Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 15/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 36 ust. 1 i 2, art. 38 ust. 1 i 2, art. 32 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2018 r. sprawy ze skargi K. R. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 31 października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i mianowania na inne stanowisko służbowe oddala skargę.


UZASADNIENIE

Raportem z dnia 19 sierpnia 2017 r. Zastępca Komendanta Komisariatu Policji [...] w G. zgłosił Komendantowi Miejskiemu Policji w G. trudną sytuację związaną z brakami kadrowymi w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym oraz Wydziale Operacyjno-Rozpoznawczym Komisariatu Policji [...] w G.. Z raportu wynikało, że w Wydziale Operacyjno-Rozpoznawczym 1 etat nie jest obsadzony, 2 funkcjonariuszy zostało zawieszonych w czynnościach służbowych, we wrześniu 1 funkcjonariusz przechodzi na zaopatrzenie emerytalne. Natomiast z uwagi na sezon urlopowy funkcjonariusze z Wydziału Operacyjno-Rozpoznawczego są angażowani do zabezpieczenia imprez masowych, przejazdów kibiców itp. Ta sytuacja nie pozwala na prawidłową realizację nałożonych na tą komórkę zadań i wymusza kierowanie do ww. Wydziałów funkcjonariuszy z innych wydziałów, sekcji czy zespołów, co w konsekwencji spowodowało osłabienie tych komórek.

Kolejnym raportem z dnia 25 września 2017 r. Komendant Komisariatu Policji [...] w G. ponowił prośbę o wzmocnieniu komórki Dochodzeniowo-Śledczej oraz Operacyjno-Rozpoznawczej KP [...] w G..

Następnie Komendant Komisariatu Policji [...] w G. wystąpił z wnioskiem personalnym z dnia 11 września 2017 r. do Komendanta Miejskiego Policji w G. o mianowanie z dniem 1 października 2017 r. na stanowisku specjalisty Wydziału Operacyjno-Rozpoznawczego KP [...] w G. podinsp. K. R..

Komendant Miejski Policji w G. zaakceptował przedmiotowy wniosek i rozkazem personalnym nr 2115 z dnia 12 września 2017 r. zwolnił z dniem

30 września 2017 r. ww. z dotychczas zajmowanego stanowiska i czasowego pełnienia obowiązków i z dniem 1 października 2017 r. mianował na stanowisko specjalisty Wydziału Operacyjno-Rozpoznawczego Komisariatu Policji [...] w G. z dotychczasowym uposażeniem z jednoczesnym powierzeniem obowiązków na stanowisku specjalisty w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym Komisariatu Policji [...] w G..

W uzasadnieniu rozkazu personalnego wskazano, że przeniesienie K. R. do Komisariatu Policji [...] w G. miało na celu uregulowanie struktury kadrowej w zakresie stanu osobowego tej jednostki. W rozkazie wskazano m.in. na potrzebę służby, której funkcjonariusz powinien się podporządkować. Zwrócono uwagę, że stosunek służbowy ma charakter administracyjnoprawny, w związku z czym przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje składniki tego stosunku. Rygor został uzasadniony ważnym interesem służby, wyrażającym się szczególnym statusem i zadaniami Policji oraz interesem społecznym, tożsamym z interesem służby, wynikającym z potrzeby zapewnienia ciągłości funkcjonowania Policji.

W odwołaniu od przedmiotowego rozkazu personalnego K. R. twierdziła, że decyzja jest krzywdząca dla niej jako funkcjonariusza z długoletnim stażem oraz dużym doświadczeniem zawodowym, zaś zakres zadań na stanowisku specjalisty Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komisariatu Policji [...] w G. oraz specjalisty Wydziału Operacyjno-Rozpoznawczego Komisariatu Policji [...] w G. nie jest porównywalny do zakresu zadań jakie dotychczas wykonywała, przecząc tym samym zasadzie równorzędności pod względem rodzaju pracy wykonywanej na obu porównywalnych stanowiskach. Wskazała również, że jej przeniesienie ze względu na odległość od miejsca zamieszkania oraz usytuowanie Komisariatu, w znacznym stopniu utrudnią sprawowanie należytej opieki nad trzyletnim synem, którego jest jedynym opiekunem. Twierdziła, że przez "równorzędne stanowisko" należy rozumieć przez pryzmat uposażenia, kwalifikacji, wykształcenia, stażu pracy, jak i nazwy stanowiska oraz warunków służby, które są jedną z cech charakterystycznych dla danego stanowiska służbowego. Podniosła, że w chwili obecnej toczy się sprawa rozwodowa i sprawuje faktycznie opiekę nad chorym synem, który systematycznie uczęszcza na zajęcia pozwalające na poprawę jego stanu zdrowia. Zarzuciła również nieuzasadnione zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności.

Komendant Wojewódzki Policji w G. rozkazem personalnym nr [...]

z dnia 31 października 2017 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w G. z dnia 12 września 2017 r. w części dotyczącej zwolnienia z dniem 30 września 2017 r. z dotychczas zajmowanego specjalisty Wydziału Operacyjno-Rozpoznawczego KMP w G. i mianowania z dniem 01 października 2017 r. na stanowisko specjalisty Wydziału Operacyjno-Rozpoznawczego KP [...] w G.. Ponadto stwierdził niedopuszczalność odwołania od ww. rozkazu personalnego w części dotyczącej zwolnienia z dniem 30 września 2017 r. z czasowego pełnienia obowiązków w Zespole Statystyki Przestępczości i powierzenia obowiązków z dniem 01 października 2017 r. na stanowisku specjalisty w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym KP [...] w G..

W podstawie prawnej wydanego rozstrzygnięcia powołano art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 i art. 268a k.p.a.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że analiza stanu kadrowego Wydziału Operacyjno-Rozpoznawczego KP [...] w G. wskazywała, że przeniesienie podinsp. K. R. miało na celu nie tylko zasilenie etatowe tej komórki, ale również z uwagi na staż, doświadczenie oraz kwalifikacje zawodowe, przeniesienie ww. spowodowało wzmocnienie tego wydziału od strony merytorycznej.

Dalej wyjaśniano, że przepisy ustawy o Policji nie zawierają definicji równorzędności stanowisk służbowych. Większość regulacji prawnych wiąże cechę równorzędności stanowisk z wielkością świadczeń wypłacanych za pracę lub służbę wykonywaną na stanowisku. Znaczenie podstawowe dla wyjaśnienia cechy równorzędności stanowiska służbowego w Policji ma treść § 8 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz. U. Nr 123 z 2007 r., poz. 857 z późn. zm.), zgodnie z którym równorzędność stanowisk utożsamiana jest z występowaniem tej samej grupy zaszeregowania. Odnosząc się do orzeczeń sądów administracyjnych wskazano, że równorzędne są takie stanowiska, które mają takie same elementy składowe (stopień etatowy, parametry uposażenia). Równorzędność nie oznacza takich samych obowiązków, czy też czasu służby.

W sprawie ustalono, że przeniesienie strony nastąpiło na stanowisko służbowe z takim samym zaszeregowaniem: w 6 grupie, z mnożnikiem 1,75 kwoty bazowej, dodatkiem służbowym 750 zł i dodatkiem za stopień 1.420 zł, a kwota podstawowego uposażenia na nowym stanowisku służbowym oraz mnożnik kwoty bazowej i stopień etatowy nie uległy zmianie.

Wyjaśniono, że właściwy komendant Policji jest uprawniony w drodze decyzji uznaniowej, do przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko bez jego zgody. Ustawa nie określa przy tym żadnych warunków przeniesienia, nie wskazuje też kryteriów i przesłanek, którymi kierować się powinien organ dokonujący przeniesienia. Organ wyjaśnił, że tak sformułowany przepis pozwala uznać, iż przeniesienie policjanta do innej jednostki pozostawione zostało uznaniu organu, który kierować się powinien kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonywania ustawowych zadań Policji. Nie można odmówić Komendantowi Miejskiemu Policji w G. prawa do ustalania zasad organizacji podległej mu jednostki Policji i decydowania o obsadzaniu stanowisk i doborze kadry. Wskazano też, że z uwagi na potrzeby zapewnienia ciągłości zadań policyjnych w Wydziale Operacyjno-Rozpoznawczym KP [...] w G. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Ponadto, organ odwoławczy podał, że rozkaz personalny, wydany na podstawie art. 37 ustawy o Policji, nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 k.p.a, od której przysługuje odwołanie do organu wyższej instancji. Jest to akt władczy o charakterze wewnętrznym, wynikającym z podległości służbowej funkcjonariusza, niepodlegający zaskarżeniu w trybie administracyjnym ani sądowym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. na powyższy rozkaz personalny K. R. wniosła o uchylenie obu rozkazów personalnych, zarzucając im:

1. naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a., polegające na:

a) niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy rozkazu niższej instancji oraz niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności nie wzięcie pod uwagę ważnego interesu skarżącego i słusznego interesu obywateli;

b) naruszeniu zasady pogłębionego zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez nieprzeprowadzenie dogłębnego postępowania wyjaśniającego wszystkie okoliczności sprawy przemawiające za i przeciw podjęciu rozkazu;

c) nie zgromadzeniu kompletnego materiału dowodowego, w szczególności nie zgromadzeniu informacji o nadwyżkach kadrowych w innych, podległych Komendantowi Miejskiemu Policji Komisariatach na terenie G. oraz nie zweryfikowanie rzeczywistych potrzeb kadrowych w Komisariacie Policji [...] w G.;

d) naruszeniu zasady prawdy obiektywnej, poprzez nie dokonanie wszechstronnej oceny materiału dowodowego,

2. art. 10 § 1 k.p.a., poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, co skutkowało nieuwzględnieniem zarówno interesu służby jak również słusznego interesu strony;

3. art. 108 § 1 k.p.a., poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i utrzymanie w mocy rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Komendanta Miejskiego Policji w G. i uznanie, że zaskarżona decyzja spełnia wymagania opatrzenia jej rygorem natychmiastowej wykonalności;

4. art. 32 ust. 1 w zw. z art. 36 i 37 ustawy o Policji, poprzez ich błędną wykładnię nieprawidłowe zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie, że stanowisko specjalisty Wydziału Operacyjno-Rozpoznawczego KMP w G. p.o. w Zespole Statystyki Przestępczości KMP w G. i specjalisty Wydziału Operacyjno-Rozpoznawczego Komisariatu Policji [...] w G. p.o. specjalisty w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym Komisariatu Policji [...] w G. są równorzędne w sytuacji, gdy prawidłowa wykładnia dot. równorzędności stanowisk nie pozwala na przyjęcie takiej tezy.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ nie ustalił rzeczywistej i natychmiastowej potrzeby przeniesienia funkcjonariuszki do Komisariatu Policji [...] w G., czym z kolei motywował swoje działanie. W ocenie skarżącej fakt jednoczesnego delegowania skarżącej do Komisariatu Policji [...] bezspornie świadczył o tym, że takowa potrzeba nie istniała. Na jej stanowisko został powołany inny funkcjonariusz, który nie miał doświadczenia i z zupełnie różnym od wymaganych na tym stanowisku bagażem doświadczeń zawodowych.

W ocenie skarżącej mianowanie jej na stanowisko p.o. specjalisty w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym Komisariatu Policji [...] w G. było personalnym z dyskryminowaniem jej osoby. Na nowym stanowisku skarżąca musi niemalże od nowa zdobywać doświadczenie i umiejętności, których w tym momencie nie posiada. Ponadto praca na nowym stanowisku jest poniżej jej kwalifikacji i z brakiem dalszych możliwości rozwoju zawodowego. Spowodowała też znaczne utrudnienia dla jej sytuacji rodzinnej, ponieważ skarżąca jest matką samotnie wychowującą 3-letnie dziecko, które wymaga regularnych oddziaływań terapeutycznych. Ojciec dziecka mieszka w K., co powoduje, że ciężar opieki i wychowania małoletniego dziecka spoczywa wyłącznie na skarżącej. Skarżąca twierdziła, iż na zaskarżone decyzje kadrowe mogły mieć wpływ okoliczności związane z jej życiem osobistym, tj. toczącym się postępowaniem w sprawie o rozwód oraz toczącymi się postępowaniami karnymi w związku z udostępnieniem materiałów z nielegalnego podsłuchu osobom trzecim.

Podniosła, że nie była zawiadamiana ani o wszczęciu postępowania ani o jego zakończeniu ani też o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Uchybienie temu obowiązkowi odebrało skarżącej możliwość ustosunkowania się tak, co do twierdzeń organu I instancji, jak też do poczynionych ustaleń organu II instancji oraz powzięcia stosownych kroków procesowych, jeszcze na etapie postępowania odwoławczego.

Ponadto skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. twierdząc, że wniosek o zasilenie osobowe dotyczył Komisariatu Policji [...] w G., zaś nadano rygor natychmiastowej wykonalności decyzji, która w sposób faktyczny kieruje funkcjonariusza do służby w zupełnie innym komisariacie, niż ten, który zgłaszał zapotrzebowanie. W ocenie skarżącej powyższe stwarza wrażenie fikcyjności motywów tej decyzji.

Zarzucono też organom błędną interpretację pojęcia równorzędności stanowisk. Skarżąca podniosła, że stanowiska specjalisty Wydziału Operacyjno-Rozpoznawczego KMP w G. p.o. w Zespole Statystyki Przestępczości KMP w G. i specjalisty Wydziału Operacyjno-Rozpoznawczego Komisariatu Policji [...] w G. p.o. specjalisty w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym Komisariatu Policji [...] w G. nie są równorzędne. O równorzędności tej nie przesądza także to, że na nowym stanowisku służbowym uposażenie skarżącej nie uległo zmianie.

