Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 315/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.), sędzia WSA Ewa Machlejd, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 listopada 2017 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowa sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 315/17

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] Starosta [...] działając na podstawie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku [...] z dnia 19.09.2016 r. odmówił sprostowania decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...]04.1991 r. znak: [...] udzielającej [...][...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wg projektu typ. [...] przystosowanie/ pod zabudowę zagrodową na działce położonej we wsi [...] nr nieruchomości [...] nr ew. gruntów [...] gmina [...].

W uzasadnieniu decyzji Starosta podniósł, że zakres żądanych przez wnioskującą zmian w treści przedmiotowej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] w postaci zmiany numeracji działki wykracza poza dozwolony zakres zmian określony przepisem art. 113 § 1 k.p.a. Zdaniem organu nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego.

Postanowienie to zostało przez [...] zażalone. W odpowiedzi na zażalenie Wojewoda [...] wydał w dniu [...] grudnia 2016 r. postanowienie nr [...] którym utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] nr [...] z dnia [...].11.2016 r. Wojewoda powołując się na orzecznictwo sądowo-administracyjne stwierdził, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Zatem zdaniem organu nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a., ponieważ prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego o pierwotnego. Organ przytoczył argument, że przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu administracji lub mylne zastosowanie przepisu prawnego. Organ pouczył także stronę postępowania, że wadliwą decyzję ostateczną można wzruszyć tylko w drodze nadzwyczajnych środków prawnych określonych w art. 145 § 1 k.p.a. lub w art. 156 § 1 k.p.a., a nie w drodze sprostowania na podstawie przepisu art. 113 § 1 k.p.a. ponieważ przewidziany jest on dla nieistotnych wadliwości.

Pismem z dnia 23 stycznia 2017 r. [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] zarzucając:

1) naruszenie art. 155 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie,

2) naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. polegające na pominięciu w uzasadnieniu ww. postanowienia ugruntowanej opinii orzeczniczej sądów administracyjnych, w świetle których błędne oznaczenie pisma nie stanowi przeszkody do prawidłowego rozpoznania sprawy;

3) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji.

Jednocześnie skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów sądowych według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 t.j., dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd kontrolując legalność zaskarżonego postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016r., oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Starosty [...] z dnia [...] listopada 2016 r. stwierdził, że odpowiadają one przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

W przedmiotowej sprawie sporna pomiędzy stronami postępowania jest kwestia, czy organy obu instancji prawidłowo odmówiły Skarżącej sprostowania decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 1991r. w trybie art. 113 § 1 k.p.a.

Wskazać należy, że w świetle art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Oczywista omyłka pisarska polega na błędnym wpisaniu jakiegoś słowa lub słów bądź ich pominięciu, a także widoczne i niezgodne z zamierzonym niewłaściwe użycie wyrazu. Omyłka pisarska to taki wyraz, który omyłkowo znalazł się w treści decyzji administracyjnej lub omyłkowo nie znalazł się w treści, a znaleźć się powinien, a także mylne użycie wyrazu.

W sprawie niniejszej ustalenia organów administracji i dokonane przez nich oceny Sąd w pełni podziela i aprobuje, przyjmując je za własne. Nie zachodzi, zatem potrzeba ich przytaczania i ponownej analizy.

W ocenie Sądu, stanowisko organów jest zasadne skoro oczywistym jest, że wada aktu administracyjnego nie może dotyczyć materialnej jego treści i musi charakteryzować się oczywistością. Zatem nie mogą podlegać sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie.

Nie ulega także wątpliwości, że to, co może być uznane za oczywiste w jednym układzie stosunków faktycznych, może tę cechę stracić, gdy układ ów ulega zmianie, choćby w relatywnie niewielkim stopniu. Taka wątpliwość jednakże w przedmiotowej sprawie nie zachodzi.

Wszystkie dokumenty zgromadzone w aktach sprawy, w tym wniosek o wydanie pozwolenia na budowę, oświadczenie o nadzorze nad budową, zawiadomienie o zakończeniu budowy, zawiadomienie o nadaniu nieruchomości adresu i numeru porządkowego oraz inne, potwierdzają zapis zawarty w omawianej decyzji z dnia [...] kwietnia 1991r., że inwestycja została zaprojektowana i zrealizowana na działce nr [...] , a nie na działce nr [...].

Poza sporem jest, że przedmiotem sprostowania na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu. Tryb sprostowania oczywistych omyłek w treści postanowienia nie może, bowiem służyć weryfikacji merytorycznego rozstrzygnięcia kwestii, której dotyczy to postanowienie. Tryb ten nie może, bowiem zastępować postępowania instancyjnego.

Niezależnie od powyższego, podstawowym wyznacznikiem oczywistości omyłki pozostaje możność natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca.

Sąd nie podziela ogólnie sformułowanych w skardze zarzutów naruszenia art. 155 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt.1 k.p.a.

Sąd nie stwierdza, aby zaskarżone postanowienie uchybiło warunkom formalnym oraz zawierało wadliwe uzasadnienie.

Wbrew zarzutom skargi, wniosek Skarżącej oraz jej późniejsza korespondencja z organem nie pozwalają na przyjęcie, że rzeczywistą intencją [...] było zgłoszenie wniosku opartego na treści art.155 k.p.a. i tak jej pisma powinny być interpretowane, ponieważ, w ocenie Sądu, na przeszkodzie powyższemu stoi ich literalna treść.

Reasumując, skoro zaskarżone postanowienia nie naruszają norm obowiązującego prawa, zaś zarzuty podniesione w skardze nie mogły skutecznie podważyć jego legalności, Sąd zobligowany był skargę oddalić.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 119 pkt. 3 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.