Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 933/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-11-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.S. i R.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: odrzucić skargę M.S.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 23 lipca 2010 r. M.S. i R.S. wnieśli

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w K.) skargę na decyzję tegoż organu oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia. Skarga ta została podpisana jedynie przez R.S.

Wobec powyższego na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia

30 sierpnia 2010 r. wezwano skarżącą MS. do usunięcia braku formalnego skargi przez jej podpisanie bądź złożenie podpisanego przez nią egzemplarza skargi – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie wskazano, że pod skargą podpisał się jedynie R.S.

Ponadto wezwano oboje skarżących do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi.

Przesyłkę adresowaną do skarżącej M.S. zawierającą wezwanie

do usunięcia braku formalnego skargi oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia solidarnie wpisu awizowano w dniu 2 września 2010 r., na skutek nieobecności skarżącej

w miejscu jej zamieszkania, a następnie awizowano powtórnie w dniu 10 września

2010 r., również pod jej nieobecność. W dalszej kolejności, wobec nie odebrania przesyłki

w terminie, Urząd Pocztowy w G. dokonał jej zwrotu do tutejszego Sądu.

Wpis od skargi został uiszczony w terminie. Brak formalny skargi do chwili obecnej nie został usunięty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym,

a zatem musi odpowiadać wymaganiom stawianym przez art. 46 ppsa wszystkim pismom w postępowaniu sądowym oraz zawierać dodatkowe elementy określone w art. 57 § 1

pkt 1-3 ppsa. W myśl więc art. 46 § 1 pkt 4 ppsa każde pismo strony powinno zawierać

m. in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.

Wezwanie o uzupełnienie powyższego braku stanowi zatem wezwanie

o uzupełnienie braku formalnego skargi, o którym mowa w art. 49 ppsa. Zgodnie

z jego treścią, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia jej braków obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, do jej odrzucenia. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż termin wyznaczony wezwaniem upłynął skarżącej M.S. bezskutecznie. Stosownie bowiem

do art. 73 ppsa w razie niemożności doręczenia pisma składa się je na okres czternastu dni w placówce pocztowej (§ 1), pozostawiając dwukrotnie zawiadomienia o tym m. in.

w skrzynce pocztowej (§ 2 i 3), przy czym doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia wskazanego okresu (§ 4) . W konsekwencji uznać trzeba, że doręczenie wezwania skarżącej nastąpiło

z dniem 16 września 2010 r., a co za tym idzie, że zakreślony w wezwaniu termin

do uzupełnienia przez M.S. braku formalnego skargi upłynął z dniem

23 września 2010 r. Wobec powyższego skargę M.S. należy odrzucić i dlatego Sąd

na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.