Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SO/Po 2/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Odrzucono wniosek o nałożenie grzywny
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 2, art. 55 par. 1, art. 58 par. 1 pkt. 6, art. 63, art. 64 par. 3,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak po rozpoznaniu w dniu 08 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków M. L. o wymierzenie grzywny Zastępcy Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w P., Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Wojskowych, Sekretarzowi Zgromadzenia Sędziów Sądów Wojskowych oraz Sędziom Wojskowego Sądu Okręgowego w P., w związku z niezastosowaniem się do obowiązku przekazania skargi oraz akt sprawy i odpowiedzi na skargę; postanawia wnioski odrzucić /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak


UZASADNIENIE

Wnioskami skierowanymi bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w dniu (...) marca 2010 r., M. L. wniósł o wymierzenie grzywny Zastępcy Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w P. – sędziemu płk K. M., Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Wojskowych - Sędziemu Wojskowego Sądu Okręgowego w P. ppłk W. W., Sekretarzowi Zgromadzenia Sędziów Sądów Wojskowych – sędziemu Wojskowego Sądu Okręgowego w P. ppłk M. K., sędziom Wojskowego Sądu Okręgowego w P. – ppłk P. W., ppłk P. K., ppłk D. B.

Jako podstawę prawną wniosku M. L. powołał przepis art. 55 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie "p.p.s.a.". W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż z żądaniem wymierzenia grzywny wystąpił w związku z niezastosowaniem się wskazanych osób do obowiązku określonego w art. 54 § 2 powyższej ustawy. Wyjaśnił ponadto, iż w dniu 16 lutego 2010 r. za pośrednictwem tych osób złożył skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w związku z nieudzielaniem przez wymienionych informacji publicznej żądanej przez niego w skierowanych do tych osób wnioskach z dnia (...) grudnia 2009 r. Wyjaśnił, iż skargi nie zostały przekazane do Sądu, lecz zostały mu zwrócone przez Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego P. płk J. K., który pismem z dnia (...) marca 2010 r. poinformował go, iż osoby, którym zarzucił bezczynność w udzieleniu żądanej informacji publicznej, nie widzą podstaw prawnych do skierowania skargi do Sądu za ich pośrednictwem. Zdaniem wnioskodawcy w przedstawionym stanie faktycznym wskazani funkcjonariusze publiczni nie wypełnili obowiązku określonego przepisem art. 54 § 2 p.p.s.a., co czyni wnioski o wymierzenie grzywny tym osobom zasadnymi. Do wniosków M. L. załączył kserokopie powołanej w ich uzasadnieniu korespondencji.

W odpowiedzi na wnioski o wymierzenie grzywny, oznaczone w tych wnioskach osoby wniosły o ich nieuwzględnienie. W uzasadnieniu swoich stanowisk wyjaśnili, iż pismem z dnia (...) grudnia 2009 r. skarżący zwrócił się do każdego z nich, w trybie ustawy z dnia (...) września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, o podanie którzy z sędziów sądów wojskowych uczestniczących w zgromadzeniu sędziów sądów wojskowych w dniu (...) listopada 2008 r. w głosowaniu jawnym powstrzymali się od zagłosowania za przyjęciem uchwały w sprawie treści zaprezentowanych w programie TV oraz jak osobiście w sprawie powyższej każdy z tych sędziów zagłosował. Wskazali, że informacje żądane przez M. L. w piśmie z dnia (...) grudnia 2009 r. nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, a także, że jako sędziowie Wojskowego Sądu Okręgowego w P. - członkowie Zgromadzenia Sędziów Sądów Wojskowych, nie są organem zobowiązanym do udzielenia informacji w trybie powołanej ustawy. Nie są także organem w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a., stąd nie byli zobowiązani do nadawania biegu skargom złożonym za ich pośrednictwem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W świetle wskazanych regulacji brak jest podstawy faktycznej i prawnej do wymierzenia wskazanym we wnioskach osobom grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a.

