Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1820/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Andrzej Góraj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 marca 2021 r. sprawy ze skargi J. D. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest postanowienie Komendanta Głównego Policji (dalej: "KGP", "organ II instancji") z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] utrzymujące w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej: "k.p.a.", postanowienie Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji (dalej: "Komendant CBŚP", "organ I instancji") z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej w latach 1999 - 2001, 2003 - 2005, 2007, 2009 i 2015.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia KGP przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje:

Pismem z dnia [...] listopada 2017 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] listopada 2017 r. J. D. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący"), powołując § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734 ze zm.), dalej: "rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r.", zwrócił się do Komendanta CBŚP o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w latach: 1999, 2000, 2001, 2003, 2004, 2005, 2006, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2016, 2017 w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu.

W toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego, po dokonaniu analizy akt osobowych wnioskodawcy, ujawniono "Imienne karty wykonywanych czynności w warunkach bezpośrednio zagrażających życiu i zdrowiu" za lata: 1999, 2000, 2001, 2003, 2004, 2005, 2006, 2010 i 2011, które wymagały weryfikacji i dostosowania ich do wymogów umożliwiających realizację żądania policjanta.

W wyniku tejże weryfikacji, w dniu [...] grudnia 2017 r. Komendant CBŚP wydał zaświadczenie potwierdzające, że w latach: 2013, 2016 i 2017 J. D. wykonywał co najmniej 6 razy w roku czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia.

Pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. Komendant CBŚP zwrócił się do Naczelnika Zarządu w K. CBŚP o dokonanie ponownej weryfikacji "Imiennej karty wykonywanych czynności w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu" za 2000 r., bowiem w okresie, gdy wnioskodawca był zawieszony w czynnościach służbowych w karcie uwidoczniono dwie czynności potwierdzające służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu. Jednocześnie organ zwrócił się o jednoznaczne wskazanie, czy dokumentacja pozostająca w dyspozycji ww. komórki organizacyjnej potwierdza udział wnioskodawcy w czynnościach ujętych w nadesłanych "Imiennych kartach (...)" za lata: 1999-2001, 2003-2006, 2010-2012 i 2014.

Naczelnik Zarządu w K. CBŚP pismem z dnia [...] lipca 2018 r. poinformował, że analizie poddano całość dostępnej dokumentacji celem potwierdzenia udziału ww. w czynnościach ujętych we wszystkich kartach imiennych. Kwerendzie poddano zatem również materiały oraz sprawy zakończone znajdujące się w Archiwum KWP w K. oraz Głównym Archiwum Policji.

Następnie, pismem z dnia [...] września 2018 r., Naczelnik Zarządu w K. CBŚP poinformował, że dokonano analizy dokumentów i spraw operacyjnych za lata: 1999, 2000, 2012 i 2014. Stwierdził, że wnioskodawca w 1999 r. wykonał 2 czynności, a w 2000 r. - 1 czynność szczególnie zagrażającą życiu i zdrowiu. Wskazał również, że część dokumentacji obejmującej lata 1999-2006 została wybrakowana protokołami brakowania nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Dodatkowo potwierdził, że wnioskodawca w 2012 r. i 2014 r. realizował po 6 czynności szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Jednocześnie za ww. pismem przesłano "Imienne karty wykonywanych czynności w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu" za lata: 1999, 2000, 2012 i 2014.

W dniu [...] września 2018 r. Komendant CBŚP wydał zaświadczenie potwierdzające, że w latach: 2006, 2010 i 2011 J. D. wykonywał co najmniej 6 razy w roku czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia. Następnie, w dniu [...] września 2018 r., organ I instancji wydał kolejne zaświadczenie potwierdzające, że w latach 2012 i 2014 ww. wykonywał co najmniej 6 razy w roku czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia.

Pismem z dnia [...] października 2018 r. Naczelnik Zarządu w K. CBŚP poinformował, że w wyniku analizy spraw operacyjnych i procesowych za 2001 r. nie odnaleziono dokumentów potwierdzających, iż wnioskodawca brał udział w sytuacjach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Dodatkowo wskazał, że część dokumentacji obejmującej 2001 r. została wybrakowana protokołami brakowania nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...].

Kolejnym pismem z dnia [...] października 2018 r. ww. organ poinformował, że analiza spraw operacyjnych i procesowych za lata: 2003, 2004 i 2005 potwierdziła wykonanie przez wnioskodawcę w 2004 r. - 3 czynności, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia. Natomiast za lata 2003 i 2005 brak było dokumentów potwierdzających udział ww. w sytuacjach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Organ wskazał również, że część dokumentacji obejmującej lata 2003, 2004 i 2005 została wybrakowana protokołami brakowania nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Za ww. pismem organ przesłał "Imienną kartę wykonywanych czynności w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu" za 2004 r.

Uwzględniając powyższe, Komendant CBŚP postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] odmówił J. D. wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w latach 1999-2001 oraz 2003-2005 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej.

W zażaleniu na powyższe postanowienie wnioskodawca, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o wydanie zaświadczenia, że "w latach 1999-2001 i 2003-2005 pełnił służbę w warunkach zagrażających życiu lub zdrowiu". Ponadto wskazał, że podczas wykonywania zadań służbowych w latach 1999-2005, 2007, 2009 i 2015 uczestniczył w co najmniej 6 czynnościach operacyjno-rozpoznawczych oraz dochodzeniowo-śledczych, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Czynności te związane były w szczególności z osobowymi środkami pracy operacyjnej. Wnioskodawca podał przy tym sygnatury, numery spraw, okres kontaktu, a także ogólny opis efektów współpracy z osobowymi źródłami informacji. Podniósł ponadto, że w latach 1999-2000 niejednokrotnie wykonywał czynności, które niosły zagrożenie dla jego zdrowia i życia, tj. mogły skutkować ewentualnym zarażeniem wirusem HIV czy żółtaczki. Zaznaczył przy tym, że po jednej z realizacji został w sposób agresywny zaczepiony przez zatrzymanych.

Do zażalenia załączono kopie wykazów czynności wykonywanych w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu w latach 1999 - 2001 oraz 2003 - 2005.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Komendant Główny Policji uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia KGP podzielił stanowisko organu I instancji, iż dostępna dokumentacja nie zawierała informacji, na podstawie których można byłoby w sposób niebudzący wątpliwości stwierdzić, że wnioskodawca w latach 1999-2001 i 2003-2005 pełnił służbę w warunkach, o którym mowa § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Jednakże biorąc pod uwagę zakres żądania wydania zaświadczenia określony w zażaleniu oraz w piśmie pełnomocnika strony z dnia [...] marca 2019 r. KGP stwierdził, że lata: 2007, 2009 i 2015 nie zostały objęte kwerendą materiałów, ani też nie zostały uwzględnione w zaskarżonym postanowieniu. Stąd też zobowiązał organ I instancji do ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w ww. zakresie.

Pismem z dnia [...] maja 2019 r. Komendant CBŚP zwrócił się do Naczelnika Zarządu w K. CBŚP o spowodowanie dokonania analizy dokumentów potwierdzających, że wnioskodawca w latach: 2007, 2009 i 2015 wykonywał czynności, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r.

W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia [...] listopada 2019 r. organ poinformował, że dokonano kwerendy "dokumentów i spraw prowadzonych w strukturze organizacyjnej CBŚ KGP/CBŚP" za lata: 2007, 2009 i 2015. Analizie poddano [...] sprawy operacyjne oraz [...] spraw dochodzeniowych, co stanowi około [...] teczek. Potwierdzono, że wnioskodawca w 2015 r. brał udział w 1 czynności zagrażającej życiu lub zdrowiu. Natomiast w pozostałych materiałach wytworzonych w okresie służby ww. w latach: 2007, 2009 i 2015 brak jest dokumentów spełniających przesłanki określone w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r.

Za ww. pismem przesłano "Imienną kartę wykonywanych czynności w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu" za 2015 r.

Wobec powyższego, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] Komendant CBŚP odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez J. D. służby w latach: 1999-2001, 2003-2005, 2007, 2009 i 2015 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej.

W zażaleniu na powyższe postanowienie wnioskodawca, działający przez pełnomocnika, zarzucił naruszenie:

- art. 218 § 1 i 2 w związku z art. 217 § 2 pkt 2 w związku z art. 220 § 1 pkt 2a oraz art. 75 k.p.a. poprzez wadliwe zastosowanie polegające na tym, że organ I instancji odmówił wydania zaświadczenia w sytuacji, gdy potwierdzenie faktów i stanu prawnego, tj. wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w latach: 1999-2001, 2003-2005, 2007, 2009 i 2015 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej, było możliwe na podstawie posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów lub innych danych, w tym danych dostarczonych przez wnioskodawcę, a także, że nie zostało we wnioskowanym zakresie przeprowadzone postępowania wyjaśniające,

- art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skoro organ nie dysponował wystarczającymi danymi znajdującymi się w jego posiadaniu (część dokumentów - jak wskazał sam organ - została zniszczona), powinien wydać zaświadczenie w oparciu o dokumenty, na które powołuje się wnioskodawca, a które są w posiadaniu organu i w oparciu o które jest możliwe wydanie zaświadczenia o żądanej treści,

- art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez organ dokumentów załączonych przez wnioskodawcę do zażalenia oraz pominięcie informacji dotyczących posiadania dodatkowych dokumentów za lata: 1999-2001, 2003-2005, 2007, 2009 i 2015, odnoszących się do jego służby w Policji, które potwierdzają wykonywanie służby w warunkach zagrażających życiu lub zdrowiu.

W związku z powyższymi zarzutami strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie w latach 1999-2001, 2003-2005, 2007, 2009 i 2015 służby w warunkach zagrażających życiu lub zdrowiu.

Do zażalenia załączone zostały kopie "Imiennych kart wykonywanych czynności w warunkach bezpośrednio zagrażających życiu i zdrowiu" za lata: 1999, 2000, 2001, 2003, 2004, 2005, 2006, 2010 i 2011.

Pismem z dnia [...] maja 2020 r. KGP zwrócił się do Naczelnika Zarządu w K. CBŚP o szczegółowe ustosunkowanie się do argumentacji podniesionej w zażaleniu.

W odpowiedzi na powyższe organ ten poinformował, że dokonano dogłębnej analizy jawnych i niejawnych materiałów obejmujących lata 1999-2001, 2003-2005, 2007, 2009 oraz 2015, tj. spraw operacyjnych i procesowych, postępowań dochodzeniowych, rejestrów, ewidencji, teczek zagadnieniowych, notatek służbowych, raportów, meldunków informacyjnych, planów, komunikatów, opracowań, pism o charakterze kancelaryjno-manipulacyjnym, książek zatrzymań. W wyniku tego sporządzono dokumentację (w tym notatki służbowe z przeanalizowanych dostępnych materiałów) potwierdzającą czynności zawarte w imiennych kartach za ww. lata. Nie odnaleziono jednak zapisów mogących stanowić podstawę do uznania, że wnioskodawca w ww. okresach wykonywał czynności w warunkach zagrażających życiu lub zdrowiu. Stwierdzono przy tym, że w latach: 1999, 2000, 2004, 2015 ww. odpowiednio: dwukrotnie, jednokrotnie, trzykrotnie i jednokrotnie uczestniczył w czynnościach wykonywanych w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, natomiast w latach: 2001, 2003, 2005, 2007 i 2009 nie potwierdzono udziału ww. w czynnościach dotyczących zagrożenia życia i zdrowia.

Nadto organ wskazał, że podczas kwerendy nie ujawniono dokumentów potwierdzających informacje ujęte w zażaleniu, obejmujące lata 1999-2000, bowiem całość dokumentacji z realizowanych w tamtym okresie spraw została wybrakowana.

Powołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu powołał art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2019 r., poz. 288 ze zm.), dalej: "ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym (...)", § 14 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2015 r., poz. 1148 ze zm.), dalej: "rozporządzenie MSWiA z dnia 18 października 2004 r." oraz § 42 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Celno-Skarbowej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2018r. poz. 2373), dalej: "rozporządzenie MSWiA z dnia 7 grudnia 2018 r.".

Dalej organ II instancji wskazał, że na podstawie art. 218 § 1 k.p.a., w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Stosownie natomiast do art. 218 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające.

W myśl § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. (w brzmieniu wynikającym z treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt U 12/13), emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia.

KGP podkreślił, że w świetle ww. przepisów podstawa do wydania zaświadczenia o okresach służby pełnionej w szczególnych warunkach, uzasadniających podwyższenie emerytury, zachodzi wtedy, gdy pozostająca w dyspozycji organu dokumentacja potwierdza w sposób niebudzący wątpliwości konkretne, rzeczywiste sytuacje zagrożenia z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego określone okoliczności stwarzały niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza. Istnieje bowiem oczywista różnica między potencjalnym niebezpieczeństwem, jakie może nieść za sobą służba w Policji dla każdego funkcjonariusza, a realnym niebezpieczeństwem utraty życia lub zdrowia występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności, udziale w konkretnym zdarzeniu bądź w oznaczonej akcji - i to w wymiarze czasowym określonym w § 4 pkt 1 ww. rozporządzenia.

Tymczasem zarówno z akt osobowych J. D., jak i z dostępnej dokumentacji znajdującej się w CBŚP, KWP w K. oraz Głównym Archiwum Policji nie wynika, aby wnioskodawca w trakcie pełnienia służby w Policji w latach: 1999-2001, 2003-2005, 2007, 2009 i 2015 wykonywał czynności w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w wymiarze określonym w tym przepisie prawa. Brak stosownych dokumentów nie pozwala na załatwienie sprawy zgodnie z żądaniem wnioskodawcy, bowiem podstawą wydania zaświadczenia mogą być tylko dane wynikające z dokumentów, a nie dane domniemane na podstawie charakteru służby.

W ocenie KGP brak jest podstaw do podważenia ustaleń dokonanych przez Komendanta CBŚP. W toku postępowania dokonano bowiem szczegółowej analizy całości posiadanej dokumentacji, uwzględniając informacje wynikające z prowadzonych przez organy ewidencji, rejestrów, danych (również archiwalnych) oraz spraw, w których wymieniony brał udział. Analizie poddano również zdarzenia wyszczególnione przez wnioskodawcę w zażaleniu z dnia [...] kwietnia 2020 r. oraz w piśmie z dnia [...] marca 2019 r.

Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących nieuwzględnienia przez organ I instancji kopii kart imiennych za lata 1999-2001, 2003-2006, 2010-2011, sporządzonych w 2012 r. KGP wskazał, że karty te nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do wydania zaświadczenia za wskazane okresy, bowiem wiarygodność zawartych w nich danych budzi istotne i uzasadnione wątpliwości. Wszystkie ww. karty zostały sporządzone przez tę samą osobę, niemal w tym samym czasie (tj. w dniu [...] stycznia 2012 r. i w dniu [...] maja 2012 r.) i potwierdzone przez tych samych przełożonych. W jednej z tych kart stwierdzono istotną sprzeczność ze stanem faktycznym. Zapisy znajdujące się w karcie imiennej za 2000 r. wskazywały bowiem, że wnioskodawca w dwóch przypadkach (tj. w dniu [...] lipca 2000 r. i w dniu [...] lipca 2000 r.) wykonywał czynności w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu w okresie, gdy zgodnie z rozkazem personalnym KGP z dnia [...] czerwca 2000 r. nr [...] był zawieszony w czynnościach służbowych (od dnia [...] czerwca 2000 r. do dnia [...] lipca 2000 r.). Nie mógł więc wykonywać żadnych czynności służbowych. Okoliczność ta, świadcząca o nierzetelności przy sporządzaniu przedmiotowych kart, czyniła koniecznym ich weryfikację. Z tego też względu podjęto czynności polegające na ponownej analizie wszelkiej dostępnej dokumentacji i na tej podstawie wystawiono w 2018 r. nowe karty imienne, które nie potwierdzają wykonywania przez wnioskodawcę czynności określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w wymiarze wskazanym w tym przepisie. Skutkowało to odmową wydania zaświadczenia we wskazanym zakresie.

Końcowo KGP stwierdził, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy mają zastosowanie przepisy obowiązujące w dniu zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji, bowiem dopiero od tego dnia materializuje się przesłanka umożliwiająca wydanie przez organ danego zaświadczenia. Dodatkowo KGP zauważył, że treść § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1995 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 21, poz. 114 ze zm.), dalej: "rozporządzenie z dnia 28 lutego 1995 r.", § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 167, poz. 1373), dalej: "rozporządzenie z dnia 24 września 2002 r." oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., jest tożsama.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. J. D., działając przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2020 r. zarzucając:

- rażące naruszenie art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 218 § 2 k.p.a. poprzez nierzetelne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego oraz rozpatrzenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i dokumentów przedłożonych przez skarżącego w sposób dowolny i wybiórczy, nadto poprzez odmowę uznania za wiarygodne imiennych kart wykonywanych czynności w warunkach bezpośrednio zagrażających życiu i zdrowiu z uwagi na fakt, iż zostały one sporządzone przez tę samą osobę i niemal w tym samym czasie, a nadto w karcie imiennej dokumentującej udział skarżącego w czynnościach bezpośrednio zagrażających życiu i zdrowiu w 2000 r. znajdowała się oczywista omyłka pisarska w dacie dwóch z sześciu czynności, pomimo okoliczności, że przedłożone przez skarżącego karty imienne stanowią dowód w postaci dokumentu urzędowego, którego zgodność ze stanem faktycznym potwierdzili Dyrektor CBŚ KGP oraz Naczelnik Zarządu w K. CBŚ KGP własnoręcznymi podpisami, a czego nieuwzględnienie spowodowało dowolną i arbitralną ocenę, iż brak w zgromadzonym materiale dowodowym wiarygodnych i pewnych danych potwierdzających wykonywanie przez skarżącego czynności w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu oraz uznanie, że mogło dojść do poświadczenia nieprawdy, nadto pominięcie słusznego interesu skarżącego jako strony postępowania oraz naruszenie zasady prawdy obiektywnej,

- rażące naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 218 § 1 k.p.a. poprzez rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób sprzeczny z logiką i wyciągnięcie błędnych wniosków, skutkujących odmową wydania wnioskowanego zaświadczenia, mimo iż nie ma ku temu żadnych merytorycznych podstaw, bowiem organ był w posiadaniu danych potwierdzających fakt wykonywania przez skarżącego czynności zagrażających życiu i zdrowiu, gdyż przedłożone przez skarżącego imienne karty stanowią dowód uzasadniający wydanie zaświadczeń o żądanej przez niego treści, natomiast niemożność ich weryfikacji wynikająca z uprzedniego zniszczenia akt nie może uzasadniać uznania ich za niewiarygodne i przyjęcia, że zapisy znajdujące się w kartach imiennych nie stanowią dowodu tego, co zostało w nich urzędowo poświadczone, tj. okoliczności, iż skarżący w datach wskazanych w kartach imiennych (z uwzględnieniem oczywistej omyłki pisarskiej w dwóch z sześciu czynności w 2000 r.) wykonywał czynności w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej; nadto w przypadku kwestionowania wiarygodności przedłożonych kart imiennych konieczne było przesłuchanie w charakterze świadków osób poświadczających zawarte w nich dane, a to celem potwierdzenia bądź zaprzeczenia wiarygodności dokumentów znajdujących się w aktach oraz wykazania bądź nie oczywistej omyłki pisarskiej, natomiast samodzielne uznanie za niewiarygodne dokumentów w postaci imiennych kart spowodowało przyjęcie przez organ, iż nie dysponuje on danymi uzasadniającymi wydanie zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści, a w rezultacie utrzymanie w mocy postanowienia wydanego z naruszeniem przepisów postępowania oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa,

- naruszenie § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 października 2004 r. poprzez jego niezastosowanie i rozstrzygnięcie wniosku skarżącego o wydanie zaświadczenia z pominięciem złożonych przez skarżącego imiennych kart potwierdzających pełnienie służby w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu,

- naruszenie § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. poprzez jego niezastosowanie pomimo, iż skarżący spełnia wymogi określone w tym przepisie,

- niewłaściwe zastosowanie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. oraz niezastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia zamiast uchylenia postanowienia organu I instancji w całości i wydania zaświadczeń potwierdzających pełnienie służby w latach 1999-2001 oraz 2003-2005, 2007, 2009 i 2015 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm prawem przepisanych.

W motywach skargi przedstawiona została dodatkowa argumentacja na poparcie powyższych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. KGP utrzymał w mocy postanowienie Komendanta CBŚP z dnia [...] kwietnia 2020 r. w przedmiocie odmowy wydania skarżącemu – J. D. zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby - w latach 1999 - 2001, 2003 - 2005, 2007, 2009, 2015 - w warunkach uprawniających do podwyższenia emerytury policyjnej.

Stosownie do treści art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu.

Przyznając funkcjonariuszom w ww. przepisie ustawy uprawnienie do podwyższenia emerytury, ustawodawca zawarł w art. 15 ust. 6 ustawy delegację do wydania rozporządzenia określającego szczegółowe warunki podwyższania emerytury, o których mowa w ust. 2 i 3. Na podstawie tej delegacji zostało wydane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734 ze zm.). Rozporządzenie to weszło w życie w dniu 1 czerwca 2005 r. (§ 7) i ma zastosowanie do okresu służby funkcjonariuszy po jego wejściu w życie, nie reguluje - poza wyjątkami określonymi w § 6 i 6a ust. 3 - kwestii jego stosowania do wcześniejszych okresów służby i nabycia uprawnień, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia.

Wcześniejszym rozporządzeniem, regulującym kwestie szczegółowych warunków podwyższania emerytur było rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 167, poz. 1373), które obowiązywało do dnia 31 maja 2005 r.

Jeszcze wcześniejszym rozporządzeniem regulującym odnośne kwestie było rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1995 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 21, poz. 114 ze zm.). Rozporządzenie to, stosownie do treści § 7, miało zastosowanie do funkcjonariuszy, którzy nabyli prawo do emerytury po dniu 25 maja 1994 r. Rozporządzenie to obowiązywało do dnia 23 października 2002 r.

Działanie organów na podstawie przepisów prawa oznacza rozpoznanie sprawy co do istoty na podstawie obowiązującego prawa, mającego zastosowanie w konkretnym stanie faktycznym (por. wyrok NSA z dnia 7 września 1994 r., sygn. akt II SA 1111/93, publ. ONSA 1995/3/120). W sytuacjach, gdy ustawodawca nie ustanawia przepisów przejściowych, należy przyjąć, że przepisy nowego rozporządzenia mają zastosowanie do zdarzeń zaistniałych po ich wejściu w życie, jak i do tych, które miały miejsce wcześniej, ale trwały nadal.

W świetle powyższego, zdaniem Sądu, złożony w niniejszej sprawie wniosek o wydanie zaświadczenia należy odnieść do przepisów obowiązujących we wnioskowanym okresie służby, nie zaś do aktualnie obowiązujących przepisów (por. wyrok NSA z dnia 1 września 2011 r., sygn. akt 376/11, publ. CBOSA). Trafnie jednak organ II instancji zauważył, iż treść § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., które stanowią, iż emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych: podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia - jest zasadniczo tożsama względem § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1995 r. Jakkolwiek więc organ I instancji powołał w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2020 r. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., to jednak uchybienie to konwalidował organ odwoławczy wskazując na analogiczne brzmienie przesłanek podwyższenia emerytury, określonych w § 4 pkt 1 ww. rozporządzeń.

Stosownie do treści § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji (...), mającym zastosowanie w sprawie na podstawie § 42 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji (...), środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy. Powyższe zaświadczenie, w myśl § 14 ust. 2 ww. rozporządzenia, wydaje się na żądanie funkcjonariusza.

Wskazać również należy, że w wyroku z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt U 12/13 (publ. Dz. U. z 2014, poz. 736, OTK-A 2014/5/56), Trybunał Konstytucyjny orzekł, że § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w zakresie w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia, jest niezgodny z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał Konstytucyjny podniósł, że słowo "bezpośrednie" z § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. nie stanowi merytorycznego rozwinięcia przysłówka "szczególnie" z art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...). Zwrot "bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia" dotyczy związku przyczynowo-skutkowego i nakazuje adresatom § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. odwołać się do konkretnej koncepcji związku przy określeniu, czy został spełniony ustawowy warunek emerytury. Natomiast zwrot "szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" odnosi się do kwalifikacji zagrożenia per se, rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia.

Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, ale miało charakter wyjątkowy. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, przepis § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005r. wymaga, aby zagrożenie nie tylko miało charakter "szczególny", ale również pozostawało w ściśle określonej ("bezpośredniej") relacji kauzalnej z czynnościami funkcjonariusza. Uprawnienia do takiego dookreślenia ustawowego warunku podwyższania emerytury nie można wywieść z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...). Trybunał Konstytucyjny uznał w tej sytuacji, że wprowadzenie w rozporządzeniu z 2005 r. kryterium "bezpośredniości" doprowadziło do zawężenia ustawowego wymogu podwyższania emerytury.

Podkreślić należy, że organy obu instancji wydały rozstrzygnięcia z uwzględnieniem ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., co wprost wynika z treści postanowienia Komendanta CBŚP z dnia [...] kwietnia 2020 r. oraz utrzymującego go w mocy postanowienia KGP z dnia [...] lipca 2020 r.

Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń regulują przepisy Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie to stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym.

Zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stosownie zaś do art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie potwierdzające fakty lub stan prawny, wynikający z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.).

Z przywołanych przepisów wynika, iż tryb wydawania zaświadczeń uregulowany w k.p.a. różni się w sposób istotny od pozostałych unormowań w nim zawartych. Wydawanie zaświadczeń oparte jest, co do zasady, na posiadanych przez organ danych. Konieczne postępowanie wyjaśniające odnosić się może do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych bądź też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca.

Ponadto, jak już wyżej wykazano, z przepisu art. 218 § 1 k.p.a. wynika jednoznacznie, że obowiązek wydania zaświadczenia wiąże się z prowadzeniem przez organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Wydając zaświadczenie organ działa wyłącznie na podstawie i w granicach prawa, a w konsekwencji jego działanie uzależnione jest od tego, czy i jakie rejestry, ewidencje lub inne dane znajdują się w jego posiadaniu. Zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli, lecz oświadczeniami wiedzy. Zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem istnienia określonego stanu prawnego lub faktów, a przy jego pomocy organ stwierdza, co mu jest wiadome, nie rozstrzygając jednak żadnej sprawy (v. Z. Kmieciak: "Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalenia i weryfikacji jego treści", Państwo i Prawo 2004/10/58).

Zaświadczenie nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Wprawdzie w doktrynie przyjmuje się, że do postępowania w sprawach zaświadczeń mają odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a., w tym przepisy o dowodach, to jednak - z uwagi na treść art. 218 § 1 i § 2 k.p.a. - organ nie ma obowiązku wydawania zaświadczeń na podstawie wszystkich dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Postępowanie wyjaśniające w sprawie o wydanie zaświadczenia może być przeprowadzone jedynie w koniecznym zakresie, a taka regulacja modyfikuje zasady postępowania dowodowego ustalone w k.p.a. Występujący w tym przepisie zwrot "w koniecznym zakresie" wyraźnie wskazuje na ograniczenie ram postępowania dowodowego w stosunku do zakreślonych w art. 75 - 86 k.p.a. Postępowanie wyjaśniające prowadzone na podstawie art. 218 § 2 k.p.a. polega bowiem na zbadaniu stanu faktycznego i prawnego z wykorzystaniem środków dowodowych, jednakże nie w celu poczynienia nowych ustaleń faktycznych lub prawnych, a jedynie usunięcia wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub praw. Postępowanie wyjaśniające prowadzone zgodnie z art. 218 § 2 k.p.a. musi odnosić się do faktów i okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestru, czy zbioru danych innego rodzaju. Innymi słowy, organ może wydać jedynie takie zaświadczenie, którego treść wynika z posiadanych dokumentów, niedopuszczalne jest natomiast, na przykład w drodze zeznań świadków, tworzenie na potrzeby wydania danego zaświadczenia nowych dokumentów.

W rozpoznawanej sprawie organ, odmawiając wydania zaświadczenia wskazał w sposób wyczerpujący, iż przeprowadzona analiza akt osobowych oraz dokumentacji będącej w dyspozycji właściwych jednostek organizacyjnych CBŚP nie wykazała istnienia dowodów (dokumentów), potwierdzających, że skarżący pełnił służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu w wymiarze ilościowym określonym ww. przepisami wykonawczymi w latach 1999 - 2001, 2003 - 2005, 2007, 2009 i 2015.

Organ I instancji wskazał, iż J. D. pełnił służbę w Policji od dnia [...] maja 2018 r., początkowo w Komendzie Rejonowej Policji K. na stanowiskach: aplikanta i starszego aplikanta Kompanii [...] Wydziału [...]. Z dniem [...] stycznia 1999 r. został przeniesiony do dalszego pełnienia służby w KGP na stanowisko policjanta Wydziału [...] Biura [...], policjanta i starszego policjanta Wydziału [...] w K. CBŚ, policjanta Zespołu [...] Wydziału [...] Zarządu [...] w K. CBŚ, policjanta Zespołu [...] Wydziału [...] Zarządu [...] w K. CBŚ, specjalisty Zespołu [...] Zarządu [...] w K. CBŚ, Wydziału [...] Zarządu w K. CBŚ, Wydziału [...] Zarządu w K. CBŚ, Zespołu [...] Zarządu w K. CBŚ. W okresie od dnia [...] grudnia 2007 r. został delegowany do Zarządu w K. CBŚ na okres 12 miesięcy, od dnia [...] kwietnia 2011 r. mianowany na stanowisko specjalisty Sekcji [...] w K. CBŚ, od dnia [...] października 2014 r. mianowany na stanowisko specjalisty Sekcji [...] CBŚP. Z dniem [...] grudnia 2017 r. skarżący został zwolniony ze służby w Policji.

Organ stwierdził, że w toku przeprowadzonej kwerendy materiałów archiwalnych dokonano analizy [...] spraw operacyjnych oraz dochodzeniowych składających się z [...] teczek. Nie odnaleziono jednak dokumentów mogących stanowić podstawę do uznania, że skarżący w latach 1990 - 2001 oraz 2003 - 2005 wykonywał czynności w wymiarze ilościowym i warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Potwierdzono bowiem, że skarżący wykonywał czynności w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu: w 1999 r. - dwukrotnie, w 2000 r. - jednokrotnie, w 2001 r. - jednokrotnie, w 2004 r. - trzykrotnie, natomiast w 2003 r. i 2005 r. nie realizował żadnych zadań służbowych w ww. warunkach.

Nadto organ wskazał, że w związku z realizacją wytycznych KGP zawartych w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2019 r. przeprowadzono kwerendę dokumentacji, materiałów oraz spraw zakończonych i przekazanych do Archiwum KWP w K. za lata 2007, 2009 i 2015 r. Łącznie poddano analizie 763 spraw operacyjnych oraz [...] spraw dochodzeniowych, tj. łącznie [...] teczek. Analiza ta wskazała na udział skarżącego w jednej realizacji - czynności wypełniającej uwarunkowania zawarte w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, uzasadnione jest stanowisko organu, iż brak jest podstaw do uznania, że skarżący w latach 1999 - 2001, 2003 - 2005, 2007, 2009 i 2015 pełnił służbę w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. W sprawie przeprowadzona została szeroka i bardzo szczegółowa kwerenda i analiza dostępnych materiałów, co znajduje odzwierciedlenie w aktach administracyjnych (tom I k. 61 - 70, k. 86 - 95, k. 138 - 154, 165 - 174, k. 179 - 181; tom II k. 10 - 23, k. 36 - 43, k. 44 - 51, k. 58 - 70, k. 73 - 76). Wyniki tej analizy doprowadziły organ do trafnego wniosku, że brak jest danych mogących stanowić podstawę wydania zaświadczenia o żądanej treści.

Warunkiem sine qua non uznania, że funkcjonariusz uczestniczył w działaniach uprawniających do podwyższenia emerytury jest wystąpienie "warunków szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu". Zagrożenie takie musi być rzeczywiste, obiektywne i konkretne. Chodzi zatem o sytuacje takiego zagrożenia z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego dana osoba swoim zachowaniem stwarzała niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia funkcjonariusza. Istnieje bowiem oczywista różnica pomiędzy potencjalnym niebezpieczeństwem z jakim wiązała się służba w Policji na określonym stanowisku, a szczególnym zagrożeniem życia i zdrowia, występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności bądź udziale w konkretnym zdarzeniu i to w ściśle wymaganym wymiarze czasowym wskazanym przepisach ww. rozporządzeń wykonawczych. Dlatego też z samego faktu, że skarżący w toku pełnienia służby wykonywał przypisane mu obowiązki, nie można wywodzić, że w każdym przypadku występowało w czasie ich realizacji szczególne zagrożenie życia lub zdrowia funkcjonariusza. Służba w Policji w sposób oczywisty wiąże się z narażeniem zdrowia, a nawet życia przy wykonywaniu ustawowych zadań. Stąd też możliwość podwyższenia emerytury z tytułu służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu jest swoistym przywilejem i może mieć miejsce tylko w sytuacji, kiedy w sposób nie budzący wątpliwości zostanie wykazane pełnienie służby w takich warunkach. Podkreślenia także wymaga, że wydawane w takiej sytuacji zaświadczenie odnosi się do konkretnego, zindywidualizowanego wnioskodawcy. Z samego faktu pełnienia służby na danym stanowisku nie wynika, że jest to służba pełniona w warunkach szczególnych. Dopiero bowiem z chwilą zaistnienia w trakcie służby konkretnych sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia wypełniają się przesłanki, o których stanowi ww. rozporządzenie. Przesłanki te w przypadku skarżącego zostały spełnione w odniesieniu do części wnioskowanego okresu służby, co znalazło potwierdzenie w zaświadczeniach wydanych przez Komendanta CBŚP: z dnia [...] grudnia 2017 r. (k. 24 akt admin. tom I), z dnia [...] września 2018 r. (k. 136 akt admin. tom I), z dnia [...] września 2018 r. (k. 159 akt admin. tom I).

W świetle powyższego nie można uznać, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 8, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 218 § 2 k.p.a. W sprawie przeprowadzono bowiem analizę materiałów dostępnych - pozostających w dyspozycji organu. Szczegółowo wskazano jakie dokumenty zostały poddane analizie, jakie wnioski wyprowadzono z tej analizy, a także z jakiego powodu nie można było przeprowadzić analizy części dokumentacji, tj. tej, która została wybrakowana. Przy czym brak dokumentów wynikający z ich zniszczenia na skutek upływu czasu nie może skutkować powstaniem po stronie organu obowiązku wnioskowania o istnieniu zdarzeń wypełniających przesłanki warunkujące podwyższenie emerytury. Podstawą zaświadczenia mogą być bowiem tylko dane wynikające z dokumentów, nie zaś dane domniemane na podstawie charakteru służby. Z tych względów zarzut skarżącego, iż dokonana przez organ analiza jest nierzetelna, dowolna i wybiórcza nie jest trafny.

Wbrew stanowisku skarżącego organ miał podstawy do tego, aby poddać weryfikacji "Imienne karty wykonywanych czynności w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu" sporządzone w 2012 r. i 2014 r. (k. 6 - 16 akt admin. tom I) w sytuacji, gdy w karcie za rok 2000 r. stwierdzono istotną sprzeczność ze stanem faktycznym. Mianowicie zapisy znajdujące się w ww. karcie imiennej wskazywały, że skarżący wykonywał czynności w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych, co wynika z rozkazu personalnego KGP z dnia [...] czerwca 2000 r. nr [...] (k. 7 i 25 akt admin. tom I). Rozbieżności w treści karty imiennej za 2000 r. oraz ww. rozkazu personalnego nie można potraktować jako oczywistej omyłki pisarskiej. Błąd pisarski bowiem to widoczne, wbrew zamierzeniu autora, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia albo widocznie niezamierzone opuszczenie lub dodanie jakiegoś wyrazu, przestawienie znaków pisarskich w wyrazie (por. B. Adamiak: glosa do wyroku NSA z dnia 6 maja 1987 r., sygn. akt IV SA 1050/86, OSP 1991, nr 3, poz. 66; wyrok NSA z dnia 11 października 2017 r. sygn. akt II OSK 2530/16, publ. LEX nr 2379083). Takiego charakteru nie ma informacja o (pełnej) dacie wykonania czynności w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu funkcjonariusza. Trafnie zatem organ odmówił ww. kartom imiennym waloru wiarygodności i poddał analizie całą dostępną dokumentację.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi dotyczący naruszenia § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 października 2004 r. oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., bowiem w okolicznościach niniejszej sprawy organ nie miał podstaw do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego.

Konkludując stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, zaś argumenty i wnioski skargi nie zasługują na uwzględnienie.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 oraz art. 119 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.