Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 654/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 5 ust. 1; par. 6 ust. 1; par. 8 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1367
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - tekst jednolity
article: art. 84 par. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Asesor WSA Aleksandra Żmudzińska (spr.), Protokolant Specjalista Joanna Pasiecznik-Sól, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2023 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. w K. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 21 czerwca 2022 r. nr NS-HP.2332.2.24.2022 w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 21 czerwca 2022 r. Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z 31 marca 2022 r. nr [...] o stwierdzeniu u uczestnika M. F. choroby zawodowej – przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka wym. w poz. 20.1. wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych.

W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.- dalej jako k.p.a.), art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r - Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320, ze zm. dalej jako Kodeks pracy) oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367, ze zm. – dalej jako rozporządzenie).

W uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny sprawy. Wskazał, że decyzją z

31 marca 2022 r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. stwierdził u uczestnika (pracownika skarżącego) chorobę zawodową - przewlekłą chorobę obwodowego układu nerwowego wywołaną sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka, w oparciu o postępowanie wyjaśniające narażenie zawodowe i orzeczenie lekarskie Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. z

24 stycznia 2022 r. nr [...].

Odwołanie od decyzji PPIS w K. złożył pracodawca: E Sp.

z o.o., który zarzucił jej naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 2351 Kodeksu pracy oraz art. 7, art. 77

§ 1 i art. 107 § 3 k.p.a.

Za podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie podejrzenia choroby zawodowej u pracownika Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny przyjął warunki, jakie powinny być spełnione do uznania zawodowej etiologii rozpoznanego schorzenia, biorąc pod uwagę definicję choroby zawodowej, określonej w art. 2351 Kodeksu pracy.

Organ I instancji podczas prowadzenia postępowania wyjaśniającego ustalił, że uczestnik pracował w latach: 1985-1993 w H S.A. (zakład zlikwidowany) na stanowiskach operatora urządzeń przygotowania mieszanek, operatora pras, operatora linii rdzeni elektrodowych; oraz w latach 1994-2021 w E Sp. z o.o. na stanowiskach: operatora linii, operatora prasy do produkcji elektrod, operatora aglomerowni, II operatora aglomerowni, operatora nawijarki.

PPIS w K. wskazał, że czynności wykonywane podczas pracy na stanowisku operatora nawijarki charakteryzowały się powtarzalnością, rytmicznością oraz przeciążeniem kończyn górnych w stawach nadgarstkowych, co stwarzało ryzyko powstania choroby zawodowej pod postacią zespołu cieśni nadgarstka.

Pracownik był badany w jednostce orzeczniczej I stopnia. W wywiadzie chorobowym podał nasilające się od 5-6 lat bóle i drętwienia palców rąk, osłabienie siły mięśniowej oraz wypadanie przedmiotów z rąk. Dolegliwości występują obustronnie, ale z nasileniem w kończynie prawej. W badaniu ENeG wykonanym w dniu 21 lipca 2020 r. w kończynie górniej lewej stwierdzono cechy zespołu rowka nerwu łokciowego, natomiast badanie z dnia 13 listopada 2020 r. ujawniło w kończynie górnej prawej cechy prawostronnego zespołu cieśni kanału nadgarstka oraz neuropatii czuciowej nerwu łokciowego prawego. Z kolei w wykonanym w dniu 20 lipca 2021 r. badaniu ENeG opisywano przedłużoną latencję końcową we wszystkich badanych nerwach, najbardziej wyrażoną w prawym nerwie pośrodkowym, zwolnienie szybkości przewodzenia włókien czuciowych w prawym nerwie pośrodkowym oraz niską amplitudą odpowiedzi czuciowych obu nerwów pośrodkowych i lewym nerwie łokciowym. Wskazano, że badanie potwierdziło neurograficzne cechy zespołu cieśni nadgarstka po stronie prawej.

Lekarze specjaliści - w oparciu o dane z wywiadu chorobowego, badanie przedmiotowe, konsultację neurologiczną, wyniki badań dodatkowych oraz analizę udostępnionej dokumentacji medycznej rozpoznali prawostronny zespołu cieśni nadgarstka. Biorąc pod uwagę ocenę narażenia zawodowego podali, że istnieją podstawy do rozpoznania z co najmniej wysokim prawdopodobieństwem przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni nadgarstka.

Zdaniem organu PPIS w K. dokonał oceny narażenia zawodowego uczestnika w sposób wyczerpujący oraz wnikliwy. Świadczy o tym znajdująca się w aktach sprawy karta oceny narażenia zawodowego, gdzie w sposób dokładny opisano czynności, które uczestnik wykonywał u skarżącego. Ocenę sporządzono w oparciu o dochodzenie przeprowadzone w siedzibie pracodawcy w obecności przedstawicieli pracodawcy, podczas którego ustalono zakres wykonywanych czynności, oraz dokonano oględzin stanowisk pracy. Załączona do odwołania płyta CD z nagraniem czynności wykonywanych podczas pracy na stanowisku operatora nawijarki pokrywa się z dokładnym opisem zawartym w karcie oceny narażenia zawodowego.

Opis sposobu wykonywania pracy był analizowane przez lekarzy orzeczników WOMP, którzy stwierdzili, że opisane warunki pracy mogą prowadzić do powstania choroby oraz orzekli o rozpoznaniu u badanego choroby zawodowej wymienionej w pozycji 20.1 wykazu chorób zawodowych.

Opisane w karcie oceny narażenia zawodowego czynności charakteryzujące się powtarzalnością, rytmicznością oraz przeciążeniem kończyn górnych w stawach nadgarstkowych miały miejsce podczas pracy na stanowisku operatora nawijarki w latach 2014 - 2021. Specjaliści PChZ WOMP w K. w orzeczeniu z dnia

24 stycznia 2022 r. również wskazują te lata jako okres pracy w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej.

Odnosząc się do ponoszonych zarzutów dotyczących występowania u pracownika zmian zwyrodnieniowo-dyskopatycznych odcinak L/S kręgosłupa, organ wyjaśnił, że zmiany te były znane orzecznikom na etapie wydawania orzeczenia. Specjaliści WOMP PChZ w S. po przeprowadzeniu diagnostyki różnicowej nie wykazali decydującego wpływu jakiegokolwiek czynnika pozazawodowego na powstanie u ww. choroby, tym samym uznali z przeważającym prawdopodobieństwem zawodową etiologię schorzenia.

Organ podniósł, że organy inspekcji sanitarnej są związane rozpoznaniem podanym w orzeczeniu lekarskim. Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie przyjmuje, że bez orzeczenia lekarskiego (opinii) bądź sprzecznie z nim organ nie może dokonać rozpoznania choroby, tym samym oznacza to, iż ustalenie jednego z ważnych elementów zaliczenia schorzenia do choroby zawodowej uzależnione jest od treści specjalistycznego orzeczenia lekarskiego. Tak więc bez przedmiotowych opinii bądź sprzecznie z tymi opiniami organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach podniesione zostały zarzuty naruszenia:

- § 8 ust. 1 oraz ust. 2 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie i nie zwrócenie się przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. i Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, pomimo wniosku skarżącego, o dodatkową konsultację do jednostki orzeczniczej II stopnia, w związku z przedłożeniem przez skarżącego do sprawy nowych dowodów, które mogły mieć wpływ na ocenę narażenia zawodowego;

- § 4 ust. 1 w zw. z § 6 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia poprzez błędne zastosowanie przez organy administracji i w efekcie niesporządzenie chronometrażu czynności w karcie oceny narażenia zawodowego, co doprowadziło do wydania przez lekarza orzecznika błędnego orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej, opartego na nieprawidłowo sporządzonej karcie oceny narażenia zawodowego, a w konsekwencji do wydania przez organy obu instancji błędnych decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej u uczestnika;

- art. 15 oraz art. 136 § 1 k.p.a. przez Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, który w istocie sprawy - nie poczynił własnych ustaleń, nie dokonał merytorycznej weryfikacji zarzutów i twierdzeń skarżącego, a także nie uzupełnił postępowania dowodowego, tak aby sprawdzić, czy zarzuty podnoszone przez skarżącego w istocie były uzasadnione. W efekcie, przedmiotowa sprawa została rozpoznana już na etapie wydania orzeczenia lekarskiego, a zasada dwuinstancyjności okazała się być iluzoryczna;

- naruszenie art. 2351 Kodeksu pracy, poprzez błędną wykładnie i przyjęcie, iż w przypadku uczestnika można przyjąć bezspornie lub z dużym prawdopodobieństwem, że czynniki szkodliwe dla zdrowia w miejscu pracy mogły u niego doprowadzić do zaistnienia choroby zawodowej,

-naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 6 k.p.a. poprzez pominięcie podnoszonych przez skarżącego nieprawidłowości w zakresie prowadzonego postępowania, w tym orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia 13 stycznia 2022 r. wydanego w oparciu o wadliwie sporządzoną kartę oceny narażenia zawodowego, pomimo zgłaszania zastrzeżeń przez skarżącego na etapie postępowania administracyjnego i wskazywanie konkretnych uchybień, które doprowadziły do wydania nieprawidłowego orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej, a w konsekwencji doprowadziło do wydania nieprawidłowej decyzji administracyjnej przez organy obu instancji.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329, ze zm. - dalej jako: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a.).

Przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem organ naruszył przepisów prawa.

Zgodnie z definicją sformułowaną w art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r - Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320, ze zm. dalej jako Kodeks pracy) za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".

Na podstawie upoważnienia zawartego w art. 237 § 1 pkt 3 – 6 i § 1¹ K.p. Rada Ministrów wydała rozporządzenie z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367, ze zm. – dalej jako rozporządzenie) określające wykaz chorób zawodowych, a także okresy, w których wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych.

W świetle powyższych regulacji podkreślić należy, że rozpoznanie u badanego jednej z chorób wskazanych w wykazie chorób zawodowych pozwala organowi inspekcji sanitarnej na wydanie decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej, ale tylko wówczas, gdy wystąpiła taka jednostka chorobowa, która została zamieszczona w powyższym wykazie jako choroba zawodowa, choroba ta bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w miejscu pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy oraz udokumentowane objawy chorobowe wystąpiły w określonym czasie.

Brak którejkolwiek z wymienionych przesłanek w stanie faktycznym sprawy wyklucza możliwość stwierdzenia choroby zawodowej. Nie można jej zatem stwierdzić zarówno wtedy, gdy choroba, na którą cierpi pracownik nie została wskazana w wykazie, wówczas, gdy nie została spowodowana działaniem narażenia zawodowego, jak i wówczas, gdy wystąpiła po upływie określonego czasu po ustaniu narażenia zawodowego.

Przenosząc te regulacje na stan faktyczny sprawy zauważyć należy, że choroba zdiagnozowana u uczestnika mieści się w wykazie chorób zawodowych. Została ona wymieniona pod poz. 20.1. załącznika do rozporządzenia i jest opisana jako przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka.

Odnośnie drugiej z ww. przesłanek w orzeczeniu lekarskim nr [...] lekarze orzecznicy stwierdzili, że "W oparciu o dane z wywiadu chorobowego, badanie przedmiotowe, konsultację neurologiczną, wyniki badań dodatkowych oraz analizę udostępnionej dokumentacji medycznej rozpoznano u badanego prawostronny zespół cieśni nadgarstka. Biorąc pod uwagę ocenę narażenia zawodowego istnieją podstawy do rozpoznania u badanego z co najmniej wysokim prawdopodobieństwem przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka." Orzeczenie to nie zostało w żaden sposób podważone, zatem brak jest podstaw do jego kwestionowania.

Odnośnie czasu wystąpienia objawów chorobowych wskazać należy, że w przypadku cieśni nadgarstka wynosi on 1 rok od zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, ale w przypadku strony wystąpiły one w czasie pracy na stanowisku operatora nawijarki, a zatrudnienie trwa do nadal. Nie można zatem stwierdzić, że nie została spełniona także i ta przesłanka, konieczna dla stwierdzenia choroby zawodowej.