Zastępca Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w Poznaniu - Sędzia Wojskowego Sądu Okręgowego w Poznaniu płk K. M. dodatkowo wyjaśnił, iż w odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia (...) stycznia 2010 r. poinformował skarżącego, iż jako członek Zgromadzenia Sędziów Sądów Wojskowych nie jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji w trybie powołanej ustawy. Wyjaśnił nadto, iż w tym samym dniu wniosek M. L. przesłał swojemu przełożonemu, a jednocześnie ówczesnemu Przewodniczącemu Zgromadzenia Sędziów Sądów Wojskowych - płk J. K.

Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Wojskowych - Sędzia Wojskowego Sądu Okręgowego w P. ppłk W. W. podniósł, iż zawarte w żądaniu pytania nie dotyczyły jego czynności jako Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego. Wyjaśnił nadto, iż w zgromadzeniu tym brał udział jako sędzia, a nie jako Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego. W tej sytuacji przedmiotową skargę pozostawił Prezesowi Sądu.

Sekretarz Zgromadzenia Sędziów Sądów Wojskowych – Sędzia Wojskowego Sądu Okręgowego w P. ppłk M. K. dodatkowo wyjaśnił, iż dwukrotnie udzielał M. L. odpowiedzi na kierowane do niego pisma z dnia (...) grudnia 2009 r. oraz z dnia (...) stycznia 2010 r., a kolejne pisma w tej sprawie przekazał ówczesnemu Przewodniczącemu Zgromadzenia Sędziów Sądów Wojskowych – Prezesowi Wojskowego Sądu Okręgowego w Poznaniu płk J. K., który udzielił zainteresowanemu stosownej odpowiedzi. Wyjaśnił, iż jako członek Zgromadzenia Sędziów Sądów Wojskowych oraz jako Sekretarz tego Zgromadzenia nie jest organem w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a. Wskazał, iż zgodnie z §9.1 i §9.2 uchwały Zgromadzenia Sędziów Sądów Wojskowych z stycznia 1998 r. - Regulaminu Zgromadzenia Sędziów Sądów Wojskowych, sekretarz Zgromadzenia jest wyłącznie organem technicznym, pomocniczym dla każdorazowego Przewodniczącego Zgromadzenia.

Sędzia Wojskowego Sądu Okręgowego w Poznaniu ppłk P. W. w uzasadnieniu swojego stanowiska dodatkowo wyjaśnił, iż pismo z dnia (...) lutego 2010 r. zawierające skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu adresowane było na Wojskowy Sąd Okręgowy.

Wnioski zarejestrowane zostały jako sprawy o sygnaturach akt od II SO/Po 2/10 do II SO/Po 7/10, które to sprawy postanowieniem wydanym na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. Sąd połączył jako pozostające ze sobą w związku, do wspólnego rozpoznania i rozpatrzenia, postanawiając prowadzić je dalej pod sygnaturą II SO/Po 2/10.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wnioski jako niedopuszczalne podlegają odrzuceniu.

Na wstępie należy wskazać, że wniosek o wymierzenie organowi grzywny, wymieniony w art. 55 § 1 p.p.s.a. zdanie pierwsze, jest pismem wszczynającym odrębne postępowanie w rozumieniu art. 63 p.p.s.a. Wskazać także należy, iż zgodnie z art. 64 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 55 p.p.s.a., do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, bowiem powołana ustawa nie stanowi inaczej. W konsekwencji Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność wniosku ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jego odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6).

Stosownie do treści art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do Sądu, w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W razie niezastosowania się do tego obowiązku, w myśl art. 55 § 1 powołanej ustawy, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Przedmiotem wniosku z art. 55 § 1 p.p.s.a. może być także wniosek o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie skargi na bezczynność konkretnego organu administracji publicznej.

Zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a. stwierdzenie "w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd (...) może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (...)" oznacza, że wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. przez zobowiązany do tego organ.

