Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2902/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 3, art. 54 pkt 2 lit. d)
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Dnia 6 października 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz sędzia NSA Jerzy Stelmasiak /spr./ sędzia del. WSA Tamara Dziełakowska Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 6 października 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 sierpnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 1249/12 w sprawie ze skargi T.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 21 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę T.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z [...] października 2012 r. w przedmiocie warunków zabudowy.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Ludmiła Ziętek złożyła do Burmistrza Gminy Rawicz wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku usługowego – zakładu fryzjerskiego na części działek nr [...]/2 i [...]/3 obręb Rawicz.

Decyzją z [...] lutego 2012 r. Burmistrz Gminy Rawicz ustalił warunki zabudowy dla tej inwestycji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm., obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 199 - dalej jako "u.p.z.p.") oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588).

Dokonując analizy, o której stanowi art. 53 ust. 3 u.p.z.p. organ stwierdził, że teren nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jak również nie przystąpiono do jego sporządzenia. W decyzji ustalono, że obowiązującą linią zabudowy będzie linia na przedłużeniu elewacji frontowej budynku podlegającego rozbudowie. Wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu objętego wnioskiem, "rozumianego jako zachodnia granica terenu objętego wnioskiem – do 100% terenu objętego wnioskiem". Organ ustalił także łączną szerokość elewacji frontowej jako: "do całej szerokości terenu objętego wnioskiem, rozumianego jako zachodnia granica terenu objętego wnioskiem". Pozostałe parametry zostały ustalone w odniesieniu do budynku podlegającego rozbudowie – istniejącego zakładu fryzjerskiego (rozbudowa ma polegać na dobudowie do niego pomieszczenia będącego poczekalnią).

Odwołanie od tej decyzji złożyła skarżąca.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lesznie decyzją z [...] października 2012 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w zakresie ustalenia parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w ten sposób, że wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki określiło do 0,05426% powierzchni działki nr [...]/2; szerokość elewacji w części rozbudowanej 3 m, szerokość elewacji całego budynku po rozbudowie – ok. 7 m. Ponadto organ odwoławczy orzekł, że zabudowa i zagospodarowanie terenu nie może pozbawić nieruchomości sąsiednich dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, a także dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W projekcie technicznym należy zastosować takie rozwiązania, żeby nie powodować dodatkowych uciążliwości w zakresie zanieczyszczenia powietrza, hałasu, wibracji, zakłóceń elektrycznych i promieniowania; realizacja inwestycji nie może zanieczyszczać powietrza, wody i gleby. Dopuszczono lokalizację rozbudowy w granicy z działką nr [...]/3. Ponadto organ odwoławczy uchylił załącznik graficzny nr 1 do zaskarżonej decyzji i orzekł o załączeniu nowego załącznika graficznego.

Organ odwoławczy podkreślił, że analiza urbanistyczna obejmuje prawidłowo wyznaczony obszar analizowany, który został wyznaczony wokół terenu objętego wnioskiem. Analiza zawiera szczegółowy opis zabudowy znajdującej się w obszarze analizowanym, jej funkcji oraz parametrów. Wnioskowana rozbudowa będzie sytuowana w granicy działki nr [...]/3, ponieważ rozbudowa musi przylegać do budynku rozbudowywanego dla powiązania funkcjonalno-użytkowego. Planowana inwestycja będzie usytuowana w odległości ok. 4 m od granicy z działką nr [...]/11 – należącą do skarżącej oraz ok. 3 m od granicy z działką nr [...]/2.

W ocenie organu odwoławczego, niezasadne są zarzuty dotyczące braku dostępu światła, czy też emitowanego hałasu i uciążliwości, jakie będą się wiązały z realizacją planowanej inwestycji. Jeżeli planowany rodzaj inwestycji odpowiada dotychczasowej funkcji istniejącej zabudowy - a tak jest w niniejszej sprawie - dochodzenie konkretnej ochrony przed przesłanianiem i hałasem powinno nastąpić na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę

Skargę na powyższą decyzję wniosła skarżąca.

Oddalając skargę Sąd I instancji ocenił, że organ prawidłowo wyznaczył analizowany obszar. Sąd I instancji w obszernym uzasadnieniu swojego stanowiska przedstawił przepisy stanowiące podstawę wydania decyzji o warunkach zabudowy oraz orzecznictwo sądów administracyjnych związane z tym zagadnieniem.

Oceniając postępowanie przeprowadzone przed organami obu instancji, Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie organy orzekały już trzykrotnie. Organ odwoławczy dwukrotnie uchylał decyzję organu I instancji. Ostatecznie organ utrzymał decyzję Burmistrza Gminy Rawicz w mocy, uchylając ją w części i orzekając co do istoty w tym zakresie, określając parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy. W ocenie Sądu I instancji, organy w sposób szczegółowy dokonały analizy działki objętej wnioskiem oraz obszaru wyznaczonego zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Sąd I instancji wyjaśnił, że z uwagi na sposób zagospodarowania terenu sąsiadującego z terenem objętym wnioskiem ustalono, że planowana zabudowa spełnia warunki wynikające z zasady dobrego sąsiedztwa i mieści się w granicach istniejącego sposobu zagospodarowania terenu i sposobu użytkowania istniejących obiektów. W ocenie Sądu I instancji, w decyzji znalazły się wszystkie niezbędne postanowienia wynikające z § 4 – 8 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ ustalił linię zabudowy dla nowej inwestycji zgodnie z treścią § 4 ust. 1 rozporządzenia, jako kontynuację linii zabudowy wyznaczoną przez budynek usługowy podlegający rozbudowie (dobudowana ma zostać poczekalnia zakładu fryzjerskiego). W dalszej kolejności, organ stosownie do § 5 ust. 2 rozporządzenia, określił wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy. Organ określił ten parametr zabudowy w sposób odmienny niż wielkość średnia dla obszaru analizowanego. Zdaniem Sądu I instancji, nie można czynić organowi zarzutu naruszenia prawa, skoro przepis rozporządzenia dopuszcza odstępstwo pod pewnymi warunkami. W niniejszej sprawie organ wskazał, że wskaźnik nie może odnosić się do średniego wskaźnika na danym obszarze i stąd musi zostać zminimalizowany, bowiem funkcja usługowa jest jedynie funkcją uzupełniającą dla tego terenu. Ponadto inwestor przystępując do kolejnego etapu inwestycyjnego, czyli występując do organu architektoniczno-budowlanego z wnioskiem o uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, zobowiązany będzie złożyć projekt budowlany uwzględniający m.in. odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną - § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz. 690) - które mogą kształtować planowaną zabudowę w sposób bardziej rygorystyczny niż zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy.

Zdaniem Sądu I instancji, zarzut skargi dotyczący błędnego ustalenia wielkości powierzchni zabudowy na 0,05 % nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organ odwoławczy postanowieniem z [...] lutego 2013 r. sprostował oczywistą omyłkę rachunkową, prawidłowo określając ten wskaźnik na 0,05426 %.

Sąd I instancji wskazał, że zarzut dotyczący ograniczenia nasłonecznienia będzie przedmiotem rozstrzygnięcia organów administracji architektoniczno-budowlanej w trakcie postępowania zmierzającego do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W ocenie Sądu I instancji, organy zasadnie stwierdziły, że planowana inwestycja kontynuuje funkcje, parametry, cechy oraz wskaźniki zabudowy i zagospodarowania terenu. Teren planowanej inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej, działka posiada zabezpieczone uzbrojenie wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Dla wykazania prawidłowości poszczególnych wskaźników przyjętych w decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, powołano zarówno właściwe przepisy ustawy, jak i rozporządzenia. Wyniki analizy w formie zarówno tekstowej, jak i graficznej załączono do decyzji organu I instancji o warunkach zabudowy. Analiza ta przeprowadzona została w sposób zgodny z wymogami przewidzianymi w § 3 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zdaniem Sądu I instancji, decyzja spełnia wymogi wynikające z art. 54 u.p.z.p. Organy zasadnie ustaliły parametry wynikające z rozporządzenia dla planowanej inwestycji, stwierdzając, że planowana rozbudowa stanowi obiekt budowlany o niewielkich gabarytach 3x2 m. Realizacja tak niewielkiej rozbudowy nie powinna stanowić uciążliwości dla działek sąsiednich. Organy ustaliły linię zabudowy oraz określiły wskaźnik intensywności zabudowy dla działek położonych w obszarze analizowanym. Jednocześnie organ ustalił, że inwestycja kontynuuje funkcję usługową. Organy ustaliły także wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu, szerokość elewacji frontowej, wysokość obiektu oraz geometrię dachu.

