Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 1294/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 40, art. 42 ust. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca) Protokolant Specjalista Ilona Obara po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi H. M. oraz W. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie oddala skargę.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego (dalej: "MWINB", organ odwoławczy") decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2014 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.; dalej: "Prawo budowlane") po rozpatrzeniu odwołania W. M. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. (dalej także: "PINB", "organ I instancji") Nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., udzielającej S. M. pozwolenia na użytkowanie piwnicy gospodarczej usytuowanej na działce położonej w miejscowości B. [...] gm. J. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Przedmiotem postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowalnego w niniejszej sprawie jest obiekt gospodarczy - piwnica. W odniesieniu do tego obiektu jego właściciel S. M. został zobowiązany postanowieniem Nr [...] z dnia [...] października 2013 r. do przedłożenia projektu technicznego powykonawczego z oceną stanu technicznego, opracowanego przez osobę posiadającą uprawnienia do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie i przynależną do izby samorządu zawodowego. Organ I instancji wskazał, iż ww. dokumentacja została złożona zgodnie z zobowiązaniem. Ustalił jednocześnie, że obiekt ten posiada wymiary 3,70 x 5,80 m, jest konstrukcji murowanej, częściowo zagłębiony w gruncie o dachu dwuspadowym, posiadającym odprowadzenie wód opadowych /rynna + rura spustowa/ na nieruchomość właściciela. Piwnica została wybudowana w latach sześćdziesiątych ubiegłego stulecia, a czas/okres wykonania tego obiektu został ustalony na "Rozprawie administracyjnej" z dnia [...] października 2013 r. Wskazano jednocześnie, iż piwnica została wykonana samowolnie przez nieżyjących już rodziców obecnego właściciela, zlokalizowana jest przy zachodniej granicy działki, jej lokalizacja nie narusza rozstrzygnięć z zakresu zagospodarowania przestrzennego tej części Gminy J. Powyższe potwierdza zaświadczenie tego organu, z którego wynika, iż nieruchomość nr ew. [...] (tj. B. [...], znajduje się na terenach budownictwa mieszkaniowego

i zagrodowego. Biorąc pod uwagę "tzw. gęstą zabudowę istniejącą" na terenie miejscowości B., gdzie również na sąsiednich posesjach obiekty gospodarcze,

a nawet mieszkalne są zlokalizowane przy granicach działek sąsiednich, organ I instancji nie stwierdził okoliczności sprzeciwiających się lokalizacji obiektów budowlanych przy granicach posesji. W oparciu o powyższą argumentację, na podstawie art.103 ust. 2 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 42 ust.3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr.38 poz. 229 ze zm.; dalej: "Prawo budowlane z 1974 r.") i art. 104 k.p.a. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., po rozpatrzeniu sprawy, dotyczącej obiektu piwnicy (gospodarczej), zlokalizowanej na działce położonej w B. nr [...] udzielił S. M. pozwolenia na użytkowanie ww. obiektu.

Odwołanie od tej decyzji złożył W. M. W odwołaniu wniósł o zmianę dachu na obiekcie będącym przedmiotem postępowania z dwuspadowego na jednospadowy, ze spadkiem na stronę właściciela obiektu.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego decyzją Nr [...]

z dnia [...] października 2014 r., wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję organu I instancji utrzymał w mocy.

Organ odwoławczy po przypomnieniu przebiegu postępowania w sprawie wskazał na treść art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r. i przywołał brzmienie art. 37 ust. 1 ww. ustawy. Powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

w Warszawie z dnia 8 października 2007r. sygn. akt II OSK 1318/06, w świetle którego skutki samowoli budowlanej na gruncie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 października 1974 r. - Prawo budowlane oceniać należy w świetle przepisów

o planowaniu przestrzennym obowiązujących w dacie wydawania decyzji oraz uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 16 grudnia 2013 r. sygn. akt II OPS 2/13, gdzie wskazano, że przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organ administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki, należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu powiatowego o braku przesłanek do nałożenia obowiązku rozbiórki przedmiotowego budynku piwnicy gospodarczej na podstawie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. Wskazał, iż w toku postępowania wyjaśniającego PINB w R. odniósł się do powyższych przesłanek. Zgodnie z zaświadczeniem Wójta Gminy w J. z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...], według planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy J., zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Gminnej Rady Narodowej w J. z dnia [...] czerwca 1980 r. oraz Uchwałą Nr [...] Rady Gminy w J. z dnia [...] kwietnia 1991 r. w sprawie zatwierdzenia projektu zmian w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego, który obowiązywał do 31 grudnia 2003 r. działka o nr ew. [...] położona w miejscowości B. gm. J. położona była w części, przylegającej do drogi o nr ew. [...] na głębokość 70 m na terenach budownictwa mieszkaniowego i zagrodowego, w pozostałej części na terenach rolnych. Aktualnie Gmina J. nie posiada opracowanego planu zagospodarowania przestrzennego. Budynek piwnicy gospodarczej nie koliduje z istniejącą na tym terenie zabudową. Wskazano, iż przy analizie zgodności budowy z ładem przestrzennym - w przypadku braku aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego - należy oceniać inwestycję w świetle zasad planowania przestrzennego, które można wyprowadzić z założeń studium uwarunkowań i warunków zagospodarowania dla danego terenu, charakterystyki zabudowań na terenach przyległych i przeznaczenia terenu w ostatnio obowiązującym planie. W tych okolicznościach zdaniem MWINB w sprawie nie można mówić o zaistnieniu przesłanki, o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Wskazano także, iż powyższe ustalenia stanowią również odparcie części zarzutów zgłoszonych przez odwołującego się od decyzji organu I instancji. Jak bowiem wynika z materiału zgromadzonego w sprawie, budynek piwnicy gospodarczej usytuowany jest bezpośrednio w granicy z działką sąsiednią należącą do H. i W. małżonków M. Wskazano, iż zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. samo naruszenie przepisów budowlanych nie pociąga za sobą możliwości orzekania o rozbiórce dopóty, dopóki nie zostanie wykazane, że naruszenie tych przepisów "powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnie pogarsza warunki zdrowotne lub użytkowe dla otoczenia". Przywołano także art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. podnosząc, iż w trakcie prowadzonego postępowania wyeliminowano przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 2, tj. zbadano czy przedmiotowy budynek piwnicy gospodarczej nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Inwestor przedstawił bowiem inwentaryzację architektoniczno-budowlaną omawianego obiektu budowlanego, z której wynika, iż budynek piwnicy składa się z dwóch pomieszczeń na płody rolne oraz na przetwory domowe a jego stan techniczny jest bezpieczny w partii fundamentów, ścian konstrukcyjnych, stropu żelbetowego i dachu. Obiekt spełnia wymogi w zakresie fizyki

i statyki budowli i może być użytkowany zgodnie z przeznaczeniem. Wody opadowe

z dachu piwnicy są odprowadzane przez rynny i rury spustowe na teren własnej działki. Z tych względów organ odwoławczy uznał, iż brak jest podstaw do wydania decyzji

w przedmiocie nakazania zmian lub przeróbek w omawianym obiekcie, które doprowadziłyby budynek piwnicy gospodarczej objęty niniejszym postępowaniem do stanu zgodnego z prawem. W stosunku bowiem do budynku, który pomimo wybudowania go bez pozwolenia spełnia wymogi techniczne przewidziane prawem, jeśli nie zachodzą przesłanki z art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. niecelowe jest wydawanie decyzji nakazującej wykonanie robót w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem w oparciu o art. 40 ww. ustawy.

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu dotyczących naruszenia granic nieruchomości wskazano, iż samowolne wybudowanie obiektu na cudzym terenie i bez wymaganego pozwolenia na budowę tworzy stan faktyczny, którego powstaniu nie może zapobiec żadna decyzja administracyjna. Pozwolenie na użytkowanie takiego obiektu może być wydane tylko z uwzględnieniem warunków dotyczących sfery stosunków administracyjnoprawnych, a ingerencja w stosunek między inwestorem, a właścicielem nieruchomości musiałaby zmierzać do rozstrzygnięcia powstałego sporu pozostającego we właściwości sądu cywilnego. Wskazano jednocześnie, iż w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na użytkowanie ww. przepis oraz cały rozdział 7 Prawa budowlanego z 1974 r. nie uzależniał oddania obiektu do użytkowania od przedłożenia przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wobec powyższego kwestie dotyczące zajęcia nieruchomości winny podlegać rozstrzygnięciu przez sądy powszechne bądź polubownie między sąsiadami.

Skargę na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego Nr [...] z dnia [...] października 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismem z dnia [...] listopada 2014 r. wnieśli H. M. i W. M. (dalej także: "skarżący").

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zmianę dachu na jednospadowy na stronę właściciela obiektu – S. M.

W uzasadnieniu skargi podnieśli, iż stanowisko organu odwoławczego jest niesłuszne i bardzo dla skarżących krzywdzące. Wskazali, iż budynki S. M. stoją częściowo w granicy i częściowo na ich działce oraz mają dachy dwuspadowe. Dach piwnicy powoduje utrudnienia we wjeździe na posesję, gdyż jest wysunięty o ponad 30 cm na działkę skarżących. Okoliczności te w ocenie skarżących wskazują na zasadność ich skargi.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia m. in., czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania administracyjnego, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Przedmiotem sprawy niniejszej jest kontrola legalności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 roku utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] maja 2014 roku w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu piwnicy (gospodarczej), usytuowanego na działce w B. nr [...] gm. J., co do którego stwierdzono, że został wzniesiony bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Jak wynika z niekwestionowanych ustaleń organów nadzoru budowlanego obu instancji sporny obiekt został wzniesiony przed dniem 1 stycznia 1995 r., to jest przed datą wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (przywoływanej wyżej i określanej jako "Prawo budowlane"). Zgodnie z brzmieniem art. 103 ust. 2 tej ustawy przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne, a do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Tym samym jak trafnie ustaliły organy w niniejszej sprawie, dotyczącej samowoli budowalnej zastosowanie mają przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. W sytuacji bowiem zakończenia budowy przed dniem 1 stycznia 1995 r.

i wobec treści art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz art. 65 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. brak jest podstaw do poszukiwania i zastosowania przepisów obowiązujących w dacie realizacji obiektu. Zgodnie bowiem z art. 65 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. przepisy ustawy stosuje się również do spraw wszczętych przed dniem wejścia jej w życie, a nie zakończonych decyzją ostateczną. Tym samym wobec decyzji ustawodawcy o zastosowaniu ustawy Prawo budowlane z 1974 r. wprost bez żadnych wyjątków i wobec odesłania do jej przepisów w sprawach dotyczących samowoli budowalnej przez art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. okoliczność czy budynek został wybudowany w latach sześćdziesiątych ubiegłego stulecia, czy też w innej dacie przypadającej przed 1 stycznia 1995 r. wskazuje na zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974 r. (zob. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1711/11 LEX Nr 1361589). Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie

z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część:

1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub

2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Wobec wskazanego brzmienia mającego zastosowanie w niniejszej sprawie przepisu organy zobowiązane były do dokonania oceny zgodności spornego budynku z przepisami o planowaniu przestrzennym oraz występowania przesłanek wymienionych w punkcie 2 art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Zgodnie

z uchwałą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2013 r.

w sprawie II OPS 2/13 : "Przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa

w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że

w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki, należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy." Z niekwestionowanych ustaleń organów obu instancji wynika, iż działka, na której położona jest sporna piwnica nie jest objęta ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organy ustaliły jednocześnie, iż zgodnie z zaświadczeniem Wójta Gminy w J. z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...], według planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy J. zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Gminnej Rady Narodowej w J. z dnia [...] czerwca 1980 r. oraz Uchwałą Nr [...] Rady Gminy w J. z dnia [...] kwietnia 1991 r. w sprawie zatwierdzenia projektu zmian w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego, który obowiązywał do 31 grudnia 2003 r. działka o nr ew. [...] położona w miejscowości B. gm. J. położona była w części, przylegającej do drogi o nr ew. [...] na głębokość 70 m na terenach budownictwa mieszkaniowego i zagrodowego, w pozostałej części na terenach rolnych, a budynek piwnicy gospodarczej nie koliduje z istniejącą na tym terenie zabudową.

W ocenie Sądu w świetle tych ustaleń należy podzielić stanowisko orzekających w niniejszej sprawie organów, że w sprawie tej nie zaistniała przesłanka z art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia, iż realizacja spornego budynku pozostaje w sprzeczności z przepisami o planowaniu przestrzennym. Za prawidłową należy też uznać ocenę organów co do braku podstaw do stwierdzenia przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r.

Z przedstawionej przez S. M. inwentaryzacji architektoniczno - budowlanej wraz z oceną stanu technicznego budynku gospodarczego sporządzonej przez projektanta posiadającego uprawnienia do sporządzania projektów w ograniczonym zakresie i adaptacji projektów powtarzalnych wynika, iż podlegający ocenie budynek w obecnym stanie nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia, a także nie stwarza pogorszenia warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia. Stwierdzono, iż stan techniczny budynku jest bezpieczny w partii fundamentów, ścian konstrukcyjnych, stropu żelbetowego i dachu, spełnia wymogi w zakresie fizyki i statyki budowli, może być użytkowany zgodnie z przeznaczeniem. Wskazano także, iż wody opadowe z dachu piwnicy zostały odprowadzone poprzez rynny i rury spustowe na teren działki, na której znajduje się obiekt. Trafnie zatem rozstrzygające w niniejszej sprawie organy uznały, iż brak jest podstaw do nakazania zmian i przeróbek, które miałyby doprowadzić obiekt do stanu zgodnego z prawem oraz, że są zobowiązane do zakończenia toczącego się postępowania w sprawie samowoli budowlanej poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie spornego budynku. W przypadku bowiem rozstrzygania na podstawie przepisów Prawa budowlanego z 1974 r. sprawy dotyczącej samowoli budowlanej decyzja o przymusowej rozbiórce może być wydana wyłącznie

w przypadku wystąpienia przesłanek z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego

z 1974 r., a w przypadku wystąpienia przesłanek z art. 37 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy – braku możliwości ich usunięcia w trybie art. 40 Prawa budowalnego z 1974 r. Gdy nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 37 i 40 Prawa budowalnego z 1974 r. właściwym środkiem do zalegalizowania inwestycji jest orzeczenie o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie, którego podstawą jest art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego

z 1974 r. (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2011 r.

w sprawie sygn. akt II OSK 1923/10 LEX Nr 1134706). Zgodnie bowiem z art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r. podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu, co następuje przez właściwy organ.

W ocenie Sądu trafnie organy orzekające przyjęły, w oparciu o powyższe ustalenia, że przedmiotowy obiekt gospodarczy (piwnica) jest zdatny do użytku, a

w konsekwencji, że istnieją przesłanki do udzielenia pozwolenia na jego użytkowanie. Przedmiotowe ustalenie, nie budzi wątpliwości Sądu, gdyż znajduje oparcie

w zgromadzonym materiale dowodowym, właściwie ocenionym.

Odnosząc się do podnoszonych przez skarżących argumentów, iż udzielenie pozwolenia na użytkowanie spornego budynku jest wadliwe wobec wybudowania ściany piwnicy w granicy z nieruchomością skarżących i wystawania dachu tego obiektu na działkę, której skarżący są właścicielami, należy wskazać, iż okoliczność czy obiekt w całości znajduje się na działce S. M., czy też częściowo na działce skarżących nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Pozwolenie na użytkowanie nie przesądza bowiem o prawie własności do gruntu i nie ma bezpośredniego wpływu na ustalenie tych praw (zob. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie z dnia 4 listopada 1991 r. sygn. akt IV SA 927/91, LEX Nr 10822). Ocena dokonywana przez orzekające w sprawie organy nadzoru budowlanego w postępowaniu administracyjnym sprowadza się do dokonania ustaleń i wydania rozstrzygnięcia na gruncie przepisów – w okolicznościach niniejszej sprawy – ustawy Prawo budowlane z 1974 r., co organy uczyniły nie naruszając prawa.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, a działając z urzędu, nie dopatrzył się również innych uchybień, które powodowałyby konieczność uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu powiatowego.

Dlatego też, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak

w sentencji wyroku.