Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 49/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-09-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Zwolniono od kosztów sądowych w części

SENTENCJA

Dnia 18 września 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Referendarz sądowy: Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 18 września 2008 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku J. J. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. J. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie usunięcia garażu p o s t a n a w i a: 1/ przyznać skarżącej – J. J. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych ponad kwotę uiszczonego wpisu sądowego od skargi; 2/ odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

J.J. złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie usunięcia garażu.

We wniosku tym skarżąca podała, że jest osobą schorowaną, 10 lat przebywała na rencie inwalidzkiej, a po śmierci męża przeszła na rentę rodzinną. Z tytułu pobiera tej renty uzyskuje dochód w wysokości 915,10 zł brutto.

Ponadto skarżąca oświadczyła, że jej majątek stanowią udziały we współwłasności domu o pow. 758 m2 oraz 61 m2 i nie posiada żadnego innego majątku, z którego mogłaby czerpać dochody.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."). Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata lub radcy prawnego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie m.in. adwokata lub radcy prawnego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy).

Z kolei koszty sądowe obejmują opłaty sądowe, w tym wpis i opłatę kancelaryjną, oraz zwrot wydatków (art. 211 i art. 212 § 1 p.p.s.a.)

Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Sądu zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie.

Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jest osobą schorowaną, 10 lat przebywała na rencie inwalidzkiej, a po śmierci męża przeszła na rentę rodzinną.

Aktualnie z tytułu renty rodzinnej skarżąca osiąga dochód w wysokości

915,10 zł brutto. Jej majątek stanowią zaś udziały we współwłasności domu o pow.

758 m2 oraz 61 m2.

Biorąc po uwagę powyższe okoliczności, Sąd uznał, iż wniosek skarżącej zasługuje na częściowe uwzględnienie i przyznał jej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych ponad kwotę uiszczonego wpisu sądowego od skargi (100 zł). Skarżąca wykazała bowiem dostatecznie, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.

Jednocześnie z uwagi na fakt, iż skarżąca uiściła wpis sądowy od skargi należało odmówić przyznania prawa pomocy w tym zakresie. Uiszczając ów wpis skarżąca dowiodła bowiem, iż była w stanie go ponieść bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.

Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i

art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.

(MSi)