Sąd I instancji podkreślił, że decyzja o warunkach zabudowy zakreśla jedynie ramy postępowania, ustala wymagania jakim powinna odpowiadać planowana inwestycja, wskazuje dopuszczalny sposób zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi żadnych praw do terenu, nie narusza praw właścicieli i uprawnień osób trzecich, jej podjęcie nie wymaga zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości, a jej wydanie nie przesądza o zgodności inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi. Wydanie pozytywnej dla inwestora decyzji o warunkach zabudowy nie decyduje jeszcze, że inwestycja powstanie, ponieważ dopiero po zatwierdzeniu projektu budowlanego i uzyskaniu pozwolenia na budowę, inwestor może przejść do realizacji zamierzenia.

Sąd I instancji podkreślił także, że ochronę interesów osób trzecich w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o warunkach zabudowy należy oceniać w kategoriach obiektywnych i odnosi się ona do uprawnień wynikających z przepisów ustawowych. Subiektywne przekonanie osoby trzeciej o naruszeniu jej własnego interesu, nie może ograniczać prawa właścicieli lub innych podmiotów uprawnionych do zagospodarowania własnego terenu w zakresie określonym przez prawo i zasady współżycia społecznego. Decyzja o warunkach zabudowy powinna określać jedynie warunki ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, a nie władczo przesądzać o spełnieniu tych wymagań, ponieważ o tym rozstrzyga organ architektoniczno-budowlany w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę.

Sąd I instancji wskazał, że organ prowadzący postępowanie o ustalenie warunków zabudowy nie ma obowiązku badania zgodności istniejącej zabudowy lub planowanego sposobu zagospodarowania terenu, z przepisami prawa budowlanego, w tym warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki (dotyczy to wszystkich warunków technicznych, w tym norm odnoszących się do należytej ochrony akustycznej), a jedynie z przepisami dotyczącymi zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli planowany rodzaj inwestycji odpowiada dotychczasowej funkcji istniejącej zabudowy, dochodzenie konkretnej ochrony przed hałasem lub dostępem światła dziennego powinno nastąpić na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Jedynie brak zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustawowymi ograniczeniami zasady swobody zagospodarowania terenu uzasadnia wydanie odmownej decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca.

Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania.

Po pierwsze, art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy z [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na braku uwzględnienia skargi w sytuacji, gdy decyzje organów zostały wydane w oparciu o błędne ustalenia faktyczne w zakresie stanu zagospodarowania bezpośredniego sąsiedztwa i obszaru analizowanego, granic i charakteru inwestycji. W ocenie skarżącej, nastąpiło to w wyniku naruszenia art. 52 ust 2 u.p.z.p. i § 3 i 4 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz § 12 ust 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Po drugie, art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w związku z art. 54 pkt 2 lit. d) u.p.z.p., polegające na oddaleniu skargi pomimo, że decyzje organów zostały wydane bez obligatoryjnego elementu, jakim jest określenie wymagań w zakresie ochrony interesów osób trzecich.

Po trzecie, art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. przez brak odniesienia się przez Sąd I instancji do zarzutów skarżącej dotyczących niewłaściwego określenia linii zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia.

Po czwarte, art. 145 § 1 pkt 1 lit b) p.p.s.a., przez brak uwzględnienia skargi w sytuacji, gdy decyzje organów powinny zostać uchylone jako wydane z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania. W ocenie skarżącej doszło do naruszenia zasady udziału strony w postępowaniu (art. 28 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 40 k.p.a.).

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Po pierwsze, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W ocenie skarżącej, organy dokonały błędnych ustaleń faktycznych w zakresie stanu zagospodarowania bezpośredniego sąsiedztwa i obszaru analizowanego, granic i charakteru inwestycji. Ponadto skarżąca wskazuje, że nastąpiło to w wyniku naruszenia art. 52 ust 2 u.p.z.p. oraz § 3 i 4 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz § 12 ust 1 i 2 cyt. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Przede wszystkim zarzut ten został błędnie sformułowany, ponieważ jedynie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. jest zarzutem procesowym, natomiast pozostałe wskazane przepisy są przepisami prawa materialnego, których ewentualne naruszenie nie mogło prowadzić do zastosowania przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., ponieważ ten przepis stanowi podstawę uchylenia przez wojewódzki sąd administracyjny zaskarżonego aktu jedynie w przypadku naruszenia przez organy przepisów postępowania. Ponadto art. 52 ust. 2 u.p.z.p. nie został powołany prawidłowo, ponieważ skarżąca nie wskazała właściwej jednostki redakcyjnej tego przepisu. Jedynie na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej należy przyjąć, że chodzi o zarzut naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., ponieważ skarżąca zarzuca, że inwestor nie załączył do wniosku właściwej mapy. Wbrew jednak twierdzeniom skarżącej, mapa taka znajduje się w aktach sprawy i nie sposób podważyć jej aktualności tylko z tej przyczyny, że została poświadczona za zgodność z oryginałem na rok przed wydaniem ostatecznej decyzji w sprawie. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wymagają, żeby mapa została poświadczona za zgodność w dacie wydawania decyzji ostatecznej. Ponadto wniosek o ustalenie warunków zabudowy musi zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000. W każdym zatem przypadku mapa sporządzana jest wcześniej niż decyzja o warunkach zabudowy i nie ma ograniczeń odnośnie czasu, jaki ma upłynąć między sporządzeniem mapy, a złożeniem wniosku lub wydaniem decyzji ostatecznej. Oczywiście mapa musi być aktualna w tym znaczeniu, że musi stanowić odwzorowanie istniejącego stanu faktycznego, natomiast w tej sprawie skarżąca nie wykazała, że między załączoną mapą, a stanem na gruncie istniały jakiekolwiek rozbieżności.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zastosowania w niniejszej sprawie powołanych wyżej przepisów podustawowych, stwierdzając, że organy w sposób szczegółowy dokonały analizy działki objętej wnioskiem oraz obszaru wyznaczonego zgodnie z przepisami rozporządzenia, w tym z § 3 cyt. rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania. Zgodnie z § 3 ust. 1 powyższego rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego oraz załączniki do decyzji organu I instancji prowadzą do wniosku, że obszar taki został wyznaczony oraz przeprowadzono na nim analizę, o której stanowi cytowany § 3 ust. 1 rozporządzenia. Stąd też ocena dokonana przez Sąd I instancji w tym zakresie była prawidłowa. Stosownie do § 3 ust. 2 rozporządzenia, granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Granice obszaru analizowanego wyznaczone zostały na mapie stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji organu I instancji i wbrew twierdzeniom skarżącej, Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że sposób ich wyznaczenia nie budzi wątpliwości w kontekście obowiązywania § 3 cytowanego rozporządzenia. Trudno również przyjąć, że decyzja została wydana z naruszeniem § 4 ust.1 rozporządzenia. Obowiązująca linia nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem została określona jako kontynuacja linii zabudowy wyznaczonej przez budynek usługowy podlegający rozbudowie.

Trafnie ponadto Sąd I instancji wskazał, że § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, może kształtować planowaną zabudowę w sposób bardziej rygorystyczny niż decyzja o warunkach zabudowy. Przepis ten może mieć jednak znaczenie i zastosowanie na etapie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, a nie w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Po drugie, na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 54 pkt 2 lit. d) u.p.z.p. W ocenie skarżącej, decyzje organów zostały wydane bez obligatoryjnego elementu, jakim jest określenie wymagań w zakresie ochrony interesów osób trzecich. Również ten zarzut został błędnie sformułowany, ponieważ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie może stanowić podstawy uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisu prawa materialnego, jakim niewątpliwie jest art. 54 pkt 2 lit. d) u.p.z.p. Podniesiony zarzut jest więc zarzutem naruszenia prawa materialnego, a nie zarzutem o charakterze procesowym. Ponadto, Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się szczegółowo do kwestii ochrony osób trzecich w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, wyjaśniając w jakiej formie i w jakim zakresie rozstrzyga tę kwestię właściwy organ w tego rodzaju postępowaniu administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny ocenę tę podziela, stwierdzając przy tym, że zaskarżona decyzja w sposób jednoznaczny odnosi się do kwestii ochrony interesów osób trzecich, czego efektem było między innymi uchylenie przez Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Lesznie decyzji organu I instancji w części i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że brak jednoznacznego określenia parametrów rozbudowy w decyzji organu I instancji może prowadzić do konfliktów i stąd kwestia ta wymagała doprecyzowania.

Po trzecie, błędnie został sformułowany zarzut naruszenia art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. przez brak odniesienia się przez Sąd I instancji do zarzutów skarżącej dotyczących niewłaściwego określenia linii zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia. Zgodnie bowiem z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09 przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło. Nie ulega także wątpliwości, że Sąd I instancji odniósł się do kwestii określenia linii zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia, co oznacza, że podniesione w tym zakresie zarzuty skargi uznał za nieuzasadnione.

Po czwarte, nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit b) p.p.s.a. w związku z art. 28 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a. oraz w związku z art. 40 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, w sprawie nie doszło do naruszenia zasady udziału strony w postępowaniu, a w szczególności w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Pominięcie w postępowaniu administracyjnym osób, które według skarżącej powinny być stronami tego postępowania, może stanowić podstawę ewentualnego wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego złożonego przez uprawnione do tego podmioty. Stąd też w kontekście tak sformułowanego zarzutu kasacyjnego nie można mówić o naruszeniu art. 28 k.p.a. Nie można także podzielić zarzutu naruszenia art. 10 § 1 i art. 40 k.p.a., które w ocenie skarżącej polegało na pominięciu ustanowionego przez nią pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, organy prawidłowo doręczały pisma w postępowaniu, a w szczególności prawidłowo doręczyły skarżącej decyzję Burmistrza Gminy Rawicz z [...] lutego 2012 r. Skarżąca udzieliła pełnomocnictwa swojej córce A.S. z dnia 7 lipca 2011 r. i pełnomocnictwo to znajduje się w aktach administracyjnych sprawy. Jest to jednak pełnomocnictwo szczegółowe, ograniczone jedynie do "formalności związanych ze sprawą odwołania od decyzji o warunkach zabudowy [...]", a więc decyzji Burmistrza Gminy Rawicz z 3 czerwca 2011 r., która następnie, na skutek odwołania skarżącej, została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z [...] sierpnia 2011 r. W związku z tym pełnomocnikowi skarżącej doręczono postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z [...] sierpnia 2011 r. o niezałatwieniu sprawy w terminie oraz wskazaną wyżej decyzję tego organu z [...] sierpnia 2011 r., którą uchylono decyzję organu I instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania. Postępowanie w sprawie toczyło się więc od początku, a wydana następnie decyzja Burmistrza Gminy Rawicz z [...] lutego 2012 r. nie była decyzją "związaną ze sprawą odwołania" i z tej przyczyny została doręczona prawidłowo do rąk skarżącej, a nie jej pełnomocnika.

Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.