Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 874/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 12 ust 2, art 124 ust 1, art 6, art 124
journal: Dz.U. 2016 poz 2147
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi B. A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia korzystania z nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do tut. Sądu decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania B.A. od decyzji Starosty O. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości położonej w miejscowości G. , gmina L. , oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 4,4949 ha, stanowiącej własność B.A. (KW [...]), – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W sprawie ustalono niestepujący stan faktyczny.

Starosta O. decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] ograniczył sposób korzystania z opisanej wyżej nieruchomości poprzez zezwolenie P. S.A. z siedzibą w K. na założenie i przeprowadzenie w granicach pasa technologicznego, przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej w ramach realizacji inwestycji pn: ,,Budowa dwutorowej linii 400kV [...] z czasową pracą jednego toru net napięciu 220 kV w relacji [...]". Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości polegało na:

- przeciągnięciu nad nieruchomością przewodów napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV [...], tj. przewodów fazowych 3x AFL-8350 mm2 odgromowych linii 2xOPGW 48J skojarzonych ze światłowodem, podwieszonych na słupach energetycznych wybudowanych na działkach sąsiednich w granicach pasa technologicznego oraz późniejszym funkcjonowaniu dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej wraz z wszelkimi obiektami i urządzeniami niezbędnymi do jej eksploatacji,

- dostępie, wejściu, przechodzie, przejeździe niezbędnym sprzętem osób upoważnionych przez inwestora w celu wykonania czynności związanych z budową, eksploatacją, konserwacją, remontem, modernizacją, przebudową, usuwaniem awarii linii, w tym dokonywaniem wymiany niezbędnych jej elementów,

- ustanowieniu ograniczeń i zakazów wynikających z istnienia pasa technologicznego linii o szerokości 70 m (tj. po 55 m w każdą stronę od osi linii), w tym polegających na zakazie wznoszenia w pasie technologicznym budynków mieszkalnych, budowli, zakazie utrzymywania w pasie technologicznym drzew, krzewów i roślinności przekraczającej 3 m wysokości, a także korzystaniu z nieruchomości obciążonej w sposób zgodny z aktualnie obowiązującymi przepisami dotyczącymi linii elektroenergetycznych, ochrony zdrowia i życia ludzkiego oraz ochrony środowiska,

- zezwoleniu na wycinkę istniejącego na nieruchomości drzewostanu w zakresie niezbędnym do wybudowania linii oraz jej eksploatacji, w szczególności wycinkę drzewostanu na obszarze pasa technologicznego oraz trwałe lub okresowe wyłączenie części nieruchomości (w obrębie pasa technologicznego) z produkcji rolnej i/lub leśnej.

Organ wskazał lokalizację i powierzchnię ograniczenia nieruchomości, tj. powierzchnię 0,7182 ha (pas technologiczny wymiarach 70 m i 103 m) stosownie do złącznika graficznego Nr 1 do decyzji - mapy w skali 1:1000 z naniesionym projektowanym odcinkiem linii elektroenergetycznej w obrębie przedmiotowej działki, oraz okres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, tj. od maja 2015 r. do grudnia 2016 r., nie dłużej niż 60 dni. Zobowiązano również inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po przeprowadzeniu linii energetycznej, a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty, do zapłaty odszkodowania.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B.A., zarzucając naruszenie:

- art. 124 ust. 1 u.g.n., poprzez brak precyzyjnego określenia części nieruchomości, której dotyczyć ma ograniczenie,

- -art. 124 ust. 3 u.g.n., poprzez nieprzeprowadzenie przez wnioskodawcę rzetelnych rokowań,

- art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a, poprzez odmowę zawieszenia postępowania, pomimo toczących się postępowań mających wpływ na niniejsze postępowanie, w tym dwóch postępowań przed sądami administracyjnymi ze skarg mieszkańców gminy L. na uchwałę Rady Gminy L. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy L. oraz uchwałę Rady Gminy L. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. dla dwutorowej linii elektroenergetycznej Nn 400kV [...] na terenie gminy L. , a także postępowania odwoławczego od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie ww. inwestycji. Zdaniem strony, uwzględnienie odwołania może doprowadzić do tego, że inwestycja będzie musiała mieć inny przebieg, niż wskazany we wniosku i nie będzie przechodziła przez należące do strony nieruchomości, zatem wniosek inwestora będzie bezprzedmiotowy.

W tych okolicznościach, w wyniku rozpoznania odwołania strony, została wydana opisana na wstępie decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że istota sprawy sprowadza się do oceny, czy doszło do zgodnego z prawem wydania decyzji dotyczącej ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości w celu realizacji inwestycji, stosownie do przedłożonego wniosku. Wojewoda wskazał, że postępowanie wszczęto zawiadomieniem Starosty O. z dnia [...] marca 2015 r. na wniosek spółki P. S.A. z siedzibą w K., w którym wskazał, że na podstawie art. 124 u.g.n. iż wnosi o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości położonej w miejscowości G. , gmina L. , oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 4,4949 ha, stanowiącej własność B.A., poprzez zezwolenie na założenie i przeprowadzenie przez ww. nieruchomość przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej w ramach realizacji inwestycji pn. "Budowa dwutorowej linii 400kV [...] z czasową pracą jednego toru na napięciu 220 kV w relacji [...]". Wskazano na powierzchnię ograniczenia oraz wyszczególniono prace związane z realizacją inwestycji. Ponadto, na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. wniesiono o wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organu I instancji stanowił przepis art. 124 ust. 1 u.g.n., który zezwala staroście na wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przedmiotowa nieruchomość ujęta jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy L. przyjętym uchwałą Rady Gminy L. z dnia [...] listopada 2014 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV [...] na terenie Gminy L. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2015 r., poz. [...]), położona jest na trasie przebiegu ww. linii elektroenergetycznej. Wojewoda [...] w rozstrzygnięciu nadzorczym z dnia [...] listopada 2014 r. [...] stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy L. z dnia [...] października 2014 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy L. , z wyłączeniem ustaleń dotyczących linii elektroenergetycznej 400 kV relacji [...]. Wojewoda [...] w rozstrzygnięciu nadzorczym z dnia [...] grudnia 2014 r. [...] stwierdził nieważność w części uchwały Rady Gminy L. z dnia [...] listopada 2014 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV [...] na terenie Gminy L. , z wyłączeniem ustaleń dotyczących linii elektroenergetycznej 400 kV relacji [...].

Organ stwierdził ponadto, że na mapie do celów projektowych, pn. "Plan trasy linii 2x400 kV [...]" określono planowaną lokalizację inwestycji poprzez wskazanie przebiegu projektowanej linii, pasa technologicznego o szerokości 70 m w obrębie przedmiotowej działki. We wniosku wskazano zakres robót związanych z inwestycją, polegających na: wybudowaniu (posadowieniu) oraz późniejszym funkcjonowaniu napowietrznej dwutorowej linii wraz z wszelkimi obiektami i urządzeniami niezbędnymi do jej eksploatacji; wykonaniu przebudowy istniejących na nieruchomości napowietrznych linii elektroenergetycznych wysokiego napięcia, niskiego napięcia oraz linii telekomunikacyjnych, zbliżonych lub krzyżowanych z linią; dostępie, wejściu, przechodzie, przejeździe niezbędnym sprzętem osób upoważnionych przez inwestora w celu wykonania czynności związanych z budową, eksploatacją, konserwacją, remontem, modernizacją, przebudową, usuwaniem awarii linii, w tym dokonywaniem wymiany niezbędnych jej elementów; ustanowieniu ograniczeń i zakazów wynikających z istnienia pasa technologicznego linii o szerokości 70 m (2 x 35 m po każdej stronie linii) w tym polegających na zakazie wznoszenia w pasie technologicznym budynków mieszkalnych, budowli, zakazie utrzymywania w pasie technologicznym drzew, krzewów i roślinności przekraczającej 3 m wysokości, a także korzystaniu z nieruchomości obciążonej w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami dotyczącymi linii elektroenergetycznych, ochrony zdrowia i życia ludzkiego oraz ochrony środowiska.

Wojewoda także wskazał, za Starostą O., iż wniosek inwestora spełnia wymogi art. 124 ust. 1 u.g.n., ponieważ inwestycja jest zgodna z ustaleniami ww miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L. , złożenie wniosku poprzedzone zostało rokowaniami inwestora z właścicielem nieruchomości w sprawie uzyskania zgody na wykonanie prac związanych z inwestycją, która stanowi niewątpliwie cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. Ponadto, w decyzji wskazano powierzchnię nieruchomości, która podlegać będzie ograniczeniu, lokalizację inwestycji oraz okres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.

Zdaniem organu, nie budzi również wątpliwości cel publiczny planowanej inwestycji oraz jej znaczenie ponadlokalne. Realizacja inwestycji, polegającej na umieszczeniu przewodów linii elektroenergetycznej na przedmiotowej nieruchomości gruntowej, ma zaspokajać potrzeby społeczeństwa w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną w północno wschodniej części kraju. Nadto, inwestycja została zaplanowana zgodnie z ustaleniami ww obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV [...] na terenie Gminy L. .

Organ podkreślił, że wydanie decyzji poprzedzone było próbą uzyskania zgody na korzystanie z nieruchomości w celu realizacji inwestycji, stosownie do art. 124 ust. 3 u.g.n. Nieosiągnięcie zgody pomiędzy właścicielem nieruchomości lub użytkownikiem wieczystym a inwestorem upoważnia organ administracyjny do wydania zezwolenia wymienionego w art. 124 ust. 1 u.g.n. Zdaniem organu, została spełniona przesłanka poprzedzenia rokowaniami rozpatrzenia wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości.

Organ stwierdził, że przepis art. 124 ust. 1 u.g.n., będący podstawą wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości nie przewiduje, aby uzyskanie zezwolenie uzależnione było od zapłaty określonej kwoty pieniężnej. Zgodnie natomiast z art. 124 ust. 4 u.g.n., jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, ustalenie odszkodowania z tego tytułu może nastąpić w odrębnym postępowaniu, na podstawie art. 128 ust. 4 u.g.n. Zgodnie z tym przepisem, odszkodowanie przysługuje również za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 120 i 124-126. Ponadto, stosownie do art. 124 ust. 5 u.g.n., jeżeli realizacja inwestycji uniemożliwi właścicielowi dalsze korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel może żądać, aby odpowiednio starosta wykonujący zadania z zakresu administracyjni rządowej lub występujący z wnioskiem o zezwolenie nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze umowy własność nieruchomości.

Wojewoda wyjaśnił, że roszczenie strony w zakresie ustalenia odszkodowania za ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości może być dochodzone w odrębnym postępowaniu, po zrealizowaniu planowanej inwestycji. Zauważył, że w pkt 6 zaskarżonej decyzji zobowiązano inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po wykonaniu prac opisanych w pkt 1 decyzji, a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty, do zapłaty odszkodowania.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez odmowę zawieszenia postępowania postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., organ stwierdził, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Podnoszona przez stronę okoliczność, że przed sądem administracyjnym toczą się postępowania ze skargi mieszkańców Gminy L. na uchwały Rady Gminy L. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy L. oraz w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. , nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Również zagadnienia wstępnego w rozumieniu tego przepisu nie stanowi wskazywane przez stronę wszczęte przez mieszkańców Gminy L. postępowanie odwoławcze od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie ww. inwestycji. Zdaniem organu, zagadnieniem wstępnym jest tylko taka kwestia, występująca w dacie orzekania, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w tym dniu. Okoliczność, że fakty mające znaczenie prawotwórcze mogą ulec zmianie w przyszłości na skutek orzeczenia sądu, nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego.

W ocenie Wojewody, podnoszone zarzuty nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy dodał, że ocena decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. nie mogła uwzględniać okoliczności dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji oraz ewentualnych nieprawidłowości, jakie zdaniem strony zaistniały, ponieważ lokalizacja ta wynika wprost z ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzuty dotyczące lokalizacji inwestycji nie mogą być podważane w procedurze wydawania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania nieruchomości poprzez zezwolenie na realizację inwestycji celu publicznego.

Skargę do tut. Sądu na ww decyzję Wojewody [...] wniosła B.A.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 124 ust. 1 u.g.n., polegające na tym, że ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości wskazane w decyzji odnoszą się do całej powierzchni nieruchomości, podczas gdy zgodnie z art. 124 § 1 u.g.n. oraz zasadą ograniczania korzystania z nieruchomości przez właściciela w jak najmniejszym, niezbędnym zakresie, ww. ograniczenie powinno dotyczyć jedynie części nieruchomości, na której ma być prowadzona inwestycja.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto, skarżąca wniosła o połączenie niniejszej sprawy ze sprawą z jej skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. dotyczącą niezwłocznego zajęcia nieruchomości, której dotyczy przedmiotowe postępowanie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Rozpoznając ww skargę, tut. Sąd Wojewódzki wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2016 roku w sprawie o sygn. IV SA/Wa 2623/16, oddalił skargę jako niezasadną.

Na skutek wniesionej przez B.A. skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględnił jej zarzuty i wyrokiem z dnia 21 lutego 2017 roku w sprawie o sygn.I OSK 1865/16 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozstrzygnięcia Sądowi I instancji. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił – na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a. zarządzić połączenie do wspólnego rozpoznania spraw o sygnaturach akt: IV SA/Wa 2623/15 (ze skargi B.A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości) i IV SA/Wa 2624/15 (ze skargi B.A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie niezwłocznego zajęcia nieruchomości), ale postanowienie to dotyczyło jedynie łącznego rozpoznania w/w skarg a nie orzekania o ich zasadności. W związku z powyższym, w obu sprawach Sąd wydał dwa odrębne wyroki.

Przedmiotem niniejszej sprawy – jak wynika z sentencji zaskarżonego wyroku - była zaś decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Tymczasem wprawdzie w części historycznej uzasadnienia tego wyroku Sąd przedstawił treść rozstrzygnięć zapadłych w toku tego postępowania administracyjnego a także zarzuty skargi, ale – jak wyżej to przedstawiono - motywy, jakimi kierował się Sąd Wojewódzki oddalając w/w skargę, odnosiły się w całości do zagadnienia dotyczącego prawidłowości decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] wydanej w przedmiocie niezwłocznego zajęcia nieruchomości. Odnośnie natomiast przedmiotowej sprawy Sąd stwierdził jedynie jednym zdaniem co do zakresu ustalonego sposobu ograniczenia korzystania z przedmiotowej nieruchomości.

Zatem, powołując się art.141 § 4 p.p.s.a., NSA wskazał, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W sprawie niniejszej natomiast doszło do wewnętrznej sprzeczności wyroku gdyż jego sentencja oraz część historyczna uzasadnienia dotyczą zupełnie innej decyzji niż decyzja, do której odnosi się wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania.

Wobec powyższego Naczelny Sąd wskazał, że przy ponownym więc rozpoznaniu sprawy, Sąd Wojewódzki powinien dokonać oceny legalności, objętej przedmiotową skargą, decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem kontroli w sprawie niniejszej jest po raz kolejny (po uchyleniu przez NSA poprzedniego wyroku tutejszego Sądu) rozstrzygnięcie Wojewody [...] utrzymującego decyzję Starosty O. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości położonej w miejscowości G. , gmina L. , oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 4,4949 ha, stanowiącej własność B.A. W sytuacji ponownego rozpoznania skargi przez sąd pierwszej instancji, na skutek wyroku NSA uchylającego wyrok poprzednio wydany w tej samej sprawie - znajduje zastosowanie przepis art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: p.p.s.a. Oznacza to, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z takim związaniem mamy do czynienia w sprawie niniejszej.

W świetle dokonanych ustaleń faktycznych i prawnych niniejszej sprawy, w ocenie Sądu zarzuty skargi o naruszeniu powołanych przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego, tj. art. 124 ust. 1 ugn, należy uznać za pozbawione podstaw.

Ograniczenie korzystania z nieruchomości jest jedną z form wywłaszczenia nieruchomości zdefiniowaną w art. 112 ust. 2 u.g.n. i stanowi ingerencję w konstytucyjnie chronione prawo własności. Omawiany przepis art. 124 przewiduje szczególny przypadek ograniczenia wykonywania prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego i innych praw rzeczowych, polegający na znoszeniu przez właściciela lub użytkownika wieczystego przedsięwzięć inwestycyjnych podejmowanych na jego nieruchomości, a dotyczących zakładania i przeprowadzenia na nieruchomości przewodów oraz innych urządzeń, ich konserwacji i usuwania awarii. Warunkiem koniecznym i zarazem podstawowym (przesłanką) ubiegania się o wydanie przedmiotowego zezwolenia jest realizacja celu publicznego wyszczególnionego w art. 6 u.g.n., a co najważniejsze, zgodnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub też z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli planu miejscowego brak. Szczególnym rodzajem ograniczenia praw do nieruchomości jest udzielenie na podstawie art. 124 u.g.n. zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

Organy orzekające w toku postępowania o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, z mocy samego przepisu art. 124 u.g.n. badają jedynie ziszczenie się przesłanek, o których mowa w tym przepisie, tj. czy inwestycja jest inwestycją celu publicznego, jej zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (lub w przypadku jego braku z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego) oraz weryfikują, czy przed wystąpieniem o zgodę w trybie administracyjnym wnioskodawca przeprowadził rokowania.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzono, że wskazane powyżej przesłanki wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości zostały spełnione.

Jak wyżej przedstawiono, wszczęcie postępowania administracyjnego było poprzedzone rokowaniami, przedmiotowa nieruchomość we wskazanym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy L. , położona jest na trasie przebiegu ww. linii elektroenergetycznej. Wojewoda [...] w rozstrzygnięciu nadzorczym z dnia [...] listopada 2014 r. [...] stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy L. z dnia [...] października 2014 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy L. , jak również w rozstrzygnięciu nadzorczym z dnia [...] grudnia 2014 r. [...] stwierdził nieważność w części uchwały Rady Gminy L. z dnia [...] listopada 2014 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV [...] na terenie Gminy L. jednakże w obu wypadkach z wyłączeniem ustaleń dotyczących linii elektroenergetycznej 400 kV relacji [...]. Wskazana inwestycja została zaplanowana zgodnie z ustaleniami powyższego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

Również nie budzi wątpliwości Sądu fakt, iż przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego. W art. 6 w pkt 2 u.g.n. jako jeden z celów publicznych wskazano budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Cel publiczny planowanej inwestycji oraz jej znaczenie ponadlokalne. Realizacja inwestycji, polegającej na umieszczeniu przewodów linii elektroenergetycznej na przedmiotowej nieruchomości gruntowej, ma zaspokajać potrzeby społeczeństwa w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną w północno wschodniej części kraju. Inwestycja ta została ujęta w Koncepcji Przestrzennego Zagospodarowania Kraju 2030 przyjętej uchwałą Rady Ministrów z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] (MP z 2012 r., poz. [...]) jako zaplanowana do realizacji w 2015 r. i ukończenia do końca 2016 r.

Niezależnie od powyższego, wskazać wypada na prawidłowość wydanej decyzji w zakresie jej treści. Decyzja wydana na podstawie ww. przepisu powinna określać przedmiot ograniczenia i jego terytorialny zakres, w tym jednoznacznie wskazywać przebieg inwestycji przez nieruchomość. Te warunki spełnia decyzja Starosty, wskazując precyzyjnie powierzchnię podlegającą ograniczeniu, tj. 0,7182 ha (pas technologiczny o wymiarach 70 m i 103 m) stosownie do załącznika graficznego Nr 1 do decyzji - mapy w skali 1:1000 z naniesionym projektowanym odcinkiem linii elektroenergetycznej w obrębie przedmiotowej działki. W decyzji określono również okres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, tj. od maja 2015 r. do grudnia 2016 r., nie dłużej niż 60 dni.

Reasumując należy stwierdzić, iż w świetle zgromadzonych w aktach administracyjnych dowodów, przywołanych w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] maja 2015 r. Starosty O., zdaniem Sądu, wszystkie wymienione wyżej przesłanki art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w odniesieniu do przedmiotowej działki zostały spełnione. Wskazać wypada, że Starosta przeprowadził wnikliwą analizę przedmiotowego projektu pod kątem powołanego wyżej art. 124 ugn. i mając na uwadze powyższe kryteria, w świetle dokonanych przez organ ustaleń, prawidłowo uznał, iż planowana inwestycja jest inwestycją mieszczącą się w definicji inwestycji celu publicznego, określonej w art. 6 ust, 2 u.g.n. Prawidłowo również przeprowadził całą procedurę poprzedzającą wydanie decyzji, o czym świadczą dowody zgromadzone w sprawie. Zatem zarzuty skargi o naruszeniu wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego, tj. art. 124 ust. 1 ugn., należy uznać za pozbawione podstaw prawnych. Przypomnieć bowiem należy, że rola organów z mocy samego przepisu art. 124 u.g.n. ograniczała się jedynie do zbadania czy wszystkie wymienione wyżej przesłanki art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości stanowiącej własność skarżącej zostały spełnione. Jednocześnie, jak się podkreśla w doktrynie i orzecznictwie, organ winien był określić w sposób dokładny i przejrzysty sposób dokonywanego ograniczenia jej własności i w ocenie Sądu z powyższego obowiązku wywiązał się należycie. Nadto stwierdzić należy, że organ rozważając uzasadniony interes właściciela nieruchomości i jak najmniejszą dla niego uciążliwość inwestycji musiał rozważyć także sprawę w szerszym kontekście - znaczenia przewidywanej inwestycji jako służącego realizacji interesu społecznego, w tym przypadku mającego strategiczne znaczenie dla całego kraju. W ocenie Sądu, materiał dowodowy jak i postępowanie wyjaśniające w sprawie spełnia wymogi przepisów art. 7, art. i 77 § 1 K.p.a. Wbrew zarzutom podniesionym w skardze organ I instancji podjął czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. W świetle powyższego należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została podjęta zgodnie z wymogiem zarówno prawa materialnego jak i procedury administracyjnej.

W tym miejscy należy również wskazać na treść ust. 5 art. 124 u.g.n, w myśl którego, jeżeli założenie i przeprowadzanie na nieruchomości planowanej inwestycji uniemożliwi właścicielowi dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy, albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel może żądać aby starosta lub inwestor nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa w drodze umowy własność nieruchomości.

Wobec powyższego, mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny, należało stwierdzić, iż decyzja Wojewody [...] jak i utrzymana nią w mocy decyzja Starosty O., w przedmiotowej sprawie nie naruszają art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, ani przepisów procedury administracyjnej; stąd też zarzuty skargi należy uznać za całkowicie nieuzasadnione.

A zatem, z powyższych względów Sąd, działając na zasadzie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.