Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 312/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8, art. 107 par. 3, art. 145 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 229 poz 2273
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej
article: par. 4 ust. 1-4, par. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 73 poz 657
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie   działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich
article: art. 24
journal: Dz.U. 2000 nr 100 poz 1086
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: par. 11 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 a) i c), art. 152, art. 200;
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 22 września 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś ( spr.) Sędziowie WSA Beata Sokołowska WSA Marzenna Kosewska Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska -Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2011 roku przy udziale sprawy ze skargi G. R. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia 15 lutego 2011 roku nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2006 , po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 27 października 2010r. nr [...]; II. przyznaje radcy prawnemu D. S. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kwotę [...] ([...]) złotych, w tym [...] ([...]) złotych podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 24 października 2006 r., Nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej ( Dz. U. Nr 229, poz. 2273 z późn. zm. ), § 6 ust. 1 w zw. z § 4 ust. 1-4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich ( Dz. U. Nr 73, poz. 657 z późn. zm. ), przyznał G. R. płatność z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania ( ONW ) na rok 2006 w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że do ONW zadeklarowano [...] ha gruntów rolnych i do tej powierzchni naliczono wnioskowane przez stronę płatności.

Po wznowieniu, postanowieniem z dnia 7 września 2010 r., z urzędu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie organ I instancji decyzją z dnia 27 października 2010 r. nr [...], na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej ( Dz. U. Nr 229, poz. 2273 z późn. zm. ), § 6 ust. 1 w zw. z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich ( Dz. U. Nr 73, poz. 657 z późn. zm. ) oraz art. 104 kpa, uchylił z urzędu swoją decyzję z dnia 24 października 2006 r. w całości i odmówił G. R. przyznania płatności ONW na rok 2006.

W uzasadnieniu decyzji Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wskazał, iż we wniosku o dopłaty strona zadeklarowała działki ewidencyjne, których łączna powierzchnia wynosiła [...] ha. W dniu 7 maja 2009 r. do organu I instancji wpłynęło pismo z Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Placówka Terenowa w P. informujące o nieużytkowaniu przez stronę spornych gruntów w latach 2006-2007 w związku z pobieraniem przez nią renty rolniczej od dnia 10 maja 2006 r. Do pisma tego dołączono umowę z dnia 27 kwietnia 2006 r. o wydzierżawieniu gruntów R. P. na okres 10 lat, oraz oświadczenia strony i dzierżawcy z 21 kwietnia 2009 r. potwierdzające faktyczną realizację powyższej umowy dzierżawy. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 73, poz. 657 z późn. zm.) płatności ONW przyznawane są wyłącznie producentowi rolnemu, który zobowiąże się do przestrzegania wymagań, o których mowa w art. 14 ust. 2 i 3 rozporządzenia 1257/1999/WE z dnia 17 maja 1999 r., jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych, na których prowadzona jest działalność rolnicza, wynosi co najmniej 1 ha. W ocenie organu I instancji wnioskodawca nie spełniał powyższych warunków na skutek zaprzestania prowadzenia działalności rolniczej.

W odwołaniu od tej decyzji G. R. wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie bądź też stwierdzenie nieważności decyzji i umorzenie postępowania. Wniosła o ustalenie, od kiedy KRUS, Gmina i Starostwo Powiatowe posiadają wiedzę o zawarciu przedmiotowej umowy dzierżawy oraz o przesłuchanie strony i R. P. na okoliczność zgłoszenia umowy dzierżawy do organu I instancji i uzyskania informacji od pracownika organu, że właściciel gruntu może złożyć wniosek o dopłaty. Strona miała przekazywać otrzymane dopłaty posiadaczowi gruntów i działała błędnie z powodu nieprawidłowej informacji udzielonej przez organ.