Zdaniem skarżącej o równorzędności stanowisk można mówić jedynie w sytuacji, gdy warunki służby, określone w karcie opisu stanowiska pracy na każdym z nich są jednakowe. Zasadnicze znaczenie dla oceny tej równorzędności ma zatem charakter i rodzaj wykonywanej pracy. Wyjaśniła, że z karty opisu stanowiska pracy wynikają m.in. warunki służby lub pracy na stanowisku. W tym kontekście organy obu instancji dopuściły się dowolności w zakresie oceny równorzędności stanowisk. Oprócz bowiem uposażenia, kwalifikacji, wykształcenia stażu pracy, jak i nazwy stanowiska, organy powinny były poddać ocenie także warunki służby. Skarżącej nie przedstawiono karty opisu stanowiska pracy w Komendzie Miejskiej Policji w G., co uniemożliwiło jej porównanie zakresu warunków służby i jej obowiązków na obu stanowiskach. Kartę opisu nowego stanowiska pracy, skarżąca otrzymała dopiero w Komisariacie [...] w G., a następnie dopiero po odwołaniu jej z czasowego pełnienia obowiązków w tej jednostce, otrzymała ją w Komisariacie Policji [...] w G..

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w G. wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska.

Na rozprawie w dniu 10 maja 2018 r. na podstawie art. 106 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych zawartych w skardze (o zwrócenie się o udzielenie informacji przez Komendanta KMP w G. czy na stanowisko zajmowane dotychczas przez stronę został mianowany inny funkcjonariusz, z jakim wykształceniem, stażem i doświadczeniem oraz do Komisariatu Policji [...] w G. o nadesłanie grafiku służbowego), albowiem określona dyspozycją tego przepisu ustawy sytuacja nie zachodziła. Przeprowadzenie dowodu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. Ponadto, sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 tej ustawy).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. z 2017 r., poz. 1369; dalej jako - "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest niezasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia 31 października 2017 r., którym utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w G. z dnia 12 września 2017 r. w zakresie dotyczącym zwolnienia K. R. (dalej jako - "skarżąca") z dniem 30 września 2017 r. z zajmowanego stanowiska specjalisty Wydziału Operacyjno-Dochodzeniowego w KMP w G. i mianowania z dniem 01 października 2017 r. na stanowisko specjalisty Wydziału Operacyjno-Rozpoznawczego Komisariatu Policji [...] w G..

Podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm., zwanej dalej w uzasadnieniu "ustawą").

Na wstępie rozważań należy podkreślić, że stosunek służbowy policjanta powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby (art. 28 ust. 1 ustawy), zaś służba w Policji jest szczególnym stosunkiem, w którym dominującą pozycję ma organ, co jest konsekwencją celów i zadań tej formacji. Potrzeby służby w głównej mierze determinują charakter i zakres indywidualnych zadań funkcjonariuszy.

Żaden z przepisów ustawy nie reguluje wprost warunków i przesłanek związanych z przeniesieniem policjanta na równorzędne stanowisko w miejscu pełnienia służby. O jego przeniesieniu mówią przepisy art. 32, art. 36, art. 37 i art. 38 tej ustawy. W art. 36 ust. 1 i 2 ustawy zawarta została regulacja dotycząca m.in. przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę oraz organ właściwy do wydania rozkazu personalnego w tym przedmiocie. Kolejny przepis art. 37 ustawy przewiduje możliwość powierzenia policjantowi czasowego pełnienia obowiązków na innym stanowisku, zaś przepis art. 38 ustawy normuje przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, wymieniając w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające takie przeniesienie policjanta.

Zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego, połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe, może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Wynika to a contrario z art. 38 ust. 1 i 2 ustawy oraz art. 36 ust. 1 tej ustawy.

Przepis art. 38 ust. 1-4 ustawy, w praktyce uznawany jest za przepis, który pozwala przenieść policjanta na stanowisko służbowe równorzędne wobec pierwotnie zajmowanego. Ustawa nie definiuje pojęcia przeniesienia, to w określeniu tym mieści się niewątpliwie sytuacja występująca w niniejszej sprawie, tj. zwolnienie z dotychczas zajmowanego stanowiska z jednoczesnym mianowaniem na stanowisko równorzędne.

Zgodnie z przepisem art. 32 ust. 1 ustawy, do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkól policyjnych. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego, zaś od decyzji Komendanta Głównego Policji do ministra właściwego do spraw wewnętrznych (art. 32 ust. 2 i 3).

Przepis ten określa organ właściwy do delegowania i przenoszenia policjanta ze stanowiska służbowego oraz nie zawiera przesłanek uzasadniających wydanie rozkazu personalnego w tym przedmiocie. Nie precyzuje także kryteriów, które powinny być brane pod uwagę przy ocenie równorzędności stanowisk służbowych. Przepis art. 32 ustawy jest niewątpliwie przepisem kompetencyjnym, określa organy właściwe do wydania rozstrzygnięcia w sprawach w nim określonych.

Ponieważ przepisy ustawy nie normują odrębnie, wymienionych w art. 32 ust.1 ustawy, przesłanek: zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska i mianowania na równorzędne stanowisko, rozstrzygnięcia w tym zakresie, jak przyjmuje się w judykaturze, mają charakter uznaniowy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2002 r., w sprawie sygn. akt II SA 341/01, w którym wskazano m.in., że przeniesienie policjanta na równorzędne stanowisko bez jego zgody (z urzędu) jest decyzją uznaniową, której ramy wyznacza art. 7 k.p.a.).

Zatem rozstrzygnięcie w tej materii jest podejmowane w ramach tzw. uznania administracyjnego, ma charakter fakultatywny, wynikający z potrzeb formacji czy jednostki. Przepisy ustawy pozostawiają więc właściwym przełożonym służbowym ocenę celowości i zasadności przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko. Z uwzględnieniem interesu służbowego Policji i słusznego interesu policjanta, jak i uprawnienia organu do ustalania zasad organizacji jednostek Policji i decydowania o obsadzaniu stanowisk oraz doborze kadry. Jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 22 marca 2007 r., o sygn. akt II SA/Wa 107/07, pominięcie przez racjonalnego ustawodawcę w ustawie o Policji unormowania przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko w miejscu pełnienia służby oznacza, że takie przeniesienie nie wymaga zgody policjanta i pozostaje w gestii właściwych przełożonych.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się przede wszystkim do udzielenia odpowiedzi na pytanie: czy stanowisko, na które została przeniesiona skarżąca jest stanowiskiem równorzędnym ze stanowiskiem, z którego ją zwolniono. Innymi słowy, czy stanowisko służbowe, na które mianowano skarżącą było stanowiskiem równorzędnym z poprzednio zajmowanym. Od udzielonej odpowiedzi będzie zależeć ocena, czy zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia można uznać za zgodne z prawem czy też nie.

W ocenie Sądu orzekającego, na postawione powyżej pytanie, należy udzielić pozytywnej odpowiedzi.

Pojęcie - stanowisko równorzędne - oznacza takie stanowisko, które musi charakteryzować się przede wszystkim takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, dodatku służbowego i stopnia etatowego oraz wykazywać zasadność i celowość przeniesienia. Należy również zaakceptować pogląd judykatury, zgodnie z którym przy dokonywaniu analizy równorzędności stanowisk, uwzględnić należy jak najwięcej elementów pozwalających na ocenę równoważności, w tym warunki służby.

Niemniej, stanowisko równorzędne - nie oznacza - stanowiska takiego samego lub identycznego.

Nie oznacza również zgodnie z ukształtowanym orzecznictwem takich samych obowiązków czy też czasu służby. Stanowiska równorzędne mogą się więc różnić. Przy czym porównanie stanowisk nie może ograniczać się tylko do jednego czy dwóch kryteriów. Istotne znaczenie będą miały też okoliczności konkretnej sprawy.

Jak wynika z ustaleń dokonanych w niniejszej sprawie, wniosek o przeniesienie skarżącej został poprzedzony raportem z dnia 19 sierpnia 2017 r. zastępcy Komendanta Komisariatu Policji [...] w G., który zgłosił Komendantowi Miejskiemu Policji w G. znaczące braki kadrowe, w tym w Wydziale Operacyjno-Rozpoznawczym KP [...] w G.. Raport ten opisywał trudną sytuację, która między innymi nie pozwala na prawidłową realizację ciążących na tej jednostce zadań. Kolejnym raportem z dnia 25 września 2017 r. Komendant Komisariatu Policji [...] w G. ponowił prośbę o wzmocnienie tej komórki.

W dniu 11 września 2017 r. Komendant Komisariatu Policji [...] w G. wystąpił z wnioskiem personalnym z dnia 11 września 2017 r. do Komendanta Miejskiego Policji w G. o mianowanie z dniem 1 października 2017 r. na stanowisko specjalisty Wydziału Operacyjno-Rozpoznawczego KP [...] w G. skarżącej.

Trzeba tu zaznaczyć, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, sąd administracyjny nie jest władny do oceny celowości zmian strukturalnych i organizacyjnych w policji, jak również nie może ingerować w prowadzoną przez policję politykę kadrową, a także w kryteria typowania funkcjonariuszy do przeniesienia służbowego. Sądowa kontrola takich decyzji jest ograniczona i nie obejmuje celowości zaskarżonej decyzji, natomiast sprowadza się wyłącznie do badania czy nie nosi ona cech dowolności, a więc czy organ rozstrzygający nie przekroczył granic uznania administracyjnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2007 r., sygn. akt I OSK 100/07). Wobec tak określonej kognicji sądów administracyjnych nie mogą odnieść skutku zarzuty skargi dotyczące zasadności dokonanych zmian kadrowych. Takich zagadnień sądy administracyjne nie badają, gdyż w ramach oceny legalności aktów administracyjnych, nie są władne oceniać ani celowości, ani zasadności zmian w materii struktury organizacyjnej jednostek Policji czy też obsady kadrowej, wreszcie zakresu zadań poszczególnych stanowisk czy funkcjonariuszy.

