Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 133/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 37ap ust. 1 pkt 2, art. 72 ust. 3, art. 74 ust. 1, art. 101 pkt 2,  pkt 4, art. 104 ust. 1 pkt 2, ust. 2
journal: Dz.U. 2008 nr 45 poz 271
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Marzena Milewska – Karczewska Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej 1. uchyla zaskarżaną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji z dnia 17 lipca 2014 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz skarżącej A. S. kwotę 1240 (jeden tysiąc dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Farmaceutyczny (dalej: "GIF") decyzją z [...] listopada 2014 r. nr [...], na podstawie art. 115 pkt 4 w związku z art. 65 ust. 1, art. 68 ust. 1, art. 72 ust. 1 i ust. 3, art. 74 ust. 1, art. 86 ust. 1, ust. 2, ust. 8 i ust. 9, art. 87 ust. 2 pkt 1 i pkt 2, art. 96 ust. 1 oraz art. 37ap ust. 1 pkt 2 i 101 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 281, z późn. zm., dalej: "P.f.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: "K.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania A. S. (dalej: "Strona", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w W. z [...] lipca 2014 r. znak: [...], w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Strona [...] czerwca 2010 r. uzyskała zezwolenie, znak: [...] na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "C.", położonej w G. przy ul. [...]. [...] września 2013 r. do [...] Inspektora Farmaceutycznego w W. wpłynął wniosek Strony z informacją o zawieszeniu prowadzenia działalności z dniem [...] września 2013 r. Następnie, [...] lutego 2014 r. do organu wpłynęło kolejne pismo Strony z prośbą o przedłużenie okresu wygaszenia koncesji do [...] kwietnia 2014 r. Ponownie organ otrzymał [...] kwietnia 2014 r., wniosek Strony o wygaszenie koncesji z dniem [...] kwietnia 2014 r., na który odpowiedział postanowieniem z [...] maja 2014 r., znak: [...], wskazując termin zakończenia sprawy na dzień [...] czerwca 2014 r. W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że powodem niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 § 3 K.p.a jest złożony i budzący szereg wątpliwości interpretacyjnych charakter sprawy.

Organ I instancji, otrzymał następnie [...] czerwca 2014 r., od Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] faktury VAT dotyczące sprzedaży produktów leczniczych przez aptekę prowadzoną przez Stronę do hurtowni farmaceutycznej E., prowadzonej przez [...] E. G. w O. Organ wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia Stronie zezwolenia na prowadzenie przedmiotowej apteki, zawiadamiając Ją pismem z [...] czerwca 2014 r. Postanowieniem z [...] czerwca 2014 r., znak: [...] organ włączył w poczet materiału dowodowego kilkadziesiąt pozyskanych faktur.

Strona w piśmie z [...] czerwca 2014 r. wskazała, że we wrześniu 2013 r., złożyła wniosek o wygaszenie zezwolenia z uwagi na fakt, iż od [...] września 2013 r., nastąpiła likwidacja działalności, w związku z czym, zezwolenie na prowadzenie spornej apteki wygasło i nie może być przedmiotem postępowania mającego na celu cofnięcie zezwolenia.

Organ I instancji, zawiadomił Stronę [...] czerwca 2014 r. o zakończeniu postępowania i prawie wypowiedzenia się odnośnie zebranych dowodów i materiałów. Organ następnie, decyzją z [...] lipca 2014 r., wydaną na podstawie art. 99 ust. 2 oraz art. 37 ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 oraz art. 65 ust.1, art. 68 ust. 1, art. 86 ust. 1 i ust. 2, art. 87 ust. 2 pkt 1 i pkt 2, art. 88 ust. 5 pkt 5, art. 95 ust. 1, art. 96 ust. 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 P.f. oraz art. 104 § 1 i § 2, art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., cofnął Stronie przedmiotowe zezwolenie uznając, że w związku ze sprzedażą bez odpowiedniego zezwolenia, produktów leczniczych do hurtowni farmaceutycznej, Strona utraciła rękojmię należytego prowadzenia apteki, która jest warunkiem uzyskania zezwolenia na jej prowadzenie.

W odwołaniu z [...] sierpnia 2014 r., od decyzji I instancji, Strona podniosła, że postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki było bezprzedmiotowe ponieważ zezwolenie to wygasło na skutek likwidacji apteki.

