Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 98/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust,. 1 i 2, art., art. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
journal: Dz.U. 2007 nr 171 poz 1209
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 września 2007 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2008 r.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca),, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Paweł Soczyński, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 27 maja 2010r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Z akt sprawy wynikało, że na podstawie decyzji Starosty C. z dnia [...] grudnia 2009 r. skarżący P. P. uzyskał status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku. W uzasadnieniu Starosta wyjaśnił, że w dniu rejestracji skarżący spełniał warunki do uznania go za osobę bezrobotną. Jednak suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania jest krótsza niż 365 dni. Stanowi to podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że według posiadanych przez niego świadectw pracy, spełniał warunki do uzyskania zasiłku.

Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. - wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - Wojewoda L. utrzymał w mocy skarżoną decyzję Starosty.

Uzasadniając swoje stanowisko Wojewoda podał, że skarżący rejestrując się jako osoba bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. przedstawił świadectwa pracy potwierdzające zatrudnienie między innymi w spółce C[...] z C. oraz Zakładzie [...] w C.

Wojewoda wyjaśnił dalej, że zgodnie z dyspozycją art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, który udokumentuje 365 dni okresów uprawniających do zasiłku w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. Enumeratywny katalog tych okresów zawiera powyższy artykuł

W przypadku skarżącego, okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania ([...] grudnia 2009 r.) zamyka się w przedziale czasowym od dnia [...] czerwca 2008 r. do dnia [...] grudnia 2009 r. W tym czasie skarżący pracował :

- 122 dni (okres od [...] czerwca 2008 r. do [...] października 2008 r.) z ogólnego stanu zatrudnienia w spółce C[...]. w C. od [...] marca 2008 r. do [...] października 2008 r.;

- 167 dni w Zakładzie [...] w C. od [...] marca 2009 r. do [...] listopada 2009 r.

Zatem łączny okres zatrudnienia uprawniający do zasiłku wynosił 289 dni.

Nie można zaliczyć zatrudnienia na [...] etatu w F[...] w C. w okresie od [...] października 2008 r. do [...] stycznia 2009 r. Według zaświadczenia z [...] grudnia 2009 r. o wysokości wynagrodzenia w tej firmie wynika, że skarżący nie osiągał wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istniej obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy (art. 71 ust. 1 pkt 2 a ustawy).

Wojewoda stwierdził ponadto, że prawidłowe jest świadectwo pracy z dnia [...] października 2008 r. wystawione przez spółkę C[...] i przedstawione przez skarżącego w dniu rejestracji. Świadectwo to nie zawierało informacji, czy skarżący korzystał (bądź nie) z urlopu bezpłatnego. Dołączone później – w dniu [...] stycznia 2010 r. - świadectwo zawierające wzmiankę, że pracownik nie korzystał z urlopu bezpłatnego, było wadliwe w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 15 maja 1996 r. w sprawie szczegółowej treści świadectwa pracy oraz sposobu i trybu jego wydawania i prostowania (Dz. U. Nr 60, poz. 282 ze zm.). W razie uwzględnienia wniosku o sprostowanie świadectwa pracy, pracodawca wydaje nowe świadectwo pracy. Poprzednie świadectwo jest usuwane z akt osobowych i niszczone.

W skardze sądowej P. P. zarzucił, że pracował łącznie – w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania – 381 dni (122 dni w C. oraz 259 dni w Zakładzie [...] ), podnosząc, iż przyjęcie przez organ 289 – dniowego okresu zatrudnienia jest wynikiem błędu arytmetycznego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do art. 71 ust. 1 pkt 2 litera a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104 b i art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni.

Powyższy przepis oznacza, że do 365 – dniowego okresu zatrudnienia, uprawniającego do zasiłku dla osób bezrobotnych, zalicza się czas wykonywanej pracy na rzecz pracodawcy, jeśli przysługujące z tego tytułu wynagrodzenie było nie niższe od minimalnego wynagrodzenia, określonego obowiązującymi przepisami prawa.

Przy ustalaniu prawa do zasiłku decyduje więc wysokość faktycznego wynagrodzenia otrzymanego przez pracownika, a nie ustalony wymiar czasu pracy.

Z zaświadczenia z dnia 14 grudnia 2009 r. (k. 13 akt adm.) wynikało, że z tytułu zatrudnienia w F.[...] w C. w okresie od [...] października 2008 r. do [...] stycznia 2009 r. w wymiarze [...] etatu na stanowisku pracownika magazynowego, skarżący uzyskał wynagrodzenie miesięczne brutto :

– [...] zł w październiku 2008 r. ;

- [...] zł w listopadzie i grudniu 2008 r.;

- [...] zł w styczniu 2009 r.

Było ono niższe od minimalnego wynagrodzenie za pracę. To ostatnie wynosiło :

- 1. 276 zł w 2009 r. - według obwieszczenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2008 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2009 r. (Monitor Polski z 2009 r. Nr 55, poz. 499);

- 1. 126 zł w 2008 r. - w świetle rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 września 2007 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2008 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 171, poz. 1209).

W rozpoznawanej sprawie, okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. ([...] grudnia 2009 r.) zamykający się w przedziale czasowym [...] czerwca 2008 r. – [...] grudnia 2009 r. nie może obejmować zatrudnienia w F[...] w C. w okresie [...] października 2008 r. – [...] stycznia 2009 r. w wymiarze [...] etatu.

Zatem Wojewoda odmawiając przyznania prawa do zasiłku, słusznie przyjmuje i uwzględnia czas pracy skarżącego w okresie :

- 122 dni (okres od [...] czerwca 2008 r. do [...] października 2008 r.) z ogólnego stanu zatrudnienia w spółce C[...]. w C. od [...] marca 2008 r. do [...] października 2008 r.;

- 167 dni w Zakładzie [...] w C. od [...] marca 2009 r. do [...] listopada 2009 r.

Łączny okres zatrudnienia uprawniający do zasiłku wynosił 289 dni, a nie jak twierdzi skarżący – 381 dni.

Odpada więc zarzut, że organ popełnił błąd rachunkowy.

Ubocznie należy wyjaśnić, że podstawą wydania obwieszczenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2008 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2009 r. był przepis art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu (Dz. U. z 2002 r. Nr 200, poz. 1679 ze zm.), zaś rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 września 2007 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2008 r. – art. 2 ust. 5 cyt. ustawy.

W grę nie wchodziła zasada wynikająca z art. 8 ust. 1 tejże ustawy. Przepis ten stanowi, że jeżeli pracownik jest zatrudniony w niepełnym wymiarze czasu pracy, wysokość minimalnego wynagrodzenia ustala się w kwocie proporcjonalnej do liczby godzin przypadającej do przepracowania przez pracownika w danym miesiącu, biorąc za podstawę wysokość minimalnego wynagrodzenia ustalonego na podstawie niniejszej ustawy.

Skład orzekający WSA podziela pogląd prawny wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2009 r. sygn. akt I OSK 330/09, że zawarte w art. 71 ust. 2 litera a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy określenie "minimalne wynagrodzenie za pracę" należy rozumieć jako kwotę określoną w art. 4 ust. 1 w związku z art. 2 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu.

Z tych też względów pozbawiona usprawiedliwionych podstaw skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.