Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 438/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Krystyna Józefczyk Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej A. Sp. z o.o. kwotę 774 zł /słownie: siedemset siedemdziesiąt cztery złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Firmy Handlowo - Usługowej "[..] " Sp. z o.o. z siedzibą w [..] jest decyzja Wojewody [..] z 11 stycznia 2010 r., nr I[..], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty [..] z 16 listopada 2009 r. nr [..], znak [..] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę. Decyzje te wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Wnioskiem z 4 czerwca 2009 r. J.W. wystąpił o udzielenie mu pozwolenia na rozbudowę budynku handlowo – usługowo - produkcyjnego o pomieszczenie magazynowe i wiatę gospodarczą na działce nr [..] /16 obr. [..] w [..]. Postanowieniem z 23 czerwca 2009 r. Starosta [..] wezwał inwestora do doprowadzenia projektu zagospodarowania działki do zgodności z przepisami w zakresie usytuowania miejsc postojowych od granicy z działkąsąsiednią oraz uzgodnienia projektu z Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowej w zakresie ewentualnej kolizji miejsc postojowych z urządzeniami podziemnymi (kanalizacją). Decyzją z 6 sierpnia 2009 r. Starosta [..] zatwierdził projekt budowlany i udzielił J.W. pozwolenia na rozbudowę budynku piekarni o pomieszczenie magazynowe o pow. użytkowej 7,50 m2 oraz wiatę gospodarczą o pow. użytkowej 12,90 m2, na działce nr [..] /6 obr. 8 w [..] przy ul. J.. Na skutek odwołania Firmy Handlowo - Usługowej "[..]" sp. z o.o. Wojewoda [..] decyzją z 21 września 2009 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia z powodu dostrzeżonej rozbieżności pomiędzy treścią decyzji, a wnioskiem inwestora.

Po przeprowadzeniu ponownego postępowania, w tym sprecyzowaniu przez J.W. złożonego podania, decyzją z 16 listopada 2009 r. Starosta [..], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmującą rozbudowę budynku produkcyjnego - piekarni o pomieszczenie magazynowe o powierzchni użytkowej 7,50 m2 oraz wiatę gospodarczą o pow. 12,90 m2 na działce nr [..] /16 w [..], kategoria obiektu XVIII, wyznaczając obszar oddziaływania obiektu na działki [..] /16 i [..] /13. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano przepisy art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej zwana "Upb") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej zwana "K.p.a."). Starosta wyjaśnił, że zastosował się do stanowiska Wojewody wyrażonego w decyzji z 21 września 2009 r., a inwestor sprecyzował podanie i uzupełnił projekt budowlany. Dołączył też ekspertyzę techniczną opisującą stan konstrukcji i elementów istniejącego budynku z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego oraz oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W ocenie starosty projekt budowlany został sporządzony przez uprawnioną osobę i był kompletny, zgodny z obowiązującym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [..] dla Obszaru Śródmieście. Spełniał on wymogi rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., przy czym przepisy nie określają ilości wymaganych miejsc postojowych. W projekcie zagospodarowania działki przewidziano je w ilości 3, w tym jedno o szerokości 3,6 m dla osób niepełnosprawnych. Organ podkreślił, że budynek piekarni nie jest budynkiem użyteczności publicznej w rozumieniu powołanego rozporządzenia, dlatego nie może mieć do niego zastosowania przepis § 18 ust. 1 powołanego rozporządzenia, na co wskazywała FH-U "[..]" sp. z o.o.

W odwołaniu od tej decyzji FH-U "[..]" sp. z o.o. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego przez nie zastosowanie § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. oraz art. 35 ust. 1 Upb w związku z brakiem wyliczenia niezbędnych miejsc postojowych przy uwzględnieniu powierzchni i przeznaczenia budynku, naruszenie przepisów prawa procesowego przez nie zastosowanie art. 77 K.p.a. i nie wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego w zakresie ustalenia odpowiedniej liczby miejsc postojowych, oraz art. 7 K.p.a. przez odstąpienie od zbadania, czy inwestor będzie w stanie zapewnić odpowiednią liczbę takich miejsc na własnej działce. Podniesiono również zarzut naruszenia art. 107 K.p.a. i art. 28 ust. 2 Upb przez nie oznaczenie i nie doręczenie decyzji wszystkim właścicielom, użytkownikom wieczystym lub zarządcom nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Po rozpatrzeniu w/w odwołania powołaną na wstępie decyzją z 11 stycznia 2010 r. Wojewoda [..], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 5 ust. 1 i art. 35 ust. 1 Upb, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy uznając, że nie narusza ona prawa. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w aktualnie prowadzonym postępowaniu uzupełniono braki podania i projektu budowlanego, a prawo czynnego udziału w postępowaniu zostało zapewnione wszystkim stronom. Decyzja odpowiadała zakresowi sprecyzowanego wniosku inwestora. Przed jej wydaniem, na podstawie art. 35 ust. 1 Upb, sprawdzono: 1) zgodność projektu z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [..] dla Obszaru Śródmieście, uchwalonego przez Radę Miejską [..] uchwałą nr [..] /03 z dnia [..] września 2003 r. (Dz. Urz. Woj. [..]. Nr [..], poz. 124), 2) zgodność z przepisami techniczno-budowlanymi, 3) kompletność projektu budowlanego oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia określonej w art. 20 ust. 1 pkt 1b Upb, a także zaświadczenia określonego w art. 12 ust. 7 Upb, 4) uprawnienia zawodowe osoby sporządzającej projekt budowlany. Analizując treść projektu organ stwierdził, że pomieszczenie magazynowe z otworem okiennym ma być zlokalizowane w odległości 6 m od sąsiedniej działki nr [..] /13, w sposób zgodny z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Działka posiada dostęp do drogi publicznej. Wobec spełnienia wszystkich warunków, o których mowa w art. 35 ust. 1 i art. 34 ust. 4 Upb, nie można było inwestorowi odmówić wydania żądanego pozwolenia na budowę.

Wojewoda nie podzielił zarzutów odwołania. Za niezasadny uznał zarzut obowiązku oznakowania miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych, podobnie jak kwestię samej liczby miejsc postojowych. Podkreślił, że działka inwestora jest już zabudowana, a postępowanie dotyczy jedynie rozbudowy istniejącego budynku. Rozbudowywany obiekt nie ma charakteru budynku użyteczności publicznej, ani mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego, dlatego nie musiał spełniać zaostrzonych kryteriów dostępności dla osób niepełnosprawnych. Ponadto brak jest przepisów powszechnie obowiązujących, które wskazywałyby na konieczność zapewnienia konkretnej liczby miejsc postojowych. W ocenie Wojewody nie naruszono także przepisu art. 28 ust. 2 Upb, ponieważ w sposób prawidłowy ustalono krąg stron postępowania.

Skargę na powyższą decyzję złożyła reprezentowana przez radcę prawnego FH-U "[..] " sp. z o.o., żądając jej uchylenia wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 6 K.p.a. w związku z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej jako Upzp) przez pominięcie przy ocenie projektu budowlanego postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2. § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Upb w związku z postanowieniami uchwały Rady Miasta [..] nr [..] /02 z dnia [..] grudnia 2003 r. przez zaniechanie wyliczenia niezbędnych miejsc parkingowych w relacji do powierzchni i przeznaczenia budynku,

3. art. 77 K.p.a. przez niedostateczne rozpatrzenie materiału dowodowego, zwłaszcza w zakresie liczby miejsc parkingowych, czego skutkiem było uznanie zgodności projektu z planem miejscowym,

4. art. 107 K.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 Upb przez niedoręczenie decyzji wszystkim właścicielom, użytkownikom wieczystym lub zarządcom nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji,

5. art. 8 K.p.a. przez nieodniesienie się do argumentów przedstawionych w odwołaniu.

