierzenia spółce kary pieniężnej, o czym spółka została poinformowana pismem z [...] lipca 2015 r. Następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2016r wydaną na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 i art. 103 ust 1 pkt 1b lit c ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości piętnastu tysięcy złotych.

Wymierzając stronie karę pieniężną podkreślił, iż w momencie stwierdzenia przewinienia przez organ urzędowej kontroli żywności w dniu [...] listopada 2013 r. obowiązywały przepisy określone w art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 46 ust. 1 pkt 2 oraz art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

Zgodnie z zapisami norm prawnych, które zostały określone w art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 46 ust. 1 pkt 2 oraz art. 46 ust. 2 ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie popełniania przewinienia, oznakowanie środka spożywczego nie może: 1) wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności:

b) przez przypisywanie środkowi spożywczemu działania lub właściwości, których nie posiada, (...) 2) przypisywać środkowi spożywczemu właściwości zapobiegania chorobom lub ich leczenia albo odwoływać się do takich właściwości, (...) oraz zawierać oświadczeń żywieniowych lub zdrowotnych niezgodnych z przepisami rozporządzenia nr 1924/2006, tj. rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (sprostowanie, Dz. U. UE L 12 z 18.01.2007 r. z późn. zm.).

Natomiast w momencie wydawania zaskarżonej decyzji w związku z nowelizacją ww. ustawy powyższe przepisy prawa żywnościowego zastąpił odpowiednio - art. 7 ust. 1 lit. b, art. 7 ust. 3 w związku z art. 7 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. U. L 304 z 22.11.2011, str. 18-63), a także art. 52a ww. ustawy.

Zaznaczył, iż zgodnie z obowiązującymi aktualnie przepisami prawa tj. od dnia 13 grudnia 2014 r. - art. 7 ust. 1 lit. b ww. rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 stanowi, iż informacje na temat żywności nie mogą wprowadzać w błąd co do właściwości środka spożywczego, a w szczególności przez przypisywanie środkowi spożywczemu działania lub właściwości, których on nie posiada.

W myśl art. 7 ust. 3 ww. rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 z zastrzeżeniem odstępstw przewidzianych w prawie unijnym mającym zastosowanie do naturalnych wód mineralnych i żywności specjalnego przeznaczenia żywieniowego informacje na temat żywności nie mogą przypisywać jakiemukolwiek środkowi spożywczemu właściwości zapobiegania chorobom lub leczenia chorób ludzi bądź też odwoływać się do takich właściwości.

Art. 7 ust 4 ww. rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 stanowi, że wyżej cytowane ustępy mają również zastosowanie do reklamy i prezentacji środków spożywczych w szczególności kształtu, wyglądu lub opakowania, zastosowanych materiałów opakowaniowych, sposobu ustawienia oraz otoczenia, w jakim są pokazywane.

Natomiast w obowiązującej ustawie o bezpieczeństwie żywności i żywienia art. 52a stanowi, iż środki spożywcze mogą być znakowane oświadczeniami żywieniowymi i zdrowotnymi pod warunkiem spełniania wymagań określonych w rozporządzeniu nr 1924/2006.

Ponadto strona naruszyła § 5 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 października 2007 r. w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety (Dz. U. z 2007 r. Nr 196, poz. 1425 z poźn. zm.), które stanowiło implementację dyrektywy 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie zbliżania ustawodawstwa państw członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych: "suplementy diety wprowadzane do obrotu znakuje się, umieszczając na opakowaniu następujące informacje: (...) porcję produktu zalecaną do spożycia w ciągu dnia".

Główny Inspektor Sanitarny nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji.

Zdaniem Głównego Inspektora Sanitarnego, oznakowania suplementów diety wskazują bezsprzecznie, iż strona odwołująca naruszyła aktualnie obowiązujące przepisy prawa żywnościowego, tj. art. 7 ust. 1 lit. b, art. 7 ust. 3 w związku z art. 7 ust. 4 ww. rozporządzenia (UE) nr 1169/2011, w świetle których informacje na temat żywności nie mogą przypisywać jakiemukolwiek środkowi spożywczemu działania lub właściwości, których nie posiada oraz zapobiegania chorobom lub leczenia chorób ludzi bądź też odwoływać się do takich właściwości. Powyższe ma również zastosowanie do reklamy oraz prezentacji środków spożywczych, w szczególności kształtu, wyglądu lub opakowania, zastosowanych materiałów opakowaniowych, sposobu ustawienia oraz otoczenia, w jakim są pokazywane.

Aktualne przepisy prawa posiadają tożsame brzmienie do tych obowiązujących w momencie stwierdzenia przewinienia przez stronę w dniu [...] listopada 2013 r.

W rozpoznawanej sprawie wystąpiły okoliczności uzasadniające nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 oraz art. 103 ust. 1 pkt 1b lit. c ustawy. ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Główny Inspektor Sanitarny wyjaśnił, iż wbrew temu co twierdzi strona odwołująca przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia w brzmieniu obowiązującym w dacie stwierdzenia naruszenia stanowił, że kto nie przestrzega wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, w tym w zakresie prezentacji, reklamy i promocji, określonych w art. 27 ust. 4, art. 33 ust. 3 i 4 oraz art. 45-49, a także wymagań w tym zakresie określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 3, art. 22 ust. 1 pkt 3, art. 26 ust. 1 pkt 4, art. 27 ust. 6 pkt 2, art. 39 pkt 3, art. 44 pkt 2, art. 50 ust. 1 i art. 51, podlega karze pieniężnej w wysokości do trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, w Dzienniku Urzędowym.

Z powyższego wyraźnie wynika, iż to właśnie nowelizacja ww. ustawy wprowadziła zapis dotyczący " (...) kto nie przestrzega wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, określonych w przepisach ww. rozporządzenia (UE) nr 1169/2011, podlega karze pieniężnej (...)", zastępując w sposób naturalny zapis np. w odniesieniu do art. 46 ww. ustawy i nie tworzy bynajmniej "luki prawnej" w tym zakresie.

Podkreślenia wymaga, że odpowiedzialność uregulowana w art. 103 ust. 1 ustawy ma obiektywny charakter. Ustawodawca poprzez przepis art. 103 ust. 1 ustawy obliguje organ do nałożenia kary, w każdym przypadku ustalenia, że doszło do naruszenia wymagań określonych w wymienionym artykule. Treść powyższego przepisu, poparta jednoznacznym orzecznictwem sądów, nie pozostawia zatem wątpliwości, iż odpowiedzialność ponoszona na podstawie tego przepisu wypływa z samego faktu naruszenia przepisów prawa (ma obiektywny charakter).

Jak wynika z orzecznictwa, w każdym przypadku ustalenia, że doszło do naruszenia przepisów organ jest zobligowany do nałożenia kary administracyjnej. Nie jest zatem możliwe odstąpienie od wymierzenia kary. W rozpoznawanej sprawie w sposób niebudzący wątpliwości ustalono, że strona nie przestrzegała wymagań określonych w wyżej wskazanych przepisach prawa żywnościowego.

Organ wskazał, iż w świetle art. 17 w związku z art. 16 ww. rozporządzenia (WE) nr 178/2002 całkowitą odpowiedzialność za jakość zdrowotną środka spożywczego wprowadzanego do obrotu oraz treść informacji umieszczonych na jego opakowaniu lub w prezentacji i reklamie, ponosi podmiot działający na rynku spożywczym. Nie ulega więc wątpliwości, że strona jako podmiot wprowadzający przedmiotowy produkt do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ponosi pełną odpowiedzialność za jego oznakowanie i prezentację.

Wyjaśnił także, iż zgodnie z art. 17 ust. 2 tiret 3 ww. rozporządzenia (WE) nr 178/2002, kary mające zastosowanie w przypadku naruszenia prawa żywnościowego powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Zatem nałożona przez organ kara powinna pełnić funkcję represyjną, to jest stanowić dolegliwość za naruszenie przepisu ustawy, a także prewencyjną, dyscyplinującą, to jest powinna zapobiegać podobnym naruszeniom w przyszłości.

Organ nie zgodził się z zarzutami dotyczącymi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego podnosząc, iż postępowanie prowadzone było w sposób prawidłowy, zgodnie z przepisami art. 8, 9 i 80 kpa. W trakcie postępowania ocenione zostały wszystkie informacje zebrane w trakcie postępowania wyjaśniającego oraz umożliwiono stronie ustosunkowanie się do poszczególnych twierdzeń.

W rozpoznawanej sprawie wystąpiły okoliczności uzasadniające nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 103 ust. 1 pkt 1b lit. c

Ustalając wysokość kary pieniężnej organ uwzględnił przesłanki wskazane w art. 104 ust. 2 ww. ustawy tj. stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia i zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku spożywczym i wielkość produkcji zakładu.

Zdaniem Głównego Inspektora Sanitarnego, stopień szkodliwości czynu w niniejszej sprawie jest znaczny, bowiem strona dopuściła się naruszenia przepisu, który ma na celu ochronę konsumenta. Uchybienie temu przepisowi należy do jednych z cięższych przewinień w zakresie prawa żywnościowego. Przypisywanie właściwości leczniczych produktom, które takich właściwości nie mają, mogą mieć istotny wpływ na zdrowie i życie ludzkie, gdyż informacje te mogą decydować o wyborze takich produktów przez konsumenta w stanach chorobowych. Zatem konsument wierząc, że informacje zamieszczone w prezentacji i reklamie przedmiotowych produktów są prawdziwe, może stosować wskazany produkt do leczenia konkretnych chorób, czego skutkiem może być nie tylko brak poprawy stanu zdrowia, ale również jego pogorszenie z uwagi na brak właściwości leczniczych.

Oceniając stopień zawinienia Główny Inspektor Sanitarny wyjaśnił, że Firma [...] Sp. z o.o. S.K.A. jest firmą farmaceutyczną i działa na polskim rynku od roku 2005. Strona, jak sama wskazuje na oficjalnej stronie internetowej, wysoko plasuje się w rankingu wśród najszybciej rozwijających się firm z branży farmaceutycznej na terenie województwa [...]. W swojej ofercie proponuje bogaty wybór: środków spożywczych specjalnego przeznaczenia medycznego, wyrobów medycznych, produktów leczniczych, suplementów diety, kosmetyków. Zatem bez wątpienia strona doskonale odróżnia produkty lecznicze od tych o działaniu "wspomagających". Tym bardziej niezrozumiałe jest przypisywanie środkom spożywczym, w tym suplementom diety właściwości upodabniających ich do produktów leczniczych. W ocenie Głównego Inspektora Sanitarnego zasadne jest twierdzenie, że stronę należy uznać za podmiot profesjonalny, który prowadząc firmę farmaceutyczną winien mieć świadomość istnienia przepisów regulujących kwestie nie tylko znakowania produktów leczniczych, ale również znakowania suplementów diety, a także wynikających z nich ograniczeń. Zatem należy przyjąć, że strona mając świadomość istnienia ww. przepisów dopuściła się ich naruszenia. Zachowanie Strony, które należy oceniać jako podmiot profesjonalny, w której oferowane są zarówno produkty lecznicze, jak również suplementy diety, powinno podlegać bowiem wyższym standardom niż podmiotów, które nie posiadają doświadczenia. Tym samym należy uznać, że strona działała umyślnie wprowadzając na polski rynek produkty oznakowane w niepoprawny sposób. Nie można również pominąć faktu przy ocenie stopnia zawinienia, iż strona nie podjęła niezwłocznych działań mających na celu dostosowanie treści oznakowania i prezentacji kwestionowanego produktu. Okoliczność ta ma z oczywistych względów obciążający wpływ na wysokość nałożonej kary pieniężnej.

Zgodnie z kolejną wytyczną wymiaru kary, tj. dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku spożywczym organ wskazał, że strona we wcześniejszym okresie również nie przestrzegała przepisów prawa żywnościowego, m.in. w zakresie prezentacji, reklamy i promocji środka spożywczego pn.: "[...]". [...] PWIS w L. prawomocną decyzją z 2015 nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 3 000 zł za ww. czyn. Zatem w krótkim odstępie czasu w stosunku do strony nałożona została przez organ I instancji kolejna kara pieniężna w podobnym zakresie.

