Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 858/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 29
journal: Dz.U. 2017 poz 1121
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia NSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 września 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 333/18 w sprawie ze skargi K.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania urządzeń zapobiegających szkodom oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 września 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 333/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na skutek skargi K.W. (skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania urządzeń zapobiegających szkodom uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza [...] z [...] listopada 2017 r., nr [...] (pkt 1) oraz zasądził zwrot kosztów postępowania (pkt 2).

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się G. Spółka z o.o. w skardze kasacyjnej zarzucając mu naruszenie:

- przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj.:

1. art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257), dalej: "k.p.a.", art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przez Sąd I instancji, i w konsekwencji dokonanie stwierdzenia, zgodnie z którym oczywiste jest, że opinia biegłego jako posiadającego wiadomości specjalne ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie może to jednak oznaczać bezkrytycznego jej przyjęcia, bez przeprowadzenia odpowiedniej weryfikacji. Trafnie przecież zauważyło także Kolegium, że opinia biegłego stanowi jedynie dowód w sprawie podlegający ocenie na równi z innymi dowodami. Jakkolwiek organ nie może dokonywać jej weryfikacji pod względem wiadomości specjalnych, to już logiczność wniosków, czy prawidłowość przyjętych założeń powinna stać się przedmiotem wnikliwej analizy, tym bardziej, że jak już wspomniano, organ dysponował jeszcze innymi opiniami. W każdym razie organ nie może ograniczyć się jedynie do stwierdzenia o niepodważalnym charakterze opinii w sytuacji, gdy skarżąca podnosi szereg argumentów, które w jej mniemaniu przemawiają za przyjęciem odmiennej tezy niż wyprowadzona

w opinii, a poza tym inne wnioski płyną z pozostałych opinii" (tak: uzasadnienie wyroku str. 12), podczas gdy organ zarówno I, jak i II instancji w sposób prawidłowy dokonał oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności zaś opinii sporządzonej na zlecenie organu przez biegłego R.K.; w opinii biegły w sposób wszechstronny odnosi się do problematyki sprawy i zakreślonej mu tezy dowodowej, dodatkowo - co Sąd pomija - biegły swoje stanowisko z uwzględnieniem zastrzeżeń formułowanych wobec opinii przez K.W. w sposób szczegółowy omawia w opiniach uzupełniających; w sposób prawidłowy organ zatem oparł rozstrzygnięcie na sporządzonej przez biegłego R.K. opinii, co stało się podstawą uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie decyzji wydanej z upoważnienia Burmistrza [...] oraz przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...];

- przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a., z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. 1 p.p.s.a.:

2. art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 1121 ze zm.), poprzez niewłaściwe zastosowanie i dokonanie stwierdzenia, zgodnie z którym "Rację ma zatem skarżąca przekonując, że zaskarżona decyzja stwarza jedynie pozorną możliwość doprowadzenia do stanu faktycznego zgodnego z prawem. Nie chodzi bowiem o to, czy decyzja Wójta nakłada na naruszającego stosunki wodne ogólny obowiązek wykonania urządzeń wodnych zapobiegających szkodzie w sposób możliwy do jego weryfikacji, ale czy już w dacie wydania decyzji daje pewność osiągnięcia skutku w postaci wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom.

W okolicznościach tej sprawy decyzja Wójta takiego wymogu nie spełnia, co świadczy właśnie o pozorności nałożonego obowiązku" (tak: uzasadnienie wyroku str. 11), podczas gdy jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i jego prawidłowej oceny, organ w sposób prawidłowy wydał rozstrzygnięcie, opierając się na obszernej, wewnętrznie spójnej, profesjonalnej opinii biegłego R.K.

W oparciu o przytoczone zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto oświadczyła, iż wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka wskazała, że organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnia, dlaczego oparł się na opinii sporządzonej przez biegłego R.K. i dokonuje jej oceny pod kątem zgodności z wymogami praw. W uzasadnieniu decyzji organ wskazuje, że złożona opinia zawiera wszystkie elementy, aby przyznać jej walor dowodu, została sporządzona w sposób profesjonalny, obiektywny i rzetelny, po szczegółowej analizie stanu faktycznego oraz niezbędnych badań w terenie. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, opinia biegłego jest sporządzona w sposób wszechstronnie omawiający problematykę, również w sposób jasny i czytelny udziela odpowiedzi na postawione pytania, tak, że wbrew twierdzeniu Sądu nie pojawiają się w tym zakresie wątpliwości

Zwróciła uwagę, iż biegły wskazał, że na działkach o nr [...] w [...] zmiana stanu wody na gruncie nie nastąpiła i nie nastąpiła zmiana głównych kierunków spływu wody opadowej, realizacja inwestycji została wykonana zgodnie z projektem i ingerencja w system wodny inwestora była adekwatna do założeń techniczno-technologicznych projektu budowlanego oraz zgodna z projektem zagospodarowania działki. Ponadto wskazał, on z jakich przyczyn wskazanym jest zastosowanie rozwiązania technicznego na wypadek nadmiernej ilości opadów, tj. w trakcie silnych burz, nawałnic.

