Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 255/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Spraw Zagranicznych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.4 ust.1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 września 2020 r. sprawy ze skargi P. H. na bezczynność Ministra Spraw Zagranicznych w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 5 marca 2020 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej P. H. zwrócił się do Ministerstwa Spraw Zagranicznych (dalej: MSZ) o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie na jego adres email skanu podpisanego dokumentu zawierającego następujące informacje:

1) Wskazanie imion i nazwisk oraz stanowisk służbowych osób, których działania dotyczyła wniosek-skarga Skarżącego, złożona pocztą elektroniczną (data wpływu na serwer poczty elektronicznej MSZ: 8 września 2019 r.);

2) Wskazanie imion i nazwisk oraz stanowisk służbowych osób, których działania zostały poddane analizie w związku ze skargą określoną w pkt 1) i których dotyczy odpowiedź udzielona Skarżącemu przez MSZ z dnia [...] września 2019 r., sygn. [...];

3) Wskazanie imion i nazwisk oraz stanowisk służbowych, osób, których działania dotyczyła skarga P. H., przekazana w dniu 14 stycznia 2020 r. e-mailem przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów do rozpoznania w MSZ, złożona pocztą elektroniczną (data wpływu na serwer poczty elektronicznej KPRM: 8 stycznia 2020 r.);

4) Wskazanie imion i nazwisk oraz stanowisk służbowych osób, których działania były oceniane w związku ze skargą określoną w pkt 3) i których dotyczy odpowiedź udzielona przez MSZ z dnia [...] stycznia 2020 r., sygn. [...];

5) Wskazanie szczegółowej podstawy działania J. M., Zastępcy Dyrektora, [...], w sprawie o sygn. [...], - nie chodzi tu o interpretacje przepisów ani ogólnie akty prawne mające zastosowanie, ale o konkretne przepisy, będące podstawą działania organu w konkretnej sprawie (fakt dotyczący działania organów władzy publicznej);

6) Udostępnienie treści pisma MSZ z dnia [...] stycznia 2020 r., w którym ustawowy wnioskodawca, w odpowiedzi na pismo Biura Odznaczeń i Nominacji Kancelarii Prezydenta RP, ustosunkował się do wniosku Skarżącego kierowanego do Kancelarii Prezydenta RP.

W odpowiedzi na ww. wniosek Skarżącemu została udzielona odpowiedź poprzez wiadomość poczty elektronicznej skierowaną w dniu 19 marca 2020 r. przez A. F. - Dyrektora [...] MSZ. W odpowiedzi wskazano, iż żądana informacja jest związana z konkretną, indywidualną sytuacją Skarżącego. Informacja ta nie ma znaczenia dla większej liczby osób czy grup obywateli, ani nie jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Należy zatem przyjąć, że wniosek nie dotyczy informacji publicznej i w związku z tym informacje te nie podlegają udostępnieniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto, Skarżący został poinformowany, że informacje żądane w pkt 1-4 i 6 wniosku nie stanowią informacji publicznej także z tego względu, iż stanowią informację wewnętrzną Organu. W odniesieniu do pkt 5 wniosku wskazano, iż żądanie informacji o obwiązującym prawie oraz żądanie stosowania prawa w konkretnej sprawie nie podlegają reżimowi ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W dniu 29 kwietnia 2020 r. do MSZ wpłynęła skarga P. H. na bezczynność Organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, o którą zwrócił się Skarżący wnioskiem z dnia [...] marca 2020 r. Kwestionując informację otrzymaną za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu 19 marca 2020 r.. Skarżący wniósł o zobowiązanie Organu do udostępnienia informacji objętej wnioskiem w terminie 14 dni, wymierzenie Organowi grzywny oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że nie ulega wątpliwości, że: 1) zarówno informacje nt. przebiegu (prawidłowość, w tym właściwość i przestrzeganie procedur) rozpoznania skargi dotyczącej funkcjonowania ministerstwa, jak i rzetelność postępowania nominacyjnego na funkcję pełnomocnego przedstawiciela Rzeczpospolitej za granicą są informacjami o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne i jako takie podlegają udostępnieniu w trybie dostępu do informacji publicznej, 2) imiona, nazwiska i stanowiska służbowe urzędników, których działania były przedmiotem oceny w toku postępowania skargowego, po zakończeniu postępowania i nie stwierdzeniu nieprawidłowości, mogą i powinny zostać ujawnione, jako nie wyrządzające żadnych ryzyk w sferze ich prywatności a wręcz przeciwnie -jako budujące ich prestiż i zaufanie społeczne. 3) nie została nadana klauzula tajności, a organ nie wydał decyzji administracyjnej, 4) Organ nie posiada sfery prywatnej, wyłącznie publiczną, 5) osoba przystępująca do procedury na stanowisko ambasadora musi godzić się na to, że procedura jak i jego kandydatura będzie przedmiotem kontroli i zainteresowania obywateli.

Uzasadniając konieczność ukarania organu grzywną, podniósł, że mamy do czynienia z wyjątkowo aroganckim i oderwanym od przepisów prawa i zdrowego rozsądku.

Odnosząc się do skargi Organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargę uznać należy za niezasadną.

Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 pkt. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z póżn. zm.) zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art.3 par.2 pkt.1-4 tej ustawy.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny, czy istnieją przesłanki ku temu, aby nakazać organowi administracji dopełnienia stosownych czynności. Ustalenia wymagała więc okoliczność, czy organ prowadząc przedmiotowe postępowanie pozostawał w bezczynności, czy też zareagował w sposób zgodny z prawem, na wniosek inicjujący postępowanie.

Analiza akt administracyjnych niniejszej sprawy prowadzi do konkluzji, iż organ nie dopuścił się bezczynności, i rozpoznał wniosek strony inicjujący postępowanie, Pismem udzielił bowiem odpowiedzi na żądanie strony wyjaśniając, iż żądanie wniosku nie dotyczy informacji publicznej.

Odpowiedź tą, w ocenie tut. Sądu należało uznać za trafną, jak też dokonaną w poprawnej formie. W orzecznictwie sądowym powszechnie przyjęło się, że odpowiedź sprowadzająca się do wyjaśnienia, że żądana informacja nie posiada statusu informacji publicznej, winna być udzielona w formie pisma. Wydanie decyzji zastrzeżone jest bowiem wyłącznie dla przypadków określonych w art.16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który to przepis nie obejmuje w/w przypadków.

Co się tyczy materii informacji publicznej, to wskazać należało, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej określa informację publiczną bardzo szeroko, jako każdą informację w sprawach publicznych. Zgodnie z jej art. 1 ust. 1 i art. 61 Konstytucji RP informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Ustawa powyższa nie definiuje pojęcia sprawy publicznej. W związku z tym, dla wyjaśnienia pojęcia sprawy publicznej, należy kierować się treścią art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na prawo do informacji publicznej, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, składa się również uprawnienie do wglądu do dokumentów urzędowych, których definicja zawarta jest w art. 6 ust. 2 cytowanej ustawy. Tak więc informacją publiczną jest treść dokumentów i innych materiałów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, które na gruncie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępnienia informacji, które mają walor informacji publicznej, treści wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów urzędowych, odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów i materiałów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich.

Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Ustalając charakter żądanej informacji nie należy jednakże zapominać o tym, że nie stanowią informacji publicznej wnioski w sprawie indywidualnej oraz polemiki z dokonanymi ustaleniami (zob. wyrok NSA z 12 lipca 2011r. sygn. akt I OSK 610/11).

Już w trakcie prac legislacyjnych nad ustawą o dostępie do informacji publicznej pojęcie – "sprawa publiczna" – było rozumiane jako każde działanie władzy publicznej w zakresie zadań stawianych Państwu a dotyczących lub służących ogółowi, albo mających na celu zadysponowanie majątkiem publicznym (uzasadnienie do projektu ustawy). Jak podkreślono w komentarzu do omawianej ustawy (Wolters Kluwer Warszawa 2016 – Irena Kamińska, Mirosława Rozbicka-Ostrowska) desygnatem powyższego pojęcia jest publicznoprawny charakter działalności danego podmiotu. Słowo "publiczny" oznacza bowiem – służący ogółowi ludzi, dostępny dla wszystkich, ogólny, społeczny, nieprywatny.

Przenosząc powyższe na realia faktyczne sprawy wskazać należało, iż organ prawidłowo przyjął, że przedmiotem wniosku inicjującego postępowanie nie była informacja publiczna. Już z samej treści owego wniosku wynika, że żądanie powiązane jest ściśle tylko i wyłącznie z postępowaniem, którego stroną był skarżący. Zadane organowi pytania dotyczą więc wyłącznie indywidualnej sprawy wnioskodawcy, a nie sprawy o charakterze publicznym. Brak jest też dowodów na to, aby wnioskodawca działał w interesie publicznym. Postępowanie objęte zainteresowaniem strony dotyczyło przecież tylko strony. Dotyczyło wiec tylko jego praw lub obowiązków a nie kwestii odnoszących się do szerszego ogółu społeczeństwa.

Za poprawną uznać też należało koncepcję organu dotyczącą dokumentów o charakterze wewnętrznym. Taki charakter posiadają przecież dokumenty służące jedynie potrzebom podmiotu zobowiązanego i to pomimo tego, że mogą być związane z jego działalnością (Komentarz do omawianej ustawy - Wolters Kluwer Warszawa 2016 – Irena Kamińska, Mirosława Rozbicka-Ostrowska). W ocenie tut. Sądu informacje żądane w punktach 1-4 i 6 wniosku dotyczą zaś właśnie materii służącej wyłącznie pytanemu organowi a nie ogółowi społeczeństwa.

W tym stanie sprawy uznając, iż organ nie pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku, który zainicjował niniejsze postępowanie, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz.2325 z późn. zm.).