Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2863/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Dariusz Zalewski (spr), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant ref. staż. - Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi I. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] wymierzył [...] [...] (nazywanej dalej: "skarżącą") karę pieniężną w kwocie [...] zł za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rej. Nr (...) w [...], bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi i umieszczenie w nim reklamy w postaci dwustronnego szyldu o powierzchni ekspozycyjnej 1,90 m2, w okresie od dnia 19 października 2012 r. do dnia 22 sierpnia 2013 r. (tj. 308 dni zajęcia x 1,90 m2 x 2,50 zł/m2 dziennie).

2. Skarżąca pismem z dnia 28 kwietnia 2014 r. wystąpiła do Zarządu Dróg Miejskich w W. o zmianę na podstawie art. 154 K.p.a. decyzji ostatecznej z dnia 23 października 2013 r. "poprzez jej uchylenie i wydanie decyzji ustalającej wysokość należności za korzystanie z przestrzeni powietrznej nad pasem drogowym", powołując się na zgodę z dnia 31 maja 1996 r. wydaną przez Zarząd Domów Komunalnych [...], jak i Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na zainstalowanie szyldu. O konieczności uzyskania dodatkowej zgody została poinformowana telefonicznie przez przedstawiciela ZDM, dlatego 5 marca 2013 r. wystąpiła do ZDM o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa, któremu nie nadano biegu z uwagi na braki formalne.

3. Prezydent Miasta [...] (nazywany dalej: "Prezydentem Miasta") decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] odmówił skarżącej uchylenia decyzji z dnia [...] października 2013 r. o nałożeniu kary pieniężnej za nielegalne zajęcie pasa.

4. Pismem z dnia 23 czerwca 2014 r. skarżąca wniosła odwołanie od decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r., którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]decyzją z dnia [...] września 2014 r. sygn. akt [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy.

5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 4148/14, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej: p.p.s.a., odrzucił skargę strony na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w [...] z dnia [...] września 2014 r.

6. W dniu 19 marca 2014r. wierzyciel - Prezydent Miasta wystawił wobec skarżącej tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący należność w kwocie [...] zł plus należne odsetki, wynikającą z ostatecznej decyzji z dnia [...] października 2013 r., który skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...].

Zgodnie z treścią pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] oraz pisma Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] organ egzekucyjny w dniu [...] kwietnia 2014 r. doręczył skarżącej zawiadomienie o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej wraz z tytułem wykonawczym nr [...] (zwrotne potwierdzenie odbioru przy piśmie). Ustawowy 7 dniowy termin do wniesienia zarzutów biegł od dnia 23 kwietnia 2014r. i upływał w dniu 29 kwietnia 2014 r. (wtorek).

7. Pismem z dnia 28 kwietnia 2014 r. (nadanym w dniu 29 kwietnia 2014 r. zgodnie z "potwierdzeniem nadania") skarżąca w ustawowym terminie wniosła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej objętej tytułem wykonawczym nr [...], powołując się na brak doręczenia upomnienia oraz brak podstaw do wymierzenia kary przez zarządcę drogi oraz niekonstytucyjność zapisu art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460 ze zm., nazywanej dalej: "u.d.p.").

8. Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...], na podstawie art. 34 § 1 oraz art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015, nazywanej dalej: "u.p.e.a.") nie uznał zarzutu zgłoszonego przez skarżącą w piśmie z dnia 28 kwietnia 2014 r. w postaci braku doręczenia skarżącej upomnienia w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego co do obowiązku zapłaty należności wynikających z tytułu wykonawczego nr [...].

Prezydent Miasta, powołując się na materiał dowody sprawy stwierdził, że upomnienie doręczono skarżącej w trybie art. 44 K.p.a. W aktach sprawy znajdował się dowód doręczenia - oryginał koperty z adnotacją o podwójnym awizowaniu przesyłki, który został załączony do tytułu wykonawczego. W związku z tym w sprawie nie zachodziły okoliczności wskazane w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, mogące stanowić podstawę skutecznego wniesienia zarzutów.

Za bezprzedmiotowy organ uznał zarzut niezgodności art. 40 pkt 12 u.d.p. z Konstytucją RP z uwagi na brak takiego orzeczenia ze strony Trybunału Konstytucyjnego.

9. Pismem z dnia 25 czerwca 2014 r. skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2014 r., wnosząc o jego uchylenie oraz wyjaśniając, że uzasadnieniem stanowiska są zarzuty przedstawione w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2014 r. odmawiającej uchylenia decyzji z dnia [...] października 2013 r. wymierzającej karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez stosownego zezwolenia zarządcy drogi.

10. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (nazywane dalej: "SKO") postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. oraz art. art. 17, art. 18, art. 23 § 3 i § 4, art. 33 pkt 7, art. 34 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej z dnia [...] czerwca 2014 r., utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zgłoszonych zarzutów.

Zdaniem SKO, podniesiona przez skarżącą okoliczność braku uprzedniego doręczenia upomnienia oraz braku podstaw do wymierzenia kary pieniężnej, oraz sprzeczność art. 40 ust. 12 u.d.p. z Konstytucją, nie znajdowały oparcia w obowiązujących przepisach.

SKO powołało się na znajdującą się w aktach sprawy kopię "Upomnienia nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r." wraz z dowodem jego doręczenia w dniu 6 stycznia 2014 r. w trybie art. 44 K.p.a., z którego wynikało, że upomnienie zostało zaadresowane na prawidłowy adres skarżącej, było dwukrotnie awizowane, pierwsze awizo operator pocztowy wystawił dnia 23 grudnia 2013 r., drugie - 31 grudnia 2013 r. Termin do odbioru pisma biegł z dniem 24 grudnia 2013 r. i upływał z końcem dnia 6 stycznia 2014 r. jak wynika z adnotacji doręczyciela operatora pocztowego zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki i możliwości jej odbioru w oznaczonym terminie umieszczono w oddawczej skrzynce adresata (skarżącej). Co czyni przedmiotowe doręczenie w świetle art. 44 § 1 - 4 K.p.a. skutecznym i prawidłowym.

SKO nie podzieliło argumentów skarżącej o braku obowiązku z uwagi na brak podstaw do wydania decyzji objętej tytułem wykonawczym, który skarżąca wywiodła z zakwestionowania zgodności z prawem decyzji nakładającej karę pieniężną za nielegalne zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie reklamy bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi.

Odnosząc się do powyższego SKO przedstawiło przebieg postępowania począwszy od wystawionego tytułu wykonawczego decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] października 2013 r., a skończywszy na postanowieniu WSA w Warszawie z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 4148/14, którym odrzucono skargę skarżącej na decyzję SKO [...] września 2014 r. Analiza przebiegu postępowania, zdaniem SKO, wskazywała, że postępowanie egzekucyjne toczyło się w oparciu o funkcjonującą w obrocie ostateczną decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] października 2013 r., wymierzającą skarżącej karę pieniężną.

SKO zaznaczyło, że badanie prawidłowości decyzji stanowiącej podstawę prawną obowiązku podlegającego egzekucji pod względem merytorycznym na obecnym etapie postępowania nie było możliwe zarówno przez organ odwoławczy jak i przez organ egzekucyjny (art. 29 § 1 i art. 33 pkt 1 u.p.e.a.). Podstawą zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą być okoliczności dotyczące zakończonego ostateczną decyzją postępowania administracyjnego. Przyjęcie poglądu przeciwnego byłoby równoznaczne z umożliwieniem zobowiązanemu podważania ostatecznych decyzji poza trybami nadzwyczajnymi dla tego celu przewidzianymi.

Podobnie treść art. 33 pkt 1 u.p.e.a. nie uprawnia organu egzekucyjnego do dokonywania oceny obowiązujących przepisów ustaw pod względem ich zgodności z konstytucją.

11. W skardze do WSA w Warszawie z dnia 23 czerwca 2015 r. na postanowienie SKO z dnia [...] maja 2015 r. skarżąca wniosła o jego uchylenie.

W uzasadnieniu skargi podała, że wbrew stanowisku przedstawionemu w uzasadnieniu postanowienia SKO postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 4148/14 toczy się w dalszym ciągu, gdyż w dniu 24 czerwca 2015 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia właściwego środka odwoławczego od postanowienia tego Sądu z dnia 20 stycznia 2015 r. o odrzuceniu skargi wraz z odpowiednimi załącznikami. Okoliczność ta podważa zasadność twierdzenia organu, że postępowanie egzekucyjne toczy się w oparciu o funkcjonującą w obrocie ostateczną decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] października 2013 r. wymierzającą karę pieniężną. W dalszym ciągu aktualne są zatem zarzuty dotyczące nie istnienia mojego obowiązku, który to zarzut przewidziany jest w katalogu zarzutów wskazanych w art. 33 u.p.e.a.

Nadto skarżąca podniosła, że SKO winno odnieść się do niezastosowania przez Prezydenta Miasta art. 320 K.p.c., tj. nie rozłożenia na raty kary pieniężnej. We wniosku o zmianę decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] października 2013 r. skarżąca wskazała wszystkie okoliczności związane ze swoją sytuacją materialną i stanem zdrowia, które uzasadniały rozłożenie kary pieniężnej na raty, tak aby strona nie była pozbawiona podstaw egzystencji. Prezydent Miasta, uznając decyzją z dnia [...] marca 2015 r. za bezprzedmiotowe wszczęte na wniosek skarżącej postępowanie w sprawie udzielenia ulgi w spłacie kary pieniężnej - z uwagi na brak podstaw prawnych do udzielenia ulgi - powinien z urzędu zastosować tryb art. 320 K.p.c., tj. rozłożyć karę na raty. Sam fakt, że w sprawie o odszkodowanie za bezumowne korzystanie z przestrzeni powietrznej nad gruntem komunalnym (poprzez zawieszenie szyldu informującego) - mimo charakteru cywilnego - została przekazana do rozstrzygnięcia w trybie administracyjnym - nie wyłącza w tym wypadku stosowania art. 320 K.p.c., który przewiduje rozkładanie należności na raty z urzędu. Nie zastosowanie cyt. przepisu z urzędu stanowiło uzasadnienie zarzutu nie istnienia po stronie skarżącej obowiązku w zakresie przewidzianym decyzją Prezydenta Miasta (...).

12. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

3. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że jej zarzuty nie są zasadne i skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

4. Przedmiotem skargi jest postanowienie SKO w Warszawie z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...], wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. oraz art. art. 17, art. 18, art. 23 § 3 i § 4, art. 33 pkt 7, art. 34 § 2, które to postanowienie utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zgłoszonych zarzutów.

Zgodnie z art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru.

Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje zaś z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 pkt 1). Zgodnie z art. 32 u.p.e.a., organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony.

Zobowiązanemu (dłużnikowi) w celu ochrony swoich praw w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym, na zasadzie art. 33 w zw. z art. art. 27 § 1 pkt 9 ww. u.p.e.a. przysługuje prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów na podstawie art. 33 pkt 1-10 u.p.e.a., w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego.

Podstawy wnoszenia zarzutów zostały w art. 33 u.p.e.a. wyliczone enumeratywnie, na co wskazuje użycie w tej regulacji zwrotu: "podstawą zarzutu [...] może być". Na przesłanki wnoszenia zarzutów składają się czynności wykonywane przez wierzyciela lub organ egzekucyjny, brak działania po ich stronie bądź też działanie zobowiązanego, a także okoliczności, których nie da się zakwalifikować do żadnej z wymienionych grup.

Organ egzekucyjny uruchamia postępowanie przewidziane w art. 34 u.p.e.a. wyłącznie w wyniku skutecznie wniesionego zarzutu. Obowiązkiem zobowiązanego jest wskazanie podstawy zarzutu, a więc faktu lub prawa mieszczącego się w dyspozycji przepisu art. 33 ww. ustawy. Wskazanie podstawy zarzutu wiąże organ egzekucyjny. Podniesione w nich okoliczności, które zdaniem zobowiązanego, wykluczają możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego (przesądzają o jego niedopuszczalności) stanowią przedmiot zarzutu i zakreślają granice spraw) rozpoznawanej przez organ egzekucyjny, właściwy do rozpoznania tego środka prawnego.

W orzecznictwie wskazuje się, że wnoszenie zarzutów stanowi prawo, które zobowiązany może realizować jedynie w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zobowiązany może podnosić zarzut niespełnienia wymogów art. 27 u.p.e.a. jedynie przez wniesienie zarzutu na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., tj. w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Jeśli w toku postępowania egzekucyjnego nie stwierdzono, że tytuł wykonawczy zawiera wady uniemożliwiające przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego, które nie mogły być znane organowi egzekucyjnemu w chwili skierowania tego tytułu do egzekucji, oraz nie stwierdzono, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, to zobowiązany nie może na te okoliczności powoływać się po zakończeniu egzekucji, na etapie ustalenia kosztów egzekucyjnych (wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 lutego 2007 r., III SA/Wa 3125/06, LEX nr 311963).

Również w literaturze przedmiotu uznaje się, że zarzuty są środkiem prawnym przysługującym w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego (a nawet jeszcze wcześniej, w ramach postępowania zabezpieczającego na postanowienie o zabezpieczeniu - art. 166b u.p.e.a.), nie zaś w jego toku. W dalszych etapach tego postępowania pozostaje zobowiązanemu tylko obrona przed egzekucją przez przedstawienie organowi egzekucyjnemu dowodów stwierdzających wykonanie, umorzenie, wygaśnięcie lub nieistnienie obowiązku, odroczenie wykonania obowiązku, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych albo gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego - art. 45 (zob. C. Kulesza, Komentarz do art. 33 u.p.e.a., wyd. elektr. LEX 2014).

Oznacza to, że przedmiotem zarzutu strony mogą być wyłącznie przesłanki zawarte w przepisie art. 33 u.p.e.a. W ocenie Sądu, organ prawidłowo ocenił, że podniesiona przez skarżącą okoliczność braku uprzedniego doręczenia upomnienia oraz braku podstaw do wymierzenia kary pieniężnej, oraz sprzeczność art. 40 ust. 12 u.d.p. z Konstytucją, nie znajdowały oparcia w obowiązujących przepisach.

SKO zasadnie powołało się na znajdującą się w aktach sprawy kopię "Upomnienia nr [...] z dnia 17 grudnia 2013 r." wraz z dowodem jego doręczenia w dniu 6 stycznia 2014 r. w trybie art. 44 K.p.a., z którego wynikało, że upomnienie zostało zaadresowane na prawidłowy adres skarżącej, było dwukrotnie awizowane, pierwsze awizo operator pocztowy wystawił dnia 23 grudnia 2013 r., drugie - 31 grudnia 2013 r. Termin do odbioru pisma biegł z dniem 24 grudnia 2013 r. i upływał z końcem dnia 6 stycznia 2014 r. jak wynika z adnotacji doręczyciela operatora pocztowego zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki i możliwości jej odbioru w oznaczonym terminie umieszczono w oddawczej skrzynce adresata (skarżącej). Co czyni przedmiotowe doręczenie w świetle art. 44 § 1 - 4 K.p.a. skutecznym i prawidłowym.

Wskazać też trzeba, że przepisy nie zawsze przewidują wszczęcie postępowania egzekucyjnego wyłącznie po uprzednim doręczeniu upomnienia. W dacie wydania skarżonego aktu obowiązywało rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2001r., nr 137, poz. 1541 z późn. zm.). Przepis § 13 pkt 1 ww. rozporządzenia wprost stanowił, że "postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadkach, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu".

Sąd podziela opinię SKO, że kara pieniężna za nielegalne zajęcie pasa drogowego wymierzona decyzją administracyjną jest należnością, o jakiej mowa w ww. § 13 pkt 1 rozporządzenia. Użyte w tym przepisie pojęcie "orzeczenie" obejmuje bowiem zarówno decyzje o charakterze deklaratoryjnym, jak i konstytutywnym (por. wyrok WSA w Warszawie z 9 czerwca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 197/11, dostępny na orzecznia.nsa.gov.pl). Wymienione rozporządzenie utraciło moc z dniem 22 maja 2014 r.

6. Skarżąca podnosiła ponadto, że podważa ona zasadność twierdzenia organu, że postępowanie egzekucyjne toczy się w oparciu o funkcjonującą w obrocie ostateczną decyzję Prezydenta Miasta z dnia (...) października 2013 r. wymierzającą karę pieniężną. W ocenie skarżącej w dalszym ciągu aktualne są zatem zarzuty dotyczące nie istnienia jej obowiązku, który to zarzut przewidziany jest w katalogu zarzutów wskazanych w art. 33 u.p.e.a.

Sąd nie podziela argumentów skarżącej o braku obowiązku z uwagi na brak podstaw do wydania decyzji objętej tytułem wykonawczym, który skarżąca wywiodła z zakwestionowania zgodności z prawem decyzji nakładającej karę pieniężną za nielegalne zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie reklamy bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi.

Podstawę wystawionego tytułu wykonawczego stanowiła ostateczna decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] października 2013r. nr [...], mocą której wierzyciel wymierzył skarżącej karę pieniężną w kwocie [...] zł za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rej. Nr 33 w [...], bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi i umieszczenie w nim reklamy w postaci dwustronnego szyldu o powierzchni ekspozycyjnej 1,90 m2, w okresie od dnia 19.10.2012r. - do dnia 22.08.2013r. (tj. 308 dni zajęcia x 1,90 m2 x 2,50 zł/m2 dziennie). SKO nie podzieliło zarzutów odwołania i ostateczną decyzją z dnia [...] września 2014 r. sygn. akt [...] utrzymało na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w mocy negatywne dla strony rozstrzygnięcie. Decyzję Kolegium zobowiązana zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z dnia 20 stycznia 2015r. Sygn. akt VI SA/Wa 4148/14 odrzucił skargę.

Powyższe oznacza, że niniejsze postępowanie egzekucyjne toczy się w oparciu o funkcjonującą w obrocie ostateczną decyzję z dnia [...] października 2013r. nr [...] Prezydenta Miasta, wymierzającą skarżącej karę pieniężną. Decyzja ostateczna to taka decyzja, od której nie przysługuje środek odwoławczy w administracyjnym toku instancji, lecz skarga do sądu administracyjnego.

7. W ocenie Sądu nie można więc podzielić argumentu o nieistnieniu obowiązku, i braku podstaw do wydania decyzji, objętej tytułem wykonawczym. Sąd podziela ponadto ocenę SKO, że badanie prawidłowości decyzji stanowiącej podstawę prawną obowiązku podlegającego egzekucji pod względem merytorycznym na obecnym etapie postępowania nie jest możliwe i to zarówno przez organ odwoławczy jak i przez organ egzekucyjny (art. 29 § 1 i art. 33 pkt 1 u.p.e.a.).

Podstawą zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą być okoliczności dotyczące zakończonego ostateczną decyzją postępowania administracyjnego. Przyjęcie poglądu przeciwnego byłoby równoznaczne z umożliwieniem zobowiązanemu podważania ostatecznych decyzji poza trybami nadzwyczajnymi dla tego celu przewidzianymi. Podobnie treść art. 33 pkt 1 u.p.e.a. nie uprawniała organu egzekucyjnego do dokonywania oceny obowiązujących przepisów ustaw pod względem ich zgodności z konstytucją.

8. Co do zarzucanego w skardze braku zastosowania przez Prezydenta [...] w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] marca 2015 r. trybu z art. 320 K.p.c., tj. rozłożenia kary na raty, to zarzut ten wykracza poza granice sprawy administracyjnej. Jest nią w tym sporze ocena prawidłowości wydanego postanowienia SKO z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...], utrzymującego w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Podniesione w art. 33 u.p.e.a. okoliczności stanowią przedmiot zarzutu i zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny, właściwy do rozpoznania tego środka prawnego, a później kontrolowanej przez Sąd. Kwestie związane z oceną wydanej w sprawie decyzji merytorycznej Prezydenta [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...], leżą poza granicami sprawy i powinny być rozpoznane w ramach zaskarżenia tej decyzji do sądu administracyjnego.

9. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.