W uzupełnieniu rozważań dotyczących orzeczenia lekarskiego wyjaśnić należy, że stosownie do § 5 ust. 1 rozporządzenia, właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 1175 z późn. zm.) zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 i 3. Stosownie zaś do § 6 ust. 1 lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej "orzeczeniem lekarskim", na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Wreszcie po myśli § 8 ust. 1 rozporządzenia, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.

Z powyższego wynika, że orzecznictwo w zakresie chorób zawodowych należy do lekarzy spełniających określone wymagania kwalifikacyjne, a jednocześnie zatrudnionych w wyspecjalizowanych jednostkach z zakresu medycyny pracy. Tylko orzeczenie lekarskie spełniające ww. warunki jest miarodajne dla ustalenia istnienia bądź braku choroby zawodowej i to w szczególności to orzeczenie stanowi podstawę wydania decyzji o stwierdzeniu albo odmowie stwierdzenia choroby zawodowej.

Oznacza to także, że kwestia rozpoznania choroby zawodowej nie należy do kompetencji właściwego organu inspekcji sanitarnej, a orzeczenie lekarskie wydane w tym przedmiocie opiera się na wiadomościach specjalnych lekarza spełniającego określone wymagania kwalifikacyjne i stanowi wiążący dokument urzędowy, co do rozpoznania określonej choroby. Brak jest bowiem podstaw prawnych do oceny przez organy inspekcji sanitarnej dokumentacji medycznej pracownika i prowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie rozpoznania i przyczyn choroby zawodowej. Brak jest także ku temu podstaw faktycznych, skoro organy inspekcji sanitarnej nie posiadają wiedzy koniecznej dla oceny stanu zdrowia pracownika lub byłego pracownika. Analiza dokumentacji medycznej pracownika należy do kompetencji lekarzy orzeczników, a nie organów inspekcji sanitarnej, gdyż to lekarzom orzecznikom, jako specjalistom medycyny pracy, znana jest specyfika czynności zawodowych mogących mieć wpływ na rozwój schorzeń ujętych w wykazie chorób zawodowych. To oni posiadają doświadczenie i wiedzę co do oceny wpływu sposobu wykonywanej pracy i warunków istniejących w środowisku pracy na powstanie choroby. Organy inspekcji sanitarnej nie mogą wydać decyzji wbrew lub niezgodnie z orzeczeniem lekarskim, jeżeli zostało ono wydane z zachowaniem norm określonych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych. Bazując wyłącznie na swojej wiedzy, nie mogą również zakwestionować rozpoznania lub nierozpoznania choroby zawodowej przez jednostki orzecznicze, tj. bez uzyskania weryfikujących orzeczeń innych uprawnionych jednostek. Niedopuszczalne jest, aby organ przeciwstawiał własną wiedzę wiadomościom specjalnym posiadanym przez lekarzy, uzewnętrznionym w treści ich orzeczeń. Stąd w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że orzeczenie lekarskie wydane w ramach orzekania o chorobach zawodowych ma walor opinii biegłego, o której mowa w art. 84 § 1 k.p.a,, zatem organ – jak w przypadku każdej opinii biegłego – nie ma możliwości polemiki z poczynionymi w niej ustaleniami i może ją weryfikować tylko pod kątem formalnej poprawności, kompletności czy jednoznaczności wydanego orzeczenia. Jeśli orzeczenie lekarskie jest prawidłowe pod względem formalnym, zawiera wyczerpujące, logiczne i prawidłowe uzasadnienie, to organ nie może samodzielnie go podważać i przyjmować, że stan zdrowia strony kształtuje się odmiennie od wyników badań i ustaleń stanowiących podstawę orzeczenia lekarskiego. Orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Natomiast stosownie do § 8 ust. 2 rozporządzenia, jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału, nie jest jednak uprawniony do samodzielnego podważania ustaleń zawartych w orzeczeniu.

Odnosząc się do twierdzeń strony skarżącej co do wadliwego sporządzenia karty oceny narażenia zawodowego, co skutkowało wadliwymi ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę wydania orzeczenia przez lekarzy orzeczników Sąd stwierdza, że ich nie podziela. Z akt sprawy wynika, że karta oceny narażenia zawodowego została sporządzona w oparciu o postępowanie przeprowadzone w dniu 6 lipca 2021 r. W jej sporządzaniu brali udział nie tylko pracownicy inspekcji sanitarnej, ale także dwaj przedstawiciele strony skarżącej, tj. Kierownik Wydziału [...] i Kierownik Działu BHP i Ochrony Środowiska. Tymczasem jak wskazują zasady doświadczenia życiowego, jeśli przedstawiciele pracodawcy byli obecni przy sporządzaniu karty, to mogli zgłaszać swoje zastrzeżenia, wyjaśnienia i uwagi. Skoro podpisali oni kartę nie wnosząc uwag, to brak jest podstaw do kwestionowania opisanego w niej stanu faktycznego i dokonanych w oparciu o nie ustaleń.

Odnośnie zaś orzeczenia lekarskiego zwrócić należy uwagę, że – jak z niej wynika – karta narażenia była tylko jednym z elementów, w oparciu o które orzeczenie zostało wydane, gdyż lekarze wzięli ponadto pod uwagę także dane z wywiadu chorobowego, badanie przedmiotowe, konsultację neurologiczną, wyniki badań dodatkowych oraz udostępnioną dokumentację medyczną.

Natomiast czynności, jakie uczestnik wykonywał na stanowisku operatora nawijarki – wbrew zarzutowi skargi – zostały dokładnie i szczegółowo opisane w karcie narażenia zawodowego na str. 3-4.

Również zarzuty dot. chronometrażu i jego wadliwego sporządzenia są nieuzasadnione. Karta oceny narażenia zawodowego wskazuje, ile czasu zajmował cykl nawijania szpuli i ile szpuli w ciągu dnia pracy uczestnik nawijał. Choć w istocie w czasie cyklu nawijania jednej szpuli pracownik wykonywał szereg czynności to w karcie wskazano, że w zależności od wielkości szpuli nawijał 204 szt. 5 kg szpul lub 107 szt. szpul 16 kg. Na tej podstawie można określić ilość konkretnych, dokładnie odpisanych ruchów wykonywanych przez uczestnika.

Nie ma również znaczenia proporcja czasu pracy zajmowanego przez czynności monotypowe w stosunku do innych. Istotne jest bowiem, że takie czynności były przez uczestnika wykonywane, a stwierdzone schorzenie z co najmniej wysokim prawdopodobieństwem jest wywołane sposobem wykonywania pracy. Okoliczność, że praca przy nawijarce wiąże się także z czynnościami nie obciążającymi stawów nadgarstkowych nie zmienia faktu, że inne czynności z takim obciążeniem się wiążą i z wysokim stopniem prawdopodobieństwa spowodowały chorobę zawodową, co stwierdzili lekarze orzecznicy.

Nadto zauważyć należy, że fakt, iż uczestnik cierpi na inne schorzenia był znany lekarzom orzecznikom i mimo tego wydali oni orzeczenie o stwierdzeniu choroby zawodowej, co wskazuje, że stanęli oni na stanowisku, że nie wpływa to na konkluzję co do stwierdzenia z co najmniej wysokim prawdopodobieństwem zawodowego pochodzenia schorzenia uczestnika. Orzeczeniem tym, jak już wskazano, organy inspekcji sanitarnej są zaś związane.

Powyższe prowadzi do wniosku, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 2351 Kodeksu pracy poprzez bezpodstawne przyjęcie, że czynniki środowiska pracy spowodowały u uczestnika chorobę zawodową, gdyż stwierdzenie to znajduje oparcie w całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego, a wobec tego nie jest bezpodstawne.

Zauważyć przy tym należy, że organ prowadzący postępowanie wyjaśniające nie ma obowiązku przeprowadzać wszystkich dowodów zawnioskowanych przez stronę. Organ prowadzi postępowanie dowodowe tylko w takim zakresie jaki jest konieczny do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Skoro, organ w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego stwierdził, że dysponuje materiałem dowodowym w oparciu, o który zostaną wyjaśnione istotne dla sprawy okoliczności, to nie musi zbierać dodatkowych dowodów na potwierdzenie dokonanych już wcześniej ustaleń.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.