Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 248/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 6  ust. 1  pkt 2  lit. d,  art. 5  ust.  2 i  art. 16  ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.) Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk Olga Żurawska - Matusiak Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2012 r. sprawy ze skargi T. S. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] do rozpatrzenia wniosku T. S. z dnia 24 kwietnia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz T. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 24 kwietnia 2012 r. T. S. wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek dotyczył następujących kwestii:

1. czy w okresie od października 2011 r. do dnia udzielenia odpowiedzi na niniejszy wniosek było prowadzone lub jest obecnie prowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] jakiekolwiek postępowanie w sprawie samowoli budowlanej albo legalizacji za opłatą na terenie działki nr 17 obręb 50 w [...] przy ul. [...];

2. ile osób będących pracownikami, urzędnikami Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] ukończyło lub kończy obecnie Wyższą Szkołę [...].

W piśmie z dnia 8 maja 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], udzielając odpowiedzi na wniosek z dnia 24 kwietnia 2012 r., wezwał T. S. do sprecyzowania punktu pierwszego wniosku poprzez wskazanie, czego dotyczy samowola budowlana na terenie działki o numerze ewidencyjnym 17 obręb 50 położonej przy ul. [...] w [...]..

Ponadto Inspektor poinformował zainteresowanego, że "nie ma możliwości udzielenia informacji dotyczącej ukończonych szkół wyższych przez pracowników tut. Inspektoratu, gdyż spowodowałoby to naruszenie dóbr osobistych pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...]. Organ powołał się przy tym na przepis art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Jednocześnie Powiatowy Inspektor powiadomił wnioskodawcę, iż do czasu dostarczenia odpowiedzi na niniejsze pismo "udzielenie informacji na Pana pismo z dnia 24.04.2012 r. ulega wstrzymaniu". Jako podstawę prawną tego działania organ wskazał przepis art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

T. S. złożył w dniu 21 maja 2012 r. skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w zakresie udostępnienia informacji publicznej objętej jego wnioskiem z dnia 24 kwietnia 2012 r.

Skarżący wniósł o zobowiązanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, zobowiązanie organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi T. S. podkreślił, iż we wniosku z dnia 24 kwietnia 2012 r. wskazał, że chodzi o jakiekolwiek postępowanie dotyczące przedmiotowej działki.

W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wniósł o jej oddalenie. Organ opisał przebieg postępowania i wskazał, że nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i zastosowania art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważy), co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności.

Jednocześnie, stosownie do art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne,

2. postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,

3. postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa

5. oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach.

Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w przewidzianym prawem terminie.

Rozpoznawana pod tym względem skarga zasługuje na uwzględnienie.

Rozpoznając skargę na bezczynność w pierwszej kolejności wskazać należy, iż informacja o toczących się lub zakończonych postępowaniach administracyjnych stanowi informację publiczną. W myśl bowiem art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej, informację publiczną stanowią dane publiczne, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć oraz stanowiska w sprawach publicznych, zajęte przez organy władzy publicznej i funkcjonariuszy publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. b).

Postępowania w sprawie samowoli budowlanej oraz w sprawie ustalenia opłaty legalizacyjnej prowadzone są w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1632 ze zm.) Organ, do którego skierowany został wniosek, tj. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] należy, jako organ władzy publicznej, do kategorii podmiotów obowiązanych do udostępniania informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej).

We wniosku z dnia 24 kwietnia 2012 r. T. S. domagał się w punkcie pierwszym udzielenia informacji publicznej co do prowadzonych w okresie od października 2011 r. do dnia udzielenia odpowiedzi na wniosek jakichkolwiek postępowań w sprawie samowoli budowlanej albo legalizacji za opłatą na terenie działki nr 17 obręb 50 w [...] przy ul. [...]. W odpowiedzi na tak sformułowany wniosek jego adresat - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wezwał w piśmie wnioskodawcę do sprecyzowania poprzez wskazanie "czego dotyczy samowola budowlana na terenie działki o numerze ewidencyjnym 17 obręb 50 położonej przy ul. [...] w [...]".

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wezwanie do sprecyzowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej zawarte w piśmie z dnia 8 maja 2012 r. było zbędne, gdyż wniosek został sformułowany w sposób jasny i nie budzący wątpliwości co do zakresu żądanej informacji. Wnioskodawca, używając zwrotu "jakiekolwiek postępowanie" w sposób wystarczający określił zakres żądanej informacji publicznej. Zaimek niedookreślony "jakikolwiek" jest to bowiem zaimek komunikujący, że cecha danego obiektu lub stanu rzeczy jest nieistotna z punku widzenia tego, o czym mowa w wypowiedzeniu nadrzędnym ("Słownik języka polskiego", Wydawnictwo Naukowe PWN S.A., www.sjp.pwn.pl). Użyty zatem przez wnioskodawcę zwrot "jakiekolwiek postępowanie w sprawie samowoli budowlanej albo legalizacji za opłatą" winien być, w ocenie Sądu, rozumiany w ten sposób, iż wnioskodawca domaga się udostępnienia informacji publicznej o każdym toczącym się od października 2011 r. do chwili udzielenia informacji lub zakończonym w tym okresie postępowaniu w przedmiocie samowoli budowlanej albo legalizacji za opłatą takiej samowoli, dotyczących działki nr 17 obrębu 50 w [...] przy ul. [...].

W tej sytuacji, wobec zbędnego, a przez to wadliwego, wezwania do sprecyzowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie punktu pierwszego wniosku z dnia 24 kwietnia 2012 r., uznać należy, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] pozostaje w tym zakresie w bezczynności.

Odnosząc się do punktu 2 wniosku z dnia 24 kwietnia 2012 r. wskazać należy, iż żądane przez skarżącego informacje dotyczące kwestii ukończenia przez pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...] Wyższej Szkoły [...] w [...] lub studiowania na tej Uczelni należą, zdaniem Sądu WSA w Warszawie, do kategorii informacji publicznej. W myśl bowiem art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnieniu podlega informacja publiczna o organach i osobach sprawujących funkcje w organach władzy publicznej i ich kompetencjach. Chociaż wnioskodawca żądaniem swym objął wszystkich pracowników i urzędników Inspektoratu, to nie ma wątpliwości, iż tak sformułowany wniosek obejmuje organy i osoby, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy.

W myśl art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach pełnienia i wykonywania funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca zrezygnują z przysługującego im prawa.

Stosownie do art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji administracyjnej. Artykuł 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej wprowadza szczątkową regulację drugiego, obok postępowania w sprawie udostępnienia informacji, postępowania administracyjnego: postępowania w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Jest ono wszczynane z urzędu przez podmiot, który był adresatem wniosku złożonego na podstawie art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej i stanowi kontynuację postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej (M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 59-60). Jego wszczęcie następuje w momencie stwierdzenia przez podmiot zobowiązany, iż żądane informacje nie mogą być udostępnione ze względu na wystąpienie okoliczności określonych w art. 5. ustawy o dostępie do informacji publicznej lub we wskazanych w tym przepisie ustawach szczególnych. Postępowanie to toczy się w trybie unormowanym w k.p.a. przy uwzględnieniu zmian wprowadzonych w art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Oznacza to przede wszystkim, iż postępowanie w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej jest sformalizowanym, jurysdykcyjnym postępowaniem administracyjnym, które może toczyć się w dwóch instancjach.

Reasumując, stwierdzić należy, iż podmiot zobowiązany, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie wydał wymaganego prawem rozstrzygnięcia ograniczając się do informacji o braku "możliwości udzielenia informacji dot. ukończonych szkół wyższych przez pracowników tut. Inspektoratu, gdyż spowodowałoby to naruszenie dóbr osobistych pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...]".

W tej sytuacji uznać należy, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] pozostaje w bezczynności również w zakresie punktu 2 wniosku z dnia 24 kwietnia 2012 r.

Stwierdzona bezczynność nie miała miejsca, w ocenie WSA w Warszawie, z rażącym naruszeniem prawa, gdyż odpowiedź na wniosek skarżącego udzielona została w terminie 14 dni. Zawierała ona co prawda błędną interpretację obowiązujących przepisów, o czym była mowa powyżej, jednak tego rodzaju wad nie można ocenić jako bezczynności z rażącym naruszeniem prawa.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę na bezczynność organu za uzasadnioną i w tym zakresie orzekł na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o zobowiązanie organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, gdyż brak jest podstaw prawnych do takiego rozstrzygnięcia.

W oparciu o przepis art. 149 § 1 zdanie drugie P.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1, art. 211 i art. 212 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.