Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 865/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1, art. 156 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Protokolant sekr. sąd. Elwira Massel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem złożonym z dnia [...] roku obecnie skarżący J. M. zwrócił się do Starostwa Powiatowego w Z. o wydanie prawa jazdy kategorii B. We wniosku skarżący oświadczył m.in., że nie został orzeczony w stosunku do niego prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów, że nie ma zatrzymanego prawa jazdy, nie ma cofniętego uprawnienia do kierowania pojazdami, a także, że przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez co najmniej 185 dni w każdym roku kalendarzowym. Do wniosku zostały dołączone: dowód uiszczenia opłaty, zaświadczenie o ukończeniu szkolenia, potwierdzenia zameldowania cudzoziemca na pobyt czasowy oraz zaświadczenie Wojewody [...] o zarejestrowaniu pobytu obywatela Unii Europejskiej.

W toku postępowania organ pierwszej instancji zwrócił się pismem z dniu [...]roku do K. B. we F.(właściwego organu niemieckiego w sprawach praw jazdy) z zapytaniem, czy skarżący posiada uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi oraz czy posiada niemieckie prawo jazdy. W odpowiedzi na to pismo, pismem z dnia [...] roku K.B. poinformował, że skarżący nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy, a ponadto poddał w wątpliwość okoliczność, czy skarżący rzeczywiście posiada miejsce zamieszkania w RP wskazując przy tym na art. 7 ust. 1 lit. b) Dyrektywy Rady EWG z dnia 29 lipca 1991 roku, Nr 91/439/EWG w sprawie praw jazdy (Dz.U.UE.L. Nr 237, poz. 1 z późn. zm.). Ponadto dołączono wydruk informacji nadesłanej przez Prokuraturę w K., z której wynika, że wobec skarżącego orzeczono prawomocnie w dniu [...] r. zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres [...] miesięcy.

Postanowieniem z dnia [...] r. Starosta Z. przekazał sprawę według właściwości Staroście W. wobec stwierdzenia, że skarżący zamieszkuje na terenie Powiatu W.

Decyzją z dnia [...] roku, Nr [...], Starosta W. odmówił skarżącemu wydania wnioskowanego prawa jazdy. Jako materialno-prawną podstawę takiego rozstrzygnięcia organ wskazał art. 97 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2005 roku, Nr 108, poz. 908 z późn. zm.). W uzasadnieniu organ stwierdził, że z pisma [...] organu do spraw praw jazdy wynika, iż skarżący ma zatrzymane uprawnienia do kierowania w [...] na mocy wyroku sądowego z powodu prowadzenia pojazdu pod wpływem alkoholu. Z kolei zgodnie z art. 97 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym kierujący nie może posiadać dwóch ważnych krajowych praw jazdy.

Na skutek wniesionego od tej decyzji odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...]r. odmówiło przywrócenia wnioskowanego terminu, a następnie postanowieniem z dnia [...]r. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Wobec nie wniesienia skargi na żadne z tych postanowień, stały się one prawomocne.

Wnioskiem z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącego zwrócił się do Starosty W. o wydanie prawa jazdy powołując się na dokumenty zawarte w aktach sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] r. Dołączył dodatkowo wniosek skarżącego sporządzony na urzędowym formularzu oraz aktualne potwierdzenie zameldowania cudzoziemca na pobyt czasowy.

W toku tego postępowania na żądanie organu uzupełniono materiał dowodowy, a ponadto złożono wyjaśnienia (przez skarżącego oraz przez jego pełnomocnika) na okoliczność, że sprawa ta nie jest tożsama ze sprawą zakończoną decyzją z dnia [...] r. Podkreślono w tych wyjaśnieniach, że skarżący w chwili obecnej nie posiada żadnego ważnego prawa jazdy, co skutkować winno brakiem przeszkód do wydania mu prawa jazdy, o które się ubiega.

Rozpoznając ten wniosek organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] r., Nr [...], umorzył postępowanie w sprawie. Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia wskazano art. 105 § 1 kpa w związku z art. 156 § 1 pkt 3 kpa, a także przepisy Prawa o ruchu drogowym.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że przedmiotowa sprawa jest tożsama że sprawą zakończoną prawomocną decyzją tego organu z dnia [...] r. Organ obszernie przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i skonstatował, że stan faktyczny i prawny nie uległ zmianie w stosunku do stanu ustalonego w tamtym postępowaniu, a wydanie decyzji merytorycznej dotknięte byłoby kwalifikowana wadą nieważności. Wywiódł także, że brak było podstaw do wydania prawa jazdy w sytuacji, w której skarżący posiadał uprawnienia w innym kraju Unii Europejskiej.

W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik skarżącego wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił rażące naruszenie podstawowych konstytucyjnych praw strony, praw obywatela Unii Europejskiej do realizacji podstawowych wolności i swobód gwarantowanych w traktatach oraz zasad polskiego systemu prawa, gwarantowanych praw podmiotowych człowieka i obywatela, a także zasad wspólnotowego prawa każdego obywatela Unii Europejskiej do dobrej administracji.

