Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 795/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 217
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 4 grudnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz – Kremis (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi E. K. i R. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Kierownik Wydziału Planowania Przestrzennego w Urzędzie Gminy M., na podstawie art. 219 kpa, wydał z upoważnienia Burmistrza Gminy M., postanowienie z dnia [...] ([...]), odmawiające wydania - na rzecz E. K. i R. K. - zaświadczenia "o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na działce nr [...], AM [...], obręb G., dla rozbudowy budynku gospodarczego". Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ stwierdził, że zgodnie z § 27 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...], uchwalonego przez Radę Miejską w M. uchwałą Nr [...] z dnia [...] łączna kubatura dopuszczalnej zabudowy towarzyszącej budynkowi mieszkalnemu nie może być większa niż 50% wielkości ustalonej w planie dla budynku mieszkalnego. Zgodnie z § 68 tekstu planu, dopuszczalna kubatura budynku mieszkalnego wynosi do 800 m3, a tym samym dopuszczalna łączna kubatura zabudowy towarzyszącej wynosi 400 m3. Tymczasem kubatura rozbudowanego - po wejściu w życie planu miejscowego - budynku gospodarczego, którego dotyczy wniosek o wydanie zaświadczenia, wynosi ok. 866 m3, znacznie przekraczając ustalenia planu i tym samym jest niezgodna z zapisami obowiązującego planu miejscowego. Na uzasadnienie organ wskazał, że pismem z dnia 15 maja 2018 r. E. K. i R. K. wystąpili do organu pierwszej instancji o wydanie zaświadczenia o zgodności rozbudowy budynku gospodarczego na działce nr [...], AM-[...], obręb G., z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do wniosku dołączyli postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] Nr [...], wstrzymujące roboty budowlane związane z rozbudową budynku gospodarczego w miejscowości G., na działce nr [...], AM-[...], gmina M. oraz nakładające na E. K. i R. K., obowiązek przedłożenia w terminie do 30 października 2018 r. m.in. zaświadczenia Burmistrza Gminy M. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego na działce nr [...], AM-[...], obręb G., gmina M., miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla rozbudowy budynku gospodarczego.

Zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji wnieśli, z zachowaniem terminów ustawowych, E. K. i R. K. Żalący się zarzucili, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o zapisy planu miejscowego, który wyraźnie dopuszcza przy rozbudowie, przebudowie i nadbudowie budynków istniejących w dniu wejścia w życie planu, odstąpienie od wskazanych w planie parametrów za zgodą Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Żalący się oświadczyli, że posiadają odpowiednie zaświadczenie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, którego kopię dołączyli do wniesionego zażalenia. Wskazali także na uzyskane przez Inspektora Nadzoru Budowlanego potwierdzenie organu konserwatorskiego aktualności tego zaświadczenia.

Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. po rozpatrzeniu zażalenia E. K. i R. K., na wydane postanowienie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm. - dalej jako "Kpa"), utrzymało je w mocy.

Na uzasadnienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że opisanym w osnowie postanowieniem organ pierwszej instancji odmówił wydania żądanego przez wnioskodawców zaświadczenia. Dalej podniesiono, że zaświadczenie o żądanej przez wnioskodawców treści nie może zostać wydane, jednakże z innych powodów, niż to wskazał organ pierwszej instancji. Dlatego orzeczenie organu pierwszej instancji należało utrzymać w mocy, aczkolwiek niezbędne było przedstawienie poszerzonego uzasadnienia dla stanowiska organu administracji. Jako podstawę prawną swojego żądania wnioskodawcy wskazali art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 202, z późn. zm.). Przepis ten został również wymieniony w dołączonym do wniosku postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...], Nr [...], na mocy którego Wnioskodawcy zostali zobowiązani do przedłożenia żądanego zaświadczenia. Zgodnie z art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie, zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Planem miejscowym, obowiązującym na terenie objętym wnioskiem o wydanie zaświadczenia, jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...], uchwalony przez Radę Miejską w M. uchwałą Nr [...] z dnia [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr 223, poz. 2517). W części graficznej planu działka nr [...] oznaczona została symbolem "27 MN", oznaczającym - stosownie do § 26 pkt 1 części tekstowej planu - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zgodnie z § 27 pkt 3 części tekstowej planu, dopuszcza się również zabudowę towarzyszącą budynkowi mieszkalnemu na tej samej działce, o łącznej powierzchni zabudowy i kubaturze nie większej niż 50% wielkości ustalonych w planie dla budynku mieszkalnego i nie więcej niż po jednym z następujących obiektów na każdy budynek mieszkalny: a) garaż dla samochodów osobowych, nie większy niż na trzy stanowiska postojowe, b) budynek gospodarczy, c) wiata, d) altana ogrodowa, e) przydomowa oranżeria (ogród zimowy), f) budynek usługowy, z zastrzeżeniem pkt. 8, o ile prowadzona w nim działalność nie wywołuje uciążliwości powodujących przekroczenie standardów środowiska dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (podkr. Kolegium). Z przywołanego przepisu jednoznacznie wynika, że zabudowa towarzysząca budynkowi mieszkalnemu jest dopuszczalna na tej samej działce. Innymi słowy, aby na działce objętej przywołanymi zapisami planu miejscowego mogła powstać zabudowa wymieniona w § 27 pkt 3 części tekstowej planu, musi na niej również zostać zlokalizowany budynek mieszkalny. Tymczasem z akt sprawy wynika, że na objętej wnioskiem o wydanie zaświadczenia działce nr [...], AM-[...], obręb G., brak jest budynku mieszkalnego. Budynek taki występuje natomiast na sąsiedniej działce nr [...]. Stwierdzić zatem należy, że wskazana we wniosku o wydanie zaświadczenia rozbudowa budynku gospodarczego na działce nr [...] jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do zarzutu żalących się, że zapisy planu miejscowego dopuszczają przy rozbudowie budynków istniejących w dniu wejścia w życie planu odstąpienie od wskazanych w planie parametrów za zgodą Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, kolegium stwierdza, że zarzut ten jest nieuzasadniony. Po pierwsze, jak zostało to już wyżej wyjaśnione, na działce nr [...] nie może zostać rozbudowany budynek gospodarczy, ponieważ brak na tym terenie budynku mieszkalnego, warunkującego - stosownie do § 27 pkt 3 części tekstowej planu miejscowego - dopuszczalność powstania innej zabudowy, towarzyszącej zabudowie mieszkaniowej. Jednak nawet pomijając tę podstawową dla rozpatrywanej sprawy okoliczność, należy zauważyć, że przywoływany przez żalących się § 68 ust. 4 planu miejscowego nie daje podstaw wydania zaświadczenia zgodnego z wnioskiem. Stosownie do tego przepisu, dopuszcza się, przy rozbudowie, przebudowie i nadbudowie budynków istniejących w dniu wejścia w życie planu, odstąpienie od parametrów określonych w ust. 2, przy zachowaniu zasad ochrony zabytków, za zgodą Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, o której mowa w § 16 ust. 2 pkt 22. Przywołany § 68 ust. 4 wyraźnie odwołuje się do § 68 ust. 2 planu, który ustala dodatkowe wymagania, jakie powinna spełniać nowa zabudowa oraz zasady zagospodarowania terenów, o których mowa w ust. 1, o ile nie naruszają zasad ochrony zabytków ustalonych w dziale I rozdział 3. Z kolei § 68 ust. 1 planu stanowi, że tereny oznaczone na rysunku planu "27MN" i "29MN" przeznacza się pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, o której mowa w § 27. Nie ulega zatem - zdaniem kolegium - wątpliwości, że odstępstwa dopuszczone w § 68 ust. 4 planu przy rozbudowie budynków istniejących w dniu wejścia w życie planu od parametrów określonych w ust. 2, dotyczą budynków mieszkalnych. Świadczy o tym zarówno odesłanie do § 68 ust. 1, który jednoznacznie stanowi o zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej, jak i charakter określonych w § 68 ust. 2 wymagań, które dotyczą wyłącznie zabudowy jednorodzinnej. W konsekwencji tych ustaleń należy stwierdzić, że § 68 ust. 4 planu miejscowego nie daje podstaw do wydania zaświadczenia o zgodności rozbudowy budynku gospodarczego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ wskazana w tym przepisie dopuszczalność odstępstw od określonych parametrów zabudowy dotyczy nie budynków gospodarczych, lecz mieszkalnych.

Skargę na ostateczne postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] (SKO [...]) utrzymujące w mocy postanowienie Kierownika Wydziału Planowania Przestrzennego w Urzędzie Gminy M. z dnia [...] odmawiające wydania zaświadczenia o "zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na działce [...] AM [...], obręb G., dla rozbudowy budynku gospodarczego złożyli wnioskodawcy. Zaskarżyli akt w całości zarzucając organowi błędną interpretację planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. Na uzasadnienie skargi wskazano, że działka, na której znajduje się budowa oznaczona jest numerem ewidencyjnym [...] AM[...] obręb G. Teren ten jest oznaczony na rysunku planu zagospodarowania symbolem 27MN. Paragraf 27 planu, w punkcie 3, dopuszcza zabudowę towarzyszącą budynkowi mieszkalnemu. Określa także w punkcie 5, że na wydzielonej działce budowlanej może być zlokalizowany tylko jeden budynek mieszkalny wraz z obiektami, o których mowa w punkcie 3. (załącznik 5) Nie jest natomiast określone, co ma powstać pierwsze, budynek mieszkalny, czy zabudowa towarzysząca. W naszym przypadku pierwsza powstała zabudowa towarzysząca, (załącznik 6: potwierdzenie przyjęcia zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego z dnia 6.11. 2007 r.) Rezerwa terenu pod budowę budynku mieszkalnego, który powstanie w przyszłości, jest określona na mapie do celów projektowych (załącznik 4). Plan zagospodarowania w paragrafie 68 pkt 4 wyraźnie mówi: "dopuszcza się, przy rozbudowie, przebudowie, i nadbudowie budynków istniejących w dniu wejścia w życie planu, odstąpienie od parametrów określonych w ust.2(...) za zgodą Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, (załącznik 3). Nie ma tutaj mowy o podziale na budynki mieszkalne i budynki towarzyszące. Jest tu mowa ogólnie o budynkach. Nie wiemy wobec tego, dlaczego SKO stwierdziło, że ten punkt dotyczy tylko budynków mieszkalnych? Starostwo Powiatowe w M. postanowieniem z dnia [...] nałożyło obowiązek uzupełniania złożonego przez nas wniosku o rozbudowę istniejącego budynku. W punkcie 1 jest tam stwierdzenie, że projekt budowlany należy doprowadzić do zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania terenu, ale wyraźnie zaznaczono, iż przy rozbudowie dopuszcza się odstąpienie od wymienionych parametrów po uzyskaniu zgody Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, (załącznik 1). Wojewódzki Konserwator Zabytków wydał taką zgodę postanowieniem z dnia 11.06.2013 r, (załącznik 2). Reasumując, jeśli istnieje możliwość odstępstw od planu zagospodarowania, za zgodą odpowiedniego organu, to dlaczego odmawia nam się wydania takiego zaświadczenia uwzględniając w tym temacie wyraźną zgodę Konserwatora Zabytków? Mając na względzie powyższe uwagi, skarżący wnoszą o uchylenie w całości postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] oraz utrzymanego nim postanowienia Kierownika Wydziału Planowania Przestrzennego w Urzędzie Gminy M. z dnia [...].

W doręczonej sadowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki sąd administracyjny zważył:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2017r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a to oznacza zgodność kontrolowanego aktu z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Zakres kontroli sądu wyznacza przepis art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem dotyczącym art. 57a.

Zdaniem sądu zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, co czyni skargę niezasadną. Kontroli legalności w tej sprawie poddano postanowienie samorządowego kolegium odwoławczego, które na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy postanowienie, wydane z upoważnienia Burmistrza Gminy M. z dnia [...] odmawiające wydania zaświadczenia o zgodności budowy z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego. Ocenie sądu podlegało zatem rozstrzygnięcie o odmowie wydania zaświadczenia o zgodności budowy parterowego budynku gospodarczego, zlokalizowanego na działce nr [...] AM [...], położonej w obrębie geodezyjnym G. z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu geodezyjnego G., na terenie gminy M., przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w M. Nr [...] z dnia [...].

Zaskarżone postanowienie wydane zostało w trybie i na zasadach określonych w Dziale VII k.p.a. zatytułowanym "Wydawanie zaświadczeń". Przesłanki i tryb wydawania zaświadczeń reguluje art. 217 k.p.a., który w § 1 wskazuje, że organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Przepis § 2 stanowi natomiast, że zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Z analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący dążył do uzyskania zaświadczenia organu o zgodności rozbudowy budynku gospodarczego na działce nr [...] w obrębie G. z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w toku procedury legalizacji samowoli budowlanej, będąc zobowiązanym do jego przedłożenia na podstawie art. 48 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2016r., poz. 290 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym. Zaświadczenie, o którym mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, należy zakwalifikować jako zaświadczenie, którego wydania wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.). Zaświadczenie to jednak nie jest wyłącznie urzędowym potwierdzeniem określonych faktów, gdyż organ wykonawczy gminy ma stwierdzić w nim o zgodności wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. To oznacza, że organ w pierwszej kolejności dokonuje analizy i interpretacji aktu prawa miejscowego w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego. Dopiero po tak dokonanych ustaleniach organ może stwierdzić w wydanym zaświadczeniu, że zrealizowana inwestycja jest lub nie jest zgodna z obowiązującym w tym obszarze miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, w której skarżący na działce nr [...] rozbudował bez pozwolenia na budowę budynek gospodarczy. Budynek ten został wybudowany, na podstawie pozwolenia na budowę w 2007 r. Następnie w 2013 r. rozbudowano go o pomieszczenie magazynowe z trzema przedsionkami gospodarczymi. Wymiary rozbudowy wynoszą: długość 13 m., szerokość 9 m. i wysokość 4,5 m. Skarżący starają się doprowadzić do legalizacji rozbudowy budynku, uzyskując z gminy zaświadczenie o zgodności tego obiektu z postanowieniami obowiązującego planu miejscowego. Organ administracji pierwszej instancji, uprawniony dyspozycją art. 218 § 2 k.p.a., przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w tym pozyskał parametry rozbudowy obiektu i przeprowadził analizę przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego dla terenu, objętego postępowaniem. Rozdział 7 uchwały [...] stanowi w § 26 ustalenia dla wybranych kategorii terenów. Normodawca gminny określił w uchwale, że ustala się określone kategorie przeznaczenia terenu, przy czym dla rozpoznawanej sprawy istotne jest, że dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonych na rysunku planu symbolem (§ 27) MN (na których leży sporna działka) ustala się następujące ogólne zasady zagospodarowania, o ile ustalenia szczegółowe dla poszczególnych terenów nie stanowią inaczej: 1) przeznaczeniem terenu jest zaspokajanie potrzeb społeczności lokalnej w dziedzinie mieszkalnictwa jednorodzinnego; 2) dopuszczalna zabudowa budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi na wydzielonych działkach budowlanych, wraz z urządzeniami budowlanymi; 3) dopuszcza się również zabudowę towarzyszącą budynkowi mieszkalnemu na tej samej działce, o łącznej powierzchni zabudowy i kubaturze nie większej niż 50% wielkości ustalonych w planie dla budynku mieszkalnego i nie więcej niż po jednym z następujących obiektów na każdy budynek mieszkalny: a) garaż dla samochodów osobowych, nie większy niż na trzy stanowiska postojowe, b) budynek gospodarczy, c) wiata, d) altana ogrodowa, e) przydomowa oranżeria (ogród zimowy), f) budynek usługowy, z zastrzeżeniem pkt. 8, o ile prowadzona w nim działalność nie wywołuje uciążliwości powodujących przekroczenie standardów środowiska dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; 4) ponadto na terenie dopuszcza się lokalizację urządzeń budowlanych oraz budowli i urządzeń technicznych obsługujących zabudowę, takich jak: a) drogi wewnętrzne, b) lokalne sieci infrastruktury technicznej wraz z urządzeniami i przyłączami, c) urządzenia melioracji wodnych, d) przydomowe baseny i oczka wodne, e) obiekty małej architektury, f) wiaty przystankowe komunikacji zbiorowej, g) wolno stojące urządzenia reklamowe i informacyjne; 5) na wydzielonej działce budowlanej może być zlokalizowany tylko jeden budynek mieszkalny wyłącznie w układzie zabudowy wolno stojącej wraz z obiektami, o których mowa w pkt 3, z zastrzeżeniem pkt 6; 6) dopuszcza się utrzymanie, przebudowę i rozbudowę istniejących budynków w układzie zabudowy bliźniaczej i szeregowej; 7) wyznaczone na rysunku planu obowiązujące linie zabudowy dotyczą budynków mieszkalnych, natomiast dla budynków towarzyszących, o których mowa w pkt 3, należy traktować te linie jako nieprzekraczalne; 8) na działce budowlanej należy urządzić miejsca postojowe dla samochodów osobowych użytkowników budynku zlokalizowanego na tej działce, w ilości: a) co najmniej dwa, ale nie więcej niż cztery dla każdego lokalu mieszkalnego, wliczając w to stanowiska postojowe w garażach i na podjazdach, b) co najmniej jedno na każde 25 m2 lokalu użytkowego i budynku usługowego, ale w sumie nie więcej niż cztery, nie wliczając w to stanowisk postojowych w garażu i stanowisk urządzonych dla lokali mieszkalnych; 9) dopuszcza się urządzenie wydzielonych miejsc postojowych, o których mowa w pkt 8, w pasie drogowym na odcinku przyległym do obsługiwanej działki, za zgodą zarządcy drogi - w takim przypadku nie ogranicza się ilości urządzanych miejsc postojowych; 10) brak możliwości urządzenia wymaganej ilości miejsc postojowych zgodnie z ustaleniami pkt 8 i 9 wyklucza możliwość lokalizacji zabudowy; 11) powierzchnia wydzielanej działki budowlanej pod zabudowę budynkiem mieszkalnym nie powinna być mniejsza niż 600 m2 i nie większa niż 1700 m2; 12) minimalna szerokość wydzielanej działki budowlanej powinna wynosić 20 m, 13) parametry określone w pkt 11 i 12 nie dotyczą działek wydzielanych pod poszerzenie istniejących działek budowlanych; 14) w przypadku gdy powierzchnia lub gabaryty działki podlegającej podziałowi uniemożliwiają wydzielenie działki o parametrach określonych w pkt 11 i 12, dopuszcza się odstępstwo od tych parametrów w granicach 20%, nie więcej niż jednej z nowo wydzielanych działek budowlanych, przy czym podział powinien obejmować całą działkę gruntu, przeznaczoną choćby w części pod zabudowę; 15) dopuszczalny poziom hałasu dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zgodnie z przepisami odrębnymi.

W tej sytuacji, w ocenie sądu, organ drugiej instancji w sposób prawidłowy zinterpretował przytoczone postanowienia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dopuszcza na terenie objętym inwestycją wyłącznie zabudowę przeznaczeniem na zaspokajanie potrzeb społeczności lokalnej w dziedzinie mieszkalnictwa jednorodzinnego; z dopuszczalną zabudową budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi na wydzielonych działkach budowlanych, wraz z urządzeniami budowlanymi i dopuszczeniem zabudowy towarzyszącej budynkowi mieszkalnemu na tej samej działce, o łącznej powierzchni zabudowy i kubaturze nie większej niż 50% wielkości ustalonych w planie dla budynku mieszkalnego i nie więcej niż po jednym z następujących obiektów na każdy budynek mieszkalny: a) garaż dla samochodów osobowych, nie większy niż na trzy stanowiska postojowe, b) budynek gospodarczy, c) wiata, d) altana ogrodowa, e) przydomowa oranżeria (ogród zimo-wy), f) budynek usługowy, z zastrzeżeniem pkt. 8, o ile prowadzona w nim działalność nie wywołuje uciążliwości powodujących przekroczenie standardów środowiska dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Ponieważ lektura planu wskazuje, że autor nie zawarł w jej słowniczku definicji pojęcia "zabudowy towarzyszącej", więc należy tu się posiłkować słownikowym wyjaśnieniem tego wyrażenia. Według Słownika Języka Polskiego "towarzyszyć" to występować, pojawiać się jednocześnie, razem z czymś; zaś towarzyszący, to "dodatkowy, uzupełniający, dopełniający". Dlatego nie sposób zgodzić się ze stroną skarżącą, że najpierw można na działce wybudować/rozbudować budynek gospodarczy, a dopiero potem budynek mieszkalny. Inwestor musi przeprowadzić inwestycję podstawową dla danego terenu wraz lub przed inwestycją uzupełniającą.

Tym samym ocena dokonanej rozbudowy, w świetle unormowań obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, prawidłowo doprowadziła kolegium do wniosku, że nie jest ona zgodna z ustaleniami obowiązującego na tym terenie planu miejscowego i uzasadniała odmowę wydania zaświadczenia o treści oczekiwanej przez skarżących. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela ustalenia i ocenę organu administracji poczynioną w niniejszej sprawie.

Zgodnie bowiem z art. 219 k.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Wśród okoliczności uzasadniających odmowę wydania zaświadczenia jest brak możliwości spełnienia żądania odnośnie do treści zaświadczenia, czy to ze względu na treść posiadanych danych lub dokumentów, czy też ze względu na wyraźny zakaz ustanowiony w przepisach odrębnych. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z niemożnością wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżących.

Z przedstawionych względów, po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.