Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 213/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 133 par.1, art. 141 par. 4, art. 184
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 28, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 20, art. 28
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz sędzia del. WSA Sławomir Pauter /spr./ Protokolant starszy asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 19 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa [...] w A. sp. z o.o. z siedzibą w A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1943/14 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa [...] w A. sp. z o.o. z siedzibą w A. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej przez [...] w A. Sp. z o.o. z siedzibę w A. jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2015 roku, sygn. akt VII SA/Wa 1943/14, którym oddalono skargę wniesioną przez w/w spółkę na decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 roku, znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.

Zaskarżony wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:

Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 - dalej jako "k.p.a,"), po rozpatrzeniu odwołania [...] w A. Sp. z o.o. z siedzibą w A. od decyzji Wojewody Podlaskiego z dnia [...] maja 2013 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Warszawie pozwolenia na budowę zabezpieczenia ruchu manewrowego żeglugi śródlądowej w obszarze basenu portowego przy pochylni kładki dla pieszych na drodze krajowej nr 8 nad ul. [...]na działkach nr ew. [...], [...] w miejscowości A., umorzył postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia [...] maja 2013 r., Nr [...] Wojewoda Podlaski zatwierdził projekt budowlany i udzielił Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Warszawie pozwolenia na budowę zabezpieczenia ruchu manewrowego żeglugi śródlądowej w obszarze basenu portowego przy pochylni kładki dla pieszych na drodze krajowej nr 8 nad ul. [...] na działkach nr ew. [...], [...] w miejscowości A..

Odwołanie od decyzji organu I instancji wniosło [...] Sp. z o.o. z siedzibą w A.

Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył postępowanie odwoławcze w przedmiotowej sprawie. Zdaniem organu odwoławczego spółce nie przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Organ wskazał, że analiza projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Wojewody Podlaskiego z dnia [...] maja 2013 r., Nr [...] wykazała, że nieruchomości, których użytkownikiem wieczystym jest [...] w A. sp. z o.o., nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, nie wpływa ona na jej zagospodarowanie.

W wyniku skargi [...] sp. z o.o. w Augustowie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2087/13 uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że kluczowe znaczenie w sprawie o pozwolenia na budowę, dla ustalenia komu przysługuje przymiot strony, ma zawarte w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane ( t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) sformułowanie "obszar oddziaływania obiektu wyznaczony na podstawie przepisów odrębnych". Ustalenie granic tego obszaru następuje każdorazowo na podstawie indywidualnych cech obiektu budowlanego oraz jego przeznaczenia, a więc następuje na potrzeby każdej konkretnej sprawy. Będąca w użytkowaniu wieczystym strony skarżącej działka o nr [...] jest wykorzystywana jako port, a na częściach granicznych znajdują się nabrzeża portowe. Do nabrzeży tych przybijają statki żeglugi śródlądowej. Inwestycja została zaprojektowana w obszarze basenu portowego obsługującego port skarżącej spółki. W związku z tym projektowana inwestycja na co wskazywała w toku całego postępowania przed organem I instancji skarżąca Spółka niewątpliwie ingerująca w ten basen, może też potencjalnie wpłynąć na zakres żeglugi odbywającej się z tego portu. Ewidentne zawężenie wejścia do tego basenu spowodowane planowaną inwencją może ograniczyć zakres prowadzonej obsługi żeglugi śródlądowej, a tym samym wpłynąć na sposób wykorzystywania działki nr [...]. Mimo to organ odwoławczy nie przeprowadził w tym zakresie żadnych ustaleń, nie ocenił czy planowana inwestycja obejmująca cześć basenu portowego może wpłynąć na sposób zagospodarowania działki o nr [...] wykorzystywanej przez spółkę jako port. W związku z powyższym Sąd nakazał Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego ponowne zweryfikowanie obszaru oddziaływania planowanej inwestycji. Jednocześnie Sąd w dalszej części uzasadnienia stwierdził, że nie przesądza o tym czy [...] spółka z o.o. ma w niniejszym postępowaniu przymiot strony.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, mając na uwadze zalecenia zawarte w wyroku Sądu, decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. ponownie umorzył postępowanie odwoławcze. Organ odwoławczy wskazał, że [...] w .A Sp. z o.o. zostało uznane za stronę postępowania przez organ l instancji. Jednak obowiązkiem organu odwoławczego jest weryfikacja kręgu stron postępowania. Z treści aktu notarialnego Repertorium A Nr [...] z dnia [...] października 2000 r. wynika, że wnosząca odwołanie spółka nabyła prawo użytkowania wieczystego nieruchomości oznaczonej nr ew. [...] położonej w A. przy ul. [...], na której znajdują się budynki i urządzenia wchodzące w skład portu żeglugi oraz prawo użytkowania wieczystego działki nr ew. [...] położonej przy ul. [...]. W treści ww. aktu notarialnego wskazano dawny nr KW [...] prowadzonej dla w/w działki nr ew. [...]. Księdze wieczystej nr [...] odpowiada obecna elektroniczna księga wieczysta nr [...], z której wynika, że działka położona przy ul. [...] jest oznaczona nr ew. [...]

Z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Wojewody Podlaskiego z dnia [...] maja 2013 r., Nr [...] wynika, że inwestycją objęte są działki nr ew. [...] (pas drogi krajowej) i [...] (basen portowy), z którymi sąsiaduje działka nr ew. [...]. Z projektu zagospodarowania terenu wynika także, że zabezpieczenia ruchu manewrowego zaplanowano w odległości ponad 13 m od granicy z działką nr ew. [...]. Projekt zagospodarowania terenu nie obejmuje natomiast działki [...] położonej przy ul. [...], która znajduje się w odległości kilkakrotnie większej od zaplanowanej inwestycji niż działka położona przy ul. [...] (na której znajduje się port). W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że nieruchomości, których użytkownikiem wieczystym jest skarżąca, nie znajdują się w obszarze oddziaływania kwestionowanej inwestycji. Inwestycja ta nie wpłynie na ograniczenie sposobu zagospodarowania tych nieruchomości, co oznacza, że [...] Sp. z o.o. nie przysługuje przymiot strony w omawianej sprawie.

GINB podał ponadto, że obszar inwestycji został ograniczony do obszaru o długości ok. 48 m wzdłuż drogi krajowej nr 8 (ul. [...]), bezpośrednio przy kładce dla pieszych. Zabezpieczenie ruchu manewrowego zostało zaplanowane bezpośrednio przy granicy pasa drogowego, posiada długość 40 m i szerokość od granicy pasa drogowego - 5 m. Wobec powyższego w ocenie organu odwoławczego zabezpieczenie ruchu manewrowego nie powoduje zawężenia wejścia do basenu portowego, nie ogranicza także zakresu żeglugi śródlądowej odbywającej się z portu znajdującego się na działce nr ew. [...] i tym samym nie wpływa na sposób jej zagospodarowania i wykorzystywania jako port. Kwestionowany obiekt nie ma także wpływu na naruszenie wymogów dotyczących minimalnego prześwitu, określonego w załączniku nr 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 maja 2002 r. w sprawie klasyfikacji śródlądowych dróg wodnych (Dz. U. z 2002r., Nr 77, poz. 695), ponieważ wpływ na to ma istniejąca już kładka dla pieszych, usytuowana wzdłuż drogi krajowej nr 8.

Skargę na powyższą decyzję złożyło [...] w A. Sp. z o.o. wnosząc o jej uchylenie w całości i zobowiązanie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do merytorycznego rozpoznania odwołania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżąca zarzuciła decyzji naruszenie art. 7, 77 § 1, 8, 9,10 § 1 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 28 k.p.a. i art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, poprzez odmowę uznania spółki za stronę postępowania i w konsekwencji bezpodstawne umorzenie postępowania odwoławczego. Skarżąca wskazała, że zajęcie obszaru wodnego basenu portowego jest ewidentnym zawężeniem wejścia do basenu, ogranicza zakres prowadzonej obsługi żeglugi śródlądowej, wpływa ograniczająco na sposób wykorzystania działki numer [...] oraz zmniejsza użyteczność nabrzeży portowych. Zmniejszenie zarysu basenu portowego musi powodować szkodliwe oddziaływanie tej inwestycji drogowej na funkcję portu. Ta szkodliwość zamierzenia drogowego na wodnej budowli portowej została w ocenie skarżącej potwierdzona w prawomocnej decyzji nr [....] z dnia [...] lutego 2010 r. Dyrektora Regionalnego i Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie i dlatego Dyrektor RZGW zalecił "ustalenie wielkości i formy odszkodowania, mającego na celu pokrycie kosztów ewentualnej modyfikacji, sposobu i organizacji korzystania z urządzeń portowych w nowych uwarunkowaniach".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wyrokiem z dnia 6 listopada 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę

Na wstępie rozważań prawnych Sąd I instancji wskazał, że Kodeks postępowania administracyjnego nie określa przesłanek umorzenia postępowania odwoławczego. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że podstawę umorzenia postępowania odwoławczego stanowi przepis art. 105 § 1 k.p.a., który zezwala organowi administracji publicznej na wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. jest możliwe gdy strona skutecznie cofnie odwołanie, gdy organ odwoławczy stwierdzi, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. oraz gdy niemożliwym jest wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 lub 2 albo § 2 k.p.a. Rozpatrując odwołanie strony, organ administracji może wydać rozstrzygnięcie tylko na podstawie art. 138 k.p.a., co w wypadku bezprzedmiotowości postępowania organu II instancji oznacza, że organ odwoławczy powinien wydać decyzję umarzającą postępowanie odwoławcze (art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.). W dalszej części rozważań Sąd orzekający podzielił tezę wyrażoną w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego OPS 16/98, wedle której stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy oraz mając zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. na uwadze wytyczne zawarte w uzasadnieniu poprzedniego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2014 roku, Sąd uznał, że organ odwoławczy trafnie przyjął, iż skarżąca spółka nie jest stroną niniejszego postępowania. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że obszar inwestycji został ograniczony do obszaru o długości ok. 48 m wzdłuż drogi krajowej nr 8 (ul. [...]), bezpośrednio przy kładce dla pieszych. Zabezpieczenie ruchu manewrowego, stanowiące przedmiot decyzji organu l instancji, zostało zaplanowane bezpośrednio przy granicy pasa drogowego, posiada długość 40 m i szerokość od granicy pasa drogowego – 5 m. Planowane zabezpieczenie ruchu manewrowego nie wpływa na zawężenie wejścia do basenu portowego w sposób ograniczający możliwości prowadzenia żeglugi śródlądowej odbywającej się z portu znajdującego się na działce nr ew. [...]. Z projektu zagospodarowania terenu, stanowiącego integralną cześć projektu budowlanego wynika, że zabezpieczenia ruchu manewrowego zaplanowano w odległości ponad 13 m od granicy działki nr ew. [...]. Brak jest jakiegokolwiek dowodu na potwierdzenie tezy skarżącego, iż planowana inwestycja spowoduje zmniejszenie zarysu basenu portowego, które powodować będzie szkodliwe oddziaływanie tej inwestycji drogowej na funkcję portu. Argumentem na poparcie tej tezy nie może być przywołana przez skarżącego decyzja nr [...] z dnia 26 lutego 2010 r. Dyrektora Regionalnego i Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie chociażby z tego powodu, iż zapadła ona na ponad trzy lata przed decyzją I instancji zatwierdzającej projekt budowlany, a więc nie mogła odnosić się do tego projektu. Zdaniem Sądu powyższe ustalenia organu odwoławczego pozwalają na stwierdzenie, iż inwestycja nie wpływa na sposób zagospodarowania i wykorzystywania działki skarżącego jako portu. Tym samym organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny uznając, iż [...] w A. Sp. z o.o. z siedzibą w A. nie posiada przymiotu strony w niniejszym postępowaniu co w konsekwencji musiało skutkować umorzeniem postępowania odwoławczego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło [...] w A. Spółka z o.o., zaskarżając wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I Instancji oraz o zasadzenie od organu na rzecz skarżącego kasacyjnie zwrotu poniesionych kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

-a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak rozpoznania twierdzeń i dowodów przedstawionych na poparcie zarzutów skargi, a w rezultacie oparcie się na ograniczonym materiale dowodowym, a nawet nie dotyczącym niniejszej sprawy, Sąd I instancji niewłaściwie odwołuje się i analizuje usytuowanie zamierzonej inwestycji drogowej w stosunku do obszarów lądowych, twierdzenia uzasadnienia wyroku wskazują , iż Sąd przyjął wyjaśnienia organu w ogóle nie dotyczące okoliczności faktycznych i prawnych zaistniałych na etapie przedmiotowego postępowania, wykroczył poza granice skargi oraz poza granice przedmiotowego postępowania sądowoadministracyjnego, a tym samym nie rozpatrzył istoty sprawy,

-b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 i § 2 ust. 1 p.p.s.a w zw. z art. 7, art.8, art. 77 i art. 80 k.p.a. polegające na niedostrzeżeniu przez Sąd I instancji powoływanego w toku postepowania istotnego naruszenia przez organ art. 77 § 1 , art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., a także na braku odniesienia się i weryfikacji przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych dokonanych przez organ, w tym m.in.:

- niezgodnie z stanem faktycznym sprawy twierdzenie przez Sąd odnośnie braku jakichkolwiek dowodów na potwierdzenie tezy skarżącego, iż planowana inwestycja spowoduje zmniejszenie zarysu basenu portowego, które powodować będzie szkodliwe oddziaływanie planowanej inwestycji drogowej na funkcję portu, podczas gdy w wyroku z dnia 18 lutego 2014 roku, uchylającego pierwszą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o umorzeniu postępowania stwierdzono, że "projektowana inwestycja niewątpliwie ingeruje w ten basen, może potencjalnie wpłynąć na zakres żeglugi odbywającej się z portu", a na co strona skarżąca podnosiła w toku całego postępowania,

- utożsamianie kryterium odległościowego 15 m dotyczącego siły rażenia cum, określonego w § 188 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy w portach morskich i śródlądowych z jednostką miary niedookreśloną, niekonkretną, przybliżoną a faktycznie poprzez możliwość wprowadzenia takiego ujęcia zaniżoną – do 13,07 m, którą WSA przyjął uznając, że "ponad 13 m" mieści się w kryterium odległościowym 15 m "zabezpieczenie ruchu manewrowego zaplanowane w odległości ponad 13 m".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, zarzuty w niej podniesione nie są zasadne.

Sąd pierwszej instancji oddalając skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. uznał, że organ odwoławczy zasadnie stwierdził, iż skarżący nie posiadał przymiotu strony w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad na budowę zabezpieczenia ruchu manewrowego żeglugi śródlądowej w obszarze basenu portowego przy pochylni kładki dla pieszych na drodze krajowej nr 8 nad ulicą [...] w A. na działkach o nr ewidencyjnych [...] i [...]. W sprawie tej została wydana przez Wojewodę Podlaskiego decyzja w dniu [...] maja 2014 r. zatwierdzająca przedłożony projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę. [...] w A. Sp. z o.o. z siedzibą w A. jest użytkownikiem wieczystym m.in. nieruchomości o nr ewidencyjnym [...], na której znajdują się budynki i urządzenia wchodzące w skład portu. Z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że inwestycją związaną z budową zabezpieczenia ruchu manewrowego obejmuje m.in. działkę nr [...], która stanowi basen portowy i sąsiaduję z działką o nr [...] będącej w użytkowaniu wieczystym skarżącej kasacyjnie spółki. Sąd pierwszej instancji podzielając stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie umorzenia postępowania wskazał, że zabezpieczenie ruchu manewrowego zaplanowano w odległości ponad 13 metrów od granicy działki będącej w użytkowaniu wieczystym spółki (najbliżej położony element planowanego zabezpieczenia. Na podkreślenie zasługuje również, że celem planowanej inwestycji jest zabezpieczenie ruchu manewrowego żeglugi śródlądowej przy pochylni kładki dla pieszych zlokalizowanej przy ulicy [...] w A., którą już wykonano w oparciu o pozwolenie na budowę wydanego w odrębnym postępowaniu administracyjnym.

Zauważyć należy, że sam fakt, iż działka skarżących graniczy z działką na której przewidziano budowę zabezpieczenia, nie przesądza o tym, że działka ta znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Kwestia ta oraz ewentualne skutki prawne tego oddziaływania powinny być rozważane w ramach wszczętego postępowania administracyjnego z uwzględnieniem stanu faktycznego danej sprawy z powołaniem się na konkretne przepisy prawa, których naruszenie w związku z budową obiektu powoduje ograniczenia w użytkowaniu lub zagospodarowaniu terenu.

Podkreślić należy, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a. ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu należy natomiast rozumieć, zgodnie z przepisem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Celem tej regulacji było więc przesądzenie w ustawie, że osoby trzecie mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem opartym na konkretnym przepisie prawa materialnego. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Ograniczenie w zagospodarowaniu terenu nie może być następstwem wzrostu obciążeń czy uciążliwości dla otoczenia związanych z przyszłym użytkowaniem obiektu budowlanego, jeżeli nie jest oparte na konkretnym przepisie obowiązującego prawa.

