Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2497/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i orzeczenia organów I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 4 i art. 10 ust. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 10 października 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz Sędziowie sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka Protokolant sekretarz sądowy Anna Dziosa - Płudowska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 520/16 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. uchyla zaskarżoną decyzję, a także poprzedzającą ją decyzję Wojewódzkiego Komendanta Policji w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] ([...]) oraz umarza postępowanie administracyjne, 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz A. W. kwotę 760 (słownie: siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 lipca 2016 r., sygn. akt: II SA/Wa 520/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę A.W. na decyzję Komendanta Głównego Policji (KGP) z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak ustalono to w powyższym wyroku, Komendant Wojewódzki Policji (KWP) w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], na podstawie art. 18 ust. 4 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3, art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm., Ubia) cofnął A.W. pozwolenie na broń palną sportową, wywodząc że strona nie posiada aktualnej licencji na uprawianie sportu strzeleckiego.

A.W. w odwołaniu od powyższej decyzji wniósł o jej uchylenie wskazując, że jest członkiem organizacji o charakterze strzeleckim, tj. [...] w [...]. Odwołujący się przyznał, że nie posiada licencji właściwego polskiego związku sportowego, jednakże w jego ocenie żaden przepis takiego obowiązku na niego, jako posiadacza od 1997 r. pozwolenia na broń sportową, nie nakłada.

KGP powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. utrzymał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., K.p.a.) w mocy decyzję organu I instancji.

Jak dalej w wyroku sądu pierwszej instancji przytoczono, w uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy wskazał, że jeśli idzie o pozwolenie na broń palną sportową, to było ono i jest wydawane w celu uprawiania strzelectwa sportowego (a więc zawodniczego, a nie rekreacyjnego) i w takim właśnie celu A.W. je otrzymał. Dalej KGP zwrócił uwagę, że warunki uprawiania strzelectwa sportowego na przestrzeni lat ulegały zmianom, których wprowadzenie ustawodawca uznawał za zasadne, broń do celów sportowych mogą posiadać osoby, które należą do stowarzyszenia o charakterze strzeleckim, mogą udokumentować posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b Ubia oraz mają licencję właściwego polskiego związku sportowego (art. 10 ust. 3 pkt 3 cyt. ustawy). Z tych względów A.W. wezwano do przedstawienia dokumentów potwierdzających spełnianie powyższych wymogów, a ponieważ ich nie przedłożył, organ I instancji we własnym zakresie ustalił, że strona nie figuruje w wykazie osób posiadających licencję Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego (PZSS). Wymaganych dokumentów strona nie przedstawiła organom Policji także w trakcie postępowania odwoławczego, a tym samym uprawniona – w ocenie KGP – była ocena, że odwołujący się nie uprawia strzelectwa zawodniczo, do czego w przeszłości zostało wydane pozwolenie na broń sportową. Dawało to podstawę do uznania, że ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do przyznania pozwolenia na broń do celów sportowych.

W decyzji odwoławczej przywołano przepis stanowiący, że uprawianie sportów o charakterze strzeleckim (w jakiejkolwiek formie, w tym rekreacyjnej) wymaga m. in. posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem (patentem strzeleckim). Z akt sprawy nie wynika, aby strona posiadała taki patent, co oznacza, że w aktualnym stanie prawnym nie może posługiwać się posiadaną bronią, zgodnie bowiem z wolą ustawodawcy, uprawniają do tego patenty wydawane od 2006 r. (zachowują one aktualność), natomiast te wydane wcześniej utraciły ważność najpóźniej w dniu 31 grudnia 2005 r. (przywołano na tę okoliczność art. 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o kulturze fizycznej oraz ustawy o żegludze śródlądowej (Dz. U. Nr 85, poz. 726 ze zm.).

W ocenie KGP cofnięcie stronie pozwolenia na broń było słuszne i celowe z punktu widzenia interesu społecznego, którego racją jest, aby pozwoleń na broń nie było więcej, niż to wynika z uzasadnionych potrzeb adekwatnych do celów, do których broń ma być używana. Nawet jeśli ze strony A.W. nie istnieją z tytułu posiadania broni żadne zagrożenia dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego, niecelowym byłoby – zdaniem organu II instancji – pozostawienie mu prawa do broni w sytuacji, gdy nie może jej używać do celu, w jakim uzyskał na nią pozwolenie.

Decyzja KGP z dnia [...] stycznia 2016 r. stała się przedmiotem skargi A.W. do WSA w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji, oraz zasądzenie kosztów postępowania skarżący zarzucił:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 18 ust. 4 Ubia, poprzez cofnięcie pozwolenia na broń, podczas gdy właściwy organ Policji może (a więc nie musi) cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania,

2. art. 9 ust. 6 Ubia poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy zgodnie z tym przepisem "pozwolenie na broń, karta rejestracyjna broni palnej pozbawionej cech użytkowych oraz karta rejestracyjna broni pneumatycznej są wydawane na czas nieokreślony";

II. naruszenie przepisów postępowania tj.:

art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., przez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący wszystkich istotnych okoliczności sprawy w postaci faktu uprawiania strzelectwa sportowego w ramach przynależności do [...] w [...] jako organizacji o charakterze strzeleckim.

W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie.

Opisanym na wstępie wyrokiem z dnia 21 lipca 2016 r. WSA w Warszawie skargę oddalił.

W motywach tego wyroku uznano za bezsporne, że skarżący uzyskał pozwolenie na broń decyzją z dnia [...] kwietnia 1997 r. na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43, dalej Ubia z 1961). A.W. nie legitymując się aktualną licencją uprawniającą do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym, przestał spełniać wymogi niezbędne do zachowania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej, o których mowa w art. 10 ust. 3 pkt 3 Ubia, co trafnie stwierdzić miały organy Policji. Warunkiem niezbędnym do uprawiania strzelectwa sportowego jest aktualnie posiadanie patentu strzeleckiego oraz licencji PZSS. Zdaniem tegoż sądu w świetle powołanych wyżej przepisów sama przynależność do [...] w [...], jak też uprawianie w ramach tego Stowarzyszenia strzelectwa, nie stanowi o spełnieniu wymogu określonego przez ustawodawcę w przepisie art. 10b Ubia.

Sąd pierwszej instancji ocenił, że skoro zatem skarżący nie ma – wobec braku licencji – uprawnień do używania broni w celu, dla którego uzyskał pozwolenie w 1997 r., to zasadnie organ Policji – biorąc pod uwagę reglamentacyjny charakter przepisów regulujących dostęp do broni – uznał, że niecelowe byłoby pozostawienie stronie prawa do broni. Odnosząc się do treści art. 52 Ubia, sąd wojewódzki wywodził, że przepis ten, z którego wynikało, że zachowują ważność pozwolenia na broń, wydane na podstawie dotychczasowych przepisów, nie oznacza, że osoby, które takie pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej na podstawie Ubia z 1061, nie są związane regulacjami wynikającymi z przepisów obecnie obowiązującej ustawy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł A.W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który zaskarżył przedmiotowy wyrok w całości, na zasadzie art. 173 i art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wówczas: t.j. Dz. U z 2016 r., poz. 718, Ppsa, w skardze kasacyjnej powołano nieaktualny publikator cyt. ustawy).

Sądowi pierwszej instancji skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię, "w szczególności":

1. art. 1 i 3 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Pusa) oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa oraz art. 7 i 107 § 3 K.p.a. w zw. z treścią art. 18 ust. 4 Ubia przez niesłuszne oddalenie skargi, "w sytuacji gdy powinnością sądu było stwierdzenie naruszenia wskazanego przepisu poprzez błędne wydanie decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń palną do celów sportowych, mimo że wnioskodawca przedstawił istotne okoliczności wskazujące na istnienie ważnej przyczyny posiadania broni w rozumieniu art. 10 ust. 3";

2. art. 1 i 3 § 2 Pusa oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa w zw. z art. 10 ust. 3 Ubia, "przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu polegające na przyjęciu, że katalog przesłanek wymienionych w przytaczanym przepisie stanowi zamknięty katalog ważnych przyczyn posiadania broni, przez co nie zostały wzięte pod uwagę alternatywne okoliczności umożliwiające konstrukcję innych ważnych przyczyn w rozumieniu art. 10 ust. 1 Ubia";

3. art. 1 i 3 § 2 Pusa oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7 Konstytucji RP i art. 6 K.p.a. "określonej w nich zasady działania organów administracji w zgodzie z obowiązującym prawem, w szczególności poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy koniecznym było stwierdzenie naruszenia wymienionych przepisów poprzez uznanie, że dla wydania pozwolenia na broń dla celów sportowych wnioskodawca spełniać może inne jeszcze kryteria niż określone w art. 10 ust. 3 Ubia".

Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, a w wypadku uznania przez Sąd, że istota sprawy została należycie wyjaśniona – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz wydanie orzeczenia reformatoryjnego w trybie art. 188 Ppsa, przeprowadzenie postępowania na rozprawie, zasądzenie, na podstawie art. 203 pkt 1 Ppsa kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie zarówno organy administracyjne jak i sąd pierwszej instancji w ogóle nie wzięły pod uwagę zgłaszanych przez skarżącego okoliczności dotyczących jego przynależności do [...] w [...], które jest organizacją strzelecką, ani też faktu, że skarżący bierze regularnie udział w zawodach strzeleckich organizowanych przez klub w ramach ww. stowarzyszenia. Strona eksponuje, że ustanie okoliczności stanowiących podstawę do wydania decyzji należy interpretować w oparciu o art. 10 Ubia, art. 10 ust. 3 cyt. ustawy posługuje się zwrotem "w szczególności" w odniesieniu do ważnej przyczyny posiadania broni. Katalog tych przyczyn ma zatem charakter otwarty, co prowadziło do wniosku o braku uwzględnienia przez sąd pierwszej instancji, jak i organy Policji, kwestii kolizji interesu strony z interesem społecznym. Skarżący przedstawił dowody przynależności do [...] w [...] oraz potwierdzające pobyt na strzelnicach, sąd wojewódzki zaś do tej kwestii nie odniósł się. Wywody swe wsparto poprzez powołanie się na judykaty, w których stanowisko skarżącego miałoby być afirmowane.

W odpowiedzi KGP na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko, wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Materialnoprawną podstawę cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń stanowiły przepisy art. 18 ust. 4 i art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Ubia). Art. 18 ust. 4 cyt. ustawy stanowi, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do wydania tego pozwolenia. Z kolei w przepisie art. 10 ust. 3 pkt 3 Ubia wskazano na jedną z "ważnych przyczyn" wydania pozwolenia na broń, stanowi ją w szczególności "udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b, oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego - dla pozwolenia na broń do celów sportowych". Sąd wojewódzki za bezsporne – czego także nie kwestionował skarżący – uznał, że A.W. nie posiada patentu strzeleckiego, ani licencji PZSS, przestał tym samym spełniać niezbędne wymogi dla zachowania pozwolenia na broń palną dla celów sportowych. Zarazem uznano, że przynależność skarżącego do [...] w [...], jak też uprawianie w ramach tego stowarzyszenia strzelectwa, nie stanowi o spełnieniu wymogu określonego w art. 10b ust. 1 Ubia.

Zarzuty naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego, a to art. 18 ust. 4 Ubia poprzez jego błędną wykładnię, jak również w zw. z art. 10 ust. 3 Ubia wskutek jego niewłaściwego zastosowania, okazały się zasadne.

Problematyka stosowania powyższych przepisów w analogicznym przypadku była przedmiotem uwagi Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 23 lutego 2016 r., II OSK 1527/14 (LEX nr 2066664). W motywach tego wyroku wskazywano, że zgodnie z art. 18 ust. 4 Ubia, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Przepis ten ma charakter fakultatywny, a więc daje możliwość organom Policji, działającym w ramach uznania administracyjnego, cofnięcia pozwolenia na broń w przypadku stwierdzenia, że ustały okoliczności stanowiące podstawę jego wydania. Uznaniowość nie oznacza dowolności w rozstrzyganiu spraw przez organy Policji, jak również nie upoważnia tych organów do szablonowego stosowania prawa w oderwaniu od konkretnego stanu faktycznego danej sprawy. Powyższa regulacja nakłada na organy Policji obowiązek każdorazowego badania, czy w dacie rozstrzygania danej sprawy zmieniły się okoliczności faktyczne danego przypadku. Organ administracji publicznej, prowadzący postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń, na podstawie ww. przepisu powinien zatem ze szczególną starannością wyjaśnić okoliczności danej sprawy, biorąc pod uwagę i oceniając cały materiał dowodowy, a także dokładnie uzasadnić, z jakich powodów cofa pozwolenie, uwzględniając przy tym wzajemne relacje interesu społecznego oraz słusznego interesu obywatela. W wyroku tym odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 52 Ubia wskazywano, że ustawodawca zagwarantował osobom, które uzyskały pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę "pozwolenie na broń", wydane na podstawie dotychczasowych przepisów, prawo do legalnego posługiwania się posiadaną bronią, nabytą na podstawie tych pozwoleń. Gwarancja ta nie oznacza jednak, że tego rodzaju pozwolenia nie mogą być cofnięte na podstawie przepisów nowej ustawy. Co więcej, jeśli zaistnieją przesłanki określone w art. 18 ust. 1 Ubia, organ ma obowiązek takie pozwolenie cofnąć. Natomiast w przypadku, o którym mowa w ust. 4 tego przepisu, działanie organu ma charakter fakultatywny, a więc cofnięcie pozwolenia pozostawione jest uznaniu organu Policji. Przyjęcie odmiennego poglądu prowadziłoby w efekcie do nieograniczonego w czasie stosowania ustawy, która utraciła już moc obowiązującą i byłoby sprzeczne z celem nowej ustawy, która charakteryzuje się zaostrzonymi wymaganiami do uzyskania pozwoleń na broń. Sąd w tym składzie podziela powyższe wywody odnośnie stosowania przepisów Ubia w zakresie podstaw cofnięcia pozwolenia na broń.

Podzielić także należy wywody zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2017 r., II OSK 1385/15 (CBOSA.nsa.gov.pl), w którym również analizowano kwestie stosowania art. 18 ust. 4 Ubia, w kontekście cofnięcia pozwolenia na broń do celów sportowych osobie, która nie posiada licencji PZSS. W wyroku tym wskazywano, że nie ma żadnych podstaw prawnych do tego, aby twierdzić, że osoby, które uzyskały pozwolenie na broń do celów sportowych przed wejściem w życie art. 10 ust. 3 pkt 3 Ubia w brzmieniu przytoczonym powyżej, co nastąpiło – jak wynika z ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195 ze zm., nowela Ubia z 2011) – w dniu 10 marca 2011 r., miały obowiązek przedłożenia dokumentu, o którym mowa w art. 10b ust. 1 Ubia, oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego, czyli PZSS. Obowiązku takiego nie można wyprowadzać z faktu, że pozwolenia na broń wydane przed nowelizacją powołanego przepisu albo – jak w przypadku skarżącego – jeszcze pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy, nadal obowiązują i ich posiadacze są zobowiązani do przestrzegania aktualnie obowiązujących przepisów. W wyroku II OSK 1385/15 słusznie wywiedziono, że art. 10 ust. 3 pkt 3 Ubia ma zastosowanie do pozwoleń na broń, które są wydawane w czasie, gdy ten przepis obowiązuje, a nie do pozwoleń na broń wydanych przed jego wejściem w życie albo pod rządami tego przepisu w innym brzmieniu. Zatem dokumentów, o których mowa w powołanym przepisie w jego obecnym brzmieniu, organy Policji mogą domagać się od osób, które ubiegają się o pozwolenie na broń do celów sportowych. Dostrzeżono ponadto inny aspekt stosowania art. 10 ust. 3 pkt 3 Ubia w zw. z art. 18 ust. 4 tej ustawy, stwierdzając, że skoro w świetle art. 10b ust. 1 Ubia uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem (tak zwany patent strzelecki), a dokument ten wydaje – jak wynika z art. 10b ust. 2 powołanej ustawy – polski związek sportowy, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2016 r., poz. 176 ze zm.), czyli PZSS, to ktoś, kto nie posiada tego dokumentu, nie uprawia sportów o charakterze strzeleckim, co z kolei mogłoby uzasadniać cofnięcie pozwolenia na broń do celów sportowych na podstawie art. 18 ust. 4 Ubia. W ocenie wówczas orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle ustawy o sporcie, PZSS nie ma wyłączności na organizowanie i prowadzenie współzawodnictwa sportowego oraz na ustanawianie i realizację reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym na niższym szczeblu, niż poziom krajowy. Na tym niższym szczeblu inne podmioty mogą zatem organizować i prowadzić współzawodnictwo sportowe według własnych reguł i nie można odmówić osobom biorącym udział w takich zawodach tego, że uprawiają sport strzelecki. Nie można w każdym razie różnicować uprawiania sportu w ramach polskiego związku sportowego oraz poza takim związkiem. Należy bowiem mieć na uwadze także to, że w art. 2 ust. 1 ustawy o sporcie stanowi się, że sportem są wszelkie formy aktywności fizycznej, które przez uczestnictwo doraźne lub zorganizowane wpływają na wypracowanie lub poprawienie kondycji fizycznej i psychicznej, rozwój stosunków społecznych lub osiągnięcie wyników sportowych na wszelkich poziomach. Sportem nie jest więc tylko współzawodnictwo zorganizowane, ale też doraźne i na wszelkich poziomach, a nie tylko na poziomie krajowym (Mistrzostwa Polski i Puchar Polski). Wywody zawarte w wyroku II OSK 1385/15 Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie w całości podziela i uznaje za własne stanowisko, gdy chodzi o stosowanie normy art. 18 ust. 4 oraz art. 10 ust. 3 pkt 3 Ubia.

W toku postępowania administracyjnego ustalono, czego nie zakwestionował także sąd pierwszej instancji, że A.W. otrzymał pozwolenie na broń w 1997 r. z tego powodu, że uprawiał sporty strzeleckie, zaś w trakcie postępowania przed organami Policji w celu cofnięcia tego pozwolenia nie kwestionowano także, iż jest członkiem [...] w [...], nie zakwestionowano także charakteru tego stowarzyszenia i faktu udziału A.W. w strzelaniu sportowym. Dostrzec wypadnie, że na rozprawie przez sądem pierwszej instancji, skarżący okazał dowód współwłasności strzelnicy sportowej. Nie zakwestionowano zatem, że skarżący nadal uprawia tego rodzaju sporty, tyle że eksponowano, iż nie w zawodach organizowanych przez inne podmioty niż PZSS. W tych okolicznościach brak było podstaw do wydania na podstawie art. 18 ust. 4 Ubia decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń do celów sportowych z tego powodu, że ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do wydania tego pozwolenia. Umknęło uwadze sądowi pierwszej instancji oraz organom Policji, że z art. 4 noweli Ubia z 2011 wynikało, że zachowują ważność dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni, wydane do dnia wejścia w życie tej ustawy, to jest także dokumenty wydane na podstawie Ubia z 1961, tj. ustawie, na podstawie której A.W. uzyskał przedmiotowe pozwolenie. Nie ma przeto przepisu, który nakazywałby osobom posiadającym pozwolenie na broń palną sportową uzyskane na podstawie przepisów Ubia z 1961, dostosowania się do wymogów zawartych w art. 10b ust. 1 Ubia, brak jest też podstaw do uznania istnienia tego rodzaju obowiązku w drodze wykładni (por. także motywy wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 6 października 2016 r., II OSK 2555/14, LEX nr 2163222, oraz z 26 października 2016 r., II OSK 1911/15, CBOSA.nsa.gov.pl). Tym samym w stosunku do skarżącego nie można było cofnąć posiadanego przez niego pozwolenia, pomimo iż nie posiada on obecnie licencji na uprawianie strzelectwa sportowego w ramach PZSS.

Uznając przeto, że skarga kasacyjna jest zasadna oraz że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona i działając na podstawie art. 188, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i § 3 oraz art. 135 Ppsa oraz art. 105 § 1 K.p.a., uchylono zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz umorzono postępowanie administracyjne.

W myśl art. 203 pkt 1, art. 200 i art. 205 § 2 Ppsa, zasądzono od KGP na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.