Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 492/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2017-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 70 § 1 i w zw. z art. 70 § 6 pkt 1, art. 70c i art. 59 § 1 pkt 9, art. 211, art. 239, art. 144 par. 5. 3, art. 145 par. 2, art. 212,
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c par. 3, art. 134,  art. 135 p.p.s.a. oraz art. 145 § 3art. 200 oraz art. 205 § 2 art. 133,
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2017 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [....] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji i umarza postępowanie administracyjne; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz B. K. kwotę 13.501 (trzynaście tysięcy pięćset jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. decyzją [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z [...] r. nr [...] określającą B.K. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie 370.043 zł od dochodów osiągniętych z prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 1.966.963,95 zł.

Organ ustalił, że B.K. w 2010 r. prowadził działalność gospodarczą związaną z doradztwem w zakresie informatyki pod firmą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe B. z siedzibą w S. – K.. Przeprowadzone w tej firmie postępowanie kontrolne wykazało nieprawidłowości w zakresie ewidencjonowania kosztów uzyskania przychodów. Stwierdzono, że koszty uzyskania przychodów zostały zawyżone o kwotę 1.412.553,48 zł z tytułu zaewidencjonowania w podatkowej księdze przychodów i rozchodów wydatków na zakup usług i materiałów udokumentowanych fakturami VAT wystawionymi przez firmy: H. GROUP Sp. z o.o., I. Sp. z o.o. N. M.D. – R., M. Sp. z o.o., M -16 Agencja Reklamowa.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. przytoczył ustalenia organu pierwszej instancji poczynione w zakresie powyższych podmiotów. Ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika, że H. GROUP Spółka z o.o. w W. nie posiada adresu swojej siedziby, prezesem Spółki jest obywatel Nigerii, który wzywany do przedłożenia dokumentacji spółki nie podjął kierowanej do niego korespondencji. Nie stawiła się też prokurent spółki. Faktury VAT za 2010 r. wystawiane były przez osoby nieuprawnione. W toku kontroli prowadzonej w H. GROUP Sp. z o.o. nie okazano zarówno rejestrów jak i dokumentów źródłowych stanowiących podstawę zapisów w tych ewidencjach. Z analizy danych wykazanych przez H. GROUP Sp. z o.o. w deklaracjach VAT-7 za 2010 r. wynika brak korelacji z danymi zawartymi w deklaracji firmy B. B.K.. Świadek M.G.opisując proceder oszustwa podatkowego związanego z wystawianiem "pustych faktur" zeznał, że dotyczył on także H. GROUP Sp. z o.o.

W zakresie spółki I. organ ustalił, że zeznania B.K. na temat prac wykonywanych przez ten podmiot nie korelują z zapisami wynikającymi z umowy agencyjnej zawartej z głównym odbiorcą podatnika, tj. firmą I.EXPERT. Nie było możliwe przeprowadzenie czynności sprawdzających w spółce, ponieważ jej właściciel nie wskazał miejsca przechowywania ksiąg spółki. Sąd Rejonowy dla miasta S. W. XII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sadowego ogłosił w Monitorze Sądowym i Gospodarczym z 17 grudnia 2015 r., że wszczyna postępowanie o rozwiązanie, bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego, podmiotu o nazwie spółki I..

W podatkowej księdze przychodów i rozchodów firmy B. B.K. zaewidencjonowano siedem faktur zakupu wystawionych przez firmę N. M.D.- R., których stwierdzono brak w trakcie kontroli. Nie dostarczono ich także później. Duplikatów tych dokumentów nie złożyła również M.D.-R..

W dokumentacji firmy B. znajdują się również dwie faktury zakupu wystawione dla tej firmy przez firmę M. Spółka z o.o. Organ pierwszej instancji ustalił, że M. Spółka z o.o. w październiku 2010 r., tj. w miesiącu w którym wystawiła faktury dla B.K. nie została złożona deklaracja

VAT- 7. Spółka za 2010 r. nie złożyła również zeznania CIT-8. Nie zatrudniała pracowników.

