Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 264/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Pietrasik Sędziowie: sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant: starszy asystent sędziego Agnieszka Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2016r. sprawy ze skargi "B. " sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2011r., od kwietnia 2011r. do września 2011r. oraz od listopada 2011r. do marca 2012r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2015r., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej

w G. określił Spółce B. Sp. z o.o. z siedzibą w B., Ł. 8 - zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za następujące miesiące roku 2011 tj. za : styczeń i od kwietnia do września oraz za listopad do grudnia 2011. Organ ten określił również zobowiązanie w tym podatku za rok 2012 za okres od stycznia do marca 2012r.

Podstawę wydania zaskarżonej decyzji następujący stan faktyczny, ustalony przez organy podatkowe. Organy stwierdziły, że Spółka ww. okresie zawyżyła podatek naliczony w łącznej wysokości 221.656 zł., zawarty w 30 fakturach VAT, wykazujących nabycie usług, wystawionych przez dwie firmy należące do P. tj. przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe P. P. J. G. gm. D. - 1 faktura - VAT o wartości 7.130 zł. oraz przez firmę I. Sp. z o.o. – W. - 23 faktury , VAT o wartości 163.737 zł. Kolejnym podmiotem, którego 6 faktur o łącznej wartości brutto 271.160,86 zł, ( VAT 50.788,60 zł.) organ uznał za nierzetelne była firma H.-B. H. P. z siedzibą w G..

Zdaniem organu zakwestionowane faktury wystawione przez te firmy nie odzwierciedlały faktycznie przeprowadzonych transakcji. Zakwestionowane faktury miały dokumentować :

. Przygotowanie ofert przetargowych oraz kosztorysów ofertowych i podwykonawczych;

. Rozliczenie budowy kosztorysów w m. M. ;

. Roboty budowlane na stadionie ARKA w G.;

. Osadzanie stolarki okiennej G. – Szpital Zakaźny;

. Prace budowlane i roboty wykończeniowe Port Lotniczy – G. Terminal II

. Prace budowlane w B. w Centrum Onkologii – budowa rehabilitacji;

. Prace wg protokołów odbioru z dnia 21.09.2011 r. i 26.09.2011 r.,

. Prace budowlane i żelbetonowe B. – "U. ";

. Roboty wykończeniowe G. lotnisko im. Wałęsy.

Firma H. – B. H. P. miała wykonać na tych samych obiektach następujące prace :

. Roboty budowlane terminal lotniska G.;

. Roboty wykończeniowe terminal lotniska G. lotnisko im. L. Wałęsy ;

. Roboty żelbetonowe w U. B. oraz w hali produkcyjnej.

W odwołaniu skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji

w całości, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów ustawy z dnia

29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613), dalej Op.

w szczególności: art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188,

art. 190 § 1 i § 2, art. 191, art. 193 § 1, art. 197 § 1, art. 199a § 3 i art. 210 § 4 tejże ustawy.

Decyzją z dnia [...] marca 2016r., Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ, jako podstawę prawną wskazał ustawę z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), dalej: "ustawa o VAT". Organ podał, że zgodnie z treścią art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Organ podał, że dowody zebrane przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej wskazują na to, iż wystawcy zakwestionowanych faktur, nie prowadzili w rzeczywistości działalności gospodarczej, lecz celowo stwarzali pozory jej prowadzenia.

Organ stwierdził, że P. J. prowadzący firmy P.W. P. oraz I. Sp. z o.o. zajmował się wyłącznie wystawianiem faktur, które nie dokumentowały faktycznych zdarzeń gospodarczych, co P. J. wielokrotnie potwierdził w złożonych zeznaniach. Organ podkreślił, że ww. firmy P. J. nie dysponowały zapleczem technicznym ani osobowym. Nie zatrudniały żadnych pracowników, którzy mogliby wykonywać zafakturowane prace. Nadto podatnik nie udowodnił, iż usługi takie mogły być wykonane przez podwykonawców. W konsekwencji ten stan faktyczny, w opinii organów, dawał podstawę do twierdzenia, że w rzeczywistości wystawca faktur nie uczestniczył w obrocie gospodarczym.

W konsekwencji powyższego, zakwestionowano skarżącej spółce, faktury o łącznej wartości brutto 913.767 zł., dotyczące wykonania przez P.W. P. P. J. oraz I. Sp. z o.o., zafakturowanych usług budowlanych. Na potwierdzenie powyższego, organ przytoczył treść zeznań przesłuchanych w sprawie osób: M. Z. - prezesa zarządu Spółki B., M. [...] - prokurenta Spółki B. oraz M. K. - pracownika tejże Spółki, którzy bezpośrednio związani byli z realizacją robót budowlanych.

Organ podał, że sam P. J. w złożonych zeznaniach odniósł się do wszystkich faktur VAT, wystawionych na rzecz skarżącej w kontrolowanym okresie. Oświadczył, że faktury, które wystawił w ramach P.W. P. P. J. oraz w imieniu jego firmy I. Sp. z o.o., są całkowicie fikcyjne, gdyż żadna z usług, wymienionych w zakwestionowanych fakturach VAT, dowodach wpłat, umowach

i protokołach odbioru robót budowlanych - nie była w rzeczywistości wykonana.

Zeznający podał, że za wystawianie faktur otrzymywał od skarżącej wynagrodzenie w gotówce tj. 9 % VAT –u wyszczególnionego w tych fakturach. Jednocześnie zeznał, że treść faktur była jemu dyktowana przez M. [...] (prokurenta Spółki B. ), podczas pobytu w fabryce okien, w miejscowości M.. Zeznający przyznał, że nigdy nie był w miejscach, w których jego firmy, miały wykonywać na rzecz skarżącej usługi budowlane.

Organ podał, że rzekomi pracownicy P. J. - M. P. oraz M. C., którzy zostali zgłoszeni przez ww. do ubezpieczenia nie potwierdzili, aby firma P. w badanym okresie - wykonywała usługi na rzecz B. – u , a wykazane w zakwestionowanych fakturach VAT.

Organ podniósł, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w G. przeprowadził w firmie P.W. P. P. J. postępowanie kontrolne, zakończone wydaniem ostatecznej decyzji nr [...]

z dnia [...] listopada 2014r. oraz z dnia [...] listopada 2014r o nr [...].

Natomiast spółka I. dokonała jedynie czynności formalnych polegających na zgłoszeniu działalności gospodarczej do odpowiednich urzędów, pod adresem ul. [...]/U/4, 02-274 W., lecz nie prowadziła faktycznej działalności. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. w stosunku do I. Sp. z o.o., wydał w dniu [...] września 2014 r. decyzję o numerze [...]. Wyżej wymienione decyzje określały m. innymi podatek do zapłaty z tytułu wystawionych faktur, na podstawie art. 108 cytowanej ustawy o VAT, za poszczególne miesiące roku 2011 i 2012 i zostały włączone do akt sprawy, jako dokumenty urzędowe.

W toku tego postępowania ustalono, że celem działalności P. J. było wystawianie fikcyjnych faktur. Organ stwierdził, że ww. brał w tym udział świadomie, osiągając z tego tytułu korzyści finansowe. Skala, na jaką miały być świadczone usługi, przy niskim stanie zatrudnienia (córka I. J.), bez zaplecza technicznego i bez korzystania z podwykonawców, zdaniem organów, wyklucza możliwość wykonania zafakturowanych usług przez firmy P. J.. Organy podkreśliły, że P. J. nie posiadał żadnych dowodów, potwierdzających zakup materiałów, niezbędnych do wykonania wyszczególnionych usług, ani dowodów zakupu innych towarów, wskazujących na prowadzenie działalności gospodarczej, zważywszy na fakt, że P. J. miał wg wystawionych przez siebie faktur , wykonywać usługi w całym kraju. Organy wskazały, że nie złożył żadnej deklaracji VAT-7 za poszczególne miesiące, ani rejestru za okres od kwietnia 2011 r. do grudnia 2012. Nie wykazał tym samym podatku VAT z faktur wystawionych dla Spółki B.. Z dniem 18 czerwca 2010r. PW P. został na podstawie art. 96 ust. 9 ustawy o VAT wykreślony z rejestru podatników podatku od towarów i usług przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś..

Natomiast firma Usługi Remontowo-Budowlane H.-B. H. P. wystawiła dla spółki B. zakwestionowane faktury mimo, że w tym czasie nie była czynnym podatnikiem podatku VAT. Wskazano, że rejestracji dla tego podatku H. P. dokonał dopiero we wrześniu 2012 r. Nie zgłaszał zatrudnienia pracowników. A w zeznaniach rocznych za 2011 oraz w 2012 wykazywał zerowe przychody. Organ wskazał, że H. P. miał w latach 2008 – 2011 sądowy zakaz prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek oraz pełnienia funkcji członka zarządu, reprezentanta lub pełnomocnika w spółkach handlowych ([...] Sąd Rejonowy w T.). Skutecznie unikał kontaktu z organami podatkowymi, przedstawiając kolejne zwolnienia lekarskie.

W oparciu o dokonane ustalenia organy kontroli skarbowej uznały, iż przedmiotowe faktury wystawione na rzecz skarżącej przez ww. wskazane podmioty P.W. P. i I. Sp. z o.o. oraz przez firmę H. – B. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, ale skoro zostały wprowadzone do obrotu prawnego - to zastosowanie znalazł art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. W związku z tym podmioty te zostały zobowiązane do zapłaty podatku należnego, wykazanego w wystawionych fakturach, w tym dla spółki B..

Ponadto, w aktach sprawy znajduje się wyciąg z wyroku wydanego przez Sąd Rejonowy w G. w dniu [...] kwietnia 2015r. sygn. akt [...], z którego wynika, że P. J. prowadząc P.W. P. w okresie od [...] grudnia 2008r. do [...] kwietnia 2011r. w celu udzielenia pomocy m.in. Spółce B. w narażeniu na uszczuplenie należności podatkowych, wystawiał dla tej firmy nierzetelne i stwierdzające nieprawdę faktury VAT.

Organ wskazał ponadto, że z postanowienia Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w G. z dnia [...] czerwca 2014 r. o przedstawieniu zarzutów Pawłowi J. wynika, że w okresie od [...] stycznia 2011 r. do dnia [...] grudnia 2011 r. w W. i innych miejscowościach, będąc prezesem zarządu spółki I. uprawnionym do wystawiania dokumentów, działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, poświadczył nieprawdę, co do okoliczności mających znaczenie prawne w postaci sprzedaży towarów i wykonanych usług, które w rzeczywistości nie miały miejsca.

Zdaniem organu odwoławczego, z zebranego materiału dowodowego wynika, iż skarżąca Spółka miała świadomość, że wykazane transakcje są transakcjami fikcyjnymi, zmierzającymi do nadużyć podatkowych, z których wynikają korzyści podatkowe z uczestnictwa w procederze wystawiania i wprowadzania do obrotu gospodarczego "pustych faktur". Nie sposób bowiem przyjąć, że odliczając podatek ze spornych faktur wystawionych przez P. J. w ramach P.W. P., Spółka nie była świadoma nadużycia prawa, skoro wystawieniu tego rodzaju faktur nie towarzyszyło w ogóle żadne świadczenie usług przez wystawiający podmiot ani żaden inny podmiot podający się za wystawcę kwestionowanych faktur. W ocenie organu, Spółka świadomie przyjmując do swoich rozliczeń "puste" faktury naraziła budżet państwa na ryzyko uszczuplenia wpływów podatkowych. Z ogółu obiektywnych okoliczności wynika, że zasadniczym celem tych transakcji było uzyskanie korzyści podatkowej.

