Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2799/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Inne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 113 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk Sędziowie: WSA Bożena Marciniak WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi K.K. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia treści decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej, po rozpatrzeniu wniosku K.K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowieniem z dnia [...] września 2013 r., nr [...] utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] odmawiające wyjaśnienia treści decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...] w pkt 1 stwierdzającej nieważność decyzji ostatecznej Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...] października 1962 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. - Urząd Spraw Wewnętrznych z dnia [...] listopada 1961 r., w części wywłaszczenia za odszkodowaniem nieruchomości stanowiącej obecnie działkę ewidencyjną nr [...] (orzeczeniem z dnia [...] listopada 1961 r. wywłaszczono nieruchomość o pow. [...] ha, położoną w G. przy [...] i ul. [...], oznaczoną katastralnie jako parcele nr: [...], [...], [...] i [...], które obecnie odpowiadają działkom nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]); w pkt 2 odmawiającej stwierdzenia nieważności powyższych decyzji, w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości stanowiącej działki ewidencyjne nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] oraz stwierdzającej nieważność powyższych decyzji, w części dotyczącej ustalenia odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości stanowiące obecnie działki ewidencyjne nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...].

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy.

Orzeczeniem z dnia [...] listopada 1961 r., nr [...] Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. - Urząd Spraw Wewnętrznych orzekło o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w G. przy [...] i ul. [...], wpisanej w księdze wieczystej Sądu Powiatowego w G. KW nr [...], oznaczonej katastralnie jako parcele nr [...], [...], [...] i [...] o pow. [...] ha, stanowiącej własność T.M..

Decyzją z dnia [...] października 1962 r., nr [...] Komisja Odwoławcza do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych, po rozpatrzeniu odwołania T.M., orzekła o utrzymaniu w mocy orzeczenia z dnia [...] listopada 1961 r., w części dotyczącej wywłaszczenia i o zmianie tego orzeczenia, w części dotyczącej wysokości przyznanego odszkodowania.

Pismem z dnia 24 kwietnia 2003 r. A.K. oraz K.K. wystąpiły o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...] października 1962 r. oraz poprzedzającego ją orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. - Urząd Spraw Wewnętrznych z dnia [...] listopada 1961 r.

Decyzją z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...] Minister Infrastruktury: w pkt 1 stwierdził nieważność decyzji ostatecznej Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...] października 1962 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. - Urząd Spraw Wewnętrznych z dnia [...] listopada 1961 r., w części wywłaszczenia za odszkodowaniem nieruchomości stanowiącej obecnie działkę ewidencyjną nr [...]; w pkt 2 odmówił stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji, w części dotyczącej wywłaszczenia części nieruchomości stanowiącej obecnie działki ewidencyjne nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] oraz stwierdził nieważność powyższych decyzji, w części dotyczącej ustalenia odszkodowania za wywłaszczenie tej części nieruchomości.

Pismem z dnia 29 stycznia 2008 r., nr [...] Prezydent Miasta G. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...] pkt 1 decyzji w całości oraz pkt 2, w części stwierdzającej nieważność zaskarżonych decyzji, w części dotyczącej ustalenia odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości stanowiącej obecnie działki ewidencyjne nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...].

Decyzją z dnia [...] października 2010 r., nr [...] Minister Infrastruktury odmówił stwierdzenia nieważności decyzji zaskarżonych przez Prezydenta Miasta G. wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej we wskazanym wyżej zakresie.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2010 r., nr [...] i stwierdził nieważność decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...].

Wyrokiem z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 266/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi K.K., stwierdził nieważność decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] oraz decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2010 r., nr [...].