W uzasadnieniu skargi przedstawiono uzasadnienie dla wymienionych wyżej zarzutów zwracając uwagę, że plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego i ma charakter powszechnie obowiązujący. Jego postanowienia powinny zostać zatem uwzględnione w toku postępowania. Wymieniony plan miejscowy reguluje bowiem kwestię wskaźników intensywności zabudowy i wprowadza konieczność zapewnienia miejsc parkingowych w obrębie własnej działki. Tymczasem rozbudowa budynku zmniejszy liczbę dostępnych miejsc postojowych, to zaś może spowodować, że klienci piekarni będą zajmowali miejsca parkingowe na sąsiednich działkach, w tym należących do Spółki. Ponadto strona skarżąca uważa, że stronami postępowania powinni być co najmniej wszyscy właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z działką inwestora, a wywodzi to z treści art. 3 pkt 20 Upb i art. 6 ust. 2 pkt 2 Upzp.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [..] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z 21 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wyrokiem z 5 października 2010 r. II SA/Rz 260/10 skargę oddalił. Wskazując na przepis art. 28 ust. 1 i 2 Upb Sąd podkreślił, że ust. 2 tego przepisu jest regulacją szczególną w stosunku do pojęcia strony zawartej w art. 28 K.p.a. Znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania projektowanego obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 Upb należało rozumieć w ten sposób, że przez oddziaływanie to naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego, np. przepisy techniczno- budowlane, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania. Mając na względzie definicję "obszaru oddziaływania obiektu" zawartą w art. 3 pkt 20 Upb, dla jego wyznaczenia należało sięgnąć do szczegółowych przepisów prawnych, w tym techniczno - budowlanych. Jak wyjaśnił Sąd pojęcie to będzie się materializować, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów inwestycji, jej przedmiotu, będą się również konkretyzować odpowiednie normy wynikające z odrębnych przepisów, które będą wytyczać pewną strefę wokół projektowanego obiektu. Przedstawiając parametry planowanej inwestycji Sąd podkreślił, że magazyn i wiata usytuowane będą w odległości 6 m od granicy działki nr [..] /13, co jest zgodne z § 12 ust. 1 rozporządzenia MI z 12 kwietnia 2002 r. Oznaczało to zarazem, że teren działki sąsiedniej nie jest objęty obszarem oddziaływania obiektu, tak magazynu jak i wiaty. To zaś przemawiało za oceną braku po stronie Spółki interesu prawnego w sprawie. Organ odwoławczy powinien co prawda wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., a nie rozpoznać odwołanie Spółki, jednak wada ta nie miała wypływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej FH-U "[..]" sp. z o.o. wyrokiem z 20 marca 2012 r. II OSK 15/11 Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Rzeszowie, rozstrzygając również o kosztach postępowania kasacyjnego. W motywach wyroku NSA podkreślił, że rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji ograniczyło się do przesądzenia, że skarżąca Spółka nie mogła być wobec braku interesu prawnego stroną postępowania administracyjnego, ponieważ działka, której jest użytkownikiem wieczystym nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego zamierzenia budowlanego. Zarzuty skargi skutecznie poddały jednak to rozstrzygnięcie i wyrażoną ocenę w wątpliwość. Przepis art. 28 ust. 2 Upb jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 K.p.a., a przez to pojęcie strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę zostało ograniczone do inwestora oraz właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przeto w ocenie NSA odmowa przyznania skarżącej Spółce statusu strony nastąpiło z naruszeniem art. 28 ust. 2 Upb. Obszar oddziaływania obiektu w znaczeniu art. 3 pkt 20 Upb wyznaczają nie tylko przytoczone przez Sąd I instancji przepisy rozporządzenia określającego warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, regulujące m.in. kwestie odległości w sytuowaniu planowanej inwestycji od działek sąsiednich. Będą nimi również przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisy z zakresu np. ochrony środowiska. Tymczasem ustalenia zawarte w skarżonym wyroku nie nawiązywały do złożonego wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę projektu budowlanego, pomimo że kwestia miejsc parkingowych została przewidziana w projekcie zagospodarowania działki. Odmienną ocenę sądu I instancji od przyjętej przez orzekające w sprawie organy co do obszaru oddziaływania obiektu uznano przeto za wadliwą.

Ponownie rozpoznając sprawę WSA w Rzeszowie prowadzi ją do sygn. II SA/Rz 438/12.

Podczas rozprawy pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał wniesioną skargę i jej zarzuty, domagając się jednocześnie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wyjaśnił, że skarżąca spółka podejmowała doraźne działania wobec klientów uczestnika, którzy zajmowali miejsca parkingowe należące do skarżącej, nie doprowadziły one do zmiany sytuacji, nadto uczestnik – J.W. nie poczuwa się do podjęcia skutecznych działań, mających zapobiec uszczupleniu miejsca parkingowych służących obsłudze piekarni.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego.

W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30.08.2002 r., Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 Ppsa sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Skarga jest uzasadniona, o ile prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim podkreślić należy, że w sprawie zapadł wyrok NSA II OSK 15/11 uchylający uprzedni wyrok WSA w Rzeszowie wydany w granicach tej sprawy – II SA/Rz 260/10, oddalający skargę spółki "[..]" oraz przekazujący sprawę WSA w Rzeszowie do ponownego rozpatrzenia. Zgodnie z art. 190 Ppsa sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez NSA. Z akt sprawy, jak i przebiegu rozprawy nie wynika, aby w sprawie doszło do zmiany prawa czy takiej zmiany stanu faktycznego, która by dezaktualizowała stanowisko wyrażone w sprawie przez sąd kasacyjny.

Będąc zatem związanym poglądem prawnym wyrażonym w wyroku II OSK 15/11 uznać należy, że strona skarżąca – spółka "Merkury" jest legitymowana w niniejszym postępowaniu i była stroną w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę dla uczestnika – J.W.

Wojewoda [..] w uzasadnieniu swej decyzji prezentował m.in. pogląd, wedle którego przez przepisy odrębne, o których mowa w art. 3 pkt 20 Upb nie można rozumieć przepisów Upzp (s. 5 decyzji organu II instancji). Cyt. przepis stanowi, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozmieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Pogląd organu odwoławczego nie zyskał akceptacji sądu kasacyjnego, który pod pojęciem przepisów odrębnych rozumie także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego (por. s. 7 wyroku II OSK 15/11 – k. 112 akt sądowych). Pod pojęciem przepisów z zakresu zagospodarowania przestrzennego rozumieć należy także przepisy zawarte w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego, albowiem z mocy art. 14 ust. 6 Upzp plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego.

Niesporne dla orzekających w sprawie organów było to, że działka przeznaczona pod inwestycję znajduje się w konturze UC 18, dla którego ustalenia obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [..] dla Obszaru Śródmieście uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej [..] z [..].12.2003 r. zawarte w § 10 pkt 17 przewidują, że to teren przeznaczony pod usługi publiczne i komercyjne oraz rzemiosło produkcyjne o oddziaływaniu na środowisko spełniającym wymagania określone w § 4 ust. 1 pkt 3. Z ustaleń tych w ppkt d wynika, że "wymaga się zaspokojenia potrzeb parkingowych związanych z funkcjonowaniem danego obiektu, na własnej działce". Uzasadniając swe rozstrzygnięcie organ odwoławczy wywodził, iż żaden przepis nie nakazuje, aby przy rozbudowie już zabudowanej działki "analizować i wykazywać (uzasadniać obliczeniami") "stosowną do potrzeb" liczbę miejsc postojowych", sformułowanie miejscowego planu w tym aspekcie uznano za postulatywne, a nie obligujące. Wojewoda uznaje, że taki "zapis planu oznacza tylko tyle – jest sygnałem dla potencjalnego inwestora, że nie zostaną one (miejsca parkingowe – uwaga Sądu) zapewnione w przestrzeni publicznej". W świetle oceny zawartej w wyroku NSA II OSK 15/11 wywodów tych nie można zaakceptować. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że w myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 Upb przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska, zaś z pkt 2 cyt. przepisu wynika ponadto nakaz badania zgodności projektu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zasadnie skarżąca spółka eksponuje treść § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim mają odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), wedle którego "Zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne". Ust. 2 cyt. przepisu stanowi, że "Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne". W przedmiotowej sprawie nie wydawano decyzji o warunkach zabudowy, albowiem obowiązuje na tym obszarze miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Sąd nie podziela oceny organu odwoławczego fragmentu obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w aspekcie jego postulatywnego, a nie obligatoryjnego charakteru, wyrażenie "wymaga się zaspokojenia potrzeb parkingowych" nie można uznać li tylko za sugerowanie, aby inwestor liczył się z brakiem zapewnienia mu miejsc parkingowych w przestrzeni publicznej. Inaczej, o ile charakter inwestycji związany jest z obsługą komunikacyjną wymagającą stworzenia lub utrzymania dotychczasowych miejsc parkingowych, rolą organu rozstrzygającego w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę jest wyjaśnić jaka jest realna wielkość tych potrzeb i czy inwestor istotnie potrzeby te zaspokoi na terenie, do którego ma tytuł prawny. Skarżąca spółka w odwołaniu wywodziła, że planowana inwestycja ograniczy niezbędne dla potrzeb funkcjonowania działalności prowadzonej przez inwestora ilość miejsc parkingowych, podnosząc brak wyjaśnienia tej kwestii. Z opisu technicznego przedsięwzięcia wynika jednoznacznie, że rozbudowa pomniejszy teren placu utwardzonego, nie wiadomo jednak jak to wpłynie na liczbę niezbędnych miejsc parkingowych. Do tej argumentacji organ odwoławczy się nie przychylił, nie prowadził w tym kierunku żadnego uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, uznając, że brak jest ku temu podstaw prawnych, co Sąd w świetle wyroku kasacyjnego NSA uznaje za wadliwe. Nie wyjaśniono w szczególności kwestii urządzenia 3 miejsc postojowych, które w projekcie zagospodarowania działki w legendzie mapy opatrzono zapiskiem "na zgłoszenie w II etapie". W świetle tych spostrzeżeń Sąd uznaje za uzasadniony zarzut naruszenia art. 7 i 77 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Upb w aspekcie braku przeprowadzenia dostatecznego postępowania wyjaśniającego w kwestii zgodności zamierzenia inwestycyjnego z treścią obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z cyt. przepisów K.p.a. wynika obowiązek organu podjęcia niezbędnych kroków zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie. Brak jest w aktach ustaleń dowodowych, z których wynikałoby, jakie potrzeby parkingowe wymagane są przy prowadzeniu działalności gospodarczej na działce [..] /16 w [..] przez J. W., czy ewentualna rozbudowa spowoduje likwidację istniejącego miejsca dla potrzeb parkingowych w niedopuszczalnym stopniu, jak zdaje się wywodzić strona skarżąca, kiedy inwestor planuje tzw. "II etap", w ramach którego miałby urządzać 3 miejsca parkingowe. Bez wyjaśnienia tych kwestii rozstrzygnięcie merytoryczne o losach odwołania narusza dyspozycję art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., tj. pozwalającą orzec organowi wyższego stopnia o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.

Sąd nie uznaje natomiast za uzasadniony zarzut o pominięciu innych podmiotów w postępowaniu jako jego stron. Skarżąca spółka wywodzi, że są także inne podmioty, w szczególności osoby władające nieruchomościami sąsiadującymi z działką inwestora, a których nieruchomości znajdować się mają w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Zważywszy na zakres planowanej inwestycji – rozbudowa budynku oraz budowa wiaty w kierunku zbliżenia z działką nr 2309/13, którą włada skarżąca spółka, tylko ona jest obok inwestora stroną postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę.

Prowadząc ponownie postępowanie Wojewoda [..] rozważy dopuszczalność przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie w kierunku wskazanym niniejszym wyrokiem albo zleci przeprowadzenie tego postępowania organowi I instancji (art. 136 K.p.a.). Zasadne będzie rozważenie przeprowadzenia rozprawy, gdyż zachodzić może potrzeba uzgodnienia spornych interesów stron (art. 89 § 2 K.p.a.). Uznając, że skarżony organ dopuścił się naruszeń przepisów o postępowaniu administracyjnym, innych niż dające podstawę do wznowienia postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa), należało zaskarżoną decyzję uchylić. Wynik dodatkowego postępowania wyjaśniającego będzie miał znaczenie dla kierunku rozstrzygnięcia organu odwoławczego.

Klauzulę ochrony tymczasowej podjęto na podstawie art. 152 Ppsa, o kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 Ppsa, uwzględniając wniosek pełnomocnika strony skarżącej o ich zasądzenie.