Uwzględniając wszystkie powyższe okoliczności, mające wpływ na wymiar kary należało zdaniem organu odwoławczego uznać, że nałożona przez organ I instancji kara pieniężna w wysokości 15 000 zł, jest karą adekwatną do ustalonego zawinienia strony, jest również odpowiednio dolegliwa i spełnia swoją funkcję prewencyjną.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] Sp. z o.o. S.K.A., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie zwrotu koszów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 7 ust. 1 lit. a i b oraz art. 7 ust. 2 w zw. z art. 54 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (dalej: "Rozporządzenie 1169/2011"), polegające na wadliwym przyjęciu przez organ II instancji, że oznakowanie suplementu diety [...] powinno być oceniane pod kątem zgodności z przepisami Rozporządzenia 1169/2011,

- podczas gdy zgodnie z art. 54 Rozporządzenia 1169/2011, środki spożywcze wprowadzone na rynek lub opatrzone etykietą przed dniem [...] grudnia 2014 r., które nie spełniają wymogów Rozporządzenia 1169/2011, mogą pozostawać w obrocie do czasu wyczerpania zapasów tych środków, wobec czego oznakowanie suplementu diety [...] nie powinno być oceniane pod kątem zgodności z przepisami Rozporządzenia 1169/2011, lecz co najwyżej pod kątem zgodności z innymi przepisami obowiązującymi w tej dacie;

2) art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (dalej: "u.b.ż.ż.") w zw. z art. 103 ust. 1 pkt lb lit c u.b.ż.ż. w zw. z art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 7 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych oraz ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia (dalej: "Ustawa nowelizująca") i art. 5 Ustawy nowelizującej w zw. z art. 2 i 42 ust. 1 Konstytucji RP, polegające na wymierzeniu kary pieniężnej Spółce za zachowanie Spółki, które w dniu [...] listopada 2013 r., tj. w dacie ujawnienia rzekomych naruszeń, nie stanowiło podstawy do nałożenia kary pieniężnej,

- podczas gdy art. 103 ust. 1 pkt lb lit c u.b.ż.ż., przewidujący podstawę do wymierzenia kary pieniężnej za nieprzestrzeganie wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, określonych w przepisach Rozporządzenia 1169/2011, wszedł w życie dopiero w dniu 13 grudnia 2014 r.;

3) art. 104 ust. 1 u.b.ż.ż. zw. z art. 103 ust. 1 pkt 1 u.b.ż.ż. w zw. z art. 103 ust. 1 pkt lb lit c u.b.ż.ż. w brzmieniu obowiązującym w chwili obecnej w zw. z art. 2 pkt 10 Ustawy nowelizującej i art. 5 Ustawy nowelizującej w zw. z art. 4 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (dalej: "k.lc") w zw. z art. 7 k.p.a. oraz z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., polegające na wymierzeniu Spółce kary pieniężnej w oparciu o przepisy nie obowiązujące w dniu 22 listopada 2013 r., tj. w dacie ujawnienia zdarzeń stanowiących rzekomą podstawę do nałożenia kary pieniężnej i nie ustaleniu przez organ I instancji, które przepisy u.b.ż.ż., tj. czy w brzmieniu obowiązującym przed 13 grudnia 2014 r., czy począwszy od 13 grudnia 2014 r., są względniejsze dla Spółki, podczas gdy art. 103 u.b.ż.ż. w brzmieniu obowiązującym w chwili obecnej wszedł w życie, zgodnie z art 5 Ustawy nowelizującej, w dniu 13 grudnia 2014 r., a więc ponad rok od daty stwierdzenia naruszeń stanowiących rzekomą podstawę do nałożenia kary pieniężnej, a zatem organ I instancji przy wymierzaniu kary powinien był zweryfikować, które przepisy u.b.ż.ż., tj. czy w brzmieniu obowiązującym przed 13 grudnia 2014 r., czy począwszy od 13 grudnia 2014 r., są względniejsze dla Spółki, a co za tym idzie przy orzekaniu organ I instancji powinien był stosować u.b.ż.ż. w brzmieniu względniejszym dla Spółki;

4) art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 103 ust. 1 pkt 1 u.b.ż.ż. oraz art. 103 ust. 1 pkt lb lit. c u.b.ż.ż., polegające na nieokreśleniu w osnowie (rozstrzygnięciu) decyzji, jakie wymagania w zakresie znakowania, w tym w zakresie prezentacji, reklamy i promocji suplementu diety ,[...]" i w jakiej dacie nie były przestrzegane przez Spółkę oraz jakie niedozwolone oświadczenia były umieszczane przez Spółkę, "które mogły wprowadzać konsumenta w błąd co do rodzaju i właściwości

- podczas gdy osnowa (rozstrzygnięcie) decyzji administracyjnej, powinna być sformułowana jasno i precyzyjnie, aby była zrozumiała dla stron bez uzasadnienia, które nie zawsze musi być składnikiem decyzji administracyjnej;

5) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. oraz w zw. z art. 15 k.p.a. polegające na nierozpoznaniu wszystkich zarzutów odwołania Spółki, tj. zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 103 ust. 1 pkt 1 u.b.ż.ż. oraz art. 103 ust. 1 pkt 1b lit. c u.b.ż.ż., co mogło mieć istotny wpływ na treść decyzji, bowiem brak wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji dlaczego organ II instancji nie uwzględnił tego zarzutu uniemożliwia dokonanie kontroli decyzji w tym zakresie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie;

6) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. art. 103 ust. 1 pkt 1 u.b.ż.ż. oraz art. 103 ust. 1 pkt 1b lit. c u.b.ż.ż., polegające na sformułowaniu uzasadnienia decyzji w sposób wadliwy, tj. bez wyjaśnienia jakie wymagania dotyczące "Znakowania, w tym w zakresie prezentacji, reklamy i promocji suplementu diety "[...]" w jaki sposób nie były przestrzegane przez Spółkę, a oparciu się jedynie przez na ustaleniach organu I instancji oraz na rozważaniach zawartych w uzasadnieniu decyzji administracyjnej z dnia [...] listopada 2013 r. wydanej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. w sprawie pod sygn. akt: [...] (dalej: "Decyzja PPIS"),

podczas gdy na gruncie art 103 ust 1 u.b.ż.ż. wymierzenie kary pieniężnej jest uzależnione od stwierdzenia w ramach odrębnego postępowania, czy doszło do nieprzestrzegania przez określony podmiot wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, w tym w zakresie prezentacji, reklamy i promocji, a także wskazanie, które konkretnie wymagania w zakresie znakowania środków spożywczych, w tym w zakresie prezentacji, reklamy i promocji nie były przestrzegane;

7) art. 10 k.p.a. § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., polegające na nieumożliwieniu Spółce przez organ II instancji przed wydaniem Decyzji wypowiedzenia się co do wszystkich zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań pomimo tego, że w piśmie uzupełniającym braki odwołania Spółka wniosła o umożliwienie jej ustosunkowania się do obszernego pisma organu I instancji przekazującego odwołanie Spółki do organu II instancji;

8) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 lep. a. w zw. z art. 107 § 3 k,p.a, oraz art. 104 ust. 2 u.b.ż.ż., polegające na przyjęciu przez organ II instancji, że "nałożona przez organ I instancji kara pieniężna w wysokości 15 000 zł , jest karą adekwatną do ustalonego zawinienia Strony, jest równiej odpowiednio dolegliwa i spełnia swoją funkcję prewencyjni,

- podczas gdy organ II instancji dokonując oceny decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] sierpnia 2016r nie ustalił, czy orzeczona wobec Spółki kara nie jest nadmierna i uwzględnia wagę rzekomego naruszenia, bowiem:

a) oceniając stopień szkodliwości czynu organ I instancji nie uwzględnił charakterystyki środka spożywczego [...] oraz jego odbiorców, liczby produktów [...], których dotyczyło naruszenie, liczby odbiorców, do których te produkty dotarły, faktycznych skutków, które rzekome naruszenie wywołało na rynku oraz wśród konsumentów, liczby niewycofanych produktów [...] z obrotu, zakresu i czasu ich dostępności w obrocie oraz stopnia negatywnego wpływu na zdrowie (z uwzględnieniem charakterystyki odbiorców);

b) przy ocenie dotychczasowej działalności Spółki organ I nie ocenił, czy zachowania stanowiące podstawę do nałożenia kary w przeszłości i aktualnie, są do siebie zbliżone, a także nie przeanalizował podstawy nałożenia kary pieniężnej na Spółkę w przeszłości oraz skutku, jaki to nałożenie odniosło;

c) organ II instancji nie uwzględnił, że na skutek działania wojewódzkiego inspektora Spółka poprawiła niezwłocznie opakowania i ulotki w odniesieniu do ponad 94% produktu [...], zaś 3 600 sztuk produktu z niepoprawionymi opakowaniami nie była wprowadzana do obrotu;

d) pomimo tego, że "organ I instancji przy miarkowaniu błędnie uznał, że wielkość produkcji kwestionowanego suplementu diety należy rozumieć w tym przypadku tak samo jak wielkość produkcji zakładu, zaś organ II instancji nie wyjaśnił, dlaczego w okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodzi podstawa do uchylenia z tego powodu zaskarżonej decyzji;

e) ani organ I instancji, ani też organ II instancji nie ustalił, jaka jest wielkość produkcji według stanu z chwili wydania decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona jak i poprzedzająca ją decyzja [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego odpowiadają prawu.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2016r, znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] sierpnia 2016 r., o wymierzeniu skarżącej firmie kary pieniężnej z powodu nieprzestrzegania wymagań w zakresie znakowania, w tym prezentacji, reklamy i promocji suplementu diety pn.: "[...]" z uwagi na przypisywanie produktowi spożywczemu, będącemu suplementem diety właściwości zapobiegania chorobom lub ich leczenia.

Podstawę materialno- prawną decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. stanowił art. 103 ust. 1 pkt 1 i art. 103 ust 1 pkt 1b lit c ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914, ze zm.)

Zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy – kto nie przestrzega wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych , w tym w zakresie prezentacji, reklamy i promocji, określonych w art. 33 ust. 3 i 4, art. 45 ust. 3 i 4, art. 48 ust. 2 i 3 oraz art. 52a, a także wymagań w tym zakresie określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 3, art. 22 ust. 1 pkt 3, art. 26 ust. 1 pkt 4, art. 27 ust. 6 pkt 2, art. 39 pkt 3 i art. 44 pkt 2 - podlega karze pieniężnej w wysokości do trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający.

Zgodnie natomiast z art. art. 103 ust 1 pkt 1b lit c ww. ustawy takiej samej karze podlega ten kto nie przestrzega wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, określonych w przepisach rozporządzenia nr 1169/2011.

Nowelizacja ustawy wprowadziła zapis dotyczący (...) kto nie przestrzega wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, określonych w przepisach ww. rozporządzenia (UE) nr 1169/2011, podlega karze pieniężnej (...), zastępując w sposób naturalny zapis w odniesieniu do art. 46 ustawy i nie tworząc "luki prawnej" w tym zakresie.

W rozpatrywanej sprawie w momencie stwierdzenia przewinienia przez organ urzędowej kontroli żywności w dniu [...] listopada 2013 r. obowiązywały przepisy określone w art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 46 ust. 1 pkt 2 oraz art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

Wymagania w zakresie znakowania środków spożywczych , w tym w zakresie prezentacji, reklamy i promocji określone w art. 46 w/w ustawy stanowią, że oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd , w szczególności co do charakterystyki środka spożywczego oraz przypisywać środkowi spożywczemu właściwości zapobiegania chorobom lub ich leczenia albo odwoływać się do takich właściwości oraz zawierać oświadczeń żywieniowych lub zdrowotnych niezgodnych z przepisami rozporządzenia nr 1924/2006.

Skarżąca naruszyła powołane wyżej przepisy prawa unijnego i krajowego, co wynika z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2015r, sygn. akt. III SA/Lu 816/14.

Wskazanym wyrokiem oddalona została skarga spółki na decyzję organu inspekcji sanitarnej nakazującą spółce [...] usunięcie w wyznaczonym terminie określeń mogą wprowadzać w błąd konsumentów w zakresie oznakowania, prezentacji, reklamy i promocji produktu pn.: "[...]".

Niniejsze postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej zostało wszczęte w lipcu 2015r i dotyczyło tych samych nieprawidłowości, które zostały ujawnione podczas kontroli w dniu [...].11.2013r.

Główny Inspektor Sanitarny trafnie ustalił, iż nieprzestrzeganie wymagań w zakresie oznakowania, prezentacji, reklamy i promocji produktu pn.: "[...]" potwierdzone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2015r, sygn. akt. III SA/Lu 816/14 stanowi także naruszenie aktualnie obowiązujących przepisów prawa żywnościowego określonych w art. 7 ust. 1 lit. b, art. 7 ust. 3 w związku z art. 7 ust. 4 rozporządzenia 1169/2011, a także art. 52a ustawy, zgodnie z którym, środki spożywcze mogą być znakowane oświadczeniami żywieniowymi i zdrowotnymi pod warunkiem spełnienia wymagań określonych w rozporządzeniu nr 1924/2006, tj. rozporządzeniu (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (sprostowanie, Dz. U. UE L 12 z 18.01.2007 r. z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem 1924/2006".

Aktualne przepisy prawa posiadają tożsame brzmienie do tych obowiązujących w momencie stwierdzenia w dniu [...] listopada 2013r przewinienia przez skarżącą spółkę.

Z zapisów określonych w "środkach przejściowych" do rozporządzenia nr 1169/2011, tj. art. 54 ust. 1 wynika, iż środki spożywcze wprowadzone na rynek lub opatrzone etykietą przed dniem [...] grudnia 2014 r., które nie spełniają wymogów niniejszego rozporządzenia, mogą pozostawać w obrocie do czasu wyczerpania zapasów tych środków. Jednakże ustawodawca tym samym dał do zrozumienia, że przedsiębiorcy działający na rynku żywnościowym mogą wprowadzać na rynek środki spożywcze opatrzone etykietą przed ww. datą graniczną pod warunkiem, że nie zachodzi konflikt z wymogami dotyczącymi etykietowania określonymi w dyrektywie 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r., w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych oraz przepisami krajowymi implementującymi ww. dyrektywę. Ponadto zauważyć należy, że zgodnie z przepisem art. 6 ust. 1 Ustawy środki spożywcze niespełniające wymagań określonych w przepisach niniejszego działu wdrażających dyrektywy Unii Europejskiej i wymagań rozporządzeń Unii Europejskiej dotyczących bezpieczeństwa żywności nie mogą być wprowadzane do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Konsekwencją stwierdzenia naruszeń w zakresie oznakowania, prezentacji, reklamy i promocji produktu pn.: "[...]" jest wymierzenie kary pieniężnej zgodnie z art. 103 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

W rozpoznawanej sprawie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarnego w L. decyzją z dnia [...] sierpnia 2016r wydaną na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 i art. 103 ust 1 pkt 1b lit c ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia wymierzył stronie skarżącej karę pieniężną w wysokości 15 000 zł.

W myśl art. 103 ust. 1 ww. ustawy, maksymalna wysokość kary pieniężnej może wynieść trzydziestokrotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski".

Ustalając wysokość kary pieniężnej Główny Inspektor Sanitarny jeszcze raz przeanalizował przesłanki wskazane w art. 104 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo omówił stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia i zakres naruszenia, dotychczasową działalność skarżącej podmiotu działającego na rynku spożywczym i wielkość produkcji zakładu.

Wielkość produkcji suplementu diety pn.: "[...]" wprowadzonego do obrotu wobec którego toczyło się postępowanie zakończone decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] lutego 2014r kontrolowaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wynosiła 40.208 opakowań produktu, co stanowiło łączną wartość 1.651.262,80 zł.

Wartość zakwestionowanego środka spożywczego została ustalona na podstawie oświadczenia skarżącej spółki z dnia [...] stycznia 2014r.

Główny Inspektor Sanitarny trafnie dokonał miarkowania nałożonej kary pieniężnej, nie przekraczając przy tym granic uznania administracyjnego.

Zdaniem Sądu zarzuty skarżącej dotyczące zarówno naruszenia prawa materialnego jak i procesowego są niezasadne.

Organy inspekcji sanitarnej obu instancji prawidłowo przeanalizowały przepisy obowiązujące w dacie popełnienia naruszenia wymogów dotyczących oznakowania, w tym prezentacji, reklamy i promocji suplementu diety pn.: "[...] jak i przepisy obowiązujące aktualnie dochodząc do słusznego wniosku, że skarżąca spółka nie przestrzegała wymagań określonych w przepisach prawa żywnościowego i prawa unijnego. Ustalenia organów w tym zakresie sąd podziela i przyjmuje za swoje.

Zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa jest bezzasadny gdyż skarżąca została powiadomiona o wszczęciu postępowania pismem z dnia [...] lipca 2015r.

Jak wynika z akt sprawy zawiadomiona została też o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów (pisma z dnia [...] września 2015 r. i z dnia [...] lipca 2016 r.). Składając odwołanie skarżąca skorzystała z możliwości wypowiedzenia się oraz przedstawienia własnego stanowiska w sprawie.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż zarówno decyzja organu I instancji, jak decyzja organu odwoławczego są prawidłowe , a kara wymierzona została w bardzo niskiej wysokości.

W świetle powyższych ustaleń podnoszone w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Organ orzekający w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie oraz odpowiednio i obszernie przedstawił motywy swojego rozstrzygnięcia.

Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.