Pismem z dnia 8 kwietnia 2013 r. K.K. złożyła, na podstawie art. 113 § 2 Kpa, wniosek o wyjaśnienie treści decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...]. W opinii pełnomocnika wnioskodawczyni z rozstrzygnięcia organu wynika, że rozstrzygnięte zostały trzy różne przedmiotowo kwestie, których odrębność określa nie tylko inny rodzaj rozstrzygnięcia (stwierdzenie nieważności lub odmowa stwierdzenia nieważności), lecz przede wszystkim przedmiot sprawy, tj. albo wywłaszczenie określonej części nieruchomości, albo odszkodowanie za wywłaszczenie określonej części nieruchomości. Pełnomocnik wnioskodawczyni zarzucił, że decyzja z dnia [...] lutego 2004 r., wbrew treści art. 107 § 2 Kpa, nie zawiera oznaczenia stron lub strony zarówno w osnowie, jak i w swoim uzasadnieniu. Zdaniem pełnomocnika wnioskodawczyni zasadny jest wniosek o wyjaśnienie, który z podmiotów podanych w rozdzielniku decyzji był stroną postępowania w każdej odrębnej przedmiotowo sprawie zakończonej odrębnym rozstrzygnięciem.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej odmówił wyjaśnienia treści decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...].

K.K. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2013 r. W uzasadnieniu wniosku zarzucono organowi uchylenie się od merytorycznego załatwienia wniosku, w którym skarżąca domaga się wskazania, który z adresatów decyzji był stroną decyzji zawierającej trzy rozstrzygnięcia.

Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] września 2013 r., nr [...] utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że wyjaśnienie wątpliwości, co do treści decyzji konieczne jest wtedy, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Wyjaśnienie wątpliwości nie może prowadzić, ani do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia, ani też nie może pozostawać w sprzeczności z treścią decyzji (B. Adamiak "Rektyﬁkacja decyzji w postępowaniu administracyjnym", AUWr 1988, Nr 153, s. 13). Minister wskazał, że K.K. - powołując się na art. 113 § 2 Kpa i domagając się wyjaśnienia treści decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2004 r. poprzez wskazanie stron postępowań zakończonych tą decyzją - w istocie kwestionuje prawidłowość ustalenia stron postępowania, a tym samym prawidłowość wydanej decyzji.

Minister wskazał, że jeśli intencją wnioskodawcy nie jest kwestionowanie prawidłowości rozstrzygnięcia wydanego przez Ministra Infrastruktury w dniu [...] lutego 2004 r., to i tak brak jest podstaw do wyjaśnienia treści tego rozstrzygnięcia bowiem nie jest ono dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie jego sensu, w szczególności przez fachowego pełnomocnika. Decyzja ta w sposób jednoznaczny rozstrzyga sprawę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych oraz utrzymanego przez nią orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. - Urząd Spraw Wewnętrznych wydanych w jednej sprawie wywłaszczeniowo-odszkodowawczej.

Zdaniem organu, oczywistym jest, że decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2004 r. została wydana w jednym postępowaniu nadzorczym, a zatem brak jest podstaw do poszukiwania odrębności poszczególnych jej części oraz odrębności kręgów stron rzekomo odrębnych postępowań. Nie jest więc możliwe udzielenie wyjaśnień w tak sformułowanym zakresie.

Od postanowienia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2013 r., nr [...] K.K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] 2) orzeczenie o zwrocie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skarżąca zaskarżonym postanowieniom zarzuciła przede wszystkim rażące naruszenie przepisu art. 124 § 1 i 2 w zw. z art. 113 § 2 Kpa poprzez zawartą w osnowie postanowień niczym nieuzasadnioną odmowę wyjaśnienia treści decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...], w zakresie wskazanym przez skarżącą, a także uchylenie się organu w uzasadnieniu obu postanowień od wyczerpującego objaśnienia swojego stanowiska w przedmiocie odmowy wyjaśnienia wskazanej we wniosku treści tejże decyzji.

Skarżąca podała, że w złożonym przez stronę wniosku z dnia 8 kwietnia 2013 r., jak i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca wyraźnie wyartykułowała, który z elementów decyzji budzi jej wątpliwości i dlaczego, z tego powodu, domaga się wyjaśnienia treści tejże decyzji. Tymczasem organ w uzasadnieniu swoich postanowień zawarł głównie ogólne uwagi dotyczące wskazanego powyżej przepisu, nie odnosząc się konkretnie do treści złożonego wniosku. Nadto, co jest nader istotne, organ nie tylko błędnie odczytał treść wniosku strony, lecz przede wszystkim z błędnej oceny złożonego wniosku wyprowadził całkowicie nieuzasadnioną konkluzję, iż "w istocie zatem wnioskodawczyni kwestionuje prawidłowość wydanej decyzji" (w treści uzasadnienia postanowienia z dnia [...] czerwca 2013 r.), a także "jeśli intencją wnioskodawcy nie jest kwestionowanie prawidłowości rozstrzygnięcia wydanego przez Ministra Infrastruktury w dniu [...].02.2004 r. to i tak brak jest podstaw do wyjaśnienia treści tego rozstrzygnięcia, bowiem nie jest dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie jego sensu, w szczególności przez fachowego pełnomocnika" (w treści uzasadnienia postanowienia z dnia [...] września 2013 r.). Zdaniem skarżącej, obydwa zabiegi organu są niczym nieuprawnione, gdyż: - po pierwsze, K.K. nie podnosiła w swym wniosku z dnia 8 kwietnia 2013 r., że Minister Infrastruktury w decyzji z dnia [...] lutego 2004 r. nieprawidłowo ustalił strony postępowania zakończonego tą decyzją, lecz, iż nie wskazał, który z adresatów tejże decyzji (zamieszczonych w rozdzielniku decyzji, tj. w jego części: "Otrzymują" i "Do wiadomości") był stroną w każdym z trzech odrębnych postępowań prowadzonych w ramach jednej sprawy, zakończonych jedną decyzją, lecz zawierającą trzy odrębne rozstrzygnięcia; - po drugie, skarżąca domagając się wyjaśnienia powyższej kwestii, poddała w wątpliwość, czy zamieszczony w tzw. rozdzielniku decyzji zestaw podmiotów, do których skierowano decyzję, odpowiada w rzeczywistości zestawowi stron tego postępowania i na poparcie swoich wątpliwości podała przykład Wojewody [...], do którego także skierowano tę decyzję; - po trzecie, wbrew poglądowi organu, wnioskodawczyni nie kwestionowała prawidłowości wydanej decyzji zatem przypisywanie jej niewyartykułowanej we wniosku domniemywanej wyłącznie przez organ woli jest niczym nieuprawnione, lecz i sprzeczne z prawem. Organowi nie wolno dokonywać własnej interpretacji wniosku strony, szczególnie wtedy, gdy wniosek sporządzony jest przez profesjonalnego prawnika. Jeżeli zatem skarżąca wystąpiła o wyjaśnienie treści decyzji poprzez wskazanie, który z adresatów decyzji był stroną w każdej z odrębnych części prowadzonego postępowania, zakończonego jedną decyzją, lecz zawierającą trzy odrębne rozstrzygnięcia i nie otrzymała merytorycznego rozstrzygnięcia Ministra w tym przedmiocie, oznacza to, że Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zarówno postanowieniem dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], jak i postanowieniem z dnia [...] września 2013 r., nr [...] utrzymującym to postanowienie w mocy, uchylił się od załatwienia złożonego wniosku, czym rażąco naruszył przepis art. 113 § 2 Kpa. Zamieszczenie zaś w osnowie postanowienia z dnia [...] czerwca 2013 r. sformułowania "Odmawiam udzielenia żądanych przez Panią K.K. wyjaśnień" świadczy, o tym, że organ skupił się raczej na udzieleniu wyjaśnień skarżącej (w potocznym rozumieniu zwrotu "udzielenie wyjaśnień"), aniżeli na wyjaśnieniu treści decyzji z dnia [...] lutego 2004 r., której część stanowi także tzw. rozdzielnik. Tym samym dopuścił się rażącego naruszenia przepisu art. 124 § 1 i 2 w zw. z art. 113 § 2 Kpa.

W odpowiedzi na skargę Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona, ponieważ zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] nie naruszają prawa.

