Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 312/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-07-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 1, art. 80 par. 1- par. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Urszula Zięba (spr.) po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 lipca 2020r. sprawy ze skargi C. . z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] stycznia 2020r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu rachunku bankowego skargę oddala.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z dnia 20 stycznia 2020r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego K. z dnia 15 listopada 2019r., nr [...] oddalające skargę "C." sp. z o. o. Realizacje spółka komandytowa w K. na czynność egzekucyjną, polegającą na zajęciu rachunku bankowego.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Naczelnik US K, jako organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne wobec ww. zobowiązanego na podstawie własnego tytułu wykonawczego z dnia 16 września 2019r., nr [...] obejmującego zaległość w podatku od towarów i usług za VII.2019r. W dniu 17 września 2019r. wszczęto egzekucję do zobowiązanej, dokonując zajęcia rachunku bankowego w . (wysłane za pomocą systemu elektronicznego zawiadomienie z dnia 17 września 2019r., nr [...].

Organ egzekucyjny w dniu 24 września 2019r. doręczył zobowiązanej odpis ww. tytułu wykonawczego wraz zawiadomieniem o zajęciu.

W dniu 18 września 2019r. wysłano za pomocą systemu elektronicznego OGNIVO aktualizację zawiadomienia nr [...] o zajęciu rachunku bankowego zobowiązanej a w dniu 8 października 2019r. zawiadomienie o uchyleniu ww. zajęcia.

Pismem z dnia 8 października 2019r. zobowiązana, działając przez pełnomocnika, złożyła skargę na ww. zajęcie. W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że ww. zajęcie zostało wydane z naruszeniem art. 64 § 1 pkt 4, § 8 oraz § 9 pkt 2 i art. 80 § 2 w zw. z art. 59 § pkt 1 w zw. z art. 26 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 1438 ze zm. dalej: "u.p.e.a."), poprzez obciążenie zobowiązanej kosztami egzekucyjnymi w kwocie 6.174,10 zł w sytuacji, gdy zobowiązana w dniu 17 września 2019r., a więc jeszcze przed dokonaniem zajęcia wierzytelności rachunku bankowego z dnia 17 września 2019r., uiściła na rachunek organu egzekucyjnego całą należność główną objętą ww. tytułem wykonawczym. A zatem brak było podstaw do obciążania zobowiązanej kosztami egzekucyjnym ustalonymi w ww. zajęciu.

W dniu 15 listopada 2019r. Naczelnik US K. wydał postanowienie nr [...] o oddaleniu skargi. W uzasadnieniu organ egzekucyjny stwierdził, że w chwili dokonania zajęcia rachunku bankowego, organ nie miał wiedzy o wpłacie dokonanej przez spółkę w tym samym dniu, a zatem zajęcie "nie może być uznane, jako nieprawidłowość".

Na powyższe postanowienie zobowiązana, działając przez pełnomocnika, złożyła w ustawowym terminie zażalenie. W zażaleniu zarzucono: "naruszenie art. 54 § 5a u.p.e.a w związku z art. 64 § 1 pkt 4, § 8 oraz 9 pkt 2 i art 80 § 2 w związku z art 59 § 1 pkt 1 w związku z art. 26 § 5 u.p.e.a., polegającego na prowadzeniu postępowania egzekucyjnego oraz dokonaniu zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 17.09.2019r. w sytuacji, gdy zobowiązany w dniu 17.09.2019r., a więc jeszcze przed dokonaniem zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 17.09.2019r. uiścił na rachunek organu egzekucyjnego całą należność główną objętą tytułem wykonawczym nr [...] z dnia 16.09.2019r. W związku z czym,, postępowanie egzekucyjne w zakresie należności głównej powinno zostać umorzone przed podjęciem czynności egzekucyjnych, a w konsekwencji także bezpodstawne obciążenie Zobowiązanego kosztami egzekucyjnym w kwocie 6174,10 zł".

Po przeprowadzeniu postępowania zażaleniowego, organ II instancji wydał w dniu 20 stycznia 2020r. postanowienie, o którym mowa na wstępie. W uzasadnieniu powołano się m.in. na treść art. 54 § 1 u.p.e.a. i wskazano, że w przedmiotowej sprawie dokonano skutecznego zajęcia egzekucyjnego, stosując środek egzekucyjny wymieniony w art. 80 § 1 i § 2 u.p.e.a. Podano, że organ egzekucyjny, dokonując przedmiotowego zajęcia, postąpił zgodnie z dyspozycją ww. przepisu. Organ egzekucyjny doręczył stronie w dniu 24 września 2019r. zawiadomienia o zajęciu z dnia 17 września 2019r., które zostało sporządzone poprawnie, zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku nr 3, o którym mowa jest w rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 września 2018r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2018r., poz. 1804), a tym samym zawiera wszystkie, wymagane prawem informacje na temat zobowiązanej oraz zajętej kwoty. W tej sytuacji stwierdzono, że przedmiotowe zajęcie zostało sporządzone i doręczone prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami. W skardze pełnomocnik strony nie poruszył kwestii dotyczących czynności wykonawczych, tj. prawidłowości zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego, nie wskazał sposobu naruszenia przez organ egzekucyjny art. 80 u.p.e.a., regulującego postępowanie w powyższym zakresie. Odpowiadając na zarzuty zobowiązanego podniesione w skardze i w zażaleniu, a dotyczące naruszenia przez organ egzekucyjny art. 54 § 5a u.p.e.a. w związku z art. 64 § 1 pkt 4, § 8 oraz 9 pkt 2 i art 80 § 2 w związku z art 59 § 1 pkt 1 w związku z art. 26 § 5 u.p.e.a., organ odwoławczy zauważył, że z akt sprawy wynika, iż organ egzekucyjny dokonał w dniu 17 września 2019r. zajęcia rachunku bankowego . Natomiast z dokumentów zobowiązanej (potwierdzenia wykonania przelewu do organu podatkowego z dnia 17 września 2019r.) nie wynika jasno, kiedy kwota przelana, wpłynęła na rachunek wierzyciela – N. W tej sytuacji, organ odwoławczy nie mógł się zgodzić z twierdzeniem pełnomocnika zobowiązanej zawartym w zażaleniu, "(...) że Zobowiązany uiścił całą należność główną w dniu wystawienia przez organ egzekucyjny zawiadomienia o zajęciu wierzytelności (a więc przed doręczeniem zajęcia do banku prowadzącego rachunek Zobowiązanego) (...)". Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że podstawą skargi nie jest w istocie sama czynność zajęcia egzekucyjnego rachunku bankowego, ale wysokość i zasadność naliczonych kosztów egzekucyjnych. Badanie prawidłowości naliczenia kosztów egzekucyjnych nie było przedmiotem niniejszego postępowania. Zatem nieuzasadnione były zarzuty o naruszeniu przez organ egzekucyjny powyższych przepisów, bowiem jak wykazano zajęcie rachunku bankowego nie naruszyło prawa. Na marginesie należy zauważono, że organ egzekucyjny w dniu 15 listopada 2019r. wydał zawiadomienie nr [...] o wysokości kosztów postępowania egzekucyjnego, wskazując zobowiązanej drogę do ustalenia kosztów postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 64c § 6a i 7 u.p.e.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie strona skarżąca zaskarżyła ww. postanowienie w całości i zarzuciła mu naruszenie:

- art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 k.p.a. w zw. z art. 17, art. 18 oraz art. 54 § 5a w zw. z art. 59 § 1 pkt 1, art. 26 § 5 oraz art. 80 § 1 i 2 u.p.e.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że organ I Instancji, prawidłowo prowadził postępowanie egzekucyjne i dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 17 września 2019r., w sytuacji, gdy skarżący w dniu 17 września 2019r., a więc jeszcze przed dokonaniem zajęcia z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 17 września 2019r., uiścił na rachunek organu egzekucyjnego całą należność główną, objętą tytułem wykonawczym nr [...]z dnia 16 września 2019r., w związku z czym, postępowanie egzekucyjne w zakresie należności głównej, powinno zostać umorzone przed podjęciem czynności egzekucyjnych przez organ egzekucyjny, w związku z czym, czynność zajęcia była nieprawidłowa, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziły organ do przyjęcia, że skarga na czynność egzekucyjną, a następnie zażalenie skarżącego na postanowienie organu I instancji, oddalające tę skargę były bezzasadne,

- art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez organ (a także organ I instancji) zebrania kompletnego materiału dowodowego w sprawie oraz ustalenia wszelkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez nieustalenie, kiedy środki wpłacone przez skarżącego w dniu 17 września 2019r. na rachunek bankowy wierzyciela zostały zaksięgowane na tym rachunku bankowym, a także błędne przyjęcie, że to skarżący był zobowiązany wykazać, kiedy to nastąpiło, podczas gdy jest to rolą organu prowadzącego postępowanie, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż organ nie ustalił finalnie, kiedy środki znalazły się na rachunku bankowym wierzyciela, a równocześnie pośrednio wykluczył, że nastąpiło to 17 września 2019r., przyjmując, że egzekucja była prowadzona prawidłowo.

W uzasadnieniu skargi, strona skarżąca przedstawiła uzasadnienie merytoryczne ww. zarzutów i wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych

W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonego postanowienia. Nie znaleziono także podstaw do uznania zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, uznając, że było ono przeprowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi z k.p.a. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie, zaistniały zatem warunki do jej rozpoznania w trybie uproszczonym.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w granicach kompetencji, przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że nie zawierają one wad, powodujących konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd podziela argumentację zawartą w postanowieniach organu I i II instancji. W konsekwencji skarga "C. sp. z o. o. Realizacje spółka komandytowa w Krakowie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 20 stycznia 2020r., nr [...] którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego K. z dnia 15 listopada 2019r., nr [...] oddalające skargę na czynność egzekucyjną, polegającą na zajęciu rachunku bankowego. Zatem w badanej sprawie, przedmiotem oceny jest prawidłowość postanowienia o oddaleniu skargi na czynność egzekucyjną, polegającą na zajęciu rachunku bankowego.

W tym miejscu wskazać należy, że skargę na czynność egzekucyjną normuje art. 54 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem, zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Prawo do wniesienia skargi na czynności administracyjne powstaje wówczas, gdy strona wzrusza czynności natury wykonawczej, czynności faktyczne podejmowane w toku egzekucji. Poprzez wniesienie skargi można kwestionować skutecznie jedynie działania organów egzekucyjnych podjęte w ramach postępowania egzekucyjnego. W postępowaniu w sprawie skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego, kontrolą objęta jest jedynie prawidłowość zaskarżonej czynności, a nie działania będące podstawą postępowania egzekucyjnego.

Kontroli w tym trybie mogą podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi są zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego.

W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, iż skarga składana w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a., powinna dotyczyć konkretnej czynności egzekucyjnej, a organ dokonuje w tym trybie oceny zgodności z prawem czynności faktycznych, podjętych przez organ egzekucyjny w wykonaniu zastosowanego środka egzekucyjnego. Na szczególne podkreślenie zasługuje przy tym okoliczność, iż w ramach skargi na czynności egzekucyjne można wnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się również pogląd, zgodnie z którym, w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a., kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015r. sygn. akt: II FSK 778/13; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015r. sygn. akt: II FSK 1688/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015r. sygn. akt: III SA/Wa 3396/14).

W ramach skargi na czynności egzekucyjne można zatem podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty.

Skarga ma bowiem charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015r., sygn. akt: II FSK 778/13; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015r., sygn. akt: II FSK 1688/13, wyrok NSA z dnia 24 października 2014r., sygn. akt: II GSK 1377/13).

Przy tak zakreślonych zarzutach i granicach skargi, a więc w trybie art. 54 u.p.e.a., nie bada się zasadności wystawienia tytułów wykonawczych przez wierzyciela, czy też istnienia egzekwowanego obowiązku. Te kwestie są bowiem przedmiotem odrębnych postępowań, tj. postępowania w sprawie wniesionych przez zobowiązanego zarzutów, czy też wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Jak już bowiem wskazano wyżej, w postępowaniu wszczętym skargą na czynność egzekucyjną organ egzekucyjny bada jedynie prawidłowość dokonanej czynności.

Podkreślenia wymaga również, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia, służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a.

Rozpatrzenie zarzutów w postępowaniu skargowym byłoby obejściem prawa i naruszałoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia (tak np. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015r. sygn. akt: II FSK 1688/13). Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja, w ramach której, dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie są względem siebie konkurencyjne. Nie można ich stosować zamiennie. Każdy z nich, w szczególności skarga na czynności egzekucyjne i zarzuty dotyczy konkretnych uchybień, jest wnoszony w różnym terminie i rozpoznawany z zastosowaniem innych przesłanek. Rodzajowa tożsamość przedmiotu zaskarżenia skargi oraz innych środków prawnych nie oznacza, że określonemu podmiotowi przysługuje możliwość wyboru środka prawnego. Dyferencjacja środków prawnych następuje bowiem nie tylko, poprzez zróżnicowanie przedmiotu zaskarżenia, ale także poprzez zastosowanie kryteriów odnoszących się do innych elementów konstrukcji środków prawnych. Zasadą jest zatem wniesienie jednego środka prawnego, a nie dwóch konkurujących wobec siebie (tak: wyrok NSA z dna 24 października 2014r. sygn. akt II GSK 1377/13).

Wskazać również należy, że w świetle art. 1a pkt 2 u.p.e.a., ilekroć w ustawie jest mowa o czynności egzekucyjnej - rozumie się przez to wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, a więc środka wymienionego w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Do czynności egzekucyjnych zalicza się zatem wszelkie czynności zajęcia prawa majątkowego zobowiązanego, takie jak np. zajęcie wynagrodzenia, renty, rachunku bankowego bądź innej wierzytelności pieniężnej, a także zajęcia ruchomości lub nieruchomości oraz dalsze czynności związane z realizacją tych środków egzekucyjnych, takie jak np. odebranie zajętych ruchomości bądź ich licytacja.

Na potrzeby kontrolowanej przez Sąd sprawy, wskazać również należy, że zgodnie z art. 80 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego (§ 1). Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia (§ 2). Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego (§ 3).

Sąd badając sprawę, której przedmiotem jest skarga na dokonaną czynność egzekucyjną polegającą na zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, powinien przede wszystkim ocenić, czy jest ona zgodna z art. 80 u.p.e.a. (por. wyrok WSA w Warszawie z 19 maja 2010r. o sygn. akt: III SA/Wa 420/10).

W kontrolowanej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego K., jako organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne wobec ww. zobowiązanego na podstawie własnego tytułu wykonawczego z dnia 16 września 2019r., nr [...], obejmującego zaległość w podatku od towarów i usług za lipiec 2019r. W dniu 17 września 2019r. wszczęto egzekucję, dokonując zajęcia rachunku bankowego w mBanku S.A. (wysłane za pomocą systemu elektronicznego zawiadomienie z dnia 17 września 2019r., nr [...]. Organ egzekucyjny w dniu 24 września 2019r. doręczył ww. stronie skarżącej odpis ww. tytułu wykonawczego wraz zawiadomieniem o zajęciu.

Jak wynika z akt sprawy, organ egzekucyjny zastosował w toku postępowania środek egzekucyjny - egzekucję z wierzytelności z rachunku bankowego, przewidzianą w art. 1a pkt 12 u.p.e.a.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, czynność egzekucyjna została dokonana z zachowaniem reguł przewidzianych w art. 80 § 1 u.p.e.a. Organ egzekucyjny doręczył bowiem stronie w dniu 24 września 2019r. zawiadomienia o zajęciu z dnia 17 września 2019r., które zostało sporządzone poprawnie, zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku nr 3, o którym mowa jest w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 12 września 2018r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2018r., poz. 1804), a tym samym zawiera wszystkie, wymagane prawem informacje na temat zobowiązanej oraz zajętej kwoty. W tej sytuacji należy stwierdzić, że przedmiotowe zajęcie zostało sporządzone i doręczone prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami.

W odniesieniu do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez organ egzekucyjny art. 80 § 2 w związku z art. 59 § 1 pkt 1 w związku z art. 26 § 5 u.p.e.a. – rację ma Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wskazując, że z akt sprawy wynika, iż organ egzekucyjny dokonał w dniu 17 września 2019r. zajęcia rachunku bankowego strony skarżącej w . Natomiast z dokumentów strony (potwierdzenia wykonania przelewu do organu podatkowego z dnia 17 września 2019r.) nie wynika jasno, kiedy przelana kwota, wpłynęła na rachunek wierzyciela - Naczelnika Urzędu Skarbowego K. w N BP Ponadto słusznie zauważył organ, że kwestia umorzenia postępowania egzekucyjnego, doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, czy też wysokości naliczonych kosztów egzekucyjnych nie jest przedmiotem rozstrzygania w postępowaniu w sprawie skargi na czynności egzekucyjne, na co Sąd wskazywał już w powyższych rozważaniach. Badanie tych kwestii odbywa się bowiem w odrębnych postępowaniach.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji prawidłowo oceniły dokonanie zaskarżonej czynności egzekucyjnej w kontekście jej zgodności z powołanymi wyżej przepisami u.p.e.a., które regulują sposób i formę zastosowania środka egzekucyjnego, jakim jest zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego.

Odnosząc się natomiast do zarzutów strony skarżącej, sformułowanych w skardze, opartych na ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, Sąd wskazuje, że zaskarżone postanowienie organu I i II instancji nie narusza zasad ogólnych postępowania administracyjnego, wyrażonych m.in. w art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 k.p.a. Treść art. 7 k.p.a. zawiera zasadę prawdy obiektywnej; uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli i stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z kolei art. 8 k.p.a. wskazuje na zasadę zaufania do władzy publicznej; utrwalone praktyki rozstrzygania spraw; a § 1 ww. przepisu stanowi, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Z art. 77 § 1 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast art. 80 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Biorąc pod uwagę wszystkie wyżej wymienione przepisy, Sąd stwierdza, że postępowanie w sprawie skargi na czynność egzekucyjną było jawne, tzn. strona na każdym etapie postępowania, mogła zapoznać się z jego zaawansowaniem i zgłaszać wnioski i wyjaśnienia. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. przeanalizował dogłębnie posiadany materiał dowodowy. Jednocześnie na uwagę zasługuje fakt, iż strona skarżąca wiedziała o istnieniu ww. zaległości, bowiem w dniu 3 września 2019r. odebrała upomnienie. Zatem strona skarżąca powinna liczyć się faktem, iż tytuł wykonawczy zostanie wystawiony przez wierzyciela i zostanie wszczęta egzekucja do jej majątku. Ponadto, wbrew temu, co twierdzi strona w skardze, nie doszło do naruszenia zasady zaufania do organów władzy publicznej, gdyż organ odwoławczy w zaskarżonym rozstrzygnięciu wyjaśnił jej, jakimi przepisami prawa się kierował.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 136 § 1 k.p.a., prawidłowo wyjaśnił organ zażaleniowy, że przepis ten nie został naruszony, bowiem brak było przesłanek, aby przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Z akt sprawy wynika, iż organ egzekucyjny dokonał w dniu 17 września 2019r. zajęcia rachunku bankowego strony skarżącej w [...] Dla organu odwoławczego był to dokument wiążący w sprawie dokonania zajęcia. Jeżeli strona skarżąca przedstawia dokumenty na poparcie odmiennej argumentacji, to z tych dokumentów powinno wyraźnie wynikać, kiedy wierzyciel otrzymał wpłacone środki. W tym wypadku, ciężar dowodu spoczywa na osobie, która powołuje się na dowód powołany w dokumencie. Natomiast z dokumentu przedstawionego przez skarżącą (karta nr [...], potwierdzenie wykonania przelewu do organu podatkowego z dnia 17 września 2019r.) nie wynika jasno, kiedy przelana kwota, wpłynęła na rachunek wierzyciela - Naczelnika Urzędu Skarbowego K. w NBP.

Sąd wskazuje również, że wydane w sprawie postanowienie organu I i II instancji zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie i zawiera pełne uzasadnienie, zarówno faktyczne, jak i prawne. Nie sposób też zarzucić organowi zażaleniowemu, że nie dokonał oceny szerokiej i wybiegającej ponad zarzuty zażalenia. W swoim postanowieniu, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. opisał stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w zażaleniu, a postanowienie spełnia wymogi stawiane przez art. 124 k.p.a. Jednocześnie w kontekście zarzutu naruszenia art. 138 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., zauważyć trzeba, że w uzasadnieniu postanowienia wydanego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. stronie skarżącej obszernie wyjaśniono, z jakich powodów jej zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Jednocześnie w kontekście powyższego, Sąd pragnie zauważyć, że art. 18 u.p.e.a. wyraża zasadę jedynie pomocniczego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które należy stosować nie wprost, lecz odpowiednio. Wyjaśnić należy, że z uwagi na specyfikę postępowania egzekucyjnego, organy obu instancji w sposób adekwatny do przedmiotowej sprawy, oparły postępowanie na przepisach i zasadach, wynikających z k.p.a.

W ocenie Sądu, poddane sądowej kontroli rozstrzygnięcie organu I i II instancji, stanowi wynik prawidłowej wykładni oraz prawidłowego zastosowania postanowień k.p.a. oraz u.p.e.a. Organ wywiązał się z obowiązku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie naruszono również zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organu I i II instancji, wyjaśniono również zasadność przesłanek, którymi kierowano się przy załatwieniu sprawy.

Niezależnie od powyższego, Sąd na marginesie zauważa, że w dniu 11 sierpnia 2020r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wydał wyrok o sygn. I SA/Kr 566/20, którym uchylono postanowienie I i II instancji, tj. postanowienie z dnia 27 kwietnia 2020r. Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. oraz postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego K. z dnia 14 stycznia 2020r., którym organ określił "C. sp. z o. o. Realizacje spółka komandytowa w K., wysokość kosztów egzekucyjnych w kwocie 6 174 zł 10 gr.

Konkludując rozważania w powyższym zakresie, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie organu I i II instancji, odpowiada prawu. Wydając, poddane sądowej kontroli postanowienie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 k.p.a., prawidłowo utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Ponadto Sąd nie znalazł powodów do stwierdzenia, że w zaskarżonym postanowieniu naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się wystąpienia okoliczności naruszających prawo i mogących być podstawą wznowienia postępowania. Sąd nie znalazł też przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości lub w części.

Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 p.p.s.a., oddalił skargę, uznając ją za bezzasadną.