W konsekwencji, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, organ pierwszej instancji trafnie przyjął, że firmy P.W. P. P. J., I. sp. z o.o. oraz H.-B. H. P. nie wykonały prac wykazanych w spornych fakturach na rzecz skarżącej i Spółka nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturach wystawionych przez ten podmiot na podstawie art. 86 ust. 1 i 2 w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT.

W skardze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi podatkowemu do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 180, art. 181, art. 187 §1, art. 188, art. 191 oraz art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej, poprzez: nieuwzględnienie zarzutów i motywów Skarżącej, nieuchylenie decyzji organu podatkowego pierwszej instancji naruszającej zasadę prawdy obiektywnej i praworządności, nieprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz ustalenie stanu faktycznego sprawy w sposób niepełny i nieprawidłowy.

W uzasadnieniu strona nie zgodziła się z tezą, iż Spółka B. wraz z firmami P. J. dopuściła się bezpodstawnego odliczenia podatku od towarów i usług w oparciu o sfałszowane faktury, zaś organ oparł ją na niekompletnym i wybiórczym materiale dowodowym. Jej zdaniem za niewiarygodne uznać należało zeznania P. J., który potwierdził wystawianie fikcyjnych faktur dla skarżącej. Jego pracownicy wskazali bowiem, że firmy P. P. J. oraz I. Sp. z o.o. wykonywały nielegalnie roboty na rzecz zleceniodawców, co dowodzi, że dysponowały one pracownikami zatrudnionymi ,,na czarno" lub podwykonawcami. Poza tym zeznania P. J. są sprzeczne w kwestii wysokości wynagrodzenia otrzymanego

za wystawienie fikcyjnych faktur, osób oraz sposobu ich sporządzania, zatem jako niewiarygodne nie mogły stanowić podstawy obiektywnych ustaleń. Zdaniem strony skarżącej, organy podatkowe zapewniły Pawłowi J. gratyfikację za współpracę z nimi i obciążanie winą innych podmiotów gospodarczych.

Skarżąca podkreśliła również, że podejmując współpracę z firmami P. J. sprawdzała ich dokumenty z rejestru działalności, KRS oraz referencje, nie było zatem podstaw do powzięcia wątpliwości o nielegalnym działaniu tych firm. W tej sytuacji podatnik nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji działań osób trzecich. Skarżąca wskazała również, że sposób ustalania wynagrodzenia między stronami umowy oparty o liczbę godzin pracy stosowany był również w przypadku rozliczeń skarżącej ze spółką B. , która nie wymagała zgłaszania

podwykonawców. W sprawie nie uwzględniono też zeznań majstra M. Kazimierskiego, który podał szereg okoliczności świadczących o współpracy Skarżącej z firmami P. J., sporządzając zapisy godzin pracy jego ludzi.

Ponadto zdaniem strony organ kontroli skarbowej nie przeprowadził wszystkich dowodów, które potwierdziłyby, że współpraca firm była legalna i rzeczywista, nie dokonano bowiem konfrontacji M. W. oraz P. J., nie powołano też biegłego z dziedziny budownictwa który oceniłby, czy ilość zatrudnionych przez Skarżącą pracowników wystarczała do wykonania zakresu robót przyjętych do wykonania. Skarżąca w kontrolowanym okresie prowadziła równolegle roboty na rzecz innych zleceniobiorców, niezbędne było zatem zatrudnienie pracowników z zewnątrz. W opinii skarżącej należało również przesłuchać H. P. na okoliczność angażowania przez tego świadka pracowników z tzw. "szarej strefy" dla P. J. do robót na rzecz Skarżącej, a zaniechanie zebrania tych dowodów spowodowało, że ocena stanu faktycznego sprawy jest nieobiektywna.

Skarżąca wskazuje również, że brak sprzętu budowlanego czy brak dowodów zakupu materiałów budowlanych przez P. J. nie stanowi negatywnego dowodu na jego udział w procesie budowlanym. Świadkowie M. W.

i M. K. podali przecież, że niezbędne materiały Skarżąca zapewniała sama. Obciążać Skarżącej nie może też fakt, że jej Prezes Zarządu Pan M. Z. był niezorientowany w działalności budowlanej Spółki, ten bowiem zajmował się wyłącznie produkcją stolarki budowlanej, czuwał nad sprawnością sprzętu budowlanego i transportem. Kompleksowo działalnością budowlaną zajmował się natomiast M. W. i to on odpowiedzialny był za współpracę z kontrahentami. W ocenie Skarżącej, organ kontroli skarbowej zgromadził zatem tylko te dowody, które obciążały podatnika takie jak kłamliwe i niewiarygodne zeznania P. J.. Nie zebrano natomiast i nie oceniono innych dowodów, co doprowadziło do błędnej oceny stanu faktycznego

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje :

Wstępnie Sąd zauważa, że zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku

z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.

z 2012r. poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145

§ 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że decyzja będąca przedmiotem skargi nie narusza prawa.

Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia zagadnienia, czy zakwestionowane faktury VAT, mające dokumentować nabycie usług od wskazanych niżej podmiotów, odzwierciedlały stan rzeczywisty, czy zasadnie organ podatkowy odmówił skarżącej spółce odliczeń, traktując wystawione faktury jako nierzetelne. Zakwestionowano faktury VAT, dotyczące usług o łącznej wartości brutto 1.185.376,00 zł.

Organy zakwestionowały faktury wystawione przez dwie firmy, będące własnością P. J. tj. przez: Przedsiębiorstwo Wielobranżowe P. P. J. G. gm. D. i przez I. Sp. z o.o. – W. oraz przez firmę H.-B. H. P. z siedzibą w G..

Ocenie Sądu podlega zatem kwestia, czy organ zgodnie z prawem zakwestionował prawo skarżącego do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez ww. podmioty.

Podać należy, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, w części pozbawienia podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego stanowił art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. ( Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. ) dalej zwana ustawą o VAT.

Z powołanego przepisu wynika, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.

Wykładnia przepisu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT prowadzi do wniosku, że prawo do odliczenia podatku naliczonego dotyczy jedynie faktur stwierdzających faktycznie zrealizowane czynności, sama faktura nie tworzy zaś prawa do odliczenia VAT w niej wykazanego (zob.: wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21 listopada 2012r., sygn. akt I SA/Bd 882/12; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 listopada 2009r., sygn. akt I SA/Bk 338/09, LEX nr 536966 oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia 14 października 2009r., sygn. akt I SA/Bk 346/09, LEX nr 536969). Prawo do odliczenia podatku naliczonego związane jest z rzeczywistymi, a nie fikcyjnymi zdarzeniami gospodarczymi, co oznacza, że zasadnicze znaczenie ma nie tylko prawda formalna wynikająca z faktury, lecz także prawda materialna polegająca na tym, iż faktura musi odzwierciedlać rzeczywiste zdarzenie gospodarcze, z prawdziwymi elementami nie tylko przedmiotowymi, ale i podmiotowymi (por.: wyrok WSA w Szczecinie z dnia 12 marca 2009r., sygn. akt I SA/Sz 715/08, LEX nr 503216).

Samo posiadanie faktury nie jest więc wystarczającą podstawą, aby odliczyć podatek w niej naliczony. Wystawiona faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży między wskazanymi w niej kontrahentami jest prawnie bezskuteczna, a w konsekwencji nie może wywoływać żadnych skutków podatkowych, zarówno u jej wystawcy, jak i u odbiorcy (por.: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 września 2009r., sygn. akt I SA/Gd 493/09, LEX nr 525700). Przy czym pozbawienie prawa do odliczenia podatku naliczonego jest niedopuszczalne w sytuacji, gdy podatnik nie wiedział i nie mógł wiedzieć, że transakcja wiązała się z oszustwem podatkowym.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że zgromadzony materiał dowodowy pozwala na uznanie, iż zakwestionowane podczas postępowania faktury nie odzwierciedlały stanu rzeczywistego, dlatego zaistniały w sprawie podstawy do zakwestionowania podatku naliczonego z faktur otrzymanych przez skarżącą spółkę, której nie można przypisać dobrej wiary.

Podnieść należy, że z decyzji oraz z dowodów znajdujących się w aktach sprawy administracyjnej wynika, iż organy podatkowe pozbawiły podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT mających potwierdzać wykonanie robót budowlanych wystawionych przez PW P. P. J. oraz przez I. Sp. z o.o.- na łączną kwotę netto sprzedaży 742.900,00 zł. oraz VAT 170.867,00 zł. Ustalono, że roboty budowlane wykazane przez P. J. na fakturach VAT nie zostały wykonane przez te podmioty. Jak ustaliły organy, w kontrolowanym okresie, P. J. prowadził działalność gospodarczą, której podstawowym przedmiotem były usługi ogólnobudowlane. Z informacji uzyskanych z Urzędu Skarbowego w Ś. wynika, że firma P. P. J. złożyła deklaracje dla podatku od towarów i usług za miesiące styczeń - kwiecień 2009r., a z dniem [...] czerwca 2010r. została wykreślona z rejestru czynnych podatników VAT na podstawie art. 96 ust. 9 ustawy o VAT. , co oznacza, że w dacie wystawienia zakwestionowanych faktur, firma ta nie była czynnym podatnikiem podatku VAT.

P. J. nie prowadził działalności gospodarczej, a jedynie stwarzał pozory jej prowadzenia, nie dysponował środkami trwałymi i wyposażeniem, umożliwiającym ich wykonanie oraz nie wykazał, że usługi były, czy mogły być wykonane przez podwykonawców.

P. J. zeznał, że wszystkie faktury VAT wystawione przez P.W. P. P. J. są całkowicie fikcyjne ( protokoły przesłuchań w charakterze podejrzanego w Prokuraturze Apelacyjnej w G. z dnia [...] marca 2013 r., [...] kwietnia 2013 r., [...] maja 2013r., oraz protokoły z przesłuchania ww. jako strony z dnia 12 i [...] listopada 2013., [...] grudnia 2013 r. i [...] stycznia 2014r.). Podał, że żadna z usług wymienionych w fakturach VAT, dowodach wpłat i umowach i protokołach odbioru robót budowlanych nie była w rzeczywistości wykonana, a wynagrodzenie za wystawianie faktur, płatne było przez skarżącą w gotówce. Zeznał, że treść faktur była dyktowana mu przez M. [...] – prokurenta Spółki skarżącej. Dodać także należy, że zarówno umowy, jak i protokoły odbioru robót bardzo ogólnie określały przedmiot robót i brak jest dokumentów, które doprecyzowałyby przedmiot umowy. Wbrew zatem zeznaniom M. [...] w żadnym dokumencie nie był uszczegóławiany zakres prac. Dokumenty te zostały włączone do akt sprawy i na podstawie art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej stanowiły dowody w sprawie. Ustalono, że firma P.W. P. zatrudniała 3 osoby do czerwca 2010 r., natomiast w spółce I. Sp. z o.o. pracowała tylko córka P. J. – I. J..

Wskazać przy tym należy, że decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w G. określił firmie P. P. J. - zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za miesiące lipiec i grudzień 2009, lipiec i sierpień 2010 oraz zobowiązanie podatkowe do zapłaty z tytułu wystawienia faktur za miesiące grudzień 2008, styczeń 2009, oraz za poszczególne miesiące obejmujące okres od kwietnia 2009 do kwietnia 2011 r. na podstawie art. 108 cyt. ustawy o VAT.

Natomiast w dniu [...] listopada 2014 r. ww. organ wydał decyzję w stosunku do drugiej firmy P. J. – I. Sp. z o.o., określając zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za okres od lutego do listopada 2009, od stycznia do września 2010r., od stycznia do grudnia 2012 r. oraz zobowiązanie podatkowe do zapłaty z tytułu wystawienia faktur, o których mowa w art. 108 ustawy o VAT za poszczególne miesiące roku 2011. Skoro organy stwierdziły, że P. J. wprowadził do obrotu gospodarczego fikcyjne faktury to zasadnie obciążyły go zobowiązaniem podatkowym, z art. 108 ustawy o VAT za wystawienie tych faktur, w tym również na rzecz skarżącej spółki.

W konsekwencji w ocenie Sądu zasadnie uznały, że firmy P. J. nie były w stanie wykonać prac, które zostały wyszczególnione w wystawionych fakturach, zważywszy na zaplecze osobowe (3 osoby do czerwca 2010 r.) i techniczne (Fiat Cinquecento i FSO Lublin ).

Podkreślenia wymaga fakt, że organy nie negowały, że prace te zostały wykonane przez skarżącą. Negacji podlegał wyłącznie fakt, że prace te wykonali wystawcy faktur tj. firmy P. J. : PW P. i I. Sp. z o.o. oraz firma H. – B. H. P.. Nadto stwierdzono, że P. J. nie posiadał żadnych dowodów, potwierdzających zakup jakichkolwiek materiałów nawet tych służących prowadzeniu działalności.

Należy również w tym miejscu przywołać wyrok, jaki zapadł w dniu [...] kwietnia 2015 r. w stosunku do P. J. przed Sądem Rejonowym w G. w sprawie sygn. akt [...] z którego wynika, że P. J. w okresie od [...] grudnia 2008 r. do [...] kwietnia 2011 r. w celu udzielenia pomocy spółce B. w narażeniu na uszczuplenie należności podatkowych, wystawiał dla tej firmy nierzetelne i stwierdzające nieprawdę faktury VAT. Należy wskazać, że zgodnie z art. 11 p.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego, co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny.

Podany wyrok oraz wydana decyzja dla P.W. P. wskazują również skalę, na jaką P. J. prowadził działalność polegającą na procederze wystawiania faktur VAT. Przy braku zatrudnienia pracowników oraz niekorzystaniu z podwykonawców, nie było obiektywnych możliwości wykonania robót budowlanych na rzecz wielu podmiotów, w tym dla skarżącej Spółki.

Nadto z postanowienia Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w G. z dnia [...] czerwca 2014r. o przedstawieniu zarzutów P. J. wynika, że ww. od [...] stycznia 2011 r. do [...] grudnia 2011r. w W. i innych miejscowościach , będąc prezesem zarządu spółki I. uprawnionym do wystawiania dokumentów, działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, poświadczył nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne w postaci sprzedaży towarów i wykonania usług, które w rzeczywistości nie miały miejsca.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie miało miejsce działanie w nieuczciwych celach, a skarżąca brała udział w takich działaniach, stąd nie może skutecznie powoływać się na przepisy prawa wspólnotowego, w tym także na wynikającą z tych przepisów zasadę neutralności podatku od wartości dodanej oraz występującą po jej stronie dobrą wiarę.

W stosunku do firmy H. ustalono, że właściciel tej firmy postanowieniem Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] stycznia 2008 r. sygn. akt [...] został pozbawiony prawa do prowadzenia działalności gospodarczej na okres 3 lat. Jak wynika z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. H. P. zarejestrował firmę w dniu [...] lipca 2011 r., a stał się czynnym podatnikiem podatku VAT dopiero od [...] września 2012 r. Nadto ustalono, że nie zgłosił do ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego żadnego pracownika w latach 2011 – 2012. Nie składał żadnych deklaracji VAT – 7 za poszczególne miesiące roku 2011, oraz za okres od stycznia do marca 2012r. a od [...] września 2012 r. zrezygnował ze zwolnienia od podatku VAT, co oznacza, że nie odprowadził do urzędu skarbowego podatku VAT od wystawionych na rzecz skarżącej faktur.

Należy zauważyć, że H. P. wykazywał w latach 2011 i 2012 zerowe przychody, a w roku 2012 wykazał stratę w wysokości 1.083,93 zł.

W tym miejscu należy podkreślić, że wbrew twierdzeniom skarżącej, nie występowała na podstawie art. 96 ust. 13 ustawy o VAT z wnioskiem o potwierdzenie zarejestrowania firmy Usługi Remontowo – Budowlane H. – B. H. P. jako czynnego lub zwolnionego podatnika podatku VAT. Organy uznały tego podatnika za uchylającego się od kontaktów z organami podatkowymi, gdyż na każde wezwanie przedstawiał kolejne zwolnienia lekarskie. Organ uznał zdaniem Sądu zasadnie, że w tej sprawie brak było dowodów na to, że ww. wykonał zafakturowane prace na rzecz skarżącej. Ten fakt nie został również udowodniony przez skarżącą.

Reasumując należy jeszcze raz podkreślić, że przedmiotem badań organów była wyłącznie kwestia rzetelności ww. faktur, co do przesłanek formalnych jak i materialnych, a nie kwestia, którą prezentuje i popiera strona, że należało wyjaśnić, kto wykonał te prace. Organy nie kwestionowały faktu, że prace budowlane zostały wykonane.

Ze zgromadzonego obszernego materiału dowodowego w sprawie bezsprzecznie wynika, że prac tych nie wykonały wskazane wyżej podmioty. Zauważyć należy, że przesłuchani zostali M. Z. - prezes Spółki B., M. W. - prokurent tej Spółki oraz M. K. - pracownik Spółki B. osoby bezpośrednio związane z realizacją robót budowlanych. Prezes Spółki - M. Z. podczas przesłuchania w Urzędzie Kontroli Skarbowej w G. w dniu [...] grudnia 2014r. zeznał, że nie pamięta jakie były prace wykazane w zakwestionowanych fakturach Nie potrafił wskazać, kto był majstrem budowy. Podał, że nie zajmował się kwestiami zatrudnienia pracowników ani wynagrodzeń za wykonaną pracę, nie odpowiadał także za pracowników firmy, nie orientował się w sprawach funkcjonowania firmy oraz zawierania transakcji, ponieważ - jak podał - tym wszystkim zajmował się prokurent firmy M. W.. Do zakresu zadań prezesa należało dbanie o sprzęt techniczny, pojazdy i środki transportu oraz pełnienie funkcji związanych z realizacją zamówień okien. Na pytanie, czy był świadkiem wystawiania faktur lub innych dokumentów przez P. lub I. . (drugi podmiot P. J. ) dla skarżącej Spółki w jej siedzibie zeznał: "Tak byłem świadkiem, jak jakieś dokumenty były wypisywane w biurze firmy w miejscowości M.. Faktury raz czy dwa razy były wypisywane w mojej obecności, ale czy protokoły to nie wiem. Co do treści faktur, czy danych wypisywanych przez P. J., wiem że nie były one dyktowane przeze mnie albo przez M. [...]. Za wystawione faktury należności regulował zawsze M. W.. Z tego co kojarzę, przeważnie gotówką."

Natomiast z zeznań złożonych w charakterze świadka przez M. K. zatrudnionego w Spółce B. w charakterze majstra budowlanego, zajmującego się bieżącym nadzorem pracowników wynika, że nie wiedział, czy P. J. wykonywał jakieś prace dla B., nie znał ludzi i ich nazwisk, wiedział tylko ile osób było na budowie, nie wie czy P. J. zatrudniał pracowników, gdyż nie miał z nim kontaktu. W sprawach zapotrzebowania na pracowników kontaktował się tylko z M. [...], natomiast nigdy z Pawłem J.. O tym, że są to ludzie od P. J. wiedział od M. [...]. Podkreślenia wymaga, że zeznania kierownika budowy są w tej części zbieżne z zeznaniem P. J., który podał, iż nigdy nie był w miejscach, w których wymienione firmy miały wykonywać usługi na rzecz Spółki.

W świetle powyższego zgodzić się należy z organem, że świadek ten nie potwierdził faktu, iż to P. J. działając jako PW P. wykonywał sporne roboty budowlane dla B.. Wskazane wyżej zeznania nie potwierdzają faktu, że prace budowlane zostały wykonane przez firmy P. J. i przez firmę H. – B.. Z zeznań tych jednoznacznie wynika, że największą wiedzę na ten temat miał M. W. – prokurent skarżącej. Z przesłuchania M. [...] - prokurenta Spółki B. wynika, że ludzi w zależności od potrzeb przywoził P. J., jednakże nie interesowało go, czy osoby te były przez niego zatrudnione. Odnośnie do posiadania przez P. J. sprzętu niezbędnego do wykonania robót wykazanych w fakturach zeznał: J. jako takiego ciężkiego sprzętu nie posiadał, mieli mieć swoje narzędzia, ale z tym było różnie. Ponoć P. J. miał posiadać jakieś dwa samochody, ale on "nie widział tego"; według jego zeznań P. J. nie chciał też "słyszeć o przelewach" .

Przywołane zeznania nie potwierdzają wykonania robót budowlanych przez firmę P. J.. Zauważyć należy, że np. kierownik budowy nie miał kontaktu z Pawłem J., który nie bywał na budowie, co także potwierdza ustalenia, iż nie był faktycznym podwykonawcą robót budowlanych.

Prawo do odliczenia podatku VAT jest podstawową zasadą neutralności tego podatku. Aby móc skorzystać z tego prawa faktury dokumentujące przedmiotowe usługi muszą być rzetelne pod każdym względem, podmiotowym i materialnym. W niniejszej sprawie zakwestionowane faktury nie posiadają wymaganych cech, co oznacza, że nie mogły stanowić podstawy do odliczenia podatku.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego z transakcji stanowiących oszustwo podatkowe było wielokrotnie przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwości.

Z orzecznictwa Trybunału wynika, że jeżeli prawo do odliczenia podatku naliczonego było wykonywane w sposób oszukańczy organ podatkowy jest uprawniony do wystąpienia, z mocą wsteczną, z wnioskiem o dokonanie zwrotu odliczonych kwot (wyroki w sprawie: 263/83 Ropelman, C-110/94 INZO). Zwalczanie oszustw podatkowych, unikania opodatkowania i ewentualnych nadużyć jest celem uznanym i propagowanym przez prawo unijne (wyrok TSUE w połączonych sprawach C-487/01 i C-7/02 Gemeente Leusden i Holin Groep). Skarżący nie mogą powoływać się na normy prawa wspólnotowego w celach nieuczciwych lub stanowiących nadużycie (wyrok TSUE w sprawie: C-367/96 Kefalas i in., C-373/97 Diamantis). Podatnik, który wiedział lub powinien był wiedzieć o tym, że nabywając towar, uczestniczył w transakcji wykorzystywanej do popełnienia oszustwa w podatku od wartości dodanej, powinien zostać uznany za osobę biorącą udział w tym oszustwie, bez względu na to, czy czerpie on korzyści z odsprzedaży dóbr (wyrok TSUE z dnia 6 lipca 2006r. w połączonych sprawach C-439/04 i C-440/04 Kittel i Recolta). W tym kontekście należy też przytoczyć wyrok TSUE z dnia 21 czerwca 2012r. w połączonych sprawach C-80/11 (Mahagében) oraz C-142/11 (Péter Dávid). Trybunał stwierdził w nim, że: "Artykuł 167, art. 168 lit. a, art. 178 lit. a, art. 220 pkt 1 i art. 226 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia podatnikowi prawa do odliczenia od kwoty należnego podatku od wartości dodanej kwoty tego podatku należnego lub zapłaconego z tytułu świadczonych mu usług z tego powodu, iż wystawca faktur dotyczących owych usług lub jeden z jego usługodawców dopuścił się nieprawidłowości, bez udowodnienia przez organ podatkowy na podstawie obiektywnych przesłanek, iż podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu".

Powyższy pogląd jest konsekwentnie podtrzymywany w orzecznictwie Trybunału (zob. np. wyrok z dnia 6 grudnia 2012r. w sprawie C-285/11 Bonik EOOD, wyrok z dnia 22 października 2015r., C-277/14 PPUH Stehcemp). Tak więc Trybunał opowiada się za ochroną dobrej wiary nabywcy usług, która pozwala mu zachować prawo do odliczenia podatku naliczonego, nawet jeśli wystawca faktury, z której wynika podatek naliczony dopuścił się nieprawidłowości, a nawet przestępstw. Trybunał Sprawiedliwości uznał, że podatnikowi można by odmówić prawa do odliczenia tylko w razie udowodnienia na podstawie obiektywnych przesłanek, iż podatnik będący odbiorcą usług lub dostaw stanowiących podstawę prawa do odliczenia wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcje te wiążą się

z przestępstwem popełnionym przez dostawcę lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu. Podatnika, który wiedział lub powinien był wiedzieć, że nabywając towar lub usługę, uczestniczy w transakcji stanowiącej element przestępstwa w zakresie VAT, należy bowiem z punktu widzenia dyrektywy 2006/112/WE uznać za wspólnika w tym przestępstwie, niezależnie od tego, czy uzyskuje on korzyści z dalszej sprzedaży owych towarów lub świadczenia usług

w ramach dokonywanych przez siebie transakcji. Niezgodne natomiast z zasadami funkcjonowania prawa do odliczenia jest sankcjonowanie odmową możliwości skorzystania z tego prawa przez podatnika, który nie wiedział i nie mógł wiedzieć,

że w ramach transakcji dostawca dopuścił się przestępstwa lub że inna transakcja, dokonana przed transakcją przeprowadzoną przez owego podatnika lub po niej, została dokonana z naruszeniem przepisów o podatku od wartości dodanej.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie nie można stwierdzić, że skarżąca spółka nie wiedziała, że uczestniczy w procederze wystawiania pustych faktur, co zostało potwierdzone zeznaniami P. J., zarówno przed prokuratorem jak i przed organami podatkowymi, jak również wyrokiem SR w G.. Nie zasługuje na uznanie twierdzenie skarżącej o sprzeczności zeznań P. J. oraz, że organy podatkowe obiecały mu gratyfikację za zeznania. Teza ta nie została poparta żadnym dowodem. Sąd zauważa, że nie można zarzucić zeznaniom P. J., tak jak chce tego strona, że są niewiarygodne, zważywszy na fakt, że są tożsame z tymi, jakie ww. złożył przed organami ścigania. W opinii Sądu są spójne

i logiczne, a ich istota znajduje potwierdzenie w szeregu innych dowodów, powyżej już omówionych.

Także okoliczności związane z wystawianiem pustych faktur przez H. P. zostały wyjaśnione w sposób wystarczający do rozstrzygnięcia. Firma ta nie wykonała żadnych usług budowlanych na rzecz skarżącej spółki, o czym świadczy materiał zebrany w sprawie. Podatnik ten nie składał żadnych deklaracji VAT – 7 za rok 2011, a za rok 2012 wykazał zerowe przychody, co oznacza, że pomimo wystawienia 6 faktur VAT na łączną kwotę 271.160,86 zł, ( VAT 50.788,60 zł.). podatku VAT nie odprowadził. Nadto w dacie wystawienia zakwestionowanych faktur nie był czynnym podatnikiem VAT, co oznacza, że nie miał uprawnienia do ich wystawienia.

Zarzuty skargi, co do niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy nie zasługują na uznanie. Na podstawie zebranych dowodów nie sposób stwierdzić, iż to pracownicy firm P. J. i H. Palenia wykonali usługi budowlane wyszczególnione w zakwestionowanych fakturach. Podatnik nie udowodnił tej tezy, że wystawcy faktur wykonali te prace. Jeszcze raz w tym miejscu należy wskazać, że faktura winna odzwierciedlać stan rzeczywisty. A skoro podatnik tej tezy nie udowodnił, to organy podatkowe zasadnie odmówiły skarżącej prawa do odliczenia podatku, stosując art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a ustawy o VAT.

Zdaniem Sądu organ zebrał obszerny materiał dowodowy stosownie do art. 180 O.p. i zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 122 w związku z art. 187 § 1 O.p. Ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego nie przekracza również granic swobodnej oceny dowodów, zakreślonych przez przepis art. 191 O.p. Tym samym Sąd nie dopatrzył się w tej sprawie naruszenia zarzucanych przepisów Ordynacji podatkowej w tym art. 125 § 1, art. 180 § 1, art. 188 oraz art. 124 w zw. z art., 210 § 4 O.p.

Skarżąca podkreśliła również, że podejmując współpracę z firmami P. J. i H. P., sprawdzała ich dokumenty z rejestru działalności, KRS oraz referencje. Zdaniem Spółki nie było zatem podstaw do powzięcia wątpliwości o nielegalnym działaniu tych firm. W tej sytuacji podatnik nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji działań osób trzecich. Skarżąca wskazała również, że sposób ustalania wynagrodzenia między stronami umowy oparty o liczbę godzin pracy stosowany był również w przypadku rozliczeń skarżącej ze spółką [...], która nie wymagała zgłaszania podwykonawców. Z tą tezą nie można się zgodzić gdyż przeczy temu treść umowy zawartej pomiędzy skarżącą a [...]. Nadto M. W. zeznał, że firma H. – B. funkcjonowała cały czas na rynku, gdy jak wskazano wyżej Sąd Rejonowy w T. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r. sygn. akt [...] pozbawił H. P. prawa do prowadzenia działalności gospodarczej na okres 3 lat od 2008 do 2011 roku. Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że sprawdzała dokumenty kontrahentów, gdyż jak już wykazano firma PW P. deklaracje VAT – 7, o faktycznym prowadzeniu działalności składała jedynie od grudnia 2008 do kwietnia 2009 r. a w dniu [...] czerwca 2010 r. podmiot ten na podstawie art. 96 ust. 9 ustawy o VAT został wykreślony z rejestru podatników VAT. To oznacza, że w dacie wystawiania faktur na rzecz skarżącej nie był już uprawniony do tych czynności. Wykonanych na rzeczskarżacej prac budowlanych nie potwierdzili też byli pracownicy tej spółki M. P., J. B. – Z. ani M. C.. Kolejna firma P. J. I. Sp. z o.o. z siedzibą w W. poza zarejestrowaniem się, nie prowadziła faktycznej działalności. Spółka nie składała zeznań CIT – 8 ani sprawozdań finansowych, oprócz córki Ingi J. P. J. w tej spółce, nie zatrudniał żadnych pracowników. Zatem teza skarżącej o sprawdzaniu kontrahentów nie może się ostać, gdyż skarżąca pomimo uprawnienia z art. 96 ust. 13 cyt. ustawy o VAT nie występowała do właściwych organów podatkowych o wydanie potwierdzenia, że kontrahenci strony to czynni podatnicy VAT.

W sprawie uwzględniono zeznania świadków, a to, że organy odmówiły przeprowadzenia konfrontacji P. J. z M. [...] zostało już w sposób wyczerpujący wyjaśnione w postanowieniu organu odwoławczego

z dnia [...] października 2015r. Należy zauważyć, że P. J. był wielokrotnie przesłuchiwany przez organy podatkowe, organy ścigania a nadto w stosunku do ww. został wydany wyrok karny, obejmujący działania ww. w zakresie współpracy ze skarżącą firmą. Należy zgodzić się z organem, że okoliczności współpracy firmy PW P. ze skarżącą Spółką zostały już dostatecznie wyjaśnione, a ww. osoby były przesłuchiwane, w tym P. J. wielokrotnie, co wyżej wykazano. W tej sytuacji, przesłuchiwanie kolejny raz P. J. w kontekście całego materiału dowodowego i wobec braku dowodów potwierdzających złożenie przez niego fałszywych zeznań, stanowiłoby zbędne przedłużanie postępowania na okoliczność, która została już dostatecznie udowodniona.

Pozostałe zarzuty strony o naruszeniu art. 199 a § 3 Op. również nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w sprawie nie było wątpliwości, co do stanu prawnego, a jedynie co do stanu faktycznego, co oznacza, że nie było potrzeby zaangażowania sądu powszechnego. Porównaj wyroki NSA z 17 grudnia 2015r. w sprawie II FSK 2806/13, z 6 czerwca 2013r. sygn.. akt I FSK 875/12.

Również powołanie biegłego z zakresu budownictwa, co do ilości osób niezbędnych przy wykonaniu zleceń okazała się zbędna, gdyż jak wskazano wyżej organy nie negowały, że prace te zostały przez skarżącą wykonane. Sporna była jedynie kwestia, że prace te, jako podwykonawcy wykonały firmy : PW P. , I. Sp. z o.o. należące do P. J. oraz firma H. – B. – H. P..

Jak trafnie wskazał tut. Sąd w wyroku z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Bd 90/16 dotyczącym strony skarżącej i podatku VAT: "W opisanych wyżej okolicznościach nie sposób przyjąć, że podatnik odliczający podatek z takich faktur nie jest świadomy oszukańczego działania czy nadużycia prawa, skoro wystawieniu tego rodzaju faktury nie towarzyszy wykonanie robót przez tego kontrahenta i taką fakturę przyjmuje, a następnie wykorzystuje do odliczenia podatku naliczonego" . To oznacza, że w przedmiotowej sprawie nie można mówić o zachowaniu przez skarżącą spółkę tzw. dobrej wiary. Podobnie w wyroku z dnia 18 maja 2016r. w sprawie I SA/Bd 615/15.

Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.

E. Kruppik – Świetlicka Z. Pietrasik U. Wiśniewska