Na wstępie trzeba wskazać, że zgodnie z art. 113 § 2 Kpa organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości, co do treści decyzji. Tryb, o którym mowa w art. 113 § 2 Kpa służy do korygowania nieistotnych wad decyzji, a więc takich, które nie mogą być wyeliminowane w postępowaniu odwoławczym bądź postępowaniach nadzwyczajnych, o których mowa w Rozdziale 13 Kpa. Sens ten instytucji polega przede wszystkim na tym, że strona, czy organ egzekucyjny wnioskuje do organu, który wydał decyzję o wyjaśnienie, jak autor decyzji rozumie swe rozstrzygnięcie. Wyjaśnienia organu, co do treści decyzji nie mogą zatem prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego ani powodować merytorycznej zmiany decyzji (por. wyrok NSA z dnia 24 września 1999 r., sygn. akt I SA 14/99, LEX nr 48752; wyrok NSA z dnia 21 maja 1999 r., sygn. akt I SA 1456/98, LEX nr 48555). Istotne jest też to, że wyjaśnienie wątpliwości, co do treści decyzji odnosić się może wyłącznie do tego, co stanowiło treść decyzji w chwili jej wydania i nie może prowadzić do wprowadzania do decyzji jakichkolwiek nowych treści (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2003 r., sygn. akt VII SA/Wa 402/07, LEX nr 334265). W tym trybie nie można więc domagać się wyjaśnienia zagadnień nie będących przedmiotem rozstrzygnięcia, ani żądać od organu udzielenia odpowiedzi na pytania strony wykraczające poza treść i zakres wydanej decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 marca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 2395/06, LEX nr 322345). Z przepisu art. 113 § 2 Kpa wynika, że znajduje on zastosowanie w sytuacji, gdy konkretna decyzja obarczona jest wadą nieistotną, tzn. nie wymagającą zmiany, uchylenia decyzji, czy stwierdzenia jej nieważności. Tryb przewidziany w powyższym przepisie znajduje zatem zastosowanie wówczas, gdy treść konkretnej decyzji, ze wskazanych przez stronę lub organ egzekucyjny przyczyn, budzi wątpliwości tych podmiotów. Chodzi przede wszystkim o sytuację, gdzie organ używa w wydanym przez siebie akcie pojęć wieloznacznych, czy niedookreślonych i w ten sposób utrudnia precyzyjne ustalenie przedmiotu i zakresu przyznanego prawa lub nałożonego obowiązku.

W kontekście tego co wyżej wskazano wniosku K.K. o wyjaśnienie treści decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2004 r. nie sposób zakwalifikować jako wniosku o wykładnię treści tej decyzji nadzorczej. Celem wniosku K.K. o wyjaśnienie treści decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2004 r. jest to, aby organ wyjaśnił który z podmiotów wymienionych w tzw. rozdzielniku decyzji miał interes prawny - był stroną w każdym z trzech postępowań administracyjnych załatwiających trzy odrębne sprawy administracyjne w decyzji nadzorczej z 2004 r. Poza tym - zdaniem skarżącej - decyzja winna zawierać oznaczenie strony i stron, co wynika z art. 107 § 3 Kpa, a decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2004 r. takiego oznaczenia strony lub stron nie zawiera. W ocenie skarżącej na podstawie analizy treści uzasadnienia decyzji nadzorczej z 2004 r. i jej rozdzielnika nie sposób ustalić w którym postępowaniu i w której sprawie poszczególne osoby – adresaci decyzji wykazali swój własny interes prawny. Skarżąca poddała w wątpliwość, czy P. S.A. otrzymujące decyzję z 2004 r. "do wiadomości" w ogóle było stroną postępowania nadzorczego. Skarżąca ma wątpliwości, czy - jeżeli konkretna osoba (jeden z adresatów decyzji) miała tylko i wyłącznie interes prawny w postepowaniu administracyjnym jej dotyczącym - to, czy prowadzenie przez Ministra Infrastruktury jednego postępowania nadzorczego (dotyczącego [...] działek ewidencyjnych, do których prawa rzeczowe przysługują różnym podmiotom) i skierowanie decyzji z 2004 r. zawierającej trzy rozstrzygnięcia do tej osoby skutkuje tym, że osoba ta nabyła prawo do bycia stroną postępowania nadzorczego, także w innych sprawach dotyczących innych osób. Jej zdaniem konkretna strona powinna być stroną postępowania tylko i wyłącznie w zakresie jej dotyczącym, przykładowo: P. S.A w postępowaniu nadzorczym dotyczącym działki nr [...], a spadkobiercy W.Z. w postępowaniu nadzorczym dotyczącym wywłaszczenia działek nr [...] i [...]. Reasumując, skarżąca domaga się wyjaśnienia, który z podmiotów wskazanych w rozdzielniku decyzji z 2004 r. był stroną postępowań nadzorczych dotyczących oceny legalności aktów wywłaszczeniowych z 1961 i 1962 r.: 1) w części dotyczącej wywłaszczenia za odszkodowaniem części nieruchomości stanowiącej obecnie działkę nr [...] (pierwsza sprawa); 2) w części dotyczącej wywłaszczenia części nieruchomości stanowiącej obecne działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] (druga sprawa); 3) w części dotyczącej ustalenia odszkodowania za wywłaszczenie części nieruchomości stanowiącej obecne działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] (trzecia sprawa).

Zgodzić należało się zatem z Ministrem Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej, że intencją K.K. było kwestionowanie stanowiska Ministra Infrastruktury w zakresie ustalenia stron w postępowaniu zakończonym decyzją z 2004 r.(ogólnikowość uzasadnienia tej decyzji w powyższym zakresie) i w związku z tym prawidłowości tej decyzji (nieoznaczenie stron postępowania zgodnie z wymogami art. 107 § 3 Kpa). Stawiając natomiast tezę o tym, że decyzja z 2004 r. kończyła trzy odrębne postępowania nadzorcze i w związku z tym załatwiała trzy odrębne sprawy administracyjne skarżąca w istocie domagała się dokonania przez Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej oceny tego zagadnienia w postępowaniu rektyfikacyjnym, prowadzonym w trybie art. 113 § 2 Kpa. Sąd zwraca uwagę, że podniesione we wniosku o wyjaśnienie treści decyzji zagadnienia dotyczą kwestii istotnych odnoszących się do prawidłowości prowadzonego przez Ministra Infrastruktury postępowania nadzorczego i zgodności z prawem decyzji tego organu z dnia [...] lutego 2004 r. Z rozdzielnika decyzji Ministra Infrastruktury wynika natomiast jakie podmioty organ nadzoru potraktował jako strony postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. i zakwalifikował jako adresatów wydanej decyzji nadzorczej. Wobec tego rację miał Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej, że nie było podstaw do uwzględnienia wniosku K.K. na podstawie art. 113 § 2 Kpa, ponieważ instytucja wykładni decyzji służy do usuwania wad decyzji o charakterze nieistotnym. Jeżeli natomiast skarżąca uważała, że Minister Infrastruktury nie poczynił dokładnych i wszechstronnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego i prawnego sprawy i nie ocenił występowania interesu prawnego u poszczególnych podmiotów wskazanych jako adresatów decyzji oraz nie oznaczył stron w decyzji nadzorczej zgodnie z wymogami art. 107 § 2 Kpa, to miała prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i przedstawienia swego stanowiska w postępowaniu odwoławczym prowadzonym od decyzji z dnia [...] lutego 2004 r.

Sąd dostrzegł to, że sposób sformułowania rozstrzygnięcia w postanowieniu Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] jest niefortunny. Jednakże nie budzi wątpliwości Sądu to, że powyższe postanowienie zostało wydane na podstawie przepisu art. 113 § 2 Kpa, który dotyczy wyjaśniania wątpliwości, co do treści decyzji oraz że postanowienie to negatywnie załatwia wniosek K.K. z dnia 8 kwietnia 2013 r. o wyjaśnienie treści decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2004 r. Wobec tego Sąd uznał, że uchybienie tego rodzaju było nieistotne i jako takie nie mogło prowadzić do uwzględnienia skargi.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.