Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 63/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2016 r. sprawy ze skargi D.D. na bezczynność Komendanta Policji w udostępnieniu informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 29 października 2015 r., złożonym drogą e-mailową, "[...]" zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w "[...]" o udostępnienie informacji publicznej, dotyczącej wszelkich kontroli w Komendzie Powiatowej Policji w "[...]" przeprowadzonych w roku 2014 w postaci dokumentów: protokołów pokontrolnych, wystąpień pokontrolnych, sprawozdań pokontrolnych, informacji kierownika jednostki kontrolowanej o sposobie wykonania zaleceń, wykorzystaniu wniosków lub przyczynach ich niewykorzystania, albo o innym sposobie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Wnioskodawca poprosił o udostępnienie żądanej informacji w formie skanów na wskazany adres e-mail.

W dniu 21 lipca 2001 r. do tut. Sądu wpłynęła – złożona za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w "[...]" – skarga "[...]" na bezczynność tego organu w zakresie rozpatrzenia Jego wniosku z dnia 29 października 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1oraz art.13 ust.1ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2015 r., poz. 2058 z późn. zm.), zwanej dalej u.d.i.p.

Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 29 października 2015 r. i o zasądzenie od Komendanta Wojewódzkiego Policji w "[...]" zwrotu kosztów postępowania.

Wskazał, że mimo upływu terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. na udostępnienie informacji publicznej, organ terminu tego nie dotrzymał, ani nie wskazał na powód opóźnienia oraz nie podał nowego terminu udostępnienia żądanej informacji. Komendant Policji nie podjął żadnego z działań, do których był zobowiązany ww. wnioskiem: nie udostępniono informacji, ani nie wydano decyzji odmownej. Oznacza to, że organ pozostaje w bezczynności.

W odpowiedzi na skargę, Komendant Wojewódzki Policji w "[...]" wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że nie był zobowiązany do wykonania żadnej czynności, określonej

w przepisach u.d.i.p., ponieważ Skarżący nie złożył żadnego wniosku o udzielenie informacji publicznej. Załączony do skargi odpis wiadomości e-mail z dnia 29 października 2015 r. nie potwierdza, aby taka wiadomość została skutecznie wysłana, czego potwierdzeniem jest brak nadawcy wiadomości (znak?). Z pisma z dnia 13 lipca 2016 r.

z Wydziału Komunikacji Społecznej KW w "[...]" , który jest komórką właściwą do rozpoznawania takich wniosków (załączonego do odpowiedzi na skargę),wynika, że po sprawdzeniu rekordów elektronicznego dziennika korespondencyjnego za okres od

29 października 2015 r. do 15 listopada 2015 r. żaden z nich nie był rejestracją korespondencji pochodzącej od "[...]" .

Pismem procesowym z dnia 30 sierpnia 2016 r., Skarżący uznał za nieprawdziwe twierdzenia organu, że wniosek do organu nie wpłynął, bowiem został on złożony na adres e-mailowy wskazany na stronie Biuletynu informacji publicznej KWP w "[...]" . Brak rejestracji wniosku może świadczyć jedynie o bałaganie w organie lub o braku dokonania odpowiedniej czynności przez pracownika. To organ ponosi odpowiedzialność za brak akt niniejszej sprawy. Skarżący wskazał, że załączony do skargi druk został omyłkowo wydrukowany ze strony poczty elektronicznej Skarżącego z opcją utajnienia danych nadawcy. W załączeniu przekazał prawidłowy druk, wskazujący adresata. Podniósł, że zawsze, wysyłając wiadomość e-mailową, ma zaznaczone pole "żądaj potwierdzenia wiadomości", ale pracownicy organu nie udzielają takiego potwierdzenia.

Zarządzeniem z dnia 9 listopada 2016 r. Sąd wezwał organ do udzielenia informacji, czy sprawdzane przez organ w dzienniku korespondencyjnym dokumenty, skierowane do KWP przez "[...]" od dnia 29 października 2016 r. obejmowały również sprawdzenie skrzynki, w której umieszczany jest na serwerze SPAM (wiadomości niechciane).

Pismem z dnia 15 listopada 2016 r., skierowanym do Sądu, Komendant Wojewódzki Policji w "[...]" wyjaśnił, że serwer poczty KWP w "[...]" nie ma aktywnych filtrów antyspamowych i w związku z tym nie podlega filtrowaniu na poziomie województwa.

Z ustaleń telefonicznych z administratorami Centralnego Węzła Internetowego wynika, że e-mail od "[...]" został sklasyfikowany jako spam, gdyż został wysłany

z domeny "[...]" na poziomie CWI i w związku z tym została wygenerowana automatyczna odpowiedź zwrotna, informująca o niedostarczeniu korespondencji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami

a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że rola sądu sprowadza się do badania działania lub zaniechania organów administracji publicznej na podstawie kryterium zgodności z prawem.

Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast

art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z bezczynnością, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

W piśmiennictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialnotechnicznej w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., tj. bez zbędnej zwłoki, jednak w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia złożenia wniosku , w sposób i w formie zgodnej z tym wnioskiem (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.), ani nie wydaje w tym terminie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Z bezczynnością mamy do czynienia również wtedy, gdy organ wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub podjęciem stosownej czynności (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, Warszawa 2005, uw. 72 do art. 3).

Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko

w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, uw. 34 do art. 3 ).

Obowiązek załatwienia sprawy w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. powstaje z chwilą wpływu wniosku do podmiotu zobowiązanego. Oznacza to, że

o rozpoczęciu biegu terminu na załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej decyduje data wpływu pisma do podmiotu zobowiązanego, albo moment wpływu wniosku na elektroniczną skrzynkę odbiorczą podmiotu zobowiązanego. Oznacza to, że istotnym

i rozstrzygającym jest skuteczne zażądanie informacji publicznej.

W przedmiotowej sprawie jest to kwestia zasadnicza, gdyż od jej ustalenia zależy, czy w ogóle rozpoczął się bieg terminu ustawowego, określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. do udzielenia informacji publicznej.

Organ twierdzi, że wniosek Skarżącego z dnia 29 października 2015 r. w ogóle do niego nie dotarł. Wskazał, że został uznany za spam, a Skarżący został powiadomiony automatyczną odpowiedzią zwrotną o niedostarczeniu korespondencji. O wniosku i jego treści organ dowiedział się dopiero ze skargi, która wpłynęła do KWP w "[...]" w dniu

8 lipca 2016 r. Twierdzeniu temu należy dać wiarę, gdyż nie ma żadnych przesłanek, które by je podważały.

W ocenie Sądu, to obowiązkiem Skarżącego było i w jego interesie leżało skuteczne doręczenie przedmiotowego zapytania organowi. Skoro "[...]"wybrał złożenie wniosku za pośrednictwem poczty elektronicznej, winien zabezpieczyć potwierdzenie odbioru takiego wniosku. Za skuteczne złożenie wniosku nie może być bowiem uznane jego wysłanie, ale jest nim jego złożenie, tj. złożenie we właściwym organie. W odniesieniu do doręczeń za pośrednictwem poczty elektronicznej możliwe są: doręczenie za potwierdzeniem odbioru, doręczenie z wykorzystanie systemu ePUAP (por. art. 63 Kodeksu postępowania administracyjnego). Wówczas nie ma żadnej wątpliwości, czy i w jakiej dacie wniosek wpłynął do organu. Z możliwości tej Skarżący nie skorzystał, co wiąże się z konsekwencją w postaci braku wykazania skutecznie złożonego wniosku.

Załączony do skargi wydruk z poczty elektronicznej, zawierający wniosek o udostępnienie informacji publicznej stanowi w istocie jedyny dowód wysłania tego wniosku do organu. Skarżący nie przedstawił zatem żądnego przekonywującego dowodu, potwierdzającego wpływ wniosku do adresata, co świadczy o tym, że wniosek mógł do niego nie dotrzeć.

Z informacji organu wynika zaś wręcz, że Skarżący został poinformowany o niedostarczeniu korespondencji.

Tym samym, brak jest dowodu na to, że organ otrzymał skutecznie przedmiotowe zapytanie.

Dodatkowo należy zaś wskazać, że wobec braku odpowiedzi na zapytanie, Skarżący mógł zwrócić się do organu z wnioskiem inną drogą lub z monitem. Pomiędzy złożeniem wniosku (29 października 2015 r.) a złożeniem skargi (8 lipca 2016 r.), upłynął dość długi okres czasu, pozwalający na podjęcie próby załatwienia sprawy.

Reasumując, wobec twierdzenia podmiotu zobowiązanego, że do dnia złożenia skargi na bezczynność nie dysponował on wnioskiem Skarżącego oraz w sytuacji braku dowodów jednoznacznie świadczących o dotarciu wniosku do adresata, a dodatkowo przy stanowisku organu o poinformowaniu Skarżącego o niedostarczeniu korespondencji, należy stwierdzić, że podmiot zobowiązany nie mógł obiektywnie ustosunkować się do treści żądania Skarżącego i podjąć stosownych czynności, przewidzianych ustawowo dla trybu udostępnienia informacji publicznej.

Warunkiem powstania obowiązku udostępnienia informacji publicznej jest skuteczne doręczenie wniosku o jej udostępnienie organowi.

Jak wynika z akt sprawy, takie skuteczne złożenie wniosku do organu

w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło przed dniem wniesienia skargi.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało oddalić.