Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 120/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art 145 par 1 pkt 8, art 146 par 2, art 149 par 2, art 151 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 135, art 141 par 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art 32 ust 1 pkt 1, art 35 ust 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 5 marca 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 listopada 2009 roku, sygn. akt II SA/Ke 600/09 w sprawie ze skargi [...] Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] września 2009 roku znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w postępowaniu wznowieniowym decyzji dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach; 2. zasądza od Wojewody Świętokrzyskiego na rzecz [...] Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

II OSK 120 / 13

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę [...] Stowarzyszenia [...] w R. (zwanego dalej również Stowarzyszeniem) na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] września 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2009 r., którą to decyzją odmówiono, po wznowieniu postępowania administracyjnego, uchylenia decyzji ostatecznej zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż ostateczną decyzją z dnia [...] października 2006 r. Starosta Staszowski zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] S.A. w W. pozwolenia na budowę Stacji Bazowej Telefonii Komórkowej [...] S.A. "[...]" zlokalizowanej na nowoprojektowanej wieży stalowej, usytuowanej na działce nr [...] w miejscowości [...].

Pismem z dnia 31 stycznia 2009 r. [...] Stowarzyszenie [...] w R. wniosło o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] października 2006 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. z uwagi na uchylenie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Staszów z dnia [...] grudnia 2005 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. Starosta Staszowski wznowił z urzędu postępowanie, a postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. dopuścił Stowarzyszenie do udziału w postępowaniu na prawach strony.

Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Starosta Staszowski na podstawie art. 146 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 8 i art. 151 § 2 K.p.a. orzekł o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2006 r. W uzasadnieniu swej decyzji organ wskazał, że pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji zostało udzielone zgodnie z obowiązującymi w dacie jej wydania przepisami, a powołana we wniosku przyczyna wznowienia postępowania nie ma wpływu na udzielone pozwolenie na budowę, bowiem w świetle obowiązujących obecnie przepisów uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagane.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Stowarzyszenie wskazując na naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77, art. 107 § 3 i art. 151 § 2 K.p.a.

Decyzją z dnia [...] września 2009 r. Wojewoda Świętokrzyski na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż inwestor uzyskał decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Staszów z dnia [...] października 2005 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ww. stacji na działce nr [...], w której podano, że realizacja tej inwestycji wymaga m.in. uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przedmiotowa inwestycja, zgodnie z obowiązującym w dacie jej wydania rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573- zwanym dalej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.) była zaliczona do inwestycji wymagających sporządzenia raportu o oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z tego też względu inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedłożył decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Staszów z dnia [...] grudnia 2005 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Burmistrz Miasta i Gminy Staszów uchylił własną decyzję ostateczną z dnia [...] grudnia 2005 r., orzekając jednocześnie o umorzeniu postępowania.

Po wydaniu decyzji z dnia [...] października 2005 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego weszła w życie ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 – zwana dalej ustawą o udostępnieniu informacji o środowisku). Zgodnie z art. 173 ust. 2 pkt 1 i 2 tej ustawy, w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy dotychczas obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., w świetle którego przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i tym samym nie wymaga sporządzenia raportu (z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. b ww. rozporządzenia). Stosowanie zaś do art. 71 ust. 2 ww. ustawy, skoro anteny przedmiotowej stacji nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ww. rozporządzenia to planowana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto projektowana wieża telefonii komórkowej nie znajduje się na terenie obszaru Natura 2000, a tym samym projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest zgodny z obecnie obowiązującymi wymaganiami ochrony środowiska.

Skargę na powyższą decyzję wniosło Stowarzyszenie, domagając się jej uchylenia i zarzucając jej:

1. naruszenie przepisów K.p.a., w szczególności art. 7 K.p.a., art. 8K.p.a., art. 9 K.p.a.,, art. 11 K.p.a.,, art. 77 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a., art. 151 § 2 K.p.a. w związku z art. 146K.p.a.,

2. naruszenie Prawa budowlanego, a w szczególności art. 32 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1,

3. naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 1 oraz art. 59, art. 63 ust. 1 oraz ust. 2, art. 64 ust. 1, 2 i 3 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku,

4. naruszenie rozporządzenia Rady Ministrów 9 listopada 2004 r., w szczególności jego § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 w związku z § 5, § 3 ust. 2 pkt 2 w związku z § 5, § 4.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przytaczając dotychczasowy przebieg postępowania, Sąd pierwszej instancji podkreślił, że organy administracji publicznej, orzekające w kwestii zasadności wniosku o uchylenie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu, działały w tej mierze w oparciu o art. 32 ust. 1 oraz art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym).

