Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 257/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.207
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art.73 ust.1
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art.68,art.69ust.2,art.71
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
article: art.29ust.13
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2008 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 26 maja 2008 r. nr [...],[...],[...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 22 października 2007 r. J. M. prowadzący działalność gospodarczą [...] w Ł., przez przedstawiciela bezpośredniego dokonał zgłoszenia celnego o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu importowanych z Chin tkanin poliestrowych powleczonych polichlorkiem winylu taryfikowanych do kodu 5903 10 90 90 (poz. 1 dokumentu SAD) oraz tkanin poliestrowych impregnowanych poliuretanem klasyfikowanych do kodu 5903 20 10 00 (poz. 2 SAD). Przedmiotowe zgłoszenie spełniało wymogi formalne, wobec czego zostało przyjęte i zarejestrowane pod nr [...].

Po przyjęciu zgłoszenia nastąpiła jego weryfikacja, w trakcie której przeprowadzono rewizję celną pobierając reprezentacyjną próbkę tkaniny oznaczonej jako 190 T PU z pozycji 2 zgłoszenia celnego.

Naczelnik Urzędu Celnego [...] dysponując wynikiem badania próbki tkaniny poliestrowej oznaczonej jako 190T PU oraz mając na uwadze informacje o tkaninie 190T PU zawarte w dokumentach dołączonych do zgłoszenia celnego oraz parametry tkaniny określone w sprawozdaniu z badań laboratorium celnego zaklasyfikował ją do kodu 5407 61 30 00. Sprawozdanie to potwierdziło, że zbadana próbka to tkanina jednorodnie barwiona, zawierająca w masie 100% ciągłych, nieteksturowanych włókien syntetycznych – poliestrowych oraz, że przedmiotowa tkanina została poddana procesowi impregnacji, bez widocznego gołym okiem efektu zastosowania środka impregnującego.

Mając na względzie powyższe, decyzją z dnia 31 stycznia 2008 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego [...] dokonał zmiany klasyfikacji towaru z pozycji 2 zgłoszenia celnego. Organ I instancji określił kwotę należności wynikającą z długu celnego, która nie została zaksięgowana – 12.980,00 zł oraz określił prawidłową kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 25.971,00 zł. Organ I instancji nie kwestionował natomiast danych zawartych w pozycji 1 zgłoszenia celnego.

W odwołaniu od tej decyzji J. M. wnosząc o jej uchylenie zarzucił naruszenie następujących przepisów: Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1487/2005 "nadającego ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej" poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a to przez nałożenie cła antydumpingowego na towary nie należące do kodu celnego rozpoczynającego się od cyfr ,,54"; art. 190 § 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ustawy - Prawo celne poprzez uniemożliwienie mu wzięcia udziału w przeprowadzeniu dowodu w postaci ekspertyzy Laboratorium Celnego przy Izbie Celnej w G. Ponadto zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na nietrafnym przyjęciu, że "efekt impregnacji i tym samym zastosowany środek impregnujący są niewidoczne gołym okiem", podczas gdy ustalenie to pozostaje w sprzeczności z dołączonymi do odwołania: raportami Instytutu Włókiennictwa [...], Zakładu Badawczego Technik i Technologii Dziewiarskich, Chemicznego Laboratorium Badawczego; ekspertyzą rzeczoznawcy Stowarzyszenia Włókienników Polskich, specjalisty z zakresu tkactwa i towaroznawstwa włókienniczego, mgr inż. J.P., pisemnymi oświadczeniami przedsiębiorców branży tekstylnej, z których wynika jednoznacznie okoliczność przeciwna do ustalonej a nadto w sprzeczności z zasadami doświadczenia życiowego, gdyż każda osoba pracująca w branży tekstylnej jest w stanie stwierdzić "gołym okiem" fakt impregnacji tkaniny. Tkanina w związku z impregnacją posiada dwie strony: lewą i prawą, nie rozpoznanie impregnacji przez odbiorców importera powodowałoby wadliwe wykończenie produktów końcowych (wszycie tkaniny niewłaściwą stroną). Nadto odwołujący się zarzucił będące konsekwencją powyższego naruszenie art. 29 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a to wobec nietrafnego określenia wysokości obciążenia celnego.

Po rozpatrzeniu odwołania strony Dyrektor Izby Celnej [...] decyzją z dnia 26 maja 2008 r. nr [...] powołując art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa w związku z art. 73 ust 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał m.in., że w myśl art. 20 ust 1, rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (zwany dalej WKC) należności wymagane w związku z powstaniem długu celnego określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Cło antydumpingowe jako inny środek ustanowiony odrębnymi przepisami wspólnotowymi zgodnie z art. 20 ust. 2 cyt. rozporządzenia stosowane jest zgodnie z klasyfikacją taryfową tych towarów. Art. 20 ust. 6a WKC stanowi bowiem, że klasyfikacja taryfowa towarów określa zgodnie z obowiązującymi przepisami podpozycję Nomenklatury Scalonej.

Ustanowiona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej Nomenklatura Scalona (CN) spełnia jednocześnie wymogi Wspólnej Taryfy Celnej, statystyk w dziedzinie handlu zewnętrznego Wspólnoty i innych polityk Wspólnoty dotyczących przywozu lub wywozu towarów. Nomenklatura Scalona zawarta w załączniku I do rozporządzenia Rady nr 2658/87, stosownie do art. 1 ust. 2 obejmuje: a) nomenklaturę Systemu Zharmonizowanego, b) wspólnotowe podpodziały do tej nomenklatury nazywane "podpozycjami CN" w tych przypadkach, gdy określona jest odpowiadająca stawka celna; c) przepisy wstępne, dodatkowe uwagi do sekcji lub działów oraz przypisy odnoszące się do podpozycji CN.

W dniu przyjęcia zgłoszenia celnego obowiązywało rozporządzenie Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE L 301 z 2007r.).

Uwaga 2 do działu 59 cyt. rozporządzenia Komisji określa, ze Pozycja 5903 obejmuje:

a) tekstylia impregnowane, powleczone, pokryte lub laminowane tworzywami sztucznymi, bez względu na ich masę powierzchniową i bez względu na postać tworzywa sztucznego (zwarta lub komórkowa), inne niż:

1) materiały, których impregnacja, powleczenie lub pokrycie nie jest widoczne gołym okiem (zazwyczaj działy od 50 do 55, 58 lub 60); warunek ten nie uwzględnia zmiany barwy spowodowanej tymi procesami.

Organ odwoławczy powołał sprawę rozstrzygniętą w Unii Europejskiej wyrokiem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 30 września 1982 r. (Eur-Lex 317/81 - European Court Reports 1982 page 03257 - wyrok nie tłumaczony na język polski), w którym podniesiono, iż sformułowanie "widoczne gołym okiem" należy rozumieć jako bezpośrednio widoczne podczas kontroli wzrokowej, bez odniesienia tego do cech tkaniny będących skutkiem impregnacji. Interpretacja przepisu powinna być jednolita we wszystkich państwach członkowskich i możliwa do realizacji w warunkach kontroli celnej przeprowadzanej przez funkcjonariuszy bez przeprowadzania dodatkowych testów. Zatem wobec ustalenia, że w odniesieniu do tkaniny 190T PU zastosowany środek impregnujący jest niedostrzegalny gołym okiem, organ I instancji trafnie wyłączył importowaną tkaninę z pozycji 5903 do której zaklasyfikował ją zgłaszający.

Odnosząc się do zarzutów odwołania oraz przedstawionych dokumentów organ wskazał, iż trzy z raportów sporządzonych przez Zakład Badawczy Technik i Technologii Dziewiarskich dotyczyły tkanin niebędących przedmiotem postępowania, zaś raport nr [...] z 24 lipca 2007 r. zawierający wyniki badań tkaniny poliestrowej 190T pokrytej PU potwierdził powlekanie a nie impregnację tkaniny i nie odnosił się do kwestii widoczności zastosowanego impregnatu.

Ekspertyza rzeczoznawcy Stowarzyszenia Włókienników Polskich potwierdzając impregnację tego rodzaju tkaniny orzeka wprost o zachowaniu dwustronnego wyglądu sprzed impregnacji. W takiej sytuacji nie można mówić o widoczności impregnacji gołym okiem.

Pisemne oświadczenia przedsiębiorców branży tekstylnej zawierają stwierdzenie, że tkaniny poliestrowe 190T, 420D Dobby, 600D, 400D nabywane przez te podmioty od importera, są impregnowane oraz impregnacja jest widoczna gołym okiem. Gdyby impregnacja nie była widzialna gołym okiem nie byłoby możliwości prawidłowego zastosowania w wyrobach z uwagi na brak odróżnienia prawej od lewej strony, co jest bardzo istotne w przypadku tego typu tkanin.

W ocenie organu, posiadanie przez tkaniny rozróżnialnych stron jest zjawiskiem ogólnie znanym i niewymagającym udowodnienia. Właściwość ta jest wykorzystywana przez producentów i użytkowników wyrobów tekstylnych. Nie jest ona jednak cechą specyficzną, odróżniającą tkaniny impregnowane i jako taka nie stanowi dowodu w sprawie. Potwierdzeniem tego jest przedstawiona przez stronę opinia rzeczoznawcy informująca, ze po impregnacji tkanina 190T zachowała dwustronny wygląd.

Oględziny próbki będącej w posiadaniu organu celnego, przeprowadzone w trakcie postępowania pozwalają opisać tkaninę 190T PU jako jednolicie barwioną na całej powierzchni, czarną, w dotyku nie miękką lecz dającą się swobodnie składać.

Dodatkowo podniesiono, iż na wniosek odwołującego, Dyrektor Izby Celnej [...] wydał Wiążącą Informację Taryfową z dnia 19 listopada 2007 r. nr [...], w której wskazał, że obowiązujący kod nomenklatury dla tkaniny poliestrowej powlekanej poliuretanem o oznaczeniu 190T to 5407 61 30 00. Powołując art. 12 ust. 2 WKC organ wskazał, że informacja ta nie mogła być zastosowana do zgłoszenia celnego dokonanego przed jej wydaniem. Potwierdza ona jednak prawidłowość stanowiska zajętego przez organ I instancji w niniejszej sprawie.

Z kolei dowody przedstawione przez stronę w ocenie organu odwoławczego nie pozwalają na określenie tkaniny 190T jako impregnowanej w sposób widoczny gołym okiem. Dane zawarte w dokumentach dołączonych do zgłoszenia celnego oraz wyniki z badań laboratorium celnego określają tkaninę 190T PU jako w 100% poliestrową, składającą się z włókien ciągłych, nieteksturowanych, barwioną w masie. Właściwym dla takiej tkaniny jest więc kod towaru 5407 61 30 00.

Organ odwoławczy wskazał nadto, iż ustalona prawidłowa taryfikacja tkaniny 190T, wskazana jest w art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1487/2005 nadającego ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. UE L 240 z 2005 r., zmieniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1087/2007 z dnia 18 września 200 r.) i powoduje objęcie jej ostatecznym cłem antydumpingowym. Eksporter towaru - firma "A" z Chin - nie została wymieniona w grupie przedsiębiorstw, dla których można stosować przypisane im stawki ostatecznego cła antydumpingowego. Właściwą jest określona w ust. 2 art. 1 cyt. rozporządzenia 74,8% stawka stosowana dla wszystkich innych przedsiębiorstw.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 190 § 2 Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Celnej [...] wyjaśnił, iż strona uczestniczyła w poborze próbek za pośrednictwem upoważnionego agenta celnego, który dokonał zgłoszenia celnego. Ponadto odwołujący miał możliwość zapoznania się z zebranymi w sprawie dokumentami i wypowiedzenia co do zebranych dowodów.

W tych okolicznościach - po zmianie klasyfikacji i naliczeniu stosownego cła antydumpingowego - organ I instancji prawidłowo zastosował art. 29 ust. 13 i 16 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług określając kwotę podatku VAT.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J. M. wniósł o uchylenie decyzji organów celnych obu instancji, powtarzając co do zasady zarzuty oraz argumentację zaprezentowaną w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] z dnia 31 stycznia 2008 r.

W odpowiedzi na przedmiotową skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub inne rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji we wskazanym zakresie należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Z uwagi na charakter importowanego przez skarżącego towaru jak i rozstrzygnięcia organów administracji celnej zasadniczego znaczenia nabierają przepisy art. 20 ust. 1 i 2, art. 68, art. 71 ust. 1 i art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej WKC) oraz art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1487/2005 z dnia 12 września 2005 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 i 2 WKC w przypadku powstania długu celnego należności wymagane zgodnie z prawem określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Z kolei inne środki ustanowione odrębnymi przepisami wspólnotowymi i dotyczące wymiany towarowej są, o ile zaistnieje taka potrzeba, stosowane zgodnie z klasyfikacją taryfową tych towarów. W świetle art. 68 WKC w celu weryfikacji zgłoszeń przyjętych przez organy celne mogą one przeprowadzić kontrolę zgłoszenia i załączonych do niego dokumentów oraz rewizję towarów z jednoczesnym ewentualnym pobraniem próbek w celu dokonania ich dalszej analizy lub dokładniejszej kontroli. Podstawę stosowania przepisów regulujących procedurę celną, którą objęte są towary, stanowią zaś wyniki dokonanej weryfikacji zgłoszenia (art. 71 ust. 1 WKC). Nadto, zgodnie z art. 220 ust. 1 WKC zaksięgowania kwoty należności do pokrycia lub pozostającej do pokrycia należy dokonać w terminie dwóch dni, licząc od dnia, w którym organy celne dowiedziały się o tej sytuacji i miały możliwość obliczyć kwotę prawnie należną, jak również określić dłużnika (zaksięgowanie retrospektywne). Przedmiotowy zabieg jest dopuszczalny jeżeli kwota należności wynikających z długu celnego nie została zaksięgowana zgodnie z art. 218 i 219 lub została zaksięgowana kwota niższa od prawnie należnej.

Z dyspozycji art. 1 cyt. rozporządzenia Rady (WE) nr 1487/2005 z dnia 12 września 2005 r. wynika zaś, iż nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz tkanin z przędzy z włókien syntetycznych z zawartością co najmniej 85 % wagowo włókna poliestrowego teksturowanego lub nieteksturowanego według wagi, barwionego (włączając tkaniny bielone) lub z nadrukiem, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, objętych kodami CN ex 5407 51 00 (kod TARIC 5407 51 00 10), 5407 52 00, 5407 54 00, ex 5407 61 10 (kod TARIC 5407 61 10 10), 5407 61 30, 5407 61 90, ex 5407 69 10 (kod TARIC 5407 69 10 10) oraz ex 5407 69 90 (kod TARIC 5407 69 90 10).

Co istotne podmiot, będący eksporterem towaru zgłaszanego przez skarżącego nie został wymieniony w grupie przedsiębiorstw dla których można stosować przypisane im stawki ostatecznego cła antydumpingowego, co w świetle art. 1 ust. 2 cyt. rozporządzenia uzasadniało zastosowanie stawki 74,8%, przewidzianej dla wszystkich innych przedsiębiorstw.

W ocenie Sądu nietrafne są zarzuty naruszenia rozporządzenia Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. zmieniającego załącznik I do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE L 341), które miałoby polegać na niewłaściwym zakwalifikowaniu do kodu celnego rozpoczynającego się od cyfr "54" towarów w postaci tkaniny poliestrowej pokrytej polichlorkiem winylu (w której efekt impregnacji widoczny jest "gołym okiem"), podczas, gdy towar ten – zdaniem skarżącego - należy do innego kodu celnego.

Przede wszystkim podkreślić należy, że skarżący dokonał zgłoszenia celnego w dniu 22 października 2007 r., co oznacza, iż w niniejszej sprawie nie miały zastosowania przepisy powołanego w skardze rozporządzenia Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. lecz przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U.UE.L.06.301.1)

W myśl uwagi 2 do działu 59 cyt. rozporządzenia Komisji, pozycja 5903 obejmuje: a) tekstylia impregnowane, powleczone, pokryte lub laminowane tworzywami sztucznymi, bez względu na ich masę powierzchniową i bez względu na postać tworzywa sztucznego (zwarta lub komórkowa), inne niż:

1) materiały, których impregnacja, powleczenie lub pokrycie nie jest widoczne gołym okiem (zazwyczaj działy od 50 do 55, 58 lub 60); warunek ten nie uwzględnia zmiany barwy spowodowanej tymi procesami.

W tym miejscu przywołać należy stanowisko zajęte przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 30 września 1982r. (Eur Lex 317/81), stanowiącym element dorobku prawa wspólnotowego przyjętego przez Rzeczpospolitą Polską z datą akcesji do Unii Europejskiej, w którym to wyroku Trybunał zinterpretował treść omawianej uwagi. W uzasadnieniu wyroku Trybunał wskazał, że z impregnacją widoczną gołym okiem mamy do czynienia, gdy jest ona bezpośrednio dostrzegalna w drodze prostego wizualnego badania – oględzin. Niedopuszczalne jest zatem wyprowadzanie jakichkolwiek wniosków ze sztywności tkaniny, która została poddana impregnacji. Jak stwierdza ETS w tezie wyroku, rzeczą państw członkowskich jest takie przeszkolenie organów i osób, które dokonują kontroli towarów celem ustalenia prawidłowej klasyfikacji taryfowej, aby właściwie wypełniały te obowiązki, co odnieść należy do zdolności funkcjonariuszy celnych do dokonania prawidłowej – wzrokowej kontroli tkaniny objętej zgłoszeniem celnym. Zatem jeśli nawet tkaninę poddano faktycznie impregnacji, lecz wzrokowa kontrola dokonana przez odpowiednio wyszkolonego funkcjonariusza celnego nie pozwala na jednoznaczne potwierdzenie tego faktu, to nie jest uzasadnione zakwalifikowanie towaru do pozycji z działu 59 Wspólnej Taryfy Celnej.

Skoro badanie przeprowadzone przez Laboratorium Celne Izby Celnej w G. wykazało, że zbadana próbka to tkanina jednorodnie barwiona, zawierająca w masie 100% ciągłych, nieteksturowanych włókien syntetycznych – poliestrowych oraz, że przedmiotowa tkanina została poddana procesowi impregnacji, bez widocznego gołym okiem efektu zastosowania środka impregnującego, to stwierdzić należy, że ocena organów celnych, iż nie było możliwości zaklasyfikowania tkaniny do działu 59 Taryfy Celnej jest zgodna z prawem. Należy ponadto zwrócić uwagę na to, że opinie ekspertów, na które powoływał się skarżący potwierdzają jedynie fakt poddania tkaniny impregnacji, natomiast w żaden sposób nie odnoszą się do tego, czy impregnacja byłą widoczna gołym okiem. Nie można natomiast przypisać wagi dowodowej oświadczeniom kontrahentów skarżącego dołączonym do skargi, skoro dokonanie kwalifikacji towaru do właściwej pozycji Taryfy Celnej powierzono wyszkolonym funkcjonariuszom celnym, a nie zostało ono uzależnione od specjalistycznej wiedzy posiadanej niewątpliwie przez osoby profesjonalnie zajmujące się wykorzystaniem w działalności gospodarczej danej tkaniny. Ponadto nie sposób wykluczyć, że osoby wykorzystujące importowane tkaniny do produkcji odzieży, pokrycia mebli itp. posługują się przy odróżnieniu jej lewej i prawej strony zmysłem dotyku, co wykluczone jest przy dokonywaniu klasyfikacji taryfowej – zgodnie z przywoływanym wyżej wyrokiem ETS.

Biorąc zatem pod uwagę powyższe okoliczności zgodzić należy się ze stanowiskiem organów celnych, że dla przedmiotowej tkaniny właściwą jest podpozycja 5407 61 30 00 Taryfy celnej, obejmująca pozostałe tkaniny, zawierające 85% masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych nieteksturowanych, barwionych.

W ocenie Sądu, zarzuty skarżącego co do naruszenia art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art.190 Ordynacji podatkowej nie są zasadne.

W myśl art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Oznacza to, iż decyzja organu celnego powinna odpowiadać wymogom jakie stawia art. 210 Ordynacji podatkowej. W zaskarżonej decyzji organ celny, stosownie do art. 210 § 4 cyt. ustawy przytoczył okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonał na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania oceny, czy okoliczności, które miały wpływ na weryfikację zgłoszenia celnego w zakresie klasyfikacji taryfowej towaru zostały udowodnione, zaś ocena ta nie nosi cech dowolności. Dodać przy tym trzeba, iż organ odwoławczy ustosunkował się do dowodów zaoferowanych przez stronę wraz z odwołaniem od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 31 stycznia 2008 r. wskazując w uzasadnieniu te, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. Także zarzut naruszenia art. 190 § 2 Ordynacji podatkowej ocenić należy jako bezzasadny. Istotnym bowiem w sprawie jest, że stronie znane było sprawozdanie z badań i organ umożliwił jej wypowiedzenie się w tym zakresie. Strona skarżąca znając wyniki badań, właśnie w opozycji do nich, przedkładała ekspertyzy rzeczoznawców. Materiał dowodowy w sprawie wskazuje, próbki jakich towarów pobrano do kontroli. Fakt ten nie stanowił przedmiotu sporu. Podstawę prawną do działania organów celnych w tym zakresie stanowi art. 68 lit.b Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Z kolei art. 69 ust. 2 w/w aktu prawnego określa przesłanki dla prawidłowego przeprowadzenia kontroli towarów aby postępowanie weryfikacyjne było zgodne z prawem. Otóż zgłaszający " ma prawo do obecności przy kontroli towarów, jak również przy ewentualnym pobieraniu próbek". Wymagania te w ocenianej sprawie zostały spełnione. Badanie na podstawie art. 69 ust.2 WKC nie jest dowodem o którym mowa w art. 190 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, a żaden przepis prawa krajowego nie nakłada na organ celny innych obowiązków, niż zagwarantowanie przy kontroli towarów i pobieraniu próbek obecności dokonującego zgłoszenia celnego. Z tych względów zarzut naruszenia tego przepisu nie może być uznany za trafny.

Przechodząc do ostatniego zarzutu skargi, tj. naruszenia art. 29 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług zauważyć należy, iż podstawą opodatkowania w podatku od towarów i usług w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Skoro w niniejszej sprawie w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania celnego doszło do podwyższenia kwoty należności celnych a tym samym do zmiany podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, to oczywistym jest, że podwyższeniu uległa również wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług. Nie ulega zaś wątpliwości, że kompetencja do orzekania w tym przedmiocie przez organ celny wynika wprost z art. 33 ust. 2 w/w ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym w razie stwierdzenia, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości, przy czym może określić kwotę podatku w decyzji dotyczącej należności celnych.

Reasumując wszystkie powyższe rozważania, Sąd w oparciu o art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.