W zaskarżonej decyzji GIF wskazał, że zgodnie z art. 65 ust. 1 P.f., obrót produktami leczniczymi może być prowadzony tylko na zasadach określonych w ustawie, co oznacza m.in., zdaniem organu, że dostawa produktów leczniczych jest możliwa od producenta, poprzez hurtownika aż do apteki, a nie odwrotnie. W świetle art. 68 ust. 1 P.f., obrót detaliczny produktami leczniczymi prowadzony jest w aptekach ogólnodostępnych. Organ przywołał definicję obrotu hurtowego, którym jest na podstawie art. 72 ust. 3 P.f., wszelkie działanie polegające na zaopatrywaniu się, przechowywaniu, dostarczaniu lub eksportowaniu produktów leczniczych lub produktów leczniczych weterynaryjnych, posiadających pozwolenie na dopuszczenie do obrotu wydane w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub pozwolenie, o którym mowa w art. 3 ust. 2, prowadzone z wytwórcami lub importerami w zakresie wytwarzanych lub importowanych przez nich produktów leczniczych, lub z przedsiębiorcami zajmującymi się obrotem hurtowym, lub z aptekami lub zakładami leczniczymi dla zwierząt, lub z innymi upoważnionymi podmiotami, z wyłączeniem bezpośredniego zaopatrywania ludności. GIF wskazał następnie, że na podstawie art. 72 ust. 1 P.f., obrót hurtowy produktami leczniczymi, mogą prowadzić wyłącznie hurtownie farmaceutyczne, składy celne i konsygnacyjne produktów leczniczych, a zgodnie z art. 74 ust. 1 P.f., podjęcie działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia hurtowni farmaceutycznej wymaga uzyskania zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego. Tymczasem Strona, według ustaleń GIF, nie posiadała zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej, a dostarczała produkty lecznicze do hurtowni farmaceutycznej na kwotę około [...] zł., co wynika z dołączonych do akt sprawy faktur.

GIF wskazał następnie, że zgodnie z art. 37ap ust. 1 pkt 2 P.f., organ zezwalający cofa zezwolenie, w przypadku gdy przedsiębiorca przestał spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu. Organ dodał, że przepis art. 101 pkt 4 P.f., stanowi, że wojewódzki inspektor farmaceutyczny odmawia udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, gdy wnioskodawca nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki. GIF uznał, że rękojmię należytego prowadzenia apteki musi dawać również przedsiębiorca, który uzyskał zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej i podjął działalność gospodarczą w tym zakresie. Utrata natomiast rękojmi oznacza, że przedsiębiorca przestał spełniać jeden z warunków określonych przepisami prawa wymaganych do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu na prowadzenie apteki.

Organ uznał, że ponieważ apteka w ramach posiadanego zezwolenia, sprzedawała produkty lecznicze do hurtowni farmaceutycznej, a przy tym wydawane były z apteki produkty lecznicze podlegające wydawaniu na receptę, Stron utraciła rękojmię należytego prowadzenia apteki. Występuje zatem przesłanka uzasadniająca cofnięcie zezwolenia określona w art. 37ap ust. 1 pkt 2 P.f.

GIF nie zgodził się z argumentacją Strony, że udzielone zezwolenie na prowadzenie apteki wygasło i nie może być przedmiotem postępowania mającego na celu cofnięcie zezwolenia, którego nie ma w obrocie prawnym. Nie zaistniała zatem przesłanka bezprzedmiotowości postępowania dająca podstawę do jego umorzenia, o której mowa w art. 105 § 1 K.p.a. Złożony przez Stronę wniosek o wygaszenie zezwolenia nie ma, zdaniem organu, żadnego wpływu na postępowanie wszczęte z urzędu w przedmiocie cofnięcia podmiotowi zezwolenia pomimo, że art. 104 ust. 1 pkt 2 P.f. przewiduje, iż zezwolenie na prowadzenie apteki wygasa w przypadku rezygnacji z prowadzonej działalności, ponieważ podjęcie decyzji o zakończeniu prowadzenia działalności gospodarczej, w tym przypadku działalności regulowanej, ze względu na ochronę zdrowia i życia pacjentów, nie może prowadzić do omijania prawa. Doszłoby do tego, gdyby organ wygasił działalność w zakresie prowadzenia apteki ogólnodostępnej, gdyż Strona uniknęłaby konsekwencji wynikających z art. 101 pkt 2 P.f., w postaci odmowa wydania zezwolenia na prowadzenie apteki, jeżeli wnioskodawcy w okresie trzech lat przed złożeniem wniosku, cofnięto zezwolenie na prowadzenie apteki.

