Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 504/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-04-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano wynagrodzenie za zastępstwo prawne
Powołane przepisy: article: art. 1 pkt 73, art. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 658
law: Ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
article: art. 250, art. 260
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: § 2 ust. 3, § 3 ust. 1 pkt 1 lit. b), § 4 ust. 1.
journal: Dz.U. 2011 nr 31 poz 153
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w  postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę  podatkowego z urzędu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2016r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku doradcy podatkowego A.P. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi R.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: przyznać od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie) na rzecz doradcy podatkowego A.P. kwotę w wysokości 180 zł (słownie: sto osiemdziesiąt złotych) powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2015r., sygn. akt I SO/OI 3/15 przyznano R.M. prawo pomocy w zakresie całkowitym w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia doradcy podatkowego.

Krajowa Rada Doradców Podatkowych poinformowała Sąd, pismem z dnia 4 września 2015r., że wyznaczyła skarżącemu pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego A.P..

Na rozprawie w dniu 3 grudnia 2015r. pełnomocnik z urzędu wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Wyrokiem z 3 grudnia 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił wniesioną w niniejszej sprawie skargę.

Postanowieniem z 14 marca 2016r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie odmówił przyznania doradcy podatkowemu przyznania wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. W uzasadnieniu podając, że wniosek o przyznanie kosztów zastępstwa prawnego nie zawierał wymaganego oświadczenia o ich nieuiszczeniu w całości lub w części.

W dniu 21 maca 2016r. wpłynął do Sądu sprzeciw wniesiony przez ustanowionego w sprawie doradcę podatkowego na ww. postanowienie odmawiające przyznania wynagrodzenia. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że na rozprawie wraz z wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu złożył również oświadczenie , że opłaty za pomoc nie zostały zapłacone całości ani w części. Pełnomocnik złożył również ponownie wniosek o przyznanie wynagrodzenia i oświadczył , że opłaty za pomoc nie zostały zapłacone ani w całości ani w części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie zaznaczyć należy, iż w myśl art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015r., poz. 658) art. 1 pkt 73 tej ustawy wprowadzający zmiany do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r, poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) nie ma zastosowania do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej , to jest stosownie do art. 3 tej ustawy przed dniem 15 sierpnia 2015r. Postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało w dniu 13 lipca 2015r. (data nadania skargi do organu). Dlatego też w niniejszym przypadku zastosowanie znajduje art. 260 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym sprzed wejścia w życie ustawy zmieniającej.

Zgodnie z art. 260 p.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie do treści przepisu art. 250 p.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Aktem prawnym regulującym powyższe zasady w odniesieniu do doradców podatkowych jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2011r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153, dalej jako rozporządzenie).

Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują:

1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% kwot wynagrodzenia, o których mowa w § 3, oraz

2) niezbędne, udokumentowane wydatki doradcy podatkowego.

W niniejszym przypadku wartości przedmiotu wynosiła 1.016 zł, dlatego też, w myśl § 3 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – 180 zł.

Jednocześnie stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.

Biorąc powyższe pod uwagę oraz wobec oświadczenia pełnomocnika skarżącego ustanowionego z urzędu, że koszty pomocy nie zostały pokryte przez stronę skarżącą, na podstawie art. 260 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.