Organ ustalił, że M-16 Agencja Reklamowa Spółka z o.o. w W. nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej. Nie składała żadnych deklaracji podatkowych za 2010 r. Z dniem 18 marca 2009 r. Spółka została wykreślona z rejestru podatników VAT na podstawie art. 96 us. 9 ustawy o VAT.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. podniósł, że podtrzymuje dokonane przez organ pierwszej instancji ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji, uznając je za prawidłowe tj., wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów kwoty 1.412.553,48 zł wynikającej z 26 faktur wystawionych przez wyżej wymienione podmioty, które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Odnosząc się do zarzutu podatnika co do przedawnienia zobowiązania podatkowego organ powołując treść art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej wyjaśnił, że pięcioletni okres przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. rozpoczął bieg 1 stycznia 2012 r. i zakończył bieg 31 grudnia 2016 r. Bieg terminu przedawnienia został zawieszony na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 tej ustawy, ponieważ postanowieniem znak UKS26.W2M.510.39.2016 z 25 sierpnia 2016 r. wszczęto dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe ujawnione w toku kontroli prowadzonej wobec B.K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe B. z siedzibą w S.-K., a polegające m.in. na podaniu nieprawdy w złożonym do Urzędu Skarbowego w S.-K. zeznaniu PIT-36L za 2010 r. poprzez ujęcie w rozliczeniach nierzetelnych faktur VAT, przez co doszło do narażenia na uszczuplenie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 268.385 zł. Strona została zawiadomiona o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia pismem z 30 sierpnia 2016 r. Zawiadomienie to zostało doręczone podatnikowi 2 września 2016 r., tj. przed upływem nominalnego terminu przedawnienia zobowiązania. Oznacza to, zdaniem organu, że bieg terminu przedawnienia tego zobowiązania został zawieszony z dniem 25 sierpnia 2016 r.

W zawiadomieniu wskazano rodzaj zobowiązania podatkowego oraz rok podatkowy, z którymi wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia oraz datę zawieszenia biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania.

Wskazano stronie pełną treść art. 70 § 6 pkt 1 oraz art. 70 § 7 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Ponadto poinformowano stronę, że z uwagi na zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. nie przedawni się z dniem 31 grudnia 2016 r.

Organ nie zgodził się ze stanowiskiem, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania następuje dopiero w fazie postępowania ad personam. W ocenie organu wystarczy, że wszczęte zostało postępowanie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe w sprawie (in rem). Ważne jest tylko by dotyczyło zobowiązania podatkowego, które ulega zawieszeniu. Z przepisów Ordynacji podatkowej nie wynika także, by organ w treści zawiadomienia o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zobowiązany był do szczegółowego opisania postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania.

Organ podniósł, że kontrahenci B.K. wystawiali faktury nie dokumentujące rzeczywistych transakcji gospodarczych, dlatego faktury te nie posiadają cech rzetelnego dowodu księgowego i nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów. Świadczy to o nierzetelnym prowadzeniu przez B.K. podatkowej księgi przychodów i rozchodów za 2010 r., co uzasadniało nieuznanie jej za dowód w postępowaniu podatkowym w trybie art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej. Zdaniem organu odwoławczego, uzasadnione było odstąpienie od szacowania podstawy opodatkowania, bowiem dane wynikające z ksiąg podatkowych pozwoliły na jej określenie.

Dalej organ wskazał, że strona miała zapewnione prawo czynnego udziału w postępowaniu, brak było podstaw do jego zawieszenia oraz w sprawie zostały ocenione wszystkie dowody. Wyjaśnił przyczyny, dla których nie został przesłuchany Ł.R., odniósł się także do przedkładanych przez podatnika w toku postępowania dokumentów.

B.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w K. skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K..

Na podstawie art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a. wniósł o zobowiązanie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej do wystąpienia do administratora systemu ePUAP o potwierdzenie, że w dniu 10 lipca 2017 r. adres ePUAP: BogusIawWolniewicz funkcjonował (można było na niego wysłać pisma) oraz stwierdzenie przez Sąd, na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej niedopuszczalności skargi ze względu na naruszenie art. 211 (art. 211 w zw. z art. 239) w zw. z art. 144 § 5 Ordynacji podatkowej - ze względu na niedoręczenie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 10 lipca 2017 r. pełnomocnikowi skarżącego w prawidłowy sposób - za pomocą środków komunikacji elektronicznej tzw. ePUAP na wskazany przez pełnomocnika adres.

W razie nieuwzględnienia w całości powyższego zarzutu skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z 16 maja 2016 r., umorzenie postępowania w sprawie na zasadzie art. 145 § 3 p.p.s.a. w związku z zarzutem wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 70 w zw. z art. 70 § 6 pkt 1/ oraz art. 70c Ordynacji podatkowej w zw. z art. 2 Konstytucji RP oraz art. 208 Ordynacji podatkowej, tj. określenie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w dniu 10 lipca 2017 r., tj. po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w tym podatku, co nastąpiło za rok 2010 z dniem 31 grudnia 2016 r. ze względu na to, iż nie został wobec skarżącego przerwany albo zawieszony bieg terminu przedawnienia tego zobowiązania podatkowego, w szczególności do dnia sporządzenia skargi nie został przedstawiony skarżącemu akt oskarżenia w postępowaniu karnoskarbowym dotyczący zaległości (związany z zaległościami) w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. (a wydane postanowienia o wszczęciu dochodzenia z dnia 25 sierpnia 2016 r. w sprawie o przestępstwo skarbowe służyło jedynie zawieszeniu biegu terminu przedawnienia), co jest niezgodne z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji RP.

