Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1523/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 11
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2014 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2008 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta O. z dnia [...]. wydaną w trybie wznowienia postępowania podatkowego i odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Burmistrza Miasta O. z dnia [...]. w sprawie ustalenia T. B. zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2008 od nieruchomości położonej w O. przy ul. A.

Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...]. Burmistrz Miasta O. ustalił podatnikowi wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości na rok 2008 od ww. nieruchomości w kwocie 5.260 zł, opodatkowując 479,04 m2 budynków pod działalność gospodarczą stawką 18,63 zł za m2 i 5.523,00 m2 gruntów pod działalność gospodarczą stawką 0,67 zł za m2. Decyzja ta została doręczona podatnikowi w dniu 21 listopada 2008 r. i jest ostateczna, ponieważ strona nie wniosła od niej odwołania. Przedmiotowa decyzja została wydana zgodnie z danymi zawartymi w informacji w sprawie podatku od nieruchomości IN-1, złożonej przez podatnika w dniu 22 września 2008 r.

Pismem z dnia 21 kwietnia 2010 r. podatnik wystąpił do Burmistrza Miasta O. z prośbą o zmianę stawki według której opodatkowano grunty i budynki na ww. nieruchomości, wskazując że w informacji za 2008 r. błędnie zadeklarował grunty i budynki jako związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podatnik oświadczył, że przedmiotowe grunty i budynki w obecnym stanie technicznym nie nadają się do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Budynki wymagają generalnego remontu. W związku z powyższym zarówno grunty jak i budynki powinny być wykazane w informacji IN-1 odpowiednio jako: "powierzchnia gruntów pozostałych" i "powierzchnia budynków pozostałych". Do wniosku załączono m.in. korektę informacji IN-1 oraz jednostronicową opinię techniczną budynków, sporządzoną przez rzeczoznawcę majątkowego R. S. oraz J. K. posiadającego uprawnienia budowlane w zakresie kierowania, nadzorowania i projektowania, z której wynika, że budynki nie nadają się do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej.

Burmistrz Miasta O. ocenił, że powyższe pismo podatnika jest wnioskiem o zmianę ostatecznej decyzji w trybie art. 254 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako O.p. Wobec powyższego decyzją z dnia [...]. organ podatkowy odmówił podatnikowi zmiany swojej decyzji z dnia [...]. ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego na rok 2008.

Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia

Postanowieniem z dnia [...]. Burmistrz Miasta O. wznowił postępowanie, a następnie decyzją z dnia [...], wydaną w trybie wznowienia postępowania odmówił podatnikowi uchylenia decyzji wymierzającej podatek. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...]. ponownie uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Organ podatkowy pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...]. wznowił postępowanie i decyzją z dnia [...]. odmówił uchylenia własnej decyzji ustalającej zobowiązanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ drugiej instancji podkreślił, że przedmiotowe postępowanie toczy się w trybie wznowienia postępowania podatkowego dotyczącego ostatecznej decyzji podatkowej. Przywołał treść art. 128 O.p. i wyjaśnił pojęcie decyzji ostatecznej, a następnie przedstawił przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 240 § 1 O.p. Wskazał, że wznowienie postępowania w rozpatrywanej sprawie nastąpiło na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w związku z ujawnieniem istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, które nie były znane organowi podatkowemu, tj. faktu, iż nieruchomość podatnika nie nadaje się do prowadzenia działalności gospodarczej, co miało wynikać ze złożonej przez stronę opinii technicznej z dnia [...].

Kolegium stwierdziło, że organ podatkowy rozpatrując sprawę w trybie wznowienia postępowania bada sprawę jedynie w świetle zaistnienia lub nie podstawy wznowienia postępowania, nie zaś co do istoty opodatkowania. W związku z tym istota sprawy, sprowadza się do odpowiedzi napytanie, czy nieruchomość podatnika nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych w rozumieniu przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 in fine ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 z późn. zm.), a tym samym czy przedmiotowe budynki i grunty były opodatkowane podatkiem od nieruchomości według stawek dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. b w/w ustawy, czy dla gruntów i budynków pozostałych zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. e w/w ustawy w związku z niemożliwością ich wykorzystywania do działalności gospodarczej ze względów technicznych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło, że z przedstawionego przez stronę dowodu tj. opinii technicznej z dnia [...]. nie wynika w ogóle, że w 2008 r. sporna nieruchomość nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Organ odwoławczy wskazał, że w celu zweryfikowania wskazywanej przez stronę przesłanki wznowienia postępowania podatkowego organ pierwszej instancji przeprowadził dowód z opinii biegłego z zakresu budownictwa. W dniu [...] biegły G. T. wydał opinię, z której wynika, że w roku 2008 i później grunt oraz budynki mogły być użytkowane ze względów technicznych, zgodnie ze swoim przeznaczeniem.

Zdaniem organu odwoławczego nie wystąpiła przeszkoda wykorzystywania nieruchomości w 2008 roku do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych - co świadczy o tym, że nie ujawniła się nowa, istotna dla sprawy, istniejąca w dniu wydania decyzji ostatecznej, okoliczność faktyczna, po raz pierwszy zgłoszona przez stronę przed organem pierwszej instancji. Z opinii biegłego z zakresu budownictwa mgr inż. G. T. wynika, że w 2008 roku ww. nieruchomość mogła być użytkowana zgodnie ze swoim przeznaczeniem, a więc nie zaistniała sytuacja, w której nieruchomość ta nie jest i nie może być wykorzystywana doprowadzenia tej działalności ze względów technicznych z w art. 1a ust. 1 pkt 3 in fine ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W skardze na powyższą decyzję podatnik zarzucił naruszenie:

1) art. 122 oraz 187 § 1 O.p. wskazując, że organ podatkowy nie wyjaśnił, nie zebrał i nie rozpatrzył okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i oparł się przy rozstrzyganiu wyłącznie na opinii rzeczoznawcy G. T., pomimo że podatnik w piśmie z dnia 24 stycznia 2013 r. podniósł przyczyny, z powodu których nie uznaje argumentacji zawartej w tej opinii

2) art. 191 oraz art. 210 § 4 O.p. poprzez dowolną, nieuprawnioną i pozbawioną uzasadnienia ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego wyrażającą się w bezpodstawnych ustaleniach co do stanu technicznego budynku rzutującą na ocenę istnienia przesłanek z art. 241 § 1 pkt 5 O.p. do wznowienia postępowania, pomimo istnienia rażących różnic w ocenie tego stanu pomiędzy stronami i nie wyjaśnieniu, z jakich przyczyn opinię rzeczoznawcy majątkowego G. T. uznaje się za wiarygodną, a za jakich przyczyn odmawia się tej wiarygodności stanowisku podatnika wobec opinii - osoby posiadającej wyższe wykształcenie budowlane i wieloletnie doświadczenie zdobyte na rynku budowlanym przy budowie i remontach, zawartym w piśmie z dnia 24 stycznia 2013 r.

3) art. 240 § 1 pkt. 5 O.p. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w przyjęciu, iż brak jest podstawy do wznowienia postępowania określonej w przywołanym przepisie

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentu – własnego oświadczenia z dnia 3 grudnia 2013 r. dotyczącego okoliczności przeprowadzenia opinii przez rzeczoznawcę – G. T. oraz dowodu z zeznań świadka S. W. na okoliczność, jaką część nieruchomości obejmowały badania stanu technicznego nieruchomości. Ponadto skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 122 oraz 187 § 1 O.p. skarżący podniósł, że zgodnie z przywołanymi przepisami organ podatkowy powinien zbadać, czy zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania zakończonego ostateczna decyzją. W szczególności organ drugiej instancji powinien samodzielnie dokonać oceny, czy nie zostały naruszone przepisy postępowania, a w szczególności, czy zgromadzono kompletny, wyczerpujący i nie zawierający sprzeczności materiał dowodowy pozwalający na prawidłowe rozstrzygnięcie w kwestii wznowienia postępowania. Zdaniem strony skarżącej organ podatkowy uchybił tym obowiązkom.

Skarżący zarzucił, że organ odwoławczy prowadząc postępowanie dowodowe wydał decyzję opartą wyłącznie na opinii biegłego z zakresu budownictwa z dnia [...]. - G. T., w której biegły wskazał jaki był stan techniczny nieruchomości w 2008 r., a pominął zupełnie przy rozstrzyganiu wielostronicowe i merytoryczne zastrzeżenia do tej opinii sformułowane w piśmie podatnika z dnia 24 stycznia 2013 r., a ponadto uznał, że opinia rzeczoznawcy majątkowego R. S. i inżyniera budowlanego J. K. jest nieprzydatna. Skarżący wskazał, że opinia R. S. i J. K. zostały sporządzone [...]. i przez ponad 2 lata nikt się do tej opinii nie odniósł. Zastrzeżenia skarżącego w piśmie z dnia z dnia 24 stycznia 2013 r. do opinii G. T. mają kluczowe znaczenie dla sprawy, albowiem bez rozpoznania tych zastrzeżeń oraz jakiejkolwiek z nimi polemiki - nie sposób uznać, że organ podatkowy nie znajdując okoliczności przemawiających za wznowieniem postępowania nie naruszył art. 187 § 1 O.p.

W ocenie strony skarżącej nie bez znaczenia dla rozpoznania sprawy są przy tym okoliczności, w jakich doszło do sporządzenia opinii przez G. T. W przeciwieństwie do skarżącego biegły dokonując oceny stanu technicznego nieruchomości poprzestał na oględzinach zewnętrznych nieruchomości. Skarżący przed sporządzeniem swojego stanowiska do opinii wszedł do obiektu i na tę okoliczność załączył dokumentację fotograficzną obrazująca prawdziwy stan techniczny budynku potwierdzającą, że obiekt z uwagi na zagrożenie zdrowia i życia przebywających tam osób nie nadaje się nawet do krótkotrwałego przebywania.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 191 oraz art. 210 § 4 O.p. skarżący podniósł, że wymienione wyżej, a nie dostrzeżone przez organ drugiej instancji naruszenia przepisów postępowania skutkowały dowolną, nieuprawnioną i pozbawioną uzasadnienia oceną zebranego materiału dowodowego i doprowadziły do bezpodstawnej akceptacji dokonanych przez organ pierwszej instancji ustaleń, co do stanu technicznego budynku pomimo istnienia rażących różnic w ocenie tego stanu pomiędzy stronami.

W ocenie strony skarżącej błędnie prowadzone postępowanie dowodowe oraz wadliwa ocena tego postępowania dokonane przez organ drugiej instancji doprowadziły do wadliwej subsumcji przepisu art. 241 § 1 pkt 5 O.p. i utrzymania w mocy decyzji Burmistrza Miasta O. z dnia [...]. wydanej w trybie wznowienia postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując zasadniczo argumenty wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 27 stycznia 2014 r. skarżący odniósł się do stanowiska i argumentów organu podatkowego zawartych w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

W sprawie będącej przedmiotem kontroli sądu zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Miasta O. została wydana w trybie wznowienia postępowania podatkowego. Postępowanie to zostało zainicjowane przez podatnika, który domagał się wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Stosownie do przywołanego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. prawidłowo zinterpretowało cytowany przepis wskazując, że przez nową okoliczność należy rozumieć zarówno okoliczność nowo odkrytą, jak również okoliczność po raz pierwszy zgłoszoną przez stronę (por. B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki "Ordynacja podatkowa. Komentarz 2011" Oficyna Wydawnicza UNIMEX, str. 985).

W rozpoznawanej sprawie jest niesporne, że w postępowaniu w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2008, podatnik nie zgłaszał, że nieruchomość, którą posiada, w szczególności budynki nie są i nie mogą być wykorzystywane do działalności gospodarczej ze względów technicznych w rozumieniu przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 in fine ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

Jak wskazano na wstępie, w informacji w sprawie podatku od nieruchomości IN-1, złożonej w dniu 22 września 2008 r. podatnik zadeklarował, że zarówno grunt jak i budynki są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W tej sytuacji zawarte we wniosku (ostatecznie zakwalifikowanym jako wniosek o wznowienie postępowania) twierdzenie, zgodnie z którym zlokalizowane na nieruchomości budynki nie nadają się do prowadzenia działalności gospodarczej, jest okolicznością nową i nie znaną organowi podatkowemu.

Niewątpliwie jest to również okoliczność istotna dla sprawy, bowiem jak wynika z art. 1a ust. 1 pkt 3 in fine ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, ustalenie, że grunty i (lub) budynki nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności ze względów technicznych, ma wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego ustalanego w decyzji.

Wobec powyższego organ odwoławczy trafnie ocenił, że zaistniała konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy w roku 2008 stan budynków wykluczał prowadzenie działalności gospodarczej. Okolicznością niesporną jest to, że skarżący nie prowadził na terenie nieruchomości działalności gospodarczej w 2008 r.

W tym celu organ podatkowy pierwszej instancji przeprowadził dowód z opinii biegłego. Biegły G. T. w opinii z dnia [...]. stwierdził, że obecny stan techniczny gruntu i budynków znajdujących się na terenie nieruchomości jest dostateczny i kwalifikują się one do użytkowania. Grunt wymaga uprzątnięcia i usunięcia chwastów, ale w dalszym ciągu posiada cechy, jakie posiada grunt, który może być użytkowany, tj. urządzony, utwardzony wjazd z drogi publicznej, częściowo utwardzoną nawierzchnię umożliwiającą dogodny dostęp do niego, wjazd, manewrowanie i parkowanie samochodów oraz wykorzystanie jako plac składowy.

Według biegłego stan techniczny budynku produkcyjno-biurowego jest również dostateczny. Po przeprowadzeniu niezbędnych prac remontowych, modernizacyjnych i robót wykończeniowych, możliwe jest jego dalsze wykorzystanie. Budynek wymaga przede wszystkim naprawy spękanych ścian i tynków, naprawy pokrycia dachowego, uzupełnienia brakujących okładzin ściennych, pomalowania pomieszczeń, uzupełnienia osprzętu instalacji wewnętrznych (wodno-kanalizacyjnych, elektrycznych i centralnego ogrzewania).

W ocenie biegłego widoczny jest brak jakichkolwiek działań na terenie nieruchomości w ostatnich latach, związanych z użytkowaniem budynku i gruntu, z czego wynika że 2008 r. grunt i budynki mogły być użytkowane. Stan techniczny gruntu i budynków nie mógł być bowiem gorszy w 2008 r. niż obecnie. Zatem zarówno grunt jak i budynki mogły być użytkowane zgodnie ze swoim przeznaczeniem.

Podkreślić należy, iż opinia G. T. jest częściowo zbieżna z opinią techniczną R. S. i J. K. załączoną przez stronę do wniosku. Autorzy tej opinii, podobnie jak G. T. wskazali na konieczność przeprowadzenia generalnego remontu budynków, w tym wymiany drewnianej konstrukcji dachu i pokrycia dachowego, wymianę stolarki okiennej i drzwiowej, wykonanie nowych tynków i elewacji podłóg posadzek itd. Według autorów tej opinii po wyremontowaniu i zmodernizowaniu budynków jest możliwe prowadzenie w nich działalności gospodarczej.

Obie opinie zawierają natomiast rozbieżne wnioski, co do potencjalnego wykorzystania nieruchomości w działalności gospodarczej. Według G. T. obecny stan techniczny gruntu i budynków znajdujących się na terenie nieruchomości jest dostateczny i kwalifikują się one do użytkowania, natomiast według opinii R. S. oraz J. K. budynki nie nadają się do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej.

W ocenie sądu organy podatkowe trafnie oceniły, że względy techniczne nie wykluczają wykorzystania przedmiotowej nieruchomości do działalności gospodarczej. Z obu opinii wynika wprawdzie, że budynki wymagają generalnego remontu, zaś grunt wymaga uporządkowania, jednak nie są to względy techniczne trwale uniemożliwiające wykorzystanie przedmiotowej nieruchomości do działalności gospodarczej.

Sąd podziela pogląd, zgodnie z którym wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności ze względu na stan techniczny dotyczyć może sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i nie może być wykorzystywany w działalności trwale i niezależnie od woli podatnika. Chodzi zatem o takie wady fizyczne budynków i budowli, które w sposób stały, a nie przejściowy, uniemożliwiają korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, zgodnie z celem prowadzonej działalności. Tym samym przejściowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę nieruchomości lub jej części, nie daje podstaw do zastosowania innych stawek podatku niż przewidzianych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1354/07). Względy techniczne nie mogą być utożsamiane z przeszkodami o charakterze przejściowym, wynikającymi z woli podatnika i podejmowanymi w ramach prowadzonej działalności gospodarczej decyzjami o remontach, modernizacjach, adaptacjach (wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Łd 1480/12 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Jak wskazano powyżej z opinii G. T. wynika, że stan nieruchomości wskazuje że przez wiele lat nie była wykorzystywana gospodarczo. Z opinii R. S. oraz J. K. wynika natomiast, że podatnik zamierza przekształcić przedmiotową nieruchomość "pod budownictwo mieszkaniowe" co wymaga rozebrania dotychczasowych budynków.

Powyższe okoliczności świadczą o tym, że to nie stan techniczny budynków sprawił, że nie były one i nie mogły być wykorzystane gospodarczo, lecz odmienne od dotychczasowego intencje gospodarczego wykorzystania nieruchomości, przez podatnika. Można przyjąć, że podatnik nabył przedmiotową nieruchomość z zamiarem wybudowania budynków o charakterze mieszkalnym. Nie zamierzał wykorzystywać istniejących na nieruchomości budynków po dawnej ubojni i masarni.

Zamiar odmiennego, od dotychczasowego sposobu gospodarczego wykorzystania nieruchomości nie jest równoznaczny z wystąpieniem względów technicznych, które sprawiają, że nieruchomość nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej.

Reasumując, skoro względy techniczne nie wykluczały możliwości wykorzystania w 2008 r. nieruchomości do działalności gospodarczej, to organy podatkowe zgodnie z art. 245 § 1 pkt 2 O.p. odmówiły uchylenia ostatecznej decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za wskazany rok. Przeprowadzone postępowanie dowodowe nie potwierdziło bowiem, że zgłoszonej we wniosku okoliczności, tj. względów technicznych, z powodu których nieruchomość nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Wobec powyższego nie było podstaw do uchylenia decyzji wymiarowej i opodatkowania gruntów i budynków według stawki podatku właściwej dla gruntów i budynków pozostałych.

W ocenie sądu organy podatkowe nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zarzut naruszenia art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p. jest niezasadny bowiem skarżący nie wskazał jakich dowodów nie przeprowadzono w celu wyjaśnienia sprawy. W ocenie sądu niezbędnym dowodem jaki należało przeprowadzić w niniejszej sprawie był dowód z opinii biegłego posiadającego uprawnienia budowlane w celu ustalenia stanu technicznego nieruchomości. Organ pierwszej instancji taki dowód z urzędu.

Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca zgłosiła dowód z opinii i organ podatkowy przeprowadził ów dowód z urzędu, jest oczywiste że organ podatkowy musiał dokonać oceny zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów i oprzeć rozstrzygnięcie na jednej z dwóch opinii. Nieuwzględnienie argumentów skarżącego zawartych w piśmie z dnia 24 stycznia 2013 r. nie stanowi naruszenia wymienionych przepisów. Nadmienić należy, że autor negowanej przez skarżącego opinii ustosunkował się do tych argumentów w piśmie z dnia 6 lutego 2013 r., podtrzymując stanowisko wyrażone w opinii.

Sąd uznał jako całkowicie niezasadny zarzut jakoby biegły G. T. poprzestał na oględzinach zewnętrznych nieruchomości (str. [...] skargi). Twierdzeniu skarżącego przeczy zarówno treść opinii jak i załączone do niej zdjęcia, które jednoznacznie wskazują, że biegły dokonał oględzin budynków wewnątrz i na zewnątrz.

Sąd nie stwierdził również naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.) ani naruszenia obowiązku sporządzenia kompletnego uzasadnienia decyzji obejmującego uzasadnienia faktyczne i prawne (art. 210 § 4 O.p.).

Oddalając wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodów w postępowaniu sądowoadministracyjnym, z oświadczenia skarżącego z dnia 3 grudnia 2013 r., zeznania świadka S. W. oraz dokumentacji fotograficznej znajdującej się aktach sprawy, sąd miał na uwadze co następuje:

Stosownie do art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity z Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Z cytowanego przepisu wynika, że sąd przeprowadza wyłącznie dowody z dokumentów, co wyklucza przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka i załączonych do skargi zdjęć. Ponadto dokumentacja zdjęciowa znajduje się w aktach administracyjnych. Załączone do skargi oświadczenie skarżącego nie ma natomiast charakteru dowodu wyjaśniającego istotne wątpliwości.

Mając na uwadze powyższe sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.

dc.