Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 253/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2005-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz, Sędziowie Asesor WSA Joanna Brzezińska, Asesor WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska (spr.), Protokolant Agnieszka Lasecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2005 r. przy udziale sprawy ze skargi T.S. na Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunki zabudowy i zagospodarowania terenu Oddalono skargę


UZASADNIENIE

II SA/Go 253/05

Uzasadnienie

W dniu [...].04.2004r. Wójt Gminy wydał decyzję o warunkach zabudowy. Decyzja została wydana na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 4, art. 61 ust. 1, art. 63 ust.2,4, art. 64 ust. 1, art. 65 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 2 ust.1 pkt 3 ustawy z 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Decyzje zostały wydane po rozpatrzeniu wniosku B. i K.P. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegających na budowie zabudowy zagrodowej – domu mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [...] położonych w miejscowości [...].

Na podstawie przepisów:

- ustawy z 7 lipca 1994r. prawo budowlane

- rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie

- ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych

- ustawy z 18 lipca 2001r. prawo wodne

- ustawy z 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

- rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r., w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego

- rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków gospodarowania obiektów budowlanych

- rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r., w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosownych w decyzjach o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy

- rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r., w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania ternu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

- rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 2 kwietnia 2001r., w sprawie geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz zespołów uzgodnienia dokumentacji projektowej,

ustalone zostały warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zabudowy zagrodowej – domu jednorodzinnego na działkach nr [...] położonych w miejscowości [...].

W uzasadnieniu podano, że za strony postępowania uznano właścicieli działek sąsiednich przyległych do działek objętych ustaleniami decyzji. W trakcie postępowania T.S. zgłosiła zastrzeżenia co do granic działek podnosząc, że zostały wkopane słupki graniczne. W tym zakresie przeprowadzono postępowanie wyjaśniające i powyższych zarzutów nie uznano za przeszkodę w wydaniu decyzji.

Warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego zostały opracowane na podstawie analizy stanowiącej załącznik do decyzji.

Budowa zagrodowa realizowana ma być na działce [...].

Projekt decyzji został przygotowany przez uprawnionego urbanistę B.J.. Decyzja T.S. doręczona została 04.05.2004r.

Od przedmiotowej decyzji w dniu [...].05.2004r. odwołanie złożyła T.S., w którym wniosła o unieważnienie decyzji wydanej przez Wójta Gminy, uznanie że wszelkie prace geodezyjne zostały wykonane niezgodnie z prawem geodezyjnym oraz stwierdzenie, że pominięto prawo pierwokupu, które w tym czasie obowiązywało.

W uzasadnieniu skarżąca podała, ze do 1985r. była właścicielką gospodarstwa rolnego lub, które przekazała na rzecz Skarbu Państwa w zamian za świadczenie rentowe, pozostawiając 0,30h jako działki dożywotnie : tj. działki [...]. W 1995r. na wniosek działki te zostały przyznane na własność. Zostały również dokonane pomiary geodezyjne.

Od tego czasu skarżąca nie otrzymała żadnych pism z Urzędu Gminy, które by zawiadomiły ją o możliwości kupna działki [...], które przed przekazaniem gospodarstwa były własnością skarżącej.

W 2002r. wiosną syn skarżącej w trakcie koszenia działki- od strony sąsiada D.Ł. (dz. [...])- znalazł wkopany słupek na działce, którego przedtem nie było. Nikt nie widział kiedy i kto słupek wkopał. Kiedy prośbę skarżącej W.K. z działki [...] kosił działkę skarżącej został poinformowany, że wkroczył na posiadłość pana K.B.. Od strony działki [...] nie było żadnego oznaczenia granic.

W Agencji Rolnej skarbu Państwa oświadczono, że działka [...] została sprzedana państwu B. drogą przetargu ustnego [...] lipca 2000r.

Zdaniem skarżącej, podpisujący decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie przyjął do wiadomości pism NIK jak i Starostwa Powiatowego, nie zwrócił uwagi na mapkę sytuacyjną z [...].12.1999r. do celów projektowych dla działek [...].

Ponadto podano, że syn skarżącej "będąc w urzędach, które władne są rozpatrywania prawidłowości działań urzędników dowiedział się o całkowitym naruszeniu prawa włącznie z naruszeniem prawa własności."

Zdaniem skarżącej pan B. z pełną świadomością wiedząc o bezprawiu wyzbył się działki.

W dniu [...] czerwca 2004r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję nr [...], którą utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy.

W uzasadnieniu podano, że stosownie do art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 czerwca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym " każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich i ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych".

Organ administracji nie może odmówić wydania decyzji jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami szczególnymi.

Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy może następować tylko zakresie w jakim objęta jest regulacjami wskazanymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń nazewnictwa w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z w/w rozporządzeniem, ustalenie wymagań dotyczących interesów osób trzecich zapisuje się w szczególności poprzez określenie warunków ochrony przed: pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, dostępu światła dziennego oraz pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi, także uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibrację zakłócenie elektryczne i promieniowanie, zanieczyszczeniem powietrza, wody, gleby.

W tym zakresie planowane inwestycje – zdaniem organu odwoławczego – spełnia wszystkie wymogi zawarte w przepisach odrębnych.

W odwołaniu T.S. podniosła zastrzeżenia do przebiegu granicy z działką zamierzonej inwestycji, a stanowiącej jej własność ( dz. [...] i [...]). W konkluzji odwołanie wniosła do sprawdzenia prawidłowości postępowania właściwych organów w tym względzie w celu weryfikacji ustalonych granic, a także podstaw pozbawienia jej prawa pierwokupu nabycia przedmiotowych działek. Organ odwoławczy wskazał, że decyzja ustalająca warunki zabudowy nie jest aktem upoważniającym do podjęcia inwestycji, lecz stanowi podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę. Podano również, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie jest organem właściwym do prowadzenia postępowania w kwestiach podnoszonych przez odwołującą. Okoliczności podnoszone mogą być podmiotem rozpatrzenia w odrębnym toku postępowania, wdrożonego na wniosek strony zainteresowanej i nie mają znaczenia w rozpatrywanej sprawie. Ponadto organ odwoławczy stwierdził również, że przedłożone w sprawie dokumenty nie dają podstaw do ich kwestionowania na tym etapie postępowania w przedmiotowej sprawie. Decyzję skarżąca odebrała 5 lipca 2004r.

Od przedmiotowej decyzji skarżąca – T.S. – złożyła skargę w dniu [...] sierpnia 2004r., którą w całości zaskarżyła decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze i wniosło o jej uchylenie, gdyż decyzja przedmiotowa narusza prawo własności działki [...].

Podano, że zastrzeżenie zgłoszone przez skarżącą dotyczące przebiegu granic działki – zdaniem skarżącej – winny zmobilizować wnioskodawców B. i K.P. do wszczęcia postępowania administracyjnego o wznowienie granic. Zdaniem skarżącej przeprowadzenie tego postępowania winno nastąpić przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy z dwóch względów : zgodnie pkt 3 decyzji Wójta zalecana północna linia zabudowy powinna przebiegać w odległości nie mniejszej niż 4m od granicy z działką nr [...], jednocześnie zaleca się usytuować budynek mieszkalny bez podpiwniczenia w północnej części działki nr [...] na terenie wyżej położonym z uwagi na wysoki poziom wód gruntowych w południowej części działki nr [...] oraz działki [...]. Zdaniem skarżącej z uwagi na powyższe decyzja narusza chroniony prawem interes publiczny oraz osób trzecich.

Zdaniem skarżącej decyzja nie uwzględnia prawa własności skarżącej, czym naruszono przepis art.1 ust.2 pkt.2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Ponadto, zdaniem skarżącej istniała możliwość zawieszenia postępowania w sprawie w celu uregulowania sporu dotyczącego przebiegu granic między działkami [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 21 września 2005r. pełnomocnik uczestnika postępowania – K.B. - przedłożył do akt wypis i wyrys z rejestru gruntów z dnia [...].07.2005r. Podano również, że zostało zakończone postępowanie dotyczące wznowienia granicy działki [...] z działką [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że na podstawie § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wlkp. i Kielcach rozpoznawanie spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie (Dz.U. Nr 187, poz. 1926) w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z 13 sierpnia 2004r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 187. poz.1927) sprawy w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na terenie woj. lubuskiego zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu – zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp.

Na mocy cytowanych przepisów sąd ten, z dniem 01 lipca 2005r. stał się właściwy do rozpatrzenia przedmiotowej skargi.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Nie może zatem wkraczać w uprawnienia organów administracji orzekając bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w prowadzonym postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy. Oceniając zasadność decyzji w zakresie, w jakim Sąd jest władny to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności, stwierdzić należy, iż decyzja zaskarżona nie uchybia prawu.

Sąd sprawując kontrolę bada w pierwszej kolejności czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Kontrola ta obejmuje zarówno ocenę zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym jak również dochowaniem prawem procedury. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiło naruszenie prawa materialnego, jak również w prowadzonym postępowaniu sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.

Z treści przepisu art. 1 ust.2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza:

1) wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury;

2) walory architektoniczne i krajobrazowe;

3) wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych;

4) wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej;

5) wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób niepełnosprawnych;

6) walory ekonomiczne przestrzeni;

7) prawo własności;

8) potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa;

9) potrzeby interesu publicznego.

Zgodnie z treścią art. 6 ust. 2 pkt. 1 i 2 ustawy o planowaniu przestrzennym, każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi (...) w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego osób trzecich oraz ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych.

Powyższe oznacza, że w decyzji o warunkach zabudowy określa się warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesu osób trzecich. Określenie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich jest obligatoryjnym składnikiem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu ma charakter deklaracyjny, organ natomiast nie może odmówić wydania decyzji, jeżeli zamierzenie inwestycji jest zgodne z przepisami odrębnymi. Powyższe okoliczności powodują, że wymaganie dotyczące ochrony interesów osób trzecich określone obligatoryjnie w decyzji o warunkach zabudowy wynikać muszą z aktów powszechnie obowiązującego prawa.

Sformułowanie "nie narusza chronionych prawem interesów osób trzecich" należy rozumieć jako odesłanie przede wszystkim do przepisów Prawa budowlanego, które nakazuje uwzględnienie przedmiotowej problematyki również na etapie pozwolenia na budowę.

Zasada ochrony interesu prawnego wyrażona w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym znajduje konkretyzację w art. 5 ust.1 i 2 ustawy prawo budowlane. Stosownie do art. 5 ust.1 prawa budowlanego, obiekt budowlany należy projektować, budować i utrzymywać zgodnie z przepisami i w sposób zapewniający m.in. ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Ochrona interesów osób trzecich obejmuje, w myśl art. 5 ust.2 prawa budowlanego, przede wszystkim:

1) zapewnienie dostępu do drogi publicznej,

2) ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, a także dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi

3) ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie oraz

4) ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby.

Celem decyzji o warunkach zabudowy jest określenie możliwych działań inwestora wobec nieruchomości. Punktem odniesienia dla organu prowadzącego postępowanie są wyłącznie przepisy prawa powszechnie obowiązującego.

Zasada ochrony interesów osób trzecich nie stwarza podstaw do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu inwestorowi, który na określonej nieruchomości zamierza podjąć zamierzenie inwestycji, jeżeli w wyniku budowy nowego obiektu budowlanego nie nastąpi ograniczenie dostępu do nieruchomości sąsiedniej ani ograniczenie prawa do korzystania za tej nieruchomości.

W przedmiotowej sprawie organ w decyzji określił, że w odniesieniu do wymagań dotyczących interesów osób trzecich obowiązują warunki wynikające z art. 5 ust. 1 pkt. 9 ustawy prawo budowlane, art. 63 ust. 2 ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz §2 pkt. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy.

Zalecane linie zabudowy w odniesieniu do działki należącej do skarżącej – [...] powinny przebiegać w odległości nie mniejszej niż 4m od granicy z tą działką.

Zgodnie z treścią § 12 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – budynki na działce sytuuje się od granicy z sąsiednią działką w odległości nie mniejszej niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami dziennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy w odległość nie mniejszej niż 4m. Z uwagi na powyższe ustalenia poczynione w decyzji o warunkach zabudowy nie naruszają interesu skarżącej – T.S..

Podnoszony przez skarżącą zarzut, że słupki graniczne zostały przesunięte nie ma znaczenia w sprawie postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Organ wydając decyzję odnosi się do zebranego w sprawie materiału i dokumentów dołączonych do sprawy.

Jednym z takich dokumentów w przedmiotowej sprawie jest mapa sytuacyjno – wysokościowa z uzbrojeniem terenu do celów projektowych z [...].12.1999r., na której zaznaczone zostały linie rozgraniczające teren inwestycji, nieprzekraczalne linie zabudowy, obowiązujące linie zabudowy oraz zalecaną linie zabudowy.

Skarżąca w swoim odwołaniu od decyzji organu I instancji podnosi między innymi, że organ nie uwzględnił w sprawie przedmiotowej mapy, a ściślej przebiegu granic.

Mapa ta stanowi załącznik do decyzji. Z pism skarżącej znajdujących się w aktach administracyjnych wynika, że skarżąca zgadza się z przebiegiem granic określonych na przedmiotowej mapie. Z przedłożonych na rozprawie map sporządzonych w wyniku przeprowadzonego postępowania dotyczącego wznowienia granic wynika, że granice przebiegają w taki sam sposób co wskazane na mapie z [...].12.1999r.

Brak jest wiec podstaw do przyjęcia, że decyzja o warunkach zabudowy spowoduje naruszenie własności nieruchomości [...] należącej do skarżącej czy też jej interesu.

Zaskarżona decyzja spełnia również wymagania określone w art. 54 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Sąd badając legalność decyzji pod kątem zachowania wymaganej prawem procedury nie stwierdził naruszenia przepisów. Art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa sytuację, w której postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić. Zgodnie z tym przepisem postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli:

1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo

2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany.

W przedmiotowej sprawie przesłanki wymienione w tym przepisie nie wystąpiły.

Nie wystąpiły również okoliczność określone w art. 97§1 kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej zawiesza postępowanie :

1) w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe

2) w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony,

3) w razie utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych,

4) gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Samo kwestionowanie przebiegu granicy w terenie nie stanowi zagadnienia wstępnego w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy.

Z uwagi na powyższe zaskarżona decyzji nie narusza przepisów prawa materialnego jak i procesowego. W tym stanie rzeczy podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, skarga podlega oddaleniu na podstawie art.151ustawy z 30 sierpnia 2002r. (Dz.U. Nr 153, poz.1270) prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.