Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 670/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg,, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.), Protokolant Jolanta Pociejowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 8 lutego 2012 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wymeldowanie z miejsca pobytu stałego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przez A. K. (dalej: skarżący) jest decyzja z dnia [...], nr [...] Wojewody [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. nr 139, poz. 993 ze zm.), dalej: ustawa utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...], nr [...] orzekająca o wymeldowaniu skarżącego żony S. K. oraz ich dzieci G. i W. K. z miejsca pobytu stałego w miejscowości K. nr 15, gmina M., w części dotyczącej skarżącego.

Postępowanie w sprawie wymeldowania skarżącego z miejsca pobytu stałego z lokalu położonego w miejscowości K. nr 15, w trybie art. 15 ust. 2 ustawy wszczęte zostało na wniosek H. K. Wnioskodawca podał, że skarżący wraz z rodziną wyjechał do Irlandii ponad dwa lata temu. W związku z czym nie zamieszkują w przedmiotowym lokalu.

W trakcie prowadzonego postępowania H. K. utracił przymiot strony, ponieważ w dniu 21 sierpnia 2009 r. sprzedał swoje udziały w nieruchomości rolnej, stanowiącej działkę nr [...], zabudowaną budynkiem mieszkalnym, stodołą i szopą murowaną, położoną w K., gmina M. na rzecz K. Z. i R. G. Nowi właściciele nieruchomości podtrzymali żądanie poprzedniego właściciela w sprawie o wymeldowanie skarżącego z miejsca pobytu stałego.

Po przeprowadzeniu postępowania, Wójt Gminy M. wydał w dniu [...] decyzję nr [...] orzekającą o wymeldowaniu A. i S. K., oraz ich małoletnich dzieci z miejsca pobytu stałego.

Od powyższej decyzji pełnomocnik skarżącego złożył odwołanie kwestionując jej zasadność. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy M.

Pełnomocnik skarżącego zaskarżył decyzję Wojewody [...] z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Wyrokiem z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 267/10 WSA we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Wójt Gminy decyzją z dnia [...], nr [...] orzekł o wymeldowaniu skarżącego, S. K. oraz ich małoletnich dzieci tj. G. i W. z miejsca pobytu stałego, gdyż uznał, że wymienione osoby spełniły przesłanki do wymeldowania określone w art. 15 ust. 2 ustawy.

Od powyższej decyzji pełnomocnik skarżącego wniósł odwołanie podnosząc, że organ I instancji narusza prawo procesowe, poprzez niewłaściwe zawiadomienie o przeprowadzeniu czynności, oraz poprzez błędne ustalenia stanu faktycznego.

Organ odwoławczy po rozpatrzeniu sprawy w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy stwierdził, co następuje.

Normą prawa materialnego, będącą podstawą zaskarżonej decyzji jest art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z jego postanowieniami, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Oceniając przesłanki wymeldowania należy mieć na względzie uregulowanie zawarte w art. 1 ust. 2 ustawy, stosownie do którego ewidencja ludności polega na rejestracji danych m.in. o miejscu pobytu osób. Oznacza to, że ewidencja służy jedynie do odzwierciedlenia stanu faktycznego i dostarcza wiedzy m.in. o rzeczywistym miejscu pobytu obywatela i w żaden sposób nie wiąże się ze sferą praw do lokalu bądź zajmowanego pomieszczenia. Mechanizm wymeldowania polega na usuwaniu informacji o zameldowaniu, jeżeli informacja ta przestaje obrazować wynikający z uprzedniego zgłoszenia stan rzeczy. Również istotne znaczenie ma art. 6 ust. 1 ustawy stanowiący, iż pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Z tej definicji wynika, że do uznania pobytu danej osoby za pobyt stały niezbędne jest fizyczne zamieszkiwanie pod oznaczonym adresem oraz wola stałego przebywania w takim lokalu, w którym koncentrują się sprawy życiowe osoby, we wszystkich aspektach tj. rodzinne, zawodowe, społeczne.

W rozpatrywanej sprawie trzeba bowiem zwrócić uwagę, że na gruncie wskazanych wyżej regulacji ważny jest nie tylko sposób opuszczenia dotychczas zajmowanego lokalu tzn. czy miało ono charakter dobrowolny i trwały, ale także, czy osoba zainteresowana uzewnętrznia swoją wolę powrotu do lokalu, w którym jest zameldowana. Sama wola powrotu do lokalu, gdy nie ma innych okoliczności faktycznych potwierdzających zamiar przebywania w miejscu pobytu stałego jest niewystarczająca i nie stanowi o braku przesłanek do wymeldowania przewidzianych w art. 15 ust. 2 ustawy.

W niniejszej sprawie zgromadzony materiał dowodowy, na który składają się oświadczenia stron postępowania i przesłuchania świadków dają podstawę do uznania, że skarżący opuścił lokal położony w K. nr [...], w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Bezspornym jest, że wyżej wymieniony nie zamieszkuje w lokalu od kilku lat, kiedy to wyjechał z rodziną do Irlandii, a decyzję o zmianie miejsca zamieszkania podjął dobrowolnie. Nie kwestionuje tego faktu sam skarżący. W oświadczeniu z dnia 3 grudnia 2009 r. zeznał, że 6 lat temu wyjechał za granicę w celach zarobkowych. W tzw. międzyczasie H. K. - ojciec wymienionego sprzedał sporną nieruchomość, a obecni właściciele przeprowadzają remont. Tego faktu także nie kwestionuje. W pisemnym oświadczeniu z dnia 4 maja 2011 r. podał, że "(...) osobiście zgłosiłem się pod koniec września 2010 r. i stwierdziłem, że lokal który zajmowałem nie istnieje, a w budynku prowadzony jest remont kapitalny, natomiast meble, sprzęt domowy i odzież przechowane są w bardzo złych warunkach (...)".

Wskazano, że zameldowanie stanowi tylko rejestrację danych i powinno odpowiadać stanowi faktycznemu. W konkretnym przypadku organ ustalił, że skarżący od kilku lat swoje sprawy osobiste koncentruje poza granicami kraju, gdzie zamieszkuje wraz z rodziną, tam pracuje, posiada mieszkanie, płaci podatki, korzysta ze służby zdrowia i ubezpieczeń. Nie można wobec tego przyjąć, iż posiada centrum życiowe w miejscowości K. nr [...].

W świetle ustawy obowiązek meldunkowy, obejmujący zameldowanie i wymeldowanie się z pobytu stałego lub czasowego, wynika z przepisów prawa i nie wymaga konkretyzacji w decyzjach administracyjnych. Zarówno zameldowanie, jak i wymeldowanie z pobytu stałego i czasowego jest jedynie rejestracją danych o miejscu pobytu osoby co oznacza, że nie rodzi ono ani nie pozbawia uprawnień do lokalu. Organ meldunkowy jedynie gromadzi informacje w postaci danych o miejscu pobytu konkretnej osoby. Na tej podstawie ewidencja ludności rejestruje faktyczne dane dotyczące miejsca pobytu osoby. Ewidencja ludności nie odzwierciedla stanu prawnego lokalu, a jedynie fakt przebywania w nim danej osoby.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Charakter ewidencji ludności oraz przytoczona regulacja art. 15 ust. 2 ustawy prowadzą do wniosku, że w sprawach związanych z wymeldowaniem organy administracji uprawnione są jedynie do badania czy określona osoba faktycznie opuściła lokal i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się oraz czy opuszczenie to ma charakter dobrowolny i trwały. Tym samym źródłem powinności organu administracji publicznej dokonania wymeldowania jest sam fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego przez osobę podlegającą wymeldowaniu, niezależnie od tego czy posiada ona uprawnienie do przebywania w tymże miejscu. Organy orzekające o obowiązku meldunkowym nie rozstrzygają przy tym w przedmiocie tytułu prawnego do przebywania w danym lokalu. Spełnienie przesłanki opuszczenia przez osobę, której dotyczy wniosek o wymeldowanie z dotychczasowego miejsca pobytu stałego następuje wówczas, gdy jest ono dobrowolne tj. wynika z jej własnej woli, a nie z powodu bezprawnych zachowań innych osób oraz ma charakter trwały. Jednocześnie za równoznaczną z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy uznawana jest sytuacja, w której zmiana miejsca pobytu osoby dotychczas zameldowanej w danym lokalu nastąpiła na skutek zachowania innej osoby, ale osoba zameldowana nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych (np. powództwo do sądu cywilnego o przywrócenie naruszonego posiadania, zgłoszenie organom ścigania). Z akt sprawy wynika, że skarżący nie występował do sądu z takim powództwem. Brak skutecznych działań strony w powyższym zakresie uważa się zatem za równoznaczne z dobrowolnym opuszczeniem lokalu.

