Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 343/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2008-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.116
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kuczyńska (spr.) Sędziowie WSA Grzegorz Gocki WSA Anna Wójcik Protokolant st. sekretarz sądowy Joanna Zamojska - Jaszczyk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi J.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z [...] nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki za zaległości w podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...] o Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] Nr [...], orzekającą o odpowiedzialności Pana J. M. jako członka zarządu A Spółka z o.o. w likwidacji Z/S w B. za zaległości podatkowe tej Spółki w podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec 2001 r. w łącznej wysokości 24.229,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę od przedmiotowej zaległości w kwocie 19.277,00 zł oraz kosztami egzekucyjnymi w wysokości 2.480,60 zł,

Podstawą wydania decyzję z dnia [...] Nr [...] był stan faktyczny ustalony w toku postępowania przed organami skarbowymi, zaś podstawą prawną orzeczenia o odpowiedzialności Pana J.M. za zaległości podatkowe rzeczonej Spółki w podatku od towarów i usług był art. 116 Ordynacji podatkowej.

Decyzjami z dnia [...]. Nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. określił Spółce zobowiązanie podatkowe oraz kwoty nadwyżki podatku naliczonego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2001 r., 2002 r. oraz miesiące styczeń i luty 2003 r.

W dniu 24.10.2003 r. organ egzekucyjny, na podstawie decyzji z dnia [...] wskazanej wyżej, wystawił tytuły wykonawcze w celu wyegzekwowania od Spółki zaległości z tytułu podatku od towarów i usług. Prowadzone na ich podstawie postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone w dniu 22.01.2004 r., z uwagi na wstrzymanie wykonania przedmiotowych decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej w O. Organ odwoławczy decyzjami z dnia 29.10.2004 r. uchylił decyzje organu podatkowego pierwszej instancji i przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ co skutkowało tym, że tytuły wykonawcze zostały wycofane.

Decyzjami z dnia 3 marca 2005 r. organ podatkowy pierwszej instancji, na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy, określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec 2001r.

Dyrektor Izby Skarbowej w O. utrzymał w mocy rozstrzygnięcia organu podatkowego pierwszej instancji, w drodze decyzji z dnia [...] Nr [...] Spółka nie uiściła należności wynikających z prawomocnej decyzji określającej zobowiązanie, zatem stało się ono zaległością podatkową.

Decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] Nr [...] orzeczono o odpowiedzialności p. J. M. jako członka zarządu A Spółka z o.o. w likwidacji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że prowadzone wobec Spółki postępowanie egzekucyjne nie wykazało istnienia majątku, który pozwoliłby na zaspokojenie wierzytelności Urzędu Skarbowego. W trakcie prowadzonego postępowania, organ podatkowy pierwszej instancji ustalił na podstawie informacji zawartych w Rejestrze Handlowym Dział B. Nr [...] - iż p. M. pełnił funkcję członka zarządu od 10.08.1999 r. nieprzerwanie do dnia 17.12.2002 r. tj. w okresie, w którym powstały przedmiotowe zaległości podatkowe. W dniu 17 grudnia 2002 r. zgromadzenie wspólników podjęło uchwałę o rozwiązaniu Spółki i postawieniu jej w stan likwidacji, zaś p. M. ustanowiono likwidatorem Spółki.

Orzekając o odpowiedzialności p. M. za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług, Naczelnik Urzędu Skarbowego nie znalazł okoliczności przemawiających za wyłączeniem tej odpowiedzialności.

Decyzja stała się przedmiotem odwołania, w którym wniesiono o jej uchylenie w całości. Pełnomocnik Strony zarzucił przedmiotowej decyzji naruszenie prawa tj. art. 121 i art. 122 w związku z naruszeniem art. 116 § 1 pkt 2 oraz § 2 Ordynacji podatkowej. W opinii pełnomocnika Strony nie zaistniały przesłanki odpowiedzialności p. J. M. jako członka zarządu za zaległości Spółki.

Zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług zostały ustalone w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego, na podstawie wydanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. decyzji z dnia 3.03.2005 r. Natomiast jego mocodawca pełnił funkcję członka zarządu do dnia 17.12.2002 r., tj. do czasu podjęcia uchwały o rozwiązaniu Spółki i otwarciu jej likwidacji. Pełnomocnik Strony stoi zatem na stanowisku, iż jeżeli członek zarządu ustąpił skutecznie z funkcji przed powstaniem zobowiązania, nie powstają przesłanki do orzeczenia o jego odpowiedzialności. W przypadku bowiem zobowiązań podatkowych powstających w drodze doręczenia decyzji podatkowej, momentem powstania zobowiązania jest moment doręczenia decyzji podatkowej. Pan M. nie miał żadnego wpływu na powstanie zaległości podatkowych. Według sprawozdania finansowego na dzień 17.12.2002 r. nie było żadnych zaległości podatkowych, w tym będących przedmiotem postępowania.

Spółka wystąpiła z wnioskiem o zabezpieczenie przedmiotowych zobowiązań, lecz organ podatkowy odmówił ustanowienia zastawu skarbowego na zapasach towarów handlowych Spółki ze względu na bezwartościowość tych towarów, mimo że w późniejszym okresie (tj. od listopada do grudnia 2004 r.) Spółka dokonała sprzedaży przedmiotowych materiałów handlowych na kwotę 53.149,68 zł.

W dniu 4.12.2006 r. pełnomocnik Strony wniósł pismo będące uzupełnieniem odwołania od zaskarżonej decyzji. W przedmiotowym piśmie podtrzymano żądanie uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w całości.

W opinii pełnomocnika Strony, zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo z uwagi na błędne oznaczenie strony poprzez obarczenie odpowiedzialnością w jednej decyzji dwóch osób wchodzących w skład zarządu spółki tj. W. S. (pełniącego funkcję prezesa zarządu spółki) oraz J. M. wskazanego imiennie w przedmiotowej decyzji. Powyższe stanowi, zdaniem pełnomocnika, podstawę uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Pełnomocnik Strony odwołującej zarzuca również rażące naruszenie, jakiego dopuścił się organ podatkowy, w zakresie prowadzonej wobec podatnika egzekucji administracyjnej. Zarzucono, iż Spółce nie były doręczane dokumenty związane z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym, w tym dokument potwierdzający umorzenie postępowania. Zdaniem pełnomocnika, uchybienia jakich dopuścił się organ podatkowy w zakresie prowadzenia egzekucji, poprzez zaniechanie wykonania obowiązków wynikających z art. 31, art. 32, art. 53 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, rażąco naruszają prawo i uniemożliwiły Stronie skorzystanie z uprawnień procesowych wynikających z art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W ocenie pełnomocnika, tylko prawidłowe przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego przy jednoczesnym spełnieniu prawnych przesłanek stanowi podstawę pociągnięcia do odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z o.o.

Rozpoznając sprawę na skutek wniesionego odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w O. po przeanalizowaniu stanu faktycznego i prawnego sprawy utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Podkreślono, że zaległość podatkowa za którą orzeczono odpowiedzialność podatnika wynika z nieuiszczenia przez Spółkę zobowiązania w podatku od towarów i usług, określonego w decyzji z dnia 3 marca 2005 r. Zdaniem organu odwoławczego prowadzone wobec Spółki postępowanie egzekucyjne nie wykazało istnienia majątku, który pozwoliłby na zaspokojenie wierzytelności organu podatkowego. Orzekając o odpowiedzialności podatnika za zaległości podatkowe Spółki, nie znaleziono okoliczności przemawiających za wyłączeniem tej odpowiedzialności.

Decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, w której pełnomocnik wnosi o jej uchylenie.

Decyzji zarzuca rażące naruszenie prawa w tym a szczególności art. 116 w zw. z art. 107 § 1 oraz art. 108 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez chybione przyjęcie, że zaistniały przesłanki do pociągnięcia skarżącego do odpowiedzialności podatkowej jako członka zarządu za zobowiązania Spółki A Spółka z o.o.

Ponadto naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej w związku z art. 26,31,32,53,54,59,67,68, ustawy z dnia 17 czerwca 1966 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez przyjęcie za prawidłowe działania organu egzekucyjnego i nie dostrzeżenie szeregu uchybień oraz rażącego naruszenia prawa w zakresie postępowania egzekucyjnego wobec Spółki.

Naruszenie art. 21 § 1 pkt 1 w zw. z art. 120 oraz 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego zastosowanie do ustaleń faktycznych, zamiast prawidłowo art. 21 § 1 pkt 2, który stanowi, że zobowiązanie podatkowe powstaje z chwilą doręczenia decyzji organu podatkowego.

Zarzucono również naruszenie art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że bezskuteczność egzekucji przeciwko Spółce miała charakter obiektywny.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosił o oddalenie skargi. W uzasadnieniu podkreślił, iż z protokołu o stanie majątkowym Spółki sporządzonym na podstawie oświadczenia likwidatora Spółki Pana M. wynikało, że Spółka nie posiadała nieruchomości ani ruchomości przedstawiających wartość handlową. Większość zmagazynowanych przez Spółkę książek i kaset magnetofonowych posiadało oznaczenia w postaci logo firmy co uniemożliwiało ich zbycie. Bez oznaczeń były jedynie towary na wartość 2.796,50 zł.

Spółka dokonała sprzedaży tych artykułów między innymi jej udziałowcowi lecz kwot uzyskanych z tej sprzedaży nie wpłaciła na poczet zaległości podatkowych.

Z ustaleń organu skarbowego wynikało po przyjęciu danych z bilansu Spółki, że jej sytuacja w okresie, kiedy skarżący był członkiem zarządu dawała podstawy do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Stosownie do przepisu art. 21 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2002 r. Nr 169, poz. 1387) do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z tytułu zaległości podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. przepisy obowiązujące przed 1.01.2003 r. Z uwagi na fakt, iż rozpatrywana sprawa dotyczy zaległości podatkowych Spółki powstałych w 2001 r., jej rozpoznanie podlega przepisom ustawy - Ordynacja podatkowa, regulującym odpowiedzialność podatkową osób trzecich w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.12.2002 r.

Zgodnie z zasadą wyrażoną w przepisie art. 107 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 ze zm.), za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Osoby trzecie odpowiadają również za odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych oraz koszty postępowania egzekucyjnego (art. 107 § 2).

Stosownie do przepisu art. 108 § 1 Ordynacji podatkowej, o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji. Egzekucja zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej może być wszczęta dopiero wówczas, gdy egzekucja z majątku podatnika okazała się w całości lub w części bezskuteczna ( art. 108 § 3).

Przepis art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym do 31.12.2002 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 94, poz. 1037) stanowił, iż za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej i spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, chyba że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe), albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy, bądź też wskaże on mienie, z którego egzekucja jest możliwa. W myśl przepisu § 2 art. 116 w/w ustawy, odpowiedzialność członków zarządu spółki określona w § 1 obejmuje zobowiązania podatkowe, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu spółki.

Podstawą wydania decyzji orzekającej o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki z o.o. za zaległości podatkowe jest przede wszystkim istnienie długu ciążącego na spółce, do powstania którego doszło w okresie sprawowania przez tę osobę funkcji członka zarządu, oraz wykazanie, że prowadzone wobec spółki postępowanie egzekucyjne okazało się bezskuteczne. Wykazanie powyższych przesłanek spoczywa na organie podatkowym.

W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że p. J. M. w okresie, za który powstały zobowiązania podatkowe, a tym samym przedmiotowe zaległości podatkowe, pełnił funkcję wiceprezesa zarządu Spółki z o.o. A Z/S w B. Z treści postanowienia Sądu Rejonowego V Wydz. Gospodarczy w Opolu wynika bowiem, iż w dniu 10.08.1999 r. Spółka została wpisana do Rejestru Handlowego (dział B numer rejestru [...]). Jako wiceprezesa Spółki wskazano p. J. M. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że p. M. pełnił funkcję wiceprezesa zarządu nieprzerwanie do dnia 17.12.2002 r. W dniu tym zgromadzenie wspólników podjęło bowiem uchwałę o rozwiązaniu Spółki i postawieniu jej w stan likwidacji, a p. J. M. ustanowiono likwidatorem Spółki.

Błędny jest pogląd pełnomocnika skarżącego, iż zobowiązanie podatkowe powstało na skutek doręczenia decyzji konstytutywnej, o której mowa w art. 21 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa tj. w czasie kiedy skarżący nie pełnił już funkcji członka zarządu Spółki. Zaległości podatkowe Spółki, co do których orzeczono o odpowiedzialności Skarżącego powstały w wyniku istniejącego z mocy prawa zobowiązania w podatku od towarów i usług w czasie, kiedy Pan M. był członkiem zarządu Spółki. Bez znaczenia w sprawie jest moment wyliczenia wysokości tych zobowiązań w decyzjach określających, wydanych na skutek weryfikacji rozliczenia dokonanego przez podatnika. Zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania.

W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2007 r. o sygn. akt II FSK 1377/05 wskazano, że wydanie decyzji na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 nie kreuje zobowiązania, tak jak to ma miejsce w przypadku decyzji konstytutywnej (art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej), lecz właśnie odzwierciedla je, czyli odczytuje treść obiektywnie istniejącego zobowiązania i stwierdza jego istnienie w określonej wysokości.

Dokonując dalszej analizy materiału dowodowego pod kątem istnienia podstaw do orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu, których istnienie obowiązany jest wykazać organ podatkowy, ocenie Sądu podlegają także kwestie dotyczące stwierdzenia bezskuteczności egzekucji administracyjnej.

W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2007 r. o sygn. akt I FSK 508/06 stwierdzono, iż warunkiem koniecznym (przesłanką pozytywną) podjęcia orzeczenia w trybie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej jest bezskuteczność egzekucji do majątku spółki, którą to okoliczność organy podatkowe władne są wykazać za pomocą wszelkich dowodów potwierdzających fakt niemożności zaspokojenia całości bądź części publicznoprawnych roszczeń Skarbu Państwa. Wymóg formalnego stwierdzenia bezskuteczności egzekucji administracyjnej nie znajduje przy tym jakiegokolwiek umocowania w treści obowiązującego prawa.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie akceptuje wyrażone wyżej stanowisko, stwierdzając, iż organy skarbowe przenosząc odpowiedzialność na członka zarządu spółki nie musiały się posiłkować postanowieniem stwierdzającym bezskuteczność egzekucji, jak to sugeruje pełnomocnik skarżącego.

Pojęcie "bezskuteczności egzekucji" nie zostało w prawie zdefiniowane, należy je zatem rozumieć zgodnie z dyrektywami wykładni językowej. W języku potocznym pod pojęciem "bezskuteczności" rozumie się "nie przynoszenie (brak) pożądanych rezultatów; daremność; bezowocność" (Słownik języka polskiego PWN, Wyd. VII, pod red. prof. M. Szymczaka, Warszawa 1992 r., str. 150).

Stąd też, gdy pojęciu temu nada się takie znaczenie i gdy weźmie się pod uwagę, że nie wiąże się z nim żądna dyrektywa prawna, to za w pełni uprawniony uznać trzeba pogląd, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej organy obowiązane są co prawda udowodnić bezskuteczność egzekucji, niemniej uczynić to mogą za pomocą wszelkich dowodów, które okoliczność tę mogą potwierdzić. W ramach tego winny one przede wszystkim wykazać za pomocą obiektywnych dowodów, że w toku egzekucji ustalono, iż skarżąca Spółka nie posiada majątku, z którego można by zaspokoić wierzytelność organów skarbowych. W aktualnym stanie prawnym, wynikającym z cyt. wyżej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie można wymagać, ażeby ustalenie to znalazło formalny wyraz na etapie postępowania egzekucyjnego.

Z utrwalonego w tym zakresie orzecznictwa sądów wynika, iż do stwierdzenia bezskuteczności egzekucji warunkującej odpowiedzialność członka zarządu, nie zawsze jest nawet konieczne uprzednie prowadzenie egzekucji i zakończenie jej np. umorzeniem postępowania. Bezskuteczność może być bowiem stwierdzona także wtedy, gdy z okoliczności sprawy wynika niezbicie, że spółka nie ma żadnego majątku, z którego wierzyciel mógłby uzyskać zaspokojenie swoich należności" (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 25.05.2004 r., sygn. III AUa 1201/03 - OSA z 2005 r., z. 1, poz. 3). Również w orzecznictwie podatkowym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3.11.2005 r., sygn. SA/GL przyjęto pogląd, że "tylko w wypadku wykazania (udowodnienia) przez organ, w oparciu o obiektywne kryteria, iż nie ma możliwości zaspokojenia zobowiązania podatkowego w drodze egzekucji prowadzonej z majątku spółki, usprawiedliwiona jest konstatacja o bezskuteczności egzekucji przeciwko spółce, a co za tym idzie o istnieniu przesłanki pozytywnej z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Nie w każdym przypadku za jedynie miarodajny dowód w tym zakresie można uznać postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego" .

Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że prowadzone wobec Spółki postępowanie egzekucyjne nie wykazało majątku, który pozwoliłby na zaspokojenie wierzytelności organu podatkowego. Z protokołu o stanie majątkowym Spółki sporządzonym na podstawie oświadczenia likwidatora Pana M. wynikało bowiem, że Spółka nie posiadała nieruchomości ani ruchomości przedstawiających wartość handlową. Większość zmagazynowanych przez Spółkę książek i kaset magnetofonowych posiadało oznaczenia w postaci logo firmy co jak słusznie zaważyły organy skarbowe właściwie uniemożliwiało ich zbycie. Bez oznaczeń były jedynie towary na wartość 2.796,50 zł .

Co prawda Spółka dokonała w późniejszym czasie sprzedaży tych artykułów ale nabywcą był między innymi jej udziałowiec, przy czym na co zwraca uwagę organ odwoławczy, kwot uzyskanych z tej sprzedaży nie wpłacono na poczet zaległości podatkowych.

Reasumując zatem powyższy wywód stwierdzić należy, że warunkiem koniecznym (przesłanką pozytywną) podjęcia orzeczenia w trybie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej jest bezskuteczność egzekucji do majątku spółki, którą to okoliczność organy podatkowe władne są wykazać za pomocą wszelkich dowodów potwierdzających fakt niemożności zaspokojenia całości bądź części publicznoprawnych roszczeń Skarbu Państwa. Wymóg formalnego stwierdzenia bezskuteczności egzekucji administracyjnej nie znajduje przy tym jakiegokolwiek umocowania w treści obowiązującego prawa.

Również zarzuty pełnomocnika podniesione w skardze a dotyczące nieprawidłowo dokonanej przez organy skarbowe oceny przesłanek, które przemawiają za wyłączeniem odpowiedzialności Skarżącego, nie znajdują uzasadnienia na gruncie rozpoznawanej sprawy.

Prawidłowo, organy skarbowe wykazały w oparciu o zebrany materiał dowodowy, że kondycja finansowa Spółki już na początku 2001 r. dawała podstawy do zgłoszenia wniosku o upadłość. Organ odwoławczy przeprowadził analizę bilansów Spółki za lata obrotowe od września 1999r. do 31 sierpnia 2002 r. Oceny wystąpienia przesłanek do zgłoszenia upadłości dokonano w oparciu o przepisy rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej z dnia 24 października 1934 r.- Prawo upadłościowe /Dz. U. Nr 118, poz. 512 ze zm./. W myśl art. 1 wskazanego rozporządzenia przedsiębiorca, który zaprzestał płacenia długów, będzie uznany za upadłego. Upadłość przedsiębiorcy będącego osobą prawną będzie ogłoszona także wówczas, gdy majątek nie starcza na zaspokojenie długów. Analiza przeprowadzona przez organy skarbowe niewątpliwie dawała podstawę do stwierdzenia, że sytuacja Spółki w okresie, kiedy skarżący pełnił funkcje członka zarządu dawała podstawę do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości. Twierdzenie pełnomocnika skarżącego, że na dzień ustąpienia Skarżącego z funkcji członka zarządu oraz podjęcia uchwały o ogłoszeniu likwidacji nie było żadnych zaległości podatkowych nie znajduje uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym, bowiem na dzień 17 grudnia 2002 r. zobowiązania krótkoterminowe Spółki wynosiły 2.429,7 tyś zł.

Trzeba również wskazać, że ustalenia organu dokonane na podstawie bilansów poszczególnych lat obrotowych wskazują, że już na początku 2001 r. Spółka powinna była wystąpić z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, bowiem zobowiązania Spółki na dzień 31 sierpnia 2000 r. znacznie przekraczały wartość jej majątku /aktywa/ co powodowało, że Spółka stała się niewypłacalna. Wynik finansowy Spółki za okres wskazany wyżej wykazywał stratę Spółki w wysokości 959,2 tyś. zł.

Reasumując, całość zebranych w sprawie materiałów prowadzi do stwierdzenia, że nie wystąpiły przesłanki zawarte w art.116 § 1 Ordynacji podatkowej pozwalające uwolnić skarżącego od odpowiedzialności za zaległe zobowiązania Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące roku 2001 .

Organy skarbowe w sposób właściwy i pełny dokonały ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy. Zebrany materiał dowodowy został prawidłowo oceniony.

Jeśli zatem decyzje organów podatkowych odpowiadają prawu, skargę należało oddalić, po myśli art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. /.