Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2672/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 2, art. 26 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 23, art. 27 ust. 3 i 4, art. 28, art. 33
journal: Dz.U. 2003 nr 178 poz 1749
law: Ustawa z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów - tekst jednolity.
article: § 12, § 45, § 46
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Ewa Dzbeńska Sędzia del. WSA Marian Wolanin Protokolant st. asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 lipca 2012 r. sygn. akt III SA/Lu 222/12 w sprawie ze skargi G. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 lipca 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 222/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, oddalił skargę G. P. na zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, zwanego dalej "WINGiK", z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], Starosta Ś., po rozpoznaniu wniosku G. P., odmówił wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków obrębu 34 – W., gmina P., polegającej na zmianie powierzchni działki nr [...] z 0,11 ha na 0,12 ha w oparciu o odpis księgi wieczystej [...].

W uzasadnieniu wskazał, że ww. decyzja zapadła po ponownym rozpoznaniu sprawy w związku z decyzją kasatoryjną [...] WINGiK z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak: [...]. Ponadto wskazał, że G. P. mocą aktu notarialnego z dnia [...] października 1990 r. Rep. A Nr [...] stała się właścicielem działki nr [...] o pow. 0,12 ha. Prawo własności tej nieruchomości pierwotnie zostało uregulowane Aktem Własności Ziemi z dnia [...] grudnia 1973 r. Nr [...]. W toku scalenia gruntów wsi W. przeprowadzonego w 1994 r. wykonano pomiar bezpośrednio na gruncie i obliczono powierzchnię przedmiotowej działki ze współrzędnych, która wyniosła 0,1045 ha, a następnie została powiększona o odchyłkę i zapisana w rejestrze ewidencyjnym jako 0,11 ha. Zmieniona powierzchnia działki nr [...] (przed scaleniem nr [...]) wynosząca 0,11 ha obowiązuje na podstawie decyzji scaleniowej Kierownika Urzędu Rejonowego w L. z dnia [...] września 1996 r., nr [...].

Organ I instancji wyjaśnił to, jaki charakter ma decyzja scaleniowa, wskazując, że działka nr [...] była objęta ww. decyzją scaleniową, w ramach dokonanego tą decyzją scalenia całego obszaru objętego tym postępowaniem. Organ wskazał, że podczas scalania gruntów wsi W. dokonano pomiaru bezpośredniego na gruncie i obliczono pow. działki nr [...], która wyniosła 0,1045 ha, a następnie powiększoną ją o odchyłkę i zapisano w rejestrze ewidencyjnym jako 0,11 ha. Ponadto organ wyjaśnił, że na podstawie innych decyzji, które dotyczyły działki nr [...] nie dokonywano zmian dotyczących jej powierzchni.

Odwołanie od ww. decyzji złożyła G. P..

Zaskarżoną decyzją [...] WINGiK, na podstawie przepisów art. 7b ust. 2 pkt 2 i art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.), § 44 pkt 2, § 45 i § 46 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu ww. odwołania, utrzymał w mocy decyzję Starosty Ś. z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...].

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że stanowisko skarżącej nie znajduje uzasadnienia. Decyzja o zatwierdzeniu projektu scalenia określa obszar scalenia, poprzez podanie ogólnej jego powierzchni bez wskazywania każdej działki odrębnie. Opisuje jedynie gospodarstwa w stosunku do których, po okazaniu projektu scalenia gruntów, wniesiono zastrzeżenia. Z dokumentów scaleniowych nie wynika, aby G. P. wniosła zastrzeżenia do projektu scalenia, zatem jej działka nie została odrębnie opisana. Natomiast decyzja o zatwierdzeniu projektu scalenia nie jest kierowana do każdego uczestnika indywidualnie, ale zostaje podana do wiadomości poprzez jej odczytanie na zebraniu uczestników scalenia oraz poprzez jej wywieszenie na okres 14 dni w lokalach urzędów gmin, na terenie których położone są scalane grunty, a także na tablicach ogłoszeń we wsiach wchodzących w obszar scalenia. Z chwilą upływu wskazanych terminów decyzję o zatwierdzeniu projektu scalenia gruntów uważa się za doręczoną wszystkim uczestnikom scalenia. Z treści decyzji wynika, że została ona podana do wiadomości na zebraniu uczestników scalenia, które odbyło się w dniu 19 września 1996 r. i stała się ostateczna w dniu 27 grudnia 1996 r.

Organ odwoławczy wskazał, że zmiana powierzchni działki G. P. z 0,12 ha na 0,11 ha nastąpiła w oparciu o treść decyzji scaleniowej, która objęła tę nieruchomość i opierała się na wykonanym w dniu 9 czerwca 1995 r. pomiarze bezpośrednio na gruncie, co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy kopii szkicu polowego. Ten nowy pomiar ujawniony został w operacie ewidencyjnym.

Według § 45 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych, zaś zgodnie z § 46 ust. 2 rozporządzenia, z urzędu wprowadza się zmiany wynikające m.in. z ostatecznych decyzji administracyjnych (pkt 1) i opracowań geodezyjnych i kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych (pkt 2). W przedmiotowej sprawie dokumentami takimi są: prawomocna decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w L. z dnia [...] września 1996 r. oraz operat techniczny ze scalenia z dnia 22 lutego 1999 r., nr ewid. [...]. Stan wynikający z powyższych dokumentów zastąpił dotychczas wykazane dane i stał się obowiązujący.

W ocenie organu odwoławczego na uwzględnienie zasługiwał zarzut dotyczący naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 35 § 1-3 oraz art. 36 § 1 i 2 K.p.a., ponieważ organ pierwszej instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy nie załatwił jej w terminie przewidzianym w art. 35 K.p.a. i nie powiadomił strony o przyczynach zwłoki w niezałatwieniu sprawy, co było obowiązkiem organu wynikającym z art. 36 K.p.a. Działanie takie jest poważnym uchybieniem, jednakże pomimo tego, nie miało ono wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżąca zarzuciła naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego, w tym:

- art. 27 ust. 3 i 4 oraz art. 28 w zw. z art. 33 (dawnej) ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów (Dz. U. z 2003 r. Nr 178, poz. 1749 ze zm.) w związku z art. 104 i 107 K.p.a. przez bezpodstawne oparcie przedmiotowego rozstrzygnięcia na decyzji Urzędu Rejonowego w L. z dnia [...] września 1996 r., która nie zawierała merytorycznego rozstrzygnięcia w zakresie granic i powierzchni działki nr [...] położonej we wsi W. oraz nie była skierowana do strony skarżącej;

- § 45 i § 46 ww. rozporządzenia w związku z art. 26 ust. 2 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne przez błędną ich wykładnię polegającą na uznaniu za prawidłowe wpisów w zakresie zmiany powierzchni przedmiotowej działki nr [...] jakoby obecnie wynoszącej 0,11 ha w sytuacji, gdy faktycznie brak jest dokumentów prawnych niosących skutki prawne, prowadzących w rezultacie do zmniejszenia zapisu w zakresie jej areału z 0,12 ha;

- § 46 ust. 2 w zw. z § 12 ww. rozporządzenia w związku z art. 26 ust. 2 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne przez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na przyjęciu, iż podstawą do zmiany wpisu w ewidencji jest decyzja Urzędu Rejonowego w L. z dnia [...] września 1996 r. oraz operat techniczny ze scalenia z dnia 22 lutego 1999 r. w sytuacji, gdy dokumenty te nie rozstrzygają w tym przedmiocie i nie mogą być podstawą do zmiany wpisu w ewidencji powierzchni działki skarżącej;

- art. 26 i art. 27 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 ze zm.) w związku z art. 21 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne przez błędną ich wykładnię polegającą na uznaniu za wystarczającą podstawę w zakresie oznaczenia powierzchni działki dokonania zmiany w księdze wieczystej, bez dokonania jej dokładnego pomiaru, nowych danych zawartych wyłącznie w ewidencji gruntów i budynków;

- art. 22 ust. 2 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji wbrew treści akt sprawy, z których wynika, że istnieją pełne podstawy faktyczno-prawne do dokonania żądanych zmian zgodnie z wnioskiem skarżącej;

- art. 64 w związku z art. 20 i 21 ust. 1 Konstytucji RP, będącego skutkiem wydania przez organy I i II instancji zaskarżonych decyzji, co w rezultacie doprowadziło do naruszenia prawa "do własności" skarżącej;

- przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, to jest: art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 2 i 3, art. 136 i art. 138 § 2 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 9 lipca 2012 r. sygn. akt III SA/Lu 222/12, oddalając skargę, wskazał, że na treść art. 2 pkt 8, art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. c, art. 7d pkt 1, art. 22 ust. 1 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 12, § 44 pkt 2, § 45 ust. 1, § 46 ust. 1 i 2, § 47 ust. 1 ww. rozporządzenia. Na podstawie tych przepisów Sąd wyjaśnił istotę ewidencji gruntów oraz to na podstawie jakich dokumentów może nastąpić wprowadzenie w niej zmian. Mając to ma uwadze oraz materiał dowodowy sprawy, Sąd stwierdził, że podstawę zmiany wpisu w operacie ewidencji gruntów i budynków dotyczącego powierzchni nieruchomości stanowiącej własność skarżącej oznaczonej aktualnie jako działka nr [...] o pow. 0,11 ha, położonej we wsi W., była decyzja scaleniowa Kierownika Urzędu Rejonowego w L. z dnia [...] września 1996 r., nr [...], ponieważ ww. działka była objęta postępowaniem scaleniowym. Przed scaleniem działka oznaczona była bowiem nr [...] i w operacie ewidencji gruntów jej powierzchnia określona została na 0,12 ha, natomiast po scaleniu – wpisano na podstawie obliczeń powierzchnię 0,11 ha.

Sąd wskazał, że decyzja o zatwierdzeniu projektu scalenia lub wymiany gruntów stanowi tytuł do ujawnienia nowego stanu prawnego w księgach wieczystych i podstawę do wprowadzenia uczestników scalenia w posiadanie wydzielonych im gruntów (art. 29 ustawy o scaleniu i wymianie gruntów). Oznacza to, że w przypadku braku zastrzeżeń uczestnika scalenia względem decyzji obejmującej projekt scalenia, decyzja taka staje się ostateczna (jak w niniejszej sprawie). Wówczas decyzja taka – nawet gdyby odnośnie konkretnej nieruchomości zawierała defekty w zakresie przebiegu granic nieruchomości – ma taki skutek, że tworzy nowy stan prawny nieruchomości wynikający ze scalenia (o ile decyzja zawiera zmiany względem stanu prawnego sprzed scalenia). Także w sytuacji, jeżeli decyzja scaleniowa pociąga za sobą jakiekolwiek inne zmiany danych zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków, np. w określeniu powierzchni nieruchomości (działek) objętych scaleniem, organ prowadzący ewidencję zobowiązany jest do ujawnienia takich zmian z urzędu, bez możliwości zweryfikowania prawidłowości tych zmian. Tak stało się w okolicznościach tej sprawy.

Następnie Sąd przedstawił przebieg postępowania scaleniowego, wskazując, że w jego trakcie G. P., jako właścicielka działki nr [...], nie stawiła się celem wniesienia zastrzeżeń i uwag w stosunku do swojej nieruchomości.

Sąd wskazał, że wprawdzie w skardze zwrócono uwagę na fakt, że w Karcie uczestnika scalenia Nr 364 odnośnie nieruchomości skarżącej opisane zostało skreślenie powierzchni działki z 0,12 ha na 0,11 ha z powołaniem się na decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. nr [...], której w aktach brak, to jednak nie ma to w okolicznościach tej sprawy znaczenia, skoro zmiana powierzchni oraz numeracji dotyczącej działki skarżącej wprowadzona została w danych ewidencyjnych na podstawie decyzji scaleniowej. Trzeba też zwrócić uwagę, że Karta uczestnika scalenia Nr 364 zawiera adnotację, aby "Całość pozostawić w starym stanie posiadania". To, że scalenie nic w stanie posiadania skarżącej nie zmieniło potwierdzają wyjaśnienia złożone przez G. P. na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 3 lipca 2012 r. (protokół rozprawy – k. 49 akt sądowych). Wynika z nich, że jej nieruchomość ma charakter rekreacyjny, nie zaś siedliskowy. Cała działka jest ogrodzona od lat 80-tych XX wieku. Postępowanie scaleniowe nie zmieniło faktycznego przebiegu granic na gruncie, ponieważ w dalszym ciągu skarżąca posiada działkę w takich samych granicach, jak przed scaleniem, które wyznacza istniejące ogrodzenie.

Powyższe wskazywałoby na to, że decyzja zatwierdzająca projekt scalenia w ogóle nie dokonała żadnych zmian w przebiegu prawnych granic nieruchomości skarżącej, a zmiana sprowadzała się jedynie do nowej numeracji działki i wykazania innej rzeczywistej powierzchni nieruchomości po dokonaniu nowych pomiarów.