Decyzją z dnia 15 lutego 2011 r. nr [...] Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając generalnie jego ustalenia faktyczne i rozważania prawne.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że kryterium decydującym o przyznaniu spornych płatności było posiadanie gruntów rolnych oraz prowadzenie działalności rolniczej na zgłoszonych do płatności działkach rolnych zgodnie z zasadami zwykłej dobrej praktyki rolniczej, a przesłanka posiadania winna być spełniona w chwili wydawania decyzji administracyjnej. W momencie uzyskania dowodów świadczących o tym, iż producent rolny składający wniosek o dopłaty nie był faktycznym posiadaczem działek rolnych nie jest możliwe przyznanie na jego rzecz płatności do tych gruntów. Strona potwierdziła, iż w roku 2006 obowiązywała umowa dzierżawy z 2006 r., wobec czego faktycznym użytkownikiem gruntów był podmiot inny niż wnioskodawca. Do otrzymania dopłat istotne jest faktyczne rolnicze użytkowanie działek, a nie bycie ich posiadaczem czy właścicielem w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego G. R. wniosła o uchylenie decyzji organów II i I instancji oraz o przeprowadzenie dowodów na okoliczność powiadomienia przez stronę odpowiednich organów administracji o zawarciu przedmiotowej umowy dzierżawy oraz na okoliczność uzyskania przez R. P. w organie informacji, iż pomimo zawarcia umowy strona skarżąca była nadal uprawniona do wnioskowania o płatności za 2006 rok.

W uzasadnieniu skargi powołano się generalnie na argumenty podniesione wcześniej w odwołaniu, dotyczące braku winy strony w kwestii złożenia wniosku o dopłaty, co wynikać miało z błędnej informacji uzyskanej w stosownych organach administracji publicznej (mających informację o zawarciu przedmiotowej umowy dzierżawy). Uzyskane płatności były przekazywane w całości osobie dzierżawcy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumenty.

Na rozprawie w dniu 22 września 2011 r. skarżąca wskazała, iż w odpowiedzi na wezwanie organu załączyła do akt administracyjnych wypis z rejestru gruntów (złożony w dniu 8 sierpnia 2007 r.). W dniu zawarcia umowy dzierżawy strona sporządziła jej kilka kopii, które zawiozła do Starostwa Powiatowego w celu dokonania odpowiednich adnotacji w ewidencji, do Urzędu Gminy w celach podatkowych, do KRUS-u i do Biura Powiatowego ARiMR. Pracownik tego Biura stwierdził, iż zawarcie umowy nie wpływa na prawo strony do ubiegania się o dopłaty na kolejne lata.

Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 22 września 2011 r. Sąd przeprowadził dowód z dokumentu w postaci wypisu z rejestru gruntów dołączonego do akt administracyjnych w sprawach o sygn. akt III SA/Po 313/11 i III SA/Po 314/11 aktualnego na dzień 8 sierpnia 2007 r. z tą samą datą wpływu do Biura Powiatowego ARiMR, a oddalił wnioski dowodowe strony skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga okazała się uzasadniona.

Wskazać należy na wstępie, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadą prawną wymienioną w przepisie art. 145 § 1 kpa. Jest to zarazem jeden z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, mających na celu kontrolowanie prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym (zob. m. in. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 531-534). Procedowanie w trybie nadzwyczajnym przez organ administracji jest przy tym wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 16 § 1 kpa, stąd też zastosowanie wznowienia postępowania winno odbywać się ze szczególnym uwzględnieniem wszelkich ustawowych gwarancji procesowych przynależnych stronie.

Zakres postępowania wznowieniowego jest węższy aniżeli postępowania zwyczajnego i ogranicza się do badania podstaw wznowienia wskazanych przez wnioskodawcę czy przez organ w wypadkach wszczęcia postępowania z urzędu.

W niniejszej sprawie decyzją z dnia 24 października 2006 r. Nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej ( Dz. U. Nr 229, poz. 2273 z późn. zm. ), § 6 ust. 1 w zw. z § 4 ust. 1-4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich ( Dz. U. Nr 73, poz. 657 z późn. zm. ), przyznał G. R. płatność z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok 2006 w wysokości [...] zł.