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących faktu, że nieruchomość w K. nr [...] jest domem rodzinnym skarżącego, do którego wraca i chce w nim przebywać nie zasługuje na uwzględnienie. Deklarowanie przez skarżącego woli zamieszkiwania w spornym lokalu nie daje podstawy do uznania, że faktycznie lokal ten stanowi miejsce pobytu stałego skarżącego. Dla potrzeb ewidencji ludności podstawowym kryterium oceny zamieszkania w lokalu, jest rzeczywiste ześrodkowanie w nim interesów życiowych. Ponadto w przedmiotowej sprawie nie bez znaczenia jest fakt, że od dnia 21 sierpnia 2009 r. nieruchomość ma nowych właścicieli i trudno dać wiarę, że zgodzą się na powrót i ponownie zamieszkanie skarżącego w lokalu.

W myśl natomiast art. 15 ust. 3 ustawy osoba, która wyjeżdża za granicę na okres dłuższy niż 3 miesiące, jest obowiązana zgłosić swój wyjazd oraz powrót właściwemu ze względu na miejsce pobytu stałego organowi. Zgłoszenie wyjazdu dokonuje się najpóźniej w dniu opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu, a zgłoszenia powrotu- najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia powrotu. Zaniechanie wykonania obowiązku zgłoszenia wyjazdu za granicę, o jakim mowa w art. 15 ust. 3 ustawy, nie ma wpływu na ustalenie przesłanek z art. 15 ust. 2 ustawy do wymeldowania z pobytu stałego, to jednak wyjazd za granicę - w okolicznościach konkretnej sprawy - nie zawsze stanowi okoliczność uniemożliwiającą wymeldowanie z pobytu stałego. Wyjazd z kraju do innego państwa może być wynikiem opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Podobnie, pobyt poza granicami Polski może być uznany za opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, jeśli osoba przebywającą poza granicami Polski nie skorzystała we właściwym czasie ze środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu. W takim przypadku wyjazd z Polski do innego państwa i pobyt w tym kraju, przy jednoczesnej bezczynności osoby, która opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego w Polsce - w zakresie podejmowania środków prawnych w celu przezwyciężenia przeszkód w swobodnym korzystaniu z lokalu - można uznać za dobrowolne opuszczenie miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Sam fakt pobytu za granicą nie stwarza podstaw do wymeldowania. Jeśli jednak towarzyszą temu okoliczności wskazujące na dobrowolne opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu czasowego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy to wówczas pobyt za granicą nie stanowi przeszkody w wymeldowaniu z dotychczasowego miejsca pobytu stałego w Polsce.

Podkreślono, że w aktach sprawy znajduje się także ugoda zawarta w dniu 21 maja 2010 r. przed Sądem Rejonowym w J. pomiędzy skarżącym a H. K. dotycząca polubownego załatwienia sprawy. Z powyższej ugody wynika, że H. K. zobowiązuje się zapłacić do dnia 28 maja 2010 r. na rzecz skarżącego kwotę 31.000 zł., zaś skarżący oświadcza, że powyższe świadczenie wyczerpuje w całości jego roszczenia względem pozwanego w zakresie niniejszej sprawy (wymeldowania z lokalu). Z powyższego wynika, iż skarżącemu nie zależy faktycznie na zamieszkiwaniu w lokalu położonym w K. nr [...], lecz tylko na utrzymaniu zapisu o stałym zameldowaniu w miejscu pobytu stałego. Zdaniem organu odwoławczego o kwalifikacji pobytu decyduje bowiem nie tylko treść werbalna oświadczenia, ale również okoliczności faktyczne wskazujące na rzeczywisty zamiar określonej osoby.

Odnosząc się do kwestii zaniedbań organu I instancji w zakresie powiadomień i doręczeń wezwań do stawiennictwa w Urzędzie Gminy M. wyjaśniono, że faktycznie "późno" korespondencja była odbierana przez pełnomocnika. Zdaniem organu odwoławczego wynika to z faktu, że w dacie wysyłania zawiadomień do pełnomocnika organ I instancji nie posiadał informacji o nowym adresie Kancelarii Adwokackiej. Zgodnie z art. 41 § 1 k.p.a. w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu. § 2. W razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1 doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny. Jednakże pierwsze pismo, tj. informację o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia pełnomocnik skarżącego odebrał i miał wiedzę o toczącym się postępowaniu. Dlatego też w każdym czasie - osobiście lub pisemnie mógł zgłosić się do organu celem uzyskania informacji o toczącym się postępowaniu. Natomiast pomimo prawidłowego poinformowania przez organ I instancji o zakończeniu postępowania w przedmiotowej sprawie i możliwości zapoznania się z zebranym materiałem, pełnomocnik skarżącego nie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia.

Zgodnie z art. 9 ust. 2b ustawy, zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Ewidencja ludności służy zatem tylko zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkiwania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego poprzez rejestrowanie uprawnień do lokalu przez organ meldunkowy. W tym stanie sprawy zarzut skargi dotyczący naruszenia zaskarżoną decyzją art. 15 ust. 2 ustawy uznano za niezasadny.

Wolę wewnętrzną osoby co do jej miejsca zamieszkania określa się na podstawie obiektywnych możliwych do stwierdzenia okoliczności faktycznych. Te zaś w przypadku skarżącego wykazały, że jego wolą jest koncentrowanie spraw życiowych poza lokalem położonym w K. nr [...]. W tym stanie rzeczy okoliczność, iż wyżej wymieniony zamierza powrócić do kraju w bliżej nieokreślonej przyszłości nie uzasadnia uznania, iż sporny lokal stanowi miejsce stałego pobytu skarżącego, a co za tym idzie, nie uzasadnia utrzymania w dokumentach ewidencji ludności zapisu o stałym zameldowaniu skarżącego pod tym adresem.

Zdaniem organu odwoławczego okres ponad 7 lat pracy i zamieszkiwania za granicą, obecnie z żoną i dziećmi jest wystarczająco długi, żeby można było zasadnie twierdzić, że skarżący opuścił przedmiotowy lokal w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy pomimo, że czasami przyjeżdża do Polski w odwiedziny.

W związku z tym, że skarżący po opuszczeniu miejsca pobytu stałego nie dokonał obowiązku wymeldowania się określonego w treści art. 15 ust. 1 ustawy, organ ewidencji ludności zobligowany został do rozstrzygnięcia tej kwestii decyzją administracyjną na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję pełnomocnik skarżącego wniósł o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucił niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, a przez to naruszenie prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 10 k.p.a. poprzez nieprawidłowe doręczenie pełnomocnikowi zawiadomień o przeprowadzanych czynnościach i tym samym pozbawienie skarżącego prawa do czynnego udziału w postępowaniu, naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 2 ustawy, poprzez błędne uznanie, że skarżący swoim działaniem wypełnił tę normę, a także naruszenie art. 2 w zw. z art. 37 ust. 1 i art. 8 ust. 2 Konstytucji RP z uwagi na to, że w wyniku wydania decyzji nie urzeczywistniono zasady sprawiedliwości społecznej poprzez uznanie, że skarżący wraz z swoją rodziną opuścili miejsce stałego zameldowania i trwale zerwali więzi z dotychczasowym miejscem zamieszkania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację faktyczną i prawną powołaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie decyzji może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami – zwana dalej p.p.s.a.). Istotnym jest także, że rozstrzygając daną sprawę sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa a zakres jego procedowania wytyczają granice danej sprawy oraz zakaz reformationis in peius (art. 133 i 134 § 1 i 2 p.p.s.a).

W ocenie Sądu skarga jest zasadna, bowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca Wójta Gminy z dnia [...], naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 15 ust. 2 ustawy, stanowiącego podstawę materialnoprawną zakwestionowanego rozstrzygnięcia, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Przez "opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu" należy rozumieć takie opuszczenie, które jest dobrowolne i ma charakter trwały (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24.02.2006r., sygn. akt: II OSK 561/05, LEX nr 194344). O trwałości opuszczenia miejsca pobytu świadczy zamiar zainteresowanej osoby założenia w nowym miejscu ośrodka swoich spraw osobistych, rodzinnych i majątkowych oraz brak woli powrotu do miejsca swojego dotychczasowego zameldowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22.04.2008r., sygn. akt: III SA/Łd 643/07, LEX nr 488539). Przy ocenie zamiaru opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu winno się uwzględnić wszystkie okoliczności faktyczne konkretnej sprawy.

Z akt administracyjnych wynika, że skarżący wraz z rodziną opuściła dom rodzinny w miejscowości K.

Bezspornym jest, że wyżej wymieniony nie zamieszkuje w lokalu od kilku lat, kiedy to wyjechał z rodziną do Irlandii, a decyzję o zmianie miejsca zamieszkania podjął dobrowolnie. Nie kwestionuje tego faktu sam skarżący. W oświadczeniu z dnia 3 grudnia 2009 r. ze podał, że 6 lat temu wyjechał za granicę w celach zarobkowych. W tzw. międzyczasie ojciec skarżącego H. K. wymienionego sprzedał sporną nieruchomość, a obecni właściciele przeprowadzają remont. Tego faktu także nie kwestionuje. W pisemnym oświadczeniu z dnia 4 maja 2011 r. podał, że "(...) osobiście zgłosiłem się pod koniec września 2010 r. i stwierdziłem, że lokal który zajmowałem nie istnieje, a w budynku prowadzony jest remont kapitalny, natomiast meble, sprzęt domowy i odzież przechowane są w bardzo złych warunkach (...)".

Z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynika, że opuszczenie przez skarżącego i jego rodzinę miejsca, w którym pozostaje zameldowana na pobyt stały, nie miało charakteru trwałego. Wskazuje na to całokształt okoliczności rozpoznawanej sprawy. Jak wynika bowiem z wyjaśnień strony, zawartych w piśmie z dnia 3.12.2009 r., jak i wystąpienie pismem z dnia 23.02.2010 r. do Wójta Gminy M. o przydzielenie lokalu mieszkalnego jego wyjazd za granicę ma charakter czasowy i spowodowany jest sytuacją materialną. Podjęcie zatrudnienia w Irlandii pozwala skarżącemu na poprawienie sytuacji materialnej rodzinny. W odwołaniu skarżący podał, że miejsce jego zameldowania stałego w miejscowości K. nr [...] jest od kilkunastu lat jego rodzinnym domem do którego wraca i chce w nim przebywać. Jest to miejsce, gdzie znajduje się jego rodzinna i przyjaciele, stanowi centrum jego życia, pomimo wyjazdu w celach zarobkowych. Nigdy nie opuścił powyższego miejsca bez zamiaru powrotu. Poświęcił wiele pracy i nakładów finansowych, żeby mieć możliwość mieszkania pod powyższym adresem. Z tej racji brak podstaw by przyjąć, że skarżący zerwała wszelkie związki z dotychczasowym miejscem zamieszkania i "opuściła" je w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy. Samo opuszczenie danej nieruchomości w związku z czasowym wyjazdem z kraju w celu zarobkowym nie uprawnia – wbrew twierdzeniom organu odwoławczego – do wymeldowania z dotychczasowego miejsca stałego pobytu w kraju (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26.06.2008r., sygn. akt: IV SA/Wa 601/08, LEX nr 512288, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22.04.2008r., sygn. akt: III SA/Łd 643/07, LEX nr 488539). Jednocześnie zaniechanie wykonania obowiązku zgłoszenia wyjazdu za granicę, nałożonego art. 15 ust. 3 ustawy, nie ma żadnego wpływu na ustalenie przesłanek wymeldowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 07.12.2005r., sygn. akt: II OSK 302/05, LEX nr 190969). Należy również podkreślić, że wykonywanie pracy poza miejscem pobytu stałego ustawodawca uznaje jedynie za przesłankę uzasadniającą obowiązek zameldowania na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące (art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy). Dlatego nawet długotrwałe opuszczenie miejsca stałego zameldowania i wyjazd za granicę w celach zarobkowych nie stanowi przeszkody do utrzymania dotychczasowego zameldowania stałego.

Powołana przez organu ugoda zawarta w dniu 21 maja 2010 r. przed Sądem Rejonowym w J. pomiędzy skarżącym a H. K. dotycząca polubownego załatwienia sprawy (wymeldowania z lokalu) nie ma znaczenia dla sprawy wymeldowania, ponieważ jest sprawą cywilnoprawną.

W konsekwencji nie sposób podzielić stanowiska Wojewody o konieczności wymeldowania skarżącego z miejsca pobytu stałego z lokalu położonego w miejscowości K.

W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji