Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1145/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184 w zw. z art. 183 oraz art. 181
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Maria Rzążewska Sędziowie Zdzisław Kostka Ludwik Żukowski ( spr.) Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Spółki z o.o. P. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 727/05 w sprawie ze skargi Spółki z o.o. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (zwany dalej WSA Sądem lub Sądem pierwszej instancji) wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2006r., sygn. akt VII SA/Wa 727/05 uwzględnił skargę złożoną przez S. Sp. z o .o . z siedzibą w Warszawie w związku z czym uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 22 lipca 1999 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Ł. z dnia 11 grudnia 1998 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego dla P. Sp. z o .o . z siedzibą w P. w zakresie budowy stacji paliw na działkach o numerach ewidencyjnych [...], położonych w Ł., przy zbiegu ulic K. i W. Zawarte w uzasadnieniu główne motywy rozstrzygnięcia były następujące: wedle oceny Sądu skarga zasługiwała na uwzględnienie jakkolwiek z innych przyczyn aniżeli wskazane przez skarżącą S. Sp. z o .o . Decyzja organu odwoławczego wydana została z oczywistym naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 138 § 1 k.p.a ., gdyż wydano ją na podstawie niekompletnego materiału dowodowego. Akta administracyjne stanowiące podstawę wydania decyzji nie zawierały podstawowego dla wyniku sprawy dokumentu, jakim jest projekt budowlany zatwierdzony decyzją organu pierwszej instancji. Jak wynika z ustaleń Sądu pierwszej instancji, projekt budowlany został przekazany przez organ pierwszej instancji Wojewodzie Mazowieckiemu wraz z odwołaniem i pozostałymi dokumentami, jednakże poczynając od tej czynności organ odwoławczy nie był w stanie ustalić co się z tym dokumentem stało. Pomimo zobowiązania Wojewody Mazowieckiego do uzupełnienia akt sprawy poprzez nadesłanie projektu budowlanego w oryginale lub w kopii postanowieniem WSA z dnia 6 lipca 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 727/05 oraz kierowanymi do tego organu wezwaniami sądu (pisma z 22 lipca 2005 r. i 7 września 2005 r.) akta administracyjne nie zostały uzupełnione. Rażące braki w materiale dowodowym, który organ odwoławczy przedstawił jako podstawę wydanej decyzji ostatecznej nakazywały uznanie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszając obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, organ odwoławczy, zobowiązany do merytorycznego ponownego jej rozpatrzenia, naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. We wskazaniach co do dalszego postępowania Sąd zobowiązał Wojewodę Mazowieckiego do uzupełnienia materiału dowodowego przy ponownym rozpatrywaniu odwołania o projekt budowlany zatwierdzony decyzją organu pierwszej instancji.

Wyrok WSA zaskarżony został skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez należycie umocowanego pełnomocnika uczestnika postępowania P. Sp. z o .o ., w rozumieniu art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U . Nr 153, poz.1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a .). Skargę kasacyjną, stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a ., oparto na zarzucie naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w postaci: art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 113 § 1 i art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a . W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik P. Sp. z o .o . zarzucił naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a . poprzez jego zastosowanie pomimo braku do tego podstaw. Tak określone naruszenia prawa wedle pełnomocnika P. Sp. z o .o ., miały istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a . stwierdzono natomiast, że przy wyjaśnianiu podstawy prawnej rozstrzygnięcia Sąd błędnie przyjął, iż nienadesłanie kompletnych akt administracyjnych wraz ze skargą sądową jest równoznaczne

z niezgromadzeniem wymaganej dokumentacji przez organ odwoławczy. W skardze kasacyjnej stwierdzono, że WSA powinien sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w celu wykazania, czy Wojewoda Mazowiecki w toku postępowania odwoławczego był w posiadaniu projektu budowlanego, który przekazał mu wraz z odwołaniem organ pierwszej instancji. Już sama czynność przekazania kompletnej dokumentacji pomiędzy organami obydwu instancji jest dostateczna dla stwierdzenia, że Wojewoda dysponował kompletem dokumentów, a wydana przez niego decyzja była legalna. W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej w zakresie dotyczącym naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 113 § 1 p.p.s.a ., pełnomocnik P. Sp. z o .o . podniósł, że przewodniczący składu orzekającego zamknął rozprawę przed WSA pomimo tego, że sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona. Sąd pierwszej instancji tylko wówczas byłby uprawniony do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyby uzyskał w toku postępowania sądowego brakujący projekt budowlany i doszedł do wniosku, że zatwierdzono go decyzją pomimo zawartych w nim wad. Brak samego projektu budowlanego w materiale dowodowym zgromadzonym przez WSA nie dawał tytułu do uchylenia, zatwierdzającej ten projekt, decyzji ostatecznej. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a . doznał naruszenia przy wydawaniu zaskarżonego wyroku, gdyż WSA w nieuprawniony sposób powstrzymał się od przeprowadzania dowodów uzupełniających z dokumentów. Według pełnomocnika P. Sp. z o .o . WSA naruszył także art. 106 § 5 p.p.s.a . odsyłający do odpowiedniego stosowania przepisów k.p.c. o postępowaniu dowodowym. Argumentując to naruszenie pełnomocnik P. Sp. z o .o . po raz kolejny wskazał na obowiązek prowadzenia przez WSA postępowania dowodowego na okoliczność treści nieprzekazanego przez organ projektu budowlanego. W szczególności - jak stwierdził - z naruszeniem przepisów o postępowaniu dowodowym Sąd nie podjął prób odnalezienia bądź też odtworzenia zagubionego projektu budowlanego.

Pełnomocnik P. Sp. z o .o . wniósł o uchylenie zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

S. Sp. z o .o . nie złożyła odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Wojewoda Mazowiecki również nie ustosunkował się do skargi kasacyjnej.

Uczestnik postępowania B. Sp. z o .o . z siedzibą w K., także nie złożyła odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 183 § 1 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U . Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a .), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

Na wstępie zauważyć należy, iż sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez WSA art. 134 § 1 p.p.s.a . nie został przez wnoszącego skargę kasacyjną w żaden sposób uzasadniony. Przepis ten nakłada na sąd pierwszej instancji obowiązek rozstrzygania w granicach danej sprawy bez względu na trafność zarzutów, wniosków i podstawy prawnej wskazanych w skardze. Zarzucając naruszenie tego przepisu w badanej sprawie ograniczono się w skardze kasacyjnej do przywołania faktu, że WSA uwzględnił wadę decyzji, która nie została podniesiona przez skarżącą S. Sp. z o .o . Stwierdzenie to w jakikolwiek sposób nie wskazuje na czym polegało naruszenie kwestionowanego przepisu i w jaki sposób naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeciwnie, potwierdza tylko, że Sąd pierwszej instancji, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a ., wyszedł poza granice skargi dopatrując się naruszenia pominiętego w twierdzeniach skarżącej spółki. Stosownie do art. 176 p.p.s.a . skarga kasacyjna powinna zawierać, obok przytoczenia podstaw kasacyjnych, także ich uzasadnienie; brak uzasadnienia podstawy kasacyjnej uniemożliwia odniesienia się przez Naczelny Sąd Administracyjny do trafności podnoszonego zarzutu i poddanie zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej w tym zakresie.

Lektura skargi kasacyjnej pozwala stwierdzić, że zawarty w niej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a . polegał na tym, iż WSA uzasadniając zaskarżony wyrok doszedł do błędnego przekonania, że nienadesłanie kompletnych akt administracyjnych przez organ odwoławczy w toku postępowania sądowego uprawnia wniosek, że organ w toku postępowania odwoławczego również nie dysponował pełnym materiałem dowodowym, co skutkuje wadliwością kontrolowanej przez WSA decyzji. W ocenie pełnomocnika P. Sp. z o .o . taka argumentacja dostrzeżonych przez WSA naruszeń art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 138 § 1 k.p.a . jest nieuzasadniona. Do naruszeń przepisów k.p.a . mogłoby dojść tylko wówczas gdyby WSA we własnym postępowaniu wykazał stosownymi dowodami, że organ nie tylko nie przekazał kompletnych akt sądowi wraz ze skargą, ale dodatkowo kompletnymi aktami nie dysponował także przed datą orzekania.

Odnosząc się do tego zarzutu stwierdzić należy, iż trafnie podkreślił WSA

w zaskarżonym wyroku, że funkcją sądów administracyjnych wynikającą z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U . Nr 153, poz. 1269 ze zm.) jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez sądową kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Konsekwencją tak sformułowanej ustrojowej funkcji sądów administracyjnych jest art. 133 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a . ustanawiający zasadę, zgodnie z którą sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Akta sprawy stanowią podstawę przyjmowanego przez sąd przebiegu dotychczasowego postępowania (art. 106 § 1 p.p.s.a .) oraz są zasadniczym, podstawowym źródłem wniosków co do trafności poczynionych przez organ ustaleń faktycznych oraz co do legalności zastosowania przepisów prawa. Innym skutkiem kontrolnej funkcji sądów administracyjnych jest nieprowadzenie przez sąd administracyjny postępowania dowodowego i ukształtowanie jego tytułu do przeprowadzania uzupełniającego dowodu z dokumentu, jako odosobnionego wyjątku, uzależnionego od kumulatywnego zajścia dwóch warunków: 1) niezbędności tego dowodu dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości oraz 2) niespowodowania przez dopuszczenie tego dowodu nadmiernego przedłużenia postępowania sądowego (art. 106 § 3 p.p.s.a .). Istotą postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego jest władcza wypowiedź właściwego organu obejmująca, zgodnie z art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U . z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) właśnie zatwierdzenie projektu budowlanego. Projekt budowlany stanowi podstawowy dokument pozwalający ocenić legalność działania organu wydającego pozwolenie na budowę; projekt ten zawiera zasadnicze dla wyniku sprawy dokumenty szczegółowe, takie jak: projekt zagospodarowania działki lub terenu sporządzony na stosownej mapie, projekt architektoniczno-budowlany określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, charakterystykę energetyczną i ekologiczną wraz z rozwiązaniami technicznymi oraz materiałowymi, a ponadto oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu oraz odbioru ścieków, jak również oświadczenia zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną. Decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego jest aktem, w drodze którego organ architektoniczno-budowlany stwierdza, że wszelkie zamierzenia inwestora odzwierciedlone w projekcie budowlanym odpowiadają wymogom prawa. Zasadnie podkreślono w zaskarżonym wyroku WSA, że brak tego dokumentu w aktach przekazanych przez organ wraz ze skargą uniemożliwia pozytywny wynik kontroli legalności działania organu. Tylko kompletne akta przekazane sądowi w trybie art. 54 § 2 p.p.s.a . (poprzednio: art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, Dz.U . Nr 74, poz. 368 ze zm.) mogą stanowić podstawę do pozostawienia zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym, jako zgodnej z prawem. Wojewoda Mazowiecki został zobowiązany postanowieniem WSA z dnia 6 lipca 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 727/05 do przekazania sądowi brakującej zasadniczej części akt administracyjnych. Był ponadto bezskutecznie wzywany do wykonania tego obowiązku pismami z 22 lipca 2005 r. i 7 września 2005 r. (k. nr 140, 151 i 163 tomu I akt sądowych pierwszej instancji). Wyjaśniając przyczyny braków w zgromadzonym materiale dowodowym Wojewoda Mazowiecki nie potrafił określić ani miejsca, w którym znajduje się projekt budowlany przekazany mu wraz z odwołaniem, ani też w jakim czasie utraconych zostało czternaście tomów dokumentów składających się na projekt budowlany przekazany mu przez organ pierwszej instancji przy piśmie z dnia

8 stycznia 1999 r. Do dnia wyrokowania przez WSA Wojewoda nie zdołał też uzyskać innego egzemplarza lub kopii poszukiwanego projektu, ani od stron, ani też od innych organów, które w przeszłości prowadziły postępowania związane z inwestycją (k. nr 1 akt administracyjnych drugiej instancji oraz k. nr 146, 153, 157, 168-170 i 193 I tomu akt sądowych pierwszej instancji).

W dniu 21 stycznia 1999 r., tj. w dacie wpływu do organu odwoławczego odwołania wraz z kompletem akt pierwszej instancji (k. nr 1 akt administracyjnych drugiej instancji), pracownik Kancelarii Ogólnej Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w Warszawie związany był przepisem § 5 ust. 7 pkt 2 i ust. 8 Instrukcji kancelaryjnej dla zespolonej administracji rządowej w województwie, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej dla zespolonej administracji rządowej w województwie (Dz.U . Nr 161, poz. 1109 ze zm.). Zgodnie z tymi przepisami kancelaria obowiązana była, po otwarciu przesyłki, sprawdzić, czy do pisma przewodniego dołączone są wszystkie wymienione w nim załączniki, a w razie braku któregokolwiek z nich – do zamieszczenia na piśmie stosownej adnotacji. Pismo Burmistrza Miasta i Gminy Ł. z dnia 8 stycznia 1999 r. (k. nr 1 akt administracyjnych drugiej instancji), którym przekazano Wojewodzie odwołanie wraz z kompletem akt nie zawiera adnotacji o jakichkolwiek brakach przesyłki, w tym także o braku wymienionych w nim czternastu tomów oryginału projektu budowlanego. Pozwala to przyjąć, że kompletne akta administracyjne dotarły do Wojewody i zostały przez niego utracone w nieokreślonym czasie. Jakkolwiek w zaskarżonej decyzji powołano się na "wymagane prawem uzgodnienia, pozwolenia administracyjne i opinie, sporządzone przez osoby uprawnione oraz oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii i wody", to jednak wykazane wady w działaniu organu odwoławczego spowodowały, że uniemożliwiono sądowi możliwość skontrolowania zaskarżonej decyzji. Zasadnie stwierdził WSA, że kardynalne braki w przekazanych sądowi aktach administracyjnych stanowią podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji i sformułowania wskazań zobowiązujących organ do zgromadzenia wszystkich składników projektu budowlanego, jaki pierwotnie trafił do niego wraz z odwołaniem. Uniemożliwienie sądowi administracyjnemu skontrolowania legalności wydanej przez organ odwoławczy decyzji poprzez dopuszczenie do utraty zasadniczej części akt sprawy jest równoważne naruszeniu przepisów postępowania uzasadniającemu uwzględnienie skargi. Naruszenie tego rodzaju pozwala stwierdzić, że z winy organu nie jest wiadomym, czy w dacie orzekania organ ten dysponował całym materiałem dowodowym, do którego zebrania i rozpatrzenia był zobowiązany (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a .), czy dokonał jego właściwej oceny (art. 80 k.p.a .) i – w konsekwencji – czy załatwił sprawę z odwołania w sposób legalny (art. 138 § 1 k.p.a .). Brak jest przepisu, który pozwalałby sądowi na sformułowanie domniemania zupełności zgromadzonego przez organ materiału dowodowego i prawidłowej jego interpretacji; przeciwnie, przepisy prawa nakazują sądowi opierać się na kompletnych aktach administracyjnych (art. 54 § 2, art. 106 § 1 i art. 133 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a .) oraz oceniać legalność działania organu w sposób zupełny i kompleksowy (art. 134 p.p.s.a .).

Na uwzględnienie nie zasługuje również zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 113 § 1 p.p.s.a . Zgodnie z tym unormowaniem, przewodniczący zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną. Argumentując ten zarzut pełnomocnik P. Sp. z o .o . stwierdził, że sprawa mogłaby zostać zamknięta dopiero wówczas, gdyby WSA podjął skuteczną próbę uzyskania brakującej części akt organu. W pierwszej kolejności dostrzec należy, że przepis, któremu zarzucono naruszenie dotyczy wyjaśnienia stanu sprawy na rozprawie. Jak wynika z protokołu rozprawy z dnia 27 kwietnia 2006 r. występujący w imieniu P. Sp. z o .o . aplikant radcowski nie zgłosił żadnych zastrzeżeń co do stopnia wyjaśnienia sprawy. Przeciwnie, w zakresie możliwości uzyskania na tym etapie sprawy projektu budowlanego stwierdził wyłącznie, że projekt zaginął, on sam go nie posiada i z tych względów wniósł o oddalenie skargi (k. nr 211 II tomu akt sądowych pierwszej instancji). Ponadto, jak już wcześniej wykazano, obowiązek zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego w sprawie administracyjnej nie ciąży na sądzie kontrolującym legalność działania organu. Braki materiału dowodowego obciążają organ, a szeroki zakres tych braków, jak ma to miejsce w badanej sprawie, był dostateczną przyczyną uchylenia decyzji przez Sąd pierwszej instancji.

Formułując zarzut naruszenia przez WSA przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a . stwierdzono w skardze kasacyjnej, że naruszeniu uległ obowiązek przeprowadzenia w postępowaniu sądowym uzupełniających dowodów, które mogłyby zastąpić braki dowodowe dostrzeżone w aktach organu; wskazano przy tym na potencjalne możliwości "odnalezienia" lub "odtworzenia" zaginionego projektu budowlanego. Także i ten zarzut nie jest trafny. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a ., w drodze wyjątku sąd administracyjny może przeprowadzać wyłącznie dowody o charakterze uzupełniającym. Przeprowadzenie przez sąd jakiegokolwiek dowodu zastępującego projekt budowlany nie było w świetle przytoczonego przepisu dopuszczalne. Dokument, jakim jest projekt budowlany stanowi podstawową, zasadniczą część materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie pozwolenia na budowę. Przerzucenie obowiązku gromadzenia materiału dowodowego w tym zakresie na sąd oznaczałoby przeniesienie

z organu na ten sąd obowiązku załatwienia sprawy; prowadziłoby do unicestwienia funkcji kontrolnej sądu i czyniłoby z sądu kolejną instancję administracyjną.

Pomimo wskazania w petitum skargi kasacyjnej przepisu art. 106 § 5 p.p.s.a . jako wzorca kontroli instancyjnej, pełnomocnik P. Sp. z o .o . nie wskazał w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, na czym polegało naruszenie tego przepisu przez WSA i jaki był wpływ tego naruszenia na wynik sprawy. Obowiązek uzasadnienia podstaw kasacyjnych wynika natomiast z art. 176 p.p.s.a . Zgodnie z art. 106 § 5 p.p.s.a . do postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a . stosuje się odpowiednio przepisy k.p.c. W skardze kasacyjnej ograniczono się tylko do stwierdzenia, że WSA naruszył art. 106 § 5 p.p.s.a ., gdyż nie przedsięwziął żadnych kroków prowadzących do wyjaśnienia sprawy. Nie wskazano przy tym na czym polegało wadliwe zastosowanie tego przepisu, ani też w jaki sposób jego zastosowanie lub zastosowanie w oznaczony sposób mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Pomijając brak uzasadnienia podstawy kasacyjnej, który uniemożliwia odniesienie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do zarzutu naruszenia art. 106 § 5 p.p.s.a ., zauważyć należy, iż za nieusprawiedliwiony uznano już wcześniej zarzut naruszenia przez WSA art. 106 § 3 p.p.s.a . Wykazano, że WSA zasadnie odstąpił od prowadzenia postępowania wyjaśniającego co do treści nieprzekazanego mu przez Wojewodę projektu budowlanego. Skoro więc WSA nie naruszył prawa powstrzymując się od stosowania przepisu dopuszczającego przeprowadzanie dowodów, to również nie mógł naruszyć prawa powstrzymując się od stosowania przepisu o sposobie przeprowadzania dowodów, tj. art. 106 § 5 p.p.s.a .

Z wyłożonych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 183 § 1 p.p.s.a . oraz art.181 p.p.s.a orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.