Odnosząc się do oceny kompletności złożonego przez inwestora projektu budowlanego, przeprowadzonej w kontekście uchylenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, Sąd stwierdził, iż w dacie wznowienia postępowania obowiązywały już nowe, odmienne od poprzednich przepisy, a mianowicie ustawa o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wskazując na relację art. 173 ust. 2 pkt 1 i 2 i art. 60 tej ustawy, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nowe przepisy podustawowe nie zostały dotychczas wydane, a w związku z tym w sprawie zastosowanie znajdują przepisy dotychczasowego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Cytując treść § 3 ust. 1 pkt 8 lit. b tegoż rozporządzenia Sąd uwzględniając wysokość zawieszenia anten określoną na 59,0 m n.p.t., odległość planowanego obiektu od istniejącego budynku mieszkalnego w poziomie 40 m, w pionie 49,0 m od osi głównej wiązki promieniowania, stwierdził iż przedmiotowa inwestycja nie wymaga sporządzenia raportu. Niezależnie, bowiem od równoważnej izotropowej mocy promieniowania wynoszącej 345 W, odległość planowanej stacji od najbliższego budynku mieszkalnego wynosi w poziomie więcej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny. W konsekwencji zgodnie z cyt. art. 71 ust. 2 ww. ustawy, skoro przedmiotowej stacja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia, to planowana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tego przedsięwzięcia. Ponadto, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, ze zgromadzonej dokumentacji wynika, iż inwestycja nie znajduje się na terenie obszaru Natura 2000, tak więc nie ma wymogu sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (§ 5 pkt 2 lit. e rozporządzenia). Nie budziło również wątpliwości Sądu, iż planowana inwestycja nie znajduje się w określonym w § 2 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia katalogu przedsięwzięć, które obligatoryjnie wymagają sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

W związku z powyższym Sąd uznał, że dokonana w sprawie ocena kompletności wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę jest zgodna z prawem, w szczególności z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego oraz z obecnymi wymogami ochrony środowiska. W tym zakresie orzeczono, bowiem prawidłowo na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów, które w zakresie obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przewidują odesłanie do regulacji dotychczasowych. Wbrew zarzutom strony skarżącej, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.) podjęto wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.), przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny materiału dowodowego wskazanych w art. 80 K.p.a.

W nawiązaniu do zarzutów skargi, Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organów, że organy te będąc związane podstawą wznowienia z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., prawidłowo orzekły, iż uchylenie we wznowionym postępowaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia przy jednoczesnym umorzeniu prowadzonego w tym zakresie postępowania, pozostaje bez wpływu na treść wydanej w niniejszej sprawie decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. Tym samym zasadnie odmówiono uchylenia zakwestionowanego przez skarżącą rozstrzygnięcia.

Brak jest jednocześnie podstaw, aby uznać, iż organ I instancji właściwy w sprawach ochrony środowiska winien wydać postanowienie o braku potrzeby sporządzenia raportu w oparciu o uprzednio obowiązujący art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2008, nr 25, poz. 150). Obowiązek taki znajduje zastosowanie jedynie w odniesieniu do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, bądź na obszar Natura 2000. Tymczasem, jak już wykazano powyżej, przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a więc brak jest podstawy prawnej do wydania takiego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając, iż podniesione w skardze zarzuty nie są zasadne i uznając, iż brak jest w sprawie okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło [...] Stowarzyszenie [...] w R., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego oraz procesowego:

1. art. 7, 8, 9, 11, 77 oraz art.107 § 3 K.p.a. w związku z art. 174 pkt 2 P.p.s.a poprzez nie ustalenie stanu faktycznego albowiem w dniu prowadzonego postępowania inwestycja istniała, a działające na niej anteny sektorowe były inne niż te podane w wyroku,

2. art. 151 § 2 K.p.a. w związku z art. 146 K.p.a. w związku z art. 174 pkt 2 P.p.s.a poprzez przyjęcie, iż w dniu [...] lipca 2009 r. organ wydałby pozwolenie na budowę dla istniejącej i zrealizowanej inwestycji,