Z projektu budowlanego wynika, że zabezpieczenie ruchu manewrowego zaplanowano bezpośrednio przy granicy pasa drogowego i posiada w obrębie basenu portowego długość 40 metrów i szerokość od granicy pasa drogowego – 5 metrów. Sporne zabezpieczenie nie wpłynie na zakres żeglugi śródlądowej w basenie portowym i zakres korzystania z portu znajdującego się na działce będącej w użytkowaniu wieczystym spółki. Tym samym nie wpłynie ono na sposób jej zagospodarowania i wykorzystania. Sam fakt zmniejszenia powierzchni basenu portowego na której mogą wykonywać manewry statki żeglugi śródlądowej nie oznacza, że ma do wpływ na możliwość zagospodarowania i sposób korzystania z działki stanowiącej gruntu nr [...] stanowiącej własność skarżącej spółki. Nie oznacza, że określone statki nie będą mogły korzystać z urządzeń portowych i budynku położonych na nieruchomości spółki, że wpłynie to na możliwości zagospodarowania tej działki- takie możliwości ograniczy. Wpływ ten musi być realny, a nie czysto hipotetyczny, nie oparty na racjonalnych przesłankach.

Za nieuzasadniony należy uznać zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Sąd posiadał pełne akta administracyjne, które dały mu możliwość zbadania sprawy w we wszystkich istotnych do sprawy aspektach. W tym miejscu należy ponownie zauważyć, że przedmiotem badania w niniejszej sprawie nie jest realizacja inwestycji związanej z wykonaniem kładki dla pieszych, która było przedmiotem innego postępowania administracyjnego. Sąd Wojewódzki zbadał w pełnym zakresie zaskarżoną decyzję, co znalazło potwierdzenie w sporządzonym uzasadnieniu, które odpowiada warunkom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w postępowaniu Sądu I instancji działań mogących świadczyć o naruszeniu art. 134 § 1 p.p.s.a.

Brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego niedostrzeżeniu przez Sad Wojewódzki naruszenia przez organy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej odnosi się w równym stopniu do zakresu i wnikliwości postępowania wyjaśniającego, jak i do stosowania norm prawa materialnego, to jest do całokształtu przepisów prawnych służących załatwieniu sprawy. Organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy. W myśl art. 7 i art. 77 k.p.a. na organach spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do rozpatrzenia wniosku strony. Natomiast zgodnie z art. 80 k.p.a. wniosek dotyczący okoliczności faktycznych powinien być oparty na rozpoznaniu wszystkich dowodów w sprawie i nie tylko z osobna, ale w powiązaniu ze sobą. Analiza akt sprawy administracyjnej pozwala na stwierdzenie, że organy administracji przeprowadziły postępowanie wyjaśniające na tyle wnikliwie, że pozwalało to na ustalenie wszystkich istotnych okoliczności do rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności charakter inwestycji objętej zatwierdzonym projektem, położenie działek na których inwestycja ma być zrealizowana, ich położenie w stosunku do działki skarżącej kasacyjnie, sposób zagospodarowania wspomnianych działek, obszaru oddziaływania inwestycji. Dokonanej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego nie można przypisać cech dowolności. Poczynione ustalenia znajdują bowiem potwierdzenie w zgromadzonym przez organ materiale dowodowy.

Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził również podstaw do stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji art. 153 k.p.a. mówiącego o mocy wiążącej orzeczenia. W orzeczeniu zaskarżonego wyroku wskazano, że w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2014 roku, sygn. akt VII SA/Wa 2087/13 nie przesądzono, iż spółce winna być w niniejszej sprawie uczestnikiem postępowania. Wyraźnie podsumowując swoje rozważania Sąd na stronie 8 stwierdza, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego winien " ponownie zweryfikować obszar oddziaływania planowanej inwestycji". Przy czym będzie miał na względzie, że Sąd nie przesądza o tym czy [...] Sp. z o.o. ma w niniejszym postępowaniu przymiot strony".

Nie może stanowić podstawy odmiennej oceny złożonej skargi kasacyjnej również zgłoszony zarzut naruszenia § 188 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy w portach morskich i śródlądowych. Powołany przepis określa bezpieczną odległość osób postronnych na nabrzeżu od punktu cumowania podczas odbijania i dobijania statku do nabrzeża. Przepis ten nie zawiera natomiast norm technicznych, określających odległości obiektów budowlanych od odbijających i dobijających statków. Mówiąc o odległości 13 metrów Sąd Wojewódzki miał na uwadze odległość najbliższego punktu konstrukcyjnego objętego zamiarem inwestycyjnym zabezpieczenia ruchu manewrowego żeglugi śródlądowej od granicy z nieruchomości strony skarżącej. Jest rzeczą oczywistą, a co wynika z projektu budowlanego, że na tym obiekcie nie będą przebywać osoby fizyczne. Natomiast w niniejszej sprawie nie stanowi przedmiotu rozważań odległość wykonanej uprzednio kładki dla pieszych, która nie jest przedmiotem niniejszego postępowania.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.