Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 72/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy: article: art. 156 par 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Artur Mudrecki po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Dyrektora Izby Skarbowej w Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Go 785/08, w sprawie ze skargi T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 18 sierpnia 2008 r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 1995 r. postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Go 785/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim sprostował uzasadnienie sporządzone do wydanego wyroku z dnia 2 grudnia 2008 r., w sprawie I SA/Go 785/08, w ten sposób, że na stronie 14 uzasadnienia zastąpił dwukrotnie użyte sformułowanie "do końca 2002", sformułowaniem "do końca 1997".

W zażaleniu na powyższe postanowienie wniesiono o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gorzowie Wlkp. Orzeczeniu Sądu pierwszej instancji zarzucono naruszenie przepisu art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej; u.p.p.s.a.) poprzez błędną wykładnię i zastosowanie polegające na dokonaniu przez Sąd sprostowania, podczas gdy w sprawie nie wystąpiła przewidziana w tym przepisie przesłanka, stanowiąca podstawę do sprostowania.

Zdaniem żalącego sprostowanie jakie uczynił Sąd pierwszej instancji, nie było sprostowaniem niedokładności, błędu pisarskiego, rachunkowego czy innej oczywistej omyłki. Kwestia określenia okresu, do którego w kwestii odsetek należało stosować przepisy ustawy o zobowiązaniach podatkowych, stanowi istotę sporu, a zatem okoliczność merytoryczną mającą podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 156 § 1 u.p.p.s.a. Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przepis ten wymienia jakiego rodzaju nieprawidłowości mogą być w trybie tym wyeliminowane. Sprostowanie nie może dotyczyć merytorycznego rozstrzygnięcia, a tym samym nie może prowadzić do zmiany jego treści.

Dyrektor Izby Skarbowej w decyzji wydanej po wznowieniu postępowania, na wniosek podatnika, w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt SK 63/06, uznał, że do odsetek których obowiązek zapłaty powstał przed dniem 1 stycznia 1998 r. wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie ma zastosowania. Dokonując legalności zaskarżonej decyzji, Sąd pierwszej instancji,

wyrokiem z dnia 2 grudnia 2008 r., uchylił zaskarżoną decyzję.

Sprostowanie WSA polegało na dwukrotnej zamianie sformułowania "do końca 2002" na sformułowanie "do końca 1997". W pierwszym przypadku dokonano sprostowania w części zdania wskazującej na stanowisko organów podatkowych. W drugim sprostowanie obejmowało sformułowanie zawarte w wytycznych dla organów podatkowych. W stwierdzeniu zawartym w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 grudnia 2008 r. "Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ będzie zobowiązany do uwzględnienia orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 16 października 2007 r. także w zakresie odsetek naliczonych do końca 2002 r. [...]", zamieniono wyrazy "do końca 2002" na "do końca 1997 r." Zauważyć więc należy, że sprostowanie przez WSA okresu do którego w zakresie odsetek należało uwzględnić wyrok Trybunału Konstytucyjnego stanowiło kwestię merytoryczną. Dlatego też za słuszne należało uznać wskazanie żalącego, że dokonane sprostowania Sądu pierwszej instancji nie były sprostowaniem oczywistej omyłki, błędu pisarskiego, rachunkowego czy innej oczywistej omyłki.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 u.p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 u.p.p.s.a orzekł jak w sentencji.