W razie nieuwzględnienia w całości powyższych zarzutów skarżący wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na to, że rozstrzygnięcie tej sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie o sygn. akt K 31/14.

W razie nieuwzględnienia w całości powyższych zarzutów i wniosku o zawieszenie postępowania skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji ze względu na jej wydanie z naruszeniem:

a/ przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 127 Ordynacji podatkowej ze względu na naruszenie zasady dwuinstancyjności - poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego i bezkrytyczne przyjęcie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. jako własnych ustaleń dokonanych przez organ pierwszej instancji, podczas gdy Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. jako organ drugiej instancji zobowiązany był przeprowadzić postępowanie oraz dokonać suwerennej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego;

b/ przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. tj. art, 120, art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 187 § 1, § 2 i § 3, art. 188 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej - poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez niedokonanie własnej oceny dowodów i wskazania, że "szczegółowy opis ustaleń dokonanych wobec podmiotów, które wystawiły na rzecz skarżącego faktury z przywołaniem konkretnych dowodów zawiera zaskarżona decyzja pierwszej instancji, co jednoznacznie dowodzi, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. jako organ II instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego i nie ocenił zgromadzonego materiału dowodowego;

c/ przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 120, art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 123, art. 187 § 1, § 2 i § 3, art. 188 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej - poprzez niemożliwość stwierdzenia kompletności akt sprawy ze względu na brak chronologii numeracji akt sprawy.

W uzasadnieniu skargi B.K. podniósł, że decyzja z 10 lipca

2017 r. nie została doręczona za pomocą środków komunikacji elektronicznej, pomimo faktu, że skarżący ustanowił profesjonalnego pełnomocnika, a pełnomocnik podał prawidłowy adres ePUAP. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. nie wskazał w informacji doręczonej pełnomocnikowi skarżącego, w związku z wystąpieniem jakich problemów technicznych nie jest możliwe doręczenie tej decyzji. Skarżący wskazał, że w dniu 10 lipca 2017 r. adres ePUAP: B.W. funkcjonował (można było na niego wysłać pisma). Decyzja z 10 lipca 2017 r. nie została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w prawidłowy sposób, w związku z tym nie została wprowadzona do obrotu prawnego i przez to skarga jest niedopuszczalna.

Skarżący podniósł, że zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów osiągniętych z prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej za 2010 r. przedawniło się z dniem 31 grudnia 2016 r. Wskazał, że do dnia sporządzenia skargi nie został mu przedstawiony akt oskarżenia w postępowaniu karnoskarbowym dotyczący zaległości (związany z zaległościami) w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r., co oznacza, iż nie został zawieszony bieg terminu pięcioletniego przedawnienia zobowiązania podatkowego w tym podatku.

Skarżący wskazał, że prawidłowa wykładnia art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej została zaprezentowana we wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 22 października 2014 r. o stwierdzenie niezgodności art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej z art. 2 Konstytucji RP, w zakresie w jakim bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie, a nie przeciwko osobie.

Zdaniem skarżącego, wydanie postanowienia o wszczęciu dochodzenia z

25 sierpnia 2016 r. w sprawie o przestępstwo skarbowe służyło jedynie zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, co jest niezgodne z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa. Skarżący nie został poinformowany ściśle w sposób zgodny z treścią przepisu 56 § 1 k.k.s. o jego sytuacji prawnopodatkowej, a wymóg takiego ścisłego poinformowania wynika z wyroku TK z dnia 17 lipca 2012 r. (sygn. akt P 30/11).

Skarżący podniósł, że niezależnie od wniosku o zawieszenie postępowania, kwestionuje pogląd, że przed dniem 1 stycznia 2017 r. został skutecznie zawiadomiony o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku za 2010 r. z uwagi na wystąpienie w tej sprawie przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1/ Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił ponadto, że z uwagi na komunikat z systemu ePUAP (znajdujący się w aktach sprawy), iż nie znaleziono adresu skrytki B.W., organ odwoławczy w związku z wystąpieniem problemów technicznych uniemożliwiających doręczenie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. poinformował pełnomocnika podatnika pismem z 11 lipca 2017 r. o problemach technicznych z doręczeniem decyzji z 10 lipca 2017 r. za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

W piśmie procesowym z 28 września 2017 r. skarżący podniósł dodatkowe argumenty przemawiające za uznaniem, że zaskarżona decyzja została wydana po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Podniósł, że przed dniem 1 stycznia 2017 r. nie doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. ze względu na czynność egzekucyjną. Wyjaśnił, że przed tym dniem nie doszło do wprowadzenia do obrotu prawnego postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z 16 maja 2016 r. Tytuł wykonawczy wystawiony w 2016 r. na podstawie niewprowadzonego do obrotu prawnego postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nie mógł zatem doprowadzić do skutecznej czynności egzekucyjnej przed dniem

1 stycznia 2017 r.