Powodem przyznania płatności było ustalenie przez organ, iż wnioskodawczyni spełniała przesłanki prawne, zgodnie z którymi płatności przyznawane są producentowi rolnemu na będące w jej posiadaniu grunty rolne na których jest prowadzona działalność rolnicza zgodnie z zasadami zwykłej dobrej praktyki rolniczej, a warunkiem otrzymania płatności jest posiadanie przez danego producenta działek o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha.

Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa sądowego chodzi przy tym o faktyczne władztwo i użytkowanie rolnicze danego gospodarstwa rolnego przez wnioskodawcę, niezależnie od posiadania przez niego ( lub nie ) określonego tytułu prawnego do danego gruntu w rozumieniu przepisów prawa rzeczowego ( zob. m. in. wyrok NSA z 4 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 1012/08, lex nr 563485; wyrok WSA w Łodzi z 17 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Łd 172/09, lex nr 550508; wyrok WSA w Opolu z 25 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Op 387/08, lex nr 531101 ).

Po wydaniu powyższej decyzji organ I instancji wznowił z urzędu postanowieniem z dnia 7 września 2010 r. na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5, art. 147 i art. 150 kpa postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie.

W uzasadnieniu tego postanowienia organ powołał się na podstawę wznowieniową określoną w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, wskazując, że Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, wydając swoją decyzję nie posiadał wiedzy o wydzierżawieniu przez wnioskodawczynię gruntów wchodzących w skład jej gospodarstwa rolnego. Następnie, postanowieniem z dnia 7 września 2010 r. powołał jako dowody w postępowaniu wznowieniowym umowę dzierżawy działek z dnia 27 kwietnia 2006 r. oraz oświadczenia strony i dzierżawcy o faktycznym wykonywaniu tej umowy. W ocenie organu powyższe dokumenty mają dowodzić, iż wnioskodawczyni w momencie wydawania decyzji z dnia 24 października 2006 r. nie była użytkownikiem spornego gospodarstwa, ani nie prowadziła w nim działalności rolniczej.

Zgodnie z treścią powołanego wyżej przepisu art.145 § 1 pkt 5 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z powyższej regulacji wynika więc, że o zaistnieniu omawianej podstawy wznowienia można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: a) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, b) są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie, c) nie były znane organowi, który wydał decyzję, d) istniały w dniu wydania decyzji (zob. B. Gruszczyński w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Warszawa 2007, s. 733).

Sąd po przeanalizowaniu akt administracyjnych sprawy stwierdził, że organy obu instancji zasadnie uznały, iż fakt oddania w dzierżawę spornych gruntów osobie trzeciej na mocy umowy z dnia 27 kwietnia 2006 r. w celu uzyskania świadczenia z KRUS oraz oświadczenie strony o faktycznym nieużytkowaniu rolniczym gruntów w 2006 r. mogą być uznane ( odpowiednio ) za okoliczność i dowód istotny dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy (jako warunkujące bezpośrednio kwestię spełniania przesłanki do otrzymania wnioskowanych płatności) z tym, że w tym miejscu należy wskazać, że oświadczenie strony pochodzi z 21 kwietnia 2009 r., zatem nie istniało w dniu wydania decyzji o przyznaniu płatności, podobnie jak i pozostałe powołane przez organ dowody, poza umową dzierżawy. Nie mogły one więc spowodować uchylenia decyzji.

Jednocześnie w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji organów obu instancji nie wyjaśniono, że powyższa okoliczność dotycząca wydzierżawienia gruntów, a co za tym idzie faktycznego użytkowania spornych gruntów była nieznana organowi I instancji w dacie wydawania przez niego zakwestionowanej decyzji, pomimo że strona już w odwołaniu podnosiła iż przed złożeniem wniosku poinformowała pracownika Biura Powiatowego Agencji o tym, że przekazała grunty rolne w dzierżawę, uzyskując informację, że może ubiegać się o płatności. Tej kwestii organ odwoławczy nie wyjaśnił w decyzji, pomimo jej istotnego znaczenia dla istnienia przesłanki wznowienia.

Postępowanie w przedmiocie uzyskania płatności rolnych jest wszczynane na wniosek producenta rolnego. Wszystkie złożone wnioski podlegają szczegółowej kontroli – dane w nich zawarte dotyczące zadeklarowanych działek ewidencyjnych i działek rolnych są m. in. porównywane z bazami danych, w tym m. in. z bazą ewidencji gruntów i budynków. W przypadku niezgodności we wniosku strona jest wzywana o ich wyjaśnienie lub dokonanie odpowiedniej korekty wniosku. Dokumentem ułatwiającym wypełnienie i kontrolę wniosku o przyznanie płatności jest niewątpliwie odpowiedni wypis z rejestru gruntów, w którym obok właściciela uwidacznia się osobę jego aktualnego użytkownika. Konieczność kontrolowania złożonych wniosków w zakresie danych wynikających z ewidencji gruntów wynika też bezpośrednio z art. 20 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz. U. UE L 270 z 21.10.2003 r., str. 1 ze zm.), zgodnie z którym system identyfikacji działek rolnych podanych we wniosku o dopłaty jest ustanawiany m. in. na podstawie dokumentów ewidencji gruntów. Ponadto w świetle postanowień art. 24 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000r., Nr 100, poz. 1086) w brzmieniu obowiązującym w okresie od 14 listopada 2001 r. do 7 czerwca 2010 r. starosta zapewniał nieodpłatnie organom Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa bezpośredni dostęp do bazy danych ewidencji gruntów i budynków w celu utworzenia i prowadzenia krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Bezpośredni dostęp oznacza wgląd w bazę danych bez potrzeby uzyskiwania wypisów.

Z § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38 z 2001 r., poz. 454 ze zm.) wynika, iż w ewidencji wykazuje się obok właścicieli działek dane dotyczące osób władających gruntami na podstawie umów dzierżawy, zgłoszonych do ewidencji zgodnie z art. 28 ust. 4 pkt. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. Nr 7 z 1998 r., poz. 25 ze zm.).

W odwołaniu strona podnosiła, iż organ I instancji z urzędu powinien mieć wiedzę o zawarciu i faktycznym wykonywaniu umowy dzierżawy umożliwiającej wypłatę skarżącej renty rolniczej, ponieważ o okoliczności tej strona zawiadomiła skutecznie m. in. Starostwo Powiatowe. Z akt administracyjnych innych spraw dotyczących płatności za kolejny rok kalendarzowy (sygn. akt III SA/ Po 313/11 i III SA/Po 314/11) wynika, iż w dniu 8 sierpnia 2007 r. do organu I instancji strona skarżąca przedłożyła wypis z rejestru gruntów, w którym jako osobę władającą gruntami wskazano wyraźnie dzierżawcę działek – R. P. Powyższe potwierdza, że przedmiotowa dzierżawa została ujawniona w ewidencji gruntów i budynków. Wyjaśnienia wymagało przy tym, czy ta okoliczność została ujawniona już przed wydaniem kwestionowanej decyzji z 24 października 2006 r., a tym samym czy organ I instancji mógł mieć informację o tym, że sporne działki nie znajdują się w posiadaniu skarżącej jako ich właściciela. W ocenie Sądu jest to okoliczność istotna dla oceny ewentualnego zaistnienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Posiadanie wiedzy o tym, że wnioskodawczyni przekazała posiadanie swojego gospodarstwa osobie trzeciej - dzierżawcy, przed wydaniem decyzji przyznającej płatności w kolejnych latach, pozbawia bowiem tę okoliczność cechy nowości i braku wiedzy organu o tej okoliczności. Organy nie zawarły natomiast jakichkolwiek wyjaśnień dotyczących tego, czy uwidocznienie nazwiska dzierżawcy w ewidencji gruntów miało miejsce już w dacie podejmowania decyzji o przyznaniu płatności, a jeśli tak, to dlaczego sam fakt zawarcia umowy dzierżawy z dnia 27 kwietnia 2006 r. miał być okolicznością nieznaną organowi I instancji.

Ponadto strona podnosiła, że konsultowała zasadność złożenia wniosku o płatności (wobec zawarcia umowy dzierżawy) z pracownikami Biura Powiatowego ARiMR, czego świadkiem miał być dzierżawca – R. P. Również ten zarzut nie został rozpoznany przez Dyrektora ARiMR mimo tego, iż dotyczy okoliczności mającej zasadnicze znaczenie dla oceny zaistnienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Podnosząc ten zarzut skarżąca wskazywała, że organy Agencji rozpoznając jej wniosek o przedmiotowe płatności miały wiedzę o tym, że wnioskodawczyni wydzierżawiła swoje gospodarstwo. Posiadanie takiej wiedzy, przed wydaniem decyzji przyznającej płatności, pozbawia natomiast tę okoliczność cechy nowości i braku wiedzy organu o tej okoliczności. Organ II instancji nie zawarł w uzasadnieniu swojej decyzji jakichkolwiek wyjaśnień dotyczących tego, dlaczego pomimo twierdzenia strony odwołującej się o informowaniu określonych organów ( w tym pracowników organu I instancji) o istnieniu i faktycznym wykonywaniu umowy dzierżawy, sam fakt zawarcia tej umowy miał być okolicznością nieznaną organowi I instancji w dacie podejmowania decyzji o przyznaniu płatności. Skoro w odwołaniu strona powoływała się na błędne informacje uzyskiwane od pracowników organu, to rzeczą organu odwoławczego było dokonanie odpowiednich ustaleń faktycznych na okoliczność współpracy skarżącej z organami Agencji, poprzez przesłuchanie samej skarżącej, pracowników organu oraz R. P., który miał być świadkiem rozmów prowadzonych w kwestii ubiegania się o dopłaty.

Brak wyjaśnień organu odwoławczego w powyższym zakresie uniemożliwia praktycznie sądową kontrolę zasadności stwierdzenia w niniejszej sprawie istnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Nie wiadomo bowiem w istocie, czy organ miał faktyczne podstawy do skorzystania z tego nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego i w konsekwencji uchylenia decyzji o przyznaniu płatności. Powyższe zaniechania procesowe organu oznaczają naruszenie art. 7 (zasady wyjaśniania stanu faktycznego sprawy), art. 8 (zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa) oraz art. 107 § 3 kpa. Jak już wskazano powyżej, zastosowanie nadzwyczajnego trybu wznowienia postępowania winno odbywać się ze szczególnym uwzględnieniem wszelkich ustawowych gwarancji procesowych przynależnych stronie. Obowiązek ten dotyczy m. in. wszechstronnego wyjaśniania przyczyn wznowienia, które może prowadzić ostatecznie do negatywnych dla strony skutków materialnoprawnych. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zobowiązany będzie uwzględnić powyższe wskazania i przeprowadzić postępowanie wyjaśniające co do tego, czy przed wydaniem decyzji z 24 października 2006 r. posiadał wiedzę o osobie R. P. jako dzierżawcy spornych nieruchomości i to w świetle aktualnych wówczas i dostępnych organowi danych z ewidencji gruntów, a także twierdzeń strony o poinformowaniu pracownika Biura Powiatowego o wydzierżawieniu gruntów, przeprowadzając w tym zakresie przynajmniej dowód z przesłuchania strony oraz określonych świadków.

Biorąc pod uwagę wskazane wyższej okoliczności Sąd uznał, iż decyzje organów oby instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 5 kpa) mającym wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania - art. 7, 8, 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o uchyleniu skarżonych decyzji II i I instancji.

O zwrocie kosztów oraz o wykonalności decyzji Sąd postanowił zaś w oparciu o art. 200 i art. 152 cytowanej ustawy.