Postanowienie NSA, sygn. akt II GW 11/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6552
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa~Starosta
Treść wyniku: Wskazano organ właściwy do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy: article: art. 4, art. 15 par. 1 pkt 4, par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 14 ust. 2, art. 15
journal: Dz.U. 2003 nr 229 poz 2273
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej
article: art. 7 ust. 8
journal: Dz.U. 2001 nr 73 poz 764
law: Ustawa z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Rafał Batorowicz Sędziowie NSA Tadeusz Cysek (spr.) Maria Myślińska Protokolant Agnieszka Warso po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej wniosku Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kłodzku z dnia 26 listopada 2008 r. nr BP008-0251-01/PP/08 o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Kierownikiem Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kłodzku a Starostą Kłodzkim w przedmiocie zwrotu należności związanych z zalesieniem gruntów rolnych postanawia: wskazać Starostę Kłodzkiego jako organ właściwy do rozpoznania sprawy


UZASADNIENIE

We wniosku z dnia [...] listopada 2008 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. (dalej: Kierownik BP ARiMR) zwrócił się o rozstrzygnięcie sporu "o właściwość" pomiędzy nim a Starostą K. "w przedmiocie zwrotu kwoty za materiał zalesieniowy łącznie z odsetkami należnej Wojewódzkiemu Funduszowi Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej we W. Oddział w W. oraz kwoty wraz z odsetkami na rzecz Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa za nadpłacony na pow. 0,18 ha wylesiony grunt rolny", domagając się wskazania jako organu właściwego Starosty K.

W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku podniesiono, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] Starosta K. przekazał "akta sprawy dotyczące zalesienia gruntu rolnego przez Pana L.W. syna L. i B. zam. G. [...], a następnie przekazanego aktem notarialnym w formie darowizny" na rzecz syna L.W. syna R. tytułem "zwrotu kwoty za materiał zalesieniowy łącznie z odsetkami należnej Wojewódzkiemu Funduszowi Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej Oddział w W. oraz kwoty wraz z odsetkami za rzecz Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa za nadpłacony na pow. 0,18 ha wylesiony grunt rolny".

Starosta K. w uzasadnieniu powołanego postanowienia zajął stanowisko, że co do "przyznania ekwiwalentu za prowadzenie uprawy leśnej sprawa winna być przekazana Kierownikowi BP ARiMR w K. zgodnie z art. 65 pkt 1 KPA". W dalszej zaś części - jak zauważono - Starosta K. zaznaczył natomiast, że sprawa powyższa nie odpowiada żadnemu z przypadków wymienionych w art. 14 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.), dalej: ustawa z dnia 28 listopada 2003 r., ponieważ nie dotyczy:

miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntów z upraw rolnych i prowadzenia uprawy leśnej, przyznanego przed dniem wejścia w życie tej ustawy,

spraw w zakresie wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia objętych przepisami ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U. Nr 73, poz. 764 ze zm.), dalej: ustawa z dnia 8 czerwca 2001 r., wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 28 listopada 2003 r.

Kierownik BP ARiMR w K. podał następnie, iż z przekazanych mu "dokumentów" wynika, że w dniu [...] stycznia 2002 r. Starostwo Powiatowe w K. otrzymało wniosek L. W., syna L. i B., zam. G. [...], o wydanie zgody na zalesienie pow. 3,49 ha, położonej na działkach 2/1, 83/2, 1, 2/2, 3/2, 4/2, 5/2, 7/2 obręb G.. W dniu [...] marca 2003 r. Starosta K. wydał decyzję nr [...], w której przeznaczył pow. 2,13 ha z działek nr 2/1, 83/2, 1, 2/2, 3/2, 4/2, 5/2, 7/2, obręb K., do zalesienia.

Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. Starosta K. stwierdził prowadzenie uprawy leśnej na powierzchni 2,13 ha przez wnioskodawcę na wyżej wymienionych działkach położonych w obrębie G. i przyznał prawo do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej.

W dniu [...] maja 2004 r. Starosta K. decyzją nr [...] dokonał waloryzacji ekwiwalentu za zalesienie gruntu rolnego.

Po przeprowadzonej przez Starostwo Powiatowe w K. w dniu [...] listopada 2005 r. ocenie udatności upraw, Starosta K. w dniu [...] stycznia 2006 r. wydał decyzję nr [...] wstrzymującą wypłatę ekwiwalentu na pow. 0,93 ha do czasu uzyskania udatności na tej powierzchni powyżej 70%, a na pozostałej powierzchni ekwiwalent należny pozostał bez zmian.