B.K. wyjaśnił, że postępowanie karne skarbowe w sprawie skarżącego zostało wszczęte w 2016 r. przez Inspektora Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej w K.. Zawiadomienie z 30 sierpnia 2016 r. o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego adresowane do skarżącego zostało natomiast wysłane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.-K. na adres: PHU B. ul. P. W. 9/37; 26- 110 S.-K.. Ze zwrotki znajdującej się w aktach sprawy wynika, że zawiadomienie to nie zostało odebrane przez skarżącego. Skarżący podczas przesłuchania go w charakterze strony w dniu 25 stycznia 2016 r. przed Dyrektorem Urzędu Kontroli Skarbowej zgłosił do protokołu adres do korespondencji, tj. B.K. ul. T. 22, 02- 850 W., określając, że jest to adres do bezpośrednich kontaktów. Organ miał więc wiedzę, że doręczenia winny być dokonywane na ten adres. Oznacza to, że do dnia sporządzenia pisma procesowego skarżący nie został powiadomiony o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. Zgodnie z art 70c w zw. z art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej, to organ podatkowy pierwszej instancji, tj. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K., a nie Naczelnik Urzędu Skarbowego w S.-K. miał obowiązek nadania i przesłania zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, czyniąc to na adres wskazany przez skarżącego w toku postępowania jako adres do korespondencji.

W piśmie procesowym z 17 października 2017 r. organ wyjaśnił, że w sytuacji, gdy w postępowaniu podatkowym strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, dla powstania skutku zawieszenia biegu terminu przedawnienia nie jest konieczne doręczenie zawiadomienia wydanego w trybie art. 70c Ordynacji podatkowej o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie ustanowionemu pełnomocnikowi. Skoro możliwa jest każda forma zawiadomienia podatnika o wszczęciu postępowania karnego skarbowego, to brak jest podstaw do uznania, że tylko zawiadomienie pełnomocnika podatnika powoduje skutek zawieszenia biegu terminu przedawnienia.

Organ podniósł również, że prawidłowo zawiadomienia strony dokonał Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. – K., tj. właściwy organ podatkowy w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych B.K.. Odnosząc się do kwestii niedoręczenia zawiadomienia o zawieszeniu postępowania na wskazany w trakcie przesłuchania (w postępowaniu kontrolnym) w charakterze strony B.K. adres do korespondencji - W. ul. T. 22, 02-850 W., organ wskazał, że B.K. adres do korespondencji przy ul. T. 22, 02-50 W. zgłosił jako ważny od 28 grudnia 2016 r., co wynika z rejestru SeRCe - System Rejestracji Centralnej KEP. Zatem Naczelnik Urzędu Skarbowego w S.-K. prawidłowo przesłał zawiadomienie o zawieszeniu biegu przedawnienia zobowiązania na adres S. - K. ul. P. W. 9/37. Podanie adresu do korespondencji przez stronę do protokołu przesłuchania strony w trakcie postępowania kontrolnego należy uznać za adres do korespondencji w ramach prowadzonego postępowania kontrolnego przez pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej w K..

Na rozprawie w dniu 19 października 2017 r. Sąd postanowił na podstawie

art. 106 § 3 p.p.s.a. dopuścić z urzędu dowód z postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z 22 maja 2017 r. znak 2601-IEW.4251.2.2017 wraz z dowodem doręczenia, pisma Urzędu Skarbowego w S.-K. z 6 lutego 2017 r. i postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.-K. z 7 października 2016 r. znak: 2611-SW.4311.1.2016 wraz z dowodem doręczenia oraz postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 26 stycznia 2017 r. znak: 2601-SW.4311.4.2016 wraz z dowodem doręczenia, znajdujących się w aktach administracyjnych akt sprawy o sygn. I SA/Ke 409/17 tutejszego Sądu, na okoliczność daty wprowadzenia do obrotu prawnego postanowienia o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności.

