Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 239/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienia
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2001 nr 87 poz 960
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 lipca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel Sędziowie Asesor WSA Arkadiusz Windak (spr) Asesor WSA Joanna Wojciechowska Protokolant Beata Radomska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2006r. sprawy ze skargi K. M. na postanowienie Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie o wymeldowanie I uchyla zaskarżone postanowienie, II orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

U z a s a d n i e n i e:

Prezydent, decyzją z dnia [...], nr [...], po przeprowadzeniu postępowania na wniosek B. i B. S., orzekł o wymeldowaniu K. M. z lokalu położonego przy ul. [...] w [...].

Nie zgadzając się z powyższą decyzją K. M. złożyła od niej odwołanie do Wojewody .

Wojewoda, postanowieniem z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez K. M. odwołania od decyzji organu I instancji.

Z uzasadnienia postanowienia wynika, że przeprowadzone przez Wojewodę ustalenia doprowadziły organ do stwierdzenia, że 14-dniowy termin do wniesienia przez K. M. odwołania upłynął w dniu [...], bowiem decyzję I instancyjną doręczono odwołującej się [...] Skoro K. M. odwołanie nadała w Urzędzie Pocztowym w dniu [...], to uczyniła to 15-dnia od dnia doręczenie decyzji organu I instancji.

Na opisane wyżej postanowienie K. M. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jego uchylenie.

W uzasadnieniu skargi podniosła m.in., że decyzja Prezydenta została doręczona na adres, pod którym wówczas nie przebywała.

Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Kontrola zaskarżonego postanowienia dokonana, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), pod kątem zgodności prawem, doprowadziła Sąd do uznania, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi, a tym samym kontroli sądu, jest prawidłowość wydania przez Wojewodę postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi przez K. M. do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta z dnia [...]

Warunkiem skuteczności czynności procesowej wniesienia środka zaskarżenia jest zachowanie terminu do jego dokonania. Termin ten jest tzw. terminem procesowym oznaczającym okres do dokonania czynności procesowej przez podmioty postępowania lub uczestników postępowania. W myśl art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia.

Jednym z istotnych elementów przy badaniu terminu do wniesienia odwołania jest ustalenie prawidłowości i skuteczności doręczenia decyzji. W tym celu należy mieć na uwadze przepisy regulujące kwestie doręczeń zamieszczone w Dziale I Rozdziale 8 kodeksu postępowania administracyjnego.

Co do zasady, w myśl art. 42 § 1 k.p.a., pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy.

W rozpoznawanej sprawie zastrzeżenia budzi zarówno tryb jak i prawidłowość doręczenia skarżącej decyzji Prezydenta z dnia [...].

Przede wszystkim należy zauważyć, że ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru w/w decyzji (karta 15a akt administracyjnych) nie wynika, aby decyzję doręczono osobiście adresatowi, tj. K. M..

Osoba doręczająca decyzję nie oznaczyła również w należyty sposób, kto odebrał przesyłkę oraz to, czy osoba ją odbierająca podjęła się oddać pismo adresatowi. Tylko wówczas można by mówić o skutecznym doręczeniu decyzji w trybie art. 43 k.p.a., który stanowi m.in., że "w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi" (por. wyrok NSA z dnia 14 sierpnia 2002 r., sygn. akt I SA 2614/00, Lex nr 137823, wyrok NSA z dnia 24 marca 1999 r., sygn. akt I SA/Lu 151/98, Lex nr 37218).

Wskazane wyżej okoliczności prowadzą do wniosku o uchybieniu, które wystąpiło w procedurze doręczenia decyzji organu I instancji, podważając tym samym ustalenie Wojewody co do daty skutecznego doręczenia skarżącej decyzji I instancyjnej.

Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że w aktach postępowania znajduje się notatka służbowa sporządzona [...] przez pracownika Wydziału Spraw Obywatelskich, wedle której, tego dnia stawił się zięć K. M. – W. L. celem poinformowania organu o fakcie zmiany miejsca pobytu K. M. z dniem [...] Według oświadczenia W. L., od [...] K. M. miała przebywać w [...] przy ul. [...] (karta 12 akt administracyjnych).

Co więcej, skarżąca zgłosiła w siedzibie organu I instancji zamiar czasowego pobytu od dnia [...] do dnia [...] przy ul. [...] w [...], o czym świadczy potwierdzenie zameldowania na pobyt czasowy (karta 14 akt administracyjnych).

Pomimo tych informacji organ I instancji decyzję z dnia [...] skierował do skarżącej na adres w [...]przy ul. [...].

Wojewoda nie dostrzegł wskazanych nieprawidłowości pomimo, że skarżąca już w pierwszym zdaniu odwołania podkreśliła, iż decyzję organu I instancji odebrała [...].

W takich okolicznościach Sąd stwierdził, że skarżąca nie może ponosić negatywnych skutków wadliwego doręczenia decyzji jak i nie skierowania decyzji na zgłoszony organowi adres jej aktualnego pobytu, a tym samym przypisać stronie uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.

Z powyższych względów, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie orzekł jak w sentencji.