Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1276/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-12-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi
Odmówiono przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu
Powołane przepisy: article: art. 86  par.  1, art.87  par.  1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. M. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu sądowego w sprawie z Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie :

Pismem z dnia 27 września 2017 r. J. M., reprezentowany przez pełnomocnika r. pr. M. K., zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Zarządzeniem z dnia 8 listopada 2017 r. Sąd wezwał pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 9 odpisów podpisanej skargi lub jej uwierzytelnionej kopii celem doręczenia uczestnikom postępowania. Nadto zobowiązał stronę do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie [...]zł. Sąd jednocześnie pouczył, że niewykonanie ww. zobowiązań w terminie siedmiodniowym spowoduje odrzucenie skargi.

Pismo zawierające wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi oraz odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego, zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 17 listopada 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 18), jednakże w przypisanym terminie nie wykonano wezwań Sądu.

W dniu 1 grudnia 2017 r. pełnomocnik skarżącego nadał w urzędzie pocztowym skierowany do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu sądowego, załączając 9 odpisów skargi oraz dowód potwierdzający jej opłacenie.

Pełnomocnik w uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że w dniu 17 listopada 2017 r. odbierał większą liczbę pism i jedno z nich zwyczajnie spadło podczas układania korespondencji za szafkę, a dopiero w dniu 1 grudnia 2017 r. odnalazł korespondencję. Podkreślił, że po raz pierwszy zdarzył mu się taki wypadek losowy, na który nie miał wpływu. Jednocześnie wskazał, że Sąd w piśmie przewodnim podał jedynie sygnaturę sprawy bez określenia stron, co utrudniło po odnalezieniu listu ustalenie, której sprawy dotyczy pismo, gdyż nie jest to jego jedyna sprawa w Sądzie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje :

Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.- dalej "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Orzeczenie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Powyższe warunki muszą zostać spełnione łącznie, aby wniosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony 1 grudnia 2017 r., tj. w dniu odnalezienia zagubionej korespondencji z Sądu, a zatem z zachowaniem siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. Spełniona została również przesłanka wynikająca z art. 87 § 4 P.p.s.a., skoro do wniosku załączono wymagane odpisy skargi jak i skargę opłacono. Natomiast we wniosku nie uprawdopodobniono, aby uchybienie terminu było niezawinione.

W orzecznictwie i w literaturze przyjmuje się, że uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkody te muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy zobowiązany do dokonania określonej czynności postępowania nie mógł przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy czym brak winy powinien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy

i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Do przeszkód uniemożliwiających terminowe dokonanie czynności z uwagi na różnorodność zjawisk życiowych zalicza się np.: przerwę w komunikacji, nagłą chorobę strony lub pełnomocnika, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, itp. (por. postanowienie NSA z dnia 9 września 2014 r., sygn. akt II GZ 499/14, opubl. w Lex nr 1530525). Ponadto w judykaturze podkreśla się, że niedochowanie terminu z winy pełnomocnika strony jest równoznaczne z niedochowaniem terminu do dokonania danej czynności procesowej przez samą stronę.

Zdaniem Sądu, powołana przez pełnomocnika skarżącego okoliczność, że podczas układania odebranej korespondencji, przesyłka zawierająca wezwania Sądu spadała za szafkę, nie stanowi przyczyny uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminu. Okoliczność ta nie jest zdarzeniem nadzwyczajnym czy losowym, któremu nie można było zapobiec i na powstanie której to pełnomocnik nie miał wpływu. Zagubienie przesyłki nie było bowiem spowodowane istnieniem siły wyższej, lecz leżało wyłącznie po stronie radcy prawnego na którym to jako osobie posiadającej stosowne przygotowanie, ciąży obowiązek takiej organizacji pracy, aby uniemożliwić powstanie zaniedbań w związku ze świadczoną pomocą prawną i zabezpieczyć interesy swojego mocodawcy przed negatywnymi konsekwencjami związanymi z tokiem prowadzonych postępowań. Strona reprezentowana przez pełnomocnika działa bowiem w taki sposób, jakby sama dokonywała czynności procesowych, tyle że przy wykorzystaniu profesjonalnej pomocy, w konsekwencji ponosi również odpowiedzialność związaną z wyborem pełnomocnika oraz skutków jego działań i zaniechań (post. NSA z dnia 12 lutego 2010 r., sygn. akt II OZ 88/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Oczywistym jest zatem, że od profesjonalnego pełnomocnika wymagane jest dochowanie szczególnej (podwyższonej) staranności w zabezpieczeniu i przechowywaniu odebranej korespondencji, by nie doprowadzać do uchybienia terminom procesowym. Tymczasem zagubienie przesyłki świadczy o braku należytej staranności w dopełnieniu obowiązków, która to przy uwzględnieniu obiektywnego miernika staranności polega też na tym, aby tego rodzaju zdarzenia nie miały miejsca. Skoro zatem pełnomocnik odebrał przesyłkę, a nie zabezpieczył jej przed zgubieniem (wpadnięciem za szafkę), to tym samym nie można przyjąć, aby uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi i uiszczenia wpisu sądowego nastąpiło bez jego winy.

W ocenie Sądu za chybiony uznać należy również argument, że po odnalezieniu listu utrudnione było ustalenie sprawy, której pismo przewodnie dotyczy z uwagi na brak określenia w nim strony skarżącej. W tej mierze wyjaśnienia wymaga, że w przesłanym - wraz z tym pismem przewodnim - zarządzeniu o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego jednoznacznie wskazano, że skarżącym jest J. M., zaś nawet jeśli w dalszym ciągu pełnomocnik miał wątpliwości jakiej sprawy wezwania dotyczącą, to mógł uzyskać stosowną informację w tym zakresie kontaktując się z Sądem, chociażby telefonicznie.

Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.