Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1821/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 9 ust. 6 pkt 1  lit. b, par. 89
journal: Dz.U. 2001 nr 97 poz 1055
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Starosta Powiatowy w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2005r zatwierdził projekt budowlany i udzielił R. Ł. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego, o danych technicznych: pow. zabudowy - 107,60 m2, pow. użytkowa - 124,10 m2, pow. całkowita - 212,80 m2, kubatura - 547,90 m3 (kategoria obiektu budowlanego I), przyłącza wodociągowego z własnego ujęcia, przyłącza kanalizacyjnego do szczelnego bezodpływowego zbiornika na ścieki, przyłącza energetycznego - na działkach ew. nr [...],[...],[...],[...] położonych w miejscowości [...], gmina [...], powiat [...], woj. [...].

Wniosek o stwierdzenie nieważności wyżej opisanej decyzji wniosła w dniu [...] maja 2011 r. (data wpływu do organu) [...] Spółka Gazownictwa sp. z o.o. z siedzibą w [...].

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2005 r.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...] uchylił w całości decyzję Wojewody [...] i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji.

W wyniku rozpoznania skargi [...] Spółki Gazownictwa sp. z o.o. w [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2331/12 uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r., wskazując, że organ winien rozpoznać merytorycznie odwołanie, a jego ocena co do braku po stronie spółki przymiotu strony była błędna.

Wyrokiem z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1542/13, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku sądu wojewódzkiego.

W związku z powyższym wyrokiem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...] po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółki Gazownictwa sp. z o.o. (następczyni prawnej [...] Spółki Gazownictwa sp. z o.o.) utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...].

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazał, że stwierdzenie nieważności decyzji jest postępowaniem o charakterze nadzwyczajnym, niezależnym od innych postępowań, mającym na celu wyłącznie kontrolę samej decyzji, w dniu jej wydania, w aspekcie przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

Następnie wyjaśnił, że R. Ł. wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działki nr ewid. [...],[...],[...],[...]) na cele budowlane. Tym samym w analizowanym przypadku nie naruszono rażąco wymagań ustanowionych ww. przepisami art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 - według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Jak wynika z akt sprawy działka, na której realizowana jest sporna inwestycja, w dniu wydania pozwolenia na budowę objęta była postanowieniami uchwały Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] – wieś [...] (dalej: uchwała). Obszar, na którym znajdują się ww. działki inwestycyjne, oznaczony został w powyższym akcie prawa miejscowego symbolem 2.1. MN. Paragraf §14 ust. 1 tej uchwały stanowi, że teren oznaczonym symbolem 2.1.MN przeznaczony jest na tereny koncentracji zabudowy mieszkaniowej, dla realizacji różnych form mieszkalnictwa, nieuciążliwych usług i drobnego rzemiosła. (...) Niezabudowane tereny przeznacza się na realizację m.in. nowej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej o nie więcej niż dwóch mieszkaniach (...) Dopuszczona realizacja sieci i urządzeń infrastruktury technicznej.

Z powyższego wynika, że na działkach nr ewid. [...],[...],[...],[...], położonych w miejscowości [...], gmina [...], jest możliwa budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego oraz przyłącza wodociągowego z własnego ujęcia, przyłącza kanalizacyjnego do szczelnego bezodpływowego zbiornika na ścieki i przyłącza energetycznego. Nie sposób zatem zarzucić, aby sporne przedsięwzięcie uchybiało w stopniu kwalifikowanym ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] – wieś [...].

Ponadto, w ocenie organu, parametry projektowanej inwestycji nie naruszają rażąco ustaleń uchwały co do wysokości zabudowy mieszkaniowej – do dwóch kondygnacji nadziemnych, w tym jedna w poddaszu (projektowana - dwie kondygnacje nadziemne, w tym jedna w poddasz); poziomu parteru nad średnim poziomem terenu istniejącego - maksymalnie 1,2 m (projektowana - 0,45 m); powierzchni biologicznie czynnej - co najmniej 50% (projektowany - ok. 80%); geometrii dachów - dachy o kącie nachylenia połaci dachowych 35° do 45° z kalenicą wzdłuż dłuższej ściany (projektowany - dach o nachyleniu połaci 45° z kalenicą wzdłuż dłuższej ściany).

Badana decyzja nie narusza rażąco warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji; dalej: rozporządzenie). Elewacja południowo-wschodnia budynku mieszkalnego z otworami okiennymi i drzwiowymi znajduje się w odległości ok. 14 m od granicy z sąsiednią działką drogową, natomiast elewacja północno-zachodnia budynku mieszkalnego z otworami okiennymi znajduje się w odległości 5,0 m od granicy z działką inwestycyjną o nr. ew. [...]. Elewacja południowo-zachodnia budynku mieszkalnego z otworami okiennymi znajduje się w odległości ponad 17 m granicy z działką o nr. ew.. [...], natomiast elewacja północno-wschodnia budynku mieszkalnego z otworami okiennymi i drzwiowymi znajduje się w odległości 6,0 m granicy z działką inwestycyjną o nr. ew. [...]. Inwestycja nie narusza także rażąco § 13 (przesłanianie obiektów budowlanych), § 23 (odległości miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i granicy działki), § 31 (odległości studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia od granicy działki), § 36 (odległości pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe w zabudowie jednorodzinnej od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i granicy działki), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) rozporządzenia.

Jednocześnie organ zwrócił uwagę, że w dacie wydania kontrolowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2005 r. obowiązywały unormowania rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z 2001 r. Nr 97, poz. 1055).

Zgodnie z brzmieniem przepisu § 9 ust. 2 tego rozporządzenia dla gazociągów układanych w ziemi i nad ziemią powinny być wyznaczone, na okres eksploatacji gazociągu, strefy kontrolowane o szerokości ustalanej na podstawie § 9 ust. 6. Należy jednak zauważyć, że w myśl § 89 przepisów tego rozporządzenia nie stosuje się do gazociągów wybudowanych przed dniem jego wejścia w życie - tj. przed dniem 12 grudnia 2001 r. - i dla których przed tym dniem wydano pozwolenie na budowę. Jak natomiast wynika z akt sprawy, w tym zwłaszcza dokumentacji przedłożonej przez [...] Spółkę Gazownictwa sp. z o.o., przy piśmie z dnia [...] czerwca 2012 r., przedmiotowy gazociąg powstał przed wskazaną datą. W związku z tym do spornego gazociągu nie stosuje się unormowań rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, w tym zwłaszcza przepisów, na mocy których wyznacza się strefę kontrolowaną wzdłuż gazociągu.

Gazociąg ten nie został objęty również unormowaniami rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14 listopada 1995 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U z 1995 r. Nr 139, poz. 686), bowiem zgodnie z brzmieniem § 91 tego rozporządzenia, jego przepisów nie stosuje się m.in. do gazociągów wybudowanych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia (tj. przed 22 grudnia 1995 r.), a także gazociągów, dla których przed tym dniem wydano pozwolenie na budowę. Analogiczną treść miał również dotyczący sieci gazowych § 52 rozporządzenia Ministra Przemysłu z dnia 24 czerwca 1989 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z 1989 r. Nr 45, poz. 243 ze zm.; data wejścia w życie – 10 sierpnia 1989 r.).

Gazociąg wysokoprężny o średnicy 250 [...] - [...] był natomiast objęty unormowaniami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Górnictwa z dnia 18 sierpnia 1978 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z dnia 1978 r. Nr 21, poz. 94).

Zgodnie z brzmieniem § 25 tego rozporządzenia warunki techniczne wykonania elementów gazociągów, odpowietrzników, punktów pomiarów elektrycznych, izolacji termicznej, sączków węchowych, ochrony przed korozją, układów zabezpieczających przed przemieszczeniem i do zachowania kierunku osiowego gazociągów, oznakowania przebiegu tras gazociągów oraz rozmieszczenia elementów uzbrojenia gazociągów w terenie określają normy. Zgodnie z wymaganiami określonymi w pkt 3 Tabela 1 Normy BN-71/8976-31 (Odległości bezpieczne gazociągów wysokiego ciśnienia ułożonych w ziemi), bezpieczna odległość oddzielnie stojących budynków mieszkalnych od gazociągów, o średnicy nominalnej gazociągu do 300 mm i ciśnieniu 630 N/cm (6,3 MPa = 630 N/cm2) powinna wynosić 20 m.

Jak natomiast wynika z projektu zagospodarowania (Rys. 1) projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny usytuowany jest w odległości 16,4 m od gazociągu wysokoprężnego [...] - [...], a zatem w odległości większej niż szerokość strefy kontrolnej wyznaczonej w oparciu o § 9 ust. 6 pkt 1 lit. b ww. rozporządzenia z dnia 30 lipca 2001 r., zgodnie z którym szerokość stref kontrolowanych, których linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu, powinna wynosić dla gazociągu podwyższonego średniego ciśnienia i gazociągów wysokiego ciśnienia, o średnicy nominalnej oznaczonej symbolem "DN" – powyżej DN 150 do DN 300 włącznie - 6 m. Powyższa odległość jest jednak o 3,6 m mniejsza niż odległość wynikająca z normy BN-71/8976-31, do której odsyła § 25 rozporządzenia z dnia 18 sierpnia 1978 r.

