Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1179/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 96 ust. 1 pkt 2, art. 98 ust. 1 pkt 2, art. 134, art. 139 ust. 1 pkt 1, art. 147,art. 154 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 164 poz 1027
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2011 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor S. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., na podstawie art. 154 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych (j.t. Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.) – dalej jako ustawa o świadczeniach – oraz na podstawie art. 104 i art. 108 § 1 k.p.a., oddalił odwołanie T. M. prowadzącego Prywatną Przychodnię Stomatologiczną C. w K. dotyczące rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej na rok 2011 w rodzaju świadczenia ogólnostomatologiczne, nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Decyzję wydano w następujących ustaleniach:

Dyrektor SOW NFZ w dniu [...] września 2010 r. ogłosił konkurs ofert na udzielanie świadczeń podanych w decyzji. Kryteria oceny ofert i warunki wymagane od świadczeniodawców były jawne i nie podlegały zmianie w toku postępowania i wynikały z rozporządzeń Ministra Zdrowia z dnia 6 maja 2008 r., z dnia 15 grudnia 2004 r. i z dnia 30 sierpnia 2009 r. oraz z zarządzeń Prezesa Funduszu nr 55/2010/DSOZ z dnia 14 września 2010 r., nr 73//2009/DSOZ z dnia 13 listopada 2009 r. ze zm. i nr 49/2010/DSOZ z dnia 31 sierpnia 2010 r. Skarżący w oświadczeniu załączonym do oferty oświadczył, iż zapoznał się z warunkami wskazanymi w wymienionych przepisach.

Ranking końcowy objął 105 miejsc realizacji świadczeń, a wskazana w ogłoszeniu wysokość środków finansowych pozwalała na wybór 48 ofert w sumie 58 miejsc realizacji świadczeń, gdyż ze względu na taką samą ilość punktów na jednej pozycji znalazły się więcej niż jedna oferta. Na ostatniej pozycji (48) znalazły się oferty na 11 miejsc realizacji świadczeń z liczbą 47,5 pkt. Oferta T. M. znalazła się na 65 pozycji uzyskując 42,5 pkt.

T. M. złożył odwołanie stwierdzając, że w czasie negocjacji poinformowano go o przyznaniu 0,5 etatu co było dla oferenta zaskoczeniem. Zaproponował więc komisji możliwość pracy w soboty godz. 08.30 – 13.30 i obniżenie stawki za punkt, co jednak w jego ocenie nie wpłynęło na zmianę zaproponowanych warunków przez komisję. Skarżący podkreślał, że jego przychodnia pracuje na podstawie 3 kontraktów z Funduszem od 10 lat zatrudniając lekarzy z dużym stażem pracy, a jedna osoba posiada 2 stopień specjalizacji ze stomatologii zachowawczej i endodoncji, drugi pracownik przygotowuje się do egzaminu z tych specjalizacji. Gabinety są bardzo dobrze wyposażone we wszelkie niezbędne i dodatkowe urządzenia. Zdaniem oferenta obniżenie ceny jednostkowej o 0,02 zł nie powinno decydować o przyjęciu oferty. Oferent przyznał, że gabinety znajdując się na piętrze dla osób starszych i poruszających się na wózkach inwalidzkich stwarzają pewną trudność, lecz okres dostosowawczy wg przepisów unijnych upływa dopiero w 2015 r., a przychodnia jest w trakcie zmiany lokalizacji na parter, co nastąpi w ciągu 3-4 miesięcy. Natomiast jej zaletą jest lokalizacja w centrum miasta, blisko dworców PKP i PKS oraz komunikacji miejskiej.

W związku ze złożeniem odwołania została wydana wymieniona na wstępie decyzja administracyjna.

