Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1529/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Pozostawiono bez rozpatrzenia skargę  na dofinansowanie projektu
Powołane przepisy: article: art. 47 par. 1, art. 57 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 30c, art. 30 e
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska – Jóźków (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Protokolant - Małgorzata Sieczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2009 r. sprawy ze skargi K. K. – P. H. U. A. na informację [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; postanawia: pozostawić skargę bez rozpatrzenia


UZASADNIENIE

K. K. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą P. H. U. A. złożył w dniu 9 października 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na informację [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych w [...] zawartą w piśmie z dnia [...] września 2009 r. o negatywnym rozpatrzeniu protestu.

Do skargi załączono dowód uiszczenia opłaty sądowej w wysokości 200 zł oraz dokumentację obejmującą wniosek o dofinansowanie projektu wraz z dokumentami zgromadzonymi w toku postępowania prowadzonego na skutek tego wniosku. Natomiast strona skarżąca nie załączyła odpisu skargi dla strony przeciwnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.

Na wstępie należy zauważyć, że ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712; zwanej dalej: "ustawa z.p.p.r."), reguluje postępowanie sądowo-administracyjne, wywołane skargami dopuszczalnymi w sytuacjach przewidzianych w omawianej ustawie, pod wieloma względami odmiennie od ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Wykładnia i stosowanie tych odmiennych regulacji napotyka na trudności, pogłębione zastosowaniem specyficznej terminologii, wynikające w pierwszym rzędzie z przyjętej techniki legislacji polegającej na wprowadzeniu systemu odpowiedniego stosowania przepisów zarówno w obrębie omawianej ustawy, jak i w odniesieniu do przepisów p.p.s.a. (szerzej: M. Szubiakowski "Postępowanie w sprawie rozdziału środków w ramach polityki rozwoju oraz sądowa kontrola w tych sprawach" Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego, 2009 r., nr 4, str. 31 - 40). Odpowiednie stosowanie przepisów polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna być oparta na odniesieniu się do systematyki i celów regulacji, w obrębie której ma być odpowiednio zastosowany przepis.

Zgodnie z art. 30e ustawy z.p.p.r. – w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy p.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy. Taki sposób opisania wyłączeń stosowania przepisów p.p.s.a. nie oznacza jednak, że wszystkiej niewymienione w cytowanym przepisie jednostki redakcyjne p.p.s.a. znajdują zastosowanie w postępowaniach sądowoadministracyjnych, w sprawach do jakich odnosi się ustawy z.p.p.r. Mimo na pozór enumeratywnego wyliczenia niepodlegających zastosowaniu przepisów, ustawodawca wprowadza regulacje stanowiące przepisy szczególne, wyłączające w niektórych przypadkach stosowanie niewymienionych jednostek redakcyjnych p.p.s.a., względnie powodujące daleko idące modyfikacje (por. NSA w postanowieniu z 2 września 2009 r. w sprawie o sygn. II GSK 734/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Tak dzieje się w przypadku art. 49 p.p.s.a. dającego stronie możliwość uzupełnienia lub poprawienia pisma w razie niezachowania jego warunków formalnych, który nie ma zastosowania do skargi wnoszonej w trybie ustawy z.p.p.r.

Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 30c ustawy z.p.p.r. – skarga, o której mowa w ust. 1 jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4. Skarga podlega opłacie sądowej. W myśl art. 30c ust. 4 ustawy z.p.p.r. – sąd rozstrzyga sprawę w zakresie, o którym mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia wniesienia skargi. Zgodnie natomiast z art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy z.p.p.r. – wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia.

Z powyższych uregulowań – które stanowią lex specialis w stosunku do p.p.s.a. – nie wynika, aby dopuszczalne było wezwanie przez Sąd strony skarżącej do usunięcia braków skargi. Wymóg złożenia kompletnej skargi wraz z dokumentacją ciąży wyłącznie na stronie skarżącej, gdyż to ona zobligowana została do dostarczenia takiego materiału, który umożliwi Sądowi merytoryczne rozpoznanie skargi w zakreślonym 30 – dniowym terminie, bez potrzeby jego uzupełniania przez Sąd. Należy zauważyć, że ustawodawcy poprzez modyfikacje sądowego postępowania administracyjnego (m.in. skrócenia terminu do złożenia skargi, wyeliminowania pośrednictwa organu przy jej wnoszeniu, wprowadzenia terminu do rozpatrzenia skargi) chodziło o uzyskanie efektu szybkości postępowania idącego dalej niż to umożliwia realizacja przepisów p.p.s.a. W związku z tym, przepis art. 30c ust. 5 ustawy z.p.p.r. przewidujący, że w razie wystąpienia braków skargi w nim wymienionych skargę pozostawia się bez rozpatrzenia, stosuje się bez potrzeby uzupełniania braków pisma, zgodnie z art. 49 p.p.s.a.

Odnosząc się tym samym do niniejszej sprawy wskazać należy, że zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z tych wymagań – zgodnie z art. 47 §1 p.p.s.a. – jest dołączenie do skargi jej odpisu i odpisów załączników dla doręczenia ich stronom. Odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź wydruki poczty elektronicznej (§2). W rozpoznawanej sprawie skarżąca strona wraz ze złożoną skargą nie przedłożyła jej odpisu dla strony przeciwnej. Niezależnie od tego, iż wymóg złożenia odpisu pisma procesowego – a takim jest również skarga – wynika wprost z przepisów prawa, zauważyć należy, iż brak odpisu skargi uniemożliwił organowi zapoznanie się z zarzutami i argumentami strony skarżącej oraz ewentualne ustosunkowanie się do nich.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż skarżąca wniosła skargę niekompletną, która nie wypełnia wszystkich wymogów formalnych, co skutkuje pozostawieniem jej bez rozpatrzenia zgodnie z art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy z.p.p.r., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.