Zdaniem organu nie pozwala to na uznanie, iż w analizowanym przypadku doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Organ wyjaśnił pojęcie "rażącego naruszenia prawa" i wskazał, że w jego ocenie nie można uznać, że skutki naruszenia odległości wynikającej z normy branżowej, do której odsyłają przepisy nieobowiązującego już rozporządzenia, są niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie, w sytuacji, gdy zachowane są normatywy odległościowe obowiązujące aktualnie. Literalne brzmienie § 89 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2001 r. wyklucza możliwość zastosowania wymagań określonych w nowych przepisach jedynie wobec gazociągów i urządzeń z nimi związanych, jeżeli gazociągi te wykonane zostały na podstawie wcześniej obowiązujących przepisów, a nie wobec zabudowy sąsiadującej. Powołując się na wyroki sądów administracyjnych (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 710/10 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 1288/04) wskazał, że nie ma żadnej podstawy, aby dla obiektów obecnie lokalizowanych w pobliżu tych sieci stosować normatywy odległościowe wynikające z nieobowiązujących już przepisów .

Podsumowując organ nie stwierdził, aby decyzja Starosty [...] z dnia [...] maja 2005 r. rażąco naruszała przepisy prawa obowiązujące w dacie jej wydania. Ponadto nie stwierdził, aby dotknięta była innymi wadami powodującymi stwierdzenie jej nieważności

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że fakt, że spółka nie zgadza się z przyjętym przez organ sposobem rozstrzygnięcia sprawy, nie oznacza, iż rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną wyżej decyzję wniosła [...] Spółka Gazownictwa sp. z o.o. z siedzibą w [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając

1. niewłaściwe zastosowanie art. 35 ust 1 i 2 Prawa budowlanego,

2. niewłaściwe zastosowanie postanowień Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...], zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy nr [...] z dnia [...] listopada 2004 roku,

3. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia prawa pomimo, że odległość lokalizowanego budynku jest "o 3,6 m mniejsza niż (...) odległość wynikająca z normy BN-71/8976-31",

4. naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a., polegające na nierozpatrzeniu materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz niedokonaniu właściwego wyjaśnienia stanu faktycznego.

W ocenie skarżącej, kontrolowana decyzja w bezpośredni sposób narusza granice odległości podstawowej, ustanowionej przepisami prawa dla gazociągu relacji [...] – [...]. Decyzja ta tworzy precedens mogący zagrozić bezpieczeństwu mienia i ludzi poprzez niedotrzymanie normatywów odległościowych wynikających z przepisów regulujących odległości bezpieczne od gazociągu. Ponadto z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...], wynika, iż na obszarze obejmującym działki inwestycyjne istnieje obowiązek zachowania stref ochronnych od linii elektroenergetycznych i od gazociągów w wielkościach zgodnych z przepisami szczególnymi, zaś zagospodarowanie działek, na których znajdują się urządzenia elektroenergetyczne, gazowe, łączności, wymaga stanowiska właściwego administratora sieci bądź uzgodnienia w zakresie zgodności z obowiązującymi warunkami technicznymi i normami.

Podkreśliła, że gazociąg relacji [...] -[...] DN 250 został wybudowany na podstawie decyzji Wojewódzkiego Biura Planowania Przestrzennego Architektury i Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] marca 1984 r. oraz w oparciu o obowiązujące wówczas przepisy prawa regulujące kwestię bezpiecznej odległości budynków od osi gazociągu.

Za zupełnie bezzasadne skarżąca uznała stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, z którego wynika, że wymagania dotyczące budowy gazociągu obowiązujące w dniu wydania pozwolenia na budowę nie znajdują zastosowania w odniesieniu do zabudowy sąsiadującej.

Podnosząc powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Powiatowego w [...] z dnia [...] maja 2005 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły dlatego skarga podlegała oddaleniu.

Na wstępie należy podkreślić, iż postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 §1 kpa jest nadzwyczajnym trybem postępowania, a jego celem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 §1 pkt 1-7 k.p.a.

W rozpatrywanej sprawie, organ nadzorczy prawidłowo ustalił, iż kontrolowana w trybie nadzoru decyzja Starosty [...] nr [...] z dnia [...] maja 2005r udzielająca pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 §1 k.p.a.

Z analizy projektu zagospodarowania działki zatwierdzonego kontrolowaną decyzją wynika, że projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny usytuowany został w odległości 16,4 m od gazociągu wysokoprężnego o średnicy 250 [...] – [...].

W dacie wydania kontrolowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2005 r. obowiązywało rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z 2001 r. Nr 97, poz. 1055)

Zgodnie z brzmieniem przepisu § 9 ust. 6 pkt 1 lit b ww. rozporządzenia szerokość stref kontrolowanych, których linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu, powinna wynosić dla gazociągu podwyższonego średniego ciśnienia i gazociągów wysokiego ciśnienia, o średnicy nominalnej oznaczonej symbolem "DN" – powyżej DN 150 do DN 300 włącznie - 6 m.

W strefach kontrolowanych istniał zakaz lokalizacji zabudowy.

Biorąc pod uwagę przedstawione ustalenia faktyczne organ nadzorczy trafnie wskazał, że lokalizacja projektowanego budynku w odległości 16,4 m od gazociągu wysokoprężnego o średnicy 250 [...] – [...] nie naruszała szerokości strefy kontrolowanej określonej ww. rozporządzeniem.

Jednakże na mocy § 89 przepisów tego rozporządzenia, w tym zwłaszcza przepisów na mocy których wyznacza się strefę kontrolowaną wzdłuż gazociągu nie stosuje się do gazociągów wybudowanych przed dniem jego wejścia w życie - tj. przed dniem 12 grudnia 2001r i dla których przed tym dniem wydano pozwolenie na budowę.

Gazociąg relacji [...] -[...] DN 250 został wybudowany na podstawie decyzji Wojewódzkiego Biura Planowania Przestrzennego Architektury i Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] marca 1984r.

Gazociąg był więc objęty unormowaniami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Górnictwa z dnia 18 sierpnia 1978 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z dnia 1978 r. Nr 21, poz. 94) i aktów wydanych na podstawie tego rozporządzenia, które w § 5 stanowi, że minimalne odległości sieci gazowych od obiektów terenowych, zapewniające bezpieczeństwo ludzi, mienia oraz warunki jakie powinny być zachowane w stosunku do obiektów terenowych określają odrębne przepisy.

Tymi odrębnymi przepisami są normy branżowe, w tym przypadku jest to norma BN-71/8976-31 (Odległości bezpieczne gazociągów wysokiego ciśnienia ułożonych w ziemi), bezpieczna odległość oddzielnie stojących budynków mieszkalnych od gazociągów, o średnicy nominalnej gazociągu do 300 mm i ciśnieniu 630 N/cm (6,3 MPa = 630 N/cm2) powinna wynosić 20 m.

W naruszeniu tej właśnie odległości wynikającej z normy branżowej upatruje skarżąca spółka rażące naruszenie prawa.

Zgodzić należy się z organem nadzorczym, iż naruszenie odległości wynikającej z normy branżowej nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowo-administracyjnym stanowiskiem, naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy rozstrzygnięcie zawarte w decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa poprzez proste ich zestawienie. Tymczasem, orzecznictwo sądowo-administracyjne w zakresie naruszenia przez obiekt odległości wskazanych w normie branżowej nie jest niejednolite.

Prezentowane są dwa zupełnie odmienne poglądy w sprawach dotyczących tego zagadnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2061/11, z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 47/12 oraz z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2223/11, uznał, że normy branżowe nie stanowiły przepisów budowlano-technicznych, które miałyby moc wiążącą w stosunku do inwestorów spoza danej branży lub zakładu, a których ewentualne naruszenie skutkowałoby automatycznym uznaniem, że dany obiekt został wzniesiony w sposób zagrażający bezpieczeństwu ludzi lub mienia.

Odmienny pogląd został przedstawiony w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1467/11 oraz z dnia 17 stycznia 2013. sygn. akt II OSK 1711/11, w których wskazano, że skoro ówcześnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Nr 97, poz. 1055) nie regulowało kwestii odległości obiektów budowlanych względem gazociągów należało więc uznać, że wartości te wynikają z normy branżowej BN-71/9876-31. W konsekwencji stwierdzono, że sytuowanie obiektów budowlanych względem gazociągu z naruszeniem odległości wskazanych w powołanej normie branżowej BN-71/9876-31 należało uznać za wykonanie robót budowlanych, które powodują zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska.

Skoro naruszenie normy branżowej w zakresie odległości obiektu od gazociągu jest rozbieżnie oceniane w orzecznictwie to, należy zgodzić się z organem, że nie może stanowić o rażącym naruszeniu prawa.

Przypomnieć należy, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja.

Nie sposób uznać, że skutki naruszenia odległości wynikającej z normy branżowej, do której odsyłają przepisy nieobowiązującego już rozporządzenia, są niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie, w sytuacji, gdy zachowane są normatywy odległościowe obowiązujące aktualnie.

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowo-administracyjnym nie ma żadnej podstawy, aby dla obiektów obecnie lokalizowanych w pobliżu sieci gazowych stosować normatywy odległościowe wynikające z nieobowiązujących już przepisów ( por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 710/10 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 1288/04).

Sąd podziela także ustalenia organu, zgodnie z którymi decyzja kontrolowana w postępowaniu nadzorczym nie jest dotknięta żadną z pozostałych wad skutkujących stwierdzenie nieważności decyzji w świetle art. 156 § 1 k.p.a.

Prawidłowe rozstrzygnięcie organów i bezzasadność zgłoszonych zarzutów skargi powodują jej oddalenie stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm).