Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 249/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Olejnik, Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Protokolant: Lucyna Barańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 września 2012 r. przy udziale sprawy ze skargi K. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną Decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] r. nr [...] odmawiającą K. L. (dalej Podatnikowi, Stronie, Skarżącemu) rozłożenia na raty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych.

W uzasadnieniu wniosku z 12 sierpnia 2011 r. Strona, jako pierwszą przyczynę braku zapłaty należności podatkowych wskazała przedłużające się terminy wykonania poszczególnych etapów projektowych z powodu zbyt późnego podejmowania decyzji przez inwestorów mających kluczowe znaczenie dla dalszego prowadzenia prac. Strona podkreśliła we wniosku, że "Mając na względzie dobro współpracy nie mogę przyspieszyć i ponaglać inwestorów ani wymuszać szybszego zamykania etapów projektowych, jeżeli akceptacja rozwiązań wymaga od inwestora czasu na podjęcie wiążących decyzji". Jako kolejne przesłanki wskazano zbyt długie przetrzymywanie oraz rozpatrywanie spraw przez urzędy i instytucje, od których decyzji zależy przebieg dalszej pracy, oraz zmniejszenie ilości zleceń na rynku z powodu kryzysu gospodarczego. Zaproponowano ratę w kwocie 1.000,00 zł miesięcznie.

W uzasadnieniu decyzji odmawiającej udzielenia ulgi organ podatkowy I instancji wskazał, że nie posiada kompetencji do udzielenia Stronie pomocy publicznej w ramach zasady de minimis, z uwagi na to, że Podatnik jest przedsiębiorcą zagrożonym w myśl Wytycznych Wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw. Organ pierwszej instancji ustalił także, że w sprawie nie zaszła przesłanka ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego. Wskazano, że Podatnik, pomimo skierowanego przez organ podatkowy wezwania nie przedłożył oświadczenia stanie majątkowym, na podstawie, którego możliwym byłoby dokonanie oceny w zakresie sytuacji płatniczej oraz zdolności do regulowania ewentualnego układu ratalnego.

Od powyższej decyzji Podatnik złożył odwołanie, w którym wniósł o rozłożenie na raty zaległości podatkowych w ratach po 1.000 zł miesięcznie. W treści odwołania Strona powołała te same okoliczności powstania zaległości, co we wniosku o przyznanie ulgi.

Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, Dyrektor Izby Skarbowej wywodził, że w niniejszej sprawie Podatnik jest przedsiębiorcą, czego konsekwencją jest konieczność przeprowadzenia postępowania mającego na celu ustalenie, czy złożony wniosek jest zgodny z przepisami prawa wchodzącymi w zakres tzw. pomocy publicznej.

W przedmiotowej sprawie Strona podała, że wnioskowana pomoc będzie przyznawana w ramach pomocy de minimis oraz, że uzyskała pomoc de minimis z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. o wartości dotacji brutto 257,86 EURO w dniu [...] sierpnia 2004r. oraz z "A" SA w W. o wartości dotacji brutto w kwocie 23,08 EURO w dniu [...] października 2005r..

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że art. 107 ust. 1 TFUE uznaje za niezgodną ze wspólnym rynkiem, w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi, wszelką pomoc przyznawaną przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, jeżeli zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów.

Natomiast art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz.U. UE L. 379 z dnia 28 grudnia 2006 r. str 5), zwanego dalej rozporządzeniem, stanowi, że środki pomocy de minimis nie spełniają wszystkich kryteriów określonych w art. 87 ust. 1 Traktatu i dlatego są zwolnione z wymogu zgłoszenia przewidzianego w art. 88 ust. 3 Traktatu. W pkt. 7 preambuły rozporządzenia wskazano, że pojęcie "podmiotu gospodarczego znajdującego się w trudnej sytuacji", o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. h rozporządzenia jest tożsame z pojęciem "przedsiębiorstwa zagrożonego", zdefiniowanego w pkt 9 - 11 Wytycznych Wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. U. UE C 244 z dnia 1 października 2004 r. str. 2), zwanymi dalej wytycznymi.

Zgodnie z pkt 9 wytycznych uznaje się przedsiębiorstwo za zagrożone, jeżeli ani przy pomocy środków własnych, ani środków, które mogły uzyskać od właścicieli/akcjonariuszy lub wierzycieli, nie jest ono w stanie powstrzymać strat, które bez zewnętrznej interwencji władz publicznych prawie na pewno doprowadzą to przedsiębiorstwo do zniknięcia z rynku w perspektywie krótko lub średnioterminowej. Wynika z tego, że pomoc de minimis może być udzielona w przypadku, gdy przedsiębiorstwo może funkcjonować dalej bez pomocy, a pomoc jedynie ułatwia wyeliminowanie przejściowych problemów tego przedsiębiorstwa.

Zgodnie z przepisem pkt. 11 wytycznych przedsiębiorstwo może zostać uznane za zagrożone, w szczególności, gdy występują typowe oznaki, takie jak rosnące straty, malejący obrót, zwiększanie się zapasów, nadwyżki produkcji, zmniejszający się przepływ środków finansowych, rosnące zadłużenie, rosnące kwoty odsetek i zmniejszająca się lub zerowa wartość aktywów netto. W takim przypadku nie można mu udzielić pomocy publicznej de minimis, może on jednak ubiegać się o pomoc na ratowanie lub na restrukturyzację określoną w art. 67b o.p.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej we Wa. materiał dowodowy zgromadzony w sprawie daje podstawy do określenia, że w niniejszej sprawie zaszła przesłanka uznania przedsiębiorcy za będącego w trudnej sytuacji określona w pkt 9 wytycznych, z uwagi na zajście okoliczności wymienionych w pkt. 11 wytycznych, a mianowicie spadek obrotów.

Dyrektor Izby Skarbowej we Wa., analizując dopuszczalność udzielenia Stronie pomocy de minimis podkreślił, że Podatnik nie przedstawił informacji o posiadanym majątku oraz, że zadeklarował dokonanie powyższej czynności dnia 23 września 2011r. w trakcie wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego do dnia 28 września 2011 a jednocześnie w złożonym na potrzeby postępowania w sprawie przyznania ulgi "Formularzu informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis", w części B "Informacje dotyczące sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy" zaznaczył odpowiedź pozytywną przy zapytaniu, czy wartość aktywów netto wnioskodawcy zmniejsza się lub jest zerowa. W ocenie organu odwoławczego powołana okoliczność stanowi kolejny argument przemawiający za tym, że zasadnym jest uznanie, że Strona jest przedsiębiorcą w trudnej sytuacji w rozumieniu wytycznych, co powoduje, że nie jest dopuszczalnym udzielenie mu pomocy publicznej w ramach zasady de minimis.

Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej we Wa. uznał, że stan faktyczny sprawy, nie daje podstaw do uznania, że w sprawie zaszła przesłanka ważnego interesu podatnika w znaczeniu obiektywnym. Przesłanka ta zachodzi m.in. wówczas, gdy zaległości podatkowe powstały na skutek okoliczności nadzwyczajnych, których podatnik nie mógł przezwyciężyć.

W pierwszej kolejności Organ wskazał, że przedmiotowe zaległości podatkowe powstały na skutek nie odprowadzenia przez podatnika należnych Skarbowi Państwa wierzytelności podatkowych. Przytaczając przywołane we wniosku o udzielenie ulgi okoliczności stwierdził, że zaległości powstały na skutek podjętej przez Stronę decyzji nie podejmowaniu wobec kontrahentów działań, których skutkiem byłoby pozyskanie środków finansowych pozwalających na regulowanie należności podatkowych. Podatnik podniósł zarówno we wniosku wszczynającym postępowanie, jak i w odwołaniu, że powyższą decyzję podjął "Mając na względzie dobro współpracy..." z kontrahentami. Dyrektor Izby Skarbowej we Wa. nie uważa, aby powyższa okoliczność świadczyła o tym, że przyczyna powstania zaległości podatkowej ma charakter nadzwyczajny, niezależny od działania Podatnika. Jest to bowiem suwerenna decyzja Strony, która jest podejmowana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, i jej negatywnymi skutkami nie może być obciążany Skarb Państwa. Odnosząc się się do wskazanej przez Stronę okoliczności kryzysu gospodarczego, co skutkuje zmniejszeniem ilości zleceń, Organ podkreślił, że okoliczność ta wchodzi jednak w skład ryzyka gospodarczego, którego podmiot podejmujący się prowadzenia działalności gospodarczej winien być świadomy.

Odnosząc się do dalszych przesłanek wskazanych we wniosku Dyrektor Izby Skarbowej we Wa. podkreślił, że w sytuacji, gdy przedsiębiorca oceni, że jego sprawy są załatwiane przez organy administracji przez zbyt długi czas - może skorzystać z uprawnień do ponaglenia organu, m.in. w oparciu o przepis art. 141 Ordynacji podatkowej, czy też art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Dyrektor Izby Skarbowej we Wa. wskazał też, że w niniejszej sprawie znaczenie dla jej rozpatrzenia ma okoliczność, że z treści wniosku Strony wszczynającego postępowanie w sprawie przyznania ulgi jak i odwołania nie wynika, aby Podatnik nie otrzymywał zapłaty za wykonane usługi. Przedmiotem niniejszej sprawy jest przyznanie ulgi w spłacie podatku dochodowym od osób fizycznych, który jest wynikiem osiągania prze Stronę dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej. W ocenie organu Podatnik winien w ramach osiąganego dochodu zabezpieczyć środki na spłatę zobowiązań podatkowych.

Organ odwoławczy ocenił, że dla rozpatrzenia w niniejszej sprawie przesłanki ważnego interesu podatnika znaczenie ma także ustalenie aktualnej sytuacji majątkowej, finansowej jak i osobistej Strony w kontekście możliwości uregulowania zaległości podatkowych we wnioskowanym układzie ratalnym. W tym kontekście Organ podkreślił, że Strona nie dostarczyła materiału dowodowego, który pozwalałby na dokonanie oceny aktualnej sytuacji finansowej, majątkowej jak i osobistej Wnioskodawcy, pomimo skierowanego do Podatnika, wezwania organu pierwszej instancji oraz złożonej w trakcie wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego deklaracji, że przedłoży organowi podatkowemu oświadczenie o stanie majątkowym. Wobec czego, w niniejszej sprawie, organ pierwszej, jak i drugiej instancji nie mógł dokonać analizy sytuacji finansowej, majątkowej jak i osobistej Strony w kontekście złożonego wniosku o przyznanie układu ratalnego.

Dyrektor Izby Skarbowej we Wa. analizując niniejszą sprawę uznał także, że nie zaszła przesłanka interesu publicznego.

Mając na względzie te ustalenia Organ uznał, że przychylenie się do wniosku Strony spowodowałoby zbytnie uprzywilejowanie Podatnika względem innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, którzy terminowo regulują zobowiązania podatkowe.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego Podatnik zarzucił;

- nienależyte rozpoznanie przez organ Dyrektora Izby Skarbowej faktów poprzez pominięcie szczególnych okoliczności mających wpływ na trudną sytuację skarżącego.

- naruszenie interesów skarżącego chroniących życie i zdrowie członków rodziny skarżącego poprzez odmówienie skarżącemu rozłożenia na raty spłaty zaległości podatkowych.

W uzasadnieniu wskazał, że pismem datowanym 27 października 2011 r, stanowiącym załącznik do odwołania, zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej we Wa., z wnioskiem o wstrzymanie egzekucji. W uzasadnieniu tego wniosku podał, że czynności egzekucji mogą stać się bezpośrednią lub pośrednią przyczyną zagrożenia zdrowia i życia mojej żony i syna, którzy od dłuższego czasu są leczeni psychiatrycznie. Skarżący wyraził obawę się o zdrowie i życie mojej rodziny, ponieważ emocji związanych z czynnościami egzekucyjnymi mogą nie wytrzymać i stan ich zdrowia może się pogorszyć - może nawet nieodwracalnie.

Jednocześnie podkreślił też, że wstrzymanie egzekucji leży w interesie społecznym, ponieważ cały ciężar utrzymania rodziny spoczywa nim, a jedyną drogą do spłaty należności podatkowych jest jego praca, która dzięki zwielokrotnieniu wysiłków i wzmożeniu aktywności zawodowej i gospodarczej pozwoli na spłatę zaległych i bieżących zobowiązań.

Skarżący zarzucił, że Dyrektora Izby Skarbowej w swoim uzasadnieniu całkowicie pominął podane uzasadnieniu wniosku fakty.

W jego przekonaniu dolegliwości wymagające leczenia psychiatrycznego stanowią okoliczność, która przemawia za uznaniem wystąpienia szczególnie uzasadnionego przypadku, o którym mowa w treści normy prawnej zawartej w art. 23 § 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a prowadzenie postępowania egzekucyjnego mogłoby spowodować powstanie szkody na zdrowiu niemożliwej do naprawienia.

Zgoda na rozłożenie na raty spłaty zaległości podatkowych pozwoliłaby na powrót do normalnego funkcjonowania firmy, co zapewniłoby utrzymanie należytych warunków życia i powrotu do zdrowia jego żony i syna.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270) – w skrócie upsa. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) upsa.

Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 upsa, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a w szczególności powołanych w skardze przepisów o postępowaniu.

Przedmiotem skargi jest decyzja odmawiająca udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, przy czym w ocenie organów udzielenie ulgi stanowiłoby zabroniona prawem wspólnotowym pomoc dla przedsiębiorcy nie będąca pomocą de minimis, zaś za udzieleniem ulgi nie przemawia ani ważny interes strony ani interes publiczny.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest przepis art. 67b § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), zwanej dalej o.p., w myśl którego organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a, które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis. Zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 o.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

Z przepisu art. 67a o.p. wynika, że decyzje wydane na jego podstawie mają charakter uznaniowy. Oznacza to, że organ podatkowy może, ale nie musi wydać decyzji pozytywnej, czyli zastosowanie ustanowionej w nim ulgi podatkowej jest prawem, a nie obowiązkiem organów podatkowych. W konsekwencji, jeżeli nawet zaistnieją przypadki uzasadnione ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy może, ale nie musi umorzyć należnych kwot (por. S. Presnarowicz [w:] C. Kosikowski et. al., Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2006, s. 255; Z. Janowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1995, s. 270 i 271).

Uznanie administracyjne nie oznacza wprawdzie zupełnej dowolności sposobu rozstrzygnięcia wniosku o umorzenie zaległości podatkowych lub odsetek, jednak kontrola legalności tego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny jest w tym wypadku ograniczona. Kontrola Sądu sprowadza się w istocie do badania legalności przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowo-wyjaśniającego i poprawności oceny dokonanej na podstawie stanu faktycznego sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2001 roku, I S.A./Ka 498/00, PP z 2001 r. Nr 45, s. 14; tak też R. Mastalski [w:] B. Adamiak et. al., Ordynacja podatkowa. Komentarz 2005, Wrocław 2005, s. 308).

Jeżeli więc organ podatkowy, dokonując koniecznych ustaleń w sprawie, nie dopuścił się naruszenia prawa procesowego, i ustalenia te są wystarczające do merytorycznego załatwienia wniosku o umorzenie zaległości podatkowych oraz jeżeli dokonanej ocenie tego stanu faktycznego nie można zarzucić dowolności, to wyprowadzenie z takiej oceny wniosku czy należy umorzyć zaległości podatkowe, jest zagadnieniem natury słusznościowej, które uchyla się spod kontroli Sądu administracyjnego sprawującego tylko kontrolę legalności, czyli zgodności decyzji organów administracyjnych z prawem.

Zauważyć przy tym należy, że umorzenie zaległości podatkowych jest instytucją nadzwyczajną, skoro zasadą jest płacenie podatków, nie zaś zwalnianie podatników z tego obowiązku (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 1991 roku, SA/Gd 295/91, Przegląd Orzecznictwa Podatkowego z 1994 r. Nr 1, poz. 7). Z tego względu ważnego interesu podatnika, będącego jedną z przesłanek udzielenia ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej (B. Dauter [w:] S. Babiarz et. al., Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2005, teza 10 do komentarza do art. 67 Ordynacji podatkowej, Lex Polonica Maxima w wersji na październik 2006 rok). Przeciwnie, przyjmuje się, że przez ważny interes podatnika należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika i że umorzenie zaległości podatkowych lub odsetek uzasadnione będzie jedynie w takich wypadkach, które spowodowane zostały działaniem czynników, na które podatnik nie może mieć wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 kwietnia 2004 roku, I SA/Wr 735/02, LEX nr 129659; zob. też P. Roksisz, Uznanie administracyjne w ramach instytucji umorzenia zaległości podatkowych, Dor. Podatk. z 2004 r. Nr 1, s. 37). Natomiast pojęcie "interesu publicznego", o jakim mowa w art. 67a § 1 o.p., powinno być oceniane z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy. Przy jego ocenie należy też uwzględnić zasadność obciążenia państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa kosztami udzielonej w ten sposób pomocy, na tle sytuacji finansowej państwa. Niemożność jednoznacznego zdefiniowania tego pojęcia powoduje, że w każdym indywidualnym przypadku jego znaczenie może uwzględniać różne aspekty wskazanych wyżej wartości. (Wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 maja 2006 r., III SA/Wa 1964/05, niepublik.).