Skoro decyzja scaleniowa stała się ostateczna w dniu 27 grudnia 1996 r., to od tej daty wiązała organy administracji publicznej zgodnie z art. 110 K.p.a. Oznacza to, że z chwilą należytego ogłoszenia lub doręczenia stronie decyzji – zyskała ona cechy niezmienności w tym znaczeniu, że organ który ją wydał, sam nie mógł jej zmienić, chyba, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego wyraźnie to dopuszczały. Organ ewidencyjny na tej samej zasadzie wskazaną decyzją był związany i w zakresie, w jakim decyzja ta zmieniała dotychczasowe dane zawarte w operacie ewidencyjnym, obowiązany był dane te zmienić.

Sąd wyjaśnił, że przedłożony przez skarżącą odpis z księgi wieczystej KW Nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nie mógł stanowić podstawy do wprowadzenia w ewidencji żądanej przez skarżącą zmiany odnoszącej się do powierzchni działki nr [...], bowiem dokument ten w zakresie opisu nieruchomości objętego działem I księgi wieczystej zawiera dane dotyczące działki nr [...] o pow. 0,1200 ha, które aktualne były na dzień dokonania wpisu do księgi wieczystej, to jest na dzień [...] października 1990 r., a więc w okresie sprzed scalenia gruntów wsi W..

Na zakończenie Sąd dodał, że ewidencja gruntów i budynków rejestruje jedynie stan nieruchomości wynikający z określonych dokumentów urzędowych, a zatem stan ustalany w innym trybie lub przez inne organy. Ponadto organy ewidencyjne nie są uprawnione do weryfikacji dokumentów, na podstawie których dokonują zmian w ewidencji. Rejestr ewidencji gruntów jest odzwierciedleniem aktualnych danych dotyczących nieruchomości (podmiotowych i przedmiotowych), które ewidencja obejmuje. Ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że sam rejestr nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej. W tym znaczeniu dokonane w rejestrze na skutek scalenia zmiany, prawa własności skarżącej do nieruchomości w żaden sposób nie naruszają.

W ocenie Sądu materiał dowodowy sprawy zebrano zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a. oraz oceniony został on przez organy stosownie do zasad określonych w art. 80 K.p.a. Ocena ta doprowadziła do uzasadnionej w świetle zebranych dowodów negatywnej dla skarżącej decyzji. Dodatkowo organ szczegółowo umotywował swoje rozstrzygnięcie, ustosunkował się do zarzutów odwołania i prawidłowo uznał, iż dysponował materiałem pozwalającym na podjęcie decyzji w niniejszej sprawie (art. 107 § 3 K.p.a.). Dlatego nie były uzasadnione zarzuty dotyczące naruszenia tych oraz innych przywołanych w skardze przepisów prawa procesowego i materialnego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła G. P., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

- art. 22 ust. 2 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 45 i § 46 ww. rozporządzenia w zw. art. 26 ust. 2 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne przez błędną ich wykładnię polegającą na oddaleniu skargi z uwagi na przyjęcie za prawidłowe wpisu w zakresie zmiany powierzchni przedmiotowej działki nr [...] jakoby obecnie wynoszącej 0,11 ha w sytuacji, gdy faktycznie brak jest dokumentów (ujawniających zdarzenia, okoliczności i ich datę powstania), które wywołały skutki w zakresie zmniejszenia zapisu areału działki z 0,12 ha;

- art. 26 ust. 2 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z § 46 ust. 2 w zw. z § 12 ww. rozporządzenia przez błędną wykładnię polegającą na oddaleniu skargi przez uznanie za dopuszczalne ustalenia, że podstawą do zmiany wpisu w ewidencji przedmiotowej działki jest decyzja Urzędu Rejonowego w L. z dnia [...] września 1996 r., znak: [...], oraz operat techniczny ze scalenia z dnia 22 lutego 1999 r. w sytuacji gdy dokumenty te nie rozstrzygają w tym przedmiocie (wobec nieruchomości skarżącej) i nie mogą być podstawą do zmiany wpisu w ewidencji powierzchni jej działki;

- art. 23, art. 27 ust. 3 i 4, art. 28 i art. 33 ustawy o scalaniu i wymianie gruntów w zw. z art. 107 § 1-3 K.p.a. przez błędną wykładnię polegającą na oddaleniu skargi z powodu uznania za dopuszczalne ustalenia na podstawie ww. decyzji Urzędu Rejonowego w L., która to nie zawiera merytorycznego rozstrzygnięcia w zakresie granic i powierzchni działki nr [...] położonej we wsi W. oraz nie była skierowana do skarżącej.

Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji obu instancji, pomimo iż decyzje te zostały wydane bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego co skutkowało niewskazaniem w obu decyzjach na jakich to dowodach oparły organy ustalenia w zakresie zmiany wpisu w ewidencji powierzchni przedmiotowej działki nr [...] położonej w W. w sytuacji, gdy brak jest jakichkolwiek dowodów, dokumentów urzędowych, które uzasadniałyby decyzję organów administracji skutkującą zmianą wpisu jej wartości z 0,12 ha na 0,11 ha; w tym taką podstawą nie jest decyzja o scaleniu, a jedyne wzmianki w zakresie zmian sugerujące, iż ewentualnej zmiany dokonano na podstawie innych decyzji, których jednakże organ nie ujawnił, jak również strona ich nigdy nie otrzymała, co również nie daje podstaw dla obecnych zmian. Karta zawiera adnotację, iż skreślenia dokonano na podstawie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. nr [...] – jednakże nie ujawniono i do akt sprawy do chwili obecnej nie dołączono powyższej decyzji;

- art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez wybiórcze przedstawienie stanu sprawy, nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze oraz uchylenie się od dokonania szczegółowej oceny stanu faktycznego w zakresie m.in.: powoływania się w zakresie zmian powierzchni w ewidencji na decyzję o scaleniu Urzędu Rejonowego w L. z dnia [...] września 1996 r., znak: [...], nie dotyczyła ona tej działki (strony) i wobec tego nie rozstrzygała o zmianie jej powierzchni.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego.

Wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że decydującą okolicznością o nieuznaniu żądania G. P. było wydanie przez Kierownika Urzędu Rejonowego w L. decyzji z dnia [...] września 1996 r., nr [...], o zatwierdzeniu projektu scalenia gruntów wsi W., gm. P.. Po pierwsze, nie ulega wątpliwości, że decyzja ta obejmowała m.in. działkę G. P. nr [...] (aktualnie nr [...]). Jak bowiem wynika z akt sprawy, działka ta znajdowała się na terenie wsi Wierzchowiska I zaliczona została do II kompleksu objętego postępowaniem scaleniowym. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że działka ta nie znajdowała się na obszarze nieobjętym scaleniem. Okoliczność tę potwierdzają też inne dokumenty, w tym operat techniczny przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzonego przez Starostwo Powiatowe w Ś.. Po drugie, w ramach tego postępowania scaleniowego ustalono powierzchnię działki należącej do G. P.. Wszystkie dokumenty dotyczące tego postępowania potwierdzają, że powierzchnia działki skarżącej to 0,11 ha. W żaden sposób ustaleń tych nie podważa adnotacja, na którą powołuje się strona skarżąca kasacyjnie, znajdująca się w karcie uczestnika scalenia. Taka karta nie jest bowiem dokumentem, który stanowi podstawę do dokonywania zmian w ewidencji gruntów. Taka karta służy do udokumentowania aktywności uczestnika podczas postępowania scaleniowego. Ponadto, jak wynika z innej adnotacji znajdującej się w wykazie zmian gruntowych w odniesieniu do działki skarżącej, decyzja Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] sierpnia 1996 r., nr [...], nie wprowadziła zmiany w rejestrze gruntów w pozycji 375, z której to pozycji wynika, że działka skarżącej ma powierzchnię 11 arów, czyli w przeliczeniu 0,11 ha. Dla wyniku sprawy nie miało zatem znaczenia to, że w aktach sprawy nie znajdowała się decyzja Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] sierpnia 1996 r., nr [...], która wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie nie dokonała jakichkolwiek zmian w rejestrze gruntów. Oznacza to, że nie można było uznać, że zmiana, której dokonano w rejestrze gruntów z 0,12 ha na 0,11 ha, nastąpiła w wyniku innego zdarzenia niż wydanie przez Kierownika Urzędu Rejonowego w L. decyzji z dnia [...] września 1996 r., nr [...], o zatwierdzeniu projektu scalenia gruntów wsi W., gm. P.. Natomiast zarzuty naruszenia prawa materialnego dotyczące art. 23, art. 27 ust. 3 i 4, art. 28, art. 33 ustawy o scalaniu i wymianie gruntów, a odnoszące się do ewentualnych wad decyzji scaleniowej, nie zawierają usprawiedliwionych podstaw, tym bardziej, że przedmiotem oceny w niniejszej sprawie nie była legalność decyzji scaleniowej lecz wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów. Ewentualne wady decyzji administracyjnej miałyby znaczenie tylko w przypadku wyeliminowania decyzji scaleniowej z obrotu prawnego, co jest dopuszczalne, ale w zupełnie innym postępowaniu, które nie mieści się w granicach niniejszej sprawy zawisłej przed Sądami Administracyjnymi.

Z powyższego wywodu wynika, że nie znajdują usprawiedliwionych podstaw zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego dotyczące art. 1 § 1 i 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. oraz art. 141 § 4 w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W tym zakresie Sąd I instancji trafnie ocenił to, że znajdujące się w karcie uczestnika scalenia Nr 364 skreślenie powierzchni działki z 0,12 ha na 0,11 ha z powołaniem się na decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. nr [...], której w aktach brak, nie miało w okolicznościach tej sprawy znaczenia. Decydujące było bowiem to, że zmiana powierzchni oraz numeracji dotyczącej działki skarżącej wprowadzona została w danych ewidencyjnych na podstawie późniejszej decyzji scaleniowej wydanej przez Kierownika Urzędu Rejonowego w L..

Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, tj. art. 22 ust. 2 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, §§ 45 i 46 ww. rozporządzenia, oraz art. 26 ust. 2 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z § 46 ust. 2 i § 12 ww. rozporządzenia, należy wskazać, że strona skarżąca kasacyjnie nie dostrzegła, że wpisy w rejestrze gruntów uwidacznia się nie tylko na podstawie przywoływanych przez stronę dokumentów, tj. mapy/wypisu z rejestru gruntów z 1985 r. oraz księgi wieczystej nr [...]. Oczywiście takie dokumenty mogłyby stanowi podstawę dokonania wpisów w rejestrze gruntów, jednak w sytuacji gdy informacje w nich zawarte nie zostałyby zmienione w wyniku innych zdarzeń zaistniałych później w stosunku do tych, na podstawie których dokonano wpisów w tych dokumentach. Te same przepisy, na które powołuje się w skardze kasacyjnej strona skarżąca nie wykluczają bowiem, że do zmiany w ewidencji gruntów mogło dojść na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej; z § 12 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia wprost wynika, że prawa konkretnych podmiotów do gruntów uwidacznia się w ewidencji gruntów na podstawie ostatecznych decyzji administracyjnych. Na dodatek zgodnie z § 46 ust. 2 ww. rozporządzenia zmiany wynikające z ostatecznych decyzji administracyjnych czy opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych, podlegają wprowadzeniu z urzędu. Takie dane w żaden sposób nie są związane z obowiązkiem osób do zgłaszania wszelkich zmian w ewidencji gruntów, o czym stanowi art. 22 ust. 2 ww. ustawy. Skoro z przepisów obowiązującego prawa wynikało, że ostateczna decyzja administracyjna stanowiła udokumentowaną podstawę do zmiany bazy danych ewidencyjnych, to niewątpliwie na jej podstawie mogło dojść do aktualizacji operatu ewidencyjnego. W tym zakresie w niniejszej sprawie nie można dopatrzeć się by doszło do naruszenia § 45 ww. rozporządzenia.

Z przywołanych przez stronę skarżącą przepisów jednoznacznie wynika, że przepisy obowiązującego prawa kładą nacisk na wprowadzanie aktualnych danych w ewidencji gruntów. Jak wynika z akt sprawy, ostatnim zdarzeniem prawnym, które dotyczyło nieruchomości strony skarżącej kasacyjnie była decyzja scaleniowa z 1996 r. W związku z tą decyzją dokonano zmian w ewidencji gruntów jako aktualnych. Natomiast strona skarżąca kasacyjnie, kwestionując zmiany w zakresie powierzchni swojej działki, nie podważyła, że pomiary wykonane na jej działce w związku z prowadzonym postępowaniem scaleniowym nie odpowiadają rzeczywistej powierzchni jej działki, co by wskazywało, że informacje zawarte w dokumentach przywoływanych przez stronę skarżącą odpowiadają stanowi rzeczywistemu.

Ponadto nie mogło też dojść do naruszenia art. 26 ust. 2 ww. ustawy. Przepis ten stanowi bowiem wyłącznie delegację ustawową do wydania przez właściwego ministra przepisów rozporządzenia. W niniejszej sprawie przepis ten nie mógł zatem stanowić przedmiotu merytorycznej oceny ani organów administracji, ani Sądu I instancji.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.