Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1746/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2011 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy postanawia: skargę odrzucić


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. znak [...] Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118), po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] czerwca 2003 r., odmówił B. W. przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 57 ww. ustawy, renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki:

- jest zdolny do pracy,

- ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy,

- niezdolność do pracy powstała w czasie ubezpieczenia (zatrudnienia) lub w okresach równorzędnych albo nie później niż w ciągu 18 m-cy od ustania tych okresów.

Organ stwierdził, iż warunek posiadania wymaganego ustawą okresu składkowego i nieskładkowego uważa się za spełniony, gdy ubezpieczony osiągnął okres składkowy i nieskładkowy wynoszący łącznie co najmniej 5 lat - jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 30 roku życia. Okres, o którym mowa, powinien przypadać w ciągu ostatniego dziesięciolecia przed dniem zgłoszenia wniosku lub przed dniem powstania niezdolności. Zatrudnienie wnioskodawcy ustało [...] stycznia 1999 r., a zatem w celu nabycia uprawnień do renty z tytułu niezdolności do pracy powinien on udowodnić niezdolność przed dniem [...] lipca 2000 r., tj. w 18 m-cy od ustania zatrudnienia, ale na ten dzień nie posiada on wymaganego ustawą 5-letniego okresu pracy. Zdaniem organu, okres 5 lat, o którym mowa, wnioskodawca posiada na dzień [...] stycznia 2000 r. i na ten dzień powinna powstać niezdolność.

Organ zauważył, że lekarz orzecznik orzeczeniem z dnia [...] lipca 2003 r. uznał wnioskodawcę za całkowicie niezdolnego do pracy i niezdolnego do samodzielnej egzystencji z początkiem niezdolności od daty wniosku, tj. od 6 czerwca 2003 r. Wobec nieudowodnienia niezdolności w czasie zatrudnienia, ani w 18 m-cy od ustania zatrudnienia (ubezpieczenia) organ stwierdził brak podstaw do przyznania wnioskodawcy renty z tytułu niezdolności do pracy.

Na powyższą decyzję B. W. wniósł skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Skarżący powołał się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2006 r. sygn. akt I UZP 5/05, zgodnie z którą renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiety lub 25 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy (art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.).

Skarżący podał, iż ma udokumentowany okres składkowy, który wynosi 25 lat 1 miesiąc i 12 dni, a jego zatrudnienie ustało z dniem [...] stycznia 1999 r. i od tego dnia stał się osobą bezrobotną. Wskazał, że orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] lipca 2003 r. został uznany za całkowicie niezdolnego do pracy i samodzielnej egzystencji. Stwierdził, iż jego stan zdrowia nie pozwala mu podjąć żadnej pracy, w związku z czym nie posiada stałego źródła utrzymania, zaś orzeczenie o stopniu niepełnosprawności kwalifikuje go do przyznania znacznego stopnia niepełnosprawności na stałe.

W odpowiedzi na skargę Prezes ZUS wniósł o odrzucenie skargi.

W ocenie organu, skarga na decyzję organu rentowego z dnia [...] lipca 2003 r. znak [...] do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie jest dopuszczalna. Prezes ZUS wskazał, że od decyzji tej przysługiwały skarżącemu środki odwoławcze wskazane w pouczeniu w niej zawartym, tj. odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Stosownie do art. 3 § 1 powołanej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Ramy tej kontroli zakreśla przepis art. 3 § 2 tej ustawy stanowiąc, iż kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na :

1. decyzje administracyjne,

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,

6. akty organów samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,

7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,

8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z mocy art. 3 § 3 ww. ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4 rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami.

Sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych przepisach.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja w przedmiocie odmowy przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W związku z powyższym wyliczeniem spraw podlegających właściwości wojewódzkiego sądu administracyjnego, a także wobec istoty sprawy sądowoadministracyjnej, wynikającej z art. 1 p.p.s.a., bezspornym jest, iż żądanie skarżącego nie ma charakteru administracyjnoprawnego. Decyzja ta nie mieści się w katalogu spraw objętych właściwością sądów administracyjnych.

Zgodnie z art. 476 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.), sprawy dotyczące emerytur i rent zalicza się do spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych, które należą do właściwości sądów powszechnych. Stosownie bowiem do treści art. 1 tej ustawy, sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych są sprawami cywilnymi, do których rozpoznania, zgodnie z art. 2 ww. ustawy, powołane są sądy powszechne, chyba że przepisy szczególne przekazują je do właściwości innych organów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny jest właściwy do uwzględnienia skarg w zakresie spraw określonych w art. 3 § 2 i § 3 ww. ustawy. W kręgu tych spraw nie mieści się decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie.

Z tego też względu przedmiotowa skarga, jako niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), podlega odrzuceniu.