Niekwestionowanym też uprawnieniem właściwych organów Policji jest kształtowanie struktury poszczególnych jej jednostek organizacyjnych, a także określanie, w ramach art. 1 ust. 2 ustawy, konkretnych jej zadań oraz ich realizacji przy pomocy odpowiednio wykwalifikowanych funkcjonariuszy.

Jak podniesiono w zaskarżonej decyzji, przeniesienie skarżącej miało na celu nie tylko zasilenie etatowe komórki, ale również z uwagi na jej staż, doświadczenie oraz kwalifikacje zawodowe, miało spowodować wzmocnienie tego wydziału od strony merytorycznej, co zostało szczegółowo przez organ umotywowane. Powołano się przede wszystkim na zdobytą wiedzę oraz doświadczenie skarżącej (pracę rozpoczęła w 1996 r., posiada wykształcenie wyższe, specjalista Wydziału Operacyjno-Rozpoznawczego). Niezależnie od konieczności uregulowania sytuacji kadrowej, podkreślono również realne zagrożenie wzrastającej w tym rejonie przestępczości (zwłaszcza kradzieże), powołując się na znaczny wzrost liczby ludności i szybką rozbudowę tej części miasta.

W uzasadnieniu kwestionowanego rozkazu personalnego wskazano, że z opisu kart stanowisk pracy wynika, że realizacja zadań w obu komórkach opiera się na szeroko pojętej pracy operacyjno-rozpoznawczej zgodnie z Zarządzeniem [...] Komendanta Głównego Policji (KGP).

Organ dokonał porównania obowiązków wynikających z kart opisu stanowisk pracy. I tak, z karty opisu stanowiska pracy, wynika że do obowiązków - specjalisty Wydziału Operacyjno-Rozpoznawczego KMP w G. - należy: współpraca ze współpracownikami i informatorami, jak również uzyskiwanie informacji od osób informujących, zgodnie z przepisami Zarządzenia [...]; prowadzenie form pracy operacyjnego sprawdzenia, rozpoznania i rozpracowania przy wykorzystaniu odpowiednich metod pracy operacyjnej; dążenie do posiadania pełnego rozpoznania w zagadnieniu przestępczości kryminalnej; typowanie i rozliczanie osób do zaistniałych przestępstw, obligatoryjne prowadzenie rozmów operacyjnych z zatrzymanymi. Natomiast zakres obowiązków wynikających z karty opisu stanowiska pracy - specjalisty Wydziału Operacyjno-Rozpoznawczego KP I w G. - należy: prowadzenie pracy operacyjnej w jej typowych formach ze szczególnym uwzględnieniem Rozpracowań Operacyjnych oraz TOR i OS; współpraca z osobowymi źródłami informacji z co najmniej z trzema źródłami kwalifikowanymi; realizacja zadań zgodnie z Zarządzeniem [...]; w razie nieobecności zastępuje Naczelnika Wydziału Operacyjno-Rozpoznawczego.

Zaznaczono również, że zastępowanie Naczelnika Wydziału pod jego nieobecność zwiększa prestiż stanowiska i daje większe możliwości rozwojowe skarżącej (sprawdzenie się w ramach zastępstwa na stanowiskach kierowniczych).

Ponadto, co ważne i nie było w sprawie kwestionowane, przeniesienie skarżącej nastąpiło na stanowisko służbowe z takim samym zaszeregowaniem: w 6 grupie, z mnożnikiem 1,75 kwoty bazowej, dodatkiem służbowym 750 zł i dodatkiem za stopień 1.420 zł, a kwota podstawowego uposażenia na nowym stanowisku służbowym oraz mnożnik kwoty bazowej i stopień etatowy nie uległy zmianie (okoliczności poza sporem). W tym miejscu nie można pominąć stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w niedawno wydanym wyroku z dnia 5 grudnia 2017 r., w sprawie sygn. akt I OSK 195/16, jednoznacznie stwierdził - "wprawdzie ustawa nie precyzuje pojęcia "stanowisko równorzędne", ale zgodnie z ugruntowanym w tym zakresie orzecznictwem sądów administracyjnych o równorzędności stanowisk decyduje przede wszystkim grupa zaszeregowania i stopień etatowy przyporządkowany temu stanowisku (nawet przeniesienie na niższe stanowisko nie wymaga zgody policjanta wówczas, gdy warunki płacy na obu stanowiskach są identyczne zob. wyroki NSA z 8 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2219/13 oraz z 16 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 654/14)". Z taką sytuacją (równorzędnością) mamy niewątpliwe do czynienia w niniejszej sprawie, co też zostało zaakcentowane w zaskarżonym rozkazie. Zostały bowiem zachowane w związku z przeniesieniem skarżącej, dotychczasowe parametry uposażenia i stopień etatowy.

Ponadto, skarżąca została przeniesiona na to samo stanowisko (specjalisty), do takiej samej komórki organizacyjnej (Wydziału Operacyjno-Rozpoznawczego), w tym samym pionie Policji (kryminalnym), przy porównywalnym zakresie obowiązków, a także z uwzględnieniem posiadanego doświadczenia zawodowego i kwalifikacji zawodowych. Jest też oczywiste, że celem stanowiska specjalisty Wydziału Operacyjno-Rozpoznawczego jest przede wszystkim ustalanie i zatrzymywanie sprawców przestępstw w ramach czynności operacyjno-rozpoznawczych. Na omawianych stanowiskach jest podobny zakres odpowiedzialności, a także krąg podmiotów zewnętrznych i wewnętrznych, z którymi podejmuje się współpracę, podobny jest też tryb pełnienia służby.

Niewątpliwie, przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu okoliczności przemawiają za uznaniem stanowisk za równorzędne oraz za brakiem możliwości przypisania dowolności w działaniu organu.

Jednak skarżąca uważała przeniesienie za krzywdzące. Jak wynika z treści odwołania, a także skargi, nie zgadzała się powierzeniem jej zadań "na stanowisku wykonawczym" (związanym bezpośrednio z czynnościami dochodzeniowo-śledczymi), w sytuacji gdy wcześniej w tej samej jednostce realizowała "czynności nadzorcze". Podkreślała, że pełniła służbę w godzinach od 7.30 do 15.30 od poniedziałku do piątku. Ponadto, powoływała się na złożoną sytuację rodzinną (jest w trakcie rozwodu i opiekuje się małoletnim synkiem z dysfunkcją). Nie negując trudnej sytuacji osobistej skarżącej, to zaistniała sytuacja nie może wykluczać przeniesienie jej na inne stanowisko pracy czy powierzenie wykonywania określonych obowiązków (innych nawet niż dotychczasowe), zwłaszcza gdy jest to uzasadnione potrzebami służby. Nie może bowiem budzić wątpliwości, że w charakter pracy policjanta jest wpisania dyspozycyjność, która m.in. nie gwarantuje wykonywania stałych czy też powtarzalnych czynności.

Jak wynika z kart opisu stanowisk pracy w przypadku obu stanowisk skarżącej, tj. specjalisty Wydziału Operacyjno-Rozpoznawczego KMP w G., jak i specjalisty Wydziału Operacyjno-Rozpoznawczego KP [...] w G. (w punkcie 13) w warunkach pracy przewidziany został system zmianowy pracy, a w przypadku stanowiska w KMP w G. także praca w terenie. To, że praktyka była inna, nie może być rozstrzygające w przypadku porównywania tych stanowisk. Powoływanie się na faktyczne wykonywanie pracy o stałych porach czy w określone dni tygodnia, wobec przewidzianego zmianowego systemu pracy, nie może przemawiać przeciwko równorzędności stanowisk. Za całkowicie chybiony należy przy tym uznać pogląd skarżącej, że o równorzędności stanowisk można mówić jedynie w sytuacji, gdy warunki służby, określone w karcie opisu stanowiska pracy na każdym z nich są jednakowe. Nie można też zaaprobować poglądu, że stanowisko, na które została przeniesiona jest stanowiskiem "gorszym", gdyż jest związane bezpośrednio z czynnościami operacyjnymi (a nie z nadzorczymi). Na marginesie można dodać, że w powszechnym odbiorze, nie jest to zawód utożsamiany z pracą przy biurku (choć i ten jej aspekt jest ważny). W związku z zarzutem odmienności zakresu zadań realizowanych w Zespole Statystyki Przestępczości KMP w G., trzeba wyjaśnić, że w zaskarżonym rozkazie dokonano zestawienia zakresu obowiązków na stanowiskach, na których skarżąca była i jest mianowana, a nie na stanowiskach, na których powierzono jej czasowe pełnienie obowiązków.

Jest oczywiste, że możliwość przeniesienia funkcjonariusza wynika ze specyfiki służby i jest wpisany w jej charakter, a jej istotą jest właśnie dyspozycyjność (specyfika i charakter pełnionej przez skarżącą służby nie gwarantuje niezmiennych warunków pracy). Funkcjonariusz podejmując służbę godzi się na wynikające z niej ograniczenia, a także z kompetencjami przełożonych w zakresie kształtowania stosunku służbowego.

Zaskarżony rozkaz personalny został wydany w ramach funkcjonowania instytucji, która zbudowana w układzie scentralizowanym charakteryzuje się silną zależnością hierarchiczną a więc zależnością służbową i osobową.

"Szczególny charakter służb mundurowych wymaga zatem odmiennego i bardziej rygorystycznego kształtowania stosunku służbowego. Specyfika ta w konsekwencji determinuje też ocenę zgodności z prawem rozkazu osobowego mianowania na nowe równorzędne stanowisko służbowe, który jest wydawany w ramach uprawnień kompetencyjnych podmiotów wymienionych w art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. Należy również wziąć pod uwagę, że ustawodawca w art. 38 ustawy o Policji różnicuje sposób kształtowania stosunku prawnego na podstawie tych kompetencji. (...). Tym bardziej mianowanie policjanta na inne równorzędne stanowisko służbowe (a contrario z art. 38 ust. 2 ustawy o Policji) ma charakter dyskrecjonalny i motywowany jest wyłącznie przesłankami prakseologicznymi związanymi z wymaganiami i potrzebami służby, która charakteryzuje się silnym podporządkowaniem i dyspozycyjnością funkcjonariuszy. W celu właściwej realizacji zadań, Policja jako formacja zorganizowana w sposób hierarchiczny, musi posiadać możliwość elastycznego gospodarowania zasobem osobowym Policji przez jej organy" (por. powyżej przywołany wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia z 5 grudnia 2017 r.). Pogląd ten należy w pełni podzielić.

W niniejszej sprawie należało również rozważyć interes społeczny (Policji) i skarżącej (strony). Przy czym, jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 listopada 2017 r., w sprawie sygn. akt I OSK 36/16 w orzecznictwie sądów administracyjnych - dominuje pogląd - wedle którego zwykle interes służby jest nadrzędnym w stosunku do interesu funkcjonariusza (już choćby z racji tej, że interes strony musi odpowiadać kryterium słuszności, nadto z uwagi na charakter, celom i zadaniom służby). Niemniej, w zaskarżonym rozkazie interesy te zostały wyważone.

Odnośnie zwolnienia z czasowego pełnienia obowiązków w Zespole Statystki Przestępczości i czasowego powierzenia obowiązków na stanowisku specjalisty w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym Komisariatu Policji [...] w G., to należy podzielić ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, zgodnie z którym rozkaz personalny o czasowym powierzeniu pełnienia obowiązków na innym stanowisku wydany na podstawie art. 37 ustawy o Policji, nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 k.p.a., od której przysługuje odwołanie do organu wyższej instancji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2015 r. w sprawie I OSK 1652/13 i przywołane w treści uzasadnienia liczne orzecznictwo). Prawidłowe było zatem stanowisko organu II instancji w tym zakresie i nie było kwestionowane przez skarżącą. Jedynie na marginesie można dodać, że nie sposób nie zauważyć, że raport z dnia 2 września 2017 r. odnosił się do trudnej sytuacji kadrowej w Komisariacie KP [...] w G. i zawierał prośbę o skierowanie dodatkowych funkcjonariuszy oraz że rozkazem personalnym nr [...] z dnia 25 października 2017 r. skarżąca została odwołana z czasowego pełnienia tam obowiązków.

W związku z zarzutami skargi, dotyczącymi naruszenia przepisów postępowania, to trzeba wskazać, że nie każde stwierdzenie naruszenie prawa pozwala Sądowi na uchylenie decyzji w całości lub w części. Unormowanie zawarte w art. 145 § 1 pkt 1) a, b, c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowi o naruszeniu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszeniu prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W przypadku powoływania się na naruszenie przepisów prawa, skuteczne podniesienie zarzutów w tym zakresie wymaga wykazania, że powołane naruszenie miało wpływ lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, brak jest podstaw do stwierdzenia istnienia takiego charakteru naruszeń w przedmiotowej sprawie. Nie można uznać, aby przywołane przez stronę uchybienia w świetle poczynionych rozważań, w tym nie przedstawienia karty opisu stanowiska pracy (czego skarżąca nie była w stu procentach pewna) czy późnego jej otrzymania (vide: protokół rozprawy sądowej z dnia 10 maja 2018 r.), taki charakter miały. Niewątpliwie, istnienia takiego wpływu, skarżąca też nie wykazała.

W sposób wystarczający uzasadniono zaskarżone rozstrzygnięcie, przedstawiając stan faktyczny sprawy i przywołując stosowne przepisy prawa. Podnieść tu należy, że ewentualne braki uzasadnień decyzji kwalifikować należy do naruszenia przepisów postępowania i tylko w sytuacji, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy możliwe jest uchylenie decyzji. Podobnie, jak w przypadku naruszenia art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. Tego rodzaju istotnych naruszeń, Sąd jednak nie stwierdził. Ponadto zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 431/12 , publ. LEX nr 1145527). Skarżąca takiej zależności nie wykazała. Ponadto, organy dostatecznie uzasadniły nadanie rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności odnosząc się m.in. do ochrony interesu służby.

Podsumowując dokonane rozważania, należy uznać, że brak było podstaw do wzruszenia i wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego rozkazu personalnego. Organ w sposób dostateczny uzasadnił swoje stanowisko, które nie nosi cech dowolności. Przedstawiona w nim argumentacja zasługuje na uwzględnienie, a uzasadnienie faktyczne jest wystarczające dla prawidłowego rozstrzygnięcia. Niewątpliwe nie mamy do czynienia z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, ani wpływu wytkniętych uchybień na wynik sprawy.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.