Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 167/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 1, art. 3 § 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski sędzia WSA Ewa Kruppik - Świetlicka Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Krenz-Winiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi W. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 5 października 2016 r. W. B. (skarżący) wniósł do organu egzekucyjnego - III Urzędu Skarbowego w B. - zarzuty w sprawie zajęcia wynagrodzenia. Podstawą egzekucji był tytuł wykonawczy nr [...] wystawiony w dniu [...] r. przez wierzyciela - Prezydenta Miasta T., w imieniu którego tytuł wystawił Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w T. W tytule jako rodzaj należności pieniężnej wskazano "opłatę dodatkową za nieopłacony postój w [...]". W zarzutach zobowiązany powołał się na przepis art. 33 § 1 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U.

z 2016r., poz. 599), dalej u.p.e.a. Wskazał, że w dniu 12 maja 2014 r. nie przebywał

w T., a w owym czasie współwłaścicielem pojazdu był również J. B. Nadto zobowiązany nie otrzymał upomnienia.

Postanowieniem z dnia [...]r. wierzyciel nie uznał zgłoszonych zarzutów. Wskazał, że zgodnie z informacją uzyskaną z systemu CEPiK na dzień 12 maja 2014 r. właścicielem pojazdu m-ki Opel nr rej. [...] był zobowiązany. Upomnienie zostało wysłane listem poleconym na adres zobowiązanego wynikający

z CEPIK-u a jego odebranie potwierdził radca prawny M. K.

Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie. Stwierdził, że tytuł wykonawczy został wydany po blisko dwóch latach od zdarzenia będącego źródłem obowiązku. W związku z tym trudno jest ustalić gdzie zobowiązany był w dniu zdarzenia.

Postanowieniem z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podniosło, że zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 440), dalej u.d.p., korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych

w strefie płatnego parkowania. Organ wskazał, że art. 13f ust. 1 i 2 stanowią, że za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową. Rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej, o której mowa w ust. 1, oraz sposób jej pobierania. Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć 50 zł.

Zdaniem SKO, słusznie organ egzekucyjny dochodzi należności od żalącego jako właściciela pojazdu albowiem okoliczność, iż w momencie pozostawienia pojazdu w strefie płatnego parkowania z samochodu korzystała inna osoba winna zostać wykazana przez właściciela a nie przez organ. Skoro więc zobowiązany nie wykazał, by w dniu 12 maja 2014 r. powierzył pojazd innej osobie zastosowanie znajduje domniemanie, iż użytkował go właściciel. Nie zmienia tego fakt, iż w dniu zdarzenia samochód był przedmiotem współwłasności.

Kolegium wyjaśniło, że wierzyciel miał prawo wystawić tytuł wykonawczy po upływie dwóch lat licząc od dnia zaistnienia zdarzenia powodującego obowiązek zapłaty, bowiem zgodnie z przepisem art. 40d ust. 3 w/w ustawy obowiązek uiszczenia opłat, o których mowa w art. 13f ust. 1 i art. 40 ust. 3, oraz kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k ust. 1 i 2, art. 29a ust. 1 i 2 oraz w art. 40 ust. 12, przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone.

W skardze do tut. Sądu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Dyrektora MZD w T. Zdaniem skarżącego, bezsporne winno być, że samo upomnienie nie stwarza podstaw do uruchomienia środków przewidzianych w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Staje się to dopiero możliwe po doręczeniu tytułu egzekucyjnego, co miało miejsce po 2 latach od zdarzenia. W ocenie strony, myli się organ twierdząc, że taka zwłoka w wydaniu tytułu wykonawczego nie ma znaczenia. Skarżący uważa, że takie działanie organu narusza klauzule generalne zawarte w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności w art. 12 § 1 i art. 7. Strona zarzuciła, że organ w zaskarżonym postanowieniu nie ustosunkował się do żadnego argumentu podniesionego w zażaleniu. W jej ocenie, jeśli jest 2 współwłaścicieli pojazdu, to upomnienie winno być skierowane do nich obu i należało zażądać pełnych danych dotyczących pojazdu z Urzędu Miasta w B. Zdaniem skarżącego, nie wzięto również pod uwagę, że w dniu zdarzenia nie przebywał on w T., na co przedstawił dowód. W opinii strony, zaskarżone postanowienie narusza także art. 107 § 3 k.p.a. Jej zdaniem naruszono również przepisy dotyczące prowadzenia postępowania dowodowego, w szczególności art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu, albowiem nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd bada legitymację skargową, zachowanie terminu oraz warunków formalnych skargi, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi, w szczególności, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego.

W tym zakresie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Granice kognicji rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015r., sądy administracyjne były uprawnione do orzekania w sprawie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym,na które służy zażalenie. Kognicja sądów w zakresie tych dwóch kategorii orzeczeń nie była ograniczona przedmiotowo. Jednakże w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), dalej: "ustawa nowelizująca", którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu, sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W tym miejscu należy też zaznaczyć, że art. 2 ustawy nowelizującej stanowi, iż wskazane regulacje p.p.s.a., w tym art. 3 § 2 pkt 3, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, mają zastosowanie jedynie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. po 15 sierpnia 2015 r.

Datą wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego jest dzień doręczenia skargi organowi, którego działalność, bezczynność lub przewlekłość prowadzonego postępowania są przedmiotem skargi (zob. R. Hauser, Komentarz do p.p.s.a., Wydawnictwo Beck 2015 r., wersja elektroniczna Legalis, czy też postanowienia NSA z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 1775/13, z dnia 29 maja 2015 r., sygn. akt I OZ 544/15).

W tym zakresie należy zauważyć, że skarżący nadał skargę w dniu 16 stycznia 2017 r. Skarga wpłynęła do organu w dniu 18 stycznia 2017r. Niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte zatem pod rządami obecnie obowiązujących przepisów. W tych datach sąd administracyjny nie posiadał już kompetencji do rozpoznania skargi złożonej w niniejszej sprawie, ponieważ zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w jego nowym brzmieniu, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (por. postanowienie NSA z dnia 19 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 1544/16).

Zaskarżone w niniejszym przypadku postanowienie dotyczy właśnie stanowiska wierzyciela odnośnie zgłoszonego zarzutu, z tego więc względu wniesiona skarga na to rozstrzygnięcie nie podlega kognicji Sądu, w związku z czym podlega ona odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę, albowiem nie należy ona do właściwości sądu administracyjnego. O zwrocie wpisu Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.