W dniu [...] stycznia 2006 r. L.W. syn L. i B., zam. G. [...], przekazał aktem notarialnym całość gospodarstwa rolnego na rzecz L.W., syna L. i R..

W dniu [...] stycznia 2006 r. L.W. syna L. i B., złożył odwołanie od decyzji Starosty K. nr [...] do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W..

W dniu [...] lutego 2006 r. Starosta K. wydał decyzję nr [...] odmawiającą przyznania prawa do miesięcznego ekwiwalentu na rzecz L.W., syna L. i R..

W dniu [...] kwietnia 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją nr [...] po rozpatrzeniu odwołania L. W., syna L. i B., od decyzji Starosty K. nr [...] umorzyło postępowanie odwoławcze ze względu na fakt, iż wnioskodawca na wskutek przekazania gospodarstwa swemu synowi nie był już właścicielem zalesionych gruntów, a więc nie był już stroną w postępowaniu administracyjnym.

W dniu [...] lutego 2007 r. Starostwo Powiatowe w K. wszczęło na żądanie L.W., syna L. i R., postępowanie administracyjne w sprawie prowadzenia uprawy leśnej oraz wypłaty należnego ekwiwalentu za prowadzenie uprawy leśnej. W dniu [...] marca 2007 r. Starosta K. wydał decyzję nr [...] odmawiającą prawa do miesięcznego ekwiwalentu L. W., synowi L.i R.. W dniu [...] marca 2007 r. L.W. syn L. i R., złożył od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W..

W dniu [...] kwietnia 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję.

W dniu [...] maja 2007 r. Starosta K. uchylił decyzję nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. w sprawie prowadzenia przez właściciela uprawy leśnej oraz nabycia prawa do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw leśnych oraz stwierdzającej prowadzenie przez właściciela gruntu uprawy leśnej na działkach 2/1, 1, 4/2, 5/2, 7/2 położonych w G. na łącznej powierzchni 1,95 ha, a także obciążył kwotą w wysokości 1538,60 zł z odsetkami za pobrany materiał zalesieniowy i ekwiwalent na prowadzenie uprawy leśnej.

W dniu [...] czerwca 2007 r. wpłynęło odwołanie od wyżej wymienionej decyzji złożone przez L.W., syna B., i L.W., syna R., do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.

W dniu [...] lipca 2007 r. decyzją nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie w pierwszej instancji.

W dniu [...] lipca 2007 r. Starosta K. wydał decyzję nr [...], w której przyznał prawo do prowadzenia upraw leśnych na działkach 2/1, 1, 4/2, 5/2, 7/2 położonych w G., na łącznej powierzchni 1,95 ha oraz odmówił przekazania prawa do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych L.W., synowi L. i R..

W dniu [...] lipca 2007 r. L.W., syn L. i R., złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. odwołanie od wyżej wymienionej decyzji.

W dniu [...] lipca 2008 r. postanowieniem nr [...] Starosta K. wznowił postępowanie w sprawie stwierdzenia prowadzenia uprawy leśnej przez L.W., syna L. i R..

W dniu [...] lipca 2008 r. Starosta K. postanowieniem nr [...] przekazał Kierownikowi BP ARiMR w K. sprawę przyznania ekwiwalentu za prowadzenie uprawy leśnej przez L.W., syna L. i R., celem rozpatrzenie wg kompetencji.

Na powyższe postanowienie Kierownik BP ARiMR złożył zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.

W dniu [...] sierpnia 2007 r. postanowieniem nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu zażalenia L.W. na postanowienie Starosty K. z dnia [...] lipca 2007 r. o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją Starosty K. z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...] stwierdziło niedopuszczalność zażalenia.

W dniu [...] sierpnia 2007 r. decyzją nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło zaskarżoną decyzję Starosty K. z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W dniu [...] września 2007 r. postanowieniem nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. umorzyło postępowanie w sprawie zażalenia złożonego przez Kierownika BP ARiMR w K..

W dniu [...] stycznia 2008 r. postanowieniem nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło nieważność postanowienia Starosty K. z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] o przekazaniu Kierownikowi BP ARiMR akt sprawy w sprawie przyznania ekwiwalentu za prowadzenie uprawy leśnej L.W., synowi L. i R., celem rozpatrzenia według kompetencji.

