Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 398/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2009-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Bożena Wieczorska /spr./ Sędziowie NSA Maria Piórkowska WSA Barbara Stukan-Pytlowany Protokolant sek.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym na rozprawie w dniu 7 lipca 2009r. sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]stycznia 2009r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 1 października 2006r. do 30 września 2007r. - oddala skargę -


UZASADNIENIE

I SA/Rz 398/09

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania "A." spółka z o.o. (dalej: Spółka) z siedzibą w M. na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] listopada 2008 r. (nr [...]) określającej podatek dochodowy od osób prawnych za okres od 1 października 2006r. do 30 września 2007r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż w dniu 12 maja 2008r. Spółka zwróciła się do Urzędu Skarbowego z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych w kwocie 313.753,00 zł i jej zwrot na wskazany rachunek, z uwagi na zapłacenie przez podatnika podatku w nieprawidłowej wysokości. Wraz z wnioskiem Spółka złożyła korektę zeznania CIT-8 za rok podatkowy od 1 października 2006 r. do 30 września 2007 r. Spółka wskazała, że przyczyną powstania nadpłaty było nieuzasadnione zakwalifikowanie przez Spółkę dochodów uzyskanych ze sprzedaży uprawnień do emisji dwutlenku węgla (dalej: CO2) oraz rekompensaty otrzymanej od kontrahenta z tytułu niewywiązywania się z kontraktu, jako nie podlegających zwolnieniu z podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. nr 54, poz. 654, zwana dalej: ustawą o pdop), poprzez błędne uznanie, że dochody z powyższej sprzedaży oraz wynagrodzenia nie są związane z działalnością gospodarczą prowadzoną na terenie specjalnej strefy ekonomicznej (dalej: SSE).

W postępowaniu ustalono, iż Spółka prowadzi działalność na terenie SSE [...] na podstawie zezwolenia z dnia 1 kwietnia 1997r. (nr [...]) wydanego przez Agencję Rozwoju Przemysłu, zmienionego następnie decyzją Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2005 r. (nr [...]). Na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 2005 r. w sprawie przyjęcia Krajowego Planu Rozdziału Uprawnień do emisji dwutlenku węgla na lata 2005 - 2007 oraz wykazu instalacji czasowo wykluczonych ze wspólnotowego handlu uprawnieniami do emisji w okresie od 1 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2007 r. (Dz. U. z 2005 r. nr 264, poz. 2206, zwanego dalej: rozporządzeniem z dnia 27 grudnia 2005 r.), Spółka otrzymała przydział uprawnień do emisji CO2. Uprawnienia do emisji zostały przyznane Spółce w związku z posiadaną kotłownią, niezbędną do prowadzonej przez Spółkę działalności w SSE. Z uwagi na niewykorzystanie w/w przydziału uprawnień Spółka sprzedała nadwyżkę uprawnień do emisji CO2 za łączną kwotę 1.159.522,70 zł.

Ponadto Spółka otrzymała wynagrodzenie w kwocie 656.062,77 zł będące rekompensatą wypłaconą przez kontrahenta z powodu jego rezygnacji ze złożonego zamówienia zakupu towaru wyprodukowanego przez Spółkę, które miało być realizowane w ramach działalności gospodarczej wykonywanej na terenie SSE.

W ocenie Spółki, dochody uzyskane ze sprzedaży uprawnień oraz otrzymana rekompensata są zwolnione z podatku dochodowego od osób prawnych, jako dochody bezpośrednio związane z działalnością gospodarczą prowadzoną na terenie SSE [...]. Spółka podniosła, że dla prowadzenia przez nią działalności w SSE niezbędna jest energia, którą Spółka wytwarza w kotłowni usytuowanej na terenie SSE [...]. W procesie produkcji energii, która jest produkcją uzupełniającą, potrzebną do realizacji przez Spółkę działalności w SSE, wytwarzany jest CO2. Spółka stwierdziła, iż z uwagi na to, że wytwarzanie CO2 stanowi element produkcji uzupełniającej, uprawnienia do emisji pozostają w ścisłym związku z produkcją uzupełniającą prowadzoną na terenie SSE, a zatem dochód ze sprzedaży niewykorzystanych uprawnień do emisji także pozostaje w związku z uzupełniającą produkcją i podlega zwolnieniu na podstawie art.17 ust. 1 pkt 34 ustawy o pdop. Analogicznie należy, w opinii Spółki, zakwalifikować dochody uzyskane z tytułu wynagrodzenia uzyskanego tytułem rekompensaty od kontrahenta Spółki.

W oparciu o wynik przeprowadzonej w Spółce kontroli podatkowej organ I instancji stwierdził, iż Spółka w zeznaniu podatkowym zawyżyła przychody wolne od podatku o kwotę 1.159.522,70 zł stanowiącą przychody ze sprzedaży uprawnień do emisji CO2. Stwierdzono również, że księgi podatkowe za okres od 1 października 2006 r. do 30 września 2007 r. w części dotyczącej błędnej kwalifikacji przychodów za sprzedaży uprawnień do emisji CO2 do dochodów zwolnionych od podatku dochodowego od osób prawnych, nie są prowadzone zgodnie z przepisami. W konsekwencji uznano, iż księgi podatkowe są wadliwe w sposób istotny i nie uznano ich za dowód tego, co wynikało z zawartych w nich zapisów.

Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. organ I instancji określił Spółce zobowiązanie podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych w kwocie 319.518,00 zł tj. w wysokości wyższej od zadeklarowanej o 198.279,00 zł.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, organ odwoławczy wyjaśnił, iż podstawą do korzystania z pomocy publicznej, prowadzonej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 października 1994r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz.U. nr 123, poz. 600 z p.z.), jest zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie danej SSE, uprawniające do korzystania z pomocy publicznej. Zwolnieniu od podatku dochodowego od osób prawnych podlega tylko dochód z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE w zakresie przedmiotowym określonym z zezwoleniu. W sytuacji gdy dany rodzaj działalności nie jest wymieniony w zezwoleniu lub dana działalność nie jest działalnością pomocniczą, niezbędną do realizacji działalności gospodarczej wymienionej w zezwoleniu, to dochód z takiej działalności nie podlega zwolnieniu od podatku dochodowego od osób prawnych.

Powołując się na stanowisko WSA w Rzeszowie wyrażone w wyroku z dnia 10 lipca 2007 r. (I SA/Rz 463/07) organ wskazał, iż działalność pomocnicza to taka dzielność, która m.in. służy wyłącznie jednostce, do której się odnosi, co oznacza, że wytworzone towary lub usługi nie mogą być sprzedawane w obrocie.

W ocenie organu, działalność Spółki w zakresie sprzedaży nadwyżki uprawnień do emisji CO2 nie stanowi działalności pomocniczej – uzupełniającej do działalności objętej zezwoleniem, ponieważ uprawnienia do emisji są przedmiotem odrębnego obrotu, a zatem nie służyły wyłącznie wytwórcy towaru. Organ stwierdził, iż działalność Spółki w w/w zakresie jest jedynie pośrednio związana z działalnością gospodarczą, prowadzoną na terenie SSE, niewyszczególnioną w zezwoleniu udzielonym Spółce. Zdaniem organu, ewentualny dochód uzyskany przez Spółkę ze sprzedaży uprawnień do emisji CO2 nie będzie korzystał ze zwolnienia z podatku w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej na podstawie zezwolenia, gdyż jest to dochód ze zbycia praw majątkowych, uzyskany z odrębnego od prowadzonej działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu źródła przychodów.

Organ odwoławczy wskazał, iż stanowisko powyższe jest zgodne z wiążącą ten organ na mocy art. 14b § 5 pkt 2 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 czerwca 2007 r.) interpretacją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2006 r. (nr [...]) wydaną na wniosek Spółki i zweryfikowaną przez Dyrektora Izby Skarbowej, w której organ podatkowy uznał, że emisja zanieczyszczeń jest skutkiem ubocznym produkcji prowadzonej przez Spółkę na terenie SSE i nie jest działalnością objętą zezwoleniem. W związku z tym, dochód uzyskany ze sprzedaży nadwyżki uprawnień do emisji CO2, jako dochód z działalności nie nieobjętej zezwoleniem, podlega opodatkowaniem podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Organ odwoławczy uznał za bezzasadny zarzut Spółki, iż dla celów zwolnienia od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych przychód ze sprzedaży uprawnień do emisji CO2 należy traktować na równi z otrzymaną od kontrahenta rekompensatą z powodu rezygnacji ze złożonego zamówienia na zakup towaru, a zatem przychody z obu tych źródeł powinny korzystać za zwolnienia od opodatkowania na mocy art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o pdop. W ocenie organu, otrzymana przez Spółkę rekompensata - w przeciwieństwie do przychodu uzyskanego ze sprzedaży przedmiotowych uprawnień - związana jest bezpośrednio z działalnością zwolnioną od podatku dochodowego od osób prawnych, a jej uzyskanie w miejsce dochodu ze sprzedaży wyrobów, objętej zezwoleniem powoduje, że dochód taki podlega zwolnieniu od podatku na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o pdop.

Ustosunkowując się od zarzutu naruszenia art. 193 § 3-5 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy stwierdził, iż z uwagi na to, że Spółka w księgach podatkowych zawyżyła dochody zwolnione od opodatkowania o kwotę 1.159.522,70 zł poprzez błędne zakwalifikowanie dochodów uzyskanych ze sprzedaży uprawnień do emisji CO2 do dochodów zwolnionych od opodatkowania, księgi te w tym zakresie nie mogą korzystać ze szczególnej mocy dowodowej wynikającej z art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej. Podkreślono, iż stwierdzenie nierzetelności ksiąg rodzi skutek wyłącznie w zakresie prawa podatkowego i kryteriów tych nie należy odnosić do innych dziedzin prawa, w tym prawa bilansowego. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji zasadnie stwierdził nierzetelność ksiąg podatkowych (w protokole z dnia 30 września 2008r.) i obalił ich moc dowodową w prawidłowym zakresie.

Za bezzasadny organ odwoławczy uznał również zarzut naruszenia art.121 Ordynacji podatkowej podnosząc, iż w niniejszym postępowaniu nie została naruszona zasada zaufania do organów podatkowych, gdyż postępowanie to było merytorycznie i formalnie poprawne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Spółka zarzuciła naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.:

• art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy op.d.os.pr w związku z art. 12 ustawy o SSE poprzez błędne uznanie, że dochód ze sprzedaży uprawnień do emisji dwutlenku węgla nie jest dochodem uzyskanym z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, a tym samym nie podlega zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie powołanych powyżej przepisów pomimo, że dochód ze sprzedaży uprawnień do emisji jest bezpośrednim efektem działalności gospodarczej prowadzonej na podstawie uzyskanego przez Spółkę zezwolenia z 1 kwietnia 1997 r. nr [...] na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej "[...]".

2) przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:

• art. 193 § 3, 4 i 5 o.p. poprzez uznanie, że księgi podatkowe Spółki w części dotyczącej błędnej kwalifikacji przychodów ze sprzedaży uprawnień do emisji CO2, nie stanowią dowodu w sprawie ze względu na ich wadliwość,

• art. 122 o.p. poprzez błędne ustalenie, iż w Zezwoleniu wymieniona została działalność pomocnicza a nie, co wynika z treści zezwolenia, produkcja uzupełniająca

i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w części kwestionującej zaliczenie do dochodu ze sprzedaży uprawnień do emisji do "dochodów strefowych" czyli zwolnionych z podatku dochodowych od osób prawnych oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o p.d.os.pr. Spółka podniosła, iż – zgodnie z powyższym przepisem – wolne od podatku dochodowego od osób prawnych są dochody uzyskane:

1) – z działalności gospodarczej,

2) – prowadzonej na terenie SSE,

3) – na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności na terenie SSE.

Zdaniem Spółki spełnienie dwóch pierwszych przesłanek nie jest sporne między stronami, natomiast sporne jest to, czy spełniona jest ostatnia ze wskazanych przesłanek.

W ocenie Spółki dochód ze sprzedaży Uprawnień do emisji jest dochodem uzyskanym z działalności prowadzonej na podstawie zezwolenia, ponieważ:

- gdyby nie prowadzenie działalności na terenie SSE (tj. produkcji wyrobów drewnopochodnych) to dochód ze sprzedaży uprawnień nie zostałby uzyskany, bowiem tylko fakt produkcji na terenie SSE powoduje powstanie prawa Spółki do tych uprawnień;

- wykazuje taki sam stopień związku z działalnością określoną w zezwoleniu, czyli z produkcją wyrobów, jak inne dochody, które są uznawane przez organy podatkowe za zwolnione z pdop jako dochody strefowe (na przykład dochód z rekompensaty/odszkodowań/odsetek itp.);

Rozwijając powyższą argumentację Spółka podniosła, iż – jej zdaniem – zwolnieniem z podatku dochodowego od osób prawnych objęte są wszelkie dochody będące wynikiem działalności gospodarczej prowadzonej na podstawie zezwolenia. Są bowiem jej wynikiem, następstwem, skutkiem. Ustawa o p.d.os.pr. nie posługuje się pojęciem w zakresie określonym w zezwoleniu", a jedynie pojęciem "dochodu z działalności gospodarczej prowadzonej na podstawie zezwolenia", a organy podatkowe dopuszczają się takiego właśnie "przeinaczenia".

Spółka stwierdziła, że skoro brak jest jasnej i precyzyjnej regulacji to – jej zdaniem – wszystkie dochody, które wynikają z działalności gospodarczej prowadzonej na podstawie zezwolenia (bez względu na stopień związku z produkcją wyrobów określoną w zezwoleniu) objęte są zwolnieniem na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o p.d.os.pr.

Tym samym – zdaniem Spółki – w niniejszej sprawie spełnione zostały łącznie wszystkie trzy wskazane wyżej przesłanki warunkujące zwolnienie z podatku dochodowego uzyskany przez Spółkę dochód ze sprzedaży uprawnień do emisji CO2.

Spółka podzieliła stanowisko organu odwoławczego, iż sprzedaż uprawnień do emisji nie jest działalnością pomocniczą i dodała, że w uzyskanym przez Spółkę zezwoleniu w ogóle nie została wymieniona działalność "pomocnicza", a posłużono się tylko pojęciem "produkcji uzupełniającej", które ma zupełnie inne znaczenie.

Ustosunkowując się do wyroku WSA w Rzeszowie powołanego przez organ odwoławczy Spółka zauważyła, że dotyczył on innego stanu faktycznego i innej treści zezwolenia na prowadzenie działalności w SSE, które wprost wskazywało, iż działalność "pomocnicza" jest działalnością strefową.

Reasumując Spółka stwierdziła, że skoro dochód ze sprzedaży uprawnień do emisji jest wynikiem prowadzonej na terenie SSE działalności gospodarczej na podstawie zezwolenia – to bez działalności w SSE dochód ten by nie powstał. Skoro działalność na terenie SSE stanowi warunek niezbędny powstania tego dochodu - to jest on objęty zwolnieniem z pdop na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o p.d.os.pr. Dochód taki wykazuje taki sam związek z działalnością gospodarczą określoną w zezwoleniu (produkcją wyrobów) jak na przykład dochód z rekompensaty czy odszkodowania, który powszechnie uznawany jest za zwolniony z pdop na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o p.d.os.pr

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 193 § 3, 4 i 5 o.p. Spółka – polemizując ze stanowiskiem organu odwoławczego co do wadliwości ksiąg podatkowych prowadzonych przez Spółkę – zauważyła, że z wadliwością ksiąg mamy do czynienia nie wówczas, gdy sporna pomiędzy podatnikiem a organem podatkowym jest klasyfikacja podatkowa danej czynności, lub nawet wówczas gdy klasyfikacja ta dokonana przez podatnika jest oczywiście błędna, lecz wyłącznie w sytuacji gdy księgi podatnika prowadzone są niezgodnie z zasadami wynikającymi z odrębnych przepisów (a contrario art. 193 § 3 o.p.).

Księgi podatkowe Spółki nie są także nierzetelne, czego organ odwoławczy nie kwestionuje, w związku z czym stanowią dowód tego co zostało w nich zapisane.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 122 o.p. Spółka podniosła, iż organ odwoławczy wskazał, iż w uzyskanym przez Spółkę zezwoleniu określona została działalność pomocnicza, co jest sprzeczne z faktami.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Podstawową kwestią sporną między stronami jest kwalifikacja dochodu osiąganego ze sprzedaży uprawnień do emisji dwutlenku węgla (CO2) przez Spółkę prowadzącą działalność gospodarczą na podstawie zezwolenia w Specjalnej Strefie Ekonomicznej (SSE).

Zdaniem Spółki dochód ten jest dochodem uzyskanym z działalności prowadzonej na podstawie zezwolenia w SSE, a zatem zwolnionym na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o p.d.os.pr. z podatku dochodowego.

Natomiast zdaniem orzekających w sprawie organów dochód uzyskany przez Spółkę ze sprzedaży uprawnień do emisji CO2 nie jest dochodem uzyskanym z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE w zakresie objętym zezwoleniem, a tym samym nie podlega zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych. Emisja do atmosfery wytworzonego w procesie produkcji CO2 jest procesem ubocznym, związanym z produkcją określoną w zezwoleniu. Jednakże sprzedaż uprawnień do emisji CO2, jako odrębne źródło dochodu, nie ma bezpośredniego związku z działalnością określoną w zezwoleniu na prowadzenie działalności gospodarczej w SSE.

W ocenie Sądu stanowisko organów podatkowych nie narusza prawa. Stosownie do treści art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o p.d.os.pr. wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o SSE. W niniejszej sprawie Spółka uzyskała w dniu 1 kwietnia 1997r. zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...] obejmujące: produkcję na terenie strefy wyrobów z drzewa i papieru, wyrobów chemicznych i włókien sztucznych, produkcję mebli, działalność publikacyjną i poligraficzną, informatyczną, badania i analizy techniczne, prace badawczo – rozwojowe w dziedzinie nauk przyrodniczych i technicznych oraz produkcję uzupełniającą niezbędną do realizacji ww zakresu.

Sąd podziela stanowisko, które zgodnie prezentują obie strony postępowania, iż sprzedaż uprawnień do emisji CO2 nie jest działalnością pomocniczą.

W tej sytuacji do rozważenia pozostaje kwestia czy sprzedaż uprawnień do emisji CO2 jest wykonywana w ramach działalności gospodarczej prowadzonej na podstawie zezwolenia, czy też jest działalnością gospodarczą powstającą poza zakresem owego zezwolenia. Nie ulega wątpliwości, że pewne rodzaje działalności gospodarczej – prowadzonej na podstawie zezwolenia – związane były z emisją CO2 do atmosfery. Uprawnienia te – nie wchodząc w tym miejscu szczegółowo w ich charakter prawny – były zbywalne. Jednak sprzedaż tych uprawnień sprawiała, że Spółka nie mogła już prowadzić działalności gospodarczej w ramach zezwolenia, której skutkiem byłaby emisja CO2. Sąd podziela w tym miejscu stanowisko zaprezentowane w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 10 lipca 2007r. (sygn. akt I SA/Rz 463/07), iż sprzedaż uprawnień do emisji CO2 – w przeciwieństwie do nabycia tych uprawnień – nie jest niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej objętej zezwoleniem, a w związku z tym nie jest działalnością gospodarczą w zakresie określonym zezwoleniem.

Dodatkową argumentacją dla powyższego stanowiska stanowi fakt, iż sprzedaż uprawnień do emisji CO2 nie jest wyszczególniona w przedmiocie działalności objętej zezwoleniem.

Wobec przyjęcia powyższego stanowiska Sąd uznał, iż zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o p.d.os.pr. jest bezzasadny.

Sąd nie podzielił również zarzutów odnośnie do naruszenia przepisów postępowania.

Zgodnie z art. 193 § 3 Ordynacji podatkowej za niewadliwe uważa się księgi podatkowe prowadzone zgodnie z zasadami, wynikającymi z odrębnych przepisów. Do przepisów takich należy zaliczyć – wbrew twierdzeniom skargi – oprócz przepisów cytowanej ustawy o rachunkowości również przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, która w art. 9 ust. 1 nakazuje podatnikom prowadzenie ksiąg rachunkowych w sposób zapewniający m.in. ustalenie podstawy opodatkowania tym podatkiem.

Uznanie przez orzekające w sprawie organy, iż podatnik niewłaściwie ustalił podstawę opodatkowania, bowiem nie włączył do niej dochodów uzyskanych ze sprzedaży uprawnień do emisji CO2 obligowało te organy do stwierdzenia – na podstawie art. 193 § 6 Ordynacji podatkowej – wadliwości ksiąg w tym zakresie i nie uznania ich w tej części za dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów.

Za pozostający natomiast bez znaczenia dla sprawy Sąd uznaje zarzut wadliwego stwierdzenia przez organ odwoławczy, iż w uzyskanym przez Spółkę zezwoleniu wskazano "działalność pomocniczą", w miejsce "produkcji uzupełniającej".

Za prawidłową również Sąd uznaje zaskarżoną decyzję w tej części, co do której nie ma żadnych zarzutów skargi, a mianowicie w części uznającej za zwolnioną z opodatkowania podatkiem dochodowym rekompensatę otrzymaną przez Spółkę od kontrahenta z powodu rezygnacji ze złożonego zamówienia na zakup towaru.

Biorąc powyższe wywody pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn.zm.).