Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 734/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Marszałek Województwa
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: w zw. z  art. 3 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 3 pkt 11
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 2,  art. 5 ust. 1 pkt 1 i  art. 7  ust. 1  pkt 2,  art. 39
journal: Dz.U. 2005 nr 45 poz 435
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała, Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński, Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk (sprawozdawca), , Protokolant Katarzyna Dziok, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 15 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi Gminy Miasto B. G. na rozstrzygnięcie Marszałka Województwa D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny formalnej wniosku o dofinansowanie projektu pod nazwą "[...]" oddala skargę.


UZASADNIENIE

Gmina Miasto B. G. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pod nazwą: "[...]".

Wniosek ten został oceniony negatywnie przez instytucję zarządzająca, jako niespełniający dwóch kryteriów formalnych: po pierwsze – załączone dokumenty nie potwierdzają prawa Gminy do gruntów, na których miałoby być realizowane przedsięwzięcie; po drugie – część działek, na których projekt miałby być wykonany, stanowią grunty leśne, oznaczone w planie zagospodarowania przestrzennego symbolem "RL", a więc przeznaczone do prowadzenia gospodarki leśnej, w tym pod zalesienie, na których dopuszcza się jedynie lokalizację obiektów związanych wyłącznie z gospodarką leśną.

W piśmie z dnia [...] r. (Nr [...]) Zastępca Dyrektora Departamentu Regionalnego Programu Operacyjnego w Urzędzie Marszałkowskim Województwa D. o poinformował Gminę o nieuwzględnieniu jej odwołania od negatywnej oceny formalnej.

W uzasadnieniu pisma, o którym mowa, podkreślono w pierwszej kolejności, iż w dniu złożenia wniosku o dofinansowanie Gmina nie posiadała prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przedstawiono co prawda "Porozumienie o współpracy" z Nadleśnictwem W., ale z jego treści wynika, że będzie ono obowiązywało dopiero po podpisaniu umowy o dofinansowanie tego projektu, zawartej między Gminą a Województwem D. Natomiast do odwołania od negatywnej oceny dołączono kopię umowy najmu (od Nadleśnictwa W.) działki Nr [...], która jednak dotyczy urządzenia tam trasy zjazdowej (nie będącej przedmiotem projektu), a ponadto obowiązuje na okres zamknięty (od [...] r. do [...] r.), nie został więc spełniony warunek dysponowania wspomnianą działką na cały okres realizacji projektu oraz co najmniej 5 lat po jego zakończeniu. Działka Nr [...] jest przy tym tylko jedną z kilkunastu działek, na których łącznie miałby by wykonywany projekt.

Zwrócono dalej uwagę, że z treści pisma Nadleśnictwa W. z dnia [...] r. (Nr [...]) wynika, że udostępnienie gruntów – w formie umowy dzierżawy – pod budowę wieży widokowej oraz centrum dydaktyczno-promocyjnego musi zostać poprzedzone wyłączeniem tych działek z produkcji rolnej. Procedura do tego zmierzająca została wprawdzie wszczęta, ale nieukończona do dnia złożenia wniosku o dofinansowanie projektu i jego negatywnej oceny formalnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gmina zarzuciła bezpodstawną i nieuzasadnioną, negatywną ocenę formalną jej wniosku złożonego w ramach naboru Nr [...], żądając uwzględnienia skargi, poprzez stwierdzenie, że ocena formalna wniosku została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez jednostkę zarządzającą.

W uzasadnieniu skargi – po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie – wyrażono zapatrywanie, że prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (w rozumieniu art. 3 pkt 11 prawa budowlanego), w postaci istniejącego między Gminą a Nadleśnictwem W. stosunku zobowiązaniowego, wynika jednoznacznie z: pisma Nadleśnictwa z dnia [...] r. (Nr [...]); pisma Nadleśnictwa z dnia [...] r. (Nr [...]); Porozumienia o współpracy z dnia [...] r. pomiędzy Nadleśnictwem W. a Gminą w zakresie utworzenia ścieżki edukacyjnej oraz umowy dzierżawy działki Nr [...].

Autor skargi przyznał, że warunkiem udostępnienia gruntów przez Nadleśnictwo jest ich wyłączenie z produkcji rolnej, konstatując przy okazji, że czynności wstępne umożliwiające ten proces zostały już rozpoczęte (trwa przygotowywanie programu funkcjonalno-użytkowego, a potem zostanie opracowana dokumentacja projektowa; odpowiednie decyzje uzyskuje się właśnie na etapie opracowywania tej dokumentacji).

W tym kontekście wyrażono zapatrywanie, że planowane przedsięwzięcie nie stoi w sprzeczności ani z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ani z ustawą o lasach, ani wreszcie z planem utrzymania lasów, którym dysponuje Nadleśnictwo W. Powołano się przy tym na: objaśnienie planu tyczące symbolu "RL" (część działek, na których Gmina zamierza wykonać przedsięwzięcie znajduje się na obszarze oznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego takim właśnie symbolem); postanowienia przepisów art. 3 pkt 2, art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o lasach; pkt 6.9. ("Promocja i edukacja ekologiczna") wspomnianego już wcześniej Planu urządzenia lasu Nadleśnictwa W., opracowanego na podstawie Zarządzenia Nr [...] Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] r. w sprawie Instrukcji urządzania lasów.

W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Kognicja Sądu wynika w niniejszej sprawie wprost z art. 30c ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (jednolity tekst: Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm.), w związku z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W świetle kryteriów oceny przewidzianych w przywołanych przepisach, a także podstawowej zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne – badania zgodności z prawem (legalności) zaskarżonego aktu (lub czynności) – zasady proklamowanej w art. art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), skarga Gminy nie zasługiwała na uwzględnienie, z następujących powodów.

Jest bezsporne w sprawie, że jednym z wymogów formalnych wniosków o dofinansowanie planowanych projektów, zgłaszanych w ramach naboru Nr [...], było wykazanie przez wnioskodawcę prawa do dysponowania nieruchomością, której dotyczy zamierzenie, na cele budowlane, co powinno nastąpić w ramach Kryterium 4 ("Kompletność i zgodność wniosku"), Podkryterium 4g, w załączniku Nr 7a do wniosku. Według art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (jednolity tekst: Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) pod pojęciem prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć: "tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych". Z cytowanego przepisu wynika jednoznacznie, że prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, musi wynikać z już przysługującego stronie prawa podmiotowego (własność, użytkowanie wieczyste, zarząd, ograniczone prawo rzeczowe), albo z takiego stosunku zobowiązaniowego, który przewiduje uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. W tym ostatnim przypadku chodzi zatem nie o sam stosunek zobowiązaniowy, ale o tytuł prawny z tego stosunku wynikający.

Trzeba się zgodzić ze stanowiskiem jednostki zarządzającej, że Gmina nie wykazała, iż przysługuje jej tak rozumiane prawo do dysponowania nieruchomościami (działkami geodezyjnymi), na których planuje ona realizację projektu, o którego dofinansowanie się ubiega. W szczególności, takiego prawa nie można skutecznie wywodzić – jak to czyni strona skarżąca – z treści: kierowanych do Gminy pism Nadleśnictwa W., zawartej z tą jednostką umowy dzierżawy działki Nr [...], ani z "Porozumienia o współpracy", datowanego na dzień [...] r.

Co do umowy dzierżawy działki Nr [...], trafnie zauważono w piśmie jednostki zarządzającej z dnia [...] r. (Nr [...]), że wynikające z niej prawo do dysponowania tym gruntem dotyczy zupełnie innego projektu (urządzenia tam trasy zjazdowej), jest uprawnieniem terminowym (umowa obowiązuje na czas oznaczony od [...] r. do dnia [...] r.), co nie spełnia warunku dysponowania nieruchomością przez cały okres realizacji projektu oraz przez dalszych 5 lat (co najmniej). Jest to ponadto tylko jedna z kilkunastu działek, których dotyczył wniosek o dofinansowanie.