W ocenie Spółki mając na uwadze sposób sporządzenia opinii organ nie miał podstaw, aby poddawać ją w wątpliwość, tym bardziej, że nie może kwestionować wiadomości specjalnych, gdyż nie ma do tego uprawnień. Ponadto biegły kilkukrotnie odpowiadał merytorycznie na zarzuty skarżącej, sporządzając opinie uzupełniające. Zdaniem skarżącej kasacyjnie wszelkie zastrzeżenia do opinii nie pozostały bez odzewu ze strony biegłego. Ponadto zwróciła uwagę, iż jak słusznie wskazał organ I instancji w część zastrzeżeń skarżącej nie odnosiła się do przedmiotu postępowania.

Spółka wskazała również, iż przepusty na działce skarżącej wskazują, że problem spływu na jej działkę wody, powstał długo przed rozpoczęciem prac budowlanych. Wyjaśniła także, że w części południowej terenu projekt nie przewidywał rozwiązań wpływających na jego ukształtowanie, obszar dziatki inwestowanej przyległy do działki nr [...] pozostaje bez zmian. Inwestycja ulokowana jest głównie w części północnej. Ponadto zwróciła uwagę, iż teren działki Spółki docelowo ukształtowany jest w sposób wykluczający zalewanie terenów sąsiednich, w tym działki skarżącej.

Następnie skarżąca kasacyjnie podniosła, że organy odniosły się do opinii sporządzonej na potrzeby postępowania karnego i wskazując, że w ocenie organu opinia ta nie wnosi informacji istotnych dla sprawy, a także nie zawiera pomiarów, wyliczeń właściwych dla opracowań rzeczoznawców. Odnosząc się natomiast do opinii sporządzonej przez biegłego F.Z. zauważyła, że organ nie odniósł się do ww. opinii wobec wytycznych zawartych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2015 r. Tym samym nieuzasadnione są twierdzenia Sądu, dotyczące możliwości zastosowania innych rozwiązań technicznych i konieczności dokonania stosownych rozważań przez organy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Zważywszy, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

W skardze kasacyjnej opartej na obu podstawach wskazanych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie norm procesowych, jak również przepisów prawa materialnego. Jednakże zarzuty, zarówno natury procesowej, jak również dotyczące norm prawa materialnego, oscylują faktycznie wokół błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, iż sporządzona w sprawie opinia biegłego, na której oparły się organy I i II instancji jest wewnętrznie sprzeczna.

Zgodnie z treścią art. 29 Prawa wodnego właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej, ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich (art. 29 ust. 1 pkt 1), a także odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie (art. 29 ust. 1 pkt 2). Stosownie natomiast do treści ust. 2 art. 29 Prawa wodnego to na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Zgodnie zaś z ust. 3 omawianego przepisu - Jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom.

Tym samym z treści cytowanego przepisu wynika, że wydanie decyzji na podstawie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego poprzedzone być musi ustaleniem czy właściciel gruntu dokonał zmiany stanu wody na gruncie oraz czy zmiany te szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie. Pomiędzy zmianą stanu wody na gruncie, a szkodliwym oddziaływaniem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy (por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 7/14; J. Szachułowicz [w:] Prawo wodne. Komentarz, wyd. IV, Warszawa 2010, art. 29).

Ustaleń tych organy dokonały przeprowadzając dowód z opinii biegłego z zakresu budownictwa lądowego, wodnego, melioracji i ochrony środowiska z [...] grudnia 2016 r., której to opinii nadano kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Ze sporządzonej opinii wynika, że utwardzenie kostką brukową działki [...] i budowa chłodni nie spowodowały zmiany stanu wody na gruncie oraz zmiany kierunków spływu wód zarówno przy opadach normalnych rocznych 580 mm/m², jak i nawalnych o natężeniu większym niż 60 mm/m². Wskazał również, że zaprojektowany system odwodnienia nie zakłóca stosunków wodnych na działkach sąsiednich i nie wywołuje także szkody na sąsiednich nieruchomościach, w tym na działce [...], bowiem wody opadowe w ilości 1403 m³ są zagospodarowane na działce [...]. Jednocześnie biegły w dalszej części opinii stwierdza, że opady nawalne mogą wprawdzie przedostawać się na nieruchomość sąsiednią nr [...] przez nieszczelność w okolicy bramy wjazdowej, co może powodować krótkotrwałe zwilgocenie gruntu w okolicach narożnika działki, jednak ta okoliczność nie stanowi zakłócenia stosunków wodnych ponad przeciętną miarę ze szkodą na nieruchomości, nie ma zatem podstawy do zastosowania art. 29 prawa wodnego. Podobnie również biegły ocenił kwestię wody z wybudowanej drogi dojazdowej. Wskazał, iż spływ ten następuje w kierunku działki [...], jednak także w tym przypadku opady normalne nie zakłócają żadnych stosunków wodnych na działkach sąsiednich. Co istotne stanowisko to biegły podtrzymywał w kolejnych wyjaśnieniach, które wywołane były zarzutami skarżącej co do poprawności sformułowanych wniosków.

Bezspornym jest również, że w tej samej opinii biegły wskazuje, iż konieczne jest wybudowanie krawężnika o wysokości 10 cm i zachowanie pasa gruntu o szerokości 20-30 cm wzdłuż granicy z działką [...], co ma stanowić wystarczające zabezpieczenie tej działki przed spływem wody z działek [...] i [...] i zapobieżenia ewentualnym szkodom. Ponadto zwraca on uwagę, że zalewanie działki należącej do skarżącej może powodować również usytuowanie pod drogą przepustu o średnicy 40 cm, o przekroju 0,1256 m² (zmniejszenie z 2 m² po wykonaniu nasypu ziemnego i wyłożeniu kostką brukową), które może powodować dławienie przepływu wód ekstremalnych większych od 60 mm/m², podwyższenie stanu wody na działce [...] oraz przelewanie się wody przez drogę na działkę nr [...].

W tych okolicznościach zasadnie Sąd I instancji uznał, iż sporządzona przez biegłego opinia jest wewnętrznie sprzeczna. Trudno bowiem zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie Spółką, że opinia ta jednoznacznie przesądza, iż wykonana inwestycja nie spowodowała zmiany stanu wody na gruncie oraz zmiany kierunków spływu wód, bowiem do innych wniosków prowadzą zalecenia biegłego w kwestii wybudowania urządzeń zapobiegających szkodom. Zdaniem Sądu I instancji skoro omawiana opinia jest niespójna, to należało wyjaśnić pojawiające się w niej rozbieżności, czego organy nie uczynił.

Przypomnieć należy, że organ prowadzący postępowanie nie może wkraczać w merytoryczną treść opinii biegłego, ponieważ nie dysponuje wiedzą specjalistyczną, jednak jego obowiązkiem jest dokonanie oceny tego dowodu, w szczególności powinien ocenić czy stanowisko biegłego nie pozostaje w sprzeczności z innymi ustaleniami uzyskanymi w sprawie w trakcie postępowania bądź czy opinia nie zawiera sprzeczności w swojej treści.

Organ władny jest bowiem kontrolować opinię, jako dowód, bowiem stosownie do art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polega ona ocenie jak każdy dowód. W sytuacji zaś, gdy treść opinii powoduje wątpliwości w zakresie logiczności, zupełności, spójności jej elementów możliwe jest negatywne dokonanie przez organ administracyjny lub sąd administracyjny oceny wartości dowodowej takiego opracowania. Wartość dowodową opinii biegłego w przedmiotowej sprawie pozytywnie oceniły organy obu instancji, jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie uznał tę ocenę za nieprawidłową. Jak już bowiem wskazano, jej treść nie pozwala przyjąć, że jest ona spójna, logiczna i w sposób wyczerpujący odpowiada na postawione przez organ pytania.

Podzielić również należy stanowisko Sądu I instancji, iż organy powinny były rozważyć możliwości zastosowania innych rozwiązań, np. budowę przepustu o większym przekroju, co zasugerowano w opinii. Trafne jest również spostrzeżenie Sądu, iż fakt, że biegły odniósł się do blokowania przepływu wody przez przepust znajdujący się na działce skarżącej, nie zwalniał organu z rozważenia tego rozwiązania.

Jak już wyżej wskazano, organ, zobowiązany jest do dokonania oceny opinii w kontekście jej ewentualnej sprzeczności z pozostałymi ustalenia dokonanymi w sprawie. W tych okolicznościach za słuszne należało uznać te wywody Sądu I instancji, w których wskazał on, że w istocie organy takiej konfrontacji opinii z pozostałymi dowodami i wnioskami z nich płynącymi nie dokonały.

Bezspornym jest bowiem, że poza omawianą wyżej opinią, organ dysponował dwiema kolejnymi opiniami, w tym sporządzoną [...] listopada 2015 r. dla potrzeb prowadzonego postępowania karnego, w której biegły sądowy również wskazał na wspomniany przepust jako barierę dla swobodnego przepływu wody, co prowadzi do zalewania działki [...] i powstania szkód w budynku mieszkalnym. O udostępnienie tej opinii wystąpił pismem z [...] kwietnia 2016 r. sam organ. Jednocześnie pominął on, że w jej treści wskazano na zmianę stosunków wodnych na gruncie wskutek budowy chłodni oraz drogi dojazdowej powodującej szkody w budynku mieszkalnym skarżącej. W treści tej opinii wskazano również, że pomiędzy działkami [...] powinien przebiegać rów przydrożny lub powinien zostać wykonany drenaż budynku chłodni, ułożony na głębokości 10-15 cm poniżej zalanych ław fundamentowych, co umożliwiłoby przechwytywanie wody spływającej po dachu chłodni, spływającej na teren otwarty z rynien dachowych. Biegły wskazał również, że budowa chłodni spowodowała przerwanie starej sieci drenarskiej. Ponadto wyjaśnił, iż dla zachowania jej właściwości należałoby wykonać zbieracz o średnicy 12,5 cm ułożony na głębokości 1,3 m równolegle oddalony od budynku chłodni o odległość 10 m, wewnątrz działki [...], do którego należy podłączyć wszystkie przecięte sączki oraz że należy wykonać po obu stronach chłodni drenaż z uwzględnieniem zaprojektowanych zbiorników. Co istotne biegły wskazał również na bezwzględną konieczność likwidacji wybrukowanej drogi.

W decyzjach organów brak jest również informacji z jakiego powodu organ nie uwzględnił opinii sporządzonej [...] maja 2014 r., również w sprawie wpływu wykonanej inwestycji i podwyższenia działek [...] na zmianę stosunków wodnych, zwłaszcza, że we wnioskach końcowych tej opinii wskazano, że spółka powinna wykonać wylot betonowy na starym rurociągu drenarskim do zbiornika retencyjno-inflitracyjnego odparowującego nr 2, stojak mnicha piętrząco-spustowego ze zbiornika nr 3 do starego rurociągu drenarskiego, odszukać i udrożnić wylot starego rurociągu drenarskiego do rowu melioracyjnego oraz udrożnić rów przydrożny drogi krajowej [...] w rejonie projektowanego zjazdu z drogi na teren zakładu chłodni w celu uniemożliwienia spływu wód z rowu przydrożnego na zabrukowany teren działki nr [...]. Biegły ten za główny powód zalewania działek [...] uznał wody spływające z górnej części zlewni zabudowanej i zabrukowanej, które wobec braku rowu otwartego lub rurociągu krytego, odbywa się głównie po powierzchni działek [...]. Zwrócił ponadto uwagę na podwyższenie działki [...] o około 1 m, co spowodowało ograniczenie spływu wody i zalewanie działki [...].

Rację ma również Sąd I instancji wskazując, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało na wady tej opinii w decyzji z dnia [...] marca 2015 r., jednak przy rozstrzyganiu sprawy ponownie, nie odniósł się do jej treści mimo, że w części opinii z 2016 r. biegły powoływał się na konkluzje płynące z pierwszej ekspertyzy.

W przytoczonych okolicznościach zgodzić się należy z Sądem I instancji, iż ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie pozwala na jednoznaczne przyjęcie, że organ dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego. W zaskarżonych decyzjach brak jest również wskazania, dlaczego organ wybrał rozwiązania zaproponowane w opinii, na której opinii się oparł pomijając inne rozwiązania zaproponowane przez biegłych. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż organ powinien dołożyć należytej staranności w ocenie i doborze sposobu zapobieżenia szkodom na działce skarżącej przy wykorzystaniu całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nie można bowiem uznać, za dochowanie należytej staranności w ocenie i doborze sposobu zapobiegania szkodom arbitralnego wyboru rozwiązania, bez jednoczesnego odniesienia się do pozostałych rozwiązań zaproponowanych przez inne osoby posiadające wiadomości specjalne.

W tych okolicznościach za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 80, art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. W konsekwencji czyni to nieusprawiedliwionym także zarzut dotyczący naruszenia art. 29 Prawa wodnego.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał o zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącej, ponieważ odpowiedź na skargę kasacyjną zawierająca wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, została wniesiona po upływie czternastodniowego terminu, o którym stanowi 179 p.p.s.a.

Niniejsza sprawa skierowana została do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej. Podstawę tego zarządzenia stanowił art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.), dalej: "ustawa COVID-19". Jak wynika natomiast z wyżej poczynionych rozważań biorąc pod uwagę gwarancję prawa do obrony, strona musi mieć zapewnione prawo do przedstawienia swojego stanowiska, tym samym odstępstwo od zachowania formy posiedzenia jawnego powinno nastąpić z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. Biorąc zatem pod uwagę, że strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie należało przyjąć, iż standardy ochrony praw stron i uczestników zostały zachowane. Powyższe zaś przesądziło o przyjęciu, iż rozpoznanie przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym jest dopuszczalne.