Istotne jest przy tym, że to po stronie podatnika, który ubiega się o przyznanie ulgi w postaci rozłożenia zaległości na raty, jako tego, kto występuje o określone uprawnienie, leży obowiązek wykazania, że w dotyczącej go sprawie spełnione są przesłanki, o których mowa w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 1999 r., III SA 7580/98, Lex Polonica Maxima w wersji na październik 2006 r.). Mając powyższe względy na uwadze Sąd uznał, że organ odwoławczy, podejmując zaskarżoną decyzję, nie wykroczył poza granice przyznanego mu uznania administracyjnego. Zaskarżona decyzja została wydana po rozpatrzeniu przez organ odwoławczy wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Analizując, czy zachodzi w sprawie ważny interes podatnika lub interes publiczny, organy podatkowe prawidłowo uznały, że okoliczności wskazane przez skarżącego we wniosku i w odwołaniu, są niewystarczające do przyznania wnioskowanej ulgi podatkowej, albowiem nie są okolicznościami wyróżniającymi sytuację skarżącego od sytuacji innych podatników.

Trafnie organy wskazały, że niepowodzenia działalności gospodarczej nie mogą skutkować obowiązkiem udzielenia ulgi podatkowej. Każdy obywatel, rozpoczynając działalność gospodarczą, powinien, bowiem podejmować decyzje w sposób przemyślany i zgodny z prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 1999 roku, III SA 7493/98, Lex Polonica Maxima). Skoro współpraca z kontrahentami lub organami administracji w sposób trwały napotyka na przeszkody, rzeczą skarżącego, jako przedsiębiorcy należycie dbającego o własne interesy było poszukanie nowych kontraktów bądź dostosowanie prowadzonej działalności do nowej sytuacji. A zatem, jak słusznie wywodził organ odwoławczy, nie można przerzucać konsekwencji działania podmiotu, który jest profesjonalistą, na państwo i społeczeństwo. Wskazać należy, iż w istocie skarżący nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających prawdziwość jego twierdzeń, a także nie wyjaśnił, w jaki sposób przedłużanie się realizacji kontraktów spowodowało powstanie zaległości podatkowych. Słusznie przy tym organy podkreśliły, że Skarżący nie wskazywał, że nie otrzymał zapłaty za wykonane usługi zaś wniosek dotyczył podatku od dochodu z działalności gospodarczej, a więc dochodu, który już w przeszłości został osiągnięty.

Skarżący, mimo wezwań organu i złożonego zobowiązania nie przedstawił żadnych dokumentów ani dowodów dotyczących jego sytuacji majątkowej, rozmiaru i danych dotyczących prowadzonej działalności ani dowodów potwierdzających fakty podane we wniosku. Tym samym w istocie uniemożliwił organom rzeczywistą ocenę zaranności udzielenia ulgi.

Odnosząc się natomiast do podniesionych na etapie skargi zarzutów nieuwzględnienia sytuacji osobistej Skarżącego, w tym choroby członków rodziny, wskazać należy, że – wbrew twierdzeniom- skarżący nie podniósł tych argumentów w odwołaniu, a jedynie we wniosku o wstrzymanie egzekucji, który został rozpoznany w odrębnym trybie. Nie były to, więc fakty znane organowi "z urzędu".

Ponadto także w tym zakresie brak jest jakiegokolwiek udowodnienia lub choćby uprawdopodobnienia podnoszonych twierdzeń, w szczególności o szkodliwym wpływie prowadzonej egzekucji na stan zdrowia.

Niechęć Strony do ujawniania danych, uważanych przez nią za poufne nie może uchylać obowiązku udowodnienia faktów, na których opiera ona swój wniosek, w szczególności, że zgodnie z art. 293. § 1. Ordynacji podatkowej "Indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową.", zgodnie zaś z § 2 "Przepis § 1 stosuje się również do danych zawartych w (...) aktach postępowania podatkowego, kontroli podatkowej oraz aktach postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe". Oznacza to, że dane zgromadzone w postępowaniu podatkowym nie mogą być ujawniane na zewnątrz.

Reasumując w ocenie Sądu organy prawidłowo oceniły, iż zebrany w toku postępowania materiał, nie daje podstaw do uznania, że zachodzą przesłanki uzasadniające udzielenie ulgi. Organy zgromadziły i przeanalizowały w tym zakresie wszystkie dostępne im dowody. Nie można zaś zarzucać im nieuwzględnienia okoliczności, co, do których dowodów nie posiadały, ani – bez udziału stornu- uzyskać nie mogły.

Reasumując zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, bowiem organy podatkowe nie naruszyły przepisów prawa w zakresie wskazanym na wstępie niniejszych wywodów. Skargę, więc, zgodnie z art. 151upsa należało oddalić.