Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1330/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono orzeczenie i umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 272 par. 3, art. 282 par. 2, art. 200, art. 205, art. 276
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 1996 nr 235 poz 59
law: Dyrektywa Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiająca dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty  maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu  międzynarodowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Grzegorz Nowecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 lipca 2021 r. sprawy ze skargi A. M. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie VI SA/Wa 941/15 ze skargi A. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej I. wznawia postępowanie sądowoadministracyjne zakończone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 941/15; II. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 941/15; III. umarza postępowanie sądowoadministracyjne; IV. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz A. M. kwotę 1117 (jeden tysiąc sto siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] października 2014 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 64 i art. 140 aa ust. 1-3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012, poz. 1137 ze zm.), nałożył na A. M. (dalej też skarżący) karę pieniężną w wysokości 2000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia kategorii VII, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%. Organ wskazał, że w dniu 23 lipca 2014 r. w miejscowości T. na drodze krajowej nr [...] (dopuszczalny nacisk 10 t) został zatrzymany do kontroli pojazd składający się z ciągnika siodłowego marki M. o numerze rejestracyjnym [...] wraz naczepą marki S. o numerze rejestracyjnym [...]. W wyniku ważenia stwierdzono, że rzeczywisty nacisk pojedynczej osi napędowej ciągnika siodłowego wyniósł 11,55 t, zatem przekroczył wartość dopuszczalną przewidzianą dla dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o nacisku pojedynczej osi napędowej do 10 t o 1,55 t, tj. o 15,50%. Poddanym kontroli pojazdem realizowany był międzynarodowy transport drogowy na trasie Francja-Polska (N.), przewożonym ładunkiem była folia umieszczona na paletach. Przebieg kontroli utrwalono protokołem kontroli.

Decyzją z [...] stycznia 2015 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy ww. decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2014 r., natomiast wyrokiem z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 941/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] stycznia 2015 r. Wyrok ten stał się prawomocny.

Pismem z 19 czerwca 2019 r. (wpłynęło do Sądu 24 czerwca 2019 r.) skarżący, powołując się na art. 272 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej p.p.s.a., w zw. z art. 190 ust. 4 Konstytucji RP wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego ww. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 listopada 2015 r. Mając na uwadze wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 21 marca 2019 r. C-127/17 skarżący wniósł o zmianę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 listopada 2015 r. polegającą na uchyleniu ww. decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] stycznia 2015 r. oraz o przyznanie zwrotu kosztów postępowania.

Postanowieniem z 23 października 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie z uwagi na toczące się przed organem postępowanie o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją ostateczną organu z [...] stycznia 2015 r. nr [...] (postanowieniem z [...] czerwca 2019 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego wznowił bowiem postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 2000 zł zakończone decyzją z ww. decyzją z [...] stycznia 2015 r.)

Decyzją z [...] czerwca 2021 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po przeprowadzeniu postępowania w sprawie wniosku strony o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr. [...] z [...] stycznia 2015 r. uchylił tę decyzję, uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z [...] października 2014 r., umorzył postępowanie administracyjne i orzekł, że kwota podlegająca zwrotowi wynosi 2893 zł.

Postanowieniem z 28 czerwca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a., podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga o wznowienie postępowania, zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 941/15, została wniesiona w terminie i została oparta na art. 272 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Podstawą wznowienia w rozumieniu tego przepisu może być orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wydane w trybie pytania prejudycjalnego, nawet jeżeli to orzeczenie nie zostało doręczone stronie wnoszącej skargę o wznowienie postępowania (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 16 października 2017 r. I FPS 1/17).

Podstawa wznowienia postępowania w niniejszej sprawie związana jest z wydaniem przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej dnia 21 marca 2019 r. wyroku w sprawie C-127/17. W wyroku tym uznano, że nakładając na przedsiębiorstwa transportowe wymóg posiadania specjalnych zezwoleń umożliwiających poruszanie się po niektórych drogach publicznych, Rzeczypospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie przepisów art. 3 i 7 dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/719 z dnia 29 kwietnia 2015 r., w związku z pkt 3.1 i 3.4 załącznika do tej dyrektywy 96/53.

Wobec powyższego Sąd w oparciu o art. 282 § 2 p.p.s.a. wznowił postępowanie sądowoadministracyjne zakończone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 listopada 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 941/15 i uchylił ten wyrok. Ponadto z uwagi na to, że organ – Główny Inspektor Transportu Drogowego w ww. postępowaniu o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną nr [...] z [...] stycznia 2015 r. uchylił tę decyzję oraz uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] października 2014 r., umorzył postępowanie administracyjne i orzekł, że kwota podlegająca zwrotowi wynosi 2893 zł, należało umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie (art. 282 § 2 p.p.s.a.). Doszło bowiem do wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanych przez skarżącego decyzji (I i II instancji) nakładających karę pieniężną za przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia.

O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200, art. 205 i art. 276 p.p.s.a.; obejmują one zwrot kwot wpisu sądowego od skargi (100 zł) i skargi wznowieniowej (100 zł), opłatę od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenia pełnomocnika strony - radcy prawnego (900 zł) – zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018.265 t.j.).

Skarga w niniejszej sprawie została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI z 5 lipca 2021 r. na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.).