Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 199/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7 i art. 77 § 1,  art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant: Specjalista Małgorzata Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2019 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania ze środków PFRON uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r. o odmowie E.K.-B. przyznania dofinansowania ze środków PFRON do uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym.

W uzasadnieniu powyższej decyzji przedstawiono następujący stan faktyczny sprawy.

Wnioskiem złożonym dnia 19 stycznia 2018 r. w Miejskim Ośrodku Pomocy Rodzinie w P. (dalej: MOPR), E. K.-B. wystąpiła o dofinansowanie ze środków PFRON uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym. Dyrektor MOPR pismem z dnia 5 kwietnia 2018 r. poinformowała wnioskodawczynię o negatywnym rozpatrzeniu wniosku z powodu braku środków.

Postanowieniem z dnia 5 października 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uznało za uzasadnione ponaglenie E. K.- B., na niezałatwienie w terminie sprawy wszczętej wnioskiem złożonym dnia 19 stycznia 2018 r. w MOPR o dofinansowanie ze środków PFRON uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym, i wyznaczyło Prezydentowi Miasta P. sprawującemu funkcje Starosty termin, 30 dni od otrzymania postanowienia, do załatwienia przedmiotowej sprawy przez wydanie decyzji administracyjnej.

Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] r. odmówił E. K.-B. przyznania dofinansowania ze środków PFRON do uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym.

Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że zakres niniejszego postępowania ogranicza się wyłącznie do zbadania kwestii zasadności odmowy przyznania skarżącej zaskarżoną decyzją wnioskowanego dofinansowania ze środków PFRON do uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym w 2018 r. Na przedmiotowe rozstrzygnięcie bez wpływu pozostają zatem podnoszone przez skarżącą zarzuty odnoszące się do postępowania w sprawie przyznania skarżącej przedmiotowego dofinansowania w poprzednich latach, jak również udzielonej skarżącej na jej wniosek informacji publicznej w przedmiocie wnioskowanych danych, wykraczają one bowiem poza zakres tej sprawy.

Następnie organ powołując się na regulacje ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 511 ze zm.) i rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie turnusów rehabilitacyjnych (Dz. U. z 2007 r., Nr 230, póz. 1694 ze zm.) wskazał, że skarżąca spełniała warunki do przyznania dofinansowania uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym w 2018 r. ze środków PFRON, co nie jest sporne, gdyż została zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności. W zaskarżonej decyzji podano, iż w 2012 r. skarżąca korzystała z dofinansowania do turnusu rehabilitacyjnego. Przyczyną jednak odmowy przyznania tego dofinansowania w 2018 r. były niewystarczające środki finansowe Funduszu do istniejących potrzeb oraz przyjęte przez organ kryterium kwalifikacyjne.

Wyjaśniono, że organ pierwszej instancji podał, iż w ramach oceny wszystkich wniosków, które wpłynęły w 2018 r. o dofinansowanie uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym (844 osoby niepełnosprawne i 329 opiekunów osób niepełnosprawnych) ustalono, że posiadane środki finansowe nie są wystarczające dla wszystkich wnioskodawców. Na realizację wszystkich zadań z zakresu rehabilitacji społecznej i zawodowej Miasto P. otrzymało środki z PFRON w wysokości 2.775.301,00 zł. Podziału środków na poszczególne zadania dokonała Rada Miasta P. uchwałą z dnia [...] marca 2018 r., na podstawie której na dofinansowanie turnusów rehabilitacyjnych przyznana została kwota 430.893,00 zł. Mając na względzie ilość wniosków oraz limit przyznania na ten cel środków finansowych organ pierwszej instancji przeprowadził weryfikacje wniosków, kierując się kryteriami pierwszeństwa wymienionymi w załączniku do zarządzenia Nr 143 Prezydenta Miasta P. z dnia 29 marca 2018 r. w sprawie zatwierdzenia zasad udzielania dofinansowania ze środków PFRON do uczestnictwa w turnusach rehabilitacyjnych, sportu, kultury, rekreacji i turystyki osób niepełnosprawnych, zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny, zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze na 2018 r. W przypadku spełnienia kryteriów przez wiele osób decydowała kolejność złożenia wniosku. Kierując się zapisami rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie turnusów rehabilitacyjnych oraz mając na uwadze ilość złożonych wniosków przyjęto zasadę przyznawania dofinansowania w opisanej w decyzji kolejności.