Natomiast Porozumienie z Nadleśnictwem W., jakie Gmina zawarła w dniu [...] r., trzeba oceniać jako przedwstępny tylko stosunek zobowiązaniowy (albo jako zobowiązanie warunkowe), bez przyznania Gminie tytułu prawnego do dysponowania nieruchomościami. W treści § 12 tegoż Porozumienia zawarto wszak jednoznaczne zastrzeżenie, że Porozumienie to będzie obowiązywać strony dopiero po podpisaniu przez Gminę umowy z Województwem D. o dotację, o którą Gmina zabiega. W kontekście tak sformułowanego warunku jest oczywiste, że w chwili oceny formalnej wniosku Gmina nie dysponowała jeszcze prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlanego, skoro prawo to miałaby uzyskać dopiero po pomyślnym (dla złożonego przez nią wniosku) zakończeniu procedury w ramach naboru Nr [...], sfinalizowanej podpisaniem umowy o dofinansowaniu przez Województwo D. Tymczasem chodzi o odwrotną kolejność: bezwzględnym warunkiem formalnym zakwalifikowania projektu do dofinansowania i podpisania umowy, o której mowa, jest uprzednie wykazanie przez wnioskodawcę – już na etapie aplikowania o dofinansowanie – prawa do dysponowania nieruchomościami potencjalnego zainwestowania na cele budowlane. Takim bezwarunkowym prawem Gmina z pewnością nie dysponowała, składając wniosek. Dlatego też w pełni zasadne było odrzucenie jej wniosku już na etapie formalnej weryfikacji jego poprawności (kompletności).

Przedstawione do tej pory okoliczności pomniejszają znaczenie twierdzenia strony skarżącej, negującej potrzebę wyłączania z produkcji leśnej tych działek przewidywanego zainwestowania, które są położone na obszarach oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem "RL". Jeśli nawet podzielić argumentację Gminy, że zamierzone przedsięwzięcie ("[...]") jest zgodne z zapisami wspomnianego planu – w świetle art. 3 pkt 2, art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (jednolity tekst: Dz. U. z 2005 r., Nr 45, poz. 435 ze zm.), a także odpowiada postanowieniom pkt 6.9. ("Promocja i edukacja ekologiczna") Planu urządzenia lasu Nadleśnictwa W., opracowanego na podstawie Zarządzenia Nr [...] Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] r. w sprawie Instrukcji urządzania lasów – to jednostka zarządzająca miała pełne prawo uwzględnić w ramach oceny negatywnej treść pkt. 2 pisma Zastępcy Nadleśniczego w Nadleśnictwie W., datowanego na dzień [...] r., przewidującego warunek poprzedzenia "udostępnienia gruntów pod budowę wieży widokowej oraz centrum dydaktyczno – promocyjnego w formie dzierżawy lub najmu" wyłączeniem tych gruntów z produkcji. W piśmie tym przewidziano ponadto powinność dokonania zmiany obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego (celowe podkreślenia składu orzekającego). Treść pisma niedwuznacznie bowiem wskazuje na intencję Nadleśnictwa uprawnienia Gminy do dysponowania gruntem na podstawie stosunku zobowiązaniowego, który miałby strony związać później (w stosunku do daty pisma), po spełnieniu opisanych warunków.

Dodatkowo należy zauważyć, że – stosownie do art. 39 ustawy o lasach – wydzierżawianie (wynajmowanie) lasów pozostających (jak w niniejszej sprawie) w zarządzie Lasów Państwowych) leży co prawda w gestii nadleśniczych, ale za zgodą dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych. W załącznikach do wniosku Gminy brak dokumentów wyrażających taką zgodę, co również zdaje się potwierdzać – choć pośrednio – zasadność stanowiska jednostki zarządzającej o braku prawa Gminy do dysponowania nieruchomościami zamierzonego zainwestowania na cele budowlane.

Dotychczasowe rozważania prowadzą do ostatecznej konkluzji, że negatywna ocena formalna projektu Gminy została dokonana przez jednostkę zarządzającą bez naruszenia prawa.

Dlatego też skarga podlegała oddaleniu, na podstawie art. 33c ust. 3 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.