W świetle tak przedstawionych danych należało zdaniem Kierownika BP ARiMR w K. stwierdzić, że:

1. decyzja Starosty K. z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...] o prowadzeniu przez właściciela gruntu - L.W., syna L. i B., uprawy leśnej oraz nabyciu praw do ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenia uprawy leśnej jest decyzją ostateczną;

2. decyzja Starosty K. z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...] odmawiająca prawa do miesięcznego ekwiwalentu L. W., synowi L. i R., jest decyzją ostateczną.

Decyzje te wypełniają wymogi określone w dyspozycji art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r., ponieważ decyzja o prowadzeniu uprawy leśnej została wydana pod rządami ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. Zgodnie z art. 7 ust. 1 cytowanej ustawy właściciel gruntu, który otrzymał decyzję administracyjną o prowadzeniu uprawy leśnej, zwaną dalej "decyzją", nabywa z mocy ustawy prawo do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej.

Zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntów z upraw rolnych i prowadzenia uprawy leśnej, przyznanego przed dniem wejścia tej ustawy, stosuje się zasady dotychczasowe.

W związku z powyższym postępowanie w sprawie zwrotu kwoty za materiał zalesieniowy, łącznie z odsetkami, należnej Wojewódzkiemu Funduszowi Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej we W. Oddział w W. oraz kwoty z odsetkami na rzecz Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. za nadpłacony na powierzchni 0,18 ha wylesiony grunt rolny, powinien przeprowadzić Starosta K..

Odpowiadając na wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, Starosta K. wniósł o rozstrzygnięcie, że organem właściwym w sprawie "zwrotu przez pana L. W. syna L. i R. zam. G. [...] nadpłaconej kwoty na powierzchni 0,18 ha niezalesionego gruntu rolnego jest Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K.".

Uzasadniając stanowisko zajęte w odpowiedzi na wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego Starosta K. wskazał, iż art. 14 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. określa do jakiego rodzaju spraw stosuje się przepisy dotychczasowe - tj. ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r.

Przedmiotowa sprawa nie dotyczy:

miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntów z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej przyznanego przed dniem wejścia w życie tej ustawy,

spraw w zakresie wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia objętych przepisami ustawy z 8 czerwca 2001 r. wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 28 listopada 2008 r. (tj. do dnia 15 stycznia 2003 r.).

W związku z powyższym organ orzekający powinien zastosować w postępowaniu opisanym na wstępie przepisy prawa materialnego, które obowiązują w dniu orzekania. W myśl art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. zadania związane z udzielaniem pomocy finansowej w zakresie wspierania rozwoju obszarów wiejskich realizuje agencja płatnicza akredytowana na podstawie przepisów o uruchamianiu środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, zwana dalej "Agencją". Pomoc ta jest udzielana, wstrzymywana, zawieszana lub zmniejszana w drodze decyzji kierownika jednostki organizacyjnej Agencji (art. 5 ust. 2).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego należy rozstrzyganie sporów, o których mowa w art. 4 powołanej ustawy.

Do rozstrzygania sporów, o których mowa w art. 4, stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym, przy czym spory te Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga na wniosek postanowieniem przez wskazanie organu właściwego do rozpoznania sprawy (art. 15 § 2 p.p.s.a.).

Zaistniały w niniejszej sprawie spór należało zakwalifikować do sporu kompetencyjnego w rozumieniu art. 4 p.p.s.a., skoro powstał on pomiędzy starostą - powoływanym w ramach struktury jednostek samorządu terytorialnego, a kierownikiem biura powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - będącej wprawdzie państwową osobą prawną (art. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - Dz. U. Nr 98, poz. 634; dalej ustawa o ARiMR z dnia 9 maja 2008 r.), ale wyposażoną jednocześnie w oznaczonym przez prawodawcę zakresie (vide art. 10 ust. 1 powołanej ustawy) w uprawnienia do wydawania decyzji administracyjnych (pełnienie roli organu administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym). Sprawowanie nadzoru nad ARiMR przez ministrów wskazanych w art. 3 ust. 1 omawianej ustawy, powierzenie Radzie Ministrów uszczegółowienia zakresu, sposobu i trybu sprawowania nadzoru nad ARiMR w obszarze wymienionym w art. 3 ust. 2 analizowanego dalej aktu prawnego, wskazanie, że ARiMR realizuje zadania wynikające z polityki państwa (art. 4 ust. 1 pkt 8), nadawanie ARiMR statutu przez ministra właściwego do spraw rozwoju wsi (art. 7 ust. 2), tryb powoływania Prezesa ARiMR i składanie przez niego dorocznych sprawozdań Prezesowi Rady Ministrów, ministrowi do spraw rozwoju wsi i ministrowi do spraw finansów publicznych (art. 8 ust. 2 i ust. 5) przemawia za kojarzeniem funkcji "decyzyjnych" sprawowanych przez ARiMR ze sferą administracji rządowej.

Na marginesie należy dodać, iż w dotychczasowym orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny obejmował już swą kognicją rozstrzyganie sporów kompetencyjnych powstałych między starostami a kierownikami biur powiatowych ARiMR (por. np. postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2006 r. sygn. akt II OW 93/05, postanowienie NSA z dnia 20 marca 2008 r. sygn. akt II GW 9/07).

Charakteryzując rozstrzygnięcie podejmowane przez Naczelny Sąd Administracyjny na gruncie art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 p.p.s.a. w związku z art. 4 p.p.s.a. wypada wyraźnie podkreślić, iż jego skutkiem jest wyłącznie wskazanie organu właściwego do rozpoznania danej sprawy administracyjnej wobec rozbieżności stanowisk prezentowanych w tym obszarze przez występujące w sprawie organy administracji publicznej.

Poza tym skutkiem, rozstrzygnięcie podejmowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w omawianym trybie nie rzutuje już w żaden sposób na to - jak wyznaczony organ właściwy zakończy rozpoznawanie konkretnej sprawy administracyjnej.

Spory, o których mowa w art. 4 p.p.s.a., powstają z reguły na tle uregulowań o niedostatecznym zakresie przejrzystości i precyzji, a zadaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest przecięcie powstających wątpliwości co do oznaczenia organu właściwego przy zastosowaniu wszelkich metod wykładni.

Wobec tego, iż rozstrzyganie sporów w zakresie wymienionym w art. 4 p.p.s.a. następuje na wniosek (art. 15 § 2 p.p.s.a.) istotne jest zawsze dokonanie analizy jego treści.

W konkretnym przypadku wniosek złożony przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. został sformułowany w sposób daleki od doskonałości i powtarzał niedopowiedzenia i niezręczności językowe zawarte już w postanowieniu Starosty K. z dnia [...] lipca 2008 r.

W szczególności zauważyć wypada, w petitum omawianego wniosku określono rodzajowo wprost tylko jedną z dwu "kwot" mających podlegać zwrotowi "za nadpłacony na pow. 0,18 ha wylesiony grunt rolny", tj. zaznaczając, że chodzi o zwrot kwoty "za materiał zalesieniowy łącznie z odsetkami należnej Wojewódzkiemu Funduszowi Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej we W. Oddział w W.". Bezpośrednio po tym zacytowanym wyżej fragmencie petitum przedmiotowego wniosku zaznaczono niewątpliwie jednak, że chodzi o zwrot jeszcze innej kwoty ("oraz kwoty..."), nie precyzując już z jakiego tytułu kwota ta została przekazana, poprzestając tylko na określeniu, że wraz z odsetkami miałaby zostać zwrócona Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

Uwzględniając jednak, iż w związku z procesem zalesienia gruntów rolnych obok pomocy w postaci materiału zalesieniowego przekazywano jeszcze (L. W. synowi B.) ekwiwalent za wyłączenie tych gruntów z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej - można przyjąć, że wnioskodawcy chodziło o sprawę w przedmiocie zwrotu także tego rodzaju "kwoty", a brak określenia wprost w tym zakresie wynikał tylko z oczywistego przeoczenia przy redagowaniu wniosku, powtarzającego - jak już zaznaczono - usterki w sformułowaniu postanowienia Starosty K. z dnia [...] lipca 2008 r.

Zgodzić się wypada, iż punktem wyjścia i zagadnieniem kluczowym przy wyznaczaniu organu właściwego w tak ujętym przedmiotowo rodzaju sprawy administracyjnej jest interpretacja unormowań przejściowych zawartych w art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. (skoro nie ma żadnych podstaw do rozważania na gruncie konkretnej sprawy możliwości stosowania ust. 1 i 32 wskazanego artykułu) - zważywszy, iż z dniem wejścia w życie tej ustawy (według zasady zawartej w jej art. 15) utraciła moc ustawa z dnia 8 czerwca 2001 r., a tylko wyjątkowo zezwolono na stosowanie reguł w niej zawartych.

W myśl art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntów z upraw rolnych i prowadzenie upraw leśnych, przyznanego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 15, stosuje się zasady dotychczasowe.

W ocenie składu Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego przedmiotowy wniosek, sformułowanie art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. rozumieć trzeba szeroko.

Przyjąć trzeba przede wszystkim, że obejmuje ono wszelkie sprawy administracyjne związane z ekwiwalentem za wyłączenie gruntów z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej (także zatem w kwestii jego zwrotu).

Również szeroko wykładać należy zwrot "...przyznanego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 15...".

Zdaniem składu Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygającego konkretny wniosek, zwrot ten obejmuje sytuację wynikającą z przedstawionych akt administracyjnych, biorąc pod uwagę zwłaszcza orzeczenie w decyzji Starosty K. z dnia [...] lipca 2003 r., skierowanej przecież do konkretnej osoby i z określeniem okresu początkowego (sierpień 2003 r.), o nabyciu prawa do ekwiwalentu za wyłączenie wskazanych gruntów z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej, niekwestionowany fakt dokonywania wypłaty w oznaczonej wysokości tego ekwiwalentu od sierpnia 2003 r. (vide: zestawienie dołączone do decyzji Starosty K. z dnia [...] maja 2007 r.), a także objęcie waloryzacją ekwiwalentu od [...] stycznia 2004 r. (vide: decyzja k. 19 akt administracyjnych).

Przyjąć trzeba, że w pojęciu "zasad dotychczasowych" zawartym w omawianym przepisie mieszczą się również zasady określania właściwości organu.

W końcu, biorąc pod uwagę iunctim zachodzące między ekwiwalentem za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej a udzieleniem pomocy w postaci materiału zalesieniowego (w obu przypadkach chodzi o elementy wsparcia udzielanego dotychczasowemu użytkownikowi gruntów rolnych, który zdecydował się na ich zalesienie, w odniesieniu też do obu przypadków ustawodawca łącznie też uregulował całokształt warunków orzekania o zwrocie kosztów udzielonego wsparcia w razie zniszczenia prowadzonej już uprawy leśnej - czyli "wylesienia" danych gruntów - vide art. 7 ust. 8 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r.), należy założyć, iż racjonalny ustawodawca nie mógł dążyć do zróżnicowania organu właściwego w zakresie orzekania o zwrocie ekwiwalentu w stosunku do rozstrzygania o zwrocie kosztów pomocy w formie przekazania sadzonek służących zalesieniu w razie udzielenia wsparcia pod rządami ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r.

Fakt zatem, że w art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. wymieniono tylko wprost ekwiwalent za wyłączenie gruntów rolnych i prowadzenie uprawy leśnej, nie może się sprzeciwiać wnioskowi, iż także w odniesieniu do orzekania o zwrocie wsparcia związanego z zalesieniem gruntów rolnych, udzielonego pod rządami ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r., jako organ właściwy traktować trzeba starostę.

Oczywiście - jak już wcześniej zaznaczono - przy rozstrzyganiu spraw, o jakich mowa w art. 4 p.p.s.a., poza zakresem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego mieści się rozważanie wszelkich innych kwestii niż określenie organu właściwego.

Wyznaczenie zatem jako organu właściwego w konkretnej sprawie Starosty Kłodzkiego oznacza, iż jako zagadnienie zupełnie odrębne traktować wypada zbadanie w postępowaniu administracyjnym spełnienia w danym przypadku całokształtu przesłanek warunkujących orzekanie o zwrocie wskazanych we wniosku elementów wsparcia udzielonego w związku z zalesieniem gruntów rolnych.

Podobnie zagadnieniem odrębnym jest określenie granic orzekania w ramach postępowania wznowieniowego.

Zagadnienia te będzie musiał rozważyć wyznaczony w sprawie jako organ właściwy Starosta K., który zainicjował (nota bene) dążenie do rozstrzygania o zwrocie, udzielonego pod rządem ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r., wsparcia związanego z zalesieniem gruntów rolnych.

Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji.