Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 207/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2022-05-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Zwrócić nienależnie uiszczone koszty postępowania.
Powołane przepisy: article: art.  art 61 par 3
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w sprawie ze skargi P.K. na decyzję Wojewody z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie przeznaczenia do wykonywania świadczeń osobistych na rzecz obrony kraju postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy z dnia [...]r., nr [...].


UZASADNIENIE

P.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2022 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z [...] stycznia 2022 r., nr [...], w przedmiocie przeznaczenia skarżącego do wykonywania świadczeń osobistych w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny polegających na utrzymaniu porządku i ochrony E. w Kompleksie Koszarowym przez okres 7 dni. W treści zaskarżonej decyzji Wojewoda między innymi wyjaśnił, że obowiązek świadczeń osobistych na rzecz obrony nie jest służbą wojskową.

W treści skargi strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji organów obydwu instancji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że wykonanie świadczeń osobistych na rzecz obrony stoi w całkowitej sprzeczności z wyznawanymi wartościami i sumieniem strony. W rezultacie wykonania takich świadczeń powstałaby szkoda moralna. Zdaniem skarżącego, skoro szkoda taka miałaby charakter niemajątkowy, to z jej natury wynika, że nie mogłaby zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia. W ocenie skarżącego, tak powstała szkoda moralna może zostać określona jako "znaczna szkoda".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W tym zakresie wyjątek od ww. zasady ustanawia art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Powołane we wskazanym przepisie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków oznacza taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech.

W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami. Strona skarżąca, aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania wykonania. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. akt II FZ 542/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej jako: CBOSA).

Sąd wskazuje, że ogólnikowa argumentacja strony nie pozwala zweryfikować wniosku w kontekście ustawowo zakreślonych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji na podstawie ww. przepisu. Sam fakt realizacji decyzji administracyjnej w przedmiocie wykonywania świadczeń osobistych na rzecz obronności kraju nie jest wystarczającym argumentem do stwierdzenia, że wykonanie decyzji grozi skarżącemu niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że nałożone na skarżącego świadczenie jest świadczeniem osobistym wykonywanym na podstawie decyzji wydanej w czasie pokoju, planowane do wykonania w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny (por. postanowienia WSA w Szczecinie z dnia 10 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 799/18 oraz 2 września 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 667/20, CBOSA). Świadczenie osobiste na stanowisku polegającym na utrzymaniu porządku i ochronie E. w Kompleksie Koszarowym, zdaniem Sądu, nie narusza konstytucyjnej zasady wolności sumienia i religii, ponieważ nałożone obowiązki w żaden sposób nie ograniczają możliwości korzystania z tych praw.

Podkreślenia wymaga także, iż w ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, poprzez wstrzymanie wykonania decyzji sąd nie bada prawidłowości wydania tej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, ale to czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem, może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżącego. Skarżący nie wskazał jednak okoliczności uzasadniających, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Okoliczności przemawiających za uwzględnieniem żądania strony nie można było także wywieść z całokształtu akt sprawy, co oznacza, że wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak na wstępie.