Pismem z [...] grudnia 2014 r., Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GIF z [...] listopada 2014 r., wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji ją poprzedzającej, jak również o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła:

rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 104 ust. 1 pkt 2 P.f., poprzez jego błędną interpretację, w związku z przyjęciem przez organ, że wniosek o wygaszenie zezwolenia, który złożyła Skarżąca w trybie tego przepisu, nie ma żadnego wpływu na postępowanie wszczęte z urzędu w niniejszej sprawie w przedmiocie cofnięcia Skarżącej zezwolenia na prowadzenie apteki.

rażące naruszenie przepisów postępowania poprzez niezastosowanie art. 105 § 1, art. 77 § 1, art. 7, art. 8, art. 107 § 1 oraz art. 268a K.p.a.

Skarżąca podniosła, że zgodnie art. 104 ust. 1 pkt 2 P.f., zezwolenie na prowadzenie apteki wygasa w przypadku rezygnacji z prowadzonej działalności, która to przesłanka ziściła się w przedmiotowej sprawie. Skarżąca wskazała, że w literaturze podkreśla się, że decyzja o wygaśnięciu zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej ma charakter decyzji deklaratoryjnej, gdyż skutek w postaci wygaśnięcia zezwolenia zachodzi z mocy ustawy. Oznacza to zatem, że udzielone Skarżącej zezwolenie na prowadzenie apteki "C." wygasło w dniu wskazanym we wniosku, a tym samym nie może być przedmiotem postępowania mającego na celu cofnięcie zezwolenia, którego już z punktu formalnoprawnego nie ma w obrocie prawnym. Winno to, zdaniem Skarżącej, skutkować umorzeniem przedmiotowej sprawy wobec bezprzedmiotowości postępowania. Zgodnie bowiem z art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

W odpowiedzi na skargę GIF wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Analizując sprawę pod kątem powyższych kryteriów, Sąd uznał zasadność podniesionych zarzutów, uwzględniając skargę.

Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy zaprzestanie prowadzenia apteki, w świetle art. 104 ust. 1 pkt 2 P.f., czyni bezprzedmiotowym postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie tej apteki.

Podstawą wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie, w przedmiocie cofnięcia Skarżącej zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, były przepisy art. 37ap ust. 1 pkt 2 oraz art. 101 pkt 4 P.f. Zgodnie z treścią art. 37ap ust. 1 pkt 2 P.f., organ zezwalający cofa zezwolenie, w przypadku gdy przedsiębiorca przestał spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu. Jak wynika natomiast z art. 101 pkt 4 P.f., wojewódzki inspektor farmaceutyczny odmawia udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, gdy wnioskodawca nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki.

W przedmiotowej sprawie postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki było wszczęte [...] czerwca 2014 r. w związku z dokonywaną przez Skarżącą sprzedażą produktów leczniczych, również wydawanych na podstawie recepty, do hurtowni farmaceutycznej, co stanowiło obrót hurtowy produktami leczniczymi w rozumieniu art. 72 ust. 3 P.f.. Tymczasem Skarżąca nie posiadała zezwolenia na podjęcie działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia hurtowni farmaceutycznej (art. 74 ust. 1 P.f.). Organy Inspekcji Farmaceutycznej uznały, że Skarżąca, w związku z prowadzoną działalnością naruszającą przepisy ustawy – Prawo farmaceutyczne, nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej, co oznacza, że przestała spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu.

GIF wskazał jednocześnie, że [...] września 2013 r. do [...] Inspektora Farmaceutycznego w W. wpłynął wniosek Strony z informacją o zawieszeniu prowadzenia działalności z dniem [...] września 2013 r., następnie [...] lutego 2014 r. wniosek o przedłużenie okresu wygaszenia zezwolenia do [...] kwietnia 2014 r. i [...] kwietnia 2014 r., wniosek o wygaszenie koncesji z dniem [...] kwietnia 2014 r.

W świetle powyższych faktów, kluczowe znaczenie w sprawie ma, w ocenie Sądu, norma wynikająca z przepisu art. 104 ust. 1 pkt 2 P.f., zgodnie z którym zezwolenie na prowadzenie apteki wygasa w przypadku rezygnacji z prowadzonej działalności. W takiej sytuacji, jak stanowi ust. 2 tego artykułu, stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia następuje w drodze decyzji organu, który ją wydał.

W piśmiennictwie wskazuje się, że wygaśnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, w odróżnieniu od cofnięcia zezwolenia, nie ma charakteru decyzji konstytutywnej. Skutek w postaci wygaśnięcia zachodzi bowiem ex lege w wyniku ziszczenia się określonych zdarzeń faktycznych. Decyzja wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego, o której mowa w art. 104 ust. 2 ustawy – Prawo farmaceutyczne, stanowi wyłącznie stwierdzenie tego faktu, ma więc charakter deklaratoryjny (tak: M. Koremba w "Prawo Farmaceutyczne. Komentarz" M. Kondrat, M. Koremba, W. Masełbas, W. Zieliński, wyd. ABC, 2009 r.).

Powyższe oznacza, zdaniem Sądu, że do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, skutek zastosowania normy wynikającej z art. 104 ust. 1 pkt 2 P.f., wyprzedza skutki zastosowania regulacji art. 37ap ust. 1 pkt 2 w związku z art. 101 pkt 4 P.f.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, ustalenia dotyczące okoliczności zaprzestania prowadzenia działalności spornej apteki przez Skarżącą, mają fundamentalne znaczenie dla dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie tej apteki. W przypadku bowiem, faktycznego zakończenia, przez Skarżącą, prowadzenia działalność spornej apteki, na skutek wygaśnięcia zezwolenia na jej prowadzenie, nie byłoby podstaw do cofnięcia tego zezwolenia, gdyż nie występowałoby ono w obrocie prawnym.

W sytuacji takiej znajduje zastosowanie art. 105 § 1 K.p.a., zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Przytoczony przepis stanowi podstawę obligatoryjnego umorzenia postępowania administracyjnego w przypadku braku przedmiotu postępowania, przy czym organ prowadzący postępowanie powinien z urzędu badać, czy postępowanie "z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe". Do bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. dochodzi wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej i organ w sposób oczywisty stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Powyższy przepis ma bowiem zastosowanie tylko w tych sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania.

Sąd stwierdza, że w decyzjach obu instancji brak jest ustaleń, że Skarżąca pomimo deklaracji o zaprzestaniu działalności apteki nadal ją prowadzi, co by dawało podstawy do dalszego prowadzenia postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. Organ I instancji w ogóle nie odnosi się do powyższej kwestii, organ II instancji natomiast, kwestionuje skutek zastosowania art. 104 ust. 1 pkt 2 P.f., w postaci wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej w związku z zakończeniem jej działalności, jeżeli istnieją podstawy do cofnięcia tego zezwolenia, w przeciwnym razie dochodziłoby do omijania prawa i niezastosowania art. 101 pkt 2 P.f., zgodnie z którym wojewódzki inspektor farmaceutyczny odmawia udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, gdy wnioskodawcy w okresie trzech lat przed złożeniem wniosku cofnięto zezwolenie na prowadzenie apteki lub hurtowni farmaceutycznej.

Niewyjaśnienie zatem przez organy Inspekcji Farmaceutycznej okoliczności zaprzestania przez Skarżącą prowadzenia spornej apteki, jest wynikiem zaprezentowanej przez GIF w zaskarżonej decyzji, wykładni art. 104 ust. 1 pkt 2, w zw. z art. 37ap ust. 1 pkt 2 oraz art. 101 pkt 2 P.f., z którą Sąd nie może się zgodzić. W ocenie Sądu, stanowisko organu nie znajduje uzasadnienia prawnego. W świetle brzmienia art. 104 ust. 1 pkt 2 P.f., do wygaśnięcia zezwolenia dochodzi z mocy prawa w wyniku rezygnacji przez podmiot prowadzący aptekę z prowadzenia tej apteki. Tymczasem organy Inspekcji Farmaceutycznej, stosując celowościową wykładnię art. 37ap ust. 1 pkt 2 oraz art. 101 pkt 2 P.f. uznały, iż pomimo zaprzestania przez dany podmiot prowadzenia apteki, zezwolenie na jej prowadzenie nie wygasa. Uzasadnieniem tej interpretacji jest umożliwienie zastosowania sankcji w postaci niemożności uzyskania kolejnego zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej przez okres trzech lat od cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki. Sąd wskazuje natomiast, że wszelkie dolegliwości, w tym i w postaci sankcji administracyjnych, powinny wynikać z literalnej wykładni niebudzących wątpliwości przepisów prawa. Tym bardziej sankcje te nie powinny wynikać z przeciwstawionej literalnej wykładni jasnych i precyzyjnych przepisów, wykładni celowościowej tych przepisów, co, w ocenie Sadu, miało miejsce w niniejszej sprawie. W związku z powyższym brzmienie art. 101 pkt 2 P.f., nie daje podstawy prawnej do przyjęcia, że w niniejszej sprawie nie miała zastosowania norma prawna wynikająca z art. 104 ust. 1 pkt 2 P.f. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 101 pkt 4 P.f., odrębną od omawianej przesłanki z art. 101 pkt 2, odmowy udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, jest przesłanka niedawanie przez wnioskodawcę rękojmi należytego prowadzenia apteki. Rękojmię należytego prowadzenia apteki, podważa natomiast działalność naruszająca przepisy ustawy – Prawo farmaceutyczne, polegająca na sprzedaży przez aptekę produktów leczniczych do hurtowni farmaceutycznej. Dlatego też organy Inspekcji Farmaceutycznej dysponują odpowiednim instrumentem umożliwiającym nie udzielanie zezwoleń na prowadzenie apteki podmiotom, których wcześniejsza działalność naruszała przepisy ustawy – Prawo farmaceutyczne. Odnosząc się do argumentu podniesionego przez pełnomocnika organu na rozprawie 16 czerwca 2015 r., że w przypadku zaprezentowanej przez Sąd interpretacji powyższych przepisów, powstaje wątpliwość czy podmiot, któremu nie cofnięto zezwolenia, a który utracił rękojmię należytego prowadzenia apteki, nie powinien otrzymać takiego zezwolenia już dożywotnio ponieważ w takiej sytuacji brak jest ograniczenia czasowego, jakie wynika z art. 101 pkt 2 P.f., Sąd zauważa, że stanowisko, które zaprezentował, pozwala na znacznie bardziej racjonalną ocenę przesłanki rękojmi należytego prowadzenia apteki, utraconej z przyczyn jakie legły u podstaw niniejszej sprawy. Organ bowiem oceniając tę przesłankę wobec podmiotu ponownie wnioskującego o wydanie zezwolenia na prowadzenie apteki, nie będąc związanym ustawowo narzuconym trzyletnim okresem odmowy wydania zezwolenia, powinien uwzględnić przede wszystkim skalę, niezgodnej z przepisami prawa działalności wnioskodawcy i od niej w głównej mierze uzależnić swoją decyzję w kwestii zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.

W tych okolicznościach, Sąd stwierdza, że organy Inspekcji Farmaceutycznej nie podejmując czynności mających na celu ustalenie, czy Skarżąca faktycznie zaprzestała prowadzenia działalności spornej apteki, nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, poprzez co nie ustaliły w sposób dokładny stanu faktycznego. Stanowi to naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku bowiem faktycznego zaprzestania przez Skarżącą działalności spornej apteki, błędna interpretacja przez organy Inspekcji Farmaceutycznej art. 104 ust. 1 pkt 2, w zw. z art. 37ap ust. 1 pkt 2 oraz art. 101 pkt 2 P.f., stanowiłaby naruszenie przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, skutkowałaby bowiem, niezastosowaniem art. 105 § 1 K.p.a.

Organ, rozpoznając ponownie sprawę, uzupełni ustalenia faktyczne oraz uwzględni zaprezentowaną przez Sąd interpretację omówionych przepisów prawa materialnego.

Stwierdzając uchybienie przepisom postępowania w stopniu mający istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku, postanawiając o kosztach postępowania w oparciu o art. 200 w zw. z art. 209 tej ustawy.