Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 26/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 70 par. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 13f oraz art. 40d ust 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2068
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
article: art. 67 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2077
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek WSA Waldemar Michaldo (spr.) Protokolant:st.sekr.sąd. Renata Furgalska –Pazdan po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 marca 2019 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta K. - [...] K. w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 8 listopada 2018r. znak [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. po rozpatrzeniu zażalenia Prezydenta Miasta K. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 19.09.2018r. nr [...] umarzające postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku zobowiązanego B. B., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. póz. 2096 dalej kpa) w związku z art. 17, 18 oraz art. 59 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2018 r. póz. 1314 zwanej dalej upea) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.

Przedmiotowe rozstrzygniecie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. (organ egzekucyjny) prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego B. B. w oparciu o tytuł wykonawczy Prezydenta Miasta K. (wierzyciela) z dnia 09.04.2015 r. nr [...] obejmujący zaległość w opłacie dodatkowej za nieopłacone parkowanie pojazdu w łącznej kwocie należności głównej [...] zł.

Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 17.07.2018 r. nr [...] DOKA umorzył postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 upea tj. z powodu braku wymagalności (przedawnienia) obowiązku. Na postanowienie to wierzyciel pismem z dnia 03.08.2018 r. wniósł zażalenie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K..

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z dnia 06.09.2018r. nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, nakazując organowi wskazanie w postanowieniu, jaki obowiązek, za jaki okres uznaje się za przedawniony.

Organ egzekucyjny po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego postanowieniem z dnia 19.09.2018 r. nr [...] umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku zobowiązanej na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 upea tj. z powodu wygaśnięcia (przedawnienia) obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ egzekucyjny sprecyzował, że opłaty dodatkowe objęte ww. tytułem wykonawczym za nieopłacone parkowanie powstały w dniach 29.01.2010r., 01.02.2010r., 06.04.2010r., 14.04.2010r., tak więc przedawniły się z upływem 31.12.2015r.

Na postanowienie to wierzyciel Prezydent Miasta K. pismem z dnia 02.10.2018 r. wniósł zażalenie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K.. W zażaleniu wierzyciel wskazał, m.in. że w omawianej sprawie można " na zasadzie art. 67 u.f.p., zastosować przepis art. 70 § 4 o.p. i stwierdzić, że zastosowanie środka egzekucyjnego wraz ze skutecznym zawiadomieniem o nim zobowiązanego będzie powodować przerwanie biegu terminu przedawnienia". Wobec powyższego wierzyciel wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Rozpoznając przedmiotowe zażalenie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., nie podzielił stanowiska wierzyciela wydając postanowienie opisane na wstępie niniejszego uzasadnienia. W tym zakresie organ zażaleniowy zauważył, iż zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 upea postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. odnosząc się do zarzutów wierzyciela wyjaśnił, iż organ egzekucyjny podejmując decyzję o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, stosował ogólnie obowiązujące przepisy. Jedną z przyczyn skutkujących koniecznością umorzenia postępowania przez organ egzekucyjny jest przedawnienie egzekwowanej należności. Stosownie do przepisu art. 40d pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U z 2017 r. póz. 2222) obowiązek uiszczenia opłat przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone. Opłaty objęte ww. tytułem wykonawczym powstały w dniach: 29.01.2010 r., 01.02.2010 r., 06.04.2010 r., 14.04.2010 r., a zatem przedawniły się w dniu 31.12.2015 r. Przedawnienie należności powoduje, iż obowiązek wygasł i nie może być egzekwowany.

Organ II instancji przypomniał, iż wierzyciel twierdzi, że bieg terminu przedawnienia został przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, czyli zgodnie z art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2018 r. póz. 800). Organ egzekucyjny w swym postanowieniu nie oparł się na ustawie Ordynacja podatkowa, lecz jedynie na ustawie o drogach publicznych. Istota problemu sprowadza się zatem do rozstrzygnięcia: czy do przedawnienia należności z ustawy o drogach publicznych mają zastosowanie jedynie przepisy tejże ustawy, czy także przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. nie budzi wątpliwości, że ustawa o drogach publicznych zawiera w art. 40d pkt 3 regulację kwestii przedawnienia należności określonych w tej ustawie. Przepis ten pozwala ustalić początek okresu przedawnienia oraz jego długość. Jest to zatem regulacja wystarczająca dla ustalenia przedawnienia należności. Należy zatem przyjąć, że jest to regulacja kompletna. Gdyby bowiem wolą ustawodawcy było wprowadzenie wydłużenia biegu terminu przedawnienia (przerwania, zawieszenia), to takie regulacje znalazłyby się w tej ustawie.

Na poparcie przedmiotowej tezy organ odwoławczy przywołał stanowisko Ministra Finansów zawarte w piśmie z dnia 20.09.2017 r. nr [...], w którym to zauważono, że "gdyby zamiarem ustawodawcy było objęcie opłat dodatkowych, instytucją przewidującą możliwość przerwania biegu terminu przedawnienia, to taka wola znalazłaby swój wyraz poprzez wyraźny zapis w ustawie z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych. Trudno zatem znaleźć w przedmiotowej sprawie podstawę dla zastosowania art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa jedynie na mocy odesłania zawartego w art. 67 ustawy o finansach publicznych (mówiącego o "odpowiednim" zastosowaniu przepisów działu III tej ustawy), ponieważ ustawa o drogach publicznych, jako lex specialis wobec ustawy o finansach publicznych i ustawy Ordynacja podatkowa, reguluje bezpośrednio kwestię przedawnienia przedmiotowych należności (...) ".

Oceniając zatem zasadność umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz okoliczności na podstawie których organ egzekucyjny powyższe ustalił, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. stwierdził, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Z przedmiotowym postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. nie zgodził się wierzyciel Prezydent Miasta K., który zaskarżył je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

W wywiedzionej skardze wierzyciel zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucam naruszenie następujących przepisów:

a) art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j Dz. U. 2017 póz. 2077 ze zmianami, zwana dalej u.f.p.) w zw. z art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r. póz. 201 ze zmianami, zwana dalej o.p.) poprzez ich niezastosowanie,

b) art. 13f oraz art. 40d ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2018 póz. 2068 ze zm., zwana dalej u.d.p.) poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie,

c) art. 59 § 3 w zw. z art. 59 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez ich przedwczesne zastosowanie w przedmiotowej sprawie, pomimo przerwania biegu przedawnienia na skutek zastosowania skutecznego środka egzekucyjnego,

d) art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy wadliwego rozstrzygnięcia organu I instancji,

Podnosząc przedmiotowe zarzuty skarżący wniósł o: uchylenie zaskarżonego oraz poprzedzającego je postanowienia w całości, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, w razie nieuwzględnienia wniosku, o którym mowa w pkt 3 - o rozpoznanie sprawy także pod nieobecność skarżącego, zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego, w tym również kosztów zastępstwa prawnego - na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., iż nie może ulegać wątpliwości, że opłaty, o których mowa w art. 13f u.d.p. mają charakter należności publicznoprawnej. Powyższy pogląd jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt V Sa/Wa 202/17; wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 stycznia 2012 r, sygn. akt: I SA/Kr 1966/11; wyrok NSA z dnia 25 maja 2010 r. sygn. akt: I FSK 761/09). W myśl art. 67 ust. 1 u.f.p., do nieuregulowanych tą ustawą spraw dotyczących niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym, stosuje się przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy -Ordynacja podatkowa. Z kolei zgodnie z art. 70 § 4 o.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony; po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Zdaniem skarżącego przepis art. 70 § 4 o.p. znajduje zastosowanie w przedmiotowej sprawie poprzez odesłanie z art. 67 ust. 1 u.f.p., co w konsekwencji powinno prowadzić do wniosku, że bieg pięcioletniego terminu przedawnienia, o którym mowa wart. 40d ust. 3 u.d.p. został przerwany w dniu dokonania zajęcia rachunku bankowego należącego do zobowiązanego. Wierzyciel podkreślił, że przepis art. 40d ust. 3 u.d.p., regulujący kwestie związane z przedawnieniem obowiązku uiszczenia opłat wynikających z art. 13f u.d.p. ustawodawca wprowadził dopiero ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 179, póz. 1489), która weszła w życie z dniem 4 października 2005 r. Analiza przepisu art. 40d u.d.p., w brzmieniu obowiązującym do 3 października 2005 r., prowadzi do wniosku, iż do tego dnia nie było żadnego terminu przedawnienia obowiązku uiszczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego. Wierzyciel mógł dochodzić realizacji tego obowiązku w każdym czasie, (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/G1645/16, wyrok NSA w Warszawie z dnia 7 października 2010r., sygn. akt II FSK 884/09).

Skarżący podkreślił nadto, iż nowelizując przepis art. 40d u.d.p. ustawodawca jednocześnie nie uregulował kwestii dotyczących przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Zdaniem sądów administracyjnych orzekających w sprawach, których przedmiotem była wzajemna relacja pomiędzy przepisami art. 40d ust. 3 u.d.p. oraz art. 70 o.p., powinno to prowadzić do wniosku, że wolą ustawodawcy było określenie jednego, nie podlegającego wydłużeniu, pięcioletniego terminu przedawnienia obowiązku zapłaty należności wymienionych w art. 40d ust. 3. Przyznanie art. 40d ust. 3 u.d.p. pierwszeństwa w zastosowaniu przed postanowieniami art. 70 u.f.p. oraz stosowanymi na jego mocy odpowiednio postanowieniami działu III O.p. motywowane jest również regułą wykładni lex posterior generali non derogat legi priori speciali. Wywodzi się ponadto, że "znajdująca pierwszeństwo na gruncie prawa podatkowego wykładnia językowa art. 40d ust. 3 u.d.p. nie daje podstaw do posiłkowego stosowania postanowień o.p. regulujących zagadnienia związane z przerwaniem bądź zawieszeniem biegu terminu przedawnienia. Wykładnia językowa art. 40d ust. 3 u.d.p. prowadzi do wniosku, że ustawodawca nie zdecydował się na modyfikację przewidzianego w tym przepisie biegu terminu przedawnienia na skutek zdarzeń, które na gruncie o.p. skutkują zawieszeniem bądź przerwaniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Okoliczność, że omawiany przepis nie określa czy i kiedy przewidziany na jego mocy termin przedawnienia może zostać przerwany nie świadczy o braku całościowego uregulowania kwestii związanych z przedawnieniem lecz jedynie o tym, że od przewidzianego w tym przepisie terminu przedawnienia nie przewidziano żadnych wyjątków" (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. akt I SA/Po 410/18).

W ocenie skarżącego, zaprezentowana powyżej przeważająca linia orzecznicza wojewódzkich sądów administracyjnych w zakresie wzajemnej relacji pomiędzy przepisami art. 40d ust. 3 u.d.p. oraz art. 70 o.p zasadza się na błędnym założeniu, że przepis art. 40d ust. 3 u.d.p. stanowi lex specialis w stosunku do art. 70 o.p. W tym zakresie autor skargi zwrócił uwagę, że przepis art. 40d ust. 3 u.d.p. nie zawiera żadnych postanowień dotyczących przerwania lub zawieszenia biegu przedawnienia. Jednocześnie nie istnieją jakiekolwiek przesłanki pozwalające na uznanie, że wolą ustawodawcy było wyłączenie w tym zakresie stosowania przepisów Ordynacji podatkowej. Okoliczność, że omawiany przepis nie określa czy i kiedy przewidziany na jego mocy termin przedawnienia może zostać przerwany świadczy o braku całościowego uregulowania kwestii związanych z przedawnieniem, co w konsekwencji musi oznaczać konieczność stosowania w tym zakresie szczegółowych regulacji znajdujących się w innych aktach prawnych, zgodnie z odesłaniem zawartym w art. 67 u.f.p.

Niezależnie od tego skarżący podkreślił, iż do czasu nowelizacji u.d.p. w drodze ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw, należności, o których mowa w art. 13f u.d.p. nie przedawniały się. Zmiana polegająca na dodaniu art. 40d ust. 3 była efektem postulatów Rzecznika Praw Obywatelskich i miała na celu ustanowienie gwarancji, że z upływem określonego czasu zobowiązanie z tytułu art. 13f u.d.p. wygaśnie. Zarówno przed, jak i po wejściu w życie omawianej nowelizacji u.d.p. nie istniał przepis, który nakazywałby odpowiednie stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej do kwestii nieuregulowanych w u.d.p. Gdyby ustawa ta zawierałaby tego rodzaju normę, to nie byłoby potrzeby wprowadzania art. 40d ust. 3 u.d.p., ponieważ w takim wypadku kwestie związane z przedawnieniem należności wynikających z opłat i kar nakładanych na podstawie u.d.p. byłyby uregulowane w art. 70 o.p.

Autor skargi zauważył, iż wbrew m.in. stanowisku prezentowanemu m.in. przez WSA w Poznaniu (wyrok z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. akt I SA/Po 410/18), wykładnia dokonana zgodnie z zasadą lex posterior generali non derogat legi priori specialis nie nakazuje, aby normę z art. 40d ust. 3 u.d.p. stosować przed przepisem art. 70 o.p. Taki pogląd mógłby zostać uznany za uzasadniony jedynie w przypadku, gdyby przepis art. 40d ust. 3 u.d.p. wyraźnie wyłączał stosowanie art. 70 o.p. lub regulował te same kwestie w sposób odmienny. Skoro jednak art. 40d ust. 3 u.d.p. określa jedynie termin przedawnienia opłaty, nie regulując jednocześnie pozostałych kwestii związanych z tą materią, to w żadnym wypadku nie można uznać go za lex specialis wobec art. 70 u.d.p. Należy zatem przyjąć zdaniem skarżącego, że odesłanie z art. 67 u.f.p. nakazuje w tym przypadku stosować przepisy zawartych w o.p., które kompleksowo regulują kwestię przedawnienia, w tym również kwestie związane z przerwaniem i zawieszeniem biegu terminu przedawnienia. Przemawia za tym zarówno zasada lex specialis derogat legi generalis (ponieważ przepisy o.p. zawierają normy o zdecydowanie większym stopniu szczegółowości), jak i zasada lex posterior derogat legi priori (ponieważ art. 67 u.f.p. został wprowadzony później niż art. 40d ust. 3 u.d.p.).

Skarżący w pełni podzielił natomiast argumentację zaprezentowaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 20 marca 2018 r. (sygn. akt I SA/Gd 82/18, LEX 2466429) którego przedmiotem również była wzajemna relacja pomiędzy przepisami art. 40d ust. 3 u.d.p. oraz art. 70 o.p.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ postanowienie to nie narusza prawa.

Istota sporu w realiach niniejszej sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia zagadnienia, czy do opłat dodatkowych za nieopłacone parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania, stosownie do art. 13f ust. 1 u.d.p., znajdują zastosowanie przepisy ustawy Ordynacja podatkowa regulujące przedawnienie zobowiązania, w tym przerwanie jego biegu.

Ustalenie, że nastąpiło przedawnienie tej należności organy obu instancji oparły na uregulowaniu zawartym w art. 40d ust. 3 u.d.p., przewidującym, że obowiązek uiszczenia opłat, o których mowa w art. 13f ust. 1 i art. 40 ust. 3 u.d.p oraz kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k ust. 1 i ust. 2, art. 29a ust. 1 i ust. 2 oraz w art. 40 ust. 12, u.d.p przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone. Powołując się na powyższy przepis organ zażaleniowy uznał, że stanowi on odrębne, a jednocześnie całościowe uregulowanie w zakresie przedawnienia opłat pobieranych na mocy art. 13f ust. 1 u.d.p. Przepis ten pozwala bowiem ustalić początek okresu przedawnienia oraz jego długość. Jest to zatem regulacja wystarczająca dla ustalenia przedawnienia należności. Zdaniem organu II instancji jest to regulacja kompletna, gdyby bowiem wolą ustawodawcy było wprowadzenie wydłużenia biegu terminu przedawnienia (przerwania, zawieszenia), to takie regulacje znalazłyby się w tej ustawie.

Zdaniem natomiast Prezydenta Miasta K. powyższy przepis, tj. art. 67 ust. 1 u.f.p. uprawnia do uznania, że do spornej należności, jako wymienionej w art. 60 pkt 7 u.f.p. niepodatkowej należności budżetowej o charakterze publiczno-prawnym, należy zastosować art. 70 § 4 O.p., przewidujący przerwanie biegu terminu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony.

Przechodząc do oceny stanowiska organów jak i skarżącego trzeba na wstępie przypomnieć, że przepis art. 40d ust. 3 u.d.p., o przedawnieniu obowiązku uiszczenia opłat wynikających z art. 13f u.d.p. (jak i innych opłat i kar przewidzianych w tej ustawie), ustawodawca wprowadził do ustawy o drogach publicznych w drodze jej nowelizacji ustawą z 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 179, poz. 1489), która weszła w życie z dniem 4 października 2005 r. Do tego momentu należności z tego tytułu nie ulegały przedawnieniu. Poprzez dodanie przepisu art. 40d ust. 3 usunięto stan braku regulacji prawnej w zakresie przedawnienia m.in. opłat dodatkowych za nieopłacone parkowanie w strefie płatnego parkowania. Równocześnie należy zauważyć, iż podczas przedmiotowej nowelizacji ustawodawca nie wprowadził, ani wprost ani przez odesłanie do innych ustaw, możliwości przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia przedmiotowych należności. Należy więc przyjąć, iż ustawa o drogach publicznych określa jeden, nie podlegający przerwaniu czy też zawieszeniu, pięcioletni termin przedawnienia zobowiązania z tytułu opłat wymienionych w art. 40d ust. 3 u.d.p.

Niezależnie od tego, w odniesieniu do argumentacji wierzyciela należy zaznaczyć, iż przepis art. 67 ust. 1 u.f.p. stanowi, że przepisy k.p.a. i odpowiednio - działu III Ordynacji podatkowej stosuje się tylko do spraw nieuregulowanych ustawą o finansach publicznych. Ustawa o finansach publicznych nie zawiera żadnej regulacji odnośnie przedawnienia należności wymienionych w art. 60, zatem mogą mieć w tym zakresie generalnie zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej. Jeżeli jednak odrębne uregulowanie kwestii przedawnienia przewidziane zostało przez prawodawcę w ustawach szczególnych – tak jak na gruncie ustawy o drogach publicznych w art. 40d ust. 3 - to uregulowanie to wbrew argumentacji skargi należy potraktować jako lex specialis, a więc za mające pierwszeństwo przed przepisami o charakterze ogólnym (lex generalis). Należy zwróci uwagę, iż art. 67 ust. 1 u.f.p. dotyczy wszystkich należności wskazanych w art. 60, tj. wszystkich niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym. Ponadto art. 67 u.f.p. (odsyłający do odpowiedniego stosowania m.in. przepisów działu III O.p.) jest przepisem późniejszym względem art. 40d ust. 3 u.d.p. Mając powyższe na uwadze, kierując się regułą wykładni lex posterior generali non derogat legi priori speciali (ustawa późniejsza ogólna nie uchyla ustawy wcześniejszej szczególnej) Sąd przyjął, że art. 40d ust. 3 u.d.p. znajduje pierwszeństwo w zastosowaniu przed postanowieniami art. 67 u.f.p. oraz stosownymi na jego mocy odpowiednio postanowieniami działu III O.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela tym samym zaprezentowany w zaskarżonym postanowieniu pogląd organu, że art. 40d ust. 3 u.d.p. stanowi samodzielną, zupełną, wystarczającą i prawidłową podstawę do uznania, że z upływem pięcioletniego terminu w tym przepisie wskazanego, przedawnia się obowiązek zapłaty opłaty z art. 13f tej ustawy

Należy zauważyć , iż przedstawiony powyżej pogląd prawny jest dominujący w orzecznictwie sądów administracyjnych por. m.in. wyroki WSA w Warszawie z dnia 27 września 2018r., sygn. V SA/Wa 834/18 oraz sygn. V SA/Wa 757/18, a także z dnia 28 sierpnia 2018r. sygn. V SA/Wa 778/18, wyroki WSA w Gliwicach z 15 grudnia 2016 r. o sygn. akt: I SA/Gl 644/16 i I SA/Gl 645/16 oraz z 28 sierpnia 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 545/18, wyrok WSA: w Olsztynie z 7 marca 2018 r. sygn. I SA/Ol 95/18; wyrok WSA w Gdańsku z 13 marca 2018 r. sygn. I SA/Gd 96/18, wyrok WSA w Poznaniu z 10 maja 2018 r. sygn. I SA/Po 197/18 - wszystkie orzeczenia dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.

Powyższe stanowisko zaprezentowano także w doktrynie (T. Brzezicki, W. Morawski - Przedawnienie obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie, opubl. PPLiFS z 2011 r. nr 7-8, str. 25-29).

Wobec powyższego – wbrew twierdzeniom Prezydenta Miasta K. – nie ma możliwości zastosowania do ww. opłaty regulacji w zakresie przerwania biegu terminu przedawnienia, określonej w art. 70 § 4 O.p. Nie ma zatem racji wierzyciel, iż termin przedawnienia przedmiotowej należności nie upłynął, bowiem doszło do przerwania jego biegu.

Stwierdzenie przedawnienia należności dochodzonej w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym obligowało organ egzekucyjny do umorzenia tego postępowania na mocy art. 59 § 1 pkt 2 upea. Zgodnie z powyższym przepisem, postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. W myśl art. 59 § 4 upea postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu.

Nie znajdując podstaw do uznania, że zaskarżone oraz poprzedzające je postanowienie naruszają przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.