Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 685/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6016 Ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Straż pożarna
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2009 nr 12 poz 68
law: Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr)., Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2014 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych czynności z zakresu ochrony przeciwpożarowej skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., znak [...][...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. znak [...]w sprawie poprawy stanu ochrony przeciwpożarowej w Hipermarkecie [...], zlokalizowanym przy ul. [...].

Postępowanie w niniejszej sprawie miało następujący przebieg.

W dniu 23 grudnia 2013 r. zostały przeprowadzone czynności kontrolno-rozpoznawcze w budynku Hipermarketu Tesco, zlokalizowanego przy ul. [...]. Podczas kontroli, z której sporządzono protokół, stwierdzono nieprawidłowości w zakresie ochrony przeciwpożarowej ww. obiektu, wynikające z § 7 ust. 1 pkt 4 oraz § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719). W związku ze stwierdzonymi uchybieniami Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej [...] wydał, na podstawie art. 26 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68), decyzję z dnia [...] grudnia 2013 r. nakazującą [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...] usunięcie z hali sprzedaży materiałów niebezpiecznych pożarowo, jakimi są wyroby pirotechniczne lub zapewnić sprzedaż wyrobów pirotechnicznych wyłącznie na stanowisku wyodrębnionym do tego celu bez możliwości sprzedaży samoobsługowej.

Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że materiały pirotechniczne są składowane w ogólnodostępnej hali sprzedaży na oddzielnym, ale nie wydzielonym stanowisku. Sprzedaż tych artykułów nie jest prowadzona przy stoisku. Kupujący może przemieszczać się z wybranym wyrobem pirotechnicznym po całej przestrzeni hali. Zgodnie z ww. rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji prowadzenie detalicznej sprzedaży wyrobów pirotechnicznych w budynku może odbywać się wyłącznie na stanowiskach wyodrębnionych do tego celu bez możliwości sprzedaży samoobsługowej.

Odwołanie od tej decyzji złożyła [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...], wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Wskazała, że ani rozporządzenie MSWiA ani też ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2009 r. Nr 178, poz. 1380) nie zawiera definicji określającej precyzyjnie, co oznacza "stanowisko wyodrębnione do tego celu bez możliwości sprzedaży samoobsługowej", które zostało zawarte w uzasadnieniu decyzji. Powołała przepisy dotyczące sprzedaży alkoholi zawarte w ustawie z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Zarzuciła, że upoważnienie ustawowe zawarte w art. 13 ust. 1 ustawy o ochronie przeciwpożarowej nie daje podstaw do regulowania w rozporządzeniu w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, sposobu prowadzenia sprzedaży materiałów pirotechnicznych. Zarzuciła ponadto, że organ I instancji nie uzasadnił, dlaczego uznał, ze stanowisko oddzielne nie stanowi stanowiska wydzielonego.

[...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w całości. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazał, powołując się na definicję samoobsługi zawartą w ogólnie dostępnym słowniku, że sprzedaż materiałów pirotechnicznych w dniu kontroli należy uznać za sprzedaż samoobsługową. Powołał się na zapis czynności kontrolno-rozpoznawczych w protokole, który został podpisany bez żadnych zastrzeżeń przez osobę uczestniczącą w tych czynnościach. Z protokołu wynika, że materiały pirotechniczne są prowadzone w systemie sprzedaży samoobsługowej na wyznaczonym miejscu, są dostępne dla klientów a płatność następuje w kasach ogólnych. Stwierdził, że wskazana w odwołaniu ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, nie ma żadnego związku z zagrożeniem pożarowym przy obrocie i sprzedaży materiałów pirotechnicznych. Nie podzielił zarzutów odnośnie naruszenia przepisów postępowania administracyjnego podkreślając, że wydane zalecenie pokontrolne zostało wydane w ramach ochrony życia i zdrowia osób przebywających w obiekcie hipermarketu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], zarzucając naruszenie przepisów postępowania wymieniając: art. 7, art. 77 art. 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, zasady brania pod uwagę zarówno interesu społecznego jak i słusznego interesu obywateli oraz zasady postępowania dowodowego polegające na naruszeniu obowiązku wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz niewystarczającego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz niewystarczające przytoczenie okoliczności faktycznych stanowiących podstawę do wydania zaskarżonej decyzji, niewskazanie dowodów, na których oparł się organ, czego rezultatem było m. in. wydanie decyzji, która nie zawiera elementów przewidzianych przez przepisy regulujące postępowanie administracyjne. Wskazał również naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz 124 i art. 126 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia administracyjnego. Zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego wskazując art. 26 ust. 1 i art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej oraz § 7 ust. 1 pkt 4 oraz § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów poprzez ich niewłaściwą interpretację. Wskazała również naruszenie art. 26 ust. 1 pkt 1 oraz art. 27 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, gdyż nie zaistniały uchybienia dające podstawy do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych uchybień.

Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz ewentualnie o uchylenie decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawą obowiązków nałożonych w decyzji organu I instancji, utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją, był art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 z późn. zm.) stanowiący, że komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że decyzja wydana na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej powinna precyzyjnie określać zakres nałożonych obowiązków tak, by możliwe było wykonanie decyzji dobrowolnie lub przy zastosowaniu środków egzekucyjnych. Powinna ona nakładać na adresata obowiązki, których wykonanie jest fizycznie i prawnie możliwe, przy czym nakaz nie może budzić wątpliwości co do możliwości technicznego jego wykonania. Konieczne jest przy tym szczegółowe określenie czynności, jakie ma podjąć strona, aby stwierdzone uchybienie usunąć (por. wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2007 r., II OSK 625/06, wyrok NSA z dnia 21 marca 2007 r., II OSK 490/06, wyrok NSA z dnia 26 września 2007 r., II OSK 1254/06, wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2011 r., II OSK 18/10).

W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja dotyczy nakazu usunięcia z hali sprzedaży wyrobów pirotechnicznych lub zapewnienia sprzedaży tych wyrobów wyłącznie na stanowisku wyodrębnionym do tego celu bez możliwości sprzedaży samoobsługowej.

W ocenie Sądu nałożony obowiązek spełnia wskazane wyżej wymogi; nakaz jest prawidłowo sformułowany, możliwy do wykonania, skarżącej pozostawiono zresztą wybór jednego z dwóch wskazanych sposobów poprawy stanu ochrony przeciwpożarowej.

Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719), wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2009 r. Nr 178, poz. 1380 oraz z 2010 r. Nr 57, poz. 353), zawiera przepisy dotyczące szczególnego obchodzenia się z wyrobami pirotechnicznymi, które są potencjalnym źródłem pożaru. Zgodnie z § 9 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, prowadzenie detalicznej sprzedaży wyrobów pirotechnicznych widowiskowych w budynkach odbywa się wyłącznie na stanowiskach wyodrębnionych do tego celu bez możliwości sprzedaży samoobsługowej.

Kontrola wykazała, że wprawdzie wybór wyrobów pirotechnicznych odbywa się na wydzielonym stanowisku, niemniej sprzedaż ich (zapłata) odbywa się w systemie sprzedaży samoobsługowej, płatność następuje przy kasach ogólnych hipermarketu. Jak trafnie wskazał organ stwarza to zagrożenie przeciwpożarowe, jest niezgodne z cyt. § 9 ust. 1 ww. rozporządzenia, nabywcy wyrobów pirotechnicznych mogą przemieszczać się po całej hali hipermarketu. Wbrew zarzutowi podniesionym w toku postępowania jak i w skardze organ prawidłowo uznał, że przemieszczanie się z wyrobami pirotechnicznymi i zapłata w kasie hipermarketu spełnia wymogi systemu sprzedaży samoobsługowej. Skorzystanie z potocznego znaczenia sprzedaży samoobsługowej w sytuacji braku ustawowej definicji terminu, jakim posłużono się w § 9 ust. 1 ww. rozporządzenia nie pozwala uznać za zasadnym zarzut niewłaściwej interpretacji tego pojęcia.

Stwierdzone uchybienia potwierdzone w urzędowym dokumencie, jakim jest protokół ustaleń dokonanych w toku czynności kontrolno-rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej uprawniały organ, stosownie do treści art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej do nakazania, w drodze decyzji administracyjnej, usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie.

W ocenie Sądu, ochrona przeciwpożarowa służąca ochronie zdrowia i życia ludzi, bezpieczeństwo wszystkich osób, które nawet bezwiednie znalazły się w obszarze potencjalnego zagrożenia pożarowego winna być priorytetem przy podejmowaniu decyzji przez organy Państwowej Straży Pożarnej.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i dlatego orzekł jak w wyroku na mocy art. 151 p.p.s.a.