Sąd postanowił także o odmowie przeprowadzenia wnioskowanego w skardze dowodu jak również nie przychylił się do wniosku o zawieszenie postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył co następuje:

Na wstępie rozważań podnieść należy, iż zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie nie zaistniała przesłanka skutkująca koniecznością zawieszenia postępowania sądowego, dlatego nie został uwzględniony wniosek pełnomocnika w tym zakresie zawarty w skardze. Sąd w składzie niniejszym podziela pogląd orzecznictwa sądowego, zgodnie z którym warunkiem zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, a zatem nie jest konieczne wszczęcie postępowania karnego skarbowego przeciwko osobie (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 31 sierpnia 2010 r. I GSK 1111/09, z 8 marca 2017 r. I FSK 1196/15, z 8 grudnia 2016 r., I FSK 1375/14, z 5 lipca 2016 r. II FSK 1812/14, z 17 września 2015 r. II FSK 1744/13, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skarga jest zasadna, jednakże nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż Sąd nie podziela zarzutu naruszenia art. 211 (art. 211 w zw. z art. 239) w zw. z art. 144 § 5 Ordynacji podatkowej polegającego na braku doręczenia decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 10 lipca 2017 r. pełnomocnikowi skarżącego w prawidłowy sposób, tj. za pomocą środków komunikacji elektronicznej tzw. ePUAP na wskazany przez pełnomocnika adres. W tym zakresie jako prawidłowe Sąd uznaje stanowisko organu, że komunikat z systemu ePUAP (znajdujący się w aktach sprawy) "nie znaleziono adresu skrytki B.W.", należało zakwalifikować jako wystąpienie problemów technicznych uniemożliwiających doręczenie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K.. Organ odwoławczy prawidłowo poinformował pełnomocnika podatnika pismem z 11 lipca 2017 r. o problemach technicznych uniemożliwiających doręczenie decyzji z 10 lipca 2017 r. za pomocą środków komunikacji elektronicznej i jednocześnie, zgodnie z art. 144 § 3 Ordynacji podatkowej doręczył ją za pokwitowaniem, za pośrednictwem operatora pocztowego. W stanie faktycznym niniejszej sprawy należy zatem przyjąć, iż doszło do skutecznego doręczenia decyzji organu odwoławczemu pełnomocnikowi skarżącego w dniu 14 lipca 2017r. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie pierwszy z podniesionych zarzutów, który miał doprowadzić do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej. Tym samym oddalony również został wniosek dowodowy skarżącego zmierzający do wykazania możliwości doręczania pism na adres elektroniczny pełnomocnika.

W konsekwencji uznania, iż decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 10 lipca 2017 roku weszła do obrotu prawnego, Sąd przystępując do jej merytorycznej kontroli stwierdza co następuje.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.). Oznacza to, że wyeliminować z obrotu prawnego można jedynie rozstrzygnięcie naruszające prawo w sposób o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a. Z brzmienia tego przepisu wynika, iż w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części. Nadto, w myśl art. 145 § 3 p.p.s.a. w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2 tego przepisu, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie.

Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z 10 lipca 2017 r. nr 2601-IOM.4102.9.2017 utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z 16 maja 2016 r. nr 17/2010/DF określającą B.K. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie 370.043 zł od dochodów osiągniętych z prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 1.966.963,95 zł.

Dokonana kontrola przez Sąd wykazała, że zaskarżona decyzja narusza następujące przepisy: art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 1, art. 70c, art. 121, art. 145 § 2, art. 212 oraz art. 59 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.; dalej: "O.p.", "Ordynacja podatkowa") w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Konsekwencją stwierdzonych uchybień było również wyeliminowanie z obiegu prawnego decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania administracyjnego, albowiem Sąd przyjął, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie było możliwe merytoryczne orzekanie w postępowaniu odwoławczym z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Oznacza to, że zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. przedawnia się z końcem 2016 r. Zaskarżona decyzja organu odwoławczego została natomiast wydana w dniu 10 lipca 2017 r., a więc już po upływie terminu przedawnienia.

W myśl art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Przepis art. 70c Ordynacji podatkowej stanowi z kolei, że organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia.

Mając na względzie powyższe, w pierwszej kolejności należało ocenić, czy na gruncie niniejszej sprawy zaistniały okoliczności umożliwiające organowi odwoławczemu orzekanie merytoryczne w zakresie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r.

Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. bieg terminu przedawnienia został zawieszony na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., ponieważ postanowieniem znak UKS26.W2M.510.39.2016 z 25 sierpnia 2016 r. wszczęto dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe ujawnione w toku kontroli prowadzonej wobec B.K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe B. z siedzibą w S.-K., a polegające m.in. na podaniu nieprawdy w złożonym do Urzędu Skarbowego w S.-K. zeznaniu PIT-36L za 2010 r. poprzez ujęcie w rozliczeniach nierzetelnych faktur VAT, przez co doszło do narażenia na uszczuplenie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 268.385 zł. Dalej organ wywodzi, iż strona została zawiadomiona o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia pismem z 30 sierpnia 2016 r. Zawiadomienie to zostało doręczone podatnikowi 2 września 2016 r., tj. przed upływem nominalnego terminu przedawnienia zobowiązania. Oznacza to, zdaniem organu, że bieg terminu przedawnienia tego zobowiązania został zawieszony z dniem 25 sierpnia 2016 r.