Organ odwoławczy podkreślił, że negatywne rozstrzygnięcie wniosku skarżącej jest konsekwencją braku wystarczających środków finansowych przeznaczonych na ten cel przez Radę Miasta P. i zastosowania kryteriów określonych w załączniku do zarządzenia Nr 143 Prezydenta Miasta P. z dnia 29 marca 2018 r. Zastosowane kryteria odpowiadają zasadom określonym w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2007 r,, w szczególności regulujących zasady pierwszeństwa przyznawania dofinansowania, o jakich mowa w § 5 ust. 11 i ust. 12 ww. rozporządzenia. Powyższe oznacza, że przyjęte przez organ kryteria były zgodne z prawem i nie wychodziły poza ograniczenia przewidziane w przepisach tego rozporządzenia.

Wskazano, że wedle § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2007 r, w sprawie turnusów rehabilitacyjnych, osoba niepełnosprawna może ubiegać się o dofinansowanie uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym. Niezależnie zatem od wieku każda osoba niepełnosprawna może ubiegać się o dofinansowanie ze środków PFRON, przy czym zasady pierwszeństwa wskazuje § 5 ust. 12 rozporządzenia.

W ocenie organu odwoławczego przyjęte przez organ I instancji kryteria nie naruszają reguł określonych w § 5 rozporządzenia, Z reguł tych wynika bowiem, że pierwszeństwo w uzyskaniu dofinansowania mają osoby niepełnosprawne, które nigdy nie korzystały z dofinansowania do uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym. Organ przyznał dofinansowanie 262 osobom niepełnosprawnym oraz 122 opiekunom, w tym dofinansowanie otrzymały wszystkie dzieci i młodzież, osoby posiadające orzeczenie o znacznym i umiarkowanym stopniu niepełnosprawności pierwszy raz korzystający z turnusu, a także l osoba, która korzystała z dofinansowania w 2011 r. oraz osoby, które korzystały z dofinansowania przed 2011 r. Zdaniem organu odwoławczego trafnie też wskazał organ I instancji, iż spełnienie wszystkich przesłanek ustawowych uprawniających do otrzymania dofinansowania do turnusu rehabilitacyjnego nie jest równoznaczne z otrzymaniem dofinansowania.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Skarżąca stwierdziła, że zaskarżona decyzja Kolegium za krzywdzącą i niesprawiedliwa, a Prezydent Miasta P. i Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w P. rażąco naruszyli prawo.

Skarżąca zarzuciła:

1. Prezydentowi Miasta P.:

– nieuzasadnione odmawianie możliwości odwoływania się od odmowy dofinansowania do turnusu rehabilitacyjnego poprzez brak wydawania decyzji administracyjnych w tej sprawie. Zdaniem skarżącej również Kolegium w czterech postanowieniach wydanych w tej sprawie dnia 5 października 2018 r. stwierdziło, że nie przysługuje skarżącej prawo odwoływania się. Tym samym pozbawiona została prawa do Sądu, co jest gwarantowane w Konstytucji RP;

– brak kontroli nad przyznawaniem dofinansowań z funduszu PFRON;

2. Prezydentowi Miasta P.oraz MOPR:

– przekroczenie terminu rozpatrzenia jej wniosku, które uniemożliwiło jej skorzystanie z dofinansowania w 2018 r. Skarżąca twierdzi, że Kolegium błędnie interpretuje rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie turnusów rehabilitacyjnych w zakresie terminu rozpatrzenia wniosku. Przedmiotowe sprawy powinny być załatwiane zgodnie z terminami obowiązującymi w k.p.a., nie wcześniej jednak niż po otrzymaniu z PFRON informacji o wysokości środków;

– brak należytej staranności w przyznawaniu dofinansowania z funduszu PFRON, co skutkowało złamaniem zasady równości obywateli wobec prawa, na dowód czego przedstawia sporządzone przez siebie tabele umożliwiające przegląd udzielonych dofinansowań w latach 2013-2018, poddając tym samym w wątpliwość informacje udzielone w tym zakresie przez MOPR;

– stosowanie niejasnych, nieczytelnych i bezprawnych procedur przy rozdzielaniu dofinansowania z PFRON, tj. kryterium kolejności składania wniosków, w sytuacji gdy zasada taka nie wynika z ustawy, rozporządzenia, uchwały Rady Miasta, zarządzenia Prezydenta Miasta P. jak też nie została podana na stronie internetowej MOPR; skarżąca podnosi, że wzywała Prezydenta Miasta P. oraz MOPR do usunięcia naruszenia prawa (skarga z dnia 02.03.2016 r.,), gdzie zwracała uwagę na niesprawiedliwe, nierówne traktowanie, brak kontroli, pozbawienie możliwości odwoływania się i stosowanie bezprawnej zasady kolejności składania wniosków;

Wobec powyższego skarżąca zwróciła się do Sądu o wyjście poza granice skargi i wzięcie pod uwagę wszystkich nieprawidłowości mających miejsce także w latach poprzednich oraz zobowiązanie Prezydenta Miasta P. do:

– wydawania decyzji administracyjnych w sprawach odmowy dofinansowania w funduszu PFRON,

– umieszczenia w zarządzeniach Prezydenta Miasta informacji o 'możliwości odwoływania się od odmowy udzielenia dofinansowania,

– umieszczenia informacji j.w. dotyczących możliwości odwoływania się na stronie internetowej MOPR,

– umieszczenia na stronie internetowej MOPR informacji o wszystkich stosowanych procedurach pierwszeństwa przy udzielaniu dofinansowań, także o procedurze kolejności składania wniosków,

- umieszczenia wszystkich tych informacji w budynku MOPR.

Skarżąca wniosła również o zwrot kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W dniu 30 maja 2019 r. do sądu wpłynęło pismo skarżącej dotyczące zwrotu kosztów postępowania wraz z załącznikami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje:

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja powinna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta narusza prawo.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 19 stycznia 2018 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w P.. wpłynął wniosek skarżącego o dofinansowanie ze środków PFRON uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym w 2018 r. Stwierdzono, że skarżący jest osobą niepełnosprawną o stopniu znacznym. Mimo, że skarżący spełniał przesłanki do otrzymania dofinansowania ( bezsporne) odmówiono go, z uwagi na wyczerpanie środków finansowych. Mając na uwadze ograniczone na ten cel środki w wys. 430.893,00 zł oraz ilość wniosków przeprowadzono ich weryfikacje , kierując się kryteriami pierwszeństwa zawartymi w załączniku do zarządzenia nr 143 Prezydenta Miasta P..

W oparciu o te kryteria dofinansowanie otrzymało 262 niepełnosprawnych oraz 122 opiekunów. Dofinansowanie otrzymały wyłącznie osoby niepełnosprawne spełniające powyższe kryteria. Odmawiając wsparcia finansowego stronie podniesiono nadto, że wedle przyjętych reguł pierwszeństwo w uzyskaniu dofinansowania mają osoby , które nigdy nie korzystały z dofinansowania , a nadto w przypadku spełnienia kryteriów przez wiele osób decydowała kolejność złożenia wniosku.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie turnusów rehabilitacyjnych. W myśl art. 10 powyższej ustawy do podstawowych form aktywności wspomagającej proces rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych zalicza się uczestnictwo tych osób w: 1) warsztatach terapii zajęciowej, 2) turnusach rehabilitacyjnych. Zgodnie z art. 10c ust. 1 tej ustawy turnus oznacza zorganizowaną formę aktywnej rehabilitacji połączonej z elementami wypoczynku, której celem jest ogólna poprawa psychofizycznej sprawności oraz rozwijanie umiejętności społecznych uczestników, między innymi przez nawiązywanie i rozwijanie kontaktów społecznych, realizację i rozwijanie zainteresowań, a także przez udział w innych zajęciach przewidzianych programem turnusu. Z kolei w art. 10f ust. 1 pkt 2 tej ustawy sprecyzowano, że osoby niepełnosprawne są kierowane do uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym na wniosek lekarza, pod którego opieką znajduje się taka osoba.

Z kolei w powołanym rozporządzeniu przewidziano w § 5 ust. 10-13, że w rozpatrywaniu wniosków o dofinansowanie bierze udział pracownik socjalny lub specjalista do spraw społecznych, oceniający sytuację społeczną osoby niepełnosprawnej, jej potrzeby w zakresie rozwijania umiejętności społecznych (ust. 10). Przy rozpatrywaniu wniosków o dofinansowanie bierze się pod uwagę stopień i rodzaj niepełnosprawności wnioskodawcy oraz wpływ niepełnosprawności na możliwość realizacji przez wnioskodawcę kontaktów społecznych w codziennym funkcjonowaniu, a także uwzględnia się na korzyść wnioskodawcy fakt niekorzystania z dofinansowania w roku poprzednim (ust. 11). W ust. 12 z kolei sformułowano zasady pierwszeństwa stwierdzając, że pierwszeństwo w uzyskaniu dofinansowania mają osoby niepełnosprawne, które posiadają orzeczenia o zaliczeniu do znacznego i umiarkowanego stopnia niepełnosprawności albo równoważne, osoby niepełnosprawne w wieku do 16 lat albo w wieku do 24 lat uczące się i niepracujące bez względu na stopień niepełnosprawności. Wreszcie, w ust. 13 wskazano, że uzyskanie dofinansowania w danym roku nie wyklucza uzyskania dofinansowania w roku następnym. W rozporządzeniu przewidziano ponadto sytuację, gdy brak jest środków na zaspokojenie wszystkich potrzeb w regulowanym zakresie. Otóż § 6 ust. 3 stanowi, że w przypadku znacznego niedoboru środków Funduszu w danym roku w stosunku do istniejących potrzeb w zakresie dofinansowania uczestnictwa osób niepełnosprawnych w turnusach rehabilitacyjnych oraz pobytu ich opiekunów, można obniżyć wysokość tego dofinansowania, nie więcej jednak niż o 20% kwot, o których mowa w ust. 1, albo przyjąć zasadę przyznawania dofinansowania tej samej dorosłej osobie niepełnosprawnej raz na dwa lata.

Z powyższych regulacji wynika zatem ,że przyjęcie wewnętrznych reguł przyznawania i oceny sytuacji niepełnosprawnych kwalifikowanych do tego rodzaju pomocy finansowej należy do organu samorządu lokalnego oraz ośrodka pomocy , który je bezpośrednio wykonuje .

W ocenie sądu ustalenie właściwych kryteriów , nabiera szczególnego znaczenia w sytuacji , gdy ilość przeznaczonych na ten cel środków pieniężnych jest niewystarczająca dla zaspokojenia uzasadnionych potrzeb uprawnionych. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Na usprawiedliwienie stanowiska wyrażonego w odmownej decyzji Prezydenta Miast , powtórzonego przez organ odwoławczy wskazano na rzeczone Zarządzenie , które w ocenia organów co do wskazanych w nim kryteriów odpowiada zasadom określonym w rozporządzeniu.

Na wstępie rozważań sądu zauważyć należy , że wbrew regulacjom rozporządzenia i opracowanego na jego podstawie zarządzenia nr 143 powołano się na kryteria z nich niewynikające , jako wspierające argumentację wydanej decyzji. Mianowicie odwołano się do kolejności złożenia wniosku ( str. 4 uzasad. dec. ) oraz zasady pierwszeństwa dofinansowania dla osób niepełnosprawnych , które nigdy nie korzystały z dofinansowania do uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym ( str. 4 in fine).

W tych okolicznościach skonstatować zatem należy ,że z powołanych przepisów wynika , że w przypadku spornego dofinansowania nie wyznaczono jakiegokolwiek terminu do składania wniosków w tej sprawie, skoro wniosek taki można złożyć w każdym czasie (§ 11 ust. 2 rozporządzenia), a jego rozpoznanie następuje w terminie 30 dni od dnia złożenia kompletnego wniosku (§ 12 ust. 3a rozporządzenia). Oznacza to ,że kryterium to jest całkowicie bezzasadne. Mając na uwadze uznaniowość przyznawania spornego dofinansowania , przyjęcie właśnie takiej zasady ( daty wpływu wniosku ) przy honorowaniu kryteriów pozwalających na sprawiedliwe a wiec równie dla wszystkich rozpatrywanie złożonych wniosków , niezależnie od daty ich złożenia , narusza tym samym tę uznaniowość według zasady " kto pierwszy ten lepszy" . Podobnie nie znajduje uzasadnienia odwoływanie się do przepisów rozporządzenia i twierdzenie ,że pierwszeństwo mają osoby , które nigdy nie korzystały z dofinansowania. Nie ma takiej regulacji w powołanym akcie prawnym , który stanowi , iż uwzględnia się na korzyść wnioskodawcy fakt niekorzystania z dofinansowania w roku poprzednim ( ust 11 § 5 ) a uzyskanie dofinansowania w danym roku nie wyklucza dofinansowania w roku następnym ( ust. 13 § 5 ). Tym samym także i to kryterium jest całkowicie nieuprawnione , i nie może służyć czy być powoływane na usprawiedliwienie wydanej decyzji.

Oznacza to ,że organ wbrew obowiązującym regulacjom prawnym tworzy dowolne kryteria , z użyciem których rozpoznaje wnioski . Takie postępowanie nie pozostaje pod ochroną prawa albowiem powoduje ,że proces decyzyjny nie opiera się na kryteriach wypełniających sferę uznaniowości podjętego aktu jako wyraz rozpatrzenia sprawy z punktu widzenia sprawiedliwych reguł , gdzie brak jasnych kryteriów udzielania takiej pomocy oznacza dowolne , a nie uznaniowe jej rozdysponowanie . W ten sposób wymyka się spod kontroli.

Wracając do oparcia odmowy dofinansowania do turnusu , w niekwestionowanej sytuacji skarżącej spełniającej wymagania formalne do jej otrzymania, z użyciem argumentacji dysponowania ograniczonymi środkami , w ocenie sądu organ, znając liczbę wniosków, kwotę którą obejmują oraz kwotę przeznaczoną na przedmiotową pomoc, powinien również i tę okoliczność uwzględnić ustalając np. kryterium kwotowe udzielonego wsparcia. Obydwa organy poza zacytowaniem brzmienia przepisu § 6 ust. 3 rozporządzenia nie odniosły się w ogóle do wypływających z niego zasad . Przepis ten przyznaje organowi kompetencję do tego, aby w przypadku znacznego niedoboru środków Funduszu ograniczyć przyznanie dofinansowania: albo w zakresie wysokości świadczenia (nie więcej niż o 20%) albo jego częstotliwości (raz na dwa lata). W sytuacji, gdy powodem odmowy przyznania skarżącemu dofinansowania było jedynie wyczerpanie środków finansowych, obowiązkiem organu było podanie przyczyn nieskorzystania z możliwości zmniejszenia dofinansowania i zwiększenia liczby osób uprawnionych do jego otrzymania. W konsekwencji organ naruszył także § 6 ust. 3 rozporządzenia.

Sąd podkreśla ,że sama informacja o ilości rozstrzygnięć i kwocie dostępnych środków nie wystarcza na rzetelną ocenę zastosowania kryterium daty wpływu wniosku przyjętego przez organ. Z kolei oparte na niekorzystaniu wcześniej z dofinansowania jest niezgodne z przepisami rozporządzenia. W tym zakresie zawarte w uzasadnieniu decyzji treści są gołosłowne.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że naruszono wskazane wyżej przepisy rozporządzenia, a także art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., gdyż nie podjęto wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie zgromadzono w sposób wyczerpujący, jak i nie rozpatrzono całego materiału dowodowego. Tym samym uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów wskazanych w art. 107 § 3 kpa.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku. Sąd nie przesądza rozstrzygnięcia, stwierdza jedynie, że wydając zaskarżoną decyzję organ naruszył wskazane wyżej przepisy prawa.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa. Sąd nie uwzględnił żądania w tym zakresie ponad uiszczony wpis od skargi albowiem odpowiedzialność za wynik sprawy statuowana tym przepisem związana jest z kontrolą legalności zaskarżonego aktu, a nie ze wszystkimi czynnościami i działaniami podejmowanymi przez strony postępowania sądowoadministracyjnego . W konsekwencji wystąpienie z wnioskiem o zwrot poniesionych wydatków z tytułu opłat pocztowych, wykonania kserokopii dokumentów oraz podróży do sądu powinno być rozpatrywane w granicach zasady z art. 199 ppsa .

Ake.