Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 891/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy: article: art. 165
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia I. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 9 lutego 2015 r.; sygn. akt I SA/Bd 448/14 w zakresie oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie doradcy podatkowego w sprawie ze skargi I. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] stycznia 2014 r.; nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w B.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zaskarżonym postanowieniem oddalił wniosek I. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego.

Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z 7 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zwolnił skarżącą od kosztów sądowych w 90 % oraz odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie, tj. odmówił przyznania radcy prawnego. Prawidłowość powyższego orzeczenia potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z 13 sierpnia 2014 r. oddalił zażalenie skarżącej na to postanowienie.

Wyrokiem z 10 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. oddalił skargę strony na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. w przedmiocie podatku akcyzowego. Wraz z wnioskiem o uzasadnienie wyroku wpłynął kolejny wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego.

Sąd I instancji oddalając ten wniosek wskazał, że przed Sądem zawisło 120 spraw skarżącej, przy czym wszystkie te sprawy są jednorodzajowe i dotyczą podatku akcyzowego związanego z wewnątrzwspólnotowym nabywaniem samochodów osobowych. Uwzględniając ilość spraw i średnią wartość przedmiotu skargi w tych sprawach - kwalifikującej koszty pełnomocnika na 2 400 zł - koszty pomocy prawnej dla skarżącej obciążałyby budżet kwotą ok. 290 000 zł, przenosząc na Skarb Państwa ryzyko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez skarżącą.

Zdaniem Sądu I instancji, z uwagi na fakt, że sprawy skarżącej w istocie nie różnią się stanem prawnym oraz faktycznym, nakład pracy pełnomocnika przy sporządzeniu skarg kasacyjnych nie będzie wymagał szczególnych nakładów pracy na jednostkową sprawę. Zatem skarżąca może zlecić pełnomocnikowi tylko sporządzenie skargi kasacyjnej, co zresztą nastąpiło w kilku sprawach. Jak słusznie skarżąca podniosła we wniesionym sprzeciwie, przepisy nie pozwalają na "miarkowanie" wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu, stosownie do nakładu jego pracy. Jednakże takie obostrzenia nie występują na wolnym rynku usług prawniczych. Zatem partycypacja publicznych środków na ten cel byłaby niewspółmierna wobec zasad obowiązujących przy pełnomocnikach działających z wyboru.

Sąd I instancji zauważył, że skarżąca na etapie wniesienia skargi do Sądu, została zwolniona z kosztów sądowych w znacznej wysokości (90 %), a zatem także w zakresie kosztów sądowych związanych z postępowaniem kasacyjnym. Stąd, w ocenie Sądu, powinna wygospodarować środki finansowe na pokrycie kosztów udziału pełnomocnika w sprawie, uwzględniając podobny stan wszystkich spraw. Podkreślił, że skarżąca jako przedsiębiorca w ramach planowania wydatków, przewidując realizację swoich praw przed sądem, powinna uwzględnić konieczność posiadania środków finansowych na prowadzenie procesów sądowych. Koszty związane z postępowaniem przed sądem należy traktować na równi z innymi kosztami prowadzonej działalności, takimi jak należności publicznoprawne, czy pieniężne zobowiązania umowne.

Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca dzięki znacznemu zwolnieniu od kosztów sądowych zyskała, kwotę niezbędną do opłacenia kosztów zawodowego pełnomocnika, co najmniej w zakresie sporządzenia skargi kasacyjnej.

Powołując się na dane wskazane we wniosku Sąd I instancji doszedł do przekonania, że skarżąca nie zasługuje na przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego i na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa), oddalił jej wniosek.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji albo o jego zmianę poprzez przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego.

Skarżąca ponownie wskazując na swoją złą sytuację finansową zauważyła, że Sąd I instancji stanął na stanowisku, że z jednej strony skarżącej nie stać na ponoszenie kosztów sądowych w pełnej wysokości, a z drugiej że stać ją na ponoszenie dużo wyższych od kosztów sądowych wydatków tytułem wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Skarżąca ponownie powołała się na wielość wszczętych wobec niej postępowań podatkowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 165 ppsa postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Do kategorii postanowień niekończących postępowania w sprawie, objętych zakresem przytoczonej regulacji, należą między innymi postanowienia wydane w przedmiocie prawa pomocy. Podkreślenia wymaga, że złożenie przez stronę kolejnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych (lub ewentualnie o przyznanie profesjonalnego pełnomocnika z urzędu) nie obliguje sądu do dokonywania ponownej oceny sytuacji materialnej wnioskującego w kontekście przesłanek z art. 246 ppsa. Rolą sądu jest bowiem w takim przypadku zbadanie, czy strona powołała nowe (zmienione) okoliczności, które mogłyby wpłynąć na zmianę dotychczasowego stanowiska sądu. W tego typu sytuacjach nie jest więc możliwe dokonywanie odmiennych ocen kondycji finansowej strony na podstawie tożsamych elementów stanu faktycznego, tj. w oparciu o analogiczną do zawartej we wcześniejszym wniosku argumentację. W związku z tym, jeżeli podmiot ubiegający się o przyznanie prawa pomocy nie wskaże jakichkolwiek nowych okoliczności, bądź też podane przez niego fakty nie będą na tyle znaczące, aby mogły doprowadzić do odmiennych od dotychczasowych ocen, skorzystanie z art. 165 ppsa nie będzie możliwe (por. podobnie postanowienie NSA z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt II FZ 957/14, dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie www.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że sprawa z wniosku skarżącej o udzielenie prawa pomocy w zakresie całkowitym została już rozstrzygnięta postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z 7 lipca 2014 r., który zwolnił skarżącą od kosztów sądowych w 90% oraz odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 13 sierpnia 2014 r. oddalił zażalenie skarżącej na to postanowienie.

Zatem kolejny wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego złożony do Sądu I instancji należało potraktować jako żądanie zmiany prawomocnego postanowienia tego Sądu z 7 lipca 2014 r. Sąd I instancji był zobowiązany do porównania wniosku złożonego pierwotnie i argumentacji przywoływanej przez skarżącą w toku pierwotnego postępowania o przyznanie prawa pomocy z powtórnym wnioskiem w tym zakresie i zbadania, czy w obecnym wniosku skarżąca wskazała okoliczności, które dawałyby podstawę do uznania, że jej sytuacja materialna zmieniła się (na niekorzyść) w takim stopniu, który czyniłby nieaktualną poprzednią ocenę możliwości finansowych skarżącej w partycypowaniu w kosztach postępowania.

Natomiast w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd analizując ponowny wniosek wskazał, że nie zmienił się dochód na jednego członka w rodzinie skarżącej w porównaniu z pierwotnym wnioskiem. Odniósł się również do sytuacji finansowej Spółek, z którymi skarżąca jest powiązana, gdyż w spółce D. jest Prezesem Zarządu, a z kolei ta Spółka jest wspólnikiem w Spółce C. D. Jednakże oprócz wskazania, że Spółka C. D. oferuje do sprzedaży kilkanaście samochodów, Spółka D. poniosła stratę, a na rachunku bankowym Spółki D.(co budzi wątpliwości, gdyż rachunek dotyczy Spółki C. D.) widnieje saldo ujemne, nie odnosi tych danych do sytuacji finansowej skarżącej w aspekcie wcześniej rozpoznanego wniosku. Sąd nie analizuje również argumentów skarżącej, że jej sytuacja finansowa uległa pogorszeniu ze względu na konieczność ponoszenia opłat sądowych, mimo że w 10 % to jednak w wielu sprawach.

Ograniczenie się w motywach uzasadnienia do wyżej wskazanych stwierdzeń uniemożliwia ocenę, czy dokonana przez Sąd I instancji analiza sytuacji finansowej skarżącej, w kontekście faktu, że wydano już prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie prawa pomocy, została przeprowadzona w sposób pozwalający na jednoznaczne uznanie, że nie zostały spełnione przesłanki do zmiany prawomocnego orzeczenia sądu w zakresie odmowy przyznania profesjonalnego pełnomocnika.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § ppsa w związku z art. 197 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.