Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 506/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 4, art. 52 par. 1, par. 2, par. 3, par. 4, art. 58 par. 1 pkt 6, art. 58 par. 3, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Bukowiecka – Kleczaj po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. na pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu przechowywanej w depozycie broni postanawia: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz skarżącego kwotę [...] zł ([...] złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] r. (nadanym dnia [...] r.) H.K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zwrócił się do Komendy Wojewódzkiej Policji w S. o zwrot odebranych mu, w ramach postępowania przygotowawczego w sprawie prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową w S., [...] sztuk broni palnej myśliwskiej oraz amunicji.

Pismem z dnia [...] r. nr [...] działający z upoważnienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. Zastępca Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w S., odmówił uwzględnienia złożonego wniosku w sprawie zwrotu przechowywanej w depozycie broni palnej myśliwskiej ([...]). Jednocześnie wyjaśnił, że zabezpieczenie przez funkcjonariuszy Policji broni palnej myśliwskiej stanowiącej własność skarżącego nastąpiło na podstawie art. 19 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.). Powołując się na pogląd wyrażony w judykaturze organ wyjaśnił, że dopuszczalne jest m.in. odebranie broni palnej osobie, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego – nawet wtedy, gdy nie została skazana za popełnienie przestępstwa.

Odpis wskazanego pisma został skierowany na adres kancelarii pełnomocnika skarżącego i doręczony osobie uprawnionej do odbioru przesyłki w dniu

[...] r., co wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. [...]).

H.K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na odmowę wydania broni palnej myśliwskiej z depozytu "decyzją" z dnia [...] r. wnosząc jednocześnie o jej zmianę.

Zarządzeniem z dnia [...] r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wezwał pełnomocnika skarżącego do wykazania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpał środek zaskarżenia poprzez skierowanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz do wykazania daty nadania tego wezwania w urzędzie pocztowym, bądź bezpośrednio w siedzibie organu oraz nadesłanie kopii tego wezwania wraz z dowodem nadania (art. 57 § 1 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) – w terminie 7 dni, od dnia otrzymania niniejszego wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ww. ustawy.

W odpowiedzi na powyższe, reprezentujący skarżącego pełnomocnik podał, że dnia [...] r. wysłał do Komendy Wojewódzkiej Policji Wydziału Postępowań Administracyjnych w S. wniosek (z dnia [...] r.) o zwrot odebranej broni palnej myśliwskiej. Pismem z dnia [...] r. przedmiotowy wniosek został rozpatrzony odmownie. Na odmowę wydania broni palnej z depozytu przysługiwało prawo złożenia skargi do Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. W związku z powyższym, zdaniem pełnomocnika, przed wniesieniem skargi do Sądu środek zaskarżenia został wyczerpany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że merytoryczną kontrolę zarzutów skargi poprzedza analiza spełnienia przesłanek dopuszczalności skargi, w tym wyczerpania przez stronę środków zaskarżenia.

Zakres kognicji sądów administracyjnych został określony w art. 3 § 2 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej w dalszej części "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ww. ustawy kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3, (czyli decyzje i postanowienia), akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Zdaniem Sądu, zaskarżone w niniejszym postępowaniu pismo wydane

z upoważnienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] r. nr [...] odmawiające skarżącemu zwrotu broni jako władcze oświadczenie woli organu podlega kontroli sądowoadministracyjnej na wyżej powołanej podstawie prawnej (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.) i stanowi akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. postanowienie NSA z dnia 14 czerwca 2016 r., sygn.. akt II OSK 1184/16, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć taką sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy p.p.s.a.).

Stosownie do art. 52 § 3 jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia

w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Z kolei w myśl art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że skarżący – mając zamiar kwestionować legalność ww. pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] r. - winien był wezwać go do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni od dnia, w którym dowiedział się, lub mógł się dowiedzieć o wydaniu wskazanego aktu. Jak wynika z dokumentów zgromadzonych w aktach niniejszej sprawy, reprezentujący skarżącego pełnomocnik, dowiedział się o wydaniu ww. aktu w dniu [...] r., w którym to dniu zostało ono doręczone uprawnionemu pracownikowi jego kancelarii.

Analiza akt sprawy doprowadziła do stwierdzenia, że przed wniesieniem skargi H.K. nie złożył pisma wzywającego organ do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjętym aktem odmowy zwrotu przechowywanej w depozycie broni. Odnosząc się do odpowiedzi, udzielonej przez pełnomocnika skarżącego na wezwanie Sądu do wykazania powyższej kwestii należy wskazać, że nie można uznać za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa pisma skarżącego z dnia [...] r. (z daty nadania do organu [...] r.), które zostało skierowane do organu przed wydaniem zaskarżonego aktu z dnia [...] r.

W świetle powołanych przepisów należy stwierdzić, że przedmiotowa skarga została złożona przez H.K. bez wyczerpania przysługujących skarżącemu środków zaskarżenia.

W judykaturze został wyrażony pogląd, zgodnie z którym niedopełnienie przez wnoszącego skargę, środków zaskarżenia, jest jedną z przesłanek niedopuszczalności skargi, o jakiej mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. B. Dauter, B. Gruszczyński i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009 r., s.194), a w konsekwencji skutkuje jej odrzuceniem.

W tej sytuacji należało orzec o odrzuceniu skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt

6 w związku z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przedmiocie kosztów orzeczono stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.