3. art. 32 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez nie dostosowanie dokumentacji projektowej do stanu obowiązującego w dniu prowadzenia postępowania wznowieniowego oraz nie sprawdzenia zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu lub decyzją lokalizacyjną,

4. art. 34 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 8 ust. 2 pkt 7, § 11 ust. 2 pkt 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w związku z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez nie dostosowanie projektu do obowiązującego stanu prawnego obowiązującego w dniu prowadzenia sprawy,

5. § 2 ust. 1 pkt 7, § 2 ust. 2, § 3 ust. 1, § 3 ust. 2, § 4 oraz § 5 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w związku z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez nie ustalenia rzeczywistej mocy anten,

6. art. 141 § 4 w związku z art. 135 P.p.s.a. w powiązaniu z art. 45 ust 1 oraz art. 184 Konstytucji RP poprzez nie odniesienie się do wszystkich podniesionych zarzutów.

Wskazując na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej, Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W kasacji stwierdzono, że obowiązkiem organu było sprawdzenie, czy inwestycja została zrealizowana, albowiem po wznowieniu postępowania organ nie może ponownie podjąć identycznej decyzji. W sytuacji zrealizowania inwestycji kompetencje merytoryczne do podejmowania decyzji posiadają tylko i wyłącznie organy nadzoru budowlanego. Nadto obowiązkiem organu było wezwanie inwestora do przedłożenia aktualnej dokumentacji. Dokonaną przez organy budowlane oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny interpretację przepisów, Stowarzyszenie uznało za "bliżej nieokreśloną" i w oparciu o nieaktualną dokumentację. W dniu prowadzenia postępowania na istniejącym obiekcie działały zupełnie inne anteny.

Nadto obowiązkiem Sądu pierwszej instancji było odniesienie się do wszystkich podniesionych zarzutów tak, aby strona miała możliwość ich weryfikacji i tym samym złożenia skutecznego środka odwoławczego.

Postanowieniem z dnia 19 maja 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny z uwagi na śmierć uczestniczki postępowania Z. K. zawiesił postępowanie kasacyjnej, podjęte następnie postanowieniem z dnia 15 stycznia 2013 r. z udziałem jej następców prawnych, tj. D. S. i M. K.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zawiera częściowo usprawiedliwione podstawy, skutkujące koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku.

Odnosząc się do problemów przedstawionych na tle niniejszej sprawy, podkreślić należy, iż przedmiotem kontroli jest decyzja wydana w dniu [...] września 2009 r., a tym samym dokonywana ocena winna uwzględniać stan prawny obowiązujący na tą datę. Przypomnieć też trzeba, iż kontrolowana w sprawie decyzja wydana została w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowań, tj. wznowienionym. Przesłankę przez pryzmat, której prowadzono to postępowanie stanowiła wymieniona w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. okoliczność, iż ostateczna "decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione". Wystąpienie powyższej przesłanki w niniejszej sprawie nie było kwestionowane. Zauważyć jednak należy, iż prowadząc kontrolowane postępowanie organy, stwierdziły zaistnienie przesłanki negatywnej, wyłączającej możliwość usunięcia z obrotu prawnego decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2006 r., tj. sytuacji procesowej, w której w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłączenie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 K.p.a.). Przypadek taki ma miejsce, gdy organ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej, do czego jest zobligowany zgodnie z art. 149 § 2 K.p.a., w oparciu o przepisy prawa materialnego rozstrzygnie sprawę tak, jak została ona rozstrzygnięta badaną decyzją ostateczną. Treść rozstrzygnięcia musi się pokrywać w całości z rozstrzygnięciem przyjętym w decyzji ostatecznej (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie 11, Warszawa 2011, str. 567- 568). Prowadząc, przy tym to badanie, w dalszym ciągu w obrocie prawnym utrzymuje się dotychczasowa decyzja ostateczna i wciąż wywołuje ona określone w niej skutki prawne. Sam fakt wznowienia postępowania, które to wznowienie, jest tylko rozstrzygnięcie formalnym, nie prowadzi jeszcze do unicestwienia skutków ostatecznej decyzji administracyjnej i do przełamania zasady trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 K.p.a.). Taki efekt wywoła dopiero wydanie rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. Z tych też względów, bez znaczenia dla przeprowadzenia badania, tak w zakresie przesłanki wznowieniowej, jak i negatywnej przesłanki do uchylenia decyzji ostatecznej pozostawał fakt wybudowania przedmiotowej inwestycji na realizację, której inwestorowi zostało udzielone, pozostające w obrocie prawnym pozwolenie na budowę.

Z powyższych też względów organ administracyjny prowadzący postępowanie wznowieniowe nie mógł żądać od inwestora aktualizacji wniosku o pozwolenie na budowę, ale zobligowany był dokonać oceny decyzji ostatecznej w świetle aktualnie obowiązujących przepisów prawa, na co też trafnie wskazano w skarżonym wyroku. Wydanie decyzji odpowiadającej w swej istocie decyzji dotychczasowej musi dotyczyć tej samej sprawy administracyjnej, wszczętej na skutek złożenia tego samego wniosku. Dlatego też nie można było podzielić zarzutu naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 8 ust. 2 pkt 7, § 11 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w związku z art. 174 pkt 1 P.p.s.a oraz zarzutu naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. 174 pkt 1 P.p.s.a., w zakresie w jakim skarżące Stowarzyszenie domagało się zmiany złożonej dokumentacji projektowej.

Także częściowo bezzasadny okazał się być zarzut naruszenia § 2 ust. 1 pkt 7, § 2 ust. 2, § 3 ust. 1 i 2, § 4 i § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w zakresie twierdzeń o konieczności ustalenia rzeczywistej mocy zainstalowanych anten. Jak wyżej wykazano przedmiotem oceny w przedmiotowym postępowaniu pozostawała jedynie ostateczna decyzją, którą zatwierdzono dokumentację projektową złożoną wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. Kwestia natomiast zgodności wybudowanego obiektu budowlanego z udzielonym pozwoleniem na budowę wykracza poza zakres tego postępowania.

Stwierdzić jednak trzeba, iż w okolicznościach niniejszej sprawy, Sąd pierwszej instancji dokonując oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego, pominął fakt braku ustosunkowania się przez organy administracyjne do inwestycji objętej projektem budowlanym, przy czym analizie winna być poddana całość zamierzenia inwestycyjnego, a nie tylko część jego elementów. Takie ograniczenie przeprowadzonego postępowania stanowi analiza anten na wysokości 59, 0 m n.p.t., z pominięciem oceny oddziaływania anten radioliniowych usytuowanych na wysokości m. in. 38,0 m. n.p.t. Przeprowadzenie właściwej oceny we wskazanym wyżej zakresie spowoduje też konieczność odniesienia się do regulacji zawartej w §4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Uwzględnić przy tym trzeba, iż zawarta w powyższym § 4 rozporządzenia dyspozycja nie może być stosowana mechanicznie i wprost do wszelkiego rodzaju parametrów charakterystycznych przedsięwzięcia, ale dotyczy ona tych parametrów, które ze względu na swoją specyfikę nadają się do sumowania (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 1680/10). Tak więc dokonanie analizy w powyższym zakresie, w okolicznościach niniejszej sprawy, pozwoli dopiero na dokonanie ustalenia, czy przedmiotowa stacja jest, czy też nie jest, zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia, a w efekcie czy inwestycja ta wymaga, czy też nie, uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tego przedsięwzięcia. W konsekwencji uznać należało, że nie dostrzeżenie przez Sąd pierwszej instancji wskazanego wyżej uchybienia czyni wadliwym kontrolę przeprowadzoną przez ten Sąd, a co stanowiło z kolei o zasadności przedstawionego w kasacji zarzutu naruszenia art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 oraz art. 107 § 3 K.p.a.

Odniesienie się do kolejnych zarzutów naruszenia prawa materialnego, wobec skutecznego zakwestionowania stanu faktycznego sprawy, przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, należało uznać za przedwczesne. Dopiero, bowiem dokonanie ustaleń we wskazanym wyżej zakresie pozwoli na usunięcie zaistniałych w sprawie wątpliwości.

W tym stanie sprawy wobec uznania zasadności części zarzutów kasacji, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uchylił skarżony wyrok, wskazując na konieczność ponownej oceny sprawy z uwzględnieniem powyższej argumentacji. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 203 pkt 1 tej ustawy.