Z akt sprawy wynika, że zawiadomienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.-K. z dnia 30 sierpnia 2016r. o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego "w związku z wystąpieniem przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania , o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. od dnia wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe" (k. 159 akt podatkowych) zostało przesłane do B.K. na adres: ul. P. W. 9/37 w S. – K. i odebrane w dniu 2 września 2016r. przez E.K. - ojca podatnika, jako pełnoletniego domownika, który podjął się oddania pisma adresatowi.

Analiza akt sprawy prowadzi również do wniosku, iż B.K. ustanowił w sprawie pełnomocnika w osobie Ł.R.. Pełnomocnikowi temu doręczono decyzję organu I instancji, jego podpis widnieje również pod odwołaniem wywiedzionym od tej decyzji. Reagując na wezwanie organu II instancji w dniu 18 sierpnia 2016r. (data wpływu do organu odwoławczego) strona wyjaśniła, że ustanawia pełnomocnika – Ł.R. – do reprezentowania go przed Izbą Skarbową w postępowaniu odwoławczym, załączając do pisma zatytułowanego "informacja" wypełniony druk pełnomocnictwa szczególnego PPS-1 (k. 145 akt podatkowych). Następnie 17 listopada 2016r. do organu odwoławczego wpłynęła informacja, iż w dniu 14 listopada 2016r. B.K. wypowiedział pełnomocnictwo Ł.R..

Z powyższego wynika, że przesyłka zawierająca zawiadomienie z dnia 30 sierpnia 2016r. została skierowana bezpośrednio do strony – B.K. na adres: ul. P. W. 9/37 w S. – K., pomimo, że w niniejszej sprawie, w tym czasie za stronę działał ustanowiony pełnomocnik – Ł.R..

W tym miejscu podniesienia wymaga, iż zgodnie z poglądem wyrażonym w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeżeli podatnik ustanawia pełnomocnika do reprezentowania jego interesów (praw i obowiązków) w postępowaniu kontrolnym, oznacza to, że jest on uprawniony do reprezentowania strony (podatnika) we wszystkich czynnościach tego postępowania, które nie wymagają jej osobistego udziału, w tym do odbierania zawiadomień wystosowanych w trybie art. 70c O.p. (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2017 r., o sygn. akt I FSK 1806/15, dostępny na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższy pogląd Sąd w składzie orzekającym podziela, podobnie jak tezę wyrażoną w wyroku NSA z dnia 11 sierpnia 2016 r., o sygn. akt II GSK 597/15 (dostępnym na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którą zawiadomienie o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na skutek wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., winno być doręczane ustanowionemu w toku postępowania podatkowego pełnomocnikowi strony. NSA za konieczne uznał doręczanie wszelkiej korespondencji temu pełnomocnikowi, jeśli strona wyznaczyła w sprawie pełnomocnika (art. 145 § 2 O.p.). Skoro przyczyny zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych zaskarżoną decyzją dotyczyły bezpośrednio tej sprawy, to skutek opisany w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. mógł być osiągnięty właśnie poprzez doręczenie informacji w tym zakresie pełnomocnikowi, którego strona wyznaczyła w niniejszym postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 2016 r., o sygn. akt I FSK 1446/14, dostępny na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Analogiczne stanowisko wyrażone zostało w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 29 grudnia 2016 r., o sygn. akt I FSK 359/15 (dostępnym na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaprezentowano w nim pogląd, że jeśli wobec podatnika uruchomione już zostało postępowanie podatkowe obejmujące dany okres rozliczeniowy "podpadający" pod przedawnienie, to wymóg zawiadomienia o wszczętym postępowaniu w przedmiocie mającym wpływ na zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania z tego okresu musi czynić w skutkach zadość takim regułom doręczania, których ów podatnik w tym właśnie postępowaniu może i powinien się spodziewać.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt badanej sprawy Sąd stwierdza, że skoro skarżący prawidłowo ustanowił pełnomocnika, to organ realizując obowiązek poinformowania o wskazanej przyczynie zawieszenia biegu terminu przedawnienia, winien doręczyć zawiadomienie z dnia 30 sierpnia 2016 r. pełnomocnikowi Ł.R., zgodnie z art. 145 § 2 O.p. Skarżący mógł bowiem zasadnie oczekiwać, że o wszystkim co ważne dla będącej w toku sprawy podatkowej dowie się za pośrednictwem swojego pełnomocnika, czuwającego nad jego sprawą.

Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę dla obowiązku realizacji normy z art. 145 § 2 O.p. nie ma znaczenia fakt, że postępowanie kontrolne w niniejszej sprawie prowadził Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K., a organem dokonującym zawiadomienia w trybie art. 70c O.p. był inny organ - Naczelnik Urzędu Skarbowego w S.-K., jako organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego.

Mając na uwadze zakres pełnomocnictwa (dotyczący postępowania przed organem I instancji – k. 22, a następnie postępowania odwoławczego – k. 145) oraz okoliczność, że pismo było ściśle związane z przedmiotowym zobowiązaniem w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok, pełnomocnik skarżącgo winien być adresatem spornego zawiadomienia. Zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia uznać bowiem należy za pismo procesowe doręczane w toku i w ramach toczącego się postępowania. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. – K. był świadomy tego, że w przedmiocie spornego zobowiązania skarżącego prowadzone było postępowanie kontrolne przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K., w związku z którym organ w dniu 30 sierpnia 2016 r. skierował do skarżącego zawiadomienie w trybie art. 70c O.p. Zawiadomienie to zostało dołączone do akt niniejszego postępowania, jako konieczny element możliwości procedowania przed organ odwoławczy w sprawie spornego zobowiązania po 31 grudnia 2016 r.

Jak słusznie zwrócił uwagę NSA w powołanym wcześniej wyroku z dnia 27 kwietnia 2017 r., o sygn. akt I FSK 1806/15, skoro w art. 82b O.p. określono normatywnie obowiązek współpracy organów administracji rządowej i samorządowej z organami podatkowymi, wyrażający się m.in. w korzystaniu z informacji zgromadzonych w aktach spraw, w tym również z informacji zapisanych w postaci elektronicznej, to tym bardziej obowiązek taki wynika ze współpracy samych organów skarbowych. Organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zobowiązany na podstawie art. 70c O.p. do zawiadomienia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, winien zatem uzyskać – w okolicznościach, jak w niniejszej sprawie – informację od organu prowadzącego postępowanie kontrolne, o fakcie reprezentowania skarżącego przez pełnomocnika. Obowiązku tego jednak zaniechano, o czym jednoznacznie świadczy treść pisma Inspektora Kontroli Skarbowej do Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 25 sierpnia 2016 r., powiadamiającego o wszczęciu postępowania przygotowawczego w sprawie o przestępstwo skarbowe i wnoszącego o przesłanie informacji o fakcie odebrania przez B.K. zawiadomienia o dacie zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok (k. 160 akt administracyjnych).

Wobec powyższego Sąd stwierdza, że pominięcie w niniejszej sprawie pełnomocnika skarżącego w informowaniu o okolicznościach zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, odnośnie którego prowadzone jest postępowanie kontrolne z udziałem tego pełnomocnika, godzi w wyrażoną w art. 121 O.p. zasadę prowadzenia postępowania podatkowego (kontrolnego) w sposób budzący zaufanie do organów władzy państwowej. Zdaniem Sądu kierowanie przez organ zawiadomienia z dnia 30 sierpnia 2016r. do strony, z pominięciem prawidłowo ustanowionego pełnomocnika, należy uznać za dokonane z naruszeniem art. 145 § 2 O.p. i nie może być uznane za prawnie skuteczne.

Doręczenie spornego zawiadomienia, w sytuacji gdy został ustanowiony w sprawie pełnomocnik, nie wywołuje żadnego skutku procesowego, albowiem uchybia art. 145 § 2 O.p. W ocenie Sądu skoro prawidłowo ustanowionemu pełnomocnikowi skarżącego nie doręczono zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, nie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., gdyż pominięcie w zakresie doręczenia tego pisma z dnia 30 sierpnia 2016 r. ustanowionego w sprawie pełnomocnika oznacza, że pismo to nie weszło do obrotu prawnego w sposób wymagany przepisami prawa (art. 145 § 2 O.p. w zw. z art. 212 O.p.).

Przepis art. 145 § 2 O.p. nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z zasadą oficjalności doręczeń, obarcza organy podatkowe prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. Od dnia powiadomienia organu o ustanowieniu pełnomocnika powinien mieć on zapewniony udział w postępowaniu jak strona, a pominięcie pełnomocnika strony w czynnościach postępowania jest równoznaczne z pominięciem strony i wywołuje te same skutki prawne (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2016 r., o sygn. akt I GSK 97/15, dostępny na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Czynności podejmowane przez pełnomocnika powodują skutki bezpośrednio dla jego mocodawcy, a pełnomocnik pod względem procesowym traktowany jest tak samo, jak jego mocodawca i musi być zawiadamiany o wszystkich czynnościach podejmowanych w sprawie przez organ (art. 145 § 2 O.p.). Oznacza to, że zawiadomienie, o którym mowa w art. 70c O.p., otrzymane dopiero przez pełnomocnika, jest traktowane jako otrzymane przez stronę, co spełnia przesłankę zapewnienia świadomości strony o skutkach otrzymania takiego zawiadomienia.

Wobec powyższego zasadne okazały się zarzuty skargi co do uchybień związanych z wadliwym skierowaniem zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego do B.K., zamiast jego pełnomocnika i naruszenia w ten sposób wskazanych wyżej przepisów O.p.

Na marginesie rozważań odnotować należy, że zawiadomienia z dnia 30 sierpnia 2016r. nie można uznać nawet jako informacyjnie doręczonego stronie postępowania. Znamienna jest w tym kontekście okoliczność, iż B.K. podczas przesłuchania strony w dniu 25 stycznia 2016r. (k. 96 akt administracyjnych) zgłosił do protokołu "adres korespondencyjny do bezpośrednich kontaktów ze mną jako stroną: 02-850 W., ul. T. 22". Zawiadomienie z dnia 30 sierpnia 2016r. zostało natomiast skierowane na adres S. - K. ul. P. W. 9/37. Nie zasługuje na uwzględnienie wyjaśnienie organu zawarte w piśmie procesowym, że B.K. adres do korespondencji przy ul. T. 22, 02-50 W. zgłosił jako ważny od 28 grudnia 2016 r., co wynika z rejestru SeRCe - System Rejestracji Centralnej KEP. Skoro strona w postępowaniu dotyczącym przedmiotowego zobowiązania podała w dniu 25 stycznia 2016r. adres do korespondencji, w celu bezpośrednich z nią kontaktów w ramach tego postępowania, to winien być on uwzględniany we wszystkich aspektach dotyczących tego postępowania. Nie można zatem uznać, że doszło do skutecznego doręczenia (nawet w sensie informacyjnym) zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego stronie postępowania.

W świetle powyższego, skoro przez błędy w doręczeniu pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. – K. z dnia 30 sierpnia 2016 r. nie doszło przed 31 grudnia 2016 r. do skutecznego zawiadomienia B.K. o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok, na skutek wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., uznać należy, że naruszono także art. 70 § 1 i w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 i art. 59 § 1 pkt 9 O.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów prawa materialnego. Skoro bowiem przed 31 grudnia 2016 r. nie zaistniały okoliczności powodujące skuteczne zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok, zobowiązanie to uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2016 r.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż okoliczność zawieszenia biegu terminu przedawnienia była jedyną wskazaną przez organ odwoławczy w decyzji okolicznością uzasadniającą możliwość merytorycznego orzekania w sprawie po 31 grudnia 2016r.

Jednakże, Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy i orzekając na podstawie akt sprawy (art. 133 i 134 p.p.s.a.) zauważa, że na 158 karcie akt administracyjnych znajduje się informacja o podjętych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. – K. środkach egzekucyjnych, które doprowadziły do wyegzekwowania zaległości i zamknięcia tytułu wykonawczego w dniu 9 grudnia 2016r. Nadto Sąd wskazuje, że z urzędu znana mu jest okoliczność, iż postanowienie z dnia 7 października 2016r. o nadaniu decyzji nieostatecznej (w zakresie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok) rygoru natychmiastowej wykonalności nastąpiło skutecznie dopiero w dniu 23 lutego 2017r. (czyli po upływie terminu przedawnienia niniejszego zobowiązania podatkowego). Fakt ten potwierdzają dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy tut. Sądu o sygnaturze I SA/Ke 409/17, z których dowód przeprowadzono z urzędu na rozprawie w dniu 19 października 2017r. Mając na względzie powyższe należy podać, iż czynności podjęte przez organ egzekucyjny przed doręczeniem postanowienia w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nie wywołują skutku rzutującego na bieg terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego, a tym samym pozostają bez wpływu na ocenę legalności poddanego weryfikacji aktu administracyjnego.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola objętej skargą decyzji doprowadziła do uwzględnienia skargi i uchylenia przez Sąd zarówno zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Sąd umorzył także postępowanie administracyjne uznając, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie było możliwe merytoryczne orzekanie w postępowaniu odwoławczym z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Z uwagi na przedstawioną argumentację i wnioski, zbędnym jest odnoszenie się przez Sąd do dalszych merytorycznych zarzutów zawartych w skardze oraz piśmie procesowym skarżącego.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. oraz art. 145 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o zwrocie kosztów (wpis od skargi – 2.684 zł, wynagrodzenie pełnomocnika – 10.800 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł) wydano w oparciu o art. 200 oraz art. 205 § 2 w/w ustawy.