Przedmiotowe wnioski wniesione zostały w związku z nieprzekazaniem sądowi administracyjnemu skarg sędziego ppłk M. L., w których zarzuca on nieudzielenie informacji publicznej przez oznaczone z imienia, nazwiska i pełnionej funkcji osoby – sędziów Wojskowego Sądu Okręgowego, które to osoby oznaczone zostały jako skarżony organ.

Wskazać należy, iż zakres podmiotowy i przedmiotowy dopuszczalności drogi sądowej przed sądami administracyjnymi jest wyznaczany przez pojęcie sprawy sądowoadministracyjnej w rozumieniu art. 1 p.p.s.a. oraz art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.). Przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest zatem kontrola działalności administracji publicznej, obejmująca m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a. Zaznaczyć należy, że skarga na bezczynność może zostać wniesiona tylko w razie niepodejmowania przez organy nakazanych prawem aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej.

W rozpatrywanym przypadku jako organy zobowiązane do zastosowania się do wymogów określonych przepisem art. 54 §2 p.p.s.a. wskazani zostali członkowie Zgromadzenia Sędziów Sądów Wojskowych – sędziowie Wojskowego Sądu Okręgowego, a trzech spośród sześciu sędziów oznaczono jako pełniących funkcje: Zastępcy Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego, Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Wojskowych oraz Sekretarza Zgromadzenia Sędziów Sądów Wojskowych.

Zgodnie z art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o ustroju sądów wojskowych (Dz. U. Nr 226 z 2007 r. poz. 1676 ze zm.) Zgromadzenie Sędziów Sądów Wojskowych jest organem samorządu sędziowskiego, które zgodnie z § 4 ust. 1 Regulaminu Zgromadzenia Sędziów Sądów Wojskowych uchwalonego dnia 23 stycznia 1998 r., reprezentowane jest przez Przewodniczącego.

W świetle wyżej powołanego przepisu § 4 ust. 1 Regulaminu Zgromadzenia Sędziów Sądów Wojskowych, wskazane we wnioskach osoby nie są uprawnionymi do reprezentowania Zgromadzenia, zarówno z racji pozostawania sędziami sądu wojskowego jak i z racji pełnionych funkcji. W konsekwencji osoby te nie mogą zostać uznane za organ w rozumieniu art. 1 p.p.s.a., który zobowiązany byłby do zastosowania się do obowiązku wynikającego z przepisu art. 54 § 2 p.p.s.a.

W świetle art. 10a wyżej powołanej ustawy o ustroju sądów wojskowych nie można także uznać, iż wskazani we wniosku sędziowie, w tym sędzia płk K. M. jako Zastępca Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego oraz sędzia ppłk W. W. z racji pełnienia funkcji Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Wojskowych, byli zobowiązani do udzielenia żądanej przez wnioskodawcę informacji.

Wskazać także należy, iż zgodnie z § 9 ust. 1 i § 9 ust. 2 powołanego wyżej Regulaminu Zgromadzenia Sędziów Sądów Wojskowych sekretarz Zgromadzenia jest wyłącznie organem technicznym, pomocniczym dla każdorazowego Przewodniczącego Zgromadzenia, tym samym również sędzia ppłk M. K. – jako sekretarz Zgromadzenia Sędziów Sądów Wojskowych, nie był zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r., co w konsekwencji nakazuje uznać, iż nie był zobowiązany do nadawania biegu sprawie poprzez zastosowanie się do przepisu art. 54 § 2 p.p.s.a. i w konsekwencji do przekazania skargi na nieudzielenie informacji publicznej do sądu administracyjnego.

Tym samym uznać należało, iż brak jest podstawy faktycznej i prawnej do wymierzenia wskazanym we wnioskach osobom grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a, W tych okolicznościach przedmiotowe wnioski, jako niedopuszczalne, Sąd odrzucił na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.

Stąd postanowiono, jak w sentencji.

/-/ D. Rzyminiak-Owczarczak