Jak ustalono, w trakcie negocjacji z T. M. Komisja zaproponowała 0,5 etatu czyli 51 000 punktów po cenie 1,08 za punkt. Ta propozycja była mniejsza od oferty o 2,5 etatu i wynikała z ilości punktów jakie w rankingu oferent otrzymał. Oferent mógł w trakcie negocjacji obniżyć ofertę cenową, co spowodowałoby zmianę jego pozycji w rankingu na wyższą. Oferta T. M. otrzymała za cenę 15 pkt; ciągłość 10 pkt; jakość 15 pkt; dostępność 2,5 pkt, co dawało łącznie 42,5 pkt. W zakresie dostępności oferta ta znacząco odbiegała od ofert wybranych, w tym od ofert z 48 pozycji, które za to kryterium otrzymały po 7,5 pkt otrzymując za pozostałe kryteria taką samą ilość punktów. Zatem zadecydowała ilość punktów za kryterium dostępności oraz za kryterium ceny za punkt.

Dyrektor SOW NFZ podkreślał, że oferent zaproponował cenę 1,08 zł za punkt oczekiwaną przez Fundusz i wskazaną w informacji wszystkim oferentom, za którą otrzymał 15 pkt. Jednakże zgodnie z Zarządzeniem Prezesa Funduszu nr 73//2009/DSOZ z dnia 13 listopada 2009 r. za kryterium ceny można było otrzymać maksymalnie 30 pkt przy zaproponowaniu ceny na poziomie 0,97 zł za punkt, a więc poniżej ceny zaproponowanej przez zamawiającego. Z protokółu z negocjacji z dnia [...] listopada 2010 r. (podpisanego przez oferenta) wynika, że zaproponował cenę 1,08 zł za punkt oraz liczbę świadczeń na poziomie 51 000 pkt. W związku z tym oferta spełniając wymogi formalne uplasowała się na miejscu niższym od zamykającego listę oferentów dopuszczonych do zawarcia umów.

Od decyzji T. M. złożył odwołanie stwierdzając, że ocena jego oferty nie została dokonana prawidłowo. Jego placówka zatrudnia lekarzy z dużym stażem oraz posiadających specjalizację 2 stopnia, jak i jest wyposażona w specjalistyczne urządzenia. Te okoliczności, zdaniem skarżącego, nie zostały wzięte pod uwagę.

Odnośnie kryterium dostępności skarżący podnosił długi czas funkcjonowania placówki bez zastrzeżeń co do jakości udzielanych świadczeń.

Co do zaproponowanej ceny za punkt, skarżący podnosił, że oferowana przez niego cena 1,08 zł odpowiadała oczekiwanej cenie przez zamawiającego, a więc za to kryterium powinien otrzymać maksymalną ilość 30 pkt, a nie 15 pkt.

Skarżący podkreślał, że zaproponował pracę w soboty, za co powinien otrzymać dodatkowo 5 pkt stwierdzając, iż również zaproponował obniżenie ceny do 0,8 zł za punkt, jednak w protokóle z negocjacji brak jest odzwierciedlenia jego stanowiska.

Przyznanie natomiast placówce zaledwie 0,5 etatu zamiast trzech powoduje ograniczenie dostępności do świadczonych usług.

Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją z dnia [...] marca 2011 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy, wskazując na protokół z negocjacji ceny zauważał, że protokół ten zawiera ostateczne stanowisko strony co do ilości i ceny, co jest podstawą do sporządzenia rankingu końcowego. Skarżący podpisał protokół z negocjacji ceny bez uwag określając ostatecznie wartość punkt na 1,08 zł. Złożenie pisma z dnia [...] listopada 2010 r., w którym skarżący obniżył cenę, nie mogło mieć wpływu na jej zmianę, gdyż nastąpiło po przeprowadzeniu negocjacji, a negocjacje zakończyły się z chwilą podpisania protokółu z tych czynności. W tym postępowaniu skarżący nie zaproponował obniżenia ceny mając świadomość, w oparciu o przepisy ustawy oświadczeniach i zarządzenia nr 73/2009/DSOZ, możliwości negocjacji ceny przed podpisaniem protokółu. Zgodnie z powołanym zarządzeniem oferent otrzymuje maks. 30 pkt za podaną cenę równą 0,9 części ceny oczekiwanej. Stąd w tym postępowaniu cena minimalna z oczekiwanej 1,08 zł wynosiła 0,97 zł. Obniżenie ceny przez oferenta poniżej tej kwoty już nie skutkowało zwiększeniem punktów. Dlatego oferent nie obniżając ceny z 1,08 zł do minimalnej 0,97 zł otrzymał za to kryterium 15 punktów.

Odnosząc się do argumentów skarżącego o zatrudnieniu lekarzy specjalistów Prezes Funduszu powołał się na postanowienia zarządzenia nr 55/2010/DSOZ i nr 73/2009/DSOZ wskazując, że z treści oferty wynikało, iż skarżący zatrudnia 4 lekarzy w wymiarze 66 godzin miesięcznie, w tym jednego specjalistę oraz lekarza dentystę w wymiarze 132 godzin miesięcznie. Zatem na 396 godzin pracy lekarzy lekarz specjalista (co jest warunkiem dodatkowej oceny zgodnie z zarządzeniem nr 55/2010/DSOZ) udziela świadczeń przez 66 godzin miesięcznie. Zgodnie z zarządzeniem nr 73/2009/DSOZ praca lekarza specjalisty stanowi dodatkowo oceniany warunek, gdy jego czas pracy stanowi co najmniej 50% czasu pracy poradni. Skarżący w piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. sprostował swoje oświadczenie złożone w ankiecie stwierdzając, że czas pracy tego lekarza nie wynosi co najmniej owych 50% pracy przychodni. Zatem za to kryterium "jakość" Komisja nie mogła przyznać dodatkowych punktów, przyznając je w wysokości 15 pkt biorąc także pod uwagę posiadanie przez skarżącego endometru i aparatu RTG.

Oferent w ankiecie udzielił odpowiedzi negatywnej na pytanie o dostępności przychodni dla osób niepełnosprawnych. Podobnie udzielił w ankiecie odpowiedzi negatywnej o pracy przychodni w soboty. W związku z tym za kryterium dostępności otrzymał 2,5 pkt. To, że placówka skarżącego funkcjonuje na rynku od 10 lat nie mogło być przedmiotem przyznania dodatkowych punktów, jak i fakt uprzednio realizowanych umów z Funduszem.

Od powyższej decyzji T. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzucił naruszenie art. 147 ustawy o świadczeniach przez zmianę kryteriów ceny w trakcie postępowania z 1,08 zł na 0,97 zł; art. 148 ustawy w związku z § 1 zarządzenia nr 73/2009/DSOZ przez jego niewłaściwe zastosowanie; § 1 ust. 5 zarządzenia nr 73/2009/DSOZ przez jego błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że czym innym jest cena oczekiwana, a czym innym minimalna, podczas gdy przepis ten nie wspomina o cenie minimalnej; art. 77 w zw. z art. 7 k.p.a. przez wydanie decyzji z pominięciem rozpatrzenia całego materiału dowodowego i braku analizy wszystkich okoliczności sprawy.

Zdaniem skarżącego stwierdzenie organu o braku możliwości wzięcia pod uwagę stanowiska skarżącego co do obniżenia ceny po podpisaniu protokółu z negocjacji nie znajduje umocowania w przepisach i było błędne. W ocenie skarżącego do czasu zakończenia konkursu mógł skutecznie zmienić negocjonowaną cenę. Na skutek błędnej interpretacji organ, z naruszeniem art. 77 § 1 k.p.a., pominął jako środek dowodowy pismo skarżącego z [...] listopada 2010 r. o zmianie ceny. Zdaniem skarżącego w ustawie o świadczeniach i w zarządzeniu nr 73/209.DSOZ nie występuje cena minimalna lecz mowa jest wyłącznie o cenie oczekiwanej przez zamawiającego i cenie oferowanej. Z powyższego stwierdzenia skarżący wyprowadza wnioski, iż cena zaproponowana przez oferenta, jeżeli jest zbieżna z ceną oczekiwaną, powinna odnosić skutek w postaci naliczenia maksymalnej ilości punktów za to kryterium. Gdy chodzi o cenę zawartą w ofercie lub stanowiącą końcowy wynik negocjacji to oferent jest uprawniony do zmiany ceny wskazanej w ofercie przez jej wskazanie jako ceny ostatnio podanej jako ceny ostatecznej (pismo z [...] listopada 2010 r.). Dlatego zdaniem skarżącego, można by co najwyżej przyjąć, że tzw. cena minimalna to cena oczekiwana. Wymaganie natomiast od uczestników konkursu szczegółowej znajomości skomplikowanych przepisów, w tym wzorów matematycznych, jest nieuzasadnione, a jeżeli prowadzi to do określania innej od podanej w obwieszczeniu ceny, to cena ta powinna być wyraźnie określona. Tymczasem organ administracji, z naruszeniem art. 147 ustawy o świadczeniach, nie zawarł w ogłoszeniu informacji o możliwości kształtowaniu ceny na poziomie poniżej 1,08 zł dokonując niedopuszczalnej zmiany warunków w trakcie konkursu.

Odnosząc się do odpowiedzi z pkt VIII ankiety i jej sprostowania pismem z dnia [...] listopada 2010 r. skarżący stwierdził, że jego odpowiedź w ankiecie, jako twierdząca, powinna być brana pod uwagę i za nią powinien otrzymać dodatkowe punkty podobnie, jak za wykonywanie świadczeń przez lekarzy specjalistów. W ocenie skarżącego osoba będąca w trakcie robienia specjalizacji powinna być traktowana jako lekarz ze specjalizacją.

W skardze podkreślano również deklarację pracy w soboty (pismo z dnia [...] listopada 2010 r.), co powinno również spowodować zwiększenie punktacji, tak jak i fakt, iż obecnie przychodnia skarżącego znajduje się na parterze przy ul. Z. w K., a więc i dostępność dla osób niepełnosprawnych została zapewniona.

W odpowiedzi na skargę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wnosił o jej oddalenie.

Organ odwoławczy stwierdził ponownie, że zmiana stanowiska skarżącego w przedmiocie zadeklarowanej ceny po przeprowadzeniu negocjacji (pismo z dnia [...] listopada 2010 r.) nie mogła zostać uwzględniona. Jeżeli chodzi o różnicę pomiędzy ceną oczekiwaną i minimalną, to została ona wskazana w załączniku nr 2 do zarządzenia 73/2009/DSOZ.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna.

Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych stanowi podstawę powierzenia organom Narodowego Funduszu Zdrowia określenia warunków udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, a także sprawowania nadzoru i kontroli nad finansowaniem i realizacją tychże świadczeń i jest podstawą określenia zadań władz publicznych w zakresie zapewnienia równego dostępu do świadczeń. Realizacja ustawowych obowiązków organów Funduszu we wskazanych obszarach skonkretyzowana została przede wszystkim w dziale VI ustawy zatytułowanym "Postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami". Określenie w tym rozdziale trybu postępowania i zasad postępowania w sprawie udzielania świadczeń zdrowotnych służy wypełnieniu przez Fundusz celów postawionych przez ustawodawcę, a zakreślonych przez art. 68 ust. 1 i 2 Konstytucji.

W treści art. 139 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach wskazano, że zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej następuje po przeprowadzeniu postępowania w trybie konkursu ofert. Prezes Funduszu, stosownie do art. 146 ww. ustawy, określa przedmiot postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, kryteria oceny ofert oraz warunki wymagane dla świadczeniodawców. Kryteria te są jawne i nie podlegają zmianie w toku postępowania (art. 147 ww. ustawy).

Jak podkreślała Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 grudnia 2009 r. wydanym w sprawie II GSK 1012/09 (por. także postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie III SA/Gd 57/11), Prezes NFZ jest organem Narodowego Funduszu Zdrowia (art. 98 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach). Z kolei, sam NFZ jest państwową jednostką organizacyjną, posiadającą osobowość prawną (stanowi o tym art. 96 ust. 1 ustawy o świadczeniach). Nie jest zatem organem administracji publicznej w rozumieniu ustrojowym i nie przyznano mu generalnie kompetencji do stosowania środków prawnych właściwych dla tych organów. Dopiero na mocy konkretnych przepisów, jak np. art. 33 ust. 2, art. 154 ust. 6 powołanej ustawy, stosuje środki prawne właściwe organom administracji publicznej. Stanowisko takie zostało wyrażone także w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 470/07 oraz z dnia 17 października 2008 r., sygn. akt II GSK 394/08 (oba publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zatem rozstrzygnięcia zapadłe w imieniu Narodowego Funduszu Zdrowia (przez dyrektora wojewódzkiego oddziału NFZ i następnie przez Prezesa NFZ) wówczas mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie tak wskazuje (art. 154 ust. 6 ustawy o świadczeniach). Przyjąć w związku z tym należy, że dopiero odwołanie dotyczące rozstrzygnięcia postępowania przez komisję, składane na podstawie art. 154 ust. 1 ustawy o świadczeniach, otwiera postępowanie administracyjne, do którego zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w zakresie niewyłączonym przez przepisy ustawy. Z tego powodu odwołanie oceniać należy w kategoriach wniosku rozpoczynającego postępowanie administracyjne.

W art. 134 omawianej ustawy sformułowano zasadę, że Fundusz jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Z treści powołanego przepisu wynika zatem, że organ uprawniony jest jedynie do badania, jako nie przeprowadzający ponownie konkursu, czy w związku z naruszeniem zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, nie doznał uszczerbku interes prawny oferenta.

W ocenie składu orzekającego Sądu przepis ten nie został naruszony. Wszelkie informacje o zasadach przeprowadzania konkursu zostały udostępnione oferentom i z tymi informacjami oferenci się zapoznali.

Prezes Funduszu, wskazując na zarządzenia nr 55/2010/DSOZ i nr 73/2009/DSOZ, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił, z zachowaniem zasad z art. 107 § 3 k.p.a., z jakich powodów skarżący nie otrzymał dodatkowych punktów za czas pracy kwalifikowanego personelu. By można było przyznać oferentowi dodatkowe punkty w tym zakresie czas pracy lekarzy dentystów specjalistów musiał by zajmować im w poradni skarżącego co najmniej 50% czasu pracy wszystkich lekarzy tej poradni. Zdaniem skarżącego za lekarzy posiadających specjalizację w dziedzinie stomatologii zachowawczej z endodocją należało uznać również lekarzy, którzy byli w chwili złożenia oferty w toku robienia tej specjalizacji. Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić, jako że lekarze ci żadną miarą nie mogli legitymować się przed ukończeniem specjalizacji zakończoną weryfikacją nabytej wiedzy, wymaganą specjalizacją. Zatem za to kryterium nie można było przyznać skarżącemu dodatkowej ilości punktów.

Zgodnie z ustaleniami organu co do czasu pracy personelu pomocniczego oferent sprostował odpowiedź z ankiety pismem z dnia [...] listopada 2010 r., w którym stwierdził, że pomyłkowo błędnie udzielił odpowiedzi, iż przy realizacji świadczeń uczestniczy personel pomocniczy w wymiarze czasu pracy odpowiadającym co najmniej 50% czasu pracy poradni. Sprostowanie to nie może być inaczej rozumiane jako stwierdzenie, że czas pracy personelu pomocniczego jest w wymiarze mniejszym od 50% czasu pracy poradni. Zatem również i za to kryterium skarżący nie mógł otrzymać dodatkowych punktów.

Skarżący podkreślał, że obecnie jego poradnia znajduje się na parterze w K. przy ul. Z., przez co spełnia kryterium dostępności dla osób niepełnosprawnych. W ankiecie zgodnie ze stanem faktycznym w dniu jej składania podał, że pomieszczenia poradni nie spełniają warunków wymaganych w jej punkcie VIII rozdziale 1.7.1. Zgodnie z zarządzeniem nr 73/2009/DSOZ (§ 1 ust. 1 pkt 3 lit. c) oceny ofert dokonuje się m.in. według następujących kryteriów: brak barier dla osób niepełnosprawnych. Podkreślenia wymaga, że tej ocenie podlega oferta, a nie stan faktyczny zaistniały po jej złożeniu. Zatem to czy ta dostępność do poradni skarżącego dla osób niepełnosprawnych jest obecnie zapewniona przez zmianę jej lokalizacji, nie może mieć wpływu na otrzymane przez oferenta punkty w trakcie postępowania konkursowego.

W piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. T. M., jak stwierdził zadeklarował, iż widzi możliwość świadczenia usług w soboty, co zdaniem skarżącego powinno zostać uwzględnione przez komisję i organ administracji przez zwiększenie ilości punktów. Jednakże w punkcie VIII ankiety rozdziale 1.3.1.2 podał, że nawet jeden lekarz w soboty w poradni nie będzie pracował. Mając zatem ponownie na uwadze zasady oceny ofert, należy uznać za właściwe stanowisko organu administracji stwierdzające zachowania procedur przez komisję, sprowadzające się do stwierdzenia, że taka deklaracja skarżącego nie mogła mieć wpływu na ocenę jego oferty w tym zakresie.

Zasadniczym elementem skargi był zarzut skarżącego odnoszący się do ceny zaproponowanej przez oferenta w postępowaniu negocjacyjnym. W ocenie T. M. cena oczekiwana przez NFZ powinna być traktowana jako dająca oferentowi maksymalną ilość punktów, jeżeli w trakcie negocjacji cenę tę zaaprobuje.

Stosownie do § 1 ust. 1 pkt 5 zarządzenia nr 73/2009/DSOZ oceny ofert dokonuje się także poprzez odniesienie ceny jednostki rozliczeniowej zaproponowanej przez oferenta w ofercie lub stanowiącej końcowy wynik negocjacji w stosunku do ceny oczekiwanej przez Narodowy Fundusz Zdrowia w danym postępowaniu w sprawie zawarcia umowy. Przepis ten wskazuje na następujące kryteria oceny ceny jednostki rozliczeniowej: cenę tę ocenia się w zakresie propozycji złożonej co do jej wysokości w ofercie lub w wyniku zakończenia negocjacji, jednocześnie ocenia się jej wysokość w stosunku do ceny oczekiwanej przez Narodowy Fundusz Zdrowia.

Negocjacje kończy "Protokół końcowy z negocjacji", który zgodnie z zawartymi w nim postanowieniami zawiera ostateczne stanowisko strony w procesie negocjacji co do ilości i ceny. Zatem postępowanie przed komisją nie przewiduje procedowania w zakresie negocjacji ceny po zakończeniu tychże negocjacji. Innymi słowy, podpisanie protokółu końcowego z negocjacji zamyka ten etap postępowania komisji.

Negocjacje, jako podstawę ich prowadzenia, przyjmują cenę oczekiwaną przez Fundusz rozumianą jako cenę wynikającą z wartości zamówienia i planowanej liczby świadczeń opieki zdrowotnej w danym rodzaju lub zakresie wskazanych przez Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia (pkt 3 załącznika nr 2 do zarządzenia nr 73/2009/DSOZ). W związku z tym, z uwagi na wartości zamówienia i planowaną liczbę świadczeń opieki zdrowotnej w danym rodzaju lub zakresie, owa cena oczekiwana przez Fundusz jest ceną, która jeżeli zostanie przez oferenta podwyższona, spowoduje sporządzenie protokółu rozbieżności stanowisk i w konsekwencji oferta nie zostanie wybrana. Inne rozumienie tej ceny oczekiwanej powodowałoby sytuacje, w których na przykład wygrałaby oferta najdroższa, co z kolei byłoby oczywistą przyczyną niewykonania zaplanowanych ilości świadczeń. Szersza argumentacja w tym zakresie nie wydaje się być potrzebna.

Ponieważ podstawą do oceny kryterium ceny jest porównanie ceny oferty (lub ceny z negocjacji) z ceną oczekiwaną (pkt 2 w związku z § 1 ust. 1 pkt 5 wymienionego załącznika i zarządzenia) w ofercie lub w trakcie negocjacji oferent powinien być zainteresowany zaproponowaniem ceny niższej od oczekiwanej przez Fundusz. Takie też ceny podali oferenci, z którymi zawarto umowy w prowadzonym postępowaniu. Ponieważ skarżący "nie ustąpił" w trakcie negocjacji z ceny oczekiwanej (1,08 zł) jego oferta stała się zbyt droga w relacji do ofert "wygranych", co skutkowało nie zawarciem umowy.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie znajdując podstaw do uznania skargi za zasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.