Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 229/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c,  art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 6,  art. 9,  art.  107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 5 czerwca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędzia WSA Beata Jezielska Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2012 roku sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie statusu bezrobotnego 1/ uchyla zaskarżoną decyzję; 2/ orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]", Starosta "[...]" orzekł o uznaniu J. W. z dniem "[...]" za osobę bezrobotną oraz orzekł o odmowie przyznania mu prawa do zasiłku. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał m.in., iż J. W. spełnia warunki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej, przy czym podstawą odmowy przyznania mu prawa do zasiłku jest fakt, że nie posiada on wymaganych okresów uprawniających do zasiłku.

W odwołaniu od powyższej decyzji z dnia "[...]" J. W. podniósł m.in., że uzasadnienie decyzji Starosty nie ma pokrycia w prawdzie i jest "rażącym pomawianiem".

Decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]", Wojewoda, po rozpatrzeniu zażalenia J. W. na postanowienie Starosty "[...]" z dnia "[...]", znak: "[...]", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje organu pierwszej instancji. Argumentował, że nie dopatrzył się w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji nieprawidłowości, znamion przestępstwa, ani też celowego działania organu lub jego pracowników na niekorzyść J. W. Ponadto powody zawieszenia postępowania przez Starostę (postanowienie z dnia "[...]"), podjęcia postępowania po wydaniu decyzji przez SKO (postanowienie z dnia "[...]"), a następnie wydanie decyzji znak: "[...]", z dnia "[...]", orzekającej o uznaniu J. W. za osobę bezrobotną, zostały szczegółowo omówione w opisie stanu faktycznego skarżonej decyzji. Dodatkowo Wojewoda podniósł, że treść decyzji, czyli jej elementy składowe, są przedmiotem unormowania art. 107 k.p.a., a zgodnie z § 1 tego przepisu decyzja powinna zawierać m.in. "oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne (... )". Wymogi uzasadnienia decyzji określone zostały natomiast w § 3 tego przepisu. W świetle powyższego rozstrzygnięcie i uzasadnienie to dwa istotne elementy składowe decyzji. Wskazał, że rozstrzygnięcie zawarte w sentencji decyzji jest jednym z najistotniejszych elementów każdej decyzji administracyjnej. Treść rozstrzygnięcia jest bowiem równoznaczna z udzielonym stronie uprawnieniem albo nałożonym na nią obowiązkiem. Osnowa (rozstrzygnięcie) decyzji jest jej kwintesencją, rozstrzygnięcie musi więc być tak sformułowane, aby wynikało z niego w sposób jednoznaczny, jaki obowiązek zostaje nałożony na stronę lub jakie uprawnienie strona otrzymuje. Przy czym obowiązek lub uprawnienie powinny być wyrażone precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji.

Skargę na decyzję Wojewody z dnia "[...]" wniósł do Sądu J. W. żądając jej wyeliminowania z obrotu prawnego, ewentualnie o poprawienie jej uzasadnienia. Wskazał, że uzasadnienie zakwestionowanej decyzji "nie jest na temat", organ mataczy i nie wie co zrobić w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Podniósł m.in., iż w sposób przejrzysty wyjaśnił skarżącemu rolę i charakter rozstrzygnięcia i uzasadnienia decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola Sądu sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), przy czym Sąd z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.) nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia - art. 135 p.p.s.a.

W przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt (decyzja, postanowienie) wydany został z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, których naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia jego nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) Sąd eliminuje taki akt z obrotu prawnego poprzez jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności. W przeciwnym wypadku skarga podlega oddaleniu (art.151 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w takim właśnie zakresie, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z istotnym naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które to naruszenie obliguje Sąd do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Z materiału dowodowego sprawy – osnowy zakwestionowanej decyzji wynika, że organ odwoławczy, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego na postanowienie Starosty "[...]" z dnia "[...]" w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie przyznania statusu osoby bezrobotnej, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, przy czym z sentencji nie wynika, iż rozstrzygnięcie dotyczy decyzji Starosty z dnia "[...]" bowiem nie określono zarówno daty wydania tejże decyzji, jak i jej przedmiotu. Natomiast z uzasadnienia decyzji z dnia "[...]" dopiero wynika, że decyzja ta dotyczy decyzji organu pierwszej instancji z dnia "[...]", którą to decyzją Starosta orzekł o uznaniu J. W. z dniem "[...]" za osobę bezrobotną i odmówił mu przyznania prawa do zasiłku.

Mając na uwadze wskazana powyżej istotna sprzeczność pomiędzy osnową, a uzasadnieniem zakwestionowanej decyzji wyjaśnienia wymaga, że w rozstrzygnięciu decyzji zostaje wyrażona wola organu administracji załatwiającego sprawę. Pomiędzy sentencją decyzji, a jej uzasadnieniem powinna zachodzić spójność. Rozstrzygnięcie (osnowa decyzji) musi być sformułowane w taki sposób, aby nie było wątpliwości, czego ono dotyczy, jakie uprawnienia zostały przyznane lub jakie obowiązki zostały na stronę nałożone. Rozstrzygnięcie powinno być zatem sformułowane precyzyjnie, bez niedomówień i różnej interpretacji. W sprawie będącej przedmiotem kontroli, Sąd stwierdza że pomiędzy sentencją zaskarżonej decyzji, a jej uzasadnieniem zachodzi sprzeczność. Mianowicie, z sentencji zaskarżonej decyzji Wojewody wynika, że organ rozpatrzył zażalenie na zawieszenie postępowania i utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, będącą przedmiotem odwołania

W świetle powyższego, wydanie przez Wojewodę decyzji utrzymującej w mocy decyzję Starosty wskazuje na wewnętrzną sprzeczność sentencji zaskarżonej decyzji z treścią jej uzasadnienia.

W tych okolicznościach uznać należało, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 107 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 6 i art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, której sentencja pozostaje w sprzeczności z uzasadnieniem.

Stosownie bowiem do wytycznych zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego organy administracji publicznej obowiązane są działać na podstawie i w granicach wytyczonych przez przepisy prawa (art. 6 k.p.a.), przy czym postępowanie należy prowadzić w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa (art. 9 k.p.a.). Realizacji tych wymogów nie stanowi z pewnością wydanie decyzji, której uzasadnienie przeczy wydanemu rozstrzygnięciu. Wynikający, bowiem z art. 6 k.p.a. obowiązek samokontroli przestrzegania prawa, zobowiązuje organ do podejmowania działań w zgodzie z prawem.

Z tych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. należało uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję Wojewody.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy będzie miał na względzie rozważania zawarte w niniejszym wyroku.

O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono w oparciu o art. 152 p.p.s.a.