Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 510/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
pozostawiono wniosek o zwolnienie od kosztów bez rozpoznania
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3, art. 58 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Sygnatura akt I SA/Kr 510/09 P O S T A N O W I E N I E Dnia 23 lipca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Długosz - Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 lutego 2009 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu płatności zaległości z tytułu podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę za miesiąc lipiec 2008r (sprostowano przedmiot) p o s t a n a w i a : 1. pozostawić wniosek skarżącego z dnia 15 kwietnia 2009 roku o zwolnienie z kosztów sądowych bez rozpoznania, 2. odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 6 kwietnia 2009 roku, doręczonym skarżącemu w dniu 9 kwietnia 2009 roku, został on wezwany do uzupełnienia braków fiskalnych skargi poprzez uiszczenie w terminie 7 dni od dnia doręczenia przedmiotowego wezwania tytułem wpisu kwoty 500 zł pod rygorem odrzucenia skargi

Pismem z dnia 15 kwietnia 2009 roku, wniesionym do Izby Skarbowej w dniu 20 kwietnia 2009 roku, a przekazanym do WSA w Krakowie w dniu 30 kwietnia 2009 roku, A. G. złożył wniosek przyznanie prawa pomocy, którego jednak nie podpisał. Wobec czego, zarządzeniem z dnia 8 maja 2009 roku (uznanym za doręczone z uwagi na brak odbioru pomimo dwukrotnego awiza) skarżący został wezwany do uzupełniania braków formalnych wspomnianego wniosku poprzez jego podpisanie w terminie siedmiu dni od doręczenia zarządzenia pod rygorem pozostawienia omawianego wniosku bez rozpoznania. Do dnia dzisiejszego przedmiotowe wezwanie nie zostało wykonane.

W świetle zaś art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2002.153.1270 z póź. zm.) – zwanej dalej ppsa – wniosek o przyznaniu prawa pomocy, którego braków formalnych (a takim jest brak jego podpisania) nie uzupełniono w wyznaczonym terminie pozostawia się bez rozpoznania. Dlatego Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji.

Poza tym z art. 254 powołanej ustawy wynika, że wniosek o przyznanie prawa pomocy należy do kompetencji wojewódzkiego sądu administracyjnego w którym sprawa się toczy lub będzie się toczyła. W związku z czym winien zostać również do tegoż sądu wniesiony. W niniejszej sprawie A. G. skierował wniosek wprawdzie do WSA w Krakowie, ale złożył go do Izby Skarbowej dopiero w dniu 20 kwietnia 2009 roku.

Zgodnie zaś z treścią art. 220 § ppsa skarga, od której, pomimo wezwania, nie został uiszczony wpis podlega odrzuceniu przez sąd.

W rozważanym przypadku A. G. ani nie uiścił stosownej opłaty ani nie złożył w terminie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zauważyć bowiem należy, że skarżący w sposób nieprawidłowy złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, gdyż zamiast do WSA W Krakowie przedłożył go Izbie Skarbowej, która dopiero przesłała go do tutejszego sądu. Oznacza to, iż za dzień wniesienia wskazanego wniosku do sądu administracyjnego należy przyjąć dopiero 30 kwietnia 2009 roku. W związku z czym wniosek ten został złożony po upływie siedmiodniowego terminu wskazanego w zarządzeniu z dnia 6 kwietnia 2009 roku. Tylko zaś zachowanie powołanego terminu (czyli złożenie jego trakcie wniosku o przyznanie prawa pomocy) eliminowałoby negatywne skutki związane z brakiem zapłaty żądanego wpisu sądowego. Skoro więc skarżący przedmiotowemu obowiązkowi uchybił, należało uznać, iż skarga nie została opłacona pomimo stosownego wezwania. Tym samym podlegała ona odrzuceniu.

Wobec powyższego na podstawie art. 220 § 3 oraz art. 58 § 3 ppsa orzeczono jak w pkt II sentencji.