Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 699/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 11, art. 6 ust. 1, 4, 5, art. 87 ust. 4, art. 92 a ust. 1 i 6
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1 i art. 80, art. 107
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca),, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Bałaban, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 27 listopada 2014 r. sprawy ze skargi G. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia[...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz G. W. kwotę 1. 520 zł (jeden tysiąc pięćset dwadzieścia złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

A decyzją z dnia (...) lipca 2013 r. nr (...) utrzymał w mocy decyzję B z dnia (...) kwietnia 2013 r. nr (...) o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym – l. 1.1 załącznika nr 3 do w/w ustawy.

W uzasadnieniu organ II instancji ustalił następujący stan faktyczny sprawy.

W dniu (...) stycznia 2013 r. w Świdniku przy porcie lotniczym miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki AUDI o numerze rejestracyjnym (...) przeprowadzona przez Inspekcję Transportu Drogowego. Kontrolowanym pojazdem kierował C. Kierowca okazał do kontroli licencję nr (...) uprawniającą do wykonywania transportu drogowego taksówką na obszarze gminy Lublin. Kierowca nie posiadał licencji uprawniającej do wykonywania transportu na terenie gminy Świdnik. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole nr (...).

B w dniu (...) kwietnia 2013 r. wydał decyzję nakładającą na stronę karę pieniężną w wysokości 8000zł za wykonywanie transportu drogowego na terenie gminy Świdnik bez wymaganej licencji.

W odwołaniu od w/w decyzji strona podniosła, że w dniu kontroli pojechała na lotnisko w Świdniku po odbiór umówionego wcześniej pasażera. W czasie oczekiwania na pasażera rozpoczęła się kontrola drogowa. W tej sytuacji pasażer wybrał inną taksówkę. Strona wskazała również, że D zgłosił zapotrzebowanie na taksówki z Lublina. Zdaniem strony, jeśli zamówienie zostało złożone przez klienta z innego obszaru, to nie jest wymagana licencja.

Do odwołania strona dołączyła pismo D z dnia (...) kwietnia 2013 r., skierowane do Gminy Miejskiej Świdnik, w którym wyjaśniono, że w dniu (...) stycznia 2013 r. (dniu kontroli) taksówkarze z różnych korporacji taksówkarskich z Lublina zostali przywołani przez Port Lotniczy z uwagi na sytuację kryzysową związaną z wystąpieniem rejsu zakłóconego. D wyjaśnił, że w przypadku zaistnienia takiej sytuacji zarządzający portem lotniczym ma obowiązek udostępnić pasażerom rejsów zakłóconych możliwość wyboru naziemnych środków transportu o łącznej pojemności 2/3 pojemności zakłóconego rejsu. Jednak żaden przedsiębiorca prowadzący działalność polegającą na świadczeniu usług transportowych taksówką osobową z licencją na teren gminy Świdnik nie jest w stanie podstawić do 124 pojazdów w przypadku rejsu zakłóconego. Dopiero w dniu (...) kwietnia 2013 r. rozstrzygnięto postępowanie ofertowe, w wyniku którego możliwość organizacji stanowiska przywoławczego uzyskały dwie korporacje taksówkarskie z Lublina mogące w momencie kryzysowym podstawić do 124 pojazdów.

Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Główny Inspektor Transportu Drogowego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 4 u.t.d. licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzielana jest na określony pojazd i obszar, obejmujący określoną jednostkę terytorialną, to jest gminę, gminy sąsiadujące albo miasto stołeczne Warszawę. W drodze wyjątku – zgodnie z art. 6 ust. 5 ustawy - dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem sytuacji, w której przewóz jest wykonywany w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie posiadał licencji udzielonej przez Burmistrza Miasta (...), która uprawniałaby go do wykonywania transportu ma obszarze gminy (...). Strona posiadała natomiast licencję na transport drogowy taksówką udzieloną przez Prezydenta Miasta (...), która uprawniała do wykonywania przewozu na obszarze gminy (...). W oparciu o przepis art. 6 ust. 5 u.t.d., w drodze wyjątku powyższa licencja dawała skarżącemu możliwość wykonywania transportu na obszarze innej gminy. Prawidłowa realizacja wyjątku przewidzianego wymienionym przepisem ustawy polegałby - w pierwszej sytuacji - na wykonywaniu przez przewoźnika przewozu rozpoczętego na terenie gminy (...) do gminy (...), a następnie kontynuacji lub podjęciu nowego zlecenia z terenu gminy (...) do gminy (...). W drugiej sytuacji, wyjątek polegałby, na złożeniu zamówienia przez klienta znajdującego się w (...) na taksówkę z (...), lecz tylko do (...). Organ odwoławczy nie dał wiary przedstawionym w odwołaniu twierdzeniom skarżącego, że w dniu kontroli przyjechał na lotnisko wezwany w związku z wystąpieniem sytuacji kryzysowej, jak również, że w tym dniu miał umówionego w poprzednim tygodniu pasażera do Lublina. Organ odwoławczy podniósł, że treść odwołania pozostaje w sprzeczności z wynikami kontroli drogowej, to jest protokołem kontroli oraz protokołem przesłuchania strony, zgodnie z którymi skarżący oczekiwał na przypadkowego pasażera. Na wynik sprawy nie ma wpływu treść załączonego do odwołania pisma D z dnia (...) kwietnia 2013 r. oraz przyzwolenie D na obsługę pasażerów przez taksówki z (...). Nawet w sytuacji przyzwolenia na postój, a także, gdy postój był wynikiem wystąpienia sytuacji kryzysowej w D, skarżący, nie mając licencji na teren gminy (...), nie powinien oczekiwać na potencjalnych klientów na postoju taksówek przy terminalu lotniska w (...). Zebrane w sprawie dowody w sposób wystarczający wskazują, że w chwili kontroli strona wykonywała zarobkowy okazjonalny przewóz osób.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie C wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji zarzucając naruszenie przepisów art. art. 6, 7 i 80 K.p.a. poprzez nieprawidłową i niepełną ocenę materiału dowodowego, w szczególności pominięcie faktu, że zarówno z wyjaśnień strony złożonych w trakcie kontroli drogowej, jak i argumentacji wskazanej w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, wynika jednoznacznie, że C wykonywał czynności przewozowe w oparciu o wezwanie, czy to przypadkowego klienta lotniska, czy też samego D w związku z wystąpieniem transportu zakłóconego, a więc działał na podstawie przepisu art. 6 ust. 5 u.t.d., to jest w wyniku złożenia zamówienia przez klienta z innego niż objętego licencją obszaru, co winno doprowadzić do uznania, że jego działanie stanowiło czynności przewozowe prawnie dopuszczalne. Skarżący zarzucił "z ostrożności procesowej" naruszenie przepisu art. 92c ust. 1 u.t.d. poprzez jego nie zastosowanie w sytuacji, kiedy w świetle ustalonego stanu faktycznego, do naruszenia przepisów u.t.d. przez kierowcę doszło na skutek niewłaściwego oznakowania postoju taksówek wskazującego na możliwość świadczenia usług przez taksówki z Lublina oraz wezwania D z dnia (...) stycznia 2014 r. Skarżący został więc wprowadzony w błąd. Prowadzi to do wniosku, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, które wystąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje.

Skarga jest uzasadniona, chociaż jej zarzuty są tylko częściowo trafne. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej powoływanej jako "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie Sąd stwierdził naruszenie prawa, które prowadziło do uchylenia zaskarżonej decyzji w przedmiocie nałożenia na podstawie art. 92a ust. 1 i ust. 6 u.t.d. kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, czyli za naruszenie warunków przewozu drogowego wymienione pod Lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.

Podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej polegające na wykonywaniu transportu drogowego taksówką dopuszczalne jest w przypadku spełnienia zaostrzonych kryteriów, od których spełnienia uzależnione jest udzielenie odpowiedniej licencji. Zgodnie z art. 6 ust. 4 u.t.d. licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzielana jest na określony pojazd i obszar, obejmujący określoną jednostkę terytorialną, to jest gminę, gminy sąsiadujące albo miasto stołeczne Warszawę. Wyjątkowo - zgodnie z art. 6 ust. 5 ustawy - dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem sytuacji, w której przewóz jest wykonywany w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru.

W rozpatrywanej sprawie licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką, wydana przez Prezydenta Miasta (...), upoważniała C do wykonywania tego transportu co do zasady na obszarze gminy (...). W oparciu o przepis art. 6 ust. 5 u.t.d., w drodze wyjątku powyższa licencja dawała skarżącemu możliwość wykonywania transportu na obszarze gminy (...), sąsiadującej z gminą (...). Zdaniem organu, prawidłowa realizacja wyjątku przewidzianego wymienionym przepisem ustawy polegałby - w pierwszej sytuacji - na wykonywaniu przez przewoźnika przewozu rozpoczętego na terenie gminy (...) do gminy (...), a następnie kontynuacji lub podjęciu nowego zlecenia z terenu gminy (...) do gminy (...). W drugiej sytuacji, wyjątek polegałby, na złożeniu zamówienia przez klienta znajdującego się w (...) na taksówkę z (...), lecz tylko do (...).

Wykonywanie transportu drogowego taksówką na podstawie wymaganej licencji oznacza korzystanie z licencji przez uprawniony podmiot, na obszarze określonym w licencji i wymienionym w niej pojazdem. Zatem, tak jak słusznie stwierdziły organy, gdy transport drogowy taksówką jest wykonywany na obszarze nieobjętym licencją, dochodzi do wykonywania wspomnianego transportu bez wymaganej licencji.

Nie jest w związku z tym jasne, z jakiej przyczyny organ odwoławczy, wyrażając wskazany wyżej pogląd, równocześnie, odnosząc się do okoliczności faktycznych sprawy stwierdził, że w opinii organu II instancji zebrane w sprawie dowody w sposób wystarczający wskazują, że w chwili kontroli strona wykonywała zarobkowy okazjonalny przewóz osób.

Wprawdzie z art. 4 pkt 11 u.t.d. wynika, że przewozem okazjonalnym jest przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Jednakże z tej definicji nie wynika, że wykonywanie transportu drogowego taksówką polega na wykonywaniu przewozu okazjonalnego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d. (w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2013 r.) wykonywanie transportu drogowego, który obejmuje także przewóz okazjonalny, wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencja ta nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką (art. 12 ust. 1b u.t.d.). Specjalnym rodzajem licencji, innej od przewidzianej w art. 5 ust. 1 u.t.d. jest licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Udzielenie tej licencji wymaga spełnienia przez przedsiębiorcę dodatkowych wymagań określonych w art. 6 u.t.d. Licencji udziela się na określony pojazd i obszar (art. 6 ust. 4 u.t.d.). W rozpoznawanej sprawie G. W. miał licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką, z ograniczeniami w zakresie obszaru wykonywania transportu taksówką wynikającymi z treści art. 6 ust. 4 i 5 u.t.d.

Rozróżnienie licencji na wykonywanie transportu drogowego (art. 5 ust. 1 u.t.d.) i licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką (art. 6 ust. 1 u.t.d.) ma dwojaki skutek. Po pierwsze, skoro nie można utożsamiać licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką z licencją na wykonywanie przewozu drogowego osób, to posiadanie licencji na wykonywanie transportu drogowego nie uprawnia przedsiębiorcy do wykonywania przewozu osób taksówką, gdyż obydwie licencje są wydawane na dwa różne rodzaje działalności gospodarczej. Po drugie, analiza treści art. 4 pkt 11, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 i art. 12 ust. 1b u.t.d. wskazuje w sposób jednoznaczny, że przewóz okazjonalny jest odrębnym rodzajem przewozu niż transport drogowy taksówką. Przewóz okazjonalny jest to przewóz, do którego wykonywania potrzebne jest uzyskanie licencji na wykonywanie transportu drogowego, o której mowa w art. 5 ust. 1 u.t.d., natomiast transport drogowy taksówką nie mieści się w pojęciu przewozu okazjonalnego, ponieważ jest to transport, który może być wykonywany na podstawie licencji udzielonej zgodnie z art. 6 ust. 1 u.t.d. na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Takie rozróżnienie przyjmowane jest w orzecznictwie sądowym (por. wyroki NSA: z 21 października 2009 r. w sprawie sygn. akt II GSK 143/09, SIP Lex nr 573525, z 11 czerwca 2010 r. w sprawie sygn. akt II GSK 655/09, SIP Lex nr 597033, z 20 marca 2012 r. w sprawie sygn. akt II GSK 286/11).

W związku z powyższym w sytuacji, kiedy przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką, wykonuje ten transport na obszarze nieobjętym licencją lub wyjątkami opisanymi w art. 6 ust. 5 u.t.d., to wówczas dochodzi do wykonywania wspomnianego transportu taksówką bez wymaganej licencji, a nie do wykonywania zarobkowego okazjonalnego przewozu osób bez licencji na wykonywanie transportu drogowego. Przy tym jednak obydwa te przypadki stanowią naruszenie warunków przewozu drogowego (art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d.) polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji (Lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy).

Opisana wyżej sprzeczność w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazuje wprawdzie na naruszenie przez organ drugiej instancji art. 107 § 3 K.p.a., jednakże pozostające bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, skoro obydwa naruszenia podlegałyby karze pieniężnej w jednakowej wysokości 8 000 zł.

Natomiast wpływ na rozstrzygnięcie sprawy może mieć nieprawidłowa wykładnia art. 6 ust. 5 u.t.d. i w związku z tym zaniechanie niezbędnych ustaleń faktycznych istotnych przy innej niż przyjął organ - prawidłowej wykładni tego przepisu.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika bowiem, że organ drugiej instancji co najmniej przedwcześnie uznał za niemające znaczenia dla wyniku sprawy okoliczności wynikające z załączonego do odwołania pisma D z dnia (...) kwietnia 2013 r. W piśmie tym, skierowanym do Gminy Miejskiej (...) wyjaśniono, że w dniu (...) stycznia 2013 r. (czyli w dniu kontroli) taksówkarze z różnych korporacji taksówkarskich z (...) zostali przywołani przez Port Lotniczy z uwagi na sytuację kryzysową związaną z wystąpieniem rejsu zakłóconego. Port Lotniczy (...) wyjaśnił, że w przypadku zaistnienia takiej sytuacji zarządzający portem lotniczym ma obowiązek udostępnić pasażerom rejsów zakłóconych możliwość wyboru naziemnych środków transportu o łącznej pojemności 2/3 pojemności zakłóconego rejsu. Jednak żaden przedsiębiorca prowadzący działalność polegającą na świadczeniu usług transportowych taksówką osobową z licencją na teren gminy (...) nie jest w stanie podstawić do 124 pojazdów w przypadku rejsu zakłóconego.

Istotna dla badanej sprawy jest przede wszystkim informacja, że zarządzający portem lotniczym przywołał taksówkarzy z (...) w związku z koniecznością obsłużenia pasażerów rejsu zakłóconego.

W odwołaniu skarżący twierdził, że Port Lotniczy zgłosił zapotrzebowanie na taksówki z Lublina ze względu na wystąpienie rejsu zakłóconego. Okoliczność, że skarżący został przywołany przez Port Lotniczy potwierdza w/w pismo z dnia (...) kwietnia 2013 r.

Ustosunkowując się do tej okoliczności organ drugiej instancji pominął istotność informacji o przywołaniu taksówkarzy z (...) i stwierdził, że Dyrektor Portu Lotniczego nie jest organem uprawnionym do udzielenia licencji, a skarżący nie powinien oczekiwać na potencjalnych klientów na postoju taksówek przy terminalu lotniska w (...).

Takie stanowisko organu drugiej instancji wskazuje, że organ oparł się na nieprawidłowej wykładni przepisu art. 6 ust. 5 u.t.d. Wynika z tego przepisu bowiem, że dopuszcza się świadczenie usług przewozowych poza obszarem określonym w licencji w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Przepis ten nie może być interpretowany tylko w taki sposób, że zamawiającym przewóz jest osoba, która będzie bezpośrednio korzystała z przewozu. Przepis ten dopuszcza również złożenie zamówienia na usługę przewozową na rzecz osoby trzeciej, która ma być przewieziona z innego obszaru. Klient, o którym mowa w tym przepisie nie zawsze musi oznaczać osobę przewożoną. Może także oznaczać osobę składającą zamówienie na wykonanie usługi przewozowej na rzecz osoby trzeciej z innego obszaru. Klientem składającym zamówienie może być zarówno osoba, która skorzysta z przewozu, jak i osoba, która zamówiła przewóz, z którego ma skorzystać osoba trzecia. Z dosłownego brzmienia omawianego przepisu wynika, że pojęcie klienta związane jest przede wszystkim z podmiotem składającym zamówienie, a nie z podmiotem przewożonym. W związku z tym złożenie przez zarządzającego portem lotniczym zamówienia na świadczenie usługi przewozowej taksówkami z innego obszaru na rzecz pasażerów lotu zakłóconego, sprawia, że wykonywanie tego przewozu mieści się w zgodnym z prawem, dozwolonym przepisem art. 6 ust. 5 u.t.d., wykonywaniu przewozu, mimo braku licencji na obszar, na którym położone jest lotnisko. Okoliczność, że zarządzający portem lotniczym, przywołując taksówki (składając zamówienie), nie może przypisać konkretnych pasażerów do konkretnych taksówek, nie ma znaczenia, bowiem wystarczające jest wskazanie, jako mających być przewiezionymi klientami, pasażerów lotu zakłóconego.

W związku z powyższym odwołanie skarżącego powinno być rozpatrzone także z uwzględnieniem, jako istotnej, również i tej okoliczności, którą skarżący wskazał w odwołaniu, że został przywołany przez zarządzającego portem lotniczym w związku z sytuacją kryzysową na lotnisku. Nie oznacza to oczywiście, że organ powinien przyjmować bezkrytycznie jako element stanu faktycznego wskazaną okoliczność, tym bardziej, że z protokołu kontroli wynika, że skarżący w czasie kontroli takiej okoliczności nie podnosił.

Dodać należy, że skarżący w czasie kontroli nie wskazywał też, aby był umówiony wcześniej z konkretnym pasażerem lotu zakłóconego. Wyjaśnił, że czekał na przypadkowego pasażera. W odwołaniu podał między innymi, że w dniu (...) stycznia 2013 r. pojechał na lotnisko po umówionego tydzień wcześniej pasażera. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ ocenił tę ostatnią okoliczność, że skarżący oczekiwał na przypadkowego pasażera w Świdniku i przejazd taksówką nie spełniał kryteriów świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w licencji.

O ile treść zeznań skarżącego wyklucza wiarygodność jego późniejszego twierdzenia, że miał umówionego pasażera, to organ nie można tylko na tej podstawie wykluczyć, że skarżący oczekiwał na pasażera z lotu zakłóconego. Mimo zamówienia usługi przewozu przez zarządzającego lotniskiem, pasażer, na którego oczekiwałby w takiej sytuacji skarżący, byłby, z jego punktu widzenia, pasażerem przypadkowym, bowiem nieznanym z zamówienia. W takiej sytuacji nie byłoby sprzeczności między treścią zeznań skarżącego złożonych w czasie kontroli, a treścią odwołania od decyzji organu pierwszej instancji.

Organ ma możliwości weryfikacji twierdzenia skarżącego, że był przywołany przez zarządzającego lotnikiem w celu obsłużenia pasażerów lotu zakłóconego. Wystąpienia w dniu kontroli sytuacji kryzysowej na lotnisku jest niewątpliwe, podobnie jak okoliczność, że taksówkarze z korporacji taksówkarskich z (...) byli przywołani przez zarządzającego lotniskiem. Wynika to z omawianej wcześniej treści pisma D z dnia (...) kwietnia 2013 r. Nie oznacza powyższe, że wśród grupy przywołanych taksówkarzy był również skarżący. Organ może zweryfikować to twierdzenie, choćby przez ustalenie, czy skarżący należał do którejkolwiek z korporacji taksówkarskich, o których mowa w piśmie z dnia (...) kwietnia 2013 r., a jeżeli nie należał, czy był mimo wszystko przywołany przez zarządzającego lotniskiem. W piśmie z dnia (...) kwietnia 2013 r. nie wymienia się nazw wszystkich korporacji taksówkarskich, a więc ich nazwy powinny być ustalone przez organ przez zasięgnięcie odpowiednich informacji od zarządzającego lotniskiem.

Omówione okoliczności wskazują, że uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 7 i art. 80 K.p.a., a ponadto zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 77 § 1 K.p.a., według którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Wprawdzie, po pierwsze protokół kontroli, będący podstawą rozstrzygnięcia, jest sporządzony przez organ kontrolny przy współudziale kontrolowanego kierowcy, z zapewnieniem możliwości przedstawienia przez kontrolowanego własnej wersji zdarzeń, jak też przepis art. 74 ust. 2 u.t.d. przewiduje możliwość odmowy podpisania protokołu przez kontrolowanego, z czego skontrolowany w niniejszej sprawie kierowca nie skorzystał. Po drugie, protokół kontroli jest w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. dokumentem urzędowym i dokument ten, sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Jednak zauważyć należy, że protokół z kontroli jest tylko jednym ze środków dowodowych. Zarówno w orzecznictwie sądowym jak i w piśmiennictwie przyjmuje się, że dokonywana przez organ ocena dowodów odbywa się w ramach swobodnej ich oceny. Z zasady swobodnej oceny dowodów wynika, że organ - przy ocenie stanu faktycznego - nie jest skrępowany żadnymi regułami ustalającymi wartości poszczególnych dowodów; wymagane jest jednak oparcie się na całym materiale dowodowym, z przyjęciem wzajemnych powiązań dowodów.

W związku z powyższym ocenie powinny podlegać także inne istotne w sprawie dowody, w tym także dowody, które powinny być przez organ zebrane w związku z pojawiającymi się w toku postępowania twierdzeniami strony i dowodami przedstawianymi przez stronę.

W myśl art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten wyraża zasadę prawdy obiektywnej, która oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Wyrazem tej zasady są obowiązki nałożone na organ administracji publicznej w art. 77 § 1 i 80 K.p.a. Według tych przepisów organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić czy dana okoliczność została udowodniona. Ocena całego zgromadzonego materiału dowodowego, w kontekście mających zastosowanie w sprawie przesłanek prawa materialnego, winna znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, stanowiącym - stosownie do treści art. 107 K.p.a. - jej integralną część, którego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Przy tym przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje również zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 K.p.a.

Zaskarżona decyzja wydana została zatem z naruszeniem wymienionych wyżej przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.

Ponownie rozpatrując sprawę organ - uwzględniając przedstawioną wyżej wykładnię przepisu art. 6 ust. 5 u.t.d. - powinien dokonać analizy materiału dotychczas zebranego w sprawie oraz materiału odpowiednio uzupełnionego, w celu zweryfikowania twierdzenia skarżącego, że został on przywołany przez zarządzającego portem lotniczym ze względu na potrzebę obsłużenia pasażerów lotu zakłóconego. W razie dokonania ustaleń zgodnie z twierdzeniem skarżącego, organ powinien postąpić w sposób uwzględniający wykładnię przepisu art. 6 ust. 5 u.t.d., zgodnie z którą złożenie przez zarządzającego portem lotniczym zamówienia na świadczenie usługi przewozowej taksówkami z innego obszaru na rzecz pasażerów lotu zakłóconego sprawia, że wykonywanie tego przewozu mieści się w zgodnym z prawem, dozwolonym przepisem art. 6 ust. 5 u.t.d., wykonywaniu przewozu, mimo braku licencji na obszar, na którym położone jest lotnisko.

W razie gdyby okazało się, że organ nie znajdzie podstawy do ustaleń faktycznych zgodnych z omawianym twierdzeniem skarżącego i stwierdzi, że transport drogowy taksówką wykonywany był bez wymaganej licencji, to wówczas powinien rozważyć obronę skarżącego powołującego się na treść art. 92c ust. 1 u.t.d. Należy przy tym uznać za bezzasadną zaprezentowaną w skardze tezę, że oznakowanie postoju taksówek wskazujące na możliwość świadczenia usług przez taksówki z (...), daje podstawę do uznania, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Samo nieprawidłowe oznakowanie postoju taksówek przez zarządzającego portem lotniczym sugerujące możliwość oczekiwania przez taksówkarzy mających licencje nie obejmujące obszaru lotniska, nie zwalnia przedsiębiorcy od przestrzegania zasad wykonywania przewozu określonych w art. 6 ust. 4 i 5 u.t.d.

Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.

Na podstawie art. 152 P.p.s.a. Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.