Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 328/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 5, art. 63
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Sędziowie WSA Tomasz Grossmann WSA Izabela Paluszyńska Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2015 r. sprawy ze skarg "S." S.A. w P., "M." Sp. z o.o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargi


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]września 2014 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. po rozpoznaniu odwołania M.sp. z o.o. i S.S.A. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] października 2014 r. znak sprawy [...].

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na wniosek S. sp. z o.o. z siedzibą w W. złożony w dniu [...] maja 2014 r. wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej wraz z garażami podziemnymi i infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...]obręb R. przy ul. S.w P.. Do wniosku załączono Kartę informacyjną przedsięwzięcia, kopie mapy ewidencyjnej i wypis z rejestru gruntów obejmujące przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obszar, na który będzie ono oddziaływać.

Dalej organ wskazał, iż w toku prowadzonego postępowania, na podstawie art. 64 ust. 1 stawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm., dalej jako "ustawa") organ I instancji wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. oraz do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. o wydanie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby, co do zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko wnioskowanego przedsięwzięcia.

Opinią sanitarną z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i odstąpił od określenia zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Postanowieniem z dnia[...] czerwca 2014 r. znak [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Jednocześnie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. przesłał pismo z dnia [...] czerwca 2014 r. zawierające stanowisko inwestora.

W dniu [...] lipca 2014 r. do organu I instancji wpłynęło pismo z Regionalnego Zarządu Gospodarki w Wodnej w P. z informacją o wszczęciu przez Dyrektora RZGW w P. postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia od zakazów określonych w art. 40 ust. 1 pkt 3 oraz art. 881 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo wodne dla ww. inwestycji, przy czym zaznaczono, że wcześniej inwestor uzyskał już zwolnienie dla inwestycji obejmującej większy obszar terenu objętego przedsięwzięciem.

Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. organ I instancji wezwał inwestora do złożenia uzupełnień i wyjaśnień do Karty informacyjnej przedsięwzięcia. Odpowiedzi inwestora na wezwanie organu wpłynęły w dniu [...] lipca 2014 r. i [...] lipca 2014 r.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak [...] Prezydent Miasta P. odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. inwestycji.

W dniu [...] października 2014 r. Prezydent Miasta P. wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej wraz z garażami podziemnymi i infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] obręb R. ark. [...] zlokalizowanej przy ul. S. w P.. Do decyzji załączono charakterystykę przedsięwzięcia.

Postanowieniem z dnia [...]listopada 2014 r. organ I instancji sprostował oczywistą omyłkę w ww. decyzji na stronie drugiej załącznika do decyzji.

Organ podniósł, iż odwołanie od ww. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach złożyła w dniu [...] listopada 2014 r. M.sp. z o.o., a w dniu [...] listopada 2014 r. S.S.A. składając jednocześnie zarzuty wobec postanowienia z dnia [...]sierpnia 2014 r., w którym Prezydent Miasta P. odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. inwestycji.

S.S.A. zarzuciła postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2014 r. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2013 poz. 267 ze zm. – dalej "Kpa"), art. 77 § 1 Kpa i art. 80 Kpa w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, przez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego i zaniechanie wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, co doprowadziło do błędnej konkluzji o braku potrzeby przeprowadzenia w niniejszym postępowaniu oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła:

- naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 Kpa, art. 77 § 1 Kpa i art. 80 Kpa w zw. z § 3 ust. 1 pkt 55 lit.b Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko przez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, w szczególności karty informacyjnej przedsięwzięcia, co doprowadziło do błędnej kwalifikacji przedsięwzięcia;

- naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 Kpa, art. 77 § 1 Kpa i art. 80 Kpa przez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego i zaniechanie wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, przez nierozważenie argumentacji stron postępowania w przedmiocie podobieństwa przedsięwzięcia do innego przedsięwzięcia S. sp. z o.o., którego dotyczyła decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] maja 2011 r. nr [...];

- naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. d ustawy poprzez uznanie prawidłowości sporządzenia karty informacyjnej przedsięwzięcia, podczas gdy przedstawia ona tylko jeden wariant realizacji tego przedsięwzięcia.

M.sp. z o.o. zarzuciła decyzji naruszenie art. 85 ust. 2 pkt 2 i art. 63 ust. 1 ustawy, poprzez brak przeprowadzenia analizy przewidzianych tam kryteriów, czego skutkiem było bezzasadne odstąpienie przez organ od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, a także doszło do naruszenia art. 7 Kpa polegającego na niewyjaśnieniu przez organ okoliczności istotnych dla sprawy. Ponadto skarżąca podniosła zarzut niedopuszczalnego podziału przedsięwzięcia przez wnioskodawcę w celu uniknięcia oceny oddziaływania na środowisko, braku weryfikacji wiarygodności twierdzeń zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia i wyjaśnienia związanych z nią wątpliwości oraz braku wyjaśnienia okoliczności sprawy, o czym świadczy treść charakterystyki przedsięwzięcia.

Rozpoznając sprawę organ wskazał, że zgodnie z art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b tiret drugie, pkt 56 lit. b Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 213 poz. 13 97 ze zm.) w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko przedmiotowe przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jeden z zarzutów wskazywał, iż przedsięwzięcie należało również zakwalifikować z § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b, czyli jako zabudowę usługową inną niż wymieniona w pkt 54, w szczególności szpitale, placówki edukacyjne, kina, teatry, obiekty sportowe, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą nieobjętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 2 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze. Przy czym już w toku postępowania niewłaściwie skarżący interpretowali pojęcie powierzchni zabudowy, którą rozumie się jako powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia, ale w tej kwalifikacji w zakresie realizacji przedsięwzięcia stanowiącego zabudowę usługową bez wliczania dodatkowo powierzchni pod garaże, miejsca parkingowe i zabudowę mieszkaniową wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą.

Niezależnie jednak od powyższego w analizowanej sprawie nie ma żadnych wątpliwości, że przedmiotowe przedsięwzięcie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których realizacji wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, i dla których sporządzenie raportu może być wymagane. Ewentualna błędna ocena przez organ, czy powierzchnia zabudowy usługowej w rozumieniu ww. rozporządzenia osiąga pułap 2 ha, czy też nie, nie ma wpływu na ustalenie, iż całość przedsięwzięcia jest w tym przypadku bezspornie przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowiskowo. Organ wydający decyzję, po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P., w drodze postanowienia ustalił, że przedsięwzięcie objęte wnioskiem inwestora nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Organ I instancji wskazał, co brał pod uwagę przy wydawaniu rozstrzygnięcia i na co zwrócił uwagę oraz co go doprowadziło do przekonania, iż w sprawie nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W tym zakresie organ posiłkował się niezależnymi opiniami dwóch innych organów opiniujących Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P., którzy w zakresie swoich kompetencji, działając jako organy wyspecjalizowane w zakresie objętym opiniami, przedstawiły swoje stanowiska.

Organ podniósł, iż oceniając planowane przedsięwzięcie organy administracji muszą się opierać na danych przedstawionych przez inwestora, gdyż to on decyduje jakie przedsięwzięcie chce realizować. Przy czym nie ma znaczenia w jakim zakresie co do zasady inwestor prowadzi działalność gospodarczą, jakie ma dalsze plany inwestycyjne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. po analizie całości zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności karty informacyjnej przedsięwzięcia wraz z jej uzupełnieniami, ustaliło, że planowane przedsięwzięcie polega na budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej wraz z garażami podziemnymi i infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] obręb R. przy ul. S. w P.. W chwili obecnej nie toczy się żadne postępowanie, które obligowałoby organy do oceny skumulowanego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Jak wspomniano organy administracji muszą się opierać na danych przedstawionych przez inwestora, gdyż to on decyduje jakie przedsięwzięcie chce realizować i dla jakiego przedsięwzięcia stara się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Związanie organu wnioskiem inwestora i podanymi przez niego danymi powoduje, iż organ nie może w decyzji i w charakterystyce przedsięwzięcia poddawać ocenie rodzaj, skalę, charakter, parametry, zakres przedsięwzięcia i w tym zakresie je kwestionować, korygować wniosek, wprowadzać do niego zmiany, rolą organu jest wydać decyzję dla tego konkretnego wskazanego przez inwestora przedsięwzięcia ( bądź to pozytywną bądź negatywną) i stąd "cytowanie informacji" z karty informacyjnej przedsięwzięcia, co skarżący wskazują jako zarzut. Organ dokonuje analizy opierając się na danych wskazanych przez inwestora i dla określonego przez inwestora zamierzenia. Zatem stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko organ uwzględnia rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, rodzaj i skalę możliwego oddziaływania i tu już zgodnie ze swoimi zadaniami organ dokonywał analizy i prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające uwzględniając wyżej wymienione. Organ przy tym nie stwierdził możliwości znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko w jakimkolwiek ze wskazanych w art. 63 ust. 1 ustawy aspektów.

W opinii Kolegium organ I instancji wyjaśnił wszelkie okoliczności sprawy, a istniejący materiał dowodowy, głównie w postaci Kary informacyjnej przedsięwzięcia wraz z jej uzupełnieniami i wyjaśnieniami, nie budzi wątpliwości, ani co do prawdziwości zawartych w nim danych, ani co do jego kompletności.

Zarzuty podnoszone w odwołaniu nie znajdują żadnego poparcia w faktach. Nie było też w ocenie Kolegium żadnych konkretnych podstaw, ażeby kwestionować informacje podane w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia wraz z uzupełnieniami, czy też wydane w sprawie opinie. Planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach po analizie zebranej dokumentacji uznał, że planowane przedsięwzięcie przy spełnieniu założeń zawartych w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz w decyzji nie będzie ponadnormatywnie oddziaływać na środowisko. Organ uznał również, iż zgromadzona dokumentacja, w szczególności karta informacyjna przedsięwzięcia wraz z uzupełnieniami pozwalają na wydanie decyzji środowiskowej bez potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Kolegium nie stwierdziło żadnych nieprawidłowości w tym względzie i również biorąc pod uwagę materiał i dowody zgromadzone w sprawie uznało decyzję organu I instancji za prawidłową i zasadną.

Organ I instancji szczegółowo zawarł w decyzji wszelkie informacje, które są wymagane w sytuacji odstąpienia od przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ uzasadnił również (jak i organy opiniujące w swoich opiniach), co stanęło u podstaw uznania, iż planowane przedsięwzięcie nie wymaga sporządzenia raportu i przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W tej sytuacji organ prawidłowo oparł się na informacjach wynikających z Karty informacyjnej przedsięwzięcia i jej uzupełnieniach.

Skargi na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosły spółki M.sp. z o.o. i S.S.A..

Spółka S.S.A. zarzuciła zaskarżonej decyzji:

- naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 Kpa, art. 77 § 1 Kpa i art. 80 Kpa w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy przez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego i zaniechanie wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, co doprowadziło do błędnej konkluzji o braku potrzeby przeprowadzenia w niniejszym postępowaniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;

- naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 Kpa, art. 77 § 1 Kpa i art. 80 Kpa w zw. z § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, przez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, w szczególności karty informacyjnej przedsięwzięcia, co doprowadziło do błędnej kwalifikacji prawnej przedsięwzięcia; naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. e i lit. d ustawy poprzez uznanie prawidłowości sporządzenia karty informacyjnej przedsięwzięcia, podczas gdy nie zawierała wszystkich obligatoryjnych elementów wymaganych przepisami prawa;

- naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 Kpa, art. 77 § 1 Kpa i art. 80 Kpa przez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego i zaniechanie wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, przez nierozważnie argumentacji stron postępowania w przedmiocie podobieństwa przedsięwzięcia do innego przedsięwzięcia S. Sp. z o. o., którego dotyczyła decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] maja 2011 r. nr [...];

- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 Kpa i art. 11 Kpa poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. do wszystkich zarzutów skarżącej oraz M.Sp. z o. o. sformułowanych w odwołaniach od decyzji pierwszoinstancyjnej;

- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta P., mimo iż decyzja ta obarczona jest licznymi wadliwościami, będącymi wynikiem naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, w związku z którymi zasługiwała na wyeliminowanie jej z obrotu prawnego;

- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 2 Kpa poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta P., mimo iż decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, w związku z czym zasługiwała na wyeliminowanie jej z obrotu prawnego poprzez jej uchylenie i przekazanie organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Z uwagi na powyższe strona wniosła o uchylenie w całości zarówno zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., jak i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P..

Spółka M.Sp. z o.o. zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. naruszenie art. 10 § 1 Kpa, poprzez brak zapewnienia stronie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym i brak umożliwienia jej wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów, co uniemożliwiło stronie skarżącej wypowiedzenie się w stosunku do materiału dowodowego oraz do okoliczności sprawy, które powstały w toku postępowania odwoławczego, w tym między innymi;

- umorzenia na wniosek S.sp. z o.o. decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] stycznia 2015 r. - [...] postępowania z wniosku tejże strony o udzielenie pozwolenia na budowę na I etap przedsięwzięcia pod nazwą Portowo zlokalizowanego na tym samym terenie co przedsięwzięcie opisane w karcie informacyjnej złożonej w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją i stanowiącego przedsięwzięcie opisane w karcie informacyjnej złożonej w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją,

- umorzenia na wniosek S. sp. z o.o. z dnia [...].lutego 2015 r. decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lutego 2015 r., [...] postępowania z wniosku tejże strony o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą Portowo i obejmującego przedsięwzięcie opisane w karcie informacyjnej złożonej w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją, na których bieg strona skarżąca powoływała się w treści odwołania od decyzji organu I instancji,

2. naruszenie art. 24 § 1 pkt 1 i § 3 oraz 25 § 1 pkt 1 Kpa poprzez brak zastosowania tychże przepisów i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji mimo, iż dotyczyła ona bezpośrednio interesów majątkowych kierownika jednostki w postaci Prezydenta Miasta P. oraz że została wydana przez pracownika Urzędu Miasta P., w sytuacji, w której miasto P. pozostaje ze stroną postępowania S. sp. z o.o. w stosunkach powodujących bezpośredni interes miasta P. w rozstrzygnięciu sprawy na korzyść tejże strony, co dodatkowo wywołuje wątpliwość odnośnie bezstronności pracownika organu,

3. naruszenie art. 63 ust. 1 ustawy, w stosunku do przedsięwzięcia obowiązku oceny oddziaływania na środowisko poprzez jego niezastosowanie i brak przeprowadzenia analizy przewidzianych w powyższych przepisach kryteriów, czego skutkiem było bezzasadne odstąpienie przez organy obu instancji od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, a także naruszenie art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy poprzez brak umieszczenia w uzasadnieniu decyzji informacji o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko

4) naruszenie art. 7 Kpa mające wpływ na wynik sprawy:

- poprzez brak analizy przedłożonych przez stronę okoliczności i dowodów wskazujących na sprzeczności i brak wiarygodności danych zamieszczonych przez wnioskodawcę w karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz na istnienie w stosunku do przedsięwzięcia okoliczności uzasadniających przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko,

- poprzez brak analizy przedłożonych przez stronę okoliczności i dowodów wskazujących na dokonany przez wnioskodawcę podział przedsięwzięcia P.celem uniknięcia oceny oddziaływania na środowisko,

- poprzez bezkrytyczne oparcie się przez organy na przedłożonych przez inwestora w postępowaniu danych, w tym zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia bez ich weryfikacji,

- poprzez brak odniesienia się do zarzutów zgłaszanych w odwołaniu przez stronę skarżącą oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, w tym wyjaśnienia kwestii istotnych dla sprawy - w zakresie warunków gruntowo-wodnych przedsięwzięcia i jego oddziaływania na tereny sąsiednie, w tym nieruchomość strony, emisji zanieczyszczeń oraz zakresu jego wpływu na florę i faunę

5) naruszenie art. 107 § 3 Kpa poprzez przyjęcie przez organ II instancji w treści zaskarżonej decyzji dowolnych wniosków bez uzasadnienia przesłanek ich przyjęcia oraz pominięcie części zarzutów zgłoszonych przez stronę skarżącą w treści odwołania od decyzji organu I instancji.

Wskazując na powyższe strona wniosła o:

- o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości,

- zobowiązanie organu przez tut. Sąd do dołączenia akt postępowania administracyjnego z wniosku S. sp. z o.o., zakończonego decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lutego 2015 r., w którym wydano decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia 2011 r., sygn. akt [...] oraz w I instancji decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2011r. w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu mieszkaniowego, kompleksu biurowego, hotelu wraz z usługami, garażami podziemnymi i infrastrukturą techniczną przy ul. S.w P. - albowiem pisma strony skarżącej w toku instancji, w tym także odwołanie, powoływały się na powyższe akta jako mające związek z niniejszą sprawą, w tym znajdujące się w tych aktach dokumenty (m.in. pisemne opinie biegłej J. B.) jako będące w posiadaniu organu II instancji, który rozpoznawał również opisaną wyżej sprawę, zaś organ II instancji w zaskarżonej decyzji bezpośrednio odnosił się do tych dokumentów (por. np. s. 8 zaskarżonej decyzji),

- dopuszczenie na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. a Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.– dalej "Ppsa") dowodu z dokumentów w postaci:

a) decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lutego 2015 r., [...] na okoliczność, iż dopiero po podniesieniu zarzutów strony skarżącej w odwołaniu od decyzji organu I instancji - dotyczących niedopuszczalnego podziału przez wnioskodawcę przedsięwzięcia, wnioskodawca w dniu [...] lutego 2015 r. r. cofnął wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla pełnego zakresu przedsięwzięcia, w stosunku, do której prowadzono poprzednie postępowanie,

b) decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] stycznia 2015 r. - [...] na okoliczność iż dopiero po podniesieniu zarzutów strony skarżącej w odwołaniu od decyzji organu I instancji - dotyczących niedopuszczalnego podziału przez wnioskodawcę przedsięwzięcia, wnioskodawca w dniu [...]01.2015 r. r. cofnął wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę oparty na decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia 2011 r., [...],

c) oświadczenia strony skarżącej dotyczącego danych pozyskanych z Krajowego Rejestru Domen dotyczącego S. sp. z o.o. jako abonenta domeny ...albowiem przeprowadzenie powyższych dowodów nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, a przyczynią się one do wyjaśnienia okoliczności sprawy i uzasadniają część podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie.

W piśmie procesowym z dnia 26 maja 2015 r. spółka M.Sp. z o.o. wskazała, że o braku należytego rozpoznania przez organy sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją oraz naruszeniu art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 140 Kpa w stopniu mającym znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy świadczy również brak zajęcia przez organy obu instancji stanowiska w wydanych decyzjach odnośnie planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza oraz warunków korzystania z wód regionu wodnego Warty, wprowadzonych rozporządzeniem Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P.z dnia [...] kwietnia 2014 r. w sprawie warunków korzystania z wód regionu wodnego W., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa W. (poz[...]). Skarżący wskazał że, przepis art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy nakazuje przy ocenie przez właściwy organ istnienia lub nieistnienia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, uwzględnienia i analizy usytuowania przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, uwzględniającego zwłaszcza obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu połączył sprawy ze skarg M.sp. z o.o. i S.S.A..

W odpowiedzi na skargi spółka V.Sp. z o.o. wniosła o ich oddalenie.

Uczestnik postępowania wskazał m.in., iż S.S.A. nie posiada interesu prawnego. Wskazując na powyższe uczestnik postępowania podniósł, że położenie zakładu przemysłowego S.S.A. względem terenu, gdzie zlokalizowana na być inwestycja V.sp. z o.o. jednoznacznie pokazuje, że inwestycja ta nie będzie miała żadnego faktycznego wpływu na nieruchomości skarżącej, a tym bardziej, nie wpłynie na żaden jej chroniony prawnie interes. Uczestnik postępowania wskazał, iż działki [...] stanowią nieruchomość V. sp. z o.o., co wynika z wypisu z rejestru gruntów znajdującego się na pierwszych kartach akt: administracyjnych sprawy objętej skargą. Z akt sprawy wynika też, że działki S.S.A. położone najbliżej nieruchomości V. sp. z o.o., to działki [...] (niezabudowana), czy [...] (zabudowana), jednak działki te nie graniczą nawet z nieruchomością, na której planowana jest inwestycja ( działka nr [...]). Pomiędzy nimi znajduje się działka nr [...]. Co więcej, zasadniczy zakład S.S.A. oddzielony jest od terenu inwestycji stosunkowo dużą działką [...]. Okoliczności te wyraźnie wynikają z wyrysu z mapy ewidencyjnej znajdującej się na początkowych kartach akt administracyjnych oraz z informacji zebranych przez organ z danych ewidencyjnych dla poszczególnych działek.

W ocenie uczestnika postępowania skarżący zmierza do zablokowania inwestycji właściciela działki sąsiedniej, najprawdopodobniej kierując się interesem gospodarczym. Interes ten wyraża się w zachowaniu wokół szczególnie uciążliwych dla środowiska zakładów "S." terenów pozbawionych zabudowań mieszkalnych, których istnienie mogłyby w przyszłości wiązać się dla zakładów z koniecznością bardziej restrykcyjnego zachowania normatywów emisji do środowiska.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 7 Kpa, art. 77 § 1 Kpa i art. 80 Kpa przez Prezydenta Miasta P., uczestnik postępowania zwrócił uwagę, że nie jest prawdą jakoby organ ten nie prowadził samodzielnych ustaleń. Już po uzyskaniu opinii organów uzgadniających - pismem z dnia [...] lipca 2014 r., [...] (k. 97 akt administracyjnych) organ prowadzący postępowanie wzywał inwestora do uzupełnienia materiału sprawy oraz karty informacyjnej. Inwestor uzupełniał dokumentację postępowania składając dwa kolejne pisma - z dnia [...] lipca 2014 r. oraz z dnia [...] lipca 2014 r.

Nie jest więc prawdą, jakoby Prezydent Miasta P. prowadząc postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań biernie tylko kopiował stanowiska organów uzgadniających. Prezydent prowadził postępowanie samodzielnie, natomiast uzyskane opinie stanowiły dla niego wsparcie merytoryczne. Skorzystanie z nich nie może być więc oceniane w kategoriach naruszenia prawa.

Zarzut skarżącej, iż organy nie uwzględniły, że inwestycja "podpada" również pod § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. jest całkowicie niezasadny. Zgodzić należy się ze stanowiskiem wyrażonym na stronie 5 i 6 uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., że w postępowaniu o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia najistotniejsze znaczenie ma nie to dlaczego, ale czy należycie zbadano oddziaływania przedsięwzięcia. Podkreślić trzeba, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. określa, które przedsięwzięcia zaliczają się do kategorii "przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko" i poza podziałem tych przedsięwzięć na dwie grupy (zawsze i potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko) nie wprowadza żadnej dalszej ich gradacji. Nie ma więc żadnego praktycznego znaczenia, czy inwestycja podpada pod jeden czy więcej punktów z rozporządzenia. Zasadnicze znaczenie ma natomiast to, że organy administracji rozpoznają wszystkie oddziaływania projektowanej inwestycji i oceniają je w aspektach wymienionych w ustawie.

Uczestnik zaznaczył, że "usługi", których tak bardzo obawia się S.S.A. i których oddziaływanie na środowisko rzekomo nie zostało zbadane, to usługi oświatowe zaplanowane z myślą o mieszkańcach osiedla.

Podkreślił ponadto, że zgodnie motywem 13 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. Urz. UE L 26 z dnia 28 stycznia 2012 r., s. 1) "należy ustanowić procedurę, która umożliwi wykonawcy uzyskanie opinii od właściwych organów, dotyczącej treści i zakresu informacji, które mają być opracowane i dostarczone w celu przeprowadzenia oceny. W ramach tej procedury państwa członkowskie mogą żądać, aby wykonawca dostarczył, między innymi, alternatywne rozwiązania dla przedsięwzięć, w których sprawie zamierza złożyć wniosek". Z kolei zgodnie z art. 4 ust. 3 tej dyrektywy (przed zmianą dokonaną w 2014 r., która do obecnej daty nie musi być wdrożona przez państwa członkowskie) "podczas przeprowadzania badania indywidualnego lub ustalania progów lub kryteriów do celów ust. 2 uwzględnia się odpowiednie kryteria selekcji wymienione w załączniku III". Kryteria selekcji wymienione w załączniku III do dyrektywy 2011/92 to: cechy przedsięwzięcia, jego lokalizacja oraz cechy potencjalnego oddziaływania. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w celu badania indywidualnego przedsięwzięcia pod kątem ewentualnego żądania przeprowadzenia oceny środowiskowej państwa członkowskie nie muszą, ale tylko mogą żądać przedstawienia alternatywnych rozwiązań dla przedsięwzięcia. Polski ustawodawca zdecydował się na wskazanie, że w karcie informacyjnej powinny się znaleźć tylko "ewentualne warianty przedsięwzięcia" - a "ewentualne", oznacza, że są to alternatywne warianty, o ile (ewentualnie) zostały przewidziane.

Kwestii wariantowania nie należy mylić z obowiązkowym wariantowaniem przedsięwzięć w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który to wymóg jest zupełnie inaczej i bardziej restrykcyjnie oceniany ze względu na wyraźną podstawę w dyrektywie (art. 5 ust. 3 lit. d dyrektywy 2011/92).

Odnosząc się do skargi spółki M. uczestnik postępowania wyjaśnił, że obszerne i zawiłe wywody przedstawione w skardze zmierzające do wykazania jakoby V.sp. z o.o. blisko kooperowała z miastem, są wyłącznie zbiorem prywatnych domysłów skarżącej i zlepkiem wyrwanych z kontekstu zdań pochodzących z materiałów promocyjnych dotyczących ogólnej, sformułowanej niegdyś generalnej inicjatywy magistratu mającej na celu rewitalizację terenów nadwarciańskich w P..

Ze wszystkich stwierdzeń M.sp. z o.o. nie sposób wywieść, że rzekomo V.sp. z o.o. kooperuje z Miastem P. w realizacji inwestycji. Wniosek V.sp. z o.o. (a ściślej ujmując jego poprzedników prawnych) traktowany był i jest na normalnych zasadach jak wszystkie inne wnioski o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - i nie ma znaczenia fakt, że przedstawiciele Miasta P. publicznie popierali rewitalizację brzegu W.. Stanowisko Miasta, jako jednostki samorządu terytorialnego, nie jest bowiem stanowiskiem wyrażonym w jakiejkolwiek formie prawnej, rzutującej na późniejsze procedury administracyjne. Na marginesie dodać można, że takie same zarzuty V.sp. z o.o. mogłaby podnieść względem decyzji wydanych na wniosek M.sp. z o.o., która sama przecież uzyskała warunki zabudowy dla osiedla mieszkaniowego nad brzegiem W..

Po drugie, nawet gdyby uznać, że Miasto P. jest w jakikolwiek sposób cywilnoprawnie zaangażowane w inwestycje dotyczące rewitalizacji terenów nadwarciańskich, to i tak nie miałoby żadnego znaczenia z punktu widzenia kompetencji organu wykonawczego - Prezydenta tego miasta jako organu administracji. Odróżnić bowiem trzeba Prezydenta jako reprezentanta jednostki samorządu terytorialnego, będącej osobą prawną działającą w obrocie prawnym i mającą określone prawa, obowiązki i zadania od Prezydenta działającego funkcjonalnie jako organ administracji.

Przypomnieć w tym miejscu trzeba - jak to konsekwentnie jest przyjmowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2014 r., II OSK 2760/12, orzeczenia.nsa.gov.pl, oraz powołane w nim orzecznictwo) - że w braku przepisów szczególnych organy administracji nie podlegają wyłączeniu z mocy przepisów Kpa nawet w sytuacjach, gdy piastun organu reprezentuje jednocześnie jednostkę samorządu terytorialnego występującą jako inwestor.

Obecnie w Kodeksie postępowania administracyjnego nie ma generalnej regulacji dotyczącej wyłączenia organu jednostki samorządu terytorialnego w sprawach, w których organ ten reprezentuje jednocześnie interesy wspólnoty samorządowej. Art. 27a § 1 Kpa, który stanowił, że organy gminy podlegają także wyłączeniu od załatwienia sprawy, w której stroną jest gmina, został uchylony z dniem 6 grudnia 1994 r. Aktualnie jedynie w niektórych ustawach materialnoprawnych ustawodawca, dostrzegając kolizję interesów prawnych miasta na prawach powiatu oraz interesów prawnych jednostki, wprowadził wyraźne wyłączenie prezydenta miasta na prawach powiatu sprawującego funkcję starosty w sprawach, w których stroną postępowania jest gmina lub powiat (art. 124 ust. 8, art. 142 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn. Dz. U. z 2015 r.. poz. 782). Przepisy regulujące kompetencje organów do wydania decyzji administracyjnej muszą być rozumiane ściśle, zatem brak jest podstaw prawnych do przyjęcia w drodze sądowej wykładni tych przepisów, że dany organ jest wyłączony od rozpatrywania określonej kategorii spraw.

Uzasadnienia przyjętej regulacji należy doszukiwać się w rozróżnieniu interesu gminy jako osoby prawnej oraz interesu gminy jako jednostki reprezentującej wspólnotę samorządową. W wyroku z dnia 29 października 2009 r., K 32/08 (publ. OTK-A 2009/9/139), dotyczącym uprawnienia gminy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu wyższej instancji wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez wójta (burmistrza, prezydenta) tej gminy, Trybunał Konstytucyjny wskazał, iż włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. Co więcej, w zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Uprawnienie do korzystania z władztwa administracyjnego przez samorząd terytorialny następuje zatem kosztem znacznego ograniczenia jego dominium. W powołanym wyroku Trybunał podkreślił, że wydając decyzje administracyjne rozstrzygające sprawy indywidualne, organy samorządu terytorialnego muszą bezwzględnie przestrzegać prawa i kierować się dobrem wspólnym, nie mogą natomiast wykorzystywać swoich kompetencji do realizacji własnych interesów faktycznych przeciwstawianych dobru wspólnemu. Wydawanie decyzji administracyjnych przez organy samorządu terytorialnego nie ma służyć realizacji praw podmiotowych jednostek tego samorządu w relacjach z administrowanymi.

Dalej uczestnik postępowania wyjaśnił, że zarzucając naruszenie art. 63 ust. 1 ustawy M.sp. z o.o. sugeruje, że w karcie informacyjnej dla przedsięwzięcia projektowanego przez V.sp. z o.o. pominięto wskazanie alternatywnych wariantów przedsięwzięcia.

Zarzut ten jest niezasadny. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z powołanym wyżej motywem 13 dyrektywy 2011/92 oraz art. 4 ust. 3 tej dyrektywy w celu badania indywidualnego przedsięwzięcia pod kątem ewentualnego żądania przeprowadzenia oceny środowiskowej państwa członkowskie nie muszą, ale tylko mogą żądać przedstawienia alternatywnych rozwiązań dla przedsięwzięcia. Polski ustawodawca zdecydował się na wskazanie, że w karcie informacyjnej powinny się znaleźć tylko "ewentualne warianty przedsięwzięcia" — a "ewentualne", oznacza, że są to alternatywne warianty, o ile (ewentualnie) zostały przewidziane.

Powyższej kwestii wariantowania nie należy mylić z obowiązkowym wariantowaniem przedsięwzięć w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który to wymóg jest zupełnie inaczej i bardziej restrykcyjnie oceniany ze względu na wyraźną podstawę w dyrektywie (art. 5 ust. 3 lit. d dyrektywy 2011/92). W tej sprawie nie mamy jednak do czynienia z wariantowaniem na potrzeby oceny środowiskowej, której konieczności - jak wiadomo - nie stwierdzono.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 Ppsa polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Przed przystąpieniem do oceny zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności odnieść należy się do twierdzeń uczestnika postępowania, iż spółce S.S.A. nie przysługuje legitymacja skargowa.

Zgodnie z art. 50 § 1 Ppsa uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.

W postępowaniu administracyjnym interes prawny musi być wywodzony z przepisów prawa materialnego, w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być on oparty także o przepisy prawa procesowego lub ustrojowego. Uprawnienie do złożenia skargi uzależnione jest więc od wykazania interesu prawnego pojmowanego jako istnienie związku między strefą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Stąd osoba nie mająca interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlk. z dnia 24 kwietnia 2014 roku, sygn. akt II SA/Go 211/14, LEX nr 1519861). Skarżący, o którym mowa w pierwszym zdaniu art. 50 § 1 Ppsa, musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej," rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu organowi.

W tym miejscu wskazać należy ponadto, iż dla ustalenia stron postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, innych niż wnioskodawca, konieczne jest prawidłowe ustalenie terenu objętego oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Z przywołanych przepisów art. 72 ust. 2 pkt 1, art. 74 ust. 1 pkt 1 i art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm. – dalej ustawa), wynika, że chodzi o każde oddziaływanie, a nie tylko takie, które przekracza określone normy. Normy i ich ewentualne przekroczenia mają znaczenie dla treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a nie dla posiadania przymiotu strony w rozumieniu art. 28 Kpa.

Ponadto w niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, że o interesie osób trzecich, można zaś mówić jedynie wtedy, gdy potencjalnie mogły zostać naruszone, w tym względzie, konkretne przepisy, do których zaliczyć również należy przepisy art. 140 i 144 kodeksu cywilnego, zgodnie z którymi w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych.

W niniejszej sprawie co prawda działki S.S.A. położone najbliżej nieruchomości V.sp. z o.o., to działki [...], czy [...] (zabudowana), nie graniczą bezpośrednio z nieruchomością, na której planowana jest inwestycja (25), to jednakże należy mieć na uwadze, że działka [...] oddzielona jest od terenu inwestycji niewielką działką nr [...]stanowiącą zgodnie z wypisem z rejestru gruntów drogę. Natomiast bez znaczenia w sprawie jest fakt, że zasadniczy zakład S.S.A. oddzielony jest od terenu inwestycji stosunkowo dużą działką nr [...]. Ponadto należy mieć na uwadze, że działka [...] oddzielona jest od terenu inwestycji wyżej wskazaną działką [...] oraz bardzo wąską działką [...] do której skarżący posiada tytuł prawny.

Sam uczestnik wskazał, iż interes gospodarczy skarżącego wyraża się w zachowaniu wokół szczególnie uciążliwych dla środowiska zakładów "S." terenów pozbawionych zabudowań mieszkalnych, których istnienie mogłyby w przyszłości wiązać się dla zakładów z koniecznością bardziej restrykcyjnego zachowania normatywów emisji do środowiska.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny przez ograniczenie możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej należy rozumieć także utrudnienia w korzystaniu z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem (por. wyroki NSA: z 8 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1296/10; z 28 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 208/06; z 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 1613/11).

S. jako przedsiębiorca prowadzący określoną działalność produkcyjną może w przyszłości mieć zamiar zainwestować tereny, do których posiada tytuł prawny.

Właśnie ze względu na możliwe przyszłe ograniczenia, spowodowane realizacją niniejszej inwestycji, w wykonywaniu prawa własności, w zagospodarowaniu terenów należących do S. uznać należy, że skarżącemu przysługuje legitymacja skargowa.

Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, iż ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w art. 33 - 38 i 59 - 70 oraz 73 - 85 określa procedurę wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia, a postępowanie które organ jest ustawowo zobowiązany przeprowadzić nazywane jest postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W literaturze wskazuje się, że postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, służy ocenie na wstępnym etapie wszystkich potencjalnych zagrożeń dla środowiska oraz podjęciu próby wypracowania rozwiązań eliminujących lub maksymalnie minimalizujących negatywne oddziaływania na środowisko, które następnie powinny być wykorzystane na dalszych etapach postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy przez pojęcie "przedsięwzięcie" rozumie się "zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty".

Zgodnie z art. 59 ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.

Na podstawie 63 przedmiotowej ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania:

1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem:

a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji,

b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie,

c) wykorzystywania zasobów naturalnych,

d) emisji i występowania innych uciążliwości,

e) ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii;

2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające:

a) obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych,

b) obszary wybrzeży,

c) obszary górskie lub leśne,

d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych,

e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody,

f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone,

g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne,

h) gęstość zaludnienia,

i) obszary przylegające do jezior,

j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej;

3) rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2, wynikające z:

a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać,

b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze,

c) wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej,

d) prawdopodobieństwa oddziaływania,

e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania.

Ustawodawca w art. 84 ustawy przewidział również, iż w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Nadto charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Odnosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż jak wynika z karty informacyjnej przedsięwzięcia przedmiotowa inwestycja polega na budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej wraz z garażami podziemnymi i infrastrukturą towarzyszącą.

W ocenie Sądu organy słusznie uznały, że wnioskowane przedsięwzięcie zostało wymienione w § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b i 56 lit b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.), jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Jak wynika z karty informacyjnej przedsięwzięcia w ramach inwestycji planuje się budowę 11 budynków mieszkalnych wielorodzinnych oraz jednego obiektu usługowego pełniącego m.in. funkcje oświatowo-wychowawcze. Budynki od 1 do 11 przeznaczone będą pod mieszkalnictwo wielorodzinne wraz z usługami, budynek 12 przeznaczony będzie pod działalność obiektu usługowego pełniącego m.in. funkcje oświatowo-wychowawcze. Budynki 2, 3, 9, 10 i 11 posadowione będą na wspólnym dwupoziomowym garażu podziemnym, budynki 4 do 8 oraz 12 planuje się posadowić na wspólnym jednopoziomowym garażu podziemnym. W planowanych obiektach zakłada się powstanie maksymalnie 400 mieszkań o różnej wielkości. W planowanym dwupoziomowym garażu podziemnym powstanie nie więcej niż 360 miejsc parkingowych, a w jednopoziomowym nie więcej niż 225. Na powierzchni przewiduje się realizację nie więcej niż 65 miejsc parkingowych i nie więcej niż 55 zatok postojowych. Obiekt usługowy pełniący m.in. funkcje oświatowo-wychowawcze (budynek nr 12) stanowić będzie budynek o maksymalnie dwóch kondygnacjach naziemnych z zewnętrznym placem zabaw, przeznaczony do pobytu ok. 80 dzieci. W budynku znajdować się będą typowe dla tego typu obiektów pomieszczenia, takie jak stołówka, sale dla dzieci, w których organizowane będą zajęcia, pomieszczenie do leżakowania, szatnia, czy pomieszczenia dla opiekunów i administracji.

W tym miejscu odnieść należy się do zarzutu błędnej kwalifikacji przedsięwzięcia. W ocenie strony skarżącej organ winien zakwalifikować przedsięwzięcie zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 55 lit b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z tym przepisem do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowa usługowa inna niż wymieniona w pkt 54, w szczególności szpitale, placówki edukacyjne, kina, teatry, obiekty sportowe, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą nieobjęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż:

– 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,

– 2 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze,

przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia.

W tym miejscu wskazać należy, że z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, iż powierzchnia terenu przeznaczonego pod inwestycje wynosi ok. 4.01 ha, z czego powierzchnia zabudowy wyniesie ok. 1,05 ha, pozostała część zostanie przeznaczona między innymi pod drogi, chodniki, miejsca parkingowe, zatoki postojowe i teren czynny biologicznie, którego powierzchnia wyniesie 20 % obszaru inwestycji. Zatem powierzchnia terenu biologicznie czynnego wynosić będzie 0,8 ha. W niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, iż budynek przeznaczony pod działalność obiektu usługowego pełniącego m.in. funkcje oświatowo-wychowawcze stanowić będzie wyłącznie 1 z 12 obiektów. Już z powyższego wynika, iż powierzchnia zabudowy budynku usługowego nie przekroczy 2 ha.

Zatem inwestycji tej nie można zakwalifikować jako przedsięwzięcie zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 55 lit b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Ponadto w niniejszej sprawie należy mieć na względzie, że nawet gdyby uznać, iż powyższa inwestycja podpada również pod § 3 ust. 1 pkt 55 lit b ww. rozporządzenia to nie wpłynie to na zakwalifikowanie inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego znaczącego oddziaływania na środowisko.

W konsekwencji nie budzi wątpliwości, że przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest w przypadku przedmiotowej inwestycji obligatoryjne, lecz zostało uzależnione od stwierdzenia tego obowiązku przez organ przy uwzględnieniu warunków określonych w art. 63 ust. 1 ustawy.

Zatem organ dokonując oceny czy w sprawie niezbędne jest nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, musi uwzględniać: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia (pkt. 1); usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (pkt 2); rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2 (pkt. 3).

Organ powyższej oceny dokonał na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym karcie informacyjnej przedsięwzięcie przedstawionej przez inwestora i sporządzonej przez specjalistów.

W tym miejscu warto zauważyć, iż w karcie tej bardzo szczegółowo i wnikliwie przeanalizowano wszelkie wynikające z przepisów i mające istotne znaczenie dla sprawy aspekty wpływu przedmiotowej inwestycji na środowisko. W szczególności poddano analizie:

- oddziaływanie przedsięwzięcia na obszary chronione,

- przewidywaną ilość wykorzystywanej wody, surowców oraz energii,

- rodzaj i przewidywane ilości wprowadzanych do środowiska substancji i energii

- gospodarkę odpadami,

- oddziaływanie na stan powietrza,

- hałas,

- możliwe transgraniczne oddziaływanie na środowisko,

- oddziaływanie na wody powierzchniowe i podziemne.

W ocenie Sądu w karcie informacyjnej przedsięwzięcia przeanalizowano zatem oddziaływanie inwestycji pod kątem wszystkich aspektów środowiskowych (w tym emisji do powietrza, wody i gleby oraz i hałasu) wymaganych przepisami dla takiego dokumentu (zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej), w tym także na tereny sąsiednie, mając na względzie ochronę zdrowia ludzi, oraz elementów przyrodniczych.

Karta informacyjna przedsięwzięcia, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej, jest dokumentem ściśle sformalizowanym, zawierającym najistotniejsze informacje i dane dotyczące Inwestycji, tj. dane o:

- rodzaju, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia,

- powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowym sposobie ich wykorzystywania i pokryciu nieruchomości szatą roślinną,

- rodzaju technologii,

- ewentualnych wariantach przedsięwzięcia (przy czym w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej każdy z analizowanych wariantów drogi musi być dopuszczalny pod względem bezpieczeństwa ruchu drogowego),

- przewidywanej ilości wykorzystywanej wody, surowców, materiałów, paliw oraz energii,

- rozwiązaniach chroniących środowisko,

- rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko,

- możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko,

- obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia.

Dołączona do wniosku inwestora karta informacyjna spełnia ww. wymogi.

W tym miejscu odnieść należy się do zarzutu nieprawidłowości sporządzenia karty informacyjnej przedsięwzięcia. W ocenie skarżącej karta informacyjna nie zawiera wariantów inwestycji.

Odnosząc się do powyższego zarzutu organ podziela stanowisko zaprezentowane przez organ jak i uczestnika postępowania, że w przypadku karty informacyjnej inwestor nie ma obowiązku przedstawiania wariantu inwestycji.

Zgodnie z art. 3 pkt. 5 lit. d ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o karcieinformacyjnej przedsięwzięcia - rozumie się przez to dokument zawierający podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, w szczególności dane o ewentualnych wariantach przedsięwzięcia, przy czym w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej każdy z analizowanych wariantów drogi musi być dopuszczalny pod względem bezpieczeństwa ruchu drogowego. Z powyższej regulacji wynika, iż jeżeli inwestor ma warianty przedsięwzięcia, to winien je przedstawić. Natomiast jeżeli inwestor zakłada tylko realizację określonej inwestycji w określonym kształcie, to nie ma obowiązku przedstawiania jakiegokolwiek wariantu. Z powyższych względów zgodzić należy się z organem, iż takie sformułowanie przepisu daje dowolność inwestorowi analizowania przedsięwzięcia np. tylko w jednym wariancie. Ustawa dopiero na etapie sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko, precyzując to w art. 66 ust. 1 pkt 5 wskazuje konieczność przedstawiania opisu analizowanych wariantów, w tym:

a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego,

b) wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru.

Zatem stwierdzić należy, iż karta informacyjna przedsięwzięcia w odróżnieniu od raportu nie musi zawierać wariantów inwestycji.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż karta informacyjna przedsięwzięcia zawiera wszystkie elementy określone przepisami prawa.

W przedmiotowej sprawie wyspecjalizowane organy dokonując oceny przedstawionej karty informacyjnej przedsięwzięcia uznały, iż brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. opinią sanitarną z dnia [...] czerwca 2014 r. nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia i odstąpił od określenia zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2014 r. wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Organ orzekający w niniejszej sprawie, po dokonaniu analizy czy w przedmiotowej sprawie konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko podzielił stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Powiatowego Inspektora Sanitarnego.

W tym miejscu, wobec zarzutów podniesionych w skardze, wskazać należy, że organ dokonał samodzielnej analizy przedsięwzięcia. Na powyższe wskazuje fakt wzywania inwestora o nadesłanie dodatkowych informacji oraz powoływania się na powyższe informacje w uzasadnieniu decyzji. Ponadto należy mieć na uwadze, iż w sytuacji gdy organ podziela stanowisko innego organu, to nie można oczekiwać, że uzasadnienia ich rozstrzygnięć będą całkowicie odmienne.

Wobec powyższego jeszcze raz należy powtórzyć, iż organ w sposób kompleksowy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego dokonał analizy czy przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

W odniesieniu do zapisów art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. a, c i d ustawy Sąd podziela ocenę organu, iż planowane rozwiązania mające na celu ochronę środowiska oraz charakter i lokalizację przedsięwzięcia, nie będzie negatywnie oddziaływać na obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, obszary leśne oraz obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych. Organ powyższe kwestie bardzo szeroko opisał w swojej decyzji, uwzględniając kwestie lokalizacji inwestycji w bezpośredni sąsiedztwie rzeki i byłego basenu portowego. Organ wskazał, iż w związku z taką lokalizacją inwestycji konieczne będzie przeprowadzenie robót ziemnych oraz zabezpieczenia stateczności skarp. Organ zwrócił uwagę, iż rzędna wody powodziowej o prawdopodobieństwie wystąpienia p = 1%, tj. raz na sto lat dla rzeki W. na wysokości planowanej inwestycji wynosi około 57,77 m n.p.m. do około 57,98 m n.p.m. Inwestor uzyskał decyzje Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. (decyzje z dnia [...] października 2012 r., znak sprawy [...] oraz [...] - załącznik nr 30 i 31) zwalniające od zakazów określonych w art. 40 ust. 1 pkt 3 i art. 88I. ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo Wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145 ze zmianami). W ramach przedmiotowej inwestycji na terenie szczególnego zagrożenia powodzią zlokalizowany zostanie częściowo jeden budynek mieszkalny oraz fragment drogi i związana z nią infrastruktura. W celu ochrony przed powodzią teren przedsięwzięcia zostanie wyniesiony powyżej rzędnej zasięgu wody o prawdopodobieństwie p = 1%, tj. na rzędną przynajmniej 58,5 m n.p.m. Najniżej zlokalizowany budynek nr 01 nie będzie posiadał kondygnacji podziemnych, a wejście do jego najniżej położonej klatki schodowej znajdzie się na rzędnej około 59,55 m npm, co przewyższa poziom wody powodziowej o prawdopodobieństwie wystąpienia p=1% oraz koronę wału na przeciwległym brzegu rzeki W. o rzędnej 59,23 m npm. Organ zwrócił uwagę, iż zgodnie z zapisami uzupełnienia do Karty informacyjnej przedsięwzięcia najniżej położony wjazd do garażu podziemnego zaprojektowany został na rzędnej ok. 61,79 m npm. Garaże zaprojektowano w postaci wanny z betonu wodoszczelnego, składającej się z żelbetowej płyty dennej oraz obwodowych żelbetowych ścian monolitycznych. Dodatkowo jako uszczelnienie konstrukcji garażu planuje się wykonanie powłoki izolacji przeciwwodnej w postaci suchych mieszanek do uszczelnienia betonu przez krystalizację lub bitumicznych, elastycznych mas uszczelniających.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie dokonując analizy akt sprawy podziela pogląd organu w tym zakresie.

Odnosząc się do art. 63 ust 1 pkt 1 lit c ustawy zgodzić należy się z organem, że przedmiotowa inwestycja będzie wiązać się z wykorzystaniem zasobów naturalnych w postaci wody pobieranej z sieci wodociągu miejskiego. Ścieki bytowe odprowadzane będą do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej. W związku z charakterem przedsięwzięcia na obecnym etapie nie przewiduje się powstawania ścieków przemysłowych. Nie wyklucza się jednak możliwości lokalizacji na terenie objętym wnioskiem palcówek małej gastronomii. Wówczas, przed odprowadzeniem do kanalizacji, ścieki wytwarzane w związku z ich funkcjonowaniem, będą podczyszczane w separatorach tłuszczów. Wody opadowe i roztopowe z powierzchni utwardzonych i dachów będą ujmowane w szczelny wspólny system kanalizacyjny i odprowadzane grawitacyjnie do odbiornika - basenu dawnego portu i za jego pośrednictwem do rzeki W..

W ocenie Sądu w związku eksploatacją przedmiotowej inwestycji nie przewiduje się znaczącego wzrostu poziomu hałasu w środowisku i przekroczenia akustycznych standardów jakości środowiska (art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy).

Zwrócić należy uwagę, iż w karcie informacyjnej przedsięwzięcia wyjaśniono, że analiza Mapy Akustycznej Miasta P. wykazała, że poziomy dźwięku w porze dnia i porze nocy (przedstawione miary LDWN i LN) powodowane obecną eksploatacją taboru tramwajowego oraz ulic przyległych do planowanej inwestycji kształtują się w zakresie LDWN > 60 dB oraz LN > 50 dB i znacznie przewyższają oszacowane na podstawie analiz symulacyjnych poziomy dźwięku od planowanej inwestycji.

Odnośnie emisji zanieczyszczeń do powietrza wskazać należy, iż karty informacyjnej wynika, że głównym źródłem emisji zanieczyszczeń do powietrza będzie emisja niezorganizowana związana z ruchem pojazdów poruszających się po terenie inwestycji. Projektowane hale garażowe będą wentylowane mechanicznie z wykorzystaniem łącznie 7 emitorów usytuowanych na dachach budynków. Ogrzewanie mieszkań realizowane będzie z miejskiej sieci cieplnej poprzez węzły cieplne. Zamieszczona w karcie informacyjnej przedsięwzięcia analiza rozprzestrzeniania substancji w powietrzu wykazała, że wielkości emisji substancji pochodzących ze spalania paliw w silnikach pojazdów nie będą powodowały przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r., poz. 1031) oraz wartości odniesienia substancji w powietrzu, w tym dopuszczalnych częstości przekroczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2010r. Nr 16, poz.87).

Biorąc pod uwagę powyższe należy uznać, że planowane przedsięwzięcie nie będzie stanowiło zagrożenia dla stanu jakości powietrza.

W niniejszej sprawie należy mieć również na uwadze, iż teren przeznaczony pod inwestycję zlokalizowany jest poza obszarami chronionymi na podstawie ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r., poz. 627 ze zm.), a najbliżej położonym obszarem Natura 2000 jest obszar mający znaczenie dla [...], oddalony o około 1,7 km od inwestycji. Działka stanowi tereny dawnych zakładów przemysłowych. Przed realizacją inwestycji wyburzonych zostanie kilka obiektów użytkowanych obecnie w celach magazynowo - usługowych. W okresie sierpień-wrzesień 2012 r. przeprowadzono inwentaryzację przyrodniczą terenu inwestycji, stwierdzając występowanie m. in. objętej częściową ochroną gatunkową konwalii majowej i objętego ścisłą ochroną gatunkową kruszczyka szerokolistnego. Inwestor uzyskał decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...] na zniszczenie siedliska wraz z osobnikami kruszczyka szerokolistnego. Ponadto, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. umorzył postępowanie w części dotyczącej wydania zezwolenia na zniszczenie siedliska wraz z osobnikami konwalii majowej, uznając, że rośliny te nie stanowią części dziko występującej populacji konwalii majowej. Na działce stwierdzono występowanie 39 gatunków ptaków, w tym: 26 to gatunki lęgowe, a 13 to gatunki zalatujące lub lęgowe poza terenem inwestycji, wykorzystujące ten teren jako żerowisko. Spośród stwierdzonych gatunków, 32 to gatunki objęte ochroną ścisłą 5 gatunków objętych jest ochroną częściową i 2 to gatunki łowne. Wśród lęgowych gatunków objętych ochroną ścisłą stwierdzono m. in.: dzięcioła dużego, słowika rdzawego, pleszkę, zaganiacza, muchołówkę szarą, wilgę. Wszystkie gatunki, których lęgi stwierdzono na przedmiotowej działce, należą do występujących na terenie P. średnio licznie, licznie lub bardzo licznie (Ptaszyk J. 2003. Ptaki Poznania — stan jakościowy i ilościowy oraz jego zmiany w latach 1850 - 2000. Wyd. Nauk. UAM, Poznań). W celu ograniczenia negatywnego wpływu inwestycji na środowisko, wycinka drzew przeprowadzona zostanie poza okresem lęgowym, który w Wielkopolsce przypada przeciętnie od 15 marca do 15 lipca. Realizacja inwestycji spowoduje konieczność wycinki ok. 330 drzew z gatunków: klon jesionolistny, jesion wyniosły, robinia akacjowa, topole, daglezja zielona, świerk kłujący, wierzba biała, wierzba iwa, brzoza brodawkowata, grusza, dąb szypułkowy, wiąz polny, lipa drobnolistna, kasztanowiec zwyczajny, klon pospolity i jawor, oraz krzewów z gatunków: śnieguliczka biała, oliwnik wąskolistny, karagana syberyjska, irga pozioma, tawuła van Houttea, forsycja, pigwowiec, dereń biały i berberys o łącznej powierzchni około 200 m2. W celu ochrony drzew nie przeznaczonych do wycinki przed mechanicznymi uszkodzeniami planuje się m. in. obłożenie ich pni płytami lub jutą, składowanie materiałów oraz stawianie budynków tymczasowych (kontenery socjalne, magazyny) poza obrysem ich koron. Po zakończeniu inwestycji planuje się nasadzenia rekompensacyjne drzew i krzewów oraz montaż skrzynek lęgowych dla ptaków na drzewach nie przeznaczonych do wycinki i na budynkach. Na terenie inwestycji stwierdzono również obecność bobra europejskiego wykorzystującego akwen starego portu nad Wartą. Nie stwierdzono natomiast obecności bobrzych nor i żeremi.

Z powyższych względów organ, mając na względzie lokalizację inwestycji, planowaną wycinkę drzew poza okresem lęgowym ptaków, ww. działania minimalizujące negatywny wpływ inwestycji oraz planowane nasadzenia rekompensacyjne, słusznie uznał, w ślad za Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, iż nie przewiduje się znaczącego negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko przyrodnicze, w tym na obszary chronione, a w szczególności na gatunki nietoperzy oraz ich siedliska, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000 Fortyfikacje w P., ani pogorszenia integralności obszaru Natura 2000 lub powiązania z innymi obszarami.

Zgodnie z art. 63 ust 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko przeanalizowano zasięg, wielkość i złożoność oddziaływania, jego prawdopodobieństwo, czas trwania, częstotliwość i odwracalność oraz ustalono, że realizacja przedsięwzięcia nie pociągnie za sobą zagrożeń dla środowiska i nie będzie ono transgranicznie oddziaływać na środowisko.

Zatem mając na uwadze opinie uzyskane od wyspecjalizowanych jednostek oraz biorąc pod uwagę skalę i charakter inwestycji, wielkość zajmowanego terenu, zakres robót związanych z jej realizacją, prawdopodobieństwo, czas trwania, zasięg oddziaływania oraz odwracalność oddziaływania, a także wykorzystanie zasobów naturalnych, emisję uciążliwości związane z jej eksploatacją oraz usytuowanie przedsięwzięcia względem obszarów wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną w tym obszarów Natura 2000 organ wydający decyzje jak i organu opiniujące miały podstawy do uznania, iż planowane przedsięwzięcie nie pociągnie za sobą zagrożeń dla środowiska.

Z powyższych względów organ po analizie zgromadzonej dokumentacji oraz mając na uwadze stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. prawidłowo uznał, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia, że planowana inwestycja nie będzie powodować przekroczenia standardów w środowisku.

W ocenie składu orzekającego wydane w toku postępowania postanowienia są prawidłowe zarówno pod względem formalnym jak i merytoryczny.

Mając na uwadze treść powołanych na wstępie przepisów, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania należy uznać, że zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu. Oba kontrolowane akty zostały wydane przez organy właściwe do rozpatrzenia sprawy, w niezawierającym istotnych wad procesowych postępowaniu, spełniają w szczególności wymogi wynikające z art. 7 Kpa, 77 § 1 Kpa, 80 Kpa. Organy II instancji szczegółowo odniósł się do zarzutów podniesionych przez stronę. Treść decyzji organu drugiej instancji świadczy przy tym zarówno o wykonaniu obowiązków kontrolnych, jak i związanych z ponownym merytorycznym rozpatrzeniem sprawy.

Z powyższych względów zarzuty naruszenia art. 7, 77 i 80 Kpa stawiane przez obu skarżących nie mogły zostać uwzględnione.

W tym miejscu odnosząc się do zarzutu strony naruszenia art. 24 § 1 pkt 1 i § 3 oraz art. 25 § 1 pk1 Kpa wskazać należy, iż jest on bezzasadny. Strona uzasadniając swoje stanowisko wskazała, iż decyzja dotyczy bezpośrednio interesów majątkowych kierownika jednostki w postaci Prezydenta M.oraz że miasto P. pozostaje ze stroną postępowania w stosunkach powodujących bezpośredni interes P. w rozstrzygnięciu sprawy na korzyść tejże strony.

Odnosząc się do powyższego wskazać należy, iż okoliczności przytoczone przez stronę skarżącą w żadnym stopniu nie wskazują aby sprawa dotyczyła interesów majątkowych Prezydenta Miasta P., Miasta P. czy tez osoby piastującej funkcje Prezydenta Miasta. Po pierwsze wskazać należy, iż osoba piastujące funkcję Prezydenta Miasta, ani Miasto P. nie ma żadnego tytułu prawnego do nieruchomości, a wydana decyzja w żadnym stopniu nie wpływa na ich prawa i obowiązki. Natomiast fakt podjęcia współpracy na rzecz rozwoju nadwarciańskich terenów nie można traktować jako przesłanki do wyłączenia organu w sytuacji gdy Miasto P. nie czyni żadnych nakładów finansowych na przedmiotową inwestycję.

Ponadto odnosząc się do zarzutu strony o tożsamości postępowania z postępowaniem prowadzonym wcześniej wskazać należy, iż poprzednie postępowanie z wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu mieszkaniowego, kompleksu biurowego, hotelu wraz z usługami, garażami podziemnymi oraz infrastrukturą techniczną przy ul. S.w P., zlokalizowanego na następujących działkach [...] stanowi inne przedsięwzięcie niż będące przedmiotem kontrolowanej decyzji.

W przypadku realizacji podobnej, a nie tej samej inwestycji, i dodatkowo na innych działkach (obecnie teren inwestycji nie obejmuje choćby działki nr [...]) nie może być mowy o tożsamości postępowanie. Poprzednie zamierzenie inwestycyjne obejmowało dodatkowo budowę kompleksu biurowego, hotelu. Już sam fakt ograniczenia inwestycji do zabudowy mieszkaniowej jednoznacznie wskazuje że mamy do czynienia z zupełnie inna inwestycją.

Ponadto należy mieć na uwadze, że decyzje odnoszące się do poprzedniej inwestycji zostały uchylone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 maja 2014r., w sprawie sygn. akt II SA/Po 190/14, a zatem nie pozostają w obrocie prawnym. Ponadto, co nie jest sporne miedzy stronami, postępowanie w wyżej wskazanej sprawie umorzone, z uwagi na cofnięcie wniosku przez inwestora.

Odnosząc się do zarzutu strony dzielenia "etapowania" inwestycji wskazać należy, iż z akt sprawy nie wynika, aby na obecnym etapie inwestor podejmował działania celem realizacji jeszcze innych inwestycji. Z akt sprawy wynika, iż w dniu wydawania decyzji toczyło się wyłącznie postępowanie będące przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie. Zatem obecnie inwestor chce realizować wyłącznie zabudowę mieszkaniową. Z powyższych względów zgodzić należy się z organem, iż o ewentualnym łączeniu czy też dzieleniu przedsięwzięć będzie mowa dopiero w przypadku, gdy inwestor poweźmie decyzję o kontynuacji zamierzenia inwestycyjnego. W obecnym stanie planowane przedsięwzięcie polega na budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej wraz z garażami podziemnymi i infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] obr. R. ark. [...] zlokalizowanej przy ul. S.w P. i na takie wnioskodawca uzyskuje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 10 Kpa zarzut ten uznać należy za zasadny. Jednakże wskazać należy, iż naruszenie przez organ I instancji art. 10 Kpa nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit c Ppsa uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji.

W niniejszej sprawie organ odwoławczy uchybił obowiązkowi dokonania stosownego zawiadomienia w trybie art. 10 Kpa. Odnosząc się jednak do zarzutu naruszenia art. 10 Kpa - zwrócić należy uwagę, że dla stwierdzenia przez sąd administracyjny naruszenia art. 10 Kpa, w stopniu uzasadniającym uchylenie kontrolowanego aktu nie wystarcza samo tylko stwierdzenie naruszenia standardów określonych tym przepisem. Podnosząc zarzut naruszenia praw procesowych zagwarantowanych art. 10 § 1 Kpa strona musi nie tylko wykazać, że takie naruszenie istotnie miało miejsce, ale ponadto, iż uniemożliwiło jej ono podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej - co miało istotny wpływ - na rozstrzygnięcie sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że w sytuacji przedstawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 Kpa (wyrok NSA z dnia 24 maja 2007 r., GSK 4/07, wyrok NSA z 2 września 2009 r., II OSK 1317/08, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 lutego 2013 r. , IV SA/Po 1109/12, Lex nr 1287180).

W niniejszej sprawie strona wskazała, iż poprzez brak powyższego uniemożliwiono stronie wypowiedzenie się co do materiału dowodowego w tym ustosunkowania się do umorzenia na wniosek inwestora postępowania w innej sprawie, a także złożenie płyt CD.

Odnosząc się do powyższego wskazać należy, iż kwestia umorzenia postępowania w innej sprawie, która jak wskazano już wyżej nie jest tożsama z niniejszym postępowaniem nie ma żadnego znaczenia w niniejszej sprawie. Ponadto należy mieć na uwadze, że w toku postępowania odwoławczego organ nie prowadził własnego uzupełniającego postępowania dowodowego, a swoje rozstrzygnięcie oparł wyłącznie na dowodach zgromadzonych przez organ I instancji.

Zatem naruszenie przez organ art. 10 Kpa w ocenie składu orzekającego nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy, strona skarżąca brała bowiem czynny udział w postępowania poprzez składanie licznych pism i odwołania, brała czynny udział w prowadzonym przed organem I instancji postępowaniu, w którym miała możliwość zapoznania się i odniesienia do zgromadzonego materiału dowodowego, na podstawie którego orzekał również organ II instancji.

Mając na uwadze treść powołanych na wstępie przepisów, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania należy uznać, że zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu. Oba kontrolowane akty zostały wydane przez organy właściwe do rozpatrzenia sprawy, w niezawierającym istotnych wad procesowych postępowaniu, spełniają w szczególności wymogi wynikające z art. 7 Kpa, 77 § 1 Kpa, 80 Kpa. Organy II instancji szczegółowo odniósł się do zarzutów podniesionych przez stronę. Treść decyzji organu drugiej instancji świadczy przy tym zarówno o wykonaniu obowiązków kontrolnych, jak i związanych z ponownym merytorycznym rozpatrzeniem sprawy.

Z powyższych względów zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 i art. 138 § 2 Kpa nie zasługiwały na uwzględnienie.

Ponadto decyzja organu I i II instancji oraz ich uzasadnienia odpowiadają wymogom stawianym zarówno przez Kpa jak i przepisy ustawy, w szczególności przez art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy. Z powyższych względów zarzuty strony co do niewłaściwego uzasadnienia decyzji nie mogły zostać uwzględnione.

Odnosząc się do wniosków dowodowych strony skarżącej Sąd uznał je za nieuzasadnione i nie mające jakiegokolwiek znaczenia w sprawie. Okoliczności wynikające ze wskazanej we wniosku dowodowym decyzji nie mają wpływu na treść niniejszej decyzji. Fakt umorzenia innego postępowania, co do zbliżonej inwestycji nie ma wpływu na ocenę niniejszej sprawy. Również wniosek o przeprowadzenie dowodu z domen internetowych nie mógł zostać uwzględniony. Fakt umieszczania na stronach internetowych określonych informacji nie może stanowić podstawy do innej interpretacji wniosku złożonego w niniejszej sprawie. Inwestor w złożonym wniosku wyraźnie określił czego dotyczy przedmiotowa inwestycja. Natomiast okoliczność, iż na stronie internetowej znajduje się inna informacja nie może prowadzić do uznania, ze inwestor złożył inny wniosek czy też mamy do czynienia z etapowością postępowania, do której to kwestii Sąd odniósł się wyżej.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargi oddalił.