Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 4800/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 644/20 w sprawie ze skargi M. W. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do służby 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. W. na rzecz Centralnej Komisji Lekarskiej kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 października 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 644/20, oddalił skargę M. W. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do służby.

Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy.

Komendant Miejski Policji w B. pismem z [...] lipca 2018 r. skierował M. W. (dalej: "skarżący") na badanie przez komisję lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w celu ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby oraz związku poszczególnych chorób ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby.

[...] Rejonowa Komisja Lekarska w B. (dalej: "RKL") orzeczeniem z [...] października 2018 r., nr [...] orzekła, że skarżący jest niezdolny do służby, trwale niezdolny do służby - kategoria C.

W pkt 11 ww. orzeczenia RKL rozpoznała u skarżącego:

1) przewlekłe zaburzenia neurasteniczne w znacznym stopniu upośledzające zdolności adaptacyjne (ICD 10-F48) - § 78 p. 3, rub. 5, kat. C;

2) obserwacja w kierunku zaburzeń osobowości (ICD 10-Z03) – bez §,

3) skolioza. Zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa. Przewlekły zespól bólowy kręgosłupa C i L-S z objawami korzeniowymi w wywiadzie (ICD 10-M41, M47, G54) - § 55 p.1, rub. 5, kat. B, § 73 p.1, rub. 5, kat. B;

4) przebyte skręcenie stawu skokowego lewego oraz prawnego (ICD 10-T93) - § 62 p.1, rub. 5, kat. A;

5) stan po stłuczeniu kciuka prawnego (ICD 10-T92) - § 62 p.1., rub. 5, kat. A;

6) stan po skręceniu palca 5 ręki prawej (ICD 10-T93) - § 62 p.1, rub. 5, kat. A;

7) stan po urazie głowy przyśrodkowej mięśnia dwugłowego uda prawego (ICD 10-T93) - bez §;

8) brak widzenia stereoskopowego (ICD 10-H53.3) - § 9 p.1, rub. 5, kat. B.

Skarżący zaliczony został do trzeciej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą. Nie stwierdzono związku inwalidztwa ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Inwalidztwo jest czasowe.

Na skutek odwołania złożonego przez skarżącego, Centralna Komisja Lekarska (dalej: "CKL") orzeczeniem z [...] marca 2019 r., nr [...], orzekła o uchyleniu w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez RKL. Podstawę powyższego stanowiło ustalenie, że rozpoznanie u skarżącego przewlekłych zaburzeń neurastenicznych w znacznym stopniu upośledzających zdolności adaptacyjne i przyznanie kategorii zdrowia C w związku ze służbą w Policji, budzi wątpliwość. W dokumentacji nie ma potwierdzenia diagnostyki psychologicznej zaburzeń osobowości, dlatego sprawa wymaga poszerzenia diagnostyki.

Ponownie rozpoznając sprawę, RKL orzeczeniem z [...] czerwca 2019 r., nr [...], działając na podstawie ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno - Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2019 r poz. 288, zwana dalej: ustawą zaopatrzeniową), załącznika nr 1 i 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służby Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r. poz. 2035, zwane dalej: rozporządzeniem z 11 października 2018 r.), załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 maja 2019 r. w sprawie wykazu chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa Straży Pożarnej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1046, zwane dalej: rozporządzeniem z 23 maja 2019 r.), orzekła, że skarżący jest niezdolny do służby, trwała niezdolność do służby- kategoria C.

W pkt 11 ww. orzeczenia RKL rozpoznała u skarżącego:

1) zaburzenia depresyjne BNO- etiologia prawdopodobnie mieszana - § 95 p. 2, rub. 5, kat. C;

2) skolioza. Zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa. Dyskopatia C3-4, C5-6 oraz L3-4-5-SL. Przewlekły zespól bólowy kręgosłupa C i L-S z objawami korzeniowymi w wywiadzie - § 64 p.1, rub. 5, kat. B, § 81 p.1, rub. 5, kat. B;

3) przebyte skręcenie stawu skokowego lewego oraz prawnego z bólem na zmianę pogody, w zast. - § 71 p.1, rub. 5, kat. A;

4) stan po skręceniu kciuka prawnego. - bez §; 5) stan po urazie palca 5 ręki prawej z osłabieniem siły mięśniowej, w zast. - § 71 p.1, rub. 5, kat. A;

6) stan po urazie głowy przyśrodkowej mięśnia dwugłowego uda prawego oraz po urazie m. czworogłowego uda prawego z osłabieniem siły mięśniowej - § 68 p.1, rub, 5, kat. B;

7) brak widzenia stereoskopowego - § 11 p.1, rub. 5, kat. B;

8) niedobór wit. B 12 - § 45 p. 1, rub. 5, kat. B;

9) nieprawidłowy, wysoki poziom TSH. - § 45 p.1, rub. 5, kat. B.

Uzasadniając podjęte orzeczenie RKL wskazała, że wydane zostało ono na podstawie badania własnego (z [...] czerwca 2019 r.), dokumentacji kadrowej, medycznej, wydanych w sprawie orzeczeń oraz wykonanych badań dodatkowych.

Ustalono, że schorzenie określone w pkt 2. rozpoznania pozostaje w związku ze służbą, gdyż na jego ujawnienie się i rozwój mogły mieć wpływ warunki pełnionej służby w pionie prewencji i operacyjnej (na podstawie załącznika nr 2. pkt 1. rozporządzenia z 23 maja 2019 r.). Schorzenia określone w pkt 1, 7, 8, 9 rozpoznania nie odpowiadają wymogom rozporządzenia z 23 maja 2019 r. Schorzenia określone w pkt 3, 4, 5, 6 rozpoznania pozostają w związku z wypadkiem w służbie (związek ustalono odpowiednio prawomocnym orzeczeniem WKL MSWiA w B. nr [...]oraz nr [...], orzeczeniem nr [...], orzeczeniem nr [...], orzeczeniem nr [...]. orzeczeniem nr [...]). Schorzenia wskazane w pkt 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 rozpoznania nie pozostają w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, gdyż nie odpowiadają kryteriom załącznika nr 1 do rozporządzenia z 23 maja 2019 r. Schorzenia wskazane w pkt 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 rozpoznania z uwagi na ich stopień zaawansowania nie powodują inwalidztwa u skarżącego. Schorzenie wymienione w pkt 1 rozpoznania powoduje inwalidztwo u skarżącego. Jak wynika z dostępnej dokumentacji medyczno-orzeczniczej, a także z przeprowadzonego badania podmiotowego i przedmiotowego, wymaga ono stałego leczenia oraz regularnego przyjmowania leków. Leczenie to jest prowadzone od ponad 12 miesięcy. Mimo prowadzonej złożonej farmakoterapii oraz długotrwałych zwolnień lekarskich, efekt dotychczasowego leczenia nie jest satysfakcjonujący. W badaniach, dołączonych do opinii psychologicznej stwierdzono: ,,W badaniu funkcji poznawczych u badanego stwierdza się występowanie trudności w zakresie koncentracji uwagi i uczenia się w pracy na materiale werbalno-słuchowym", "kwestionariusz [...] układ kluczy kontrolnych i współczynnik [...] wskazują na tendencję do dyssymulacji, podwyższone są skale wskazujące na występowanie sztywności poznawczej, a także chęci przedstawienia się w lepszym świetle". Potwierdzeniem tego są kolejne zwolnienia lekarskie po krótkim powrocie do służby wskazujące na dekompensacje zarówno natury psychicznej jak i fizycznej. Ze względu na całokształt obrazu klinicznego i badań diagnostycznych ustalono wskazane rozpoznanie. Stopień nasilenia i czas trwania choroby czyni orzekanego trwale niezdolnym do służby (od [...] czerwca 2019 r.), okresowo do [...] 2022 r. (wyznaczone badanie kontrolne).

Kategorie zdolności do służby ustalono na podstawie rozporządzenia z 11 października 2018 r. Dla schorzenia wskazanego w pkt 1 rozpoznania komisja ustaliła kat. C. Dla schorzenia wymienionego w pkt 2 rozpoznania ustalono kat. B. Skarżący odczuwa bóle kręgosłupa, jest leczony zachowawczo. W badaniach obrazowych uwidoczniono wielopoziomowe zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne. Dla schorzeń wymienionych w pkt 3, 5 rozpoznania ustalono kat. A. Nie stwierdzono istotnego deficytu ruchowego. Dla schorzenia wymienionego w pkt 6 rozpoznania ustalono kat. B. Orzekany odczuwa osłabienie siły mm kończyny. Dla schorzenia określonego w pkt 7 rozpoznania ustalono kat. B. Brak widzenia stereoskopowego nie ogranicza w istotny sposób funkcjonowania skarżącego. Dla schorzeń wymienionych w pkt 8 i 9 rozpoznania ustalono kat. B.

Wykonane na zlecenie komisji badania dodatkowe (poziomu [...]- oraz [...]) są nieprawidłowe i wymagają dalszej diagnostyki.

Schorzenie wymienione w pkt 1 rozpoznania nie pozostaje w związku ze służbą i powoduje inwalidztwo u skarżącego. Schorzenie wymienione w pkt 2 rozpoznania pozostaje w związku ze służbą, ale nie powoduje inwalidztwa u skarżącego. Schorzenia wymienione w pkt. 3, 4, 5, 6 rozpoznania powstały wskutek wypadku w związku z pełnieniem służby ale nie powodują inwalidztwa. Schorzenia wskazane w pkt 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 rozpoznania nie pozostają w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. Powyższe uzasadnia kwalifikację do trzeciej grupy inwalidzkiej bez związku ze służbą. Inwalidztwo nie powstało wskutek wypadku w związku z pełnieniem służby. Inwalidztwo nie powstało w związku z chorobą powstałą w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby.

Centralna Komisja Lekarska orzeczeniem z [...] listopada 2019 r., nr [...], działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 345 ze zm., zwana dalej: "u.k.l."), po przeprowadzeniu badania, orzekła o uchyleniu zaskarżonego orzeczenia w części, jednocześnie decydując o wydaniu orzeczenia własnego.

CKL orzekła, że skarżący jest trwale niezdolny do służby w Policji - kategoria C (pkt 12 orzeczenia, cz. A).

W pkt 11 ww. orzeczenia rozpoznała u skarżącego:

1) zaburzenia depresyjne BNO- etiologia prawdopodobnie mieszana;

2) dyskopatia C3-C4, C5-C6, L3-L4-L5-S1, Zespól bólowy korzeniowy szyjny i lędźwiowo-krzyżowy w wywiadzie § 64 p. 1 rub. 5 kat. B, § 81 p. 1 rub. 5 kat. B;

3) stan po urazie: głowy przyśrodkowej mięśnia dwugłowego uda prawego, stan po urazie mięśnia czworogłowego uda prawego § 68 p. 1 rub. 5 kat. B;

4) brak widzenia stereoskopowego § 9 p. 1 rub. 5 kat. B;

5) niedobór witaminy B12 § 45 p. 1 rub. 5 kat. B;

6) nieprawidłowy wynik TSH § 45 p. 1 rub. 5 kat. B;

7) Stan po skręceniu stawu skokowego lewego bez § ;

8) stan po skręceniu kciuka prawego bez §;

9) stan po urazie palca 5 ręki prawej bez §.

Skarżącego zaliczono do trzeciej grupy inwalidzkiej od [...] listopada 2019 r. Inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą. Inwalidztwo jest czasowe (do [...] 2022 r.).

W uzasadnieniu podjętego orzeczenia, po przedstawieniu stanu sprawy, CKL wskazała, iż na podstawie całości obrazu uznano, że obecny stan kliniczny skarżącego przeczy istnieniu pełnego zdrowia. Jego aktualny stan psychiczny wymaga opieki lekarskiej. W gestii lekarza leczącego pozostaje ustalenie postępowania diagnostycznego i terapeutycznego. W ocenie CKL, dalsza służba w Policji mogłaby nasilić objawy schorzenia. Uznano, że skarżący jest czasowo niezdolny do służby w Policji (do listopada 2022 r.). Przyznano trzecią grupę inwalidzką od [...] listopada 2019 r. Badanie kontrolne wyznaczono na listopad 2022 r. Schorzenie będące powodem przyznania inwalidztwa nie pozostaje w związku ze służbą w Policji, co ustalono na podstawie rozporządzenia z [...] maja 2019 r.

Ponadto CKL podała, że podstawie art. 47 ust. 1pkt 2 u.k.l., na posiedzeniu [...] października 2019 r., uchylono zaskarżone orzeczenie w części i wydano niniejsze orzeczenie własne. Uchylenie w części dotyczy zmiany rozpoznania (obecne oddaje meritum) i zmiany treści uzasadnienia.

Skarżący w skardze na powołane orzeczenie wniósł o jego uchylenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

CKL w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym orzeczeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane zgodnie z przewidzianą procedurą, tj. w składzie trzyosobowym, na podstawie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej zgromadzonej przez RKL, a także po przeprowadzeniu dodatkowej konsultacji psychiatrycznej.

Ponadto Sąd podniósł. że CKL, orzekając [...] listopada 2019 r., władna była zmienić orzeczenie wydane przez RKL w zakresie części A pkt 11. 2-9. Wynikało to z potrzeby zmiany kwalifikacji i przyporządkowania schorzenia przypisanego skarżącemu, tak aby odpowiadało one przepisom wynikającym z Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. CKL prawidłowo przeprowadziła postępowanie orzecznicze, uwzględniła wszystkie istotne okoliczności w sprawie, a zebrana dokumentacja medyczna i konsultacje były wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia, które to zostało w logiczny i przekonywujący sposób uzasadnione.

Skarżący złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości. Ponadto wniósł o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił, że został wydany z naruszeniem prawa materialnego, tj.

1. art. 33 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2020r., poz. 398 ze zm.), poprzez niewłaściwe zastosowanie a tym samym błędne uznanie, że Centralna Komisja Lekarska działa prawidłowo, w zgodzie z powołanymi przepisami,

2. art. art. 39 ust. 5 pkt 1 cyt. ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 8 i 11 k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie a tym samym błędne uznanie, że Centralna Komisja Lekarska działa prawidłowo, w zgodzie z powołanymi przepisami.

3. Art. 141 § 4 p.p.s.a. i uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł również o przeprowadzenie dowodu z opinii prof. dr hab. n. med. A. A. na okoliczność błędnego orzeczenia CKL w zakresie stanu zdrowia skarżącego. Przeprowadzenie dowodu nie wpłynie na nadmierne przedłużenie postępowania i jest jednocześnie niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości sprawy a mianowicie błędnej oceny stanu zdrowia Skarżącego.

Ponadto, stosownie do art. 176 § 2 p.p.s.a. skarżący oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów.

Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie organ wniósł o oddalenie wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentu, bowiem nie może on zostać za skuteczny dowód podważający wiarygodność orzeczenia CKL, która to wiarygodność została potwierdzona przez Sąd pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu - niezależnie od powyższych granic - nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego staje się zatem orzeczenie sądu pierwszej instancji w takim zakresie, w jakim zostało zaskarżone, oraz w świetle tych podstaw kasacyjnych, które zostały wskazane i skonkretyzowane przez skarżącego kasacyjnie.

Należy również podkreślić, że z uwagi na to, iż skarga kasacyjna jest pismem sformalizowanym, wyznaczającym zakres kontroli instancyjnej, niedopuszczalne jest odsyłanie w niej do argumentacji i zarzutów zawartych w pismach do organu lub sądu pierwszej instancji, jak czyni to wnoszący skargę kasacyjną w rozpatrywanej sprawie, odwołując się do zarzutów zawartych w skardze.

W pierwszej kolejności zasadnym jest wskazanie, że w przedmiocie zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Policji rozstrzygają komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, które są organami administracji publicznej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o Policji. Ich orzeczenia, zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem sądów administracyjnych, stanowią decyzje administracyjne podejmowane w indywidualnych sprawach. Tryb postępowania przed komisjami lekarskimi podległymi ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych został częściowo uregulowany w przepisach ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. W zakresie tam nienormowanym zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Orzeczenia komisji lekarskich łączą elementy wynikające z wiedzy medycznej z elementami typowymi dla orzecznictwa administracyjnego. Muszą zatem zawierać przede wszystkim rozpoznanie lekarskie (element wiedzy medycznej) oraz element orzecznictwa - ustalenie kategorii zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia służby w Policji (lub określenie związku chorób i ułomności ze służbą w Policji). Trzecim obligatoryjnym składnikiem orzeczeń jest uzasadnienie, które – zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. – musi wykazać zasadność rozpoznania lekarskiego oraz zaliczenia do kategorii zdolności do służby w Policji. Ponieważ ustawa o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych nie precyzuje, jakie elementy winno zawierać uzasadnienie orzeczenia komisji lekarskiej, należy niewątpliwie w tym zakresie stosować art. 107 § 3 k.p.a. Przepis art. 39 ust. 5 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych stanowi bowiem jedynie, że orzeczenia komisji lekarskich ustalających trwałą lub całkowitą niezdolność do służby uzasadnia się szczegółowo. Jest on kierowany do rejonowych komisji lekarskich, a zastosowanie do orzeczeń Centralnej Komisji Lekarskiej znajduje poprzez art. 47 ust. 3 ww. ustawy, który to przepis w powiazaniu z tym artykułem nie został jednak w skardze kasacyjnej powołany. W myśl art. 4 ustawy o komisjach lekarskich w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie można jednakże oczekiwać, że decyzja i orzeczenie lekarskie będą treściowo takie same.

Zauważyć jednak można, że zaskarżone orzeczenie, w tym jego uzasadnienie – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - spełnia standardy zakreślone powyższymi przepisami. W orzeczeniu znajdują się wszystkie elementy istotne z punktu widzenia rodzaju wydanego w sprawie rozstrzygnięcia i wynika z niego w sposób jednoznaczny, jakie ustalenia odnoszące się do stanu zdrowia skarżącego przesądziły o zakwalifikowaniu go jako niezdolnego do służby w Policji. Sama zaś okoliczność, że skarżący nie zgadza się z rozpoznaniem nie oznacza, że zostały naruszone przepisy ustawy o komisjach lekarskich oraz Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący kasacyjnie formułując zarzut naruszenia art. 39 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy nie określa jakich elementów w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia zabrakło. Natomiast z uwagi na treść normatywną tego przepisu za jego pomocą nie jest dopuszczalne kwestionowanie dokonanej przez organ oceny stanu zdrowia skarżącego.

Podkreślenia wymaga, że w skardze kasacyjnej nie sformułowano zarzutów, w tym przede wszystkim odnoszących się do przepisów rozporządzenia w sprawie wykazu chorób i ułomności (...), które pozwoliłyby na ewentualne podważenie przyjętej kwalifikacji stanu zdrowia badanego. Nie ma zatem podstaw do uznania, że ustalenia organów w tym zakresie były sprzeczne ze stanem rzeczywistym oraz dokonane na ich podstawie rozpoznania lekarskie i zaszeregowanie skarżącego do kategorii C nie odpowiadały prawu. Podjęcie skutecznej polemiki z poczynionymi ustaleniami i zakwalifikowaniem skarżącego do kategorii osób niezdolnych do pełnienia służby w Policji wymagałoby wytknięcia Sądowi pierwszej instancji właściwych przepisów procesowych i materialnych. Polemika taka nie może być natomiast prowadzona tylko na płaszczyźnie zarzutu naruszenia art. 107 § 3, art. 8 i art. 11 k.p.a. Tym samym zarzut złamania zaskarżonym wyrokiem art. 39 ust. 5 pkt 1 ustawy o komisjach wojskowych (...) w zw. z art. 107 § 3, art. 8 i art. 11 k.p.a. uznać należy za chybiony.

Tę samą ocenę należy odnieść do zarzutu naruszenia art. 33 ust. 1 w zw. z art. 47 ust. 3 ww. ustawy.

Stosownie do art. 33 ust. 1 ww. ustawy rejonowa komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia. Powyższa regulacja określa zakres materiału dowodowego jaki winien być uwzględniony w toku oceny stanu zdrowia osoby badanej, który winien być zebrany i rozpatrzony w toku postępowania przeprowadzonego z zachowaniem procedur określonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Przywołany przepis odnosi się do postępowania prowadzonego przed rejonową komisją lekarską, natomiast postępowanie odwoławcze przed Centralną Komisją Lekarską regulowane jest w przepisie art. 46 ustawy o komisjach lekarskich, na którego naruszenie w skardze kasacyjnej nie wskazano. Centrala Komisja Lekarska nie mogła zatem dopuścić się obrazy wskazanego w skardze kasacyjnej przepisu art. 33 ust. 1 ustawy, skoro nie znajdował on zastosowania w postępowaniu prowadzonym przed tym organem. Nieuprawnione jest przy tym odwoływanie się do art. 47 ust. 3 ustawy, jak czyni to skarżący kasacyjnie, albowiem w sytuacji odrębnego uregulowania postępowania dowodowego przed Centralną Komisja Lekarską, nie należy sięgać do przepisów regulujących ten sam zakres tylko przed rejonową komisja lekarską.

Organ drugiej instancji dysponował materiałem dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, w tym badaniami podstawowymi i specjalistycznymi, dodatkowo zlecił powtórne badanie psychologiczne i psychiatryczne. Badania te zostały uwzględnione w procesie orzeczniczym. Skarżący w toku postępowania przed organami orzeczniczymi nie wskazywał na inne dowody, które były by istotne dla ustalenia jego stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Policji. Nie uprawniony jest zatem zarzut, że organ nie zebrał w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, skoro skarżący nie podaje jakie okoliczności, czy też dowody zostały pominięte przez organ. Odrębną jest natomiast kwestia dokonanej przez organ oceny zgromadzonego materiału dowodowego, ale w tym zakresie autor skargi kasacyjnej nie wskazał na żadne przepisy, które miałyby zostać przez organ naruszone.

Istotne znaczenie ma przy tym kwestia zebrania odpowiednich danych dotyczących kwestii medycznych, gdyż właśnie pełna wiedza medyczna pozwala na rozstrzygnięcie o zdolności do służby w Policji oraz o zakwalifikowaniu do określonej kategorii tej służby. Podkreślenia jednak wymaga, że istotą orzeczenia komisji lekarskiej nie jest stwierdzenie stanu zdrowia osoby objętej badaniem tak jak w typowym badaniu lekarskim, ale stwierdzenie przydatności do służby w Policji i określenie rodzaju tej przydatności na podstawie wykazu chorób i ułomności, ujętego w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy. Można także zwrócić uwagę, że sądowej ocenie, która nie obejmuje kwestii medycznych, nie podlega też metodologia przeprowadzonych badań medycznych, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny nie może odnieść się do naruszenia obowiązujących standardów medycznych, których przestrzegania nie jest władny kontrolować.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 ustawy skarżący kasacyjnie lakonicznie odwołał się do zarzutów skargi kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie formułując ich jednak, co jak oceniono wcześniej, nie jest poprawne. Wskazał jedynie, że zarzuty te dotyczyły błędnego rozpoznania jednostek chorobowych i niewłaściwej oceny dokumentacji medycznej. Tego jednak zakresu jako odnoszącego się do kwestii medycznych nie obejmuje kontrola sądowoadministracyjna.

W tym miejscu zasadne jest odniesienie się do wniosku dowodowego zawartego w skardze kasacyjnej o dopuszczenie dowodu z opinii lekarza psychiatry prof. dr hab. n. med. A. A. sporządzonej [...] lutego 2021 r. Tak sformułowany wniosek dowodowy zmierza do przeprowadzenia postępowania mającego na celu dokonanie nowych ustaleń faktycznych w sprawie. Opinia psychiatryczna została bowiem sporządzona już po wydaniu orzeczenia przez organ odwoławczy oraz wyroku przez WSA w Warszawie. Sąd kasacyjny bada prawidłowość dokonanej przez sąd pierwszej instancji kontroli legalności decyzji organu administracji przez pryzmat materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy. Sąd kasacyjny nie przeprowadza postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Może to jedynie uczynić, podobnie jak sąd pierwszej instancji, w granicach zakreślonych w art. 106 § 3 p.p.s.a., ale nawet wówczas celem tego postępowania nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy prawidłowo sąd pierwszej instancji przyjął, że organy ustaliły stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie - czy prawidłowo zastosowały przepis prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Wobec czego wniosek dowodowy skarżącego nie mógł zostać uwzględniony.

Zamierzonego przez skarżącego kasacyjnie skutku nie mógł również odnieść zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Jest to przepis o charakterze formalnym. Określa on jedynie wymogi konstrukcyjne uzasadnienia wyroku, wskazując, iż pisemne motywy takiego orzeczenia winny zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wadliwość pisemnych motywów wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego opartego na podstawie przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jedynie wtedy, gdy w uzasadnieniu orzeczenia brak ustawowych elementów lub gdy jest ono sporządzone w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Żadna z takich sytuacji nie miała miejsca. Wprawdzie WSA w Warszawie nie wypowiedział się szczegółowo co do wszystkich zarzutów skarżącego, ale z całości rozważań Sądu wynika, z jakich przyczyn nie dopatrzył się w tym zakresie istotnych nieprawidłowości oraz jakimi kryteriami kierował się, uznając, że stan faktyczny sprawy został należycie wyjaśniony. Wskazanie podstawy prawnej podjętego przezeń rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie, w świetle formalnych wymogów dotyczących uzasadnienia wyroku oraz okoliczności niniejszej sprawy należało uznać za wystarczające. Dodać również należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a nie jest przydatnym instrumentem do kwestionowania stanowiska sądu w części odnoszącej się do sfery ustaleń faktycznych ani do podważania poglądów dotyczących innych kwestii związanych z przebiegiem postępowania przed organami administracji publicznej oraz przedstawioną wykładnią prawa materialnego. Ponadto nieodniesienie się do każdego z argumentów skargi może stanowić skuteczną podstawę kasacyjną tylko wówczas, gdy takie mankamenty mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc wtedy gdy ewentualne uwzględnienie pominiętych kwestii mogłoby doprowadzić do innej treści orzeczenia Sądu pierwszej instancji. Uzasadnieniu zaskarżonego wyroku takich zaś skutków przypisać nie można, gdyż rozstrzygnięcie WSA W Warszawie odpowiada prawu.

W związku z powyższym, skoro skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto w oparciu o przepis art. 204 pkt 1 p.p.s.a. Sprawa niniejsza podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., przeprowadzenia rozprawy.