W uzasadnieniu powołano przepisy prawa krajowego, jak i wspólnotowego próbując wykazać, że brak było przeszkód do wydania skarżącemu wnioskowanego prawa jazdy.

Rozpoznając to odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko organu pierwszej instancji co do faktu, ze sprawa już raz została rozpoznana i zakończona ostateczną decyzją administracyjną, co przy takim samym stanie prawnym i faktycznym czyniło ponowne postępowanie w tej sprawie bezprzedmiotowym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik skarżącego podniósł podobne zarzuty jak w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Dodatkowo zarzucił nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego, zaniechanie rozpoznania w postępowaniu odwoławczym zarzutów skarżącego co do istoty sprawy, a ponadto wydanie decyzji z naruszeniem art. 268a kpa przez osobę nieuprawnioną, która osobiście była zainteresowana przedmiotem sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i odwołał się do argumentacji jaką zaprezentował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, wydane zostały w ocenie składu orzekającego zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że Sąd nie był władny do objęcia kontrolą decyzji organu pierwszej instancji z dnia 26 marca 2008 r., ani tez postanowień organu odwoławczego z dnia 3 i 9 czerwca 2008 r. Te orzeczenia zyskały bowiem przymiot prawomocności i pozostają w obrocie prawnym. Ewentualne ich wzruszenie mogłoby nastąpić jedynie w jednym z nadzwyczajnych trybów przewidzianych przepisami kpa, co jednak jak wynika z akt sprawy nie nastąpiło.

W tym stanie rzeczy Sąd podziela argumentację organów obu instancji, że w istocie wniosek skarżącego z dnia [...] r. dotyczył sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Ani z akt sprawy, ani też z twierdzeń skarżącego i jego pełnomocnika nie wynika, aby stan faktyczny lub prawny uległ zmianie od czasu wydania poprzedniego rozstrzygnięcia. Zarzuty skarżącego kierowane w stosunku do zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji, jak i do decyzji ją poprzedzającej są zarzutami merytorycznymi odnoszącymi się do istoty sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] r. Nie mogły zatem być brane pod uwagę w ponownym postępowaniu, albowiem w przeciwnym wypadku doszłoby do naruszenia zasady trwałości decyzji administracyjnych. Ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy doprowadziłoby do wydania decyzji nieważnej, co wprost wynika z art. 156 § 1 pkt 3 kpa.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić przyjdzie, że postępowanie zainicjowane ponownym wnioskiem skarżącego z dnia [...] r. było postępowaniem bezprzedmiotowym, co uzasadniało podjęcie rozstrzygnięcia w oparciu o art. 105 § 1 kpa. Z tych też względów Sąd nie może się odnieść do merytorycznych zarzutów skargi, albowiem dotyczą one sprawy zakończonej ostateczną i prawomocną decyzją, która nie została poddana kontroli sądowoadministracyjnej.

Odnosząc się z kolei do formalnych zarzutów skargi stwierdzić przyjdzie, iż również one nie znajdują uzasadnienia w treści zebranego w sprawie materiału. W sprawie zostały zgromadzone wystarczające dowody pozwalające na wydanie rozstrzygnięcia. W szczególności materiał ten pozwalał jednoznacznie stwierdzić, że rozpoznawana sprawa jest tożsama ze sprawą zakończoną poprzednio wydaną decyzją ostateczną. O ile nawet organ odwoławczy nie ustosunkował się do wszystkich merytorycznych zarzutów odwołania, o tyle okoliczność ta pozostaje bez wpływu na wynik w niniejszej sprawie. Jak już wyżej zaznaczono, organ odwoławczy nie rozpoznawał sprawy co do meritum. Przedmiotem odwołania nie była bowiem decyzja o odmowie wydania prawa jazdy lecz decyzja o umorzeniu postępowania wydana na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Wskazywane przez skarżącego naruszenie art. 268a kpa przez organ pierwszej instancji nie znajduje jakiegokolwiek potwierdzenia w zgromadzonym materiale. Wskazać przyjdzie w szczególności, że z treści decyzji organu pierwszej instancji wynika, że podpisany pod tą decyzją Naczelnik Wydziału Komunikacji i Transportu A. Ł. działał z upoważnienia organu tj. Starosty W. Podniesione w skardze w stosunku do tej osoby zastrzeżenia nie dyskryminują jej upoważnienia do działania w imieniu Starosty. Co najwyżej mogłyby stanowić okoliczności uzasadniające wystąpienie z wnioskiem o wyłączenie pracownika organu, jednakże wniosek taki nie został złożony na żadnym etapie postępowania. Samo złożenie takiego wniosku nie przesądzałoby zresztą o jego zasadności.

Mając wszystko powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji po myśli art. 151 p.s.a.