Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 335/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 235 (1), art. 235 (2)
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) WSA Donata Starosta Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi B. P.-B. na decyzję W. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]stycznia 2014 r., nr [...] W. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny po rozpoznaniu odwołania B. P.-B. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] października 2013 r., nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u B. .B. choroby zawodowej.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż podstawą rozstrzygnięcia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego było orzeczenie lekarskie W. Centrum Medycyny Pracy w P. nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. oraz orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., a także wywiad epidemiologiczny.

Następnie organ wskazał, iż w odwołaniu odwołująca podniosła, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem dokonanym przez lekarskie jednostki orzecznicze w przedmiocie narażenia zawodowego, które w ocenie odwołującej oparte zostało o "pobieżną" analizę stażu pracy.

W dalszej części uzasadnienia organ po przytoczeniu treści przepisów prawa stanowiących podstawę orzekania w przedmiocie choroby zawodowej wskazał, że jak wynika z akt sprawy B. P.-B. w okresie od dnia [...] marca 1977 r. do dnia [...]sierpnia 1977 r. zatrudniona była jako pracownik młodociany w Spółdzielni Pracy Przemysłu Wikliniarskiego "W." w G. na stanowisku wikliniarz, następnie w okresie od dnia [...] września 1977 r. do dnia [...] września 1978 r. w Gminnej Spółdzielni "S. C." w G. na stanowisku pracownika fizycznego (robotnik pomocniczy Wytwórni Wód Gazowanych). W okresie od dnia [...] czerwca 1979r. do dnia [...]października 1982 r. zatrudniona była w Domu Książki G. na stanowisku kasjera. W latach 1982-1984 zatrudniona była na stanowisku sprzedawcy w MPiK Poznań, następnie pracowała jako księgowa kolejno w: latach 1984-1989 w [...] i 1989-1995 w [...]. Od dnia 15 lipca 1995 r. do chwili obecnej świadczy pracę w Miejskim Ośrodku Pomocy Rodzinnej w P. na stanowisku kasjera, gdzie do zakresu obowiązków odwołującej należało miedzy innymi wydawanie zasiłków podopiecznym.

Organ wskazał, iż w ciągu około 3 godzin funkcjonowania kasy wydającej zasiłki odwołująca obsługiwała około 150 list zawierających dane osobowe podopiecznych. Wydanie zasiłku wiąże się z odszukiwaniem nazwisk na liście jedno lub wielostronicowej, podaniu zainteresowanemu listy ze wskazaniem miejsca podpisu, wbiciu na maszynę liczącą kwot, wypłacie należności, podbiciu listy 3 rodzajami pieczątek (stemple maczane w tuszu - poduszka do stempli do około 2000 roku, następnie pieczątki automatyczne). Dodatkowo odwołująca zajmuje się stemplowaniem i wydaniem bonów. Stemplowanie 2-10 tys. sztuk bonów wielkości biletu MPK zajmuje około 3-5 dni przy 8 godzinnym dniu pracy (stemple I maczane w tuszu - poduszka do stempli do około 2000 roku, następnie pieczątka automatyczna). Podczas wykonywania ww. czynności odwołująca prawą ręką stempluje, lewą przewraca bony w bloczku. Procedura wydawania bonów wygląda analogicznie do procedury wydawania zasiłków. Odwołująca przyjmuje odpłatności od podopiecznych, co wiąże się z ręcznym wypisaniem kwitariusza (około 300 sztuk w kopiach). Odwołująca stempluje 3 egzemplarze kwitariusza pieczątką (około 900 uderzeń). Po wypisaniu wszystkich przypisów na kwestionariuszach odwołująca ręcznie sumuje należność na sumatorze, czasami parokrotnie. Podczas obsługiwania klienta, odwołująca musi odszukać nazwisko, w kwestionariuszu wpisać kwotę liczbowo oraz słownie, odciąć nożyczkami dwa odcinki, przyjąć odpłatność, wydać resztę oraz pokwitowanie, drugi egzemplarz odłożyć (od 2010 roku przyjmowanie odpłatności odbywa się komputerowo). Po zamknięciu kasy odwołująca rozlicza listy, przelicza kwoty na sumatorze oraz sortuje dokumentację.

Organ zwrócił uwagę, że w przedmiotowej sprawie wydane zostało orzeczenie lekarskie W. Centrum Medycyny Pracy w P. nr [...] z dnia [...]marca 2013 r. oraz orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. Organ podniósł, iż w uzasadnieniu braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej lekarskie jednostki orzecznicze biorące udział w przedmiotowym postępowaniu diagnostyczno -orzeczniczym, tj. W. Centrum Medycyny Pracy w P. oraz Instytut Medycyny Pracy w Ł. stwierdziły, iż analiza czynności zawodowych odwołującej, wykazała, iż w trakcie pracy zawodowej nie wykonywała ona długotrwale, przez całą lub znaczna cześć zmiany roboczej, monotypowych czynności pod postacią ruchów dłoni w maksymalnym zginaniu i prostowaniu nadgarstka, zwłaszcza połączonych z dużym naciskiem i w długim okresie czasu, które stwarzałyby możliwości ucisku na pnie nerwów pośrodkowych. Wykonywane czynności miały charakter dynamiczny i nie wymagały ciągłego długotrwałego napięcia tych samych grup mięśniowych. W ocenie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. pozazawodowe przyczyny zespołu cieśni w obrębie nadgarstka mogą być różne i zależą od wielu czynników konstytucjonalnych, a niekiedy nie udaje się ich ustalić. Jest to najczęściej monoeuropatia występująca w populacji ogólnej. Kobiety chorują trzykrotnie częściej niż mężczyźni, ze szczytem zachorowania w 5 i 6 dekadzie życia. Nadto lekarska jednostka orzecznicza II stopnia wyjaśniła, iż współwystępujące u odwołującej zaburzenia ogólnoustrojowe, tj. stwierdzone zaburzenia lipidowe oraz nadwaga są istotnymi pozazawodowymi czynnikami ryzyka powstania zespołu cieśni w obrębie nadgarstka.

Postępowanie diagnostyczno-orzecznicze prowadzone przez W. Centrum Medycyny Pracy w P. oraz Instytut Medycyny Pracy w Ł. oparte było o badanie elektroneurograficzne i konsultację neurologiczną. Lekarskie jednostki orzecznicze zapoznały się także z przedłożona przez odwołującą dokumentacją leczniczą oraz oceną narażenia zawodowego. W opiniach jednostek medycyny pracy sformułowano jednoznaczne wnioski o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej. Podkreślić w tym miejscu należy fakt, iż postępowanie diagnostyczno-orzecznicze prowadzone było w niezależnych ośrodkach służby zdrowia, ustawowo w tym celu zobligowanych, w których nie stwierdzono podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

Organ wyjaśnił, iż organy orzekające w sprawie chorób zawodowych nie są uprawnione do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich jednostek uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych, ani też do dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania schorzenia (wyrok NSA z dnia 05 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 1078/06; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 maja 2007 r. sygn. akt IV SA/GL 794/06; wyrok NSA z dnia 12 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 335/10). Dotyczy to zarówno objawów choroby, jak i przyczyn jej powstania (etiologii). Ocena opinii lekarskich dokonywana przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej sprowadza się więc do badania ich pod względem formalnym, czyli oceny czy wyjaśniają istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych i czy są rzeczowo i przekonująco uzasadnione.

Opinie wydane w niniejszej sprawie przez obie jednostki orzecznicze są rzeczowe, spójne i logiczne. Zarówno W. Centrum Medycyny Pracy w P., jak i Instytut Medycyny Pracy w Ł. stwierdziły w sensie medycznym u odwołującej chorobę - zespół cieśni w obrębie nadgarstka, wykluczając jednocześnie, w oparciu o wiedzę specjalistyczną, jej zawodową etiologię.

Wydanie decyzji stwierdzającej chorobę zawodową możliwe jest zatem, gdy spełnione zostaną następujące przesłanki:

1) w środowisku pracy występuje, bądź występował czynnik uciążliwy lub szkodliwy dla zdrowia,

2) rozpoznane schorzenie jest objęte wykazem chorób zawodowych,

3) ocena narażenia zawodowego musi wykazać związek przyczynowy rozpoznanej choroby z warunkami lub sposobem wykonywanej pracy.

Warunkiem koniecznym do uznania etiologii zawodowej przedmiotowego schorzenia jest uznanie bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, iż choroba została spowodowana sposobem wykonywania pracy, brak tej przesłani powoduje niemożność rozpatrywania schorzenia w kategorii choroby zawodowej. Z zapadłych w sprawie orzeczeń lekarskich, stanowiących opinie biegłych wynika, że odwołująca cierpi na zespół cieśni w obrębie nadgarstka. Opinie te stwierdzają jednakże, że odwołująca nie była w trakcie wykonywania pracy narażona na ruchy monotypowe (wykonywane przez większą część zmiany roboczej, polegające na zginaniu i prostowaniu nadgarstka). Brak potwierdzonego narażenia zawodowego, które mogło być czynnikiem sprawczym powstania zdiagnozowanej u B. P.-B. choroby, a w dalszej kolejności brak związku przyczynowo-skutkowego, przemawiają w niniejszej sprawie o odmowie stwierdzenia u odwołującej choroby zawodowej, a zatem organ I instancji słusznie orzekł o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła B. P.-B. podnosząc, że zespół cieśni nadgarstka jest powszechnie występującym zjawiskiem u osób wykonujących manualną pracę, tak więc nadużywanie rąk może wywołać zmiany w strukturach kanału nadgarstka, ucisk nerwów i ścięgien. Zespół cieśni nadgarstka rozwija się szybciej, gdy przeciążeniu ulegają zginacze palców. Ścięgna odpowiedzialne za zginanie palców przechodzą przez kanał nadgarstka a nerw pośrodkowy kontroluje prace kciuka. W miarę jak ucisk na nerw pogłębia dolegliwości objawy te mogą przenieść się na inne obszary ręki i tak powstało zwyrodnienie stawu pierwszego nadgarstkowo-śródręcznego obu rąk. Moja praca jest monotypowa polega na ciągłym przebieraniu palcami, zginaniu i prostowaniu nadgarstków więc spełniam tu warunek sposobu wykonywania pracy. Skarżąca wskazała, że dodatkowym czynnikiem jest tu nadmierne przeciążenie rąk ilością wykonywanej pracy, pozostałych pięciu kasjerów MOPR miało o 100% mniejsze ilości wypłat. Skarżąca zwróciła uwagę, że lekarz leczący w/w schorzenie nie ma wątpliwości że, ma ono bezpośredni związek z wykonywaną pracą.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 15 stycznia 2015 r. skarżąca podtrzymała skargę oraz wskazała, że badania w Ł. były niepotrzebne, ponieważ wykonano tam badanie rentgenowskie przy pomocy którego nie można wykazać jej choroby. Skarżąca wskazała, iż ponadto wykonano jej badania neurologiczne, które nie wykażą z jakich powodów ma to schorzenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, mocą której uznano brak podstaw do stwierdzenia u skarżącej przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka.

Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej wyznacza definicja sformułowana w art. 235¹ Kodeksu pracy, zgodnie z którą za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".

O stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje więc zachowanie dwóch wymogów. Pierwszym z nich jest zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013, poz. 1367), zaś drugim - ustalenie związku przyczynowego pomiędzy powstaniem tej choroby a oddziaływaniem czynników szkodliwych występujących w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy. Należy zaakcentować, że wystąpienie tych przesłanek lub ich brak organ orzekający jest obowiązany ustalić zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.

Stosownie z kolei do § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz.U. z 2013r., poz.1367), decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Przy czym, jak wynika z § 5 ust. 1-3 tegoż rozporządzenia, właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w ustawie o służbie medycyny pracy, zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych I lub II stopnia, wskazanych w tym przepisie.

Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej może być wydana tylko wówczas, gdy spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki: schorzenie zostanie rozpoznane jako choroba zawodowa przez lekarza zatrudnionego we właściwej jednostce orzeczniczej; w środowisku pracy występowały czynniki szkodliwe dla zdrowia i bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem można stwierdzić istnienie związku przyczynowego między stwierdzonym schorzeniem a warunkami pracy.

Przedmiotem niniejszej sprawy jest stwierdzenie choroby zawodowej wymienionej w poz. 20.1 powyższego rozporządzenia, to jest przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka.

W przedmiotowej sprawie organ odmawiając stwierdzenia choroby zawodowej wskazał, że odwołująca nie była w trakcie wykonywania pracy narażona na ruchy monotypowe (wykonywane przez większą część zmiany roboczej, polegające na zginaniu i prostowaniu nadgarstka). Ponadto organ podkreślił, iż brak potwierdzonego narażenia zawodowego, które mogło być czynnikiem sprawczym powstania zdiagnozowanej u skarżącej choroby, a w dalszej kolejności brak związku przyczynowo-skutkowego, uzasadniają odmowę stwierdzenia choroby zawodowej.

Zdaniem Sądu stanowisko takie jest uprawnione.

W tym miejscu wskazać należy, że do stwierdzenia choroby zawodowej nie jest wystarczające subiektywne przekonanie strony o wpływie wykonywanej przez nią pracy na powstanie schorzenia ujętego w wykazie chorób zawodowych, lecz konieczne jest również rozpoznanie choroby zawodowej, zgodnie z regułami zawartymi w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. przez lekarza spełniającego wymagania kwalifikacyjne, zatrudnionego w jednej z uprawnionych jednostek orzeczniczych.

Lekarze orzecznicy, jako specjaliści medycyny pracy, posiadają kwalifikacje i kompetencje do oceny wpływu czynników pracy na organizm ludzki. Przy rozpoznawaniu chorób zawodowych posiłkują się ściśle określonymi kryteriami diagnostyczno-orzeczniczymi: wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej, dostępnymi metodami i środkami rozpoznawania chorób, zgodnie z zasadami etyki zawodowej oraz z należytą starannością (art. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, Dz.U. z 2011 r., nr 277, poz. 1634 ze zm.).

W przedmiotowej sprawie należy mieć na uwadze, że na gruncie niniejszej sprawy zapadło orzeczenie lekarskie W. Centrum Medycyny Pracy w P. nr [...] z dnia [...]marca 2013 r. oraz orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. nr [...] z dnia [...]czerwca 2013 r.

W orzeczeniach tych jednostki orzecznicze jednoznacznie stwierdziły brak podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej.

Jednostka orzecznicza I stopnia w uzasadnieniu swojego orzeczenia wskazała, że analiza czynności zawodowych odwołującej, wykazała, iż nie ma podstaw do uznania tych czynności za monotypowe, obciążające nadgarstki, wielokrotnie powtarzane w czasie zmiany roboczej ruchu dłoni w maksymalnym zginaniu i prostowaniu nadgarstka z użyciem nadmiernej siły oraz ucisku. W uzasadnieniu wskazano, że odwołująca wykonywała swoją pracę w pozycji swobodnej bez znacznego obciążenia fizycznego kończyn górnych.

Również jednostka orzecznicza II stopnia stwierdzając brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wskazała, że po przeanalizowaniu dokumentacji lekarskiej, narażenia zawodowego oraz aktualnie wykonanych wyników badań brak jest podstaw do uznania etiologii zawodowej rozpoznanego u skarżącej zespołu cieśni w obrębie nadgarstków. Następnie jednostka orzecznicza podniosła, iż w trakcie pracy zawodowej nie wykonywała ona długotrwale, przez całą lub znaczna cześć zmiany roboczej, monotypowych czynności pod postacią ruchów dłoni w maksymalnym zginaniu i prostowaniu nadgarstka, zwłaszcza połączonych z dużym naciskiem i w długim okresie czasu, które stwarzałyby możliwości ucisku na pnie nerwów pośrodkowych. Wykonywane czynności miały charakter dynamiczny i nie wymagały ciągłego długotrwałego napięcia tych samych grup mięśniowych. Instytut Medycyny Pracy w Ł. stwierdził, iż pozazawodowe przyczyny zespołu cieśni w obrębie nadgarstka mogą być różne i zależą od wielu czynników konstytucjonalnych, a niekiedy nie udaje się ich ustalić. Jest to najczęściej monoeuropatia występująca w populacji ogólnej. Kobiety chorują trzykrotnie częściej niż mężczyźni, ze szczytem zachorowania w 5 i 6 dekadzie życia.

Ponadto jednostka orzecznicza II stopnia wyjaśniła, iż współwystępujące u odwołującej zaburzenia ogólnoustrojowe, tj. stwierdzone zaburzenia lipidowe oraz nadwaga są istotnymi pozazawodowymi czynnikami ryzyka powstania zespołu cieśni w obrębie nadgarstka.

Trzeba w tym miejscu podkreślić, że w świetle przywołanego wyżej § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r., tylko rozpoznanie choroby zawodowej przez lekarza specjalistę zatrudnionego w placówce służby zdrowia określonej w § 5 ust. 2 i 3 tego aktu wykonawczego stanowi miarodajną podstawę upoważniającą organy sanitarne do stwierdzenia choroby zawodowej. Nie budzi wątpliwości, że kryteria te spełniają zarówno lekarz zatrudniony w W. Centrum medycyny Pracy jak i w Instytucie Medycyny Pracy w Ł., których orzeczenia poprzedziły rozstrzygnięcia zapadłe w obydwu instancjach. Orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej ma charakter kwalifikowanej opinii biegłego i stanowi zasadniczy dowód w sprawie, bez którego organ sanitarny nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy mieści się ona w wykazie chorób zawodowych. Organ jest więc takim orzeczeniem związany i nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do stwierdzenia odmiennego schorzenia. Związanie organu sanitarnego orzeczeniem kompetentnej placówki medycznej nie jest wprawdzie tożsame z bezkrytyczną akceptacją zawartych w nim informacji, jako że podlega ono - jak każdy dowód w postępowaniu - ocenie pod kątem zachowania kryteriów wyznaczonych treścią art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa. Nie oznacza to jednak możliwości kwestionowania ujętego w orzeczeniu rozpoznania w sytuacji, gdy nie budzi ono istotnych wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Istotą związania, o którym mowa wyżej jest bowiem to, że organy administracji nie dysponując przeciwdowodami mogącymi wspomniane orzeczenia podważyć, nie mają w tym zakresie przesłanek do formułowania wniosków innych niż te, które ustalono w toku badań stanowiących podstawę tych orzeczeń. Zaprezentowany wyżej pogląd jest zgodny z utrwalonym stanowiskiem judykatury (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06, publ.: LEX nr 315089, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 559/06, publ.: LEX nr 221953 oraz wyroki tutejszego Sądu: z dnia 18 maja 2007 r., sygn. akt IV SA/Gl 794/06, publ.: LEX nr 508491 oraz z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt IV SA/Gl 752/09, publ.: LEX nr 599626).

Zgodzić należy się z organem, że opinie wydane w niniejszej sprawie przez obie jednostki orzecznicze są rzeczowe, spójne i logiczne. Zarówno W. Centrum Medycyny Pracy w P., jak i Instytut Medycyny Pracy w Ł. stwierdziły w sensie medycznym u odwołującej chorobę - zespół cieśni w obrębie nadgarstka, wykluczając jednocześnie, w oparciu o wiedzę specjalistyczną, jej zawodową etiologię.

Zwrócić należy uwagę, że postępowanie diagnostyczno-orzecznicze prowadzone przez W. Centrum Medycyny Pracy w P. oraz Instytut Medycyny Pracy w Ł. oparte było o badanie elektroneurograficzne i konsultację neurologiczną. Lekarskie jednostki orzecznicze zapoznały się także z przedłożona przez odwołującą dokumentacją leczniczą oraz oceną narażenia zawodowego.

Ponadto należy mieć na uwadze, że skarżąca nie przedstawiła przeciwdowodu, który w sposób wystarczający pozwalałby na zakwestionowanie stanowiska wyrażonego w orzeczeniach placówek medycznych obu szczebli. W toku postępowania administracyjnego nie powołała się na żadne dowody, które w sposób odmienny kształtowałyby ustalenia dokonane w